Google This is a digital copy of a book that was preserved for generations on library shelves before it was carefully scanned by Google as part of a project to make the world's books discoverable online. It has survived long enough for the copyright to expire and the book to enter the public domain. A public domain book is one that was never subject to copyright or whose legal copyright term has expired. Whether a book is in the public domain may vary country to country. Public domain books are our gateways to the past, representing a wealth of history, culture and knowledge that's often difficult to discover. Marks, notations and other marginalia present in the original volume will appear in this file - a reminder of this book°s long journey from the publisher to a library and finally to you. Usage guidelines Google is proud to partner with libraries to digitize public domain materials and make them widely accessible. Public domain books belong to the public and we are merely their custodians. Nevertheless, this work is expensive, so in order to keep providing this resource, we have taken steps to prevent abuse by commercial parties, including placing technical restrictions on automated querying. We also ask that you: + Make non-commercial use of the files We designed Google Book Search for use by individuals, and we request that you use these files for personal, non-commercial purposes. + Refrain from automated querying Do not send automated queries of any sort to Google’s system: If you are conducting research on machine translation, optical character recognition or other areas where access to a large amount of text 15 helpful, please contact us. We encourage the use of public domain materials for these purposes and may be able to help. + Maintain attribution The Google ‘“watermark” you see on each file 15 essential for informing people about this project and helping them find additional materials through Google Book Search. Please do not remove it. + Keep it legal Whatever your use, remember that you are responsible for ensuring that what you are doing is legal. Do not assume that just because we believe a book 15 in the public domain for users in the United States, that the work is also in the public domain for users in other countries. Whether a book is still in copyright varies from country to country, and we can’t offer guidance on whether any specific use of any specific book is allowed. Please do not assume that a book°s appearance in Google Book Search means it can be used in any manner anywhere in the world. Copyright infringement liability can be quite severe. About Google Book Search Google’s mission is to organize the world's information and to make it universally accessible and useful. Google Book Search helps readers discover the world's books while helping authors and publishers reach new audiences. You can search through the full text of this book on the web atthttp://books.google.com/ πα “Ξ συυθ4 ΓΤ φυῶ ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ. --“““ 5 00 .«Ὁ----- THEOPHRASTI ERESII OPERA. --- «“»ο:-----ς--- PARISIIS. — EXCUDEBANT FIRMIN DIDOT FRATRES, VIA JACOB, 56. -- εἐεοῦῷὐὁ0. -- ΘΕΟΦΡΑΣΤΟΣ. ---πσῦθ0 τἱπ --- -- THEOPHRASTI ERESII OPERA, QUA SUPERSUNT, OMNIA GRACA RECENSUIT, LATINE INTERPRETATUS EST, INDICES RERUM ET VERBORUM ABSOLUTISSIMOS ADJECIT FRIDERICUS WIMMER DOCT. PHILOS. PARISIIS, EDITORE AMBROSIO FIRMIN DIDOT, INSTITUTI IMPERIALIS FRANCIE TYPOGRAPHO, VIA JACOB, 56. M DCCC LAVI. : CI . - pes clan api SI PR/AFATIO. Quamquam de codicibus editionibusque Theophrasti que scitu digna sunt exposui in procemio, quod editioni mex Historia Plantarum anni 1842 pre- posui, tamen eadem hic breviter explicare haud incommodum esse visum est. Postquam per tria saecula contextus Theophrasti , dico nunc inprimis de libris ejus phytologicis, ab uno fonte, editione principe Aldina, que est pars prior tomi quarti editionis operum Aristotelis, anno 1497 impressa , profectus per ‘omnes editiones fere immutatus manaverat, initio hujus seculi vir de grecis literis meritissimus /. G. Selineider novam Theophrasti recensionem parare suscepit. Codices manuscriptos Mediceos et Vindobonensem propterea com- parandos curavit, ceterisque que ad id opus conferre posse viderentur adju- mentis exhaustis, contextum novum Theophrasti cum versione latina et com- mentariis quatuor voluminibus edidit anno 1818. .Post hac jam impressa et divulgata accepit comparationem codicis Urbinatis, primo ab /. BeAero factam, dein ex parte ab Amatio repetitam. Quem codicem cum et antiquiorem multo ceteris et longe optimum esse videret, volumine quinto anno 1821 edito et scripturas ejus codicis aliorumque ad fragmenta complura a 8randis compara- torum exposuit, et plenam contextus correctionem precepit, addidit com- mentationes aliquot et indices. Vere dici potest Schneiderum primum effecisse ut Theophrasti libri intelligi possent, ejusque dactrina et labore factum est, ut nunc eundem politum magis aut potius integrum genuinumque magis ha- beamus. De libris manuscriptis et editionibus Theophrasti que scitu digna sunt bre- viter nunc exponamus. Libri manuscripti ante Schncideri curas non sunt adhibiti. Qua Heinsius de codicibus a se adhibitis narravit aperta sunt mendacia. Scripture, quas ut e codicibus Havniensibus aliisque haustas a diversis acceperat Schneider, tan- tum non omnes sunt correctiones e Gaza versione ducta. Antiquissimus et plenissimus testis librorum phytologicorum Theophrasti est codex Urbinas 61 bibliotheca Vaticana, quem ubique secuti sumus, nisi aut ex ceteris codicibus aut ex Aldina aut Gaza versione melior scriptura duci poterat aut Schneideri vel nostra conjectura contextus emendari posse videretur. Quamquam enim hic codex optimus est, tamen et is ab integritate longe distat. — Codices Medicei duo bibliotheca Laurentiane Florentina (ubi sunt ἱ α ij | PRAFATIO. sub signis Plut. 85, 3 et Plut. 85, 23) instar unius habendi sunt, quoniam paucis tantum locis differunt. Continent utrumque opus phytologicum. Sunt multo minus integri Urbinate, sed prestant et Vindobonensi et iis libris, e quibus editio princeps est hausta, et quo usus est Theodorus Gaza. — Utrosque item libros, Historiam et De causis, continet codex Parisiensis 2069, quem a manu Nicolai Leoniceni scriptum fuisse verisimile est. Codex Yindobonensis desinit in capite secundo libri sexti Historia. E pluribus excerptis, qua bi- bliotheca Parisina habet, unum prestat, quod e libris Historie ductum in co- dice 1823 inest et multas scripturas optimas continet. Ejus apographum et comparationem codicis 2069 ad libros Historia factam benevolentia cl. Miller, olim bibliothece Parisina Adjuncto, debeo. Inter editiones vetustissima est versio latina Yhreodori Gaza, que Tarvisiis anno 1483 prodiit. Codex, quo usus est Theodorus, bonitate prestabat ei e quo editio princeps graca expressa est, sed interpretem nonnunquam suo Marte emendasse verba greca, sepe etiam Plinium esse secutum certa sunt vestigia. Editio princeps greca, quae anno 1497 Venetiis ab 4/40 Manutio impressa est, est pars prior tomi quarti editionis operum Aristotelis. Ea fuit fons omnium editionum Theophrasti ad Schneiderum usque. Concinunt cum ea omnino editio tertia, quee forma octava apud A/di filios curante Camotio 1552 prodiit, tomus sextus nperum Aristotelis, atque secunda Basileensis ab Oporino admini- strata, qua forma maxima 1541 impressa est. In Basileensi menda quaedam typothetarum Aldine correcta sunt, in margine scriptura e versione Gaza sapius emendata est; eodem ex fonte Camotius in editione sua contextum aliquot locis mutavit, sed lapsus typothetarum in ea frequentes occurrunt. Secuta est pessima omnium, editio Darielis Heinsii, Lugduni Batavorum anno 1613 in forma maxima impressa. Camotiane editionis, e qua suam expri- inendam curavit, lapsus tantum non omnes repetiit suisque auxit, de codicibus a se inspectis aliisque subsidiis fabulas quasdam narravit, ipse ad emendandum contextum partem perexiguam contulit. Heinsii contextum Fepetlit editio 8ο- ceci a Stapel, que Amstelodami anno 1644 in forma maxima prodiit cum com- mentario vasto figuris xylographicis illustrato. Quanquam Bodxeus diligentissime undequaque collegit que ad Theophrastum vel emendandum vel illustrandum facere viderentur, opera tamen ejus, qua ad Historia libros tantum pertinet, nos haud valde adjuvamur. De Stackhousii editione Historie, que impressa est Oxonti 1813 forma octava, satis est dicere eum virum scientie botanice peri- tiorem fuisse quam sermonis greci : contextum grecum innumeris supplementis deformavit. Has excepit editio Sc/hneideri, de qua supra exposui, atque mea Historie editio, que Vratislavie anno 1842 prodiit, et contextus grecus tribus voluminibus Lipsia a Teubnero 1854 et 1862 expressus. Ἔ PRAFATIO. | fragmento , quod prestantissimis adnumerandum est, sed multa adhuc emen- datione eget, crisin quandam adhibuit Philippson in ἵλη ἀνθρωπίνη Berolini 1831, qua locos nonnullos feliciter tractavisse videtur. A/terum, περὶ λίθων, plures invenit editores, qui neque contextum valde adjuverunt, neque ad rerum in- terpretationem multum contulisse nobis videntur. Braridis comparavit Vati- canum 1302 (A), Vaticanum 1305 (B)et Vaticanum Urbinatem 108 (C). Tertium quod est περὶ πυρός, gravissimis adnumerandum est reliquiis, quae sunt de phy- sica veterum. Brandis comparavit Vaticanum 1302 (A), Florentinum bibl. Laur. pl. 87, 20 (F), Parisiensem 1921 (P); Tollius contulit Vossianos codices quatuor; Anthimus Gaza codicem Vindobonensem. Quartum, περὶ ὀσμῶν, quo preesertim de compositione, natura et usu unguentorum docemur, codicibus duobus a Brandis comparatis, Vaticano 1302 (A) et Parisiensi 2277 (Q) paullo plenius et ornatius proponi potuit. Quinium est περὶ ἀνέμων. Etsi a Brandis comparati sunt codices sex, Vaticanus 1302 (A), Vaticanus 1305 (B), Palatinus 162 (C), Urbinas 108 (D), Parisiensis 2277 (Q) et Venetus bibl. Marci 260, nec non Vossianus 25 a Tollio, tamen ex his fontibus scripture multis modis mendose parum lucis affluxit et libellus suam expectat manum emendatricem. Sextum, quo agitur περὶ σημείων ὑδάτων καὶ πνευμάτων χαὶ χειμώνων χαὶ εὐδιῶν, SÌ quod aliud vitiatum et misere lacerum ad nos pervenit. Paucas quasdam emendationes adhibuit Schneider ductas e versione vetere latina , quae Bononia 1611 folio prodiit. Ad septimum, περὶ κόπων, octavum περὶ ἰλίγγων et nonum περὶ ἱδρώτων collati sunt a Brandis idem codices A et Q quorum ad quintum .men- | tionem fecimus. Ad duodecimum, ἐκ τῶν pstà τὰ φυσιχζ, comparavit Brandis Vaticanum 1302 (A), Laurentianum plut. 28, 45 (B), Marcianum 211 (C) et Pa- risiensem 1853 (P), quorum scripturas in editione sua Metaphysicorum Aristo- telis et Theophrasti exposuit et ad contextum emendandum adhibuit. Plurimum vero ad perpoliendum hoc fragmentum contulit Vserer qui in Museo Rhenano ed. Ritschl et Welcker 1858 sententias accurate examinavit indeque emendatio- nes pulcherrimas et de compluribus locis conjecturas valde probabiles protulit. — Prater haec inprimis mentio fieri debet fragmenti undenonagesimi, servati in Porphyrii commentario ad Ptolemaì Harmonica edito a Wallisio, Oper. tom. II, p. 241-244, e codicibus tribus, Barocciano bibl. Bodleiane (D), Oxo- niensi colleg. Magdal. (M) et tertio bibl. Bodlejane (E). Quod fragmenium, in- tellectu difficillimum, et Wallisium et Schneiderum exercuit, sed etiam nunc adeo obscurum restat ut repetita revisione egeat. Omnes Theophrasti libri, et phytolcgici et fragmenta, tali statu ad nos per- venerunt, ut eos magnopere pessumdatos esse certa sint indicia. Nullum certius, quam ipse codex Urbinas, qui nobis commonstravit, quam hiulca et perversa sit scriptura in ceteris codicibus. Atque in eo ipso codice et lacuna PRAFATIO. i v sunt haud pauce et loci permulti , ubi scriptura omni sensu caret. Theophrasti igitur editoribus, id quod primus J. G. Schneider exemplo suo :comprobavit, lubrica ineunda fuit via contextum adeo depravatum ex ingenio emendare et conjecturis refingere. Neque ergo nos, quanquam libertate ea cautissime usi sumus, potuimus ea carere; id autem religiose cavimus ne scriptori vim facere videremur. Ita factum est ut contextus, quem imprimendum curavimus, a literis traditis codicum magnopere differat. Quamobrem adjunximus hic recensionem eorum locorum qui aliter ac in codicibus manuscriptis exstant, in hac nostra editione exhibentur, ita tamen ut ea, que ex editione Schneideri repeti possunt, hic sepe omitteremus, ne moles hujus partis nimia evaderet. Prima vice nunc editur Theophrastus in Gallia. Postquam editio Didotiana Aristotelis omnium plenissima ad faustum finem pervenit, Auctor hujus Bi- bliothece Grace, Ambrosius Firminus Didot, exemplum Aldi Manutii sequen- dum esse ratus clarissimi magistri operibus discipuli clari libros adjungere statuit, quamvis bene gnarus, quam parum hxc tempora his literarum studiis faveant. Cujus, si Tibi nitet hec gditio, Tu, L. B., ingenuitatem nobiscum virtutemque predicare debebis. Habes hic, L. B., omniumlibrorum particularumque omnium, qua ex magno libellorum numero a Theophrasto scriptorum ad nostra tempora pervenere, collectionem. Exigua quidem est pars , comparata cum catalogo Diogenis Laertii : tamen feliciter accidit, ut libri de plantis scripti servarentur, quo factum est ut de hac parte scienti® veterum satis bene instructi simus. Operam dedimus, ut et grecum contextum, quam fieri posset, emendatissimum proponeremus et greca verba latina interpretatione pressa quidem et brevi sed plana et perspicua illustraremus. I ΒΕΙΛΤΙΟ CRITICA. Hist. Lib. I. Cap. 1, 8. ὃν post ὅμοιον addidi. δ. τῷ γ᾽ scripsi pro τῷ γ᾽ ut estin Urb. 8. Post τῆς adjeci δ΄. 9. e, quod codd. post ἁπάντων, Ald. post τούτων addunt, omisi. λον, ὅσα scripsi de conj.; Ald. dat ξύλα ἢ ὅσα. 6. ἕτι δὲ conj.; ἔχον AId. Cap. 111, 1. σαφεστέραν dedi pro σαφέστερον ΑἸά. --- ; θάμνος-πόα sie locum cor- rectum dedi. Urbinatis scriptura est φρύγανον δὲ τὸ ἀπὸ ῥίζης καὶ πολυστέλεχες καὶ πολύχλαδον οἷον καὶ γάμθρη χαὶ πήγανον" θάμνος δὲ ἀπὸ ῥίζης πολύ- χλαδον οἷον βάτος, παλίουρος, πόα. 83. ἐλάας corr. cum Schn. qui ἐλαίας dedit. Libri dant ἐλάτας. 4. διαιρετέον εἶναι conj.; διαιρεῖν ἔνια libri. 6. χαὶ ante ἄγριον addidi. 6. τοιαῦτα διαιρετέον scripsi pro τοῖς αὐτοῖς αἱρετέον quodestin Ald. Cap.1v, 2. xat τὰς xatà τοὺς τόπους CONj.; xal πάσας τοῖς τόποις Ald. Cap. v, 3. ῥάμνου de conj. dedi; βάμνου est in Exc. Paris.; βαλάνου Ald. — ὁμω- νύμων corr.; ὁμοίως Ald. 4. πυχνότης omissum in ceteris prebuit margo Par. — σχίζεται conj.; σχισθέντα libri. 4. εὔθραυστα margo Par.; ἄθραυστα UP AIld.; θραυστά Sch. Cap.vi, 2. τῆς ἐδένου οοη͵.; δὴ πᾶσαι ΑἸὰ. 5. χεραύνιογ conj.; χράνιον lìbri. — καθάπερ εἰκαζούσας. His librorum verbis manifesto corruptis substituere malo γένος σιτῶδες. 9. ἐγ- γεοτόχα λέγοντες correxi e vestigiis scripture Urb. evtsocorcadeyovtec, cui emendationi accedit Athe- nacus (Fr. 167); ἐν te ὄστοις ἀλέγοντες Ald. 10. διαῤῆναι corr.; διαθεῖναι libri ; διιέναι οἀ ἃ. Cap. vi, 2. ταῖς ῥίζαις cOnj.; τοῖς φυτοῖς ΑἸὰ. 8. εἴτι corr.; εἴ τις Ald. Cap. vit, 1. ἐπὶ τῶν est conjectura Coraii; $ τῶν UM. 2. ταξιόζωτα conj.; ἀξιολογο»- tata Ald. 4. ὅταν- πηρωθῇ conj.; ἢ ὅταν ἣ μὴ λυθὴ x. È. καὶ ἡ ἀποχοπὴ x. δ. è. πυρωθῇ U. δ. πάντως- γίνεται conj.; πάντως $' ὁ πρὸς τῇ γῇ ... ἀπογηρά- σχὼν τῶν παχυτέρων γίνεται Ald. 6. οὐλότητας correxi; χοιλότητας Ald. Cap. Ιχ, 1. ἀφιῇ corr.; ἀφίη Exc. Par.; ἀφείη libri. 7. αὔανσις corr. Schn., syli.; ἄανσις U, ἄνθησις Ald. Cap. x, 1. Scri- bendum esse videtur λεύχης χαὶ τοῦ χιχίου τοῦ χαὶ καλουμένου χρότωνος. 4. ἀχανθόφυλλα conj.; σπα-- νόφυλλα Hbri, ἀνόφυλλα Exc. Par. δ. οὗ ἐν corr.; ὅθεν Ald. 6. ἀχανωδῶν corr.; ἀχανθωδῶν Αἰὰ. Cap. 11, 1. ξύ-" v) ) 7. ἐπὶ τῆς c0nj.; 4 τῶν Ald. 8. ta πολύφυλλα corr.; τὰ πλατύφυλλα libri. 8. εἰ δὴ corr.; εἴδη libri. 10. ἄρων conj.; ἀἱρῶν libri. — ἐξ ἱνὸς δὲ Exc. Par.; ἐξ ὑγροῦ δὲ Ald. Cap. ΧΙ, 2. puxwvxd τὸ γὰρ corr.; prxuve χατὰ γὰρ libri. 4. χαὶ στοιχηδὸν conj.; χαὶ σχεδὸν Ald. 6. τὸ τὰ conj.; τῷ τὰ Ald. Cap. ΧΙΙ, 3. γὰρ μᾶλλον conj.; διὸ μ. Ald. Cap. xt, 3. ἄχανος corr.; ἄχαρος UV; ἄχορος AId.; ἄχορνα cum Sprengelio Sch. — dxavwèn corr.; ἀνθώδη Ald. — δ te σίχυος COnj.; ὅπερ σίχυος UM. 4. ἄγονα conj.; ἁπλᾶ Ald. Cap. χιν, 1. Forsan scriben- dum τὰ τοιαῦτα πάντα" dx δὲ τῶν νέων ἐὰν ἄρα τι cuor χυῆσαι καὶ ἀνθῆσαι" γίνεται γὰρ χαὶ τοῦτ᾽ ἐνίοις. 2.1 ταύτη te χαὶ ἐχ CONj.; ταύτης μὲν éx libri. — τὴν xepuwvlav conj.; τῆς χερωνίας U; καὶ τῆς x. Ald. Hist. Lib. II, Cap. 1,1.7 δὴ P, ἤδὴ U; ἤδη MV; ἢ AId. Cap. 11,1 ἐπὶ τοῦ ir. conj.; ἀπὸ τοῦ i. Ald. — 2. παραγίνεται conj.; φησίν ἐστιν U M V. 5. φύονται Corr.; φυτεύονται Ald. δ. τόπῳ scripsi de correctione Coraii; οὕτω U Ald. 9. τῇ τροφῇ conj.; τὴν τροφὴν libri. — ἀπαγριοῦται conj.; χαὶ ἀπορὴ te UV — ἤδη δέ τινες Exe. Par.; πλὴν ἐχεῖνο δέ τινες Ald. 12. περιχοπεὶς CONj.; περισχοπτεῖς U, περικόπτης Ald. Cap. 111, 8. ἐρνῶν scripsi de conj. Schneideri; ἔργων Exc. Par. Ald., χλάδων marg. ÙU. — ἐοιχότας corr.; οἰχειοῦται codd., οἷ- χείως Ald. Cap. v, 1. τὰ δὲ corr.; τά τε Ald. — ὡς χάλλιστα CODj.; ὡς τὰ χίστα U. 2.4 χενώματος conj.; ἢ μὲν σώματος UM. — εὐδιόδου conj.; 7 χαὶ τόπου Ald. 4. τῆς-φυτεύειν de conj.; ἣ τῆς ἐλαίας cz. τό te E. x. x. λ. ἐμδάλλοντα φυτεύειν MV Par.; χαὶ λίθον om. U. ubi χλιθον in margine adscriptum. — ἄμμον Exc. Par.; ἄμμου ceteri. 5. ἀρτιτελῇ scripsi de conjectura satis dubia; ἄρτιτεων U; ἄρτιον ΑΝ]. Cap. vi, 1. οὐχ corr.; οὔτ᾽ Ald. et Exc. Par. 2. τούτου corr.; τοῦτο Ald. — δ᾽ ἔνυ- Ypov conj.; τὸν ὑγρὸν codd. — ἁλμώδη corr. hic et mox bis; ἀμμώδη Ald. et Exc. Par. — ἐν ἦ γ᾽ οἱ de conj.; ἵν᾽ ἰνδοὶ U, ἣν ἱνδοὶ MV Ald. — χατανα- λίσχεσθαι corr.; χαταναλίσχειν Ald. 3. δεῖν corr.; δεῖ AId. 4. ὀρθοφυῇ τ᾽ ἡ conj.; ὄρθοφυητ super- scripto a: in fine U. 5. διεληλωθέναι conj.; ddr MMELATIO CRITICA. λυθέναι Ald. 6. ἐνίοτε xal ἐπὶ πόδα conj.; ἕπτα χεὶ εὐπόδους codd. 9. πενταχέφαλον COrr.; πεντε- χέφαλον Par., πεντεγχέφαλον Ald. — οὐχ ἄλογον γοῦν conj.; οὐ χαλῶς γοῦν libri. Cap. vir, 1. ἥπερ corr.; ὥσπερ Ald. 2. ταύτῃ corr.; ταύτης Αἰὰ. Ῥγβῖογοδ ἀναγχαιότατον scribendum. 3. οὕτω δὲ conj.; of δὲ AIA. 4. ταύτην εἶναι φησι Exe. Par.; τ. οἶμαι φ. UM. 6. ὅπως ἀνεώγη 60η].: ὅπ. ἂν ῥαῆῇ Exe. Par. Cap. vir, 1. ἐπιχρεμαμένων ἐρινῶν conj.; ἐχεῖ χρεμαννυμένων Ald. — διείρουσι conj.; πιαίνουσι Ald., περαίνουσιν Sch. 3. χυττάρους corr.; χυπαίρους U, χυπέρους MV. Rist. Lib. 111. Inscriptio περὶ ἀγρίων δένδρων τὸ YU. 1. ἐχφύοιτο corr.; ἐπιφύοντο libri. 5. τὰ τῶν rm. COrr.; τὴν τῶν a. M Ald. 6. τοσοῦτοι corr.; τοιοῦτοι Ad. Cap.11, 1. ἀλλά γε tà ὁμογενῆ corr.; τὰ ἀλλὰ χαὶ τὰ ὁμοιογενῇ libri. 2. τιθασείαν conj.; τιθάσιον libri. 3. οὐλότερα conj.; ὀρθότερα AId. Cap nr, 3. ταῦτ᾽ αὖ τινα conj.; ταῦτα αὐτῶν Ald. 4. Tipawtavy corr. Meurs. Creta p. 107; τιρασίαν libri. 8. ὅμοιον corr.; ὁμοίαν U AId. — δ᾽ οὖν conj.; σχεδὸν libri. Cap. iv, 2. Post &xapra omisi τὸ quod codd. dant. 4. Post ὕστερον omisi ἀνθοῦντι, quod Ald. et Gaza preebent. 5. dà. δὲ conj.; ἐλ. γὰρ Ala. Cap. ν, 1. τρὶς λοπᾷ scribo cum Lobeckio Pathol. elem. p. 584. τρίσλοιποι UM?V, τρίσλιποι Μ' Ald. 2. ἔγχλωρος de conj. Coraii; εὔχλωρος Ald. 5. ἐπιύλαστάσεις corr.; ἐκόλ. Ald. — τῇ è dn ἐστὶ conj.; τῇ δ᾽ ἰδιότητι Ald. Dein λιπαρά τις CONj.; αἱ παρὰ τῆς U, ai παρ᾽ αὐτῆς Ald. — φύει conj.; φύεται Ald. 6. Ante φολιδωτὰ omisi δὲ quod Ald. dat. — ὅσα καὶ ἦν τὰ conj.; ὅσα χαὶ κατὰ Ald., ὅσα χαὶ τὰ Sch. Cap. vi, 2. τόπους τῶν βλαστῶν conj.; τρόπους χαὶ βλαστοὺς U, χαρποὺς χαὶ τοὺς β. AIA. — σχίσις γίνεται χατὰ conj.; σχί- ζεται τὰ ἴσα χαὶ U Αἰά. ivdeconj. δ. βαθυρριζότερον corr.; superlativum dant libri. — χαὶ ὀλίγας conj.; χατ᾽ ὀλίγον libri. Cap. vit, 1. ἱκανὸν ἴστω πλοίου conj.; ἣ χαὶ ἥλιχον πλεῖον A et πλοῖον U. — οἷον ἂν conj.; οἷον ἐὰν Ald. 2. xara)otrov, ut Sch. corr., confirmant P Fxc. Pan. 3. ἀλλά tor conj.; ἀλλὰ xal Ald. 4. παρὰ corr.; φέρει Ald. — ἐλάας ἰσοφνές conj.; ἔλαίᾳ εἰρουφυην codd. 5. ἐνδοτέρω-μασχαλίδος scripsi de conjectura Rob. Constantini; δ᾽ ἐντε- -‘èa-o._— —————————ÈéÈ—€@€é@_m_m_mm--_-F-F-tgptg «-——=—_=_—mù 1}_yYT——————===———+_____—mt.———__——212=___bmmPm___—————_——_——m—mm___m “ x 9 _ ζω δὲ χαὶ φοῖνιξ, πλὴν εἰ ἄρα ἐν Ἰλαθυλῶνι χαὶ ἀπὸ τῶν , -- ᾿ (#4 , lA CÀ n pabzuvi ὥς φασί τινες μωλύειν, Κυπάριττος δὲ x q - ν , τ 2 , Ὁ" παρὰ μὲν τοῖς ἄλλοις ἀπὸ σπέρματος, ἐν Κρύτη δὲ xai ἀπὸ τοῦ στελέμους, οἷον ἐπὶ τῆς ὀρείας ἐν Τάρρα᾽ παρὰ τούτοις γάρ ἐστιν È χουριζομένη χυπάριττος" αὕτη͵ δὲ ἀπὸ τῆς toufic βλαστάνει πάντα τρόπον τεμ- νομένη καὶ ἀπὸ γῆς χαὶ ἀπὸ τοῦ μέσου χαὶ ἀπὸ τοῦ ἀνωτέρω βλαστάνει di ἐνιχχοῦ χαὶ ἀπὸ τῶν ῥιζῶν , ? “ DI ” “ ” LI σπανίως δέ. (3) Περὶ δὲ δρυὸς ἀμφισβητοῦσιν oi μὲν γὰρ ἀπὸ σπέρυατός φασι μόνον, οἱ δὲ καὶ ἀπὸ ῥίζης Mazze: οἱ δὲ xat ἀπ᾽ αὐτοῦ τοῦ στελέχους χοπέντος. 2 oa TS "\ x ty 9 n° ’ pa Ἀπὸ παρασπαάδος dî χαὶ ῥίζγης οὐδὲν φύεται τῶν μὴ παραθλαστανόντων. (4) “Δπάντων δὲ ὅσων πλείους al γενέσεις, ἣ ἀπὸ πχρχσπάδος χαὶ ἔτι μᾶλλον ἧ ἀπὸ παραφυάδος ταχίστη nat εὐαυξζὴς, ἐὰν ἀπὸ ῥίζης ἣ παραφυὰς ἡ. Καὶ τὰ μὲν οὕτως ἢ ὅλως ἀπὸ φυτευ- τηρίων πεφυτευμένχ πᾶντα δοχεῖ τοὺς χαρποὺς ἐξο- μοιοῦν. Ὅσα δ᾽ ἀπὸ τοῦ χαρποῦ τῶν δυναμένων χαὶ οὕτως βλαστάνειν, ἅπανθ᾽ ὡς εἰπεῖν χείρω, τὰ δὲ καὶ ὅλως ἐξίσταται τοῦ γένους, οἷον ἄμπελος, μηλέα, cuxti, pork, ἄπιος" ἔχ τε γὰρ τῆς χεγχραμίδος οὐδὲν γίνεται Ὑενος ὅλως ἅμερον, ἀλλ᾽ ἢ ἐρινεὸς ἣ ἀγρία cuxii, διαφέρουσα πολλᾶχις χαὶ τῇ χροία" χαὶ γὰρ ἐχ μελχί- νης λευχὴ χαὶ Ex λευχῆς. μέλαινα γίνεται" ἔχ τε τῆς ἀυπέλου τῆς γενναίας ἀγεννής" χαὶ πολλάχις ἕτερον γένος " ὁτὲ δὲ ὅλως οὐδὲν Fuepov ἀλλ᾽ ἄγριον ἐνίοτε χαὶ τοσοῦτον ὥστε μὴ ἐχπέττειν τὸν χαρπόν᾽ αἱ δ᾽ ὥστε n {vi ni ιος urti SESTA 3) \ 2, a 25 07 , ° uvet—' Uno αὐρυνεῖν αλλα μέχρι τοὺ αν NITAL LOVIY AP σθαι, (6) Φύονται δὲ xal ix τῶν τῆς ἐλάας πυρήνων ἀγριέλαιος, καὶ ἐκ τῶν τῆς ῥόας χόχχων τῶν γλυχέων ἀγεννεῖς, καὶ ἐχ τῶν ἀπυρήνων σχληρκπὶ, πολλάκις δὲ καὶ ὁξεῖχι, Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χαὶ ἐχ τῶν ἀπίων THEOPHRASTI palma dividere neque corticem detrahere. Arbores igitur predictis modis germinant et nascuntur. Insitio enim el inoculatio sunt quasi copulationes ac diversi modi gene- rationes de quibus postea erit dicendum. II. E grege virgultorum et herbarum pars major se- mine radiceque nascitur, quedam etiam utroque, non- nulle vero etiam e surculis, ut diximus : rosa et viola etiam e caulibus concisis sicut etiam agrostis; rosa et viola nascuntur etiam totis caulibus depositis. Maxime singu- laris autem est propagatio e lacryma; sic enim nasci videtur crinum, quando id, quod defluxit, sole exaruerit. Idem de hipposclino affirmant, quod ct ipsum lacrymam fundit. Nascitur etiam calamus si cannas dissecatas (in taleas) obliquas deponas et fimo terraque abscondas. Singulari modo e radice nascuntur que capitata radice sunt. (2) Qua facultas cum tot modos habeat, arbores, uti diximus, plereeque pluribus modis proveniunt. Quasdam vero nonnisi semine nascuntur, ut abies, picea, pinus, omnino conifere omnes : preter cas palma, nisi si Baby- lone etiam e virgis ejus viviradices faciunt, uti nonnulli afiirmant. Cupressus vero alibi e semine, in insula Creta vero e trunco quoque, ut in montana circa Tarram : apud hos enim cupressus c&dua est, qua ex cesura ger- minat, modis omnibus precisa, nam et a terra et a parte media et a supera : germinat vero etiam interdum a radi- cibus, quanquam raro. (3) De quercu dissentiunt : alii enim e semine tantum provenire ajunt, alii ex radice quoque sed lente, alii vero etiam ex ipso trunco conciso. Ex avulso surculo autem atque e radice nulla arbor provenit nisi qua stolonum facultatem habeat. (4) Que autem pluri- bus modis provenire possunt, ocissime proveniunt et fa- cillime augentur, si surculo deposito et magis si viviradice propagentur, atque viviradix ab ipsa radice sumta sit. Atque omnes queer sit et omnino qua propaginibus ferun- tur fructus simile3z ferre creduntur : qua vero e fructibus proveniunt ex iis qua sic quoque enasci possunt, omnes deteriores redduntur, quiedam etiam omnino degenerant, ut vitis, pirus, ficus, punica, malus. Nam fici grana sî se- rantur, genus domesticum prodit nullum, sed aut caprificus aut ficus silvestris, secpe etiam colore diversa, nam εἴ 6 nigra evadit alba οἵ ex alba nigra. Sic quoque e viti no- bili fit ignobilis et saepe genus diversum, ac interdum nil penitus mite sed silvestris stirps prodit quaque fruc- tum concoquere haud valeat, sepe etiam ne fructum quidem complere possit sed nonnisi ad florem perve- niat. (5) Ex ole nucleis enascuntur olex silvestres, et e punica acinis dulcibus ignobiles, et ex iis quie nucleo carent dur:e, siepe vero etiam acidie. Eodemque modo e malis prodit inutilis piraster, atque e piris arbor genere HISTOR. PLANT. II. 2. 23 χαὶ ἐκ τῶν μηλέων" ἐκ μὲν γὰρ τῶν ἀπίων μοχθηρὰ ἢ ἀχρὰς, dx δὲ τῶν μηλέων χείρων τε τῷ γένει χαὶ ἐχ γλυχείας ὀξεῖα, καὶ ἐχ στρουθίου χυδώνιος. Χείρων δὲ χαὶ ἢ ἀμυγδαλῇ χαὶ τῷ χυλῷ χαὶ τῷ σχληρὰ ἐχ 5 μαλαχῆς δι᾿ ὃ χαὶ αὐξηθεῖσαν ἐγχεντρίζειν χελεύου - civ, εἰ δὲ μὴ τὸ μόσχευμα μεταφυτεύειν πολλάχις. (6; Χείρων δὲ χαὶ ἣ δρῦς ἀπὸ γοῦν τῆς ἐν Πύρρα πολ- lot φυτεύσαντες οὐκ ἐδύνανθ᾽ ὁμοίαν ποιεῖν. Δάφνην δὲ χαὶ μυρρίνην διαφέρειν ποτέ φασιν, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ tv δ᾽ ἐξίστασθαι χαὶ οὐδὲ τὸ χρῶμα διασώζειν, ἀλλ᾽ ἐξ ἐρυθροῦ χαρποῦ γίνεσθαι μέλαιναν ὥσπερ χαὶ τὴν ἐν Ἀντάνδρῳ" πολλάχις δὲ χαὶ τὴν χυπάριττον ἐχ θηλείας ἄρρενα, Μάλιστα δὲ τούτων ὃ φοῖνιξ ὃ δοχεῖ διαμένειν ὥσπερ εἰπεῖν τελείως τῶν at) σπέρματος, χαὶ πεύχη, 15 ἡχωνοφόρος χαὶ πίτυς ἣ φθειροποιός, Ταῦτα μὲν οὖν ἐν τοῖς ἡμερωμένοις. Ἔν δὲ τοῖς ἀγρίοις δῆλον ὅτι πλείω χατὰ λόγον ὡς ἰσχυροτέροις" ἐπεὶ θάτερόν γε χαὶ ἄτοπον, εἰ δὴ χείριο χαὶ ἐν ἐχείνοις χαὶ ὅλως ἐν τοῖς ἀπὸ σπέριλατος μόνον᾽ εἶ μή τι τῇ θεραπεία δύ- Ὁ vara μεταθάλλειν, (7) Διαφέρουσι δὲ χαὶ τόποι τόπων χαὶ ἀὴρ ἀέρος " ἐνιαχοῦ γὰρ ἐχφέρειν ἣ χώρα Conti τὰ Juora καθάπερ καὶ ἐν Φιλίπποις " ἀνάπαλιν ὀλίγα χαὶ ὀλιγαχοῦ λαμθάνειν μεταθολὴν, ὥστε ἐχ σπέρματος ἀγρίου ποιεῖν ἥμερον ἢ ἐκ χείρονος ἁπλῶς 5. βάτιον " τοῦτο γὰρ ἐπὶ τῆς ῥόας μόνον ἀκηκόαμεν ἐν Αἰγύπτῳ χαὶ ἐν Κιλιχία συμθαίνειν" ἐν Αἰγύπτῳ μὲν γὰρ τὴν ὀξεῖαν χαὶ σπαρεῖσαν χαὶ φυτευθεῖσαν Pu χεῖαν γίνεσθαί πως 7 οἰνώδη * περὶ δὲ Σόλους τῆς Κιλι- χίας περὶ “ποταμὸν τὸν Πίναρον, οὗ ἢ μάχη πρὸς » λαρεῖον È ἐγένετο, πᾶσαι γίνονται è ἀπύρηνοι. (8) Εὔλο- Ὧν δὲ nat εἴ τις τὸν παρ᾽ ἡμῶν φοίνιχα φυτεύοι ἐν βαῤυλῶνι, χάρπιμόν τε γίνεσθαι χαὶ ἐξομοιοῦσθαι τοῖς ἐχεῖ, Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χαὶ εἴ τις ἑτέρα προσ- ἄληλον ἔχει χαρπὸν τόπῳ᾽ χρείττων γὰρ οὗτος τῆς 5 ἐργασίας χαὶ τῆς θεραπείας. Σημεῖον δ᾽ ὅτι μετα- φερόμενα τἀχεῖθεν ἄχαρπα τὰ dì χαὶ ὅλυςς ἀδλαστῇ Ὑνεται, 19) Μεταθάλλει δὲ xal τῇ τροφῇ! χαὶ διὰ τὴν ἄλλην È ἐπιμέλειαν, οἷς xal τὸ ἄγριον ἐξημεροῦται χαὶ αὐτῶν δὲ τῶν ἡμέρων ἕνια ἀπαγριοῦται οἷον fix ῳ χαὶ ἐμυγδαλῇ. "Han δέ τινες χαὶ ἐκ χριθῶν ἀναφῦ- val pag: πυροὺς χαὶ ἐχ πυρῶν χριθὰς χαὶ ἐπὶ τοῦ aù- τῷ πυθυένος ἄμφω. δεὶ ὀέγεσθαι. Μεταάλλει δ᾽ οὖν τὰ μεταθάλλοντα τὸν τρόπον τοῦτον αὐτομάτως, ἐξαλλαγῇ δὲ χώρας “ ὗσχερ ἐν Αἰγύπτῳ χαὶ Κιλιχία περὶ τῶν ῥοῶν εἴπο- μεν, οὐδὲ διὰ μίαν θεραπείαν. Ὡσαύτως δὲ χαὶ ὅπου τὰ χάρπιμα ἄχαρπα γίνεται, χαβάπερ τὸ πέοσιον τὸ ἐξ Αἰγύπτου χαὶ δ φοῖνιξ ἐν τῇ “Βλλάδι χαὶ εἰ δή | *Evior | 0 δέ οχσι χαὶ τὴν drv ἐὰν εἰς ἀλεεινὸν᾽ ἔλθη σφόδρα τό- τις χομίσειε τὴν ἐν Κρήτη λεγομένην αἴγειρον. πὸν ἄχαρπον γίνεσθαι“ φύσει γὰρ ψυχρόν. Εύλογον δὲ ἀμφότερα συμθαίνειν χατὰ τὰς ἐναντιώσεις, εἴπερ und” ὅλως ἔνια φύεσθαι θέλει μεταδάλλοντα τοὺς τό- πους. Καὶ χατὰ μὲν τὰς χώρας ai τοιαῦται μεταθο- Ταῦτα μὲν οὖν ὡς μυθωδέστερα deterior, et e duici acida, ct e struthio cydonius. Deterior etiam fit amygdala et succo et quod dura e molli. Quam- obrem etiam adauctam inserere jubent , si minus propa- ginem ssepiustransferre. (6) Quercus quoque fit dete- rior : multi quidem qui semina ejus que ad Pyrrbham est deposuere illi similem non potuere nancisci. Laurum autem ajunt et myrtum preestare interdum , plerumque tamen degenerare et ne colorem quidem conservare, sed ΟΣ fructu rubro fieri nigrum ut in Antandro accidit. Sepe etiam e cupresso feminea fieri marem. Maxime vero palma creditur similis evadere inter eas qua e se- mine prodeunt, atque picea conifera et pinus pediculi- fera. He igitur inter cuitas immutate prodeunt, inter silvestres vero plures nimirum utpote natura validiores. Contrarium enim (stirpes silvestres satas in melius verti), non consentaneum est, siquidem deteriora ct inter illas et omnino tantum inter eas inveniuntur, qua e semine proveniunt : nisi quod cultu fortasse paullum mutari possunt (7) Differunt vero et loca alocis et aer ab aere, Quibusdam enim locis soli virtute similes prodeunt arbores, ut Philippis ; paucz vero paucisque locis ita mutari videntur ut e semine silvestri fiat mitis vel e deteriore melior stirps : hoc enim in sola punica in Xgypto et Cilicia evenisse accepimus; in /Egypto enim acidam punicam ct satam ct plantatam dulcedinis ali- quid nancisci vinosive saporis, in Cilicia vero ad amnem Pinarum fluvium, ubi contra Darium dimicatum est, omnes sine nucleo nascuntur. (8) Neque mirum si quis paltmam nostratem in Babylonio agro deponat, eam fruc- tiferam fieri et ad similitudinem ibidem natarum acce- dere; eodemque modo ct si qua alia tellus fructus fert soli bonitati respondentes : hoc enim plus valet quara opera et cultus, cujus rei argumentum est quod qua e tali solo transposita sunt sterilia evaserunt, quasdam etiam ne germinaverunt quidem. (9) Mutantur vero etiam alimento ceteraque cura . nam et silvestres mite- scurnt et quadam e domesticis fiunt silvestres, ut pu- nica, amygdala. Narrant etiem visura esse ex hordeo natum triticum et ex tritico hordeum, et utrumque in cadem stirpe, que tamen in fabularum numero ponenda sunt. (10) Que igitur hunc in modum mutantur, sponte sua mutationera subeunt, sed diversitate regionis, ut pu- nicas diximus in AEgypto et Cilicia, nullo vero adhibito cultu. Eodemque mado ubi fructifere fiunt steriles, ut persion ex Agypto et palma in Grecia ct si cuis popu lum nigram ὁ Creta voluerit transferre. Quidam etian- sorbum sterilem fieri affirmant, si in valde calidum locum venerit : quippe quae natura sua frigida est. Vero- simile autem est utrumque evenire ex rerum contrarie- tate, siqjuidem quardam solo mutato nasci omnino recu- 24 λαί (11) κατὰ δὲ τὴν φυτείαν τὰ ἀπὸ τῶν σπερμάτων φυτευόμενα χαθάπερ ἐλέχθη " παντοῖαι γὰρ αἱ ἐξαλλα- γαὶ χαὶ τούτων. Τῇ θεραπεία δὲ μεταδάλλει Sca χαὶ ἀυυγδαλῇ " δόα μὲν χόπρον ὑείαν λαδοῦσα χαὶ ὕδατος πλῆθος ῥυτοῦ * ἀμυγδαλῇ δὲ ὅταν πάτταλόν τις ἐνθῇ, καὶ τὸ δάχρυον ἀφαιρῇ τὸ ἐπιρρέον πλείω χρόνον χαὶ τὴν ἄλλην ἀποδιδῷ θεραπείαν. (12) (Ὡσαύτως δὲ δῆλον ὅτι χαὶ ὅσα ἐξημεροῦται τῶν ἀγρίων ἢ ἀπαγριοῦται τῶν ἡμέρων " τὰ μὲν γὰρ θεραπεία τὰ δ᾽ ἀθεραπευσίᾳ μεταῤθάλλει" πλὴν εἴ τις λέγοι μηδὲ μεταζολὴν ἀλλ᾽ ἐπίδοσιν εἷς τὸ βέλτιον εἶναι χαὶ χεῖρον " οὐ γὰρ οἷόν τε τὸν χότινον ποιεῖν ἐλάαν οὐδὲ τὴν ἀχράδα ποιεῖν ἄπιον οὐδὲ τὸν ἐρινεὸν συχῆν. Ὃ γὰρ ἐπὶ τοῦ χοτίνου φασὶ συμδαίνειν, ὥστ᾽ ἐὰν περιχοπεὶς τὴν θαλίαν ὅλως με ταφυτευθῇ φέρειν φαυλίας, μεταχίνησίς τις γίνεται (οὐ) μεγάλη. ᾿Γαῦτα μὲν οὖν ὁποτέρως δεῖ λαθεῖν οὐ- θὲν ἂν διαφέροι. III. Φασὶ δ᾽ οὖν αὐτομάτην τινὰ γίνεσθαι τῶν τοιούτων μεταθολὴν, δτὲ μὲν τῶν χαρπῶν ὁτὲ δὲ χαὶ ὅλως αὐτῶν τῶν δένδρων, ἃ χαὶ σημεῖα νομίζουσιν di μάντεις - οἷον ῥόαν ὀξυῖαν γλυχεῖαν ἐξενεγχεῖν χαὶ γλυχεῖαν ὀξεῖαν" χαὶ πάλιν ἁπλῶς αὐτὰ τὰ δένδρα με- ταθάλλειν, ὥστε ἐξ ὀξείας γλυχεῖον γίνεσθαι χαὶ ἐχ γλυχείας ὀξεῖαν" χεῖρον δὲ τὸ εἰς γὙλυχεῖαν μεταδάλλειν. Καὶ ἐξ ἐρινεοῦ συχῆν χαὶ ἐχ συχῆς ἐρινεόν᾽ χεῖρον δὲ τὸ ἐχ συχῇῆς. Καὶ ἐξ ἐλάας χότινον χαὶ ἐχ χοτίνου ἐλάαν" ἥκιστα δὲ τοῦτο. Παλιν δὲ συχῆν éx λευχῆς μέλαιναν χαὶ ἐκ μελαίνης λευχήν. Ὁμοίως δὲ τοῦτο χαὶ ἐπὶ ἀμπέλου. (2) Καὶ ταῦτα μὲν ὡς τέρατα χαὶ παρὰ φύσιν ὑπολαμύανουσιν' ὅσα δὲ συνήθη τῶν τοιούτων οὐδὲ θαυμάζουσιν ὅλως " οἷον τὸ τὴν χάπνειον ἄμπελον καλουμένην χαὶ ἐχ μέλανος βότρυος λευχὸν χαὶ ἐχ λευχοῦ μέλανα φέρειν" οὐδὲ γὰρ οἱ μάντεις τὰ τοιαῦτα χρίνουσιν' ἐπεὶ οὐδὲ ἐχεῖνα,, παρ᾽ οἷς πέφυχεν ἢ γώρα μεταθάλλειν ὥσπερ ἐλέχθη περὶ τῆς ῥόας ἐν Αἰγύπτῳ" ᾿Αλλὰ τὸ ἐνταῦθα θαυμαστὸν, διὰ τὸ μίαν udvov A δύο, καὶ ταύτας ἐν τῷ παντὶ χρόνῳ σπανίας. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ εἴπερ cupbalver μᾶλλον ἐν τοῖς χαρποῖς γίνεσθαι τὴν παραλλαγὴν ἣ ἐν ὅλοις τοῖς δένδροις. (2) Ἐπεὶ χαὶ τοιαύτη τις ἀταξία γίνεται περὶ τοὺς καρπούς" οἷον ἤδη ποτὲ συχῇ τὰ σῦχα ἔφυσεν ix τοῦ ὄπισθεν τῶν θρίων" χαὶ ῥόα δὲ χαὶ ἄμπελος Èx τῶν στελεχῶν, χαὶ ἄμπελος ἄνευ φύλλων χαρπὸν ἤνεγχεν. “Eida δὲ τὰ μὲν φύλλα ἀπέλαδε τὸν δὲ χαρπὸν ἐξήνεγχεν" ὃ χαὶ Θετταλῷ τῷ Πεισιστράτου γενέσθαι λέγεται. Συω- θαίνει δὲ χαὶ διὰ χειμῶνας τοῦτο χαὶ δι᾽ ἄλλας αἰτίας ἕνια τῶν δοχούντων εἶναι παρὰ λόγον οὐκ ὄντων δέ" οἷον ἐλάα ποτ᾽ ἀποχαυθεῖσα τελέως ἀνεδλάστησεν ὅλη, [χαὶ αὐτὴ χαὶ ἢ θαλία.] ᾿Ἐν δὲ τῇ Βοιωτία xata- δρωθέντων τῶν ἐρνῶν ὑπ᾽ ἀττελέδων πάλιν ἀνεθλά- στησε" τὰ δ᾽ οἷον ἀπέπεσεν. Ἥνχιστα δ᾽ ἴσως τὰ τοιαῦτα ἄτοπα διὰ τὸ φανερὰς ἔχειν τὰς αἰτίας, ἀλλὰ μᾶλλον τὸ μὴ ἐχ τῶν οἰχείων τόπων φέρειν τοὺς χαρ-- ποὺς ἢ μὴ ἐοιχότας " μάλιστα δ᾽ εἰ τῆς ὅλης φύσεως THEOPHRASTI sant. Pro soli natura ergo tales eveniunt mutationes. (11) Pro satione autem, qua e seminibus nascuntur. uti dixi- mus, mutantur modis admodum variis. Cultu mutan- tur punica et amygdala : punica fimo suillo adhibito co- piaque aqua fluvialis, amygdala autem si quis paxillum adigat lacrimamque affluentem diutius auferat ceteram- que curam adbibeat. (12) Eodemque modo multe silves- tres mitescunt contraque mites fiunt silvestres : illa enim cultura ope mutantur, ha defectu. Nisi quis eam mu- tationem non statuat sed potius progressionem esse in melius et in pejus. Scilicet ex oleastro olea nulla fieri potest arte, neque e pirastro malus neque e caprifico ficus. Quod enim cotinum, si corona penitus precisa trans- feratur, phaulias olivas ferre tradunt, ea immutatio quasdam est (haud) magna. Utro vero modo δος ac- cipi velis, nihil interesse videtur. 111. Spontaneas igitur mutationes hasce fieri ajunt, ut aut fructus aut ipsa arbores tot» mutentur, que quidem baruspices ostenta esse existimant, ut si punica acida dulcem, dulcis acidum fructum tulerit : rursus arbores ips:e, ut si ex acida dulcis ete dulci acida evaserit : pejus autem putant si in dulcem mutatio fiat, et e caprifico ficum et e fico caprificum : pejus vero si e fico caprificus fiat; et ex olca oleastrum et ex oleastro oleam : hoc vero raris- sime evenire; rursus ex alba fico nigram ct e nigra al- bam. Eademque ratione hec eveniunt in vite. (2) Atque ‘e pro ominibus habent contraque natura leges fieri putant, quae vero frequentes et solite sunt eas ne miran- tur quidem, ut si vitis capnea dicta ex uva nigra albam et ex albam nigram ferat : neque enim hujusmodi res ab haruspicibus censentur, ut nec illa, si regionis virtute queedam mutantur ut punicam in ZEgypto retulimus. Sed si apud nos accidit mirum est, quia in uno alterove modo stirpe idque longo temporis spatio raro evenit. Sed si mutationes cjusmodi accidant, ad fructus potiusquam ad totas arbores pertinere videntur. (3) Observate etiam ejus- modi aberrationes in fructibus, ut ficus fructus ediderit pone folia , atque punica et vitis e trunco, et vitis fruc- tus ediderit sine foliis; olea vero foliis abjectis fructum emisit, quod et Thessalo Pisistrati filio ostentum factum accepimus. Accidunt vero et hoc culpa hiemis et alia quaedam alias ob causas, quie quum rationi contraria esse videantur, revera non sunt : ut olea penitus ali- quando adusta regerminavit tota [ et ipsa et corona] ; in Bcotia vero derosis ab attelebis virgultis iterum reger- minavit. Sed hac haudquaquam mirabilia esse videntur, cum causas habeant manifestas . sed magis si fructus aut non e locis suis ferant aut dissimiles, maxime HISTOR. PLANT. II. 5. γίνεται μεταθολὴ χαθάπερ ἐλέχθη. Περὶ μὲν οὖν τὰ δένδρα τοιαῦταί τινές εἶσι μεταβολαί. ΙΝ. Τῶν δὲ ἄλλων τό τε σισύμθριον εἷς μίνθαν δοχεῖ μεταθάλλειν, ἐὰν μὴ κατέχηται τῇ θεραπεία δι᾽ ὃ χαὶ μεταφυτεύουσι πολλάχις, χαὶ ὃ πυρὸς εἰς alpav. Ταῦτα μὲν οὖν ἐν τοῖς δένδροις αὐτομάτως, εἴπερ γί- νεται. Τὰ δ᾽ ἐν τοῖς ἐπετείοις διὰ παρασχευῆς᾽ οἷον ἣ τίφη χαὶ ἣ ζειὰ μεταδάλλουσιν εἰς πυρὸν ἐὰν πτι- Σθεῖσαι σπείρωνται, χαὶ τοῦτ᾽ οὐχ εὐθὺς ἀλλὰ τῷ τρίτῳ ἔτει. Σχεδὸν δὲ παραπλήσιον τοῦτό γε τῷ τὰ σπέρματα χατὰ τὰς χώρας μεταθάλλειν" μεταθάλλει γὰρ καὶ ταῦτα χαθ᾽ ἑχάστην χώραν χαὶ σχεδὸν ἐν τῷ 'σῳ χρόνῳ χαὶ ἡ τίφη. Μεταθάλλουσι δὲ xal of ἄγριοι πυροὶ χαὶ ai χριθαὶ θεραπενόμεναι χαὶ ἐξημερούμεναι κατὰ τὸν ἴσον χρόνον. (3) Καὶ ταῦτα μὲν ἔοιχε χώρας τε μεταθολῇ χαὶ θεραπείᾳ γίνεσθαι" χαὶ ἔνια ἀμφοτέ- nor τὰ δὲ τῇ θεοαπεία μόνον" οἷον πρὸς τὸ τὰ ὄσπρια μὴ γίνεσθαι ἀτεράμονα βρέξαντα χελεύουσιν ἐν νίτρῳ νυχτὶ τῇ ὑστεραία σπείρειν ἐν Enpa: φαχοὺς ὥστε ἁδροὺς γίνεσθαι φυτεύουσιν ἐν βολίτῳ " τοὺς ἐρεθίνθους δὲ, ὥστε μεγάλους, αὐτοῖς τοῖς χελύφεσι βρέξαντα σπείρειν, Μεταθάλλουσι δὲ χαὶ κατὰ τὰς ὥρας τοῦ σπόρου πρὸς χουφότητα χαὶ ἀλυπίαν᾽ οἷον ἐάν τις τοὺς ὀρόδους ἐαρινοὺς σπείρῃ τρισάλυποι γίνονται, xal οὐχ ὡς οὗ μετοπωρινοὶ βαρεῖς. (3) Γίνεται δὲ χαὶ ἐν τοῖς λαγάνοις μεταβολὴ διὰ τὴν θεραπείαν" οἷον τὸ σέλινον ἰὰν σπαρὲν χαταπατηθῇ, χαὶ χυλινδοωθῇ, ἀναφύεσθαί φασιν οὖλον. Μεταθάλλει δὲ χαὶ τὴν χώραν ἐξαλλάττοντα χαθάπερ χαὶ τἄλλα. Καὶ τὰ μὲν τοιαῦτα κοινὰ πάντων ἐστίν. Εἰ δέ τι κατὰ πήρωσιν ἣ ἀφαί- ρᾶσιν μέρους δένδρον ἄγονον γίνεται, χαθάπερ τὰ ζῶα, τοῦτο σχεπτέον" οὐδὲν γοῦν φανερὸν χατά γε τὴν διαί- ρεσιν εἰς τὸ πλείω καὶ ἐλάττω φέρειν ὥσπερ χαχούμε- νον, ἀλλ᾽ i ἀπόλλυται τὸ ὅλον ἣ διαμένον xaprrogopei. To Σὲ γῆρας κοινή τις φθορὰ πᾶσιν, (4) Ἄτοπον δ᾽ xv δόξειε μᾶλλον ἐν τοῖς ζώοις αἴ τοιαῦται ματαβολαὶ φυσιχαὶ χαὶ πλείους " χαὶ γὰρ χατὰ τὰς ὥρας ἔνια δοχεῖ μεταθάλλειν ὥσπερ ὁ ἱέραξ χαὶ ἔποψ χαὶ ἄλλα τῶν ὁμοίων ὀρνέων. Καὶ χατὰ τὰς τῶν τόπων ἀλλοιώσεις, ὥσπερ ὃ ὕδρος εἷς ἔχιν ξηραινομένων τῶν λιβάδων. Φανερώτατα δὲ χαὶ χατὰ τὰς γενέσεις ἔνια, χαὶ μετα- βάλλει διὰ πλειόνων ζώων" οἷον ἐκ κάμπης γίνεται γρυσαλλὶς εἶτ᾽ ἐχ ταύτης ψυχή, καὶ ἐπ᾽ ἄλλων δ᾽ ἐστὶ τοῦτο πλειόνων' οὐδὲν δ᾽ ἴσως ἄτοπον, οὐδ᾽ Juotav τὸ ζητούμενον. Ἀλλ᾽ ἐχεῖνο cuubatver περὶ τὰ δένδρα καὶ ὅλως πᾶσαν τὴν ὕλην ὥσπερ ἐλέχθη καὶ πρότερον ὥστε αὐτομάτην μεταθλαστάνειν μεταθδολῆς τινος γι- νομένης ἐχ τῶν οὐρανίων τοιαύτης. Τὰ μὲν οὖν περὶ τὰς γενέσεις χαὶ μεταθολὰς ἐκ τούτων θεωρητέον. V. Ἐπεὶ δὲ χαὶ αἱ ἐργασίαι χαὶ αἱ θεραπεῖαι με- γάλα συμθάλλονται χαὶ ἔτι πρότερον αἱ ουτεῖαι χαὶ ποιοῦσι μεγάλας διαφορὰς, λεχτέον χαὶ περὶ τούτων. Καὶ πρῶτον περὶ τῶν φυτειῶν. Αἴ μὲν οὖν ὧραι πρότερον εἴοννται xad' ἃς δεῖ, Τὰ δὲ ουτὰ λαμβάνειν 25 vero si tota arboris natura, ut diximus, immutatur. Ar- boribus igitur he accidunt mutationes. IV. E ceteris sisymbrium putant in mentham mutari, nisi cultura immutabile retineatur, quamobrem etiam seepe transferunt, atque triticum in lolium. Hec igi- tur in arboribus, si fiunt, sponte eveniunt, in annuarum grege autem arte, sicuti tipha et zea in triticum mutan- tur, si semina pista ponantur, idque non protinus sed tertio anno. Cui simile fere est, cum semina pro natura loco- rum mutantur : nam et hac secundum loca solumque mutantur et eadem fere temporis spatio, et tipha; mu- tantur etiam silvestre triticum et hordeum culturam mi- tigationcmque nacta intra idem tempus. (2) Atque hac babitaculi mutatione culturaque evenire videntur, quae- dam utroque, alia sola cultura : ut si legumina jubent, ne incoctibilia fiant, nitro per noctem macerata postridie in tellure sicca serere ; lentem ut grandescat in fimo de- ponunt; erebinthos ut ampli fiant cum putaminibus ma - defactos seri volunt. Mutantur etiam secundum sationis tempora ita ut leviora esuque minus gravia reddantur, uti ervum, si vere seratur, minime grave fit, contra, si autumno, gravissimum. (3) Olerum etiam mutatio cul- tura eflicitur, ut si selinum satum conculcetur cylindroque sequetur crispum enasci ajunt : sed et illa mutantur cum regione ut cetera. Atque hac omnium communis condi- tio esse videtur. Observatione indiget si que arbor propter laesionem quandam vel partis alicujus mutilatio- nem sterilis evadat, quemadmodum animalia. Nullo quidem manifesto indicio ‘apparet divisionem arboris fe- cunditatem diminuere, sed aut tota perit aut superstes fructus edere pergit. Senectus autem communem omnium interitum adducit....... (4) Magis autem mirum videatur, si lise mutationes in animalium genere naturales sunt et frequentes. Quasdam enim cum anni tempestati- bus mutari videntur ut accipiter, upupa et similes vo- lucres ; ct secundum locorum immutationes, ut hydrus in echin transit stagnis exsiccatis. Evidentissime autena quadam in generatione mutantur vel plurium anima- lium formam induentia, ut ex eruca fit chrysalis, ex hac deinde papilio , et in aliis plurihus hoc observatur. For- tassis vero non mirum, neque vero simile est ei, quod nus queerimus. Sed illud evenit in arboribus et omni silvatico genere, ut antea dictum est, ut sponte prater speciem suam germinent mutatione aliqua ejus modi e rebus calestibus effecta. Hucusque generationis modos mutationesque contemplati sumus. V. Cum vero cultus quoque operaque humana multun conferat atque prius etiam satus, heque res magna discrimina efficiunt, de his quoque dicendum. Quibus igitur temporibus serendum antea dictum. Pilantas le- gere jubent quam pulcherrimas atque e selo simili ei το 40 45 26 χελεύουσιν ὁ ὡς χάλλιστα χαὶ ἐξ ὁμοίας γῆς εἰς ἣν μέλ- λεις φυτεύειν, ἢ χείρονος" τοὺς δὲ γυροὺς προορύττειν ὡς πλείστου ypovov χαὶ βαθυτέρους αἰεὶ χαὶ τοῖς. ἐπιπο- λαιορριζοτέροις. (2) Λέγουσι δέ τινες ὡς οὐδεμία χατωτέρω διϊχνεῖται τριῶν ἡμιποδίων᾽ δι᾽ ὃ χαὶ ἐπιτι- μῶσι τοῖς ἐν μείζονι βάθει φυτεύουσιν" οὖχ ἐοίχασι δὲ ὀρθῶς λέγειν ἐπὶ πολλῶν" ἀλλ᾽ ἐὰν ἢ χενώματος ἐπι- λάθηται βαθέος 7 καὶ χώρας τοιαύτης εὐδιόδου, πολλῷ paxpotepav ὠθεῖ τὸ τῇ φύσει βαθύρριζον. Πεύχην δέ τις ἔφη μεταφυτεύων μευοχλευμένην μείζω τὴν ῥίζαν ἔχειν ὀκχτάπηχυν χαίπερ οὐχ ὅλης ἐξαιρεθείσης ἀλλ᾽ ἀπορραγείσης. (5) Τὰ δὲ φυτευτήρια ἐὰν μὲν ἐνδέχηται ὑπόρριζα, εἰ δὲ μὴ δεῖ μᾶλλον ἀπὸ τῶν χάτω ἢ τῶν ἄνω Vapbavew, πλὴν ἀμπέλου " χαὶ τὰ μὲν ἔγοντα ῥίζας ὀρθὰ ἐμόάλλειν, τὰ δὲ μὴ ἔχοντα ὗὑπο- θάλλειν τοῦ φυτευτηρίου ὅσον ν σπιθαμὴν ἡ μιχρῷ πλεῖον. Ἔνιοι δὲ χελεύουσι χαὶ τῶν ὑπορρίζων ὁποδάλλειν τιθέναι δὲ καὶ τὴν θέσιν ὁμοίως ἥνπερ εἶχεν ἐπὶ τῶν δένδρων τὰ πρόςδορρα xal τὰ πρὸς ἕω xal τὰ πρὸς μεσημόρίαν. “Ὅσα δὲ ἐνδέχεται τῶν φυτῶν χαὶ προ- μοσχεύειν᾽ τὰ μὲν ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν δένδρων οἷον ἐλάας, ἀπίου, μηλέας » συχῆς" τὰ δ᾽ di ἀφαιροῦντας οἷον ἀμπέλου" ταύτην γὰρ οὐχ οἷόν τε ἐπ᾽ αὐτῆς μοσχεύειν. (ἡ Ἐὰν δὲ μὴ δπόρριζα τὰ φυτὰ μηδὲ ὑπόπρεμνα λαμθάνειν, χαθάπερ τῆς ἐλάας, σχίσαντά τε τὸ ξύλον χάτωθεν καὶ λίθον ἐμόαλόντα φυτεύειν" ὁμοίως δὲ ἐλάας χαὶ συχῆς χαϊστῶν ἄλλων. Dutevera: δὲ ἣ συχῇ χαὶ ἐάν τις χράδην παχεῖαν ἀποξύνας σφύρα παίῃ, ἄχρι οὗ ἂν ἀπολίπῃ μιχρὸν ὑπὲρ τῆς γῆς, εἰτ᾽ αὐτῆς ἄμμον βαλὼν ἄνωθεν ἐπιχώσῃ" χαὶ γίνεσθαι δή φασι χαὶ χαλλίω ταῦτα τὰ φυτὰ μέχρι οὗ ἂν ἡ νέα. (0) Πα- ραπλησία xal τῶν ἀμπέλων ὅταν ἀπὸ τοῦ παττά- λου" προοδοποιεῖ γὰρ ὃ πάτταλος ἐχείνῳ τῷ χλήωματι διὰ τὴν ἀσθένειαν" φυτεύουσιν οὕτω χαὶ ῥόαν χαὶ ἄλλα τῶν δένδρων. Ἢ συχῇ δὲ, ἐὰν ἐν σχίλλη Φυτευ(ῇ, θᾶττον παραγίνεται χαὶ ἧττον ὑπὸ σχωλήχων χατε- σθίεται. Ὅλως δὲ πᾶν ἐν σχίλλη, φυτευόμενον eÙ- λα-τὲς χαὶ θᾶττον αὐξάνεται. “Ὅσα δὲ ἐχ τοῦ στελέμους καὶ διαχοπτόμενα φυτεύεται, χάτω τρέποντα τὴν τομὴν δεῖ φυτεύειν, διαχύπτειν δὲ μὴ ἐλάττω. σπιθαμιαίων ὥσπερ ἐλέχθη, χαὶ τὸν φλοιὸν προσεῖναι" φύεται δ᾽ ἐχ τῶν τοιούτων ἔρνη" βλαστανόντων δ᾽ ἀεὶ προσγωννύειν, ἄχρι οὗ ἂν γένηται ἀρτ τιτελῇ " (6) αὕτη κων υὲν οὖν τῆς ἐλάας ἰδία καὶ τοῦ μυρρίνου , αἱ δ᾽ ἄλλαι χοινότεραι πᾶσιν. Ἄριστον δὲ χαὶ ῥιζώσασθαι χαὶ , IS è ’ “ d 7 δὲ φυτείας μαλιστα τῆς τυχούσης ἧ συχῆ. λυτεύειν δόας μὲν χαὶ μυρρίνους χαὶ δάφνας πυχνὰς χελεύουσι, μὴ πλέον διεστώσας ἢ ἐννέα πόδας. μηλέας δὲ μιχρῷ paxpotepov, ἀπίους δὲ χαὶ ὄγχνας ἔτι μᾶλλον, ἀμυγ- δαλᾶς δὲ χαὶ συχᾶς πολλῷ πλέον, ὡσαύτως δὲ χαὶ 4 7 - n \ : ὶ x li ld x τὴν ἐλάαν. [ΠΠοιεῖσθαι δὲ καὶ πρὸς τὸν τόπον τὰς ἀποστάσεις" ἐν γὰρ τοῖς ὀρεινοῖς ἐλάττους È ἐν τοῖς πεδεινοῖς. (7) Μέγιστον δὲ ὡς εἰπεῖν τὸ τὴν πρόσφορον ἑχάστω χώραν ἀποδιδόναι" τότε γὰρ εὐθενεῖ μάλιστα. THEOPHRASTI ubi serere vis aut e deteriore; scrobes vero tempore ante longissimo atque altius semper defodere vel iis qua- rum radices non alte descendunt. (2) Contendunt qui- dam nullum altius sesquipede descendere, ideoque re- prehendunt eos qui altius serunt. At haudquaquam recte id affirmasse videntur de multis, sed quse natura sua altaz agunt radices si altam concavitatem aut solum pervium nacte sint multo altius demittunt. Piccam vecte promotam, ut transferretur, longioretn quam octo cubitorum radicem habere quidam vidisse retulit, etsi non ftotam refossam sed abruptam. (3) Plautas, si fieri potest, radicatas, si minus a partibus in- feris potius quam superis, capi oportet, prieter vitem. Quieque radicate sunt, eas rectas deponere, que radi- ‘cibus carent subjicere piante partem palma magnita- dine vel paullo majorem. Quidam jubent radicatarum quoque partem subjicere, sed eodem situ ponere quer in arbore habuere septentrionem, oriertem meridiemvwe versus. Ramos etiam propagandum, ubi id commede fieri licet, aut in ipsa arbore ut in olea, malo, piro, fico, aut abscissos ut in vite : haec enim in ipsa parente ita propagari nequit. (4) Si vero plant2 nec radicate neque cum parte stipitis accipi queant, ut * ole®, lignum sub tus findendum et lapide injecto deponendum : ac simili modo oleze, fici, ceterorumque. Ficus plantatur quoque sic ut surculum crassiorem acutatum malleo adigas, quoad super terram paullulum exstet, dein arena injecta operias : et ejusmodi plantas fieri volunt pulchriores, doncc novelle sint. (5) Similis etiam vitis plantatio , que paxillo fit : paxillus enim viam aperit illius palmiti, que infirma est : sic etiam punicam aliasque arbores serunt. Ficus vero , si in scilla seratur, citius provenit minusque ab erucis infestatur : ac omnino omnis planta in scilla sata ad germinandum prona et ocius augescit. Qua vero e trunco atque concisa seruntur, ita ponere oportet ut precisa plaga deorsum spectet, neque in minora frusta quam longitudine palma dividere ut diximus, corticem- que non detrahere. Succrescunt hinc plantae, quibus germinantibus terra assidue accumulanda, donec satis corroborentur. (6) φως igitur satio ole» propria et myrti, cetera vero omnibus communes. Facillime vero et radices capit et quoquo sationis modo provenit ficus. Ceterum punicam, myrtum ac laurum densas seri jubent, non ultra noveni pedes distantes, pirum vero paullo majore intervallo, imalum autem et ochnas ampliore, amygdalam et ficum multo ampliore, itemque oleam : intervalla relinquere pro loci natura, majorem scilicet in montanis quam in campestribus. (7) Summum autem ut ita dicam valet, ut cuique solum commodum conveniens- que detur, tunc enim maxime vigent. Ac olex quidem, HISTOR. PLANT. Π. 6. Ὥς 3 ἁπλῶς εἰπεῖν ἔλάα μὲν χαὶ συχῇ χαὶ ἀμπέλῳ ΄ x - τὴν πεδεινήν φασιν οἰχειοτάτην εἶναι τοῖς δὲ ἀχροδρύοις τὰς ὑπωρείας. Χρὴ δὲ χαὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς duoyevéai . ®» L) La 31:5» ld n @ ° - μὴ ἀγνοεῖν τὰς bixetxc. “Ev πλείστη δὲ ὡς εἰπεῖν διαφορᾷ τὰ τῶν ἀμπέλων ἐστιν ὅσα γάρ ἐστι γῆς εἴδη, τουαῦτα τινες φασι xal ἀμπέλων εἶναι, Φυτευόμενα 4 Ὕ ὰ , > (4 LÀ ’ si μὲν οὖν χατὰ φύσιν dyalà γίνεσθαι, παρὰ φύσιν δὲ i 5 ἄχαρπα. Ταῦτα μὲν οὖν ὥσπερ χοινὰ πάντων. - “ Yo VI. Τῶν δὲ φοινίχων ἴδιος # φυτεία παρὰ tarda χαὶ ἢ μετὰ ταῦτα θεραπεία. Φυτεύουσι γὰρ πλείους εἷς ταὐτὸ τιθέντες δύο χάτι» χαὶ Cuo ἄνωθεν ἐπιδοῦντες, πρανεῖς δὲ πόντας. Τὴν γὰρ ἔχουσιν οὐχ ἐχ τῶν δπτίων καὶ χοίλων ποιεῖται χαθαάπερ τινές φασιν, ἀλλ᾽ ἐχ τῶν ἄνω, δι᾿ ὃ χαὶ ἐν τῇ ἐπιζεύξει τῶν ἐπιτιθεμέ- νων οὐ δεῖ περιχαλύπτειν τὰς ἀρχὰς ὅθεν ἢ ἔχφυσις" φανεραὶ δ᾽ εἰσὶ τοῖς ἐμπείροις. Διὰ τοῦτο δ᾽ εἰς τὸ αὐτὸ πλείους τιθέασιν ὅτι ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἀσθενὴς di φυ- τεία. Τούτων δὲ αἵ τε ῥίζαι πρὸς ἀλλήλας συμπλέ- χονται χαὶ εὐθὺς al πρῶται βλαστύήσεις ὥστε ἐν γίνε-- ΠῚ 9 LÌ Α ” ΄ σθαι τὸ στέλεχος. (3) Ἢ υὑὲν οὖν ἀπὸ τῶν χαρπῶν TÀ ’ 2 neo >» ς ΄ 2 9 LI φυτεία τοιαύτη τις" fi δ᾽ ἀφ᾽ αὑτοῦ, ὅταν ἀφέλωτι τὸ “ ° 7 / 9 “ “" È ἄνω ἐν ᾧπερ ὁ ἐγκέφαλος " ἀφαιροῦσι δὲ ὅσον δίπηχυ σμίσαντες τούτου χάτω, τιθέασι δ᾽ ἔνυγρον' φιλεὶ δὲ χώραν ἁλμώξη᾽ δι᾿ ὃ καὶ ὅπου μὴ τοιαύτη τυγχάνει περιπάττουσιν ἅλας οἷ γεωργοί" τοῦτο δὲ δεῖ ποιεῖν , μὴ περὶ αὐτὰς τὰς ῥίζας ἀλλ᾽ ἄποθεν ἀποστήσαντα περιπάττειν ὅσον ἡ αἰεχτον" ὅτι δὲ τοιαύτην ζητεῖ χώραν χἀκεῖνο ποιοῦνται σημεῖον πανταχοῦ γὰρ ὅπου πλῆθος ςοινίχων ἁλμώδεις αἱ χῶραι" χαὶ γὰρ ἐν Βαδυλῶνί φασιν, ὅπου οἷ φοίνιχες πεφύχασι, χαὶ ἐν Λιῤύῃ ὃὲ xat ἐν Αἰγύπτῳ καὶ Φοινίχη" χαὶ τῆς Συρίας δὲ τῆς χοίλης, ἐν ἦ γ᾽ οἵ πλεῖστοι τυγχάνουσιν, ἐν τρισὶ μό- νοις τόποις ἁλμώδεσιν εἶναι τοὺς δυναμένους θησαυρί- ζεσθαι" τοὺς δ᾽ ἐν τοῖς ἄλλοις οὐ διαμένειν ἀλλὰ σύή-- πεσῦαι, χλωροὺς δ᾽ ἡδεῖς εἶναι καὶ καταναλίσχεσθαι οὕτω. (3) Φιλεῖ δὲ χαὶ ὑδρείαν σφόδρα τὸ δένδρον" περὶ δὲ χόπρου διαμνισθητοῦσιν" οἱ μὲν γὰρ οὗ φασι χαίρειν ἀλλ᾽ ἐναντιώτατον εἶναι, οἱ δὲ χαὶ χρῆσθαι χαὶ ἐπίδοσιν πολλὴν ποιεῖν. Δεῖν δ᾽ ὑδρεύειν εὖ μάλα κατὰ τῆς χόπρου χαθάπερ οἱ ἐν Ῥόδῳ. Τοῦτο μὲν οὖν ἐπισχεπτέον᾽ ἴσως γὰρ οἱ μὲν οὕτως οἵ δ᾽ ἐχείνως θεραπεύουσιν, χαὶ μετὰ μὲν τοῦ ὕδατος ὠφέλιμον fi χύπρος ἄνευ δὲ τούτου BiaGepd. Ὅταν δὲ ἐνιαύσιος γίνηται μεταφυτεύουσι χαὶ τῶν ἁλῶν συμπαραθαλ- dover, χαὶ πάλιν ὅταν ὀιετής᾽ χαίρει γὰρ σφόδρα τῇ caguieia. (ε) Μεταφυτεύουσι δὲ ci μὲν ἄλλοι τοῦ τρος οἱ δὲ dv Βαθδυλῶνι περὶ τὸ ἄστρον, ὅτε χαὶ ὅλως ef τε πολλοὶ φυτεύουσιν, ὡς καὶ παραγινομένου χαὶ αὐξανομένου θᾶττον. Νέου μὲν ὄντος οὐχ ἅπτονται, πλὴν ἀναδοῦσι τὴν χόμην ὅπως ὀρθοφυΐ, τ᾽ ἡ χαὶ al ῥάδδοι μὴ ἀπαρτῶνται. Μετὰ δὲ ταῦτα περιτέμ- νουσιν ὁπόταν ἁδρὸς ἤδη γένηται χαὶ πάγος ἔγη. ᾿λπολείπουσι δὲ ὅσον σπιθαμὴὲν τῶν ῥχύδων. Φέρει δὲ ἕως μὲν ἂν ἢ νέος ἀπύρηνον τὸν χαρπὸν, μετὰ di 91 fico et viti campestrem regionem po tissimum convenir affirmant, arboribus vero silvestrem fructum ferentibus radices montium. Neque congenerum cuique qua rit conveniens fugere nos oportet. Maxima vero differentia est in genere vitium; quot enim soli species sunt, tot esse vitis nonnulli asserunt, qua si secundum naturam serantur bona, si minus sterilia evadere. Hoc igitur omnibus quodammodo comiunia sunt. VI. Palmarum vero satio cultusque proprii et a ceteris diversi sunt. Serunt enim fructus plures eodem loco, ita ut duo desuper, duo subter colligentur, pronos vero omnes ; germen enim non e supina concavataque parte emittit, ut quidam affirmant, sed e supera, quare in conjunctione eorum que desuper imponuntur principia germinum ne operiantur cavendum, qua peritis tantum nota sunt. Plures autem conjunctos serunt, quoniam 6 singulis nimis infirm® plants proveniunt : horum vero et radices et prima statim germina coalescunt ita ut unus e cunctis stipes fiat. (2) Hujusmodi ergo est satio palmw» e fructibus. Altera ex ipsa, cum partem superam de- mant, cui cerebrum inest. Decidunt autem fere partem duorum cubitorum infra summam, illamque deponunt in bene irrigato solo. Amat solum salsum, quamobrem ubi haud ejusmodi est coloni sal adspersum concuicant, quod vero non juxta ipsas radices sed recedentes fero semisertarium facere oportet. Tale solum a palma expeti argumento esse volunt quod ubique solum salsum ubi copia palmarum est :ita enim in Babyloni® terra tractu eo, qui palmis consitus est, et in Libya ct Agypto et Pheenice, atque in tribus modo Celesyri® , ubi maxima est palmarum copia, regionibus salsis eas nasci quarum fructus condi servarique possint, quae ceteris in locis nascantur earum fructus haud durare sed putrescere, quanquam recentes dulces sint gustu et sic comedantur. (3) Amat vero etiam heec arbor rigationem : sed de fimo dissentiunt : alii enim fimum a palmis recusari iisque inimicurn esse, alii vero accipi et ad incrementum uti- lem esse affirmant, sed postquam fimum adhibueris satis aqua addendum esse, ut Rhodii. Quod quomodo habeat observatione indiget : fortasse enim alii alia ratione ar- borem curant, atque fimus cum aqua utilis, sine ea noxius ost. Quum vero annicula facta sit transferunt salisque copiam adjiciunt, iterumque quum biennis : vult enim s:eepe transferri. (4) Ceteri quidem vere transfe- runt, Babylonii vero sub canis ortum; eoque tempore serunt quoque plerique, utpote quo et cito proveniat et ce- leriter augescat. Quamdiu novella est, intactam habent, nisi quod comas religent, ut recto trunco assurgat neque virge dependeant : postea vero pracidunt eam, cum jam adoleverit crassior facta, et relinquunt circiter tantum virgarum, quantum longitudo palma. Quamdiu novella 98 τοῦτο πυρηνώδη. (6) Ἄλλοι δέ τινες λεγουσιν ὡς οἵ γε κατὰ Συρίαν οὐδεμίαν προσάγουσιν ἐργασίαν ἀλλ᾽ ἣ διακαθαίρουσι χαὶ ἐπιδρέχουσιν, ἐπιζητεῖν δὲ μᾶλλον τὸ ναματιαῖον ὕδωρ ἢ τὸ ἐκ τοῦ Διός" εἶναι δὲ πολὺ τοιοῦτον ἐν τῷ αὐλῶνι ἐν ᾧ καὶ τὰ φοινικόφυτα τυγ- γάνει, τὸν αὐλῶνα δὲ τοῦτον λέγειν τοὺς Σύρους ὅτι διατείνει διὰ τῆς Ἀραδίας μέχρι τῆς ἐρυθρᾶς θαλάσσης χαὶ πολλοὺς φάσχειν διεληλυθέναι" τούτου δὲ ἐν τῷ χοιλοτάτῳ πεφυχέναι τοὺς φοίνικας. Ταῦτα μὲν οὖν τάχ᾽ ἀμφοτέρως ἂν εἴη" χατὰ γὰρ τὰς χώρας ὥσπερ χαὶ αὐτὰ τὰ δένδρα διαφέρειν χαὶ τὰς ἐργασίας οὐχ ἄτοπον. (6) Γένη δὲ τῶν φοινίκων ἐστὶ πλείω " πρῶτον μὲν καὶ ὥσπερ ἐν μεγίστῃ διαφορᾷ τὸ μὲν χάρπιμον τὸ δὲ ἄχαρπον, ἐξ ὧν οἱ περὶ Βαθυλῶνα τάς τε χλίνας xal τἄλλα σχεύη ποιοῦνται. ἔπειτα τῶν χαρπίμων of μὲν ἄρρενες αἵ δὲ θήλειαι " διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων, χαθ᾽ ἃ ὃ μὲν ἄρρην ἄνθος πρῶτος φέρει ἐπὶ τῆς σπάθης ἢ δὲ θήλεια χαρπὸν εὐθὺ μιχρόν. Αὐτῶν δὲ τῶν χαρπῶν διαφοραὶ πλείους" οἱ μὲν γὰρ ἀπύρηνοι οἱ δὲ μαλαχοπύρηνοι" τὰς χροιὰς οἱ μὲν λευχοὶ οἱ δὲ μέλανες οἱ δὲ ξανθοί᾽ τὸ δ᾽ ὅλον οὐκ ἐλάττω γρώματά φασιν» εἶναι τῶν συχῶν οὐδ᾽ ἁπλῶς τὰ γένη" ὀιαφέρειν δὲ χαὶ χατὰ τὰ μεγέθη χαὶ χατὰ τὰ σχήματα᾽ χαὶ γὰρ σφαι- ροειδεῖς ἐνίους ὡσανεὶ μῆλα καὶ τὰ μεγέθη τηλιχούτους ὡς τέτταρας εἰς τὸν πῆχυν εἶναι, ἐνίοτε καὶ ἐπὶ πόδα- ἄλλους δὲ μιχροὺς ἡλίχους ἐρεδίνθους. Καὶ τοῖς χυλοῖς δὲ πολὺ διαφέροντας. (7) Κράτιστον δὲ χαὶ τῶν λευχῶν χαὶ τῶν μελάνων τὸ βασιλικὸν χαλούμενον γένος ἐν ἑχατέρῳ χαὶ μεγέθει καὶ ἀρετῇ " σπάνια δ᾽ εἶναι ταῦτα λέγουσι σχεδὸν γὰρ ἐν μόνῳ τῷ Βαγῴου χήπῳ τοῦ παλαιοῦ περὶ BaGudomwa. ᾽ν Κύπρω δὲ ἴδιόν τι γένος φοινίκων ἐστὶν ὃ οὐ πεπαίνει τὸν χαρπὸν, ἀλλ᾽ ὠμὸς ὧν ἡδὺς σφόδρα χαὶ γλυχύς ἐστι’ τὴν δὲ γλυχύτητα ἰδίαν ἔχει, ‘Evtot δ᾽ οὐ μόνον διαφέρουσι τοῖς χαρποῖς ἀλλὰ χαὶ αὐτῷ τῷ δένδρῳ χατά τε τὸ μῆχος χαὶ τὴν ἄλλην μορφήν' où γὰρ μεγάλοι χαὶ μαχροὶ ἀλλὰ βρα- χεῖς, ἔτι δὲ χαρπιμώτεροι τῶν ἄλλων xal χαρποφο- ροῦντες εὐθὺς τριετεῖς " πολλοὶ δὲ χαὶ οὗτοι περὶ Κύ- προν. Εἰσὶ δὲ χαὶ περὶ Συρίαν χαὶ περὶ Αἴγυπτον φοίνιχες οὗ φέρουσι τετραετεῖς χαὶ πενταετεῖς ἀνδρο- μήκεις ὄντες. (8) ἝἝτερον δ᾽ ἔτι γένος ἐν Κύπρῳ, ὃ χαὶ τὸ φύλλον πλατύτερον ἔχει καὶ τὸν χαρπὸν μείζω πολλῷ xat ἰδιόμορφον: μεγέθει μὲν ἡλίκος ῥόα τῷ σχήματι δὲ προμήχης, οὐχ εὔχυλος δὲ ὥσπερ ἄλλοι ἀλλ᾽ ὅμοιος ταῖς ῥόαις, ὥστε μὴ καταδέχεσθαι ἀλλὰ διαμασησαμένους ἐχθάλλειν. Tim μὲν οὖν ὥσπερ εἴρηται πολλά. Θησαυρίζεσθαι δὲ μόνους δύνασθαί φασι τῶν ἐν Συρίᾳ τοὺς ἐν τῷ αὐλῶνι, τοὺς δ᾽ ἐν Αἰ- Ὑύπτῳ χαὶ Κύπρῳ καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις χλωροὺς ἀναλίσχεσθαι. (0) “Foti δὲ è φοῖνιξ ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν μονοστέλεχες χαὶ μονοφυές" οὐ μὴν ἀλλὰ γί- νονταί τινες χαὶ διφυεῖς ὥσπερ ἐν Αἰγύπτῳ, χαθάπερ διχρόαν ἔχοντες" τὸ δ᾽ ἀνάστημα τοῦ στελέχους ἀφ᾽ οὗ ἣ σχίσις χαὶ πεντάπηχυ" πρὸς ἄλληλα δέ teme ἰσά- THEOPHRASTI est fructum absque nucleo fert, dein vero nucleatum. (5) Alii quidem referunt Syria incolas nullam adhibere calte- ram nisi quod expurgant et irrigant, magisque aquan scaturientem commodani esse palmis quam pluviale : È- lam vero in convalle ista, ubi palmeta sunt, exuberare. Convallem istam per Arabiam usque ad Rubrum men pertingere Syros affirmare, multosque eam se peragrasse dicere; in ejus parte maxime concava palmas nasci. Atque id quidem utrumque verum esse potest : raliese enim non caret culturam diversam esse secundura loc» rum naturam uti et arbores ipsas.. (6) Palmaruna spe cies plures sunt : primum enim, quae fere sumina diffe ; rentia, altera est fructifera altera sterilis : ex hac Baby- lonii lectos aliamque suppellectilem conficiunt. Dea fructiferarum alia mares ali feminex, que eo differui quod mas primum florem fert in spatha, femina vere statim fructum parvulum promit. Atque fructuura etim plures differentie : alii nucleo careant, alii mollem ha- bent : alii colore albo sunt, alii nigro, alii flavo; cm nino non pauciores palmarum quam ficorum colores, quin etiam species esse statuunt. Ad hxe differre magnitudine et figura : nonnullos enim globuliformes ese tanquam mala et magnitudine tantos ut quatuor cubiti longitudinem efficiant, interdum etiam pedis, alios autem parvos erebinthorum magnitudine. Multum etiam gucci sapore differre. (7) Prestare et inter albos et inter ni- gros tum magnitudine tum bonitate id genus quod re- gium appellant; rarum tamen id esse ajunt, neque fere nasci nisi in horto prisci Bago® prope ad Babylonem. In Cypro genus quoddam singulare palme est, cujus fruc- tus haud maturantur sed crudi adhuc gustu suares dulcesqune sunt, dulcedine singulari. Quedam non fructa solum differunt sed etiam arboris ipsius magnitudise ceteroque habitu : non enim magn& atque procers sed humiles, istis autem multo fertiliores tertioque cum anno fructiferze : haec quofue species frequens in Cypro. Sunt etiam in Syria et Agypto palme qui quarto quintove anno fructus ferunt altitudine fere liominis. (8) Dein alini est genus in Cypro, quod et folia latiora habet fructam multo majorem singulari figura : magnitudine pomum granatum «quat, forma vero oblonga , succo scatens non' grato et cetera sed acidulo ut punica, ut non vesci eo sed succo expresso exspuere solcant. Species igitur, ut diximus, multa sunt. Condi servarique posse illos modo affirmant, qui in convalle magne Syria nascuntur, cete- ras vero recentes comedi. (9) Palma, ut universim dicam, est forme solitaris ac simplicis : sed nascuntur etiam quaedam bifidie ut in Agypto, quie tanquam in furcam exeunt : longitudo vero caudicis, usque eo ubi finitur, fere quinque cubitorum : (partesque ipsze ) inter HISTOR. PLANT. II. 7. 29 Covra. Φασὶ δὲ xal tod ἐν Κρήτη πλείους εἶναι τοὺς διφυεῖς, ἐνίους δὲ καὶ τριφυεῖς " ἐν δὲ τῇ Λαπαίᾳ τινὰ χαὶ πενταχέφαλον᾽ οὐχ ἄλογον γοῦν ἐν ταῖς εὐτρο- φωτέραις χώραις πλείω γίνεσθαι τὰ τοιαῦτα χαὶ τὸ ὅλον δὲ τὰ εἴδη πλείω χαὶ τὰς διαφοράς. (10) Ἄλλο δέ τι γένος ἐστὶν ὅ φασι γίνεσθαι πλεῖστον περὶ τὴν Αἰθιοπίαν, ὃ καλοῦσι κύχας " οὗτοι δὲ θαμνώδεις, οὐχὶ ἕν τὸ στέλεχος ἔχοντες ἀλλὰ πλείω xal ἐνίοτε συνηρ- τημένα μέχρι τινὸς εἷς ἕν, τὰς δὲ ῥάδδους οὐ μαχρὰς μὲν ἀλλ’ ὅσον πηχυαίας, ἀλλὰ λείας, ἐπὶ δὲ τῶν ἄχρων τὶν χόμην. "Ἔχουσι δὲ xal τὸ φύλλον πλατὺ χαὶ ὥσπερ ἐχ δυοῖν συγχείμενον ἐλαχίστοιν. Καλοὶ δὲ χαὶ τῇ ὄψει φαίνονται τὸν δὲ χαρπὸν χαὶ τῷ σχήματι nai τῷ μεγέθει χαὶ τῷ χυλῷ διάφορον ἔχουσι " στρογ- γυλώτερον γὰρ χαὶ μείζω χαὶ εὐστομώτερον ἧττον dè | Ὑλυχύν. Πεπαίνουσι δὲ ἐν τρισὶν ἔτεσιν ὥστ᾽ ἀεὶ καρπὸν ἔχειν, ἐπιχαταλαμθανοντος τοῦ νέου τὸν ἔνον" ποιοῦσι δὲ xal ἄρτους ἐξ αὐτῶν" περὶ μὲν οὖν τούτων ἐπισχεπτέον. (11) Οἱ δὲ χαμαιρριφεῖς χαλούμενοι τῶν φοινίχων ἕτερόν τι γένος ἐστὶν ὥσπερ ὁμώνυμον' χαὶ γὰρ ἐξαιρεθέντος τοῦ ἐγχεφάλου ζῶσι χαὶ χοπέντες ἀπὸ τῶν ῥιζῶν παραύλαστάνουσι. Διαφέρουσι δὲ χαὶ τῷ χαρπῷ xal τοῖς φύλλοις" πλατὺ γὰρ xal μαλαχὸν ἔχουσι τὸ φύλλον, δι᾿ ὃ χαὶ πλέχουσιν ἐξ αὐτοῦ τάς τε οκυρίδας χαὶ τοὺς φορμούς" πολλοὶ δὲ xal ἐν τῇ Κρήτη γίνονται χαὶ ἔτι μᾶλλον ἐν Σικελίᾳ. Ταῦτα μὲν οὖν ἐπὶ πλεῖον εἴρηται τῆς ὑποθέσεως. (12) ᾽Εν δὲ ταῖς τῶν ἄλλων φυτείαις τἀνάπαλιν τίθενται τὰ φυτευτήρια | καθάπερ τῶν χλημάτων, ΟἿ μὲν οὐθὲν διαφέρειν φασὶν ἥχιστα δὲ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων᾽ ἔνιοι δὲ ῥόαν δασύ-- νεσϑαι xal σχιάζειν μᾶλλον τὸν χαρπόν' ἔτι δὲ ἧττον ἀποδάλλειν τοὺς χυτίνου. Συμόαίνειν δὲ τοῦτό φασι καὶ ἐπὶ τῆς συκῆς οὐ γὰρ ἀποδάλλειν ἀνάπαλιν φυ- «ευθεῖσαν, ἔτι δ᾽ εὐδατωτέραν γίνεσθαι" οὐχ ἀποθάλλειν δὲ οὐδ᾽ ἐάν τις ἀποχλάση φυομένης εὐθὺς τὸ ἄχρον. Αἴ μὲν οὖν φυτεῖαι καὶ γενέσεις ὃν τρόπον ἔχουσι σχεδὸν ὡς τύπῳ περιλαθεῖν εἴρηνται. VII. Περὶ δὲ τῆς ἐργασίας χαὶ τῆς θεραπείας τὰ μέν ἐστι χοινὰ τὰ δὲ ἴδια χαθ᾽ fxaotov. Κοινὰ μὲν # τε σκαπάνη χαὶ ἧ ὑδρεία χαὶ ἣ χόπρωσις, ἔτι δὲ ἢ διαχάθαρσις καὶ ἀφαίρεσις τῶν adv. Διαφέρουσι δὲ τῷ μᾶλλον καὶ ἧττον. Τὰ μὲν φίλυδρα xal φιλόκοπρα τὰ 3° οὐχ ὁμοίως, οἷον ἢ χυπάριττος, ἥπερ οὐ φιλό- xorpov οὐδὲ φίλυδρον, ἀλλὰ χαὶ ἀπόλλυσθαί φασιν ἐάν γε νέαν οὖσαν ἐφυδρεύωσι πολλῷ. ‘Pia δὲ καὶ du- πελος φίλυδρα. Συχῇ δὲ εὐὐλαστοτέρα μὲν ὑδρευο- μένη τὸν δὲ χαρπὸν ἴσχει χείρω πλὴν τῆς λαχωνιχῆς" αὕτη δὲ φίλυδρος. (2) Διαχαθαίρεσθαι δὲ πάντα ζητεῖ" βελτίω γὰρ τῶν αὔων ἀφαιρουμένων ὥσπερ ἀλλοτρίων ἃ χαὶ τὰς αὐξήσεις χαὶ τὰς τροφὰς ἐμποδίζει. Δι’ ὃ γχαὶ.,. ὅταν ἦ γεράνδρυον ὅλως χόπτουσιν" ἧ γὰρ βλάστησις νέα γίνεται τοῦ δένδρου. Πλείστης δὲ διαχαθάρσεώς φησιν ἈιΙνδροτίων δεῖσθαι μύρρινον χαὶ ἐλάαν’ ὅσῳ γὰρ ἂν ἐλάττω χαταλίπης ἄμεινον βλα- | amplius considerandum censeo. i nica autem et vitis aqua appetentes : se fere pares assurgunt : dicuntur vero etiam in Creta furcatas plures ‘nasci, nonnullas etiam trifidas, in Lapsa vero etiam quinquefidam. Neque mirum, in fertilioribus regionibus ejusmodi arbores nasci ac omnino species dif- ferentiasque plures inveniri. (10) Aliud vero est genus quod frequens in Ethiopia nasci tradunt, quod cycas vocant : ha vero fruticose sunt, trunco non nno sed pluribus assurgentes, quadamtenus tamen interdum in unum conjunctis, virgas autem haud longas sed fere cubitales ha- bent, foliis autem non tectas, coma foliorur in ipso apice posita ; folia lata tanquam e duobus minimis com- posita. Adspectu quoque pulchre sunt, fructum autem et figura et magnitudine et succi sapore eximium habent; teretiorem scilicet majoremque et gustu suaviorem mi- nus tamen dulcem, qui triennio concoquitnr ita ut ar- | bor semper fructum habeat, novo annotinum semper excipiente. Panes quoque hinc conficiunt. De his vero (11) Qui chamer- riphes vocantur, singulare est genus palmarum, quod preter nomen nihil fere commune hahet : etenim cere- bro exemto vivere pergunt et precisi e radicibus repul- lulant, praterea et fructu et folio differunt; folium enim latum ac molle habent, ideoque sportulas segetesque ex eo contexunt : magna eorum copia in Creta, major in Sicilia nascitur. De palmis igitur prolixius, quam res proposita exigebat, exposuimus. (12) In ceterorum au- tem satu plantas inversas deponunt ut vitis palmites. Quod alii nihil referre ajunt, minimeque in vite . alii au- tem punicam melius frondescere enque fructum inum- brare, cytinosque minus remittere. Idem etiam in fico | fieri affirmant, quam, si inversa sata sit, neque fructus amittere, humilemque et magis scansilem fieri. Ne fruc- tum amittat conferre quoque si quis nascentis statim apices defringat. Hc igitur de satu et generatione quomodo habeant, in universum dicta sufficiant. VII. In opera et cultu stirpium quaedam omnibus sunt communia, quadam singularum propria. ‘Communia sunt fossio, rigatio, stercoratio, item expurgatio et arido- rum detractio. Differunt vero ita ut alice magis alie minus eis indigeant. Alix aquam fimumque appetunt, 811: ‘minus ut cupressus, que neutrum recipit, sed etiam emori dicitur si novella multa aqua rigetur. Pu- ficus vero bene rigata magis quidem germine viget sed fructum deterio- rem fert, excepta laconica, hac enim aqua appetens. i (2) Purgari vero omnes volunt : meliorescunt enim aridia detractis, quippe que aliena sunt et incrementum alimen- tique cursum impediunt. Quamobrem cum arbor annosa est eam totam precidunt : nova enim fit arboris germina- tio. Maxime vero purgatione indigere myrtum et oleam Androtio auctor est : quo minus enim relinquas eo melius germinabunt fructumque copiosiorem dabunt. Exccpta 10 35 40 παντελῶς χούφης. 90 στήσει χαὶ τὸν χαρπὸν οἴσει. πλείω" πλὴν ἀμπέλου δῆλον ὅτι ταύτη γὰρ ἀναγκαιότερον χαὶ πρὸς βλάστησιν LI > i , € Lena μὴ , Ἁ χαὶ πρὸς οὐχαρπίαν. Ἁπλῶς δὲ χαὶ ταύτην καὶ τὴν ’ Α NI ’ , ἄλλην θεραπείαν πρὸς τὴν ἰδίαν φύσιν ἑχάστῳ ποιη- , ἣ “- “7 dA. ἢ ‘ , τέον. (3) δεῖσθαι de φησιν ᾿Ανδροτίων xal χόπρου δριμυτάτης χαὶ πλείστης ὑδρείας ὥσπερ χαὶ τῆς δια- χαθάρσεως ἐλάαν χαὶ μύρρινον χαὶ δόαν" οὐ γὰρ ἔχειν μήτραν οὐδὲ νόσημα χατὰ γῆς οὐδέν" ἀλλ᾽ ἐπειδὰν πα- λαιὸν ἦ τὸ δένδρον ἀποτέμνειν δεῖν τοὺς ἀχρεμόνας ἔπειτα τὸ στέλεχος θεραπεύειν ὡσπερὰν ἐξ ἀρχῆς φυ- tevdiv: οὕτω δέ φασι πολυχρονιώτερα χαὶ ἰσχυρότατα μύρρινον εἶναι χαὶ ἐλάαν, "ladra μὲν οὖν ἐπισχέ- ἣν LI Ù 4 f Ὁ La ψαιτ᾽ ἄν τις, εἰ καὶ μὴ πάντα ἀλλὰ περί γε τῆς μήτρας. (4) Ἧ δὲ κόπρος οὔτε πᾶσιν ἑμοίως οὔθ᾽ ἣ αὐτὴ πᾶσιν ἁρμόττει: τὰ μὲν γὰρ δριμείας δεῖται τὰ δ᾽ ἧττον τὰ δὲ Δριμυτάτη δὲ ἣ τοῦ ἀνθρώπου" ‘ n 2 4 ἘΝ) χαθάπερχαὶ Χαρτόδρας ἀρέστην μὲν ταύτην εἰναί φησι, δευτέραν δὲ τὴν ὑείαν, τρίτην δὲ αἰγὸς, τετάρτην δὲ προθάτου, πέμπτην δὲ βοὸς, ἕκτην δὲ τὴν λοφούρων. ‘H δὲ συρματῖτις ἄλλη καὶ ἄλλως" ἣ μὲν γὰρ ἀσθενεστέρα ταύτης ἣ δὲ χρείττων. (5) Τὴν δὲ σχαπάνην πᾶσιν ’ d x ν - “5. 4, οἵονται συμφέρειν ὥσπερ χαὶ τὴν ὄσχαλσιν τοῖς ἐλάτε τοσιν᾽ εὐτραφέστερα γὰρ γίνεσθαι. Τρέφειν δὲ δοχεῖ χαὶ ὃ χονιορτὸς ἔνια χαὶ θάλλειν ποιεῖν οἷον τὸν βότρυν, δι᾽ ὃ χαὶ ὑποχονίουσι πολλάχις“ οἱ δὲ χαὶ τὰς συχᾶς ὑποσχάπτουσιν ἔνθα τούτου dei. Μεγαροῖ δὲ xal τοὺς σιχύους χαὶ τὰς χολοχύντας ὅταν οἱ ἐτησίχι πνεύσωσι σχάλλοντες χονιορτοῦσι χαὶ οὕτω γλυχυτέρους χαὶ ἁπαλωτέρους ποιοῦσιν 034 ὑὸρεύοντες. Τοῦτο μὲν οὖν δμολογούμενον. Τὴν δ᾽ ἄμπελον οὔ φασί τινες δεῖν [] ὑποχονίειν οὐδ᾽ ὅλως ἅπτεσθαι περχάζοντος τοῦ βότρυος, ἀλλ᾽ εἴπερ ὅταν ἀπομελανθῦ,.. ΟἿ δὲ τὸ ὅλον μηδὲ τότε πλὴν ὅσον ὑποτῖλαι τὴν Botawnw ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων ἀμφισδητοῦσιν. (6) ᾿Εὰν δέ τι μὴ là DI INCI _? , ’ , do φέρη χαρπὸν ἀλλ᾽ εἰς βλάστησιν τρέπηται, σχίζουσι τοῦ στελέχους τὸ χατὰ γῆν χαὶ λίθον ἐντιθέασιν ὅπως ἀνεώγη, καί φασι φέρειν, ὋὉμοίως δὲ χαὶ ἐάν τις τῶν διζῶν τινας περιτέωη δι᾿ ὃ χαὶ τῶν ἀμπέλων ὅταν τρα- γῶσι τοῦτο ποιοῦσι τὰς ἐπιπολῆς. Τῶν δὲ συχῶν πρὸς τῷ περιτέμνειν χαὶ τέφραν περιπάττουσι χαὶ χατασχάζουσι τὰ στελέχη xai φασι φέρειν μᾶλλον. ᾿Αμυγδαλῇ δὲ χαὶ πάτταλον ἐγκόψαντες σιδηροῦν ὅταν 9° ’ Pos LI Ce ΄“«Ὡω τιτράνωσιν ἄλλον ἀντεμόαλλουσι δρύϊνον χαὶ τῇ Y7 χρύπτουσιν" ὃ χαὶ χαλοῦσί τινες χολάζειν ὡς ὑθρίζον τὸ δένδρον. (7) Τ᾿ αὐτὸν δὲ τοῦτο χαὶ ἐπὶ τῆς ἀπίου χαὶ ἐπ᾽ ἄλλων τινὲς ποιοῦσιν. Ev ᾿Αρχαδία δὲ καὶ n° Ca \ LV | sans " εὐθύνειν χαλοῦσι τὴν dave πολὺ γὰρ τὸ δένδρον τοῦτο παρ᾽ αὐτοῖς ἐστι. Καί φασιν ὅταν πάθη τοῦτο τὰς μὲν φερούσας φέρειν τὰς δὲ μὴ πεττούσας ἐχπέττειν o 3 n 4“[)'᾽ν x a) ζω “ χαλῶςς Ἀμυγδαλῇν δὲ χαὶ ἐχ πιχρᾶς γίγνεσθαι γλυ- χεῖαν, ἐάν τις περιορύξας τὸ στέλεγος χαὶ τιτράνας ὅσον τε παλαιστιαῖον πανταγόθεν τὸ ἀπορρέον δάχρυον ἐπὶ ταὐτὸ ἐᾷ χαταρρεῖν. ᾿Γοῦτο μὲν οὖν ἂν εἴη πρὸς τε τὸ φέρειν ἅμα χαὶ πρὸς τὸ εὐχαρπεῖν. THEOPHRASTI nimirum vite, cui magis etiam necessarium purgari ut ἃ bene germinet et bonos efferat fructus. Omniso autem hanc et ceteram curam cultumque dirigere pro cujaspie natura oportet. (3) Fimo acerrimo ex rigatione copiosissim indigere oleam, myrtum et punicam Androtio ait : sic esim neque medullam nimiam nec alium subterraneum morkm suscipere ; ubi vero arbor senescat abscissis ramis true cum ita curandum esse tanquam de novo satus εἷξ: ὡς vero tractatas myrtum et oleam maxime diuturnss ἃ validas esse. Ha:c igitur accuratius quarenda ese τὸ dentur, si non omnia, tamen id quod de medulla tradi tur. omnibus convenit. Alize enim acri indigent, alias miss Acerrimus autem bhominis,u et Chartodras optimum hunc esse ait, secundum suillua, tertium caprarum, quartum ovillum, quintum bovifiua, sextum jumentorum. Fimus e quisquiliis collectis diversi diversoque modo adhibendus : alius enim minus alins me- gis efficax. (5) Fossionem omnibus prodesse eristizant sicut etiam sarculationem minoribus, melius enim ih adolescere ajunt. Pulvis quoque ( calcis ) facere videter, ut nonnulla crescantque vireantque, sicut uva, quamobren sacpe pulverem suggerunt; quidam etiam ficos suffodiuat ubi id opus esse videtur. Megaris etiam cucumeres et pe- pones, cum etesice flant, pulverem sarculo excitantes dol- ciores mollioresque reddunt absque rigatione. Atque de hoc quidem omnes consentiunt. Viti vero sunt qui di- cant pulverem non suggerendum esse, dum uva variatur; si favere velis faciendum ubi jam nigrescere corperit : ali vero ne tunc quidem permittunt nisì quod solum herbis pur gare licet. De his igitur ambigitur. (6) Si qua vero frac tum ferre recuset, tota in germina eflusa in trunci parten terre propinquam incisura facta lapidem ingerunt ut a pars aperta maneat, coque ut fructificet effici ajuat; idemque evenire si radicum partem circumeideris, ideo- que viti, quum sarmentis luxuriet,°radices summas au- ferunt. Fico vero non radices solum pracidunt sed etiam cinerem inspergunt et truncum incisuris vulnerant, quo fieri ut fertilior evadat affirmant. Amygdale trun- cum cum paxillo ferreo perforaverunt, alium quernam foramini facto adigunt, terraque occultant, quam arbo- ris quasi luxuriantis castigationem quidam appellant : idem faciunt in malo aliisque arboribus. (7) Arcades in sorbo, que apud eus frequens, punice id vocan, atque ita steriles fructum ferre et que antea non potue- rint, maturare ajunt. Amygdalam etiam ex amara dulcem effici, si quis caudice circumfosso et perforato mensura dodrantali, lacrymam undique affluentem eodem defluere sinat. His igitur modis effici posse videtur ut arbores εἰ omnino cdant fructus et bonos efferant. acri, ali penitus levi. (4) Fimus dutem neque omnibus pariter nec ide . - HISTOR. PLANT. I. 8. VIII. “ArobaMe: δὲ πρὸ τοῦ πέψαι τὸν χαρπὸν ἰμυγξαλῇ, μηλέα, ῥόα, ἄπιος, χαὶ μάλιστα δὴ πάντων x χαὶ φοῖνιξ, πρὸς ἃ χαὶ τὰς βοηθείας ζητοῦσι" Mev χαὶ 5 ἐρινασμός" ἐκ γὰρ τῶν ἐπιχρεμαμένων ἰρινῶν drives ἐχξυόμενοι χατεσθίουσι χαὶ διείρουσι τὰς κορυφάς. Διαφέρουσι δὲ χαὶ αἱ χῶραι πρὸς τὰς ἀπο- Bada: περὶ γὰρ Ἰταλίαν οὔ φασιν ἀποθάλλειν, δι᾽ ὃ οὐδ᾽ ἐρινάξουσιν" οὐδ᾽ ἐν τοῖς χαταδορείοις καὶ λεπτο- ἡείοις οἷον ἐπὶ Φαλύχῳ τῆς Μεγαρίδος " οὐδὲ τῆς Ko grodias ἕν τισι τόποι. Ὡσαύτως δὲ χαὶ ἣ τῶν πνευ- μάτων χατάστασις" βορείοις γὰρ μᾶλλον ἢ νοτίοις ἀκοδάλλουσι, χἂν ψυχρότερα χαὶ πλείω γένηται μῆλλον- ἔτι δ᾽ αὐτῶν τῶν δένδρων Î φύσις" τὰ πρώϊα Tip ἀποδαλλει, τὰ δ᾽ ὄψια οὐχ ἐχύάλλει χαθάπερ fi λαχωνιχὴ χαὶ αἱ ἄλλαι. Δι’ ὃ χαὶ οὐχ ἐρινάζουσι ταύτας" ταῦτα μὲν οὖν ἔν τε τοῖς τόποις χαὶ τοῖς γένεσι χαὶ τῇ χαταστάσει τοῦ ἀέρος ἔχει τὰς διαφοράς. (4) Οἱ δὲ drives ἐχδύονται μὲν ἐχ τοῦ ἐρινεοῦ χαθάπερ εἴρηται" γίνονται δ᾽ dx τῶν χεγχραμίδων. Σημεῖον ἃ λέγουσιν, ὅτι ἐπειδὰν ἐχδύωσιν od ἕνεισι χεγχρα- εἶδε. Ἐχδύονται δὲ οἱ πολλοὶ ἐγκαταλιπόντες i πόδα ἣ πτερόν. Γέ ἕνος δέ τι χαὶ ἕτερόν ἐστι τῶν ψη- νῶν ὃ χαλοῦσι κεντρίνας" οὗτοι δ᾽ ἀργοὶ καθάπερ xn- τς" xal τοὺς εἰσδυομένους τῶν ἑτέρων χτείνουσιν αὐτοὶ δὲ ἐναποθνήσχουσιν. ᾿Εἰπαινοῦσι δὲ μάλιστα τῶν ἐρινῶν τὰ μέλανα τὰ ἐκ τῶν πετρωδῶν χωρίων: πολλὰς γὰρ ἔχει ταῦτα χεγχραυίδας. (3) Γιγνώσχεται ἃ τὸ ἐρινασμένον τῷ ἐρυθρὸν εἶναι χαὶ ποικίλον χαὶ ἰσχυρόν" τὸ δ᾽ ἀνερίναστον λευχὸν χαὶ ἀσθενές " προσ- » «ιϑέίασι δὲ τοῖς δεομένοις ὅταν Uan. Ὅπου δὲ πλεῖστος τονιορτὸς ἐνταῦθα πλεῖστα χαὶ ἰσχυρότατα τὰ ἐρινὰ δπται. Daci δὲ ἐρινάζειν χαὶ τὸ πόλιον χαὶ ὁπόταν εἰγίπυρος i πολὺς xal τοὺς τῆς πτελέας χυττάρους" ἐγίνεται Ἰὰρ χαὶ ἐν τούτοις θηρίδι᾽ dira. Kvireg ὦ ὅτων ἐν ταῖς συχαῖς γίνωνται χατεσθίουσι τοὺς ψῆνας. + ἦχος δὲ τούτου φασὶν εἶναι τοὺς χαρχίνους προσπε- I φ»ῖν πρὸς γὰρ τούτους τρέπεσθαι τοὺς χνῖπας. a δὴ ταῖς μὲν συχαῖς αὗται βοήθειαι. (4) Τοῖς ὃ priv αἱ ἀπὸ τῶν ἀρρένων πρὸς τοὺς θήλεις " οὗτοι τῷ εἶσιν οἱ ἐπιμένειν ποιοῦντες χαὶ ἐχπέττειν, ὃ χα- Moi τινες ἐχ τῆς διοιότητος ὀλυνθάζειν. Tiverai δὲ τόνδε τὸν τρόπον. Ὅταν ἀνθῇ τὸ ἄρρεν ἀποτέμνουσι τὴν σκάθην ἐφ᾽ ἧς τὸ ἄνθος εὐθὺς ὥσπερ ἔχει, τόν τε pri χαὶ τὸ ἄνθος χαὶ τὸν χονιορτὸν χατασείουσι χατὰ τῷ χαρποῦ τῆς θηλείας" xv τοῦτο πάθη διατηρεῖ χαὶ din ἀποδάλλει. Φαίνεται δ᾽ ἀμφοῖν ἀπὸ τοῦ ἄρρενος n ὄγλεσι βοήθεια γίνεσθαι" θῆλυ γὰρ χαλοῦσι τὸ χερποφόρον" ἀλλ᾽ ἡ μὲν οἷον μίξις" ἡ δὲ κατ᾽ ἄλλον. φόχον, 91 VIII. Abjicere solent fructum, priusquam concoctus sit, amygdala, pirus, punica, malus et omnium maxime ficus et palma, cujus rei remedia quarunt, quorum unum est caprificatio : nam ex suspensis caprifici pomis pse- nes egressi corrodunt et perforant ficorum cacumina. Regionum natura diversa facit ut hic magis illic minus abjiciantur : utin Italia non abjici tradunt, quare ibi non caprificant neque in borealibus macrisque locis ut apud Phalycum Megarensis agri, neque quibusdam partibus agri Corinthiaci. Item ventorum conditio : aquiloniis enim regnantibus magis abjiciuntur quam austrinis, ac magis si frigidiores crebrioresque ferantur. Dein ipsa- rum arborum natura : preecoces enim abjiciunt, serotinas minus ut et ficus laconica et alia, unde nec hic caprifica- tio adhibetur. He igitur differenti in locorum ratione, generibus atque aeris conditione posite sunt. (2) Psenes autem e caprifici pomo emergunt, ut dictum est, et gig- nuntur e granis ; cum enim emerserint grana haud inesse : plerique vero egredientes alam pedemve unum alterumve intus relinquunt. Est vero etiam aliud psenum genus, quod centrinas appellant, qui otiosi vivunt ut fuci inter apes . quique ceterorum ingressi sint cos illi enecant, ipsi vero immoriuntur. Laudant vero ut optima poma caprifica, que nigra sunt e saxosis locis, utpote que multa ha- beant grana. (3) Agnoscuntur vero ficus caprificate eo quod rufescunt, versicolores et robusta apparent, qua non sunt vero quod albe et imbecille. Apponuntur ficìs, que scilicet eis indigent, cum pluerit : ubi vero plurimus sit pulvis, ibi plurima οἱ validissima caprifici poma gignuntur. Tradunt vero etiam caprificare polium ct quando magna sit aegipyri copia οἱ ulmi folliculos : nam in his quoque animalcula queedam gignuntur. Si cynipes in ficis orian - tur devorant psenes, cujus rei remedium statuunt can- cros alligatos : cynipes enim hos aggredi. Hc igitur ticis auxilia comperta habentur. (4) Palmis vero femini- | mascularum copulatio prodest, hi enim faciunt ut fructus retineantur et concoquantur, quam ex similitudine capri- ficationis olynthazein appellant. Ea in hunc modum fit : quando mas floret spatha cum flore abscissa lanuginem et flores pulveremque super fructus femin& decutiunt; que sic eo aspersu afficitur ut fructus nullo pacto amit- tat sed conservet. In utroque autem genere mas fe- | manina auxilium afferre videtur : feminam enim vocant, quae fructum fert : sed in altero velut mixtio, in altero alia ratio obtinet. LU) 18 40 45 BIBAION Γ΄. I. Ἐπεὶ δὲ περὶ τὼν ἡμέρων δένδρων εἴρηται, λεχτέον ὁμοίως χαὶ περὶ τῶν ἀγρίων, εἴ τέ. τι ταὐτὸν χαὶ ἕτερον ἔχουσι τοῖς ἡμέροις εἴ θ᾽ ὅλως ἴδιον τῆς φύσεως. Ai μὲν οὖν γενέσεις ἁπλαῖ τινες αὐτῶν εἰσι" πάντα γὰρ ἢ ἀπὸ σπέρματος ἢ ἀπὸ ῥίζης φύεται. Τοῦτο δ᾽ οὐχ ὡς οὐχ ἐνδεχόμενον χαὶ ἄλλως, ἀλλ᾽ ἴσως διὰ τὸ μὴ πειρᾶσθαι μηδένα μηδὲ φυτεύειν: ἐχφύοιτο δ᾽ ἂν εἰ λαμόάνοιεν τόπους ἐπιτηδείους χαὶ θεραπείαν τὴν ἁρμόττουσαν: ὥσπερ χαὶ νῦν τὰ ἀλσώδη χαὶ φί- λυδρα,, λέγω δ᾽ οἷον πλάτανον, ἱτέαν, λεύχην αἴγειρον, πτελέαν᾽ ἅπαντα γὰρ ταῦτα χαὶ τὰ τοιαῦτα φυτενόμενα βλαστάνει χαὶ τάχιστα καὶ χάλλιστα ἀπὸ τῶν παρα- σπάδων, ὥστε χαὶ μεγάλας οὔσας ἤδη χαὶ ἰσοδένδρους ἄν τις μεταθῇ διαμένειν" φυτεύεται δὲ τὰ πολλὰ αὐτῶν χαὶ χαταπηγνύμενα χαθάπερ ἣ λεύχη χαὶ ἣ αἴγειρος. (2) Τούτων μὲν οὖν πρὸς τῇ σπερματικῇ καὶ τῇ ἀπὸ τῶν ῥιζῶν χαὶ αὕτη γένεσίς ἐστι" τῶν δὲ ἄλλων ἐχεῖναι" πλὴν ὅσα μόνον ἀπὸ σπέρματος φύεται χαθάπερ ἐλάτη, πεύχη, πίτυς. Ὅσα δὲ ἔχει σπέρμα χαὶ χαρπὸν χᾶν ἀπὸ ῥίζης γίνηται χαὶ ἀπὸ τούτων" ἐπεὶ χαὶ τὰ δοχοῦντα ἄχαρπα εἶναι γεννᾶν φασιν οἷον πτελέαν, ἰτέαν. Ση- μεῖον δὲ λέγουσιν ὅτι φύεται πολλὰ τῶν ῥιζῶν ἀπηρ- τημένα καθ᾽ οὖς ἂν ἦ τόπους, ἀλλὰ καὶ τὰ συμδαίνοντα θεωροῦντες, οἷον ἐν Φενεῷ τῆς Ἀρκαδίας ὡς ἐξερράγη τὸ συναθροισθὲν ὕδωρ ἐν τῷ πεδίῳ φραχθέντων τῶν βερέθρων" ὅπου μὲν ἐγγὺς σαν ἰτέαι πεφυχυῖαι τοῦ καταποθέντος τόπου τῷ ὑστέρῳ ἔτει μετὰ τὴν ἀναξή- pavow ἐνταῦθα αὖθις ἀναφῦναί φασιν ἱτέαν- ὅπου δὲ πτελέαι αὖθις πτελέας χαθάπερ χαὶ ὅπου" πεῦχαι χαὶ ἔλαται πεύχας χαὶ ἐλάτας, ὥσπερ μιμουμένων χὰ- χείνων. (3) Ἀλλὰ τὴν ἱτέαν ταχὺ προχαταθάλλειν πρὸ τοῦ τελείως ἀδρῦναι χαὶ πέψαι τὸν χαρπόν" δι᾽ ὃ χαὶ τὸν ποιητὴν où χαχῶς προσαγορεύειν αὐτὴν ὧλε- σίχαρπον. Τῆς δὲ πτελέας χἀχεῖνο σημεῖον ὕπολαμ.-- Gavouaw* ὅταν γὰρ ἀπὸ τῶν πνευμάτων εἷς τοὺς ἐχο- μένους τόπους ὃ χαρπὸς ἀπενεχθῇ, φύεσθαί φασι. Παραπλήσιον δὲ ἔοιχεν εἶναι τὸ συμβαῖνον ὃ καὶ ἐπὶ τῶν φρυγανιχῶν χαὶ ποιωδῶν τινων ἐστιν" οὐχ ἐχόντων γὰρ σπέρμα φανερὸν, ἀλλὰ τῶν μὲν οἷον χνοῦν τῶν δ᾽ ἄνθος ὥσπερ τὸ θύμον, ὅλως ἀπὸ τούτων βλαστάνουσιν. ᾿Επεὶ ἢ γε πλάτανος ἔχει φανερῶς χαὶ ἀπὸ τούτων φύεται. Τοῦτο δ᾽ ἐξ ἄλλων τε δῆλον χἀχεῖνο μέγιστον anusiov ὥφθη γὰρ ἤδη ποτὲ πεφυχυῖα πλάτανος ἐν τρίποδι χαλχῷ. (4) Ταύτας τε δὴ τὰς γενέσεις brro- ληπτέον εἶναι τῶν ἀγρίων χαὶ ἔτι τὰς αὐτομάτους, ἃς χαὶ οἷ φυσιολόγοι λέγουσιν: Ἀναξαγόρας μὲν τὸν ἀέρα πάντων φάσχων ἔχειν σπέρματα χαὶ ταῦτα συγ- χαταφερόμενα τῷ ὕδατι γεννᾶν τὰ φυτά" Διογένης δὲ σηπομένου τοῦ ὕδατος χαὶ μίξιν τινὰ λαμόάνοντος πρὸς τὴν γῆν Κλείδημος δὲ συνεστάναι μὲν ἐχ τῶν αὐτῶν τοῖς ζώοις, ὅσῳ δὲ θολερωτέρων χαὶ Ψψυχροτέρων THEOPHRASTI LIBER III. I. Postquam de domesticis arborihus dictum est, caden ratione silvestres persequamur, et explicabimus quibus nam rebus conveniant cum domesticis, quibusque ab îs differant, et qua: sit omnino earum propria et peculiata | natura. Generatio earum simplex quodammodo est. omnes enim aut semine aut radice nascuntur, non qua aliis modis possint sed quia fortasse nemo eos aliter propagare conatus est. Nasci autem potuerint et solum conveniens et culturam aptam nacte , quemadmodem silvaticee iJlee et ripari» arbores, platanus inquam, felt, populus alba et nigra, almus : he enim omnes ac simziles plantata: germinant celerrime pulcherrimeque ex avulsis surculis, ita ut ctiam sì quis pregrandes jam at arboris instar factas transferat optime durent. Plereque earum etiam deposite plantantur, ut populus alba et nigra. (2) His igitur prater cam generationem, quae semine et que radice fit, hic quoque modus pertinet, ceterarum vere iste tantum, prater eas que nonnisi semine nascunter ut abies, picca, pinus. Qua vero semina habent ac fructum, ea si e radice proveniant, cx illis quoque pro- deunt : nam et ca qua fructu carcere videntur, gene rare quidam affirmant, ut ulmum et salicem. Cujss rei argumentum esse volunt non solum quod plersque procul a radicibus suis quibuscunque in locis erum- punt, verum etiam considerantes ca quae interdum eve- nisse dicuntur, ut apud Pheneum Arcadia, cum aqua que in campo obstructis faucibus collectas intumuerant demum erupissent : ubi enim salices nate fuerant in propinquitate loci inundati ibi altero anno post exsicca- tionem iterum salices surrexisse, ubi vero ulmi ih ulmos, ut et picea et abietes ubi hw arbores fuerant, quasi ist quoque illas 2emularentur. (3) Sed salicem fructum cito amittere antequam perfectus concoctusque sit, quamobrem Homerum scite eam frugiperdam appel- lasse. Ulmum seminibus provenire eo probari existi- mant, quod, quando a ventis fructus in loca vicina de- Jatus sit, ea arbor proveniat. Simile quid evenire in his videtur quod in multis e suffruticum et herbacearum grege, que quanquam semine manifesto carent sed pers tanquam lanuginem habent, pars florem, sicut thymum, tamen ex his proveniunt. Platanum et semen habere et inde nasci certum est, quod et aliunde patet et hoc cer- tissimo argumento nititur, quod jam visa est platanus in tripode :eneo nata. (4) Hasce igitur generationes esse in silvestribus statuendum est ac prieterea spontaneas, quas philosophi nature interpretes statuunt : Anaxagoras qui- dem aera omnium semina continere putabat eaque cum aqua delata plantas gignere ; Diogenes vero aqua putres- cente, mixtura cjus facta cum terra; Clidemus autem plantas ex iisdem particulis, quibus animalia, constare, sed minus puris minusque calidis itaque, tanto eas ab 4δ 34 τὰ δ᾽ ἥμερα λεχτέον, ὥσπερ τῶν ζώων τὰ συνανθρω-- πευόμενα χαὶ τὰ δεχόμενα τιθασείαν. (5) ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν οὐδὲν ἴσως διαφέρει ποτέρως ῥητέον. Ἅπαν δὲ τὸ ἐξαγριούμενον τοῖς τε χαρποῖς χεῖρον γίνεται χαὶ αὐτὸ βραχύτερον χαὶ φύλλοις χαὶ χλωσὶ χαὶ φλοιῷ χαὶ τῇ ὅλη μορφῇ καὶ γὰρ πυχνότερα xal οὐλότερα χαὶ σχληρότερα χαὶ ταῦτα χαὶ ὅλη ἣ φύσις γίνεται ὡς ἐν τούτοις μάλιστα τῆς διαφορᾶς τῶν ἡμέρων χαὶ τῶν ἀγρίων γινομένης. Av ὃ χαὶ ὅσα τῶν ἡμερουμένων τοιαῦτα τυγχάνει ταῦτα ἄγριά φασιν εἶναι χαθάπερ τὴν πεύχην χαὶ τὴν χυπάριττον ἢ ὅλως ἢ τὴν ἄρρενα καὶ τὴν χαρύαν δὲ χαὶ τὴν διοσθάλανον. (4) ΓΕτι τε τῷ φιλόψυχρα χαὶ ὀρεινὰ μᾶλλον εἶναι " χαὶ γὰρ τοῦτο λαμθάνεται πρὸς τὴν ἀγριότητα τῶν δένδρων χαὶ ὅλως τῶν φυτῶν εἴτ᾽ οὖν xa0' αὑτὸ λαμθανόμενον εἴτε χατὰ συμδεδηκός. ‘O μὲν οὖν τῶν ἀγρίων ἀφορισμὸς εἴθ᾽ οὕτως ἣ χαὶ ἄλλως ληπτέος, οὐδὲν ἂν ἴσως διενέγχοι πρὸς τὰ νῦν' ἐχεῖνο δὲ ἀληθὲς ὥς γε τῷ τύπῳ χαὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ὅτι μᾶλλον ὀρεινὰ τὰ ἄγρια χαὶ εὐθενεῖ τὰ πλείω χαὶ μᾶλλον ἐν τούτοις τοῖς τόποις, ἐὰν μή τις λαμθάνῃ τὰ φίλυδρα χαὶ παραποτάμια καὶ ἀλσώδη. Ταῦτα γὰρ χαὶ τὰ τοιαῦτα τυγχάνει πεδεινὰ μᾶλλον. () Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἕν γε τοῖς μεγάλοις ὄρεσιν, οἷον Παρνησῷ τε χαὶ Κυλλήνη χαὶ Ὀλύμπῳ τῷ Πιεριχῷ τε χαὶ τῷ Μυσίω χαὶ εἴ που τοιοῦτον ἕτερον, ἅπαντα φύεται διὰ τὴν πολυειδίαν τῶν τόπων" ἔχουσι γὰρ χαὶ λιμνώδεις χαὶ ἐνύγρους χαὶ ξηροὺς καὶ γεώδεις χαὶ πετρώδεις xal τοὺς ἀνὰ μέσον λειμῶνας καὶ σχεδὸν ὅσαι͵ διαφοραὶ τῆς γῆς" ἔτι δὲ τοὺς μὲν χοίλους χαὶ εὐδιεινοὺς τοὺς δὲ μετεώρους χαὶ προσηνέμους" ὥστε δύνασθαι παντοῖα χαὶ τὰ ἐν τοῖς πεδίοις φέρειν. (δ) Οὐδὲν δ᾽ ἄτοπον οὐδ᾽ εἰ ἔνια μὴ οὕτω πάμφορα τῶν ὀρῶν ἀλλ᾽ ἰδιωτέρας τινὸς ὕλης ἣ πάσης A τῆς πλείστης, οἷον ἐν τῇ Κρήτῃ τὰ ᾿Ιδαῖα " Χυπάριττος γὰρ ἐχεῖ- χαὶ τὰ περὶ Κιλικίαν χαὶ Συρίαν ἐν οἷς κέδρος" ἐνιαχοῦ δὲ τῆς Συρίας τέρμινθος. Αἴ γὰρ διαφοραὶ τῆς γώρας τὴν ἰδιότητα ποιοῦσιν. “AM εἴρηται τὸ ἴδιον ὡς ἐπὶ πᾶν. HIT. Ἴδια δὲ τὰ τοιάδε τῶν ὀρεινῶν, ἃ ἐν τοῖς πε- δίοις οὐ φύεται, περὶ τὴν Maxedoviav ἐλάτη, πεύχη, πίτυς ἀγρία, φίλυρα, ζυγία, φηγὸς, πύξος, ἀνδράχλη, μίλος, ἄρχευθος, τέρμινθος, ἐρινεὸς, φιλύχη, ἀφάρχη, χαρύα, διοσδάλανος, πρῖνος. Τὰ δὲ καὶ ἐν τοῖς πεδίοις μυρίκη, πτελέα, λεύχη ἰτέα, αἴγειρος, χρανεία, θηλυχρα- vela, χλήθρα, δρῦς, λαχάρη, ἀχρὰς, μηλέα,, ὀστρύα, χήλαστρον, μελία, παλίουρος, ὀξυάχανθος (σφένδαμνος), ἣν ἐν μὲν τῷ ὄρει πεφυχυῖαν ζυγίαν καλοῦσιν, ἐν δὲ τῷ o γλεῖνον. ΟἹ δ᾽ ἄλλως διαιροῦσι καὶ ἕτερον ποιοῦ» σιν εἶδος σφενδάμνου χαὶ ζυγίας. (3) “Ἅπαντα δὲ ὅσα χοινὰ τῶν ὀρῶν καὶ τῶν πεδίων, μείζω μὲν χαὶ χαλλίω ᾿πῇ ὄψει τὰ ἐν τοῖς πεδίοις γίνεται, χρείττω δὲ τῇ χρείᾳ τῇ τε τῶν ξύλων χαὶ τῇ τῶν χαρπῶν τὰ ὁρεινά" πλὴν ἀγράδος καὶ ἀπίου χαὶ μηλέας" αὖται δ᾽ ἐν τοῖς πε- δίοις χρείττους οὐ μόνον τοῖς χαρποῖς ἀλλὰ χαὶ τοῖς THEOPHRASTI domestica nominare, ut inter animalia ca 4085 cum ho- mine vivunt atque mansuescere possunt. (3) Sed forsi- tan non multum interest, utro haec modo interpretaris. Omnis autem arbor que in statum silvestrem declimat et fructus deteriores edit et ipsa brevior fit et follia εἰ ramulis et cortice et tota forma : etenìm magie denem ac crispee ac dur et he partes redduntur et universa cerum natura, siquidem his in notis maxime differentia domes- ticarum et silvestrium posita est. Ideoque quss e men- suescentibus talia apparent silvestria nuncupanter ui picea, cupressus sive omnis sive mascula, atque juglans et castanea. (4) Ad hc silvestres montes et frigora magis amant : nam et hoc ad arborum ac omnino pian- tarum silvestrem naturam agnoscendam pertinet, sive per se sive per accidens. Verum silvestrium determine tio, sive in hunc modum, sive aliter accipi debeat, nil ad rem pressentem fortassis interest. Illud autem in uni- versum vere dici potest, silvestres magis montanas 6888 earumque majorem partem in his regionibus melius vigere, erceptis solummodo iis arboribus que ad aquas, δὲ amnium ripas et in lucis habitant; he enim et similes sunt magis campestres. (5) At vero-in magnis monti- bus, uti in Parneso, Cyllene, Olympo et Pierico et My- slo et si quis alibi similis est, omnes nascuntur arbores propter locorum varietatem : ibi enim et fiagrosa sunt et uliginosa et siccaet terrena et petrosa loca et mixtse pra- torum plage et omnia fere solì tellurisque genera " deinde alia concava tranquillaque, alia sublimia ventisque expo- sita sunt, ut possint permulta atque varia atque campes- tria etiam progignere. (6) Neque mirum est si qui mon- tium non aeque omnia ferunt, sed propriam quandam materiam aut in totum aut majore ex parte habent, ut in Idei Creta; ibi enim cupressus dominatur, ut in Cilicia et in Syria cedrus, ac nonnullis Syrize locis terminthus, locorum enim discrimini propria et peculiaria debentur. De quibus heec in universum dicta sunto. III. Propria ergo montibus, que nasci in campls et planitie nequeunt, sunt în Macedonia abies, picea , pinus silvestris, philyra, zygia, pbegus, buxus, andrachle, taxus, i juniperus, terminthus, caprificus, philyca, apharca, juglans, castanea, ilex : quesque in planis quoque nascuntur my- rica, ulmus, populusalba, salix, populus nigra, cornus, cor- nus femina, clethra, quercus, lacare, piraster, pirus, ostrya, celastrum, frarinus, paliurus, oxyacanthus ( sphendam- nus), quam in montibus natam zygiam vocant , in planis vero glinum ; alii autem aliter distinguunt et genus diver- sum sphendamni et zygie faciunt. (2) Omnes vero arbo- res, que montium et regionis plane communes sunt, ma- Jores nascuntur et pulchriores adspectu in campestribus, sed meliores ad usum tam ligni quam fructuum in moa- tibus, exceptis pirastro, malo et piro, harum enim et lig- num et fructus meliora in planis, in montibus vero parve, 10 ta 26 bio) 40 45 36 ΄ ἀνθῶν ἐνίων ὥσπερ εἴπομεν. Οἱ μὲν γὰρ καὶ δρῦν ἀνθεῖν olovrar καὶ τὴν ἡραχλεῶτιν χαρύαν χαὶ διοσδά- λανον ἔτι δὲ πεύχην χαὶ πίτυν’ οἱ δ᾽ οὐδὲν τούτων ἀλλὰ τὸν ἴουλον τὸν ἐν ταῖς χαρύαις χαὶ τὸ βρύον τὸ δρύϊνον χαὶ τὸν χύτταρον τὸν πιτύϊνον ὅμοιον χαὶ dva= | λογον εἶναι τοῖς προαποπτώτοις épivoic. Οἵ δὲ περὶ Μακεδονίαν οὐδὲ ταῦτά φασιν ἀνθεῖν ἄρχευθον, ὀξύην, ἀρίαν, σφένδαμνον. "Evior δὲ τὰς ἀρχεύθους δύο ei- ναι χαὶ τὴν μὲν ἑτέραν ἀνθεῖν μὲν ἄχαρπον δ᾽ εἶναι, τὴν δὲ ἑτέραν οὐχ ἀνθεῖν μὲν χαρπὸν δὲ φέρειν εὐθὺς προφαινόμενον, ὥσπερ χαὶ τὰς συχᾶς τὰ ἐρινά. Συμ- βαίνει δ᾽ οὖν ὥστε ἐπὶ δύο ἔτη, τὸν χαρπὸν ἔχειν μό- νον τοῦτο τῶν δένδρων. Ταῦτα μὲν οὖν ἐπισχεπτέον. IV. Ἡ δὲ βλάστησις τῶν μὲν ἅμα γίνεται καὶ τῶν ἡμέρων τῶν δὲ μιχρὸν ἐπιλειπομένη τῶν δ᾽ ἤδη πλέον, ἁπάντων δὲ χατὰ τὴν ἠρινὴν ὥραν. ᾿Αλλὰ τῶν χαρ- πῶν. ἣ παραλλαγὴ πλείων. ὥσπερ δὲ χαὶ πρότερον εἴπομεν, οὐ χατὰ τὰς βλαστήσεις ai πεπάνσεις, ἀλλὰ πολὺ διαφέρουσιν' ἐπεὶ χαὶ τῶν ὀψιχαρποτέρων , ἃ δή τινές φασιν ἐνιαυτοφορεῖν, οἷον ἄρχευθον χαὶ πρῖνον. ὅμως αἱ βλαστήσεις τοῦ ἦρος. Αὐτὰ δ᾽ αὑτῶν τὰ ὅμο- γενῇ τῷ πρότερον χαὶ ὕστερον διαφέρει χατὰ τοὺς τό- πους" πρῶτα μὲν τὰ βλαστάνει τὰ ἐν τοῖς ἕλεσιν, ὡς οἱ περὶ Μακεδονίαν λέγουσι, δεύτερα δὲ τὰ ἐν τοῖς πεδίοις, ἔσχατα δὲ τὰ ἐν τοῖς ὄρεσιν. (2) Αὐτῶν δὲ τῶν χαθ᾽ ἕχαστα δένδρων τὰ μὲν συναναθλαστάνει τοῖς ἡμέροις οἷον ἀνδράχλη, ἀφάρχη" ἀχρὰς δὲ μιχρῷ ὕσ- τερον τῆς ἀπίους Τὰ δὲ xal πρὸ ζεφύρου χαὶ μετὰ πνοὰς εὐθὺ ζεφύρου. Καὶ πρὸ ζεφύρου μὲν χρανεία χαὶ θηλυχρανεία,, μετὰ ζέφυρον δὲ δάφνη, χλήθρα, πρὸ ἰσημερίας δὲ μιχρὸν φίλυρα, ζυγία, φηγὸς, συχῇ᾽ πρωΐ- ὄλαστα δὲ χαὶ χαρύα χαὶ δρῦς χαὶ axtéoc ἔτι δὲ μᾶλ- λον τὰ ἄκαρπα δοχοῦντα χαὶ ἀλσώδη, λεύχη, πτελέα, ἱτέα, αἴγειρος" πλάτανος δὲ μικρῷ ἘΜΆ τούτων. Τὰ δὲ ἄλλα ὥσπερ ἐνισταμένου τοῦ ἦρος, οἷον ἐρινεὸς, φιλύχη, ὀξυάχανθος, παλίουρος, τέρμινθος, χαρύα, διο- σθάλανος" μηλέα δ᾽ ὀψίδλαστος" ὀψιδλαστότατον δὲ σχε- δὸν ἵψος, ἀρία, τετραγωνία, θύεια, μίλος. Αἴ μὲν οὖν βλαστήσεις οὕτως ἔχουσιν. (9) Αἱ δὲ ἀνθήσεις ἀχολου- θοῦσι μὲν ὡς εἰπεῖν κατὰ λόγον, οὐ μὴν ἀλλὰ παραλ- λάττουσι, μᾶλλον δὲ xal ἐπὶ πλέον ἢ τῶν χαρπῶν᾿ τελείωσις. Kpaveta μὲν γὰρ ἀποδίδωσι περὶ τροπὰς θερινὰς ἣ πρώϊος σχεδὸν ὥσπερ πρῶτον ἣ δ᾽ ὄψιος, ἣν δή τινες χαλοῦσι θηλυχρανείαν, μετ᾽ αὐτὸ τὸ με- τόπωρον" ἔστι δὲ ὁ ταύτης καρπὸς ἄδρωτος χαὶ τὸ ξύ- λον ἀσθενὲς χαὶ γαῦνον' τοσαύτη δὴ διαφορὰ περὶ du- qu. (ε) Τέρμινθος δὲ περὶ πυροῦ ἀμητὸν ἣ μιχρῷ ὀψιαίτερον ἀποδίδωσι χαὶ μελία χαὶ σφένδαμνος τοῦ θέρους τὸν χαρπόν" χλήθρα δὲ χαὶ χαρύα καὶ ἀχράδων τι γένος μετοπώρου’ δρῦς δὲ xal διοσξάλανος ὀψιαίτε- ρὸν ἔτι περὶ Πλειάδος δύσιν, ὡσαύτως δὲ χαὶ φιλύχη χαὶ πρῖνος καὶ παλίουρος χαὶ ὀξυάχανθος μετὰ Πλεία- δος δύσιν' ἢ δ᾽ ἀρία χειμῶνος ἀρχομένον" χαὶ ἡ μηλέα μὲν τοῖς πρώτοις ψύχεσιν, ἀχρὰς δὲ ὀψία γειμῶνος" THEOPHRASTI gitur etiam ut diximus de fl)re quarundam : alti enim εἴ quercum florere asserunt et nucem avellanam et casta- neam, ad hec piceam quoque et pinum; alii autem nullam ex his, sed amentum in nuce et bryum querci- num ct folliculum in pinu similia et analoga esse grossis caducis. Macedonia incole vero cliam juniperum, oxyam, ariam, sphendamnum flore carere affirmant. Alli duo esse juniperi species; alteram florere quidem sed sterilem esse, alteram non quidem florere sed fructum ferre statim apparentem, ut ficos poma prescidua. Huic vero soli arbori contingit ut in biennium fructus suos habeat. De his igitur rebus amplius erit quesrendum. IV. Germinatio vero aliis simul atque urbanis, alijs | mox post illas, aliis serius, omnibus vero tempore veris: sed fructuum maturitas valde diversis temporibus evenit, neque vero, ut jam antea dictum est, tempus maturitatis germinationis tempori respondet, sed valde differunt : nam et earum que sero fructus perficiunt, que quidam anno demum fructificare dicunt, ut juniperum et ilicem, ta- men germinatio vere fit. Etiam congeneres ips® inter se differunt tempore secundum locorum naturam : primo enim germinant que in palustribus nascuntur, ut Mace- dones volunt, deinceps que in campestribus, postremo que in montibus. (2) Singularum vero arburum ali» simul cum domesticis germinant ut andrachle, apharca; piraster vero malo paullo serius ; ἃ] et ante favonium et statim post flatum favonii : ante favonium cornus et cornus feminea, post eum laurus, clethra, paullo ante sequinoctium philyra, zygia, phegos, ficus; etiam nur avellana et quercus et acteos cito germinant, atque magis etiam que sterilia esse creduntur et lucos adamant, ut populus alba, ulmus, salix, populus nigra : platanus au- tem iis paullo serius. Cetera fere vero ipso ineunte, ut caprificus, philyca, oxyacanthus, paliurus, terminthus, nux avellana, castanea. Pirus sero germinat : postremo fere germinant ipsus, aria, tetragonia, thuja, taxus. Germinatio igitur sic se habet. (3) Florum proventus fere pro ratione germinationis sequuntur : at vero diffe- runt, magis veru etiam fructus perfectio variat : cornus i enim fructum dat circa solstitium eestivale, praecor sci- licet, primum fere omnium : nam serotina, quam quidam cornum femineam appellant, postipsum autumnum. Hujus vero fructus haud edulis , atque lignum iufirmum fungo- sumque. Hc igitur inter utramque differentia obtinet. (4) Terminthus vero circa tritici messem aut paullo se- rius fructum reddit, et fraxinus et sphendamnos zestate : clethra vero et juglans et species queedam pirastri au- tunno : quercus autem et castanea serius sub occasum Pleiadum : parique tempore philyca, ilex, paliurus et | oxyacanthus post Pleiadum occasum : aria vero hieme ineunte : pirus primis frigoribus, piraster vero serotina hieme. Andrachle vero et apharca primum fructum 10 4ὅ 48 ἴσως γὰρ EE ἢ ἑπτὰ τὸ πλεῖστον’ ἢ δὲ βλάστησις ὁμοία χαὶ τὸν αὐτὸν τρόπον. Παρελθουσῶν δὲ τούτων οὐ- χέτι εἰς μῆχος ἀλλ᾽ εἷς πάχος ἣ αὔξησις τρέπεται. (3) Πᾶσι μὲν οὖν τοῖς δένδροις al βλαστήσεις φανεραὶ, μάλιστα δὲ τῇ ἐλάτη xal τῇ πεύχη διὰ τὸ στοιχεῖν τὰ γόνατα χαὶ ἐξ ἴσου τοὺς ὄζους ἔχειν. Ὥρα δὲ χαὶ πρὸς τὸ τέμνεσθαι τὰ ξύλα τότε διὰ τὸ λοπᾶν" ἐν γὰρ τοῖς ἄλλοις χαιροῖς οὐχ εὐπεριαίρετος ὃ φλοιὸς, ἀλλὰ xal περιαιρεθέντος μέλαν τὸ ξύλον γίνεται χαὶ τῇ ὄψει χεῖρον" ἐπεὶ χαὶ πρός γε τὴν χρείαν οὐδὲν, ἀλλὰ xal ἰσχυρότερον ἐὰν μετὰ τὴν πέπανσιν τῶν χαρπῶν τμηθῇ. (6) Ταῦτα μὲν οὖν ἴδια τῶν προειρημένων δένδρων. Αἴ δὲ βλαστήσεις αἱ ἐπὶ xuvi χαὶ ἀρχτούρῳ γινόμεναι μετὰ τὴν ἐαρινὴν σχεδὸν χοιναὶ πάντων" ἔνδηλοι δὲ μᾶλλον ἐν τοῖς ἡμέροις xat τούτων μά- λιστα συχῇ xal ἀμπέλῳ καὶ fort καὶ ὅλως ὅσα εὐτραφῇ χαὶ ὅπου χώρα τοιαύτη" δι᾽ ὃ χαὶ τὴν ἐπ᾽ ἀρχτούρῳ πλείστην φασὶ γίνεσθαι περὶ Θετταλίαν καὶ Μαχεδο- γίαν: ἅμα γὰρ cupbalver χαὶ τὸ μετόπωρον καλὸν γί- νεσθαι χαὶ μαχρὸν, ὥστε χαὶ τὴν μαλαχότητα συμ- ὀάλλεσθαι τοῦ ἀέρος. Ἐπεὶ χαὶ ἐν Αἰγύπτῳ διὰ τοῦθ᾽ ὡς εἰπεῖν αἰεὶ βλαστάνει τὰ δένδρα ἢ χαὶ μιχρόν τινα διαλείπει χρόνον. (5) ᾿Αλλὰ τὰ μὲν περὶ τὰς ἐπιδλαστήσεις ὥσπερ εἴρηται χοινὰ, τὰ δὲ περὶ τὰς διαλείψεις ἀπὸ τῆς πρώτης ἴδια τῶν λεχθέντων. ἴδιον δ᾽ ἐνίοις ὑπάρχει χαὶ τὸ τῆς καλουμένης χάχρυος, οἷον τοῖς τε προειρημένοις" ἔχει γὰρ καὶ ἔλάτη καὶ πεύχη χαὶ δρῦς χαὶ ἔτι φίλυρα καὶ διοσδάλανος καὶ πίτυς. Αὗται δὲ γίνονται δρυὶ μὲν πρὸ τῆς βλαστήσεως ὅπο- φαινούσης τῆς ἠρινῆς ὥρας. Ἔστι δ᾽ ὡσπερεὶ χύησις φυλλικὴ μεταξὺ πίπτουσα τῆς ἐξ ἀρχῆς ἐποιδήσεως καὶ τῆς φυλλικῆς βλαστήσεως᾽ τῇ δ᾽ dn ἐστὶ τοῦ με- τοπώρου μετὰ τὴν φυλλοθολίαν εὐθὺς λιπαρά τις χαὶ ὥσπερ ἐπῳδηχυῖα , χαθαπερανεὶ μέλλουσα βλαστάνειν, καὶ διαμένει τὸν χειμῶνα μέχρι τοῦ ἦρος. Ἡ δὲ ἡραχλεωτιχὴ μετὰ τὴν ἀποδολὴν τοῦ χαρποῦ φύει τὸ βοτρυῶδες ἡλέχον σχώληξ εὐμεγέθης,, ἐξ ἑνὸς μίσχου πλείω δὴ, ἃ χαλοῦσί τινες ἰούλους. (6) Τούτων ἕχα- στον ἐχ μιχρῶν σύγχειται μορίων φολιδωτῶν τῇ ταξει χαθάπερ οἷ στρόδιλοι τῆς πεύχης, ὥστε μὴ ἀνομοίαν εἶναι τὴν ὄψιν στροδίλῳ νέῳ χαὶ χλωρῷ πλὴν προμη- χέστερον χαὶ σχεδὸν ἰσόπαχες διόλου. Τοῦτο δὲ aù- ξεται τὸν χειμῶνα" χαὶ ἅμα τῷ ἦρι χάσχει τὰ φολι- δωτὰ χαὶ ξανθὰ γίνεται χαὶ τὸ μῆχος λαμὄάνει χαὶ τριδάχτυλον᾽ ὅταν δὲ τοῦ ἦρος τὸ φύλλον βλαστάνῃ ταῦτ᾽ ἀποπίπτει χαὶ τὰ τοῦ χαρύου χαλυχώδη περι- χάρπια γίνεται συμμεμυχότα χατὰ τοῦ μίσχου,, το-- σαῦτα ὅσα xal ἦν τὰ ἄνθη" τούτων δ᾽ ἐν ἑκάστῳ χά- puov ἕν. Περὶ δὲ τῆς φιλύρας ἐπισχεπτέον, καὶ εἴ τι ἄλλο χαχρυοφόρον. VI. Ἔστι δὲ καὶ τὰ μὲν εὐαυξῇ τὰ δὲ δυσαυξῆ. Εὐαυξῇ μὲν τά τε πάρυδρα, οἷον πτελέα, πλάτανος, λεύχη, αἴγειρος, ἰτέα’ χαί τοι περὶ ταύτης ἀμφισδη- τοὐσί τινες ὡς δυσαυξοῦς" χαὶ τῶν χαρποφόρων δὲ ἐλάτη, THEOPHRASTI sex aut septem : germinatio vero similis est et eadem ratione fit. Quo cum ventum est incrementa non in lon- gitudinem sed in crassitudinem vertuntur. (3) In om- nibus igitur arboribus germinationes manifesto sunt, maxime vero in abiete et picea, quia genicula in seriem circumposita sunt et nodi paribus distant intervallis. Tunc vero etiam tempus idoneum ad materiem cendendem est, quoniam glubent : aliis enim temporibus cortex nea commode detrahi potest, sed detracto lignum fit nigram adspectuque deforme : ad usum tamen nihil interest, sed robustior etiam materies si post fructuum maturitatem ceedatur. (4) Heec igitur arborum dictarum propria sunt. Germinationes vero es que canis ortu et areturi post vernas fieri solent, omnibus fere communes sunt, maxime | vero manifesta in domesticis, precipue in fico, vite, punica et omnino iis qua leti incrementi sunt et soli i ubertate fruuntur; ob id eam que sub arcturum inci- | pit, plurimam in Thessalia Macedoniaque fieri ajunt; is- mul enim ibi accidit ut autumnus pulcher ac longus sit, ita ut et aeris clementia conferat. Nam et in AEgyplo- propterea arbores semper fere germinare dicuntur, aut eriguo tantum tempore internitso. (5) Germinationes subsequentes igitur, ut diximus, communes : sed inter- valla has inter et primam differunt in arboribus nominatis. Propria vero nonnullis est, quse cachrys vocatur, ut pre dictis : eam enim habent abies, picea et quercus, ac preter eas philyra, juglans, castanea et pinus. Ostendi- tur in quercu ante germinationem sub verni temporis initium. Est autem tanquam fortus foliaceus qui medins oritur inter tumorem primum et ipsam foliorum expli- cationem. In sorbo vero autumno post foliorum defiu- vium statim cum nitore quodam et tumida est conspicua tanquam ad germinandum parata, et persistit per hie- mem usque ad ver. Nux avellana autem post fructus defluvium gignit corpuscula racemata , eruce sat magna instar, plures ex uno pedunculo oriundos , quos quidem julos appellant. (6) Quodque eorum constat e parvis squamatis particulis ordinatis ut pice® strobili, ita ut speciem strobili novelli ac viridis bene referant, nisi quod in longitudinem producta et fere tota sequaliter crassa sint; hoc vero per hiemem incrementum cs- pit, atque veris initio squame dehiscunt atque fiave- scunt et ad trium digitorum longitudinem extendun- . tur. Quando autem vere folia explicantur, ‘corpuscala illa decidunt atque nucis pericarpia calyciformia gignuo- tur clausa in pedunculo, numero tot quot erant flores, quorum quodvis nucem unam continet. De philyra autem amplius considerandum , et si quid aliud cachryn fert. VI. Sunt aliee auctu faciles, alia difficiles. Faciles sunt qua apud aquas surgunt, ut ulmus, platanus, po- pulus alba et nigra, salix — quanquam de hac amhigunt nonnullique difficilem putant ad augendum, — atque in- 10 40 ρίζα μὲν οὖν xal οὐ βαθύρριζα τὰ τοιαῦτ᾽ ἐστίν. VII. ᾿Αποχοπέντος δὲ τοῦ στελέχους τὰ μὲν ἄλλα πάνθ᾽ ὡς εἰπεῖν παραύδλαστάνει, πλὴν ἐὰν ai ῥίζαι πρότερον τύχωσι πεπονηχυῖαι᾽ πεύχη δὲ xal ἐλάτη, τε- λέως ἐχ ῥιζῶν αὐτοετεῖς αὐαίνονται χαὶ ἐὰν τὸ ἄχρον ἐπιχοπῇ. Συμέαίνει δὲ ἴδιόν τι περὶ τὴν ἐλάτην" ὅταν γὰρ χοπῇ ἣ χολουσθῇ ὑπὸ πνεύματος ἢ χαὶ ἄλλου τινὸς περὶ τὸ λεῖον τοῦ στελέχους, ---- ἔχει γὰρ μέχρι τινὸς λεῖον χαὶ ἄοζον χαὶ ὁμαλὸν ἱκανὸν ἴστῳ πλοίου, — περιφύεται μικρὸν, ὑποδεέστερον εἰς ὕψος, χαὶ καλοῦσιν oî μὲν ἄμφαυξιν οἱ δὲ dupiguav, τῷ μὲν χρώματι μέλαν τῇ δὲ σχληρότητι ὑπερδάλλον ἐξ οὗ τοὺς χρατῆρας ποιοῦσιν οἷ περὶ ᾿Αρχαδίαν᾽ τὸ δὲ πάχος οἷον ἂν τύχη τὸ δένδρον ὅσῳπερ ἂν ἰσχυρότερον χαὶ ἐγχυλότερον ἢ παχύτερον. (2) Συμόαίνει δὲ χἀχεῖϊνο ἴδιον ἐν ταὐτῷ τούτῳ περὶ τὴν ἐλάτην" ὅταν μὲν γάρ τις τοὺς ὄζους ἅπαντας ἀφελὼν ἀποχόψῃ τὸ ἄχρον, ἀποθνήσχει ταχέως" ὅταν δὲ τὰ χατωτέρω τὰ χατὰ τὸ λεῖον ἀφέλη, ζῇ τὸ χατάλοιπον περὶ ὃ δὴ χαὶ ἣ dp- φαυξις φύεται, Ζῇ δὲ δῆλον ὅτι τῷ ἔγχυλον el- ναι χαὶ χλωρὸν, εἴπερ ἀπαράδλαστον. ᾿Αλλὰ γὰρ τοῦτο μὲν ἴδιον τῆς ἐλάτης. (32) Φέρει δὲ τὰ μὲν ἄλλα τόν τε χαρπὸν τὸν ἑαυτῶν χαὶ τὰ xat' ἐνιαυτὸν ἐπιγινόμενα ταῦτα, φύλλον ἄνθος βλαστόν" τὰ δὲ χαὶ βρύον A Exa: τὰ δὲ πλείω, χαθάπερ ἥ τε πτελέα τόν τε βότρυν καὶ τὸ θυλαχῶδες τοῦτο, καὶ συχῇ χαὶ τὰ ἐρινὰ τὰ προα πποπίπτοντα χαὶ εἴ τινες ἄρα τῶν συχῶν Siuvdogopovar ἴσως δὲ τρόπον τινὰ χαρπὸς οὗτος. Ἀλλ᾽ ἡ ἡραχλεωτιχὴ χαρύα τὸν ἴουλον χαὶ f πρῖνος τὸν φοινιχοῦν χόχχον f δὲ δάφνη τὸ βότρυον. Φέρει μὲν χαὶ ἣ καρποφόρος, εἰ μὴ καὶ πᾶσα ἀλλά τοι γέ- * vogti αὐτῆς, οὐ μὴν ἀλλὰ πλέον ἣ ἄχαρπος ἣν δὴ χαὶ 40 45 ἐστὶ μέλαν χαὶ ἐπέσαπρον. ἄρρενά τινες καλοῦσιν. ᾿Αλλ᾽ ἣ πεύχη τὸν προαπο- πίπτοντα χύτταρον. (4) Πλεῖστα δὲ πάντων ἣ δρῦς παρὰ τὸν χαρπὸν, οἷον τήν τε χηχίδα τὴν μικρὰν καὶ τὴν ἑτέραν τὴν πιττώδη μέλαιναν. τι δὲ συχαμι- νῶδες ἄλλο τῇ μορφῇ πλὴν σχληρὸν xal δυσκάτακτον, σπάνιον δὲ τοῦτο" χαὶ ἕτερον αἰδοιώδη σχέσιν ἔχον, τελειούμενον δ᾽ ἔτι σκληρὸν χατὰ τὴν ἐπανάστασιν» χαὶ τετρυπημένον᾽ προσεμφερὲς τρόπον τινὰ τοῦτ᾽ ἐστὶ χαὶ ταύρου χεφαλῇ, περιχαταγνύμενον δὲ ἔνδοθεν ἔχει πυρῆνος ἐλάας ἰσοφυές. Φύει δὲ χαὶ τὸν ὑπ᾽ ἐνίων χαλούμενον πῖλον" τοῦτο δ᾽ ἐστὶ σφαιρίον ἐριῶδες μα- λαχὸν περὶ πυρηνίου σχληρότητα πεφυχὸς, ᾧ χρῶνται πρὸς τοὺς λύχνους" χαίεται γὰρ χαλῶς ὥσπερ καὶ fi μέλαινα χηχίς, Φύει δὲ χαὶ ἕτερον σφαιρίον κόμην ἔχον, τὰ μὲν ἄλλα ἀχρεῖον, χατὰ δὲ τὴν ἐαρινὴν ὥραν ἐπίδαπτον χυλῷ μελιτηρῷ καὶ κατὰ τὴν ἁφὴν χαὶ χατὰ τὴν γεῦσιν. (5) Παραφύει δ᾽ ἐνδοτέρω τῆς τῶν ῥαδδῶν μασχαλίδος ἕτερον σφαιρίον ἄμισχον χαὶ χοιλόμισχον ἴδιον καὶ ποιχίλον" τοὺς μὲν γὰρ ἐπανεστηκότας ὀμφα- λοὺς ἐπιλεύχους ἣ ἐπεστιγμένους ἔχει μέλανας τὸ δ᾽ ἀνὰ μέσον χοχχοδαφὲς χαὶ λαμπρόν" ἀνοιγόμενον δ᾽ Σπάνιον δὲ παραφύει χαὶ THEOPHRASTI bores quorum radices aut alte descendunt aut surama tellure contente sunt. VII. Trunco preciso cetere fere omnes regerminasi e latere, nisi radices antea laboraverint 125885 : picea vere et abies radicitus omnino eodem anno inarescunt, etiam si cacumen precisum sit. Abieti vero singularis res accidere solet : si enim praevica vel a ventis mutilata sit aliave de causa, circa leevem trunci partem, — habet enim quadamtenus levem, enodem et equabilem, qualis aptus est navium malo, — mox circumnascitur perva quedam moles [inferior in altitudinem ]}, quam circum- auctionem vel obvallationem nominant, colore nigra, duritie vero eximia, quare Arcades ex ea pocula confi- ciunt, crassitie vero pro ratione arboris, quo hssc sit robustior, crassiorve, et succo scateat. (2) Hoc etiam in hac eadem re singulare accidit in abiete, ut, sì quis germinibus omnibus amputatis cacumen deciderit, illico emoriatur, si vèro inferius qua truncus ]sevis est pra- cideris, vivere pergat, cui quidem parti circumauctio ista adnascitur : vivit nimirum quod succo plena et ve- geta est, siquidem e latere germina edere nequit. Hoc igitur abieti proprium accidit. (3) Proferunt autem ce- tere et fructum suum ct partes istas que quovis anno renascuntur, folia , flores, germina. Qusedam vero etiam bryum aut claviculam : alie vero plura, ut ulmus et ra- cemum et folliculos notos , atque ficus etiam grossos pres- ciduos, οἱ queedam olynthos : bi vero fortasse pro fruc- tuum genere habendi. Nux avellana julum, ilex granum puniceum , Jaurus uvam, quam etiam fructifera gignet, si non omnis at certe species quaedam, copiosiorem vero sterilis quam quidam etiam marem appellant : picea vero folliculum preciduum. (4) Longe plurimas autem per- tes praeter fructum giguit quercus, ut gallam parvam et alteram resinaceam nigram; ad hsc corpusculum mori- riforme sed durum et fractu difficile, hoc tamen raro . item aliud habitu penis, cum vero perficitur durum.... et perforatum ; est etiam tauri capiti quodammodo- si- mile, diffractum vero intus continet, quod figura nu- cleum oliva equat. Gignit etiam quem pilum nonnulli vocant, globulum lanatum mollem circa corpusculum nucleaceum durius , quo in lucernarum luminibus utun- Fert et alterum globuluni comatum, ceterum inutilem, veris autem tem- tur, quia probe flagrat ut galla nigra. pore succo melleo inficientem, tum tactu tum gustatu. (5) Gignit preterea in ramorum alis globulum alium sine pediculo , vel pedunculo concavo, peculiarem versicolo- remque : nam protuberantes quosdam umbilicos candi- cantes vel passim variantes nigris maculis habent, inter- stitia vero coccinea et splendida, aper tus intus niger et 10 15 42 βραχεῖαν γίνεσθαι" τὸ δὲ ξύλον ἰσχυρὸν μὲν ἀσθενέ- - atepov δὲ τῆς φηγοῦ" τοῦτο γὰρ ἰσχυρότατον καὶ ἀσα- πέστατον. Οὐχ ὀρθοφυὴς δὲ οὐδ᾽ αὐτὴ ἀλλ᾽ ἧττον ἔτι τῆς ἡμερίδος, τὸ δὲ στέλεχος παχύτατον, ὥστε χαὶ τὴν ὅλην μορφὴν βραχεῖαν εἶναι - χαὶ γὰρ ἧ φυτεία περίχομος xal ταύτῃ xal οὐχ εἷς ὀρθόν. Ἡ δὲ αἶγί- Mg ὀρθοφυέστατον χαὶ ὑψηλότατον χαὶ λειότατον χαὶ τὸ ξύλον εἰς μῆκος ἰσχυρότατον. Οὐ φύεται δὲ ἐν τοῖς ἐργασίμοις ἢ σπανίως. (5) Ἢ δὲ πλατύφυλλος δεύτερον ὀρθοφυΐᾳ χαὶ' μήχει πρὸς δὲ τὴν χρείαν τὴν οἰχοδομιχὴν χείριστον μετὰ τὴν ἁλίφλοιον, φαῦλον δὲ καὶ εἰς τὸ καίειν χαὶ ἀνθραχεύειν ὥσπερ χαὶ τὸ τῆς ἁλιφλοίου, καὶ θριπηδέστατον μετ᾽ ἐχείνην" # γὰρ ἁλίφλοιος παχὺ μὲν ἔχει τὸ στέλεχος χαῦνον δὲ xai χοῖλον ἐὰν ἔχη πάχος ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ, δι᾿ ὃ χαὶ ἀχρεῖον εἷς τὰς οἰχοδομάς" ἔτι δὲ σήπεται τάχιστα " χαὶ γὰρ πεφυχός ἐστι τοῦ δένδρου" δι᾿ 8 χαὶ χοίλη γίνεται. Φασὶ δέ τινες οὐδ᾽ ἐγχάρδιον εἶναι μόνῃ. Λέγουσιν ὡς καὶ χεραυνοδλῆτες αὗται μόναι γίνονται χαίπερ ὕψος οὐκ ἔχουσαι τῶν Αἰολέων τινὲς, οὐδὲ πρὸς τὰ ἱερὰ χρῶνται τοῖς ξύλοις. (6) Κατὰ μὲν οὖν τὰ ξύλα χαὶ τὰς ὅλας μορφὰς ἐν τούτοις αἱ διαφοραί, Κηκχίδας δὲ πάντα φέρει τὰ γένη, μόνη δὲ εἷς τὰ δέρματα χρη- σίμην ἢ ἡμερίς. ἯἩ δὲ τῆς αἰγίλωπος χαὶ τῆς πλα-- τυφύλλου τῇ μὲν ὄψει παρομοία τῇ τῆς ἡμερίδος, πλὴν λειότερα, ἀχρεῖος δέ. Φέρει χαὶ τὴν ἑτέραν τὴν μέλαιναν ἧ τὰ ἔρια βάπτουσιν. Ὃ è καλοῦσί τινες φάσχον ὅμοιον τοῖς ῥαχίοις ἣ αἰγίλωψ μόνη φέρει πολιὸν καὶ τραχὺ xal τετραπηχναῖον χαταχρεμάννυ-- ται χαθάπερ τρύχος ὀθονίου μαχρόν. Φύεται δὲ τοῦτο dx τοῦ φλοιοῦ καὶ οὐχ ἐχ τῆς χορύνης ὅθεν ἢ βά- λάνος, οὐδ᾽ ἐξ ὀφθαλμοῦ ἀλλ᾽ ἐχ τοῦ πλαγίου τῶν ἄνωθεν ὄζων. Ἡ δ᾽ ἁλίφλοιος ἐπίμελαν τοῦτο φύει χαὶ βραχύ. (7) Οἱ μὲν οὖν ἐκ τῆς "Ἴδης οὕτως διαιροῦ- σιν. Οἱ δὲ περὶ Μαχεδονίαν τέτταρα γένη ποιοῦσιν, ἐτυμόδρυν ἣ τὰς γλυχείας, πλατύφυλλον ἣ τὰς πικρὰς, φηγὸν ἣ τὰς στρογγύλας, ἄσπριν " ταύτην δὲ οἱ μὲν ἄχαρπον ὅλως οἵ δὲ φαῦλον τὸν χαρπὸν, ὥστε μηδὲν ἐσθίειν ζῶον πλὴν bdc, καὶ ταύτην ὅταν ἑτέραν μὴ ἔχη" χαὶ τὰ πολλὰ λαμδάνεσθαι περιχεφαλαίᾳ. Μο- χθηρὰ δὲ καὶ τὰ ξύλα" πελεχηθέντα μὲν ὅλως ἀχρεῖα " χαταρρήγνυται γὰρ χαὶ διαπίπτει" ἀπελέχητα δὲ βελ- τίω, δι᾿ ὃ χαὶ οὕτω χρῶνται. Μοχθηρὰ δὲ χαὶ εἷς καῦσιν χαὶ εἷς ἀνθραχείαν" ἀχρεῖος γὰρ ὅλως ὃ ἄνθραξ διὰ τὸ πηδᾷν καὶ σπινθηρίζειν πλὴν τοῖς χαλχεῦσι. Τούτοις δὲ χρησιμώτερος τῶν ἄλλων " διὰ γὰρ τὸ ἀπο- σδέννυσθαι ὅταν παύσηται φυσώμενος ὀλίγος ἀναλίσχε- ται. Τὸ δὲ τῆς ἁλιφλοίου χρήσιμον εἰς τοὺς ἄξονας μόνον χαὶ τὰ τοιαῦτα. Δρυὸς μὲν οὖν ταύτας ποιοῦσι τὰς ἰδέας. ΙΧ. Τῶν di ἄλλων ἐλάττους" καὶ σχεδὸν τά γε πλεῖστα διαιροῦσι ἄρρενι χαὶ θήλει χαθάπερ εἴρηται, πλὴν ὀλίγων ὧν ἐστι καὶ ἢ πεύχη" πεύχης γὰρ τὸ μὲν Ὁ 9 ἥμερον ποιοῦσι τὸ δ᾽ ἄγριον, τῆς δ᾽ ἀγρίας δύο vin: THEOPHRASTI perso est ita ut tota nodosa brevique figura sit : lignum vero robustum quidem sed phegi ligno infirmius est, buie enim validissimum nullique putredini obnoxium. Neque vero heec recto trunco assurgit, imo minus quam hemeris, caudex vere crassissimus est, ita ut tota brevi sit babita; nam et huie habitus in orbem comosus neque sursum adscendens. Agilops vero rectissimo, altissimo lssviesi moque trunce assurgit et lignum secundum longitudine» firmissimum : hec vere in cultis haud nascitur aut rare. (5) Huic secunda est trunci rectitudine et longitadine platyphyllos, sed ad eedificiorum usus pest haliphloum deterrima, et pariter ut hesc ad cremandum etiam εἰ carbonem conficiendum lignum ejus malum, et post fl- lam maxime a vermibus corroditur. Haliphiceus caim truncum habet crassum quidem sed fungosum cavam- que, si satis crassus sit, ideoque ad edificia haùd uti- lem; celerrime etiam putreseit, quod ex natura εἶπα. arboris accidit, ideoque cava redditur : nonnulli etiam eam solam medulla carere ajunt. Tradunt etiam 220- lis incol® bas solas a fulminibus tangi, quanquam heuà alte sunt, neque ligno ad sacrificia vtuntur. (6) Hs igitur differenti» ad ligna et totam formam pertinest. Gallas vero omnes species ferunt, sola vero hemeris tales qua eoriis preeparandis apta sint. /Egilopis autem galla et platyphylli sunt visu quidem haud abeimiles, nisi quod lasviores, sed ad rem nullam utiles. Fert αἱ alteram nigram, qua lane tinguntur. Qued autem pbes- cum quidam appellant, pannis laceris simile, segilope sola producit, canum, scabrum; et quatuor cubitos de- pendet, ut lacinia lintei longa : nascitur hoc e cortice neque e clava surculi unde gians, neque ex oculo sed e latere superiorum ramulorum.. Haliphlceus idem pro- fert sed nigricans et breve. (7) Idai igitur sic distin- guunt: Macedones vero quatuor species statuunt, ety- modryn, que dulces fert glandes, platyphylilum que amaras, phegum ques teretes, quartam asprin, quam aut mullum omnino fructum ferre ajunt, aut prorsus vilesa, ut preter sues nullum animal edat nec illse nisi aliis ce- ‘ reant; ejusque esu plerumque caput tentari. Materies quoque improba et dolata quidem omnino inutilis : rum- pitur enim et dilabitur, rudis autem melior, quare sic ea utuntur. Improba etiam ad cremandum et ad car- bonem conficiendum : carbo enim ejus omnino inutilis qued dissilit scintillatque, preeterquam fabris ferrariis. Horum enim officinis utilior ceteris habetur : quod enim flatu desinente protinus extinguitur, parum absumitur. Haliphlci materies tantum ad axes similesque res ac- eommodata est. Quercus ergo has distinguunt species. IX. Ceterarum autem pauciores, plerasque mare ac femina, ut datum est, discernunt, paucis exceptis ut picea. Picere enim alteram statuunt domesticam, alte- ram silvestrem, hujus vero specics duo, quas idssarm eh 44 φόρον, τὴν δὲ πεύχην εὐώδη καὶ πολλήν. Φύεται δ᾽ ἐν μὲν τῇ Ἀρχαδία ἣ πίτυς ὀλίγη περὶ δὲ τὴν Ἠλείαν πολλή. Οὗτοι μὲν οὖν ὅλῳ τῷ γένει διαμφισδητοῦ- σιν. (6) Ἡ δὲ πίτυς δοκεῖ τῆς πεύχης χαὶ διαφέρειν τῷ λιπαρωτέρα τε εἶναι χαὶ λεπτοφυλλοτέρα χαὶ τὸ μέγεθος ἐλάττων χαὶ ἧττον ὀρθοφυής" ἔτι δὲ τὸν χῶ- νον ἐλάττω φέρειν χαὶ πεφριχότα μᾶλλον χαὶ τὸ χά- puov πιττωδέστερον᾽ χαὶ τὰ ξύλα λευχότερα καὶ ὅμοιό- τερα τῇ ἐλάτη χαὶ τὸ ὅλον ἄπευχα. Διαφορὰν δ᾽ ἔχει χαὶ ταύτην μεγάλην πρὸς τὴν πεύχην πεύχην μὲν γὰρ ἐπικαυθεισῶν τῶν ῥιζῶν οὐχ ἀναδλαστάνειν, τὴν πίτυν δέ φασί τινες ἀναδλαστάνειν, ὥσπερ χαὶ ἐν Λέσόῳ ἐμπρησθέντος τοῦ Πυρραίων ὄρους τοῦ πιτυώ- δους. Νόσημα δὲ ταῖς πεύχαις τοιοῦτόν τι λέγουσι συμθαίνειν οἱ περὶ τὴν "Inv ὥστ᾽, ὅταν μὴ μόνον τὸ ἐγχάρδιον ἀλλὰ καὶ τὸ ἔξω τοῦ στελέχους ἔνδαδον γέ- νηται, τηνιχαῦτα ὥσπερ ἀποπνίγεσθαι. Τοῦτο δὲ αὐτόματον cupbalver δι᾽ εὐτροφίαν τοῦ δένδρου ὡς ἄν τις εἰχάσειεν" ὅλον γὰρ γίνεται δάς" περὶ μὲν οὖν τὴν πεύχην ἴδιον τοῦτο πάθος" (6) ἔλάτη δ᾽ ἐστὶν ἢ μὲν ἄρρην ἣ δὲ θήλεια, διαφορὰς δ᾽ ἔχουσα τοῖς φύλλοις" ὀξύτερα γὰρ xal χεντητιχώτερα τὰ τοῦ ἄρρενος xal ἐπεστραμμένα μᾶλλον, δι᾽ ὃ χαὶ οὐλότερον τῇ ὄψει φαίνεται τὸ δένδρον ὅλον. Καὶ τῷ ξύλῳ " λευχότερον γὰρ καὶ μαλαχώτερον χαὶ εὐεργέστερον τὸ τῆς θηλείας χαὶ τὸ ὅλον στέλεχος εὐμηχέστερον τὸ δὲ τοῦ ἄρρενος ποιχιλώτερον χαὶ παχύτερον καὶ σχληρότερον χαὶ πε- ρίμητρον μᾶλλον ὅλως δὲ φαυλότερον τὴν ὄψι. Ἐν δὲ τῷ χώνῳ τῷ μὲν τοῦ ἄρρενός ἐστι χάρυα ὀλίγα ἐπὶ τοῦ ἄχρου, τῷ δὲ τῆς θηλείας ὅλως οὐδὲν ὡς οἵ ἐκ Ma- χεδονίας ἔλεγον. ἔχει δὲ πτέρυγας τὸ φύλλον... καὶ ἐπ᾿ ἔλαττον ὥστε τὴν ὅλην μορφὴν εἶναι θολοειδῇ χαὶ παρόμοιον μάλιστα ταῖς βοιωτίαις χυνέαις" πυχνὸν δὲ οὕτως ὥστε μήτε χιόνα διϊέναι μήθ᾽ δετόν. “Ὅλως δὲ χαὶ τῇ ὄψει τὸ δένδρον χαλόν " καὶ γὰρ ἣ βλάστη- σις ἰδία τις ὥσπερ εἴρηται παρὰ τὰς ἄλλας χαὶ μόνη τάξιν ἔχουσα " τῷ δὲ μεγέθει μέγα καὶ πολὺ τῆς πεύ- χης εὐμηκέστερον. (7) Διαφέρει δὲ καὶ κατὰ τὸ ξύλον οὐ μιχρόν - τὸ μὲν γὰρ τῆς ἐλάτης ἰνῶδες καὶ μαλαχὸν χαὶ χοῦφον τὸ δὲ τῆς πεύχης δαδῶδες χαὶ βαρὺ χαὶ. σαρχωδέστερον. ἤὌρζους δὲ ἔχει πλείους μὲν ἣ πεύχη σχληροτέρους δ᾽ ἣ ἐλάτη, σχεδὸν δὲ πάντων ὡς εἰπεῖν σχληροτέρους, τὸ δὲ ξύλον μαλαχώτερον. Ὅλως δὲ οἷ ὄζοι πυχνότατοι χαὶ στερεώτατοι μόνον οὗ διαφανεῖς ἐλάτης καὶ πεύχης χαὶ τῷ χρώματι δαδώδεις xal μά- λιστα διάφοροι τοῦ ξύλου, μᾶλλον δὲ τῆς ἐλάτης. "ἔχει δὲ, ὥσπερ ἣ πεύχη τὴν αἰγίδα, χαὶ ἢ ἐλάτη τὸ λευχὸν λοῦσσον χαλούμενον, οἷον ἀντίστροφον τῇ αἰγίδι, πλὴν. τὸ μὲν λευχὸν ἣ δ᾽ αἰγὶς εὔχρως διὰ τὸ ἔνδαδον. Πυ- χνὸν δὲ χαὶ λευχὸν γίνεται χαὶ χαλὸν ἐχ τῶν πρεσόυ- τέρων ἤδη δένδρων" ἀλλὰ σπάνιον τὸ χρηστὸν, τὸ δὲ τυχὸν δαψιλὲς ἐξ οὗ τά τε τῶν ζωγράφων πινάχια ποιοῦσι χαὶ τὰ γραμματεῖα τὰ πολλά" τὰ δ᾽ ἐσπουδα- σμένα ᾿ἐχ τοῦ βελτίονος. (8) Οἱ δὲ περὶ ᾿Αρκαδίαν THEOPHRASTI feram, piccam vero odoratam copiosamque. Pinus hani frequens in Arcadia crescit, frequentior in agro Eles est. Hi igitur de genere toto pice® dissentiunt. (5) Piums autem differre etiam eo videtur a picea quod pingnier, foliis tenuioribus, magnitudine minor et minns recta est trunco, ad hesc quod conos minores rigidioresque fertet |. nuces magis resinosas , et quod lignum magis album hebet abietino simile et teda carens. Differt vero etiam hac re valde a picea, quod hec adustis radicibus hand re- germinat, pinus autem regerminare dicitur, ut in Lesbo factum esse tradunt combusto magno Pyrrhssorum sella pinifero. Idri morhum talem piceis accidere ajunt, ut, quum non medulla solum sed et exterior trunci pars in tedam conversa fuerit, arbor tanquam suffocetur, quod sponte accidit ob nimiam alimenti copiam, quastim conjicere licet : tota enim arbor fit teda. Ergo hsc pice® propria affectio est. (6) Abies vel mas vel fe- mina est. Distant inter se foliis : mari enim acution magisque pungentia, fleruosaque magis, qua de cons tota arbor adspectu crispior apparet; atque ligno que- que : femin® enim lignum magis album molle tracta- tuque facile est, et truncus totus procerior : maris vere lignum varium magis, crassius, durius medullaque cir- cumcinctum, omnino adspectu deterius. ‘Conus mari, superne nuces paucas continet, feminz vero e relatione Macedonum nullas. Folia habet aliformia .... panllatim decrescentia, ita ut tota forma tholi speciem et umbracali bocalii referat : adeo vero densa ut nec nivem nec pluviam transmittat. Omnino autem arbor formosa est : germina- tio enim ejus singularis et ab omnibus aliis diversa, quippe huic soli, ut retulimus, ordinata est, et magnita- dine excelsa piceaque longe procerior est. (7) Presstat vere etiam materie, que abieti fibrosa , mollis et }evis, pices vero tedosa, gravis magisque carnosa est. Nodos autem plures picea, duriores abies babet, ac omnino fere omnium durissimas, lignum vero mollius. Ad summam nodi densissimi, solidissimi, tantum non perlucentes abieti αἱ pice®, coloreque tedaceo maxrime a ligno distinguunter, precipue abieti. Habet, ut picea eegida, sic et hssc ma- teriem aliquam albam, que lussum appellatur, tanquam ssgidi respondentem, nisi quod hc alba est, segis vero quia tedo plena, colorata. Densitate et albedine prass- tans ex arboribus jam senioribus accipitur : sed probum inventu rarum, vile copiosum : ex quo fiunt tabelle pic- tori® et codicilli valgares : lautiores vero e meliore ge- nere. (8) Arcades utrumque οἱ quod in picea ct quod in 10 15 35 46 διαφέρουσι δὲ τῇ μορφῇ τῇ ὅλη χαὶ τῇ τοῦ ξύλου καὶ τῷ τὸ μὲν εἶναι χάρπιμον τὸ δ᾽ ἄχαρπον. Τὸ μὲν γὰρ τῆς ἄρρενος ξύλον σχληρὸν καὶ ξανθὸν χαὶ ὀζω- δέστερον χαὶ πυχνότερόν ἐστι͵ τὸ δὲ τῆς θηλείας λευ- χότερον. Καὶ ὃ φλοιὸς τῆς μὲν ἄρρενος παχύτερος xal περιαιρεθεις ἀχαμπὴς διὰ τὴν σχληρότητα, τῆς δὲ θηλείας λεπτότερος χαὶ εὐχαμπὴς ἐξ οὗ τὰς χίστας ποιοῦσιν" ἔτι δ᾽ εὐωδέστερον τὸ τῆς θηλείας. Καὶ f μὲν ἄκαρπος καὶ ἀνανθὴς, ἢ δὲ θήλεια χαὶ ἄνθος ἔχει χαὶ xaprrdve τὸ μὲν ἄνθος χαλυχδδες παρὰ τὸν τοῦ φύλλου μίσχον χαὶ παρὰ τὴν εἰς νέωτα χάχρυν ἐφ᾽ ἑτέρου μίσχου,, χλοερὸν δὲ ὅταν ἢ καλυχῶδες, ἐχχα- λυπτόμενον δὲ ἐπίξανθον" ἧ δὲ ἄνθησις ἅμα τοῖς ἧμέ- ροις, (5) Ὁ δὲ καρπὸς στρογγύλος πρόμακρος ἡλίκος χύαμος ὅμοιος τῷ τοῦ χιττοῦ, γωνίας ἔχων 8 ἁδρὸς πέντε οἷον ἱνῶν ἐξεχουσῶν καὶ εἷς ὀξὺ συναγομένων " ὃ δὲ μὴ ἁδρὸς ἀδιαρθρότερος᾽ διαχνιζόμενος δὲ 8 ἀδρὸς ἔχει μίχρ᾽ ἄττα χαὶ λεπτὰ σπερμάτια ἡλίκα χαὶ ὃ τῆς ἀδραφάξυος. Τὸ δὲ φύλλον χαὶ 8 φλοιὸς ἡδέα χαὶ γλυχέα" τὴν δὲ μορφὴν χιττῶδες τὸ φύλλον, πλὴν ἐκ προσαγωγῆς μᾶλλον fi περιφέρεια, χατὰ τὸ πρὸς τῷ μίσχῳ χυρτότατον, ἀλλὰ χατὰ μέσον εἷς ὀξύτερον τὴν συναγωγὴν ἔχον χαὶ μαχρότερον, ἔπουλον δὲ χύχλῳ χαὶ χεχαραγμένον. Μήτραν δ᾽ ἔχει τὸ ξύλον μιχρὰν καὶ οὗ πολὺ μαλαχωτέραν τοῦ ἄλλου " μαλαχὸν γὰρ χαὶ τὸ ἄλλο ξύλον. XI. Τῆς δὲ σφενδάμνου χαθάπερ εἴπομεν δύο γένη ποιοῦσιν, οἱ δὲ τρία" ἕν μὲν δὴ τῷ χοινῷ προσαγο- ρεύουσι σφένδαμνον, ἕτερον δὲ ζυγίαν, τρίτον δὲ χλι- νότροχον ὡς οἱ περὶ Στάγειρα. Διαφορὰ δ᾽ ἐστὶ τῆς ζυγίας καὶ τῆς σφενδάμνου ὅτι ἧ μὲν σφένδαμνος λευ- χὸν ἔχει τὸ ξύλον καὶ εὐϊνότερον, ἣ δὲ ζυγία ξανθὸν χαὶ οὖλον" τὸ δὲ φύλλον εὐμέγεθες dupw, τῇ σχίσει ὅμοιον. τῷ τῆς πλατάνου τετανὸν λεπτότερον δὲ xal ἀσαρχό- τερον χαὶ μαλαχώτερον χαὶ προμηχέστερον" τὰ δὲ σχήμαθ᾽ ὅλα τ᾽ εἰς ὀξὺ συνήχοντα καὶ οὐχ οὕτω μεσο- σχιδὴ ἀλλ᾽ ἀκροσχιδέστερα - οὐ πολύϊνα δὲ ὡς xarà μέγεθος. Ἔχει δὲ καὶ φλοιὸν μιχρῷ τραχύτερον τοῦ τῆς φιλύρας ὑποπέλιον, παχὺν χαὶ πυχνότερον ἣ ὃ τῆς (2) Γίνεται δὲ μάλιστα ἐν τοῖς ἐφύδροις ὡς οἷ περὶ τὴν Ἴδην λέγουσι, χαὶ ἔστι σπάνιον. Περὶ ἄνθους δὲ οὐχ ἤδεσαν" τὸ δὲ χαρπὸν où λίαν μὲν προμήχη παρόμοιον δὲ τῷ παλιούρῳ πλὴν προμηχέστερον. Οἵ δ᾽ ἐν τῷ Ὀλύμπῳ τὴν μὲν ζυγίαν ὄρειαν μᾶλλον τὴν δὲ σφέν-- δαμνον χαὶ ἐν τοῖς πεδίοις φύεσθαι" εἶναι δὲ τὴν μὲν dv τῷ ὄρει i ξανθὴν xal eUypouv xal οὔλην χαὶ στερεὰν ἢ χαὶ πρὸς τὰ πολυτελῇ τῶν ἔργων χρῶν- ται, τὴν δὲ πεδεινὴν λευχήν τε χαὶ μανοτέραν χαὶ ἧττον οὕλην" χαλοῦσι δ᾽ αὐτὴν ἔνιοι γλεῖνον, οὐ σφέν- δαμνον...... χαὶ τῆς ἄρρενος οὐλότερα τὰ ξύλα συνε-- στραμμένα, καὶ ἐν τῷ πεδίῳ ἑαύτην φύεσθαι μᾶλλον xal βλαστάνειν πρωΐτερον. (3) Ἔστι δὲ χαὶ μελίας THEOPHRASTI mas, altera femina : differunt vero tum tota forme, tum materie, et quod hec fructifera, altera sterilis est. Ma- ris lignum est durum, flavum, nodosius et densins, fe- mins autem magis album; atque cortex maris crasser et detractus parum flexibilis propter duritiem, femine vero tenuior et flexibilis, e quo cistas faciunt atque ode- ratius etiam est lignum femine. Mas sterilis est et fiere caret, femina vero et florem et fructum fert: fics caly- | ciformis preeter folii pediculum et gemmara cachryformen anni sequentis pediculo alteri innixus, viridie dum i | calice est, apertus autem flavescens. Flioret cum ache ribus domesticis. (5) Fructus teres, cblongus , ut faha, εἰ- milis hedere fructui, cum maturus est angulis quiagee | insignis, que ut fibre prominent et in acumen conver- gunt; crudus vero minus distinctus. Maturus si aperitar parvula quesdam et tenuia semina ostendit , paria atrapha- xyos seminibus. Folium et cortex dulcia suaviaque: fe- lium figura hederaceo simile, nisi quod ambitus circale- ris ejus magis paullatim fit, ita ut pars infera peuncule proxima maxime curvata sit, e medio vero in acutisrem longioremque apicem sit productum , margine vero cri» pulum et servatum. Medulles parum habet lignum neque cetero multo molliorem : nam et reliquum lignura mele est. ; XI. Sphendamni, ut diximus, duo species statuunt, alii tres; unam nomine communi appellantes sphendem- non, alteram zygiam, tertiam clinotrochum ut Stagire- ses. Differunt vero sphendamnos et zygia, quod fils lignum habet album et recte fibratum, hasc vero fiavum et crispum, utraque vero folium sat magnum, sirailiter laciniatum ut platani folium, promissum, sed tenuies, minus carnosum, mollius et magis oblonguma : fissure vero omnes in apicem acutum congruentes neque ad me- diam partem pertinentes sed in extrema parte subulette | tes: pro magnitudinis ratione haud valde nervosa. Cor- | ticem habet paullo asperiorem quam philyra, sublividum, πίτυος καὶ ἀχαμπῇ" ῥίζαι δ’ ὀλίγαι καὶ οὖλαι σχεδὸν. αἷ πλεῖσται χαὶ αἱ τῆς ξανθῆς χαὶ αἱ τῆς deux. | crassum atque pineo densiorem, haud flexibilem, radices paucas in terra summa herentes, maximam pertem | crispatas et flava et alba species. (2) Frequens nascitar in humidis, ut Idxi dicunt, sed rarus est. De fiore πὶ» hil compertum habebant. Fructus non adeo longus sed paliuri fructui similis longior tamen. Olympi accols zy- giam magis esse montinam dicunt, sphendamnum etiam ἃ planis nasci : quae in montibus nascatur, cam esse fiavam, pulchro colore, crispam et firmam, quamobrera ad open lautiora ea utantur, campestrem autem albam, laxiorem minusque crispari. Appellant eam quidam glinura, no sphendamnum ..... ac maris lignum crispius esse ac co tortum, atque eam magis in platanis nasci et prascocdus ° germinare. (3) Fraxini etiam duo sunt genera, alterum | Lal 16 25 45 48 εἷς τὰ ἀκόντια, (1) Τὸ δ᾽ ὕψος τοῦ ἄρρενος δώδεχα μάλιστα πηχέων ἡλίχη τῶν σαρισσῶν $ μεγίστη" τὸ γὰρ ὅλον στέλεχος ὕψος οὐχ ἴσχει. Φασὶ δ᾽ οἱ μὲν ἐν τῇ Ἴδη τῇ τρωάδι τὸ μὲν ἄρρεν ἄχαρπον εἶναι τὸ δὲ θῆλυ κάρπιμον. Πυρῆνα δ᾽ ὃ χαρπὸς ἔχει παραπλή- σιον ἔλάᾳ χαὶ ἐσθιόμενος γλυχὺς χαὶ εὐώδης" ἄνθος δὲ ὅμοιον τῷ τῆς ἐλάας, xal ἀπανθεῖ δὲ καὶ καρποφορεῖ τὸν αὐτὸν τρόπον τῷ ἐξ ἑνὸς μίσχου πλείους ἔχειν, σχεδὸν δὲ χαὶ τοῖς χρόνοις παραπλησίως. Οἵ δ᾽ ἐν MaxeSovla χαρποφορεῖν μὲν ἄμφω φασὶν τὸν δὲ τῆς θηλείας ἄδρωτον εἶναι " τὰς ῥίζας δ᾽ ὁμοίας ἔχει ταῖς ἄγνοις ἰσχυρὰς χαὶ ἀνωλέθρους. Γίνεται δὲ χαὶ περὶ τὰ ἔφυδρα χαὶ οὐχ ἐν τοῖς ξηροῖς μόνον φύεται δὲ xal | (3) Κέδρον δὲ | ἀπὸ σπέρματος χαὶ ἀπὸ παρασπάδος. of μέν φασιν εἶναι διττὴν, τὴν μὲν λυχίαν τὴν δὲ φοι- γιχῆν, οἱ δὲ μονοειδῇ χαθάπερ οἷ ἐν τῇ Ἴδη. Παρό- μοιον δὲ τῇ ἀρχεύθῳ, διαφέρει δὲ μάλιστα τῷ φύλλω" τὸ μὲν γὰρ τῆς χέδρου σχληρὸν xal ὀξὺ χαὶ ἀχανθῶδες, τὸ δὲ τῆς ἀρχεύθου μαλαχώτερον " δοκεῖ δὲ χαὶ ὕψη- λοφυέστερον εἶναι ἡ ἄρχευθος- où μὴν ἀλλ᾽ ἔνιοί γε οὐ διαιροῦσι τοῖς ὀνόμασιν ἀλλ᾽ ἄμφω χαλοῦσι χέδρους, πλὴν παρασημασία χέδρου ὀξύκεδρον. Ὀζώδη δ᾽ ἄμφω χαὶ πολυμάσχαλα χαὶ ἐπεστραμυένα ἔχοντα τὰ ξύλα" μᾶλλον δ᾽ ἣ μὲν ἄρχευθος ἔχει μικρὰν καὶ πυχ- γὴν χαὶ ὅταν χοπῇ ταχὺ σηπομένην" ἣ δὲ χέδρος τὸ πλεῖστον ἐγχάρδιον χαὶ ἀσαπὲς, ἐρυθροκάρδια δ᾽ ἄμφω" καὶ ἢ μὲν τῆς χέδρου εὐώδης f δὲ τῆς ἑτέρας οὔ. (4) Καρπός δ᾽ ὃ μὲν τῆς χέδρου ξανθὸς, μύρτου μέγεθος ἔχων, εὐώδης, ἡδὺς ἐσθίεσθαι, ‘O δὲ τῆς ἀρχεύθου τὰ μὲν ἄλλα ὅμοιος μέλας δὲ χαὶ στρυφνὸς καὶ ὥσπερ ἄδρωτος" διαμένει δ᾽ εἰς ἐνιαυτὸν, εἶθ᾽ ὅταν ἄλλος ἐπι- φυῇ ὁ περυσινὸς ἀποπίπτει. Ὡς δὲ οἵ ἐν ᾿Αρχαδίᾳ λέγουσι τρεῖς ἅμα χαρποὺς ἴσχει, τόν τε περυσινὸν οὕπω πέπονα χαὶ τὸν προπερύσινον ἤδη πέπονα χαὶ ἐδώδιμον χαὶ τρίτον τὸν νέον ὑποφαίνει. ἴΕφη δὲ Σάτυρος χαὶ χομίσαι τοὺς ὀρεοτύπους αὐτῷ ἀνανθεῖς ἄμφω. Τὸν δὲ φλοιὸν ὅμοιον ἔχει χυπαρίττῳ τρα- χύτερον δέ - ῥίζας δὲ μανὰς ἀμφότεραι καὶ ἐπιπολαίους. Φύονται περὶ τὰ πετρώδη χαὶ χειμέρια χαὶ τούτους τοὺς τόπους ζητοῦσι. (6) Μεσπίλης δ᾽ ἐστὶ τρία γένη, ἀνθηδὼν, σατάνειος, ἀνθηδονοειδὴς, ὡς οἵ περὶ τὴν Ἴδην διαιροῦσι. Φέρει δὲ ἣ μὲν σατάνειος τὸν χαρπὸν μείζω χαὶ λευκότερον χαὶ χαυνότερον χαὶ τοὺς πυρῇ- νας ἔχοντα μαλαχωτέρους᾽ ai δ᾽ ἕτεραι ἐλάττω τέ τι χαὶ εὐωδέστερον χαὶ στρυφνότερον ὥστε δύνασθαι πλείω χρόνον θησαυρίζεσθαι. Πυχνότερον δὲ xal τὸ ξύλον τούτων χαὶ ξανθότερον τὰ δ᾽ ἄλλα ὅμοιον. Τὸ δ᾽ ἄνθος πασῶν ὅμοιον ἀμυγξαλῇ πλὴν οὐχ ἐρυθρὸν ὥσπερ ἐχεῖνο ἀλλ᾽ ἐγχλωρότερον. Μεγέθει μέγα τὸ δένδρον χαὶ περίκομον. Φύλλον δὲ τὸ μὲν ἐπὶ.. .... πολυσχιδὲς δὲ χαὶ ἐν ἄχρῳ σελινοειδὲς, τὸ δ᾽ ἐπὶ τῶν | παλαιοτέρων πολυσχιδὲς σφόδρα χαὶ ἐγγωνοειδὲς μείζοσι σχίσμασι, τετανὸν, ἱνῶδες, λεπτότερον σελίνου χαὶ προ- μηχέστερον καὶ τὸ ὅλον χαὶ τὰ σχίσματα, περιχεχα-- | habet. THEOPHRASTI ad jacula conficienda haud idoneum. (2) Maris longitudo duodecim maxime cubitorum, quanta sarissarum Mace donicarum Jongissimarum est : caudicis enim totius al)- titudo non adeo est magna. Id montis Trojani incole marem sterilem, feminam fructiferam esse ajunt. Frue- tus habet nucleum oliva similem esu dulcem odoreque gratum. Flos similis est ole® flori, atque eodem mod et floret et fructificat, pluribus in uno pedunculo affixis, atque iisdem fere temporibus. Macedones vero utram- que fructum ferre, feminee vero haud edulem esse. Ra- dices similes habet agnis validas nec facile exstirpandas. Nascitur etiam in humidis nec in siccis solum . pervenit et e semine et e surculis avulsis. (3) Cedrum alii gemi- nam esse aflirmant, alteram lyciam, alteràm phoeniciam , alii ut Ida incole unam esse speciem dicunt. Simailis est junipero, a qua foliis potissimum differt, quod cedrus durum, acutum et pungens, Juniperus autem mollius Haec etiam excelsior nasci creditur. At vero nonnulli nomine haud distinguunt sed utramque appellast i cedlum, nisi quod nomini cedri nota adjecta oxycedrum vocent. Utraque nodosa, multos in ramulos dispersa, lignoque contorto est. Juniperus habet parvam densam et cum cesa fuerit brevi putrescentem medullam, cedri vero caudex fere totus corde constat'putredinem hand sentiente, utrique ero cor colore rubro est, odorata cedro, alteri odoris expers. (4) Cedri fructus fiaves, myrti magnitudine, suavis, ad edendum gratus, juniperi ceterum similis sed niger, austerus et vix edulis; huiec in alterum annum persistit, dein quum novus subnatus fuerit annotinus decidit. Ut vero Arcades dicunt simul | ternos habet fructus, annotinam nondum maturum et tertii antecedentis jam maturum et gustabilem et tertinm recens subnatum. Satyrus lignatores sibi utramque sine floribus attulisse affirmabat. Corticem habet cupres- | sino similem sed asperiorem, radices utraque raras et per summa telluris dispersas. Nascuntur circa saxosa ac frigida loca eisque gaudent. (5) Mespilss tres sunt spe- cies, anthedon, sataneios, anthedonceides, ut Ida ac- cola distinguunt. Sataneios fructum fert majorem, ma- gis album fungosumque et nucleos molliores continentem : reliqua: paullo minorem magisque odoratum austerumque ut diutius condi servarique possit : his etiam lignum densius estet magis flavum, ceteroquin simile. Flos omnibus simi- lis est amygdala flori, non tamen rubicundus sed magis virens. Arbor est magna et frondis corona ampla decora. Folium vero in (juvenilibus figura rotunda ὃ ) sed mulli- fidum et antice selini folio ( ficulneo ? ) simile, in provec- tioribus autem valde multifidum ct angulatum, fissuris majoribus, protensum, fibrosum, selini folio tenuius et longius et totum et incisure , totum vero circumserra- HISTOR. PLANT. III. 43. 49 payuévov δὲ ὅλον " μίσχον δ᾽ ἔχει λεπτὸν μαχρόν " πρὸ τοῦ φυλλορροεῖν δ᾽ ἐρυθραίνεται σφόδρα. ἸΠολύρριζον δὲ τὸ δένδρον χαὶ βαθύρριζον, δι᾽ ὃ χαὶ χρόνιον χαὶ δυσώλεθρον. Καὶ τὸ ξύλον ἔχει πυχνὸν χαὶ στερεὸν υ xaì ἀσαπές. (6) Φύεται δὲ καὶ ἀπὸ σπέρματος καὶ ἐπὸ παρασπάδοςς Νόσημα δὲ αὐτῶν ἐστιν ὥστε γη-. γάσχοντα σχωληχόδρωτα γίνεσθαι" χαὶ οἱ σχώληχες μεγάλοι nat ἡδίους ἣ οἱ dx τῶν δένδρων τῶν ἄλλων. ‘Tuiv δ᾽ οἰῶν δύο γένη ποιοῦσι, τὸ μὲν δὴ χαρποφόρον ν δῆ, τὸ δὲ ἄρρεν ἄχαρπον᾽ οὐ μὴν ἀλλὰ διαφέρουσι «οἷς καρποῖς τῷ τὰς μὲν στρογγύλον τὰς δὲ προμήχη τὰς δ᾽ ὠοειδῇ φέρειν. Διαφέρουσι δὲ χαὶ τοῖς χυλοῖς * ὡς γὰρ ἐπὶ τὸ πᾶν εὐωδέστερα χαὶ γλυχύτερα τὰ στρογγύλα τὰ δ᾽ ὠοειδῇ πολλάχις ἐστὶν ὀξέα καὶ ἧττον 15 εὐώδη. (7) Φύλλα δ᾽ ἀμφοῖν xarà μίσχον μαχρὸν τνρειδῇ πεφύχασι στοιχηδὸν dx τῶν πλαγίων πτερυ- quudiac, ὡς ἑνὸς ὄντος τοῦ ὅλου λοδοὺς δὲ ἔχοντος ἐσχισμένους ἕως τῆς ἵνός " πλὴν διεστᾶσιν ἀπ᾽ αὐτῶν ὑχόσυχνον τὰ χατὰ μέρος φυλλοθολεῖ δὲ οὐ χατὰ μέ- ῳ (ὃς ἐλλὰ ὅλον ἅμα τὸ πτερυγῶδεςς Εἰσὶ δὲ περὶ μὲν τὰ παλαιότερα χαὶ μαχρότερα πλείους αἵ συζυγίαι, εἰρὶ δὲ τὰ νεώτερα χαὶ βραχύτερα ἐλάττους, πάντων di ix' ἄχρου τοῦ μίσχου φύλλον περιττὸν ὥστε χαὶ rave’ εἶναι περιττά. Τῷ δὲ σχήματι δαφνοειδῇ τῆς 3 Μκτοφύλλου, πλὴν χαραγμὸν ἔχοντα χαὶ βραχύτερα χαὶ οὐχ εἰς ὀξὺ τὸ ἄχρον συνῆχον ἀλλ᾽ εἰς περιφερέ-- στερον. Ἄνθος δὲ ἔχει βοτρυῶδες ἀπὸ μιᾶς χορύνης dx πολλῶν μιχρῶν χαὶ λευχῶν συγχείμενον. (8) Καὶ ὁ χαρπὸς ὅταν εὐχαρπῇ βοτρυώδης" πολλὰ γὰρ ἀπὸ ἃ τῆς αὐτῆς χορύνης ὥστ᾽ εἶναι χαθάπερ χηρίον. Σχω- Ἰηκόδορος ἐπὶ τοῦ δένδρου ὃ χαρπὸς ἄπεπτος ὧν ἔτι νεται μᾶλλον τῶν μεσπίλων χαὶ ἀπίων χαὶ ἀχρά-- δων" χαίτοι πολὺ στρυφνότατος. Γίνεται δὲ καὶ αὐτὸ τὸ δένδρον σχωληκόδρωτον χαὶ οὕτως αὐαίνεται γηρά- ἃ ozone χαὶ ὁ σχώληξ ἴδιος ἐρυθρὸς δασύς. Καρποφο- pri δ᾽ ἐπιειχῶς νέα" τριετὴς γὰρ εὐθὺς φύει. 'Γοῦ μετοπώρου δ᾽ ὅταν ἀποδάλη τὸ φύλλον εὐθὺς ἴσχει τὴν χαχρνώδη χορύνην λιπαρὰν χαὶ ἐπωδηχυῖαν ὡσὰν ἤδη βλαστιχὸν, χαὶ διαμένει τὸν χειμῶνα. (9) Ἀνάχαν- Ὁ (ων δέ ἐστι χαὶ ἣ οἴη xal ἣ μεσπίλη φλοιὸν δ᾽ ἔχει "ον, ὑπολίπαρον, ὅσαπερ μὴ γεράνδρυα, τὴν δὲ ᾿βόαν ξανθὸν ἐπιλευχαίνοντα * τὰ δὲ γεράνδρυα τρα- Xin καὶ μέλανα. Τὸ δὲ δένδρον εὐμέγεθες, ὀρθοφυὲς, εὔρυθμον τῇ χόμη " σχεδὸν γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ στρο- « biondi σχῆμα Vapbaver χατὰ τὴν χόμην ἐὰν μή τι ἐμποδίση. Τὸ δὲ ξύλον στερεὸν, πυχνὸν, ἰσχυρὸν, εὔ- upouv, ῥίζας δὲ οὐ πολλὰς μὲν οὐδὲ χατὰ βάθους, ἰσχυ- pis δὲ χαὶ παχείας χαὶ ἀνωλέθρους ἔχει. Φύεται δὲ χεὶ ἀπὸ ῥίζης χαὶ ἀπὸ παρασπάδος χαὶ ἀπὸ σπέρμα- lo τὸς" τόπον δὲ ζητεῖ ψυχρὸν, ἔνιχμον, φιλόζωον δ᾽ ἐν τούτῳ χαὶ δυσώλεθρον᾽ οὐ μὴν ἀλλὰ χαὶ φύεται ἐν τοῖς No i XII. Ἴδιον δὲ τῇ φύσει δένδρον 8 κέρασός ἐστι" Μιγέθει μὲν μέγα“ xal γὰρ εἷς τέτταρας καὶ εἴχοσι TRuoPR. BISTOR. PLANT. tum : pedunculo insidet tenui, longo; priusquam folia defluant valde rubescunt. Radices habet hac arbor multas et alte descendentes, ideo annosa fit nec facile perit. Lignum quoque densum nec putredini obnoxium habet. (6) Nascitur et e semine ct e surculis avulsis. Morbus earum est ut senescentes a vermibus corrodan- tur, qui magni et dulciores sunt quam qui in reliquis cernuntur arboribus. Sorborum duas species statuunt, fructiferam feminam, marem vero sterilem : distinguunt vero eas, et eo, quod una rotundum, altera oblongum, tertia oviformem fructum ferat. Succi sapore etiam differunt; enimvero melius sapidi et dulciores sunt ro- tundi, oviformes vero sape acidi et parum sapidi. (7) Folia utrique secundum pedunculum longum nerviformem adnata sunt, seriatim e lateribus in penne modum, tan- quam totum sit folium unum in lobos partitam usque ad nervum, nisi quod folia singula inter se sat magno inter- vallo distant; quum folium defluet, non singule partes sed totum folium penniforme decidit. Folia provectiora ac majora plura habent paria, juvenilia minoraque pau- ciora, omnibus vero in extremo pedunculo folium impar assidet, ita ut totus etiam foliorum numerus impar sit. Figuram habent similem foliis lauri tenuifolim, nisi quod serrata ac breviora neque in acumen producta sed antice magis rotundata sunt. Florem habet racematum ex una gemma clavata e multis albis flosculis composi- tum. (8) Fructus, cum bene provenit, racemi modo congestus : plures enim ex eadem clava ut favi quo- dammodo speciem gerat. Fructus adhuc crudus in arbore ipsa a vermibus eroditur magis quam mespila, mali et pi- rastri fructus, quamquam mazxime est austerus. Arbor etiam ipsa a vermibus corroditur et sic senescens inares- cit; vermis est singulari figura, rufus, pilosus. Novella admodum fructificat, tertio jam anno : autumno vero post foliorum deftuvium gerit clavam cachryiformem nitentem et tumidam tanquam statim in germina prorupturam, . qua per hiemem persistit. (9) Et sorbus et mespila a- culeis caret, corticem autem habet levem, nitidulum, nisi jam valde annosa sit, colore inter fiavum et album medio; annose vero asperum obscurumque. Arbor ipsa sat magna, recta, et coma concinna : plerumque enim turbinis in speciem, nisi quid impediat, vertice suo as- surgit. Lignum solidum, densum, robustum, colora- tum. Radices habet non multas quidem nec alte des- cendentes, sed robustas, crassas, haud facile delebiles. Provenit et e radice et e surculis avulsis et e semine. Gaudet locis gelidis et humectis , ibique vivacissima est nec facile perit: tamen in montibus etiam nascitur. XIII. Singularem sortita est naturam cerasus, arbor sat inagna οἱ ad viginti quatuor eubitos accrescens, 4 “al - 40 45 [xd 50 πήχεις ἔστι δ᾽ ὀρθοφυὲς σφόδρα" πάχος δὲ ὥστε καὶ δίπηχυν τὴν περίμετρον ἀπὸ τῆς ῥίζης ἔχειν. Φύλλον δ᾽ ὅμοιον τῷ τῆς μεσπίλης, σχληρὸν δὲ σφόδρα καὶ πλατύτερον, ὥστε τῇ χροιᾷ πόρρωθεν φανερὸν εἶναι τὸ δένδρον. Φλοιὸν δὲ τὴν λειότητα χαὶ τὴν χρόαν xal τὸ πάχος ὅμοιον φιλύρᾳ, δι᾽ ὃ καὶ τὰς χίστας ἐξ αὐτοῦ ποιοῦσιν ὥσπερ χαὶ ἐχ τοῦ τῆς φιλύρας. Πε- ριπέφυχε δὲ οὗτος οὔτε ὀρθοφυὴς οὔτε χύχλῳ κατ᾽ ἶσον, ἀλλ᾽ ἕλιχηδὸν περιείληφε κάτωθεν ἄνω. προσάγων ὥσπερ ἣ διαγραφὴ τῶν φύλλων xal λοπιζόμενος οὕτως ἐχδέρεται, ἐχείνως δ᾽ ἐπίτομος γίνεται χαὶ οὐ δύναται. (2) Μέρος δ᾽ αὐτοῦ τι τὸν αὐτὸν τρόπον ἀφαιρεῖται χατὰ πάχος σχιζόμενον λεπτὸν ὡς ἂν φύλλον, τὸ δὲ λοιπὸν προσμένειν τε δύναται χαὶ σώζει τὸ δένδρον ὡσαύτως περιπεφυκός. Περιαιρουμένου δὲ ὅταν λοπᾶ τοῦ φλοιοῦ συνεχραίνει xal τότε τὴν ὑγρότητα" χαὶ ὅταν ὃ ἔξω χιτὼν περιαιρεθῇ μόνον ὃ ὑπολιπὴς ἐπιμελαί-- νεται ὥσπερ μυξώδει ὑγρασίᾳ χαὶ πάλιν ὅποφύεται τῷ δευτέρῳ ἔτει χιτὼν ἄλλος ἀντ᾽ ἐχείνου πλὴν λεπ- τότερος. Πέφυχε χαὶ τὸ ξύλον ὅμοιον ταῖς ἰσὶ τῷ φλοιῷ στρεπτῷ ἑλιττομένῳ " χαὶ of ῥάδδοι φύονται τὸν αὐτὸν τρόπον εὐθύς" τοὺς ὄζους δ᾽ αὐξανομένου συμ.-- Oztver τοὺς μὲν χάτω ἀεὶ ἀπόλλυσθαι τοὺς δ᾽ ἄνω αὔξειν. (3) Τὸ δ᾽ ὅλον οὐ πολύοζον τὸ δένδρον ἀλλ᾽ ἀνοζότερον πολὺ τῆς αἰγείρου. Πολύρριζον δὲ χαὶ ἐπιπολαιόρριζον, οὐχ ἄγαν δὲ παχύρριζον" ἣ δ᾽ ἐπιστροφὴ χαὶ τῆς ῥίζης χαὶ τοῦ φλοιοῦ τοῦ περὶ αὐτὴν ἣ αὐτή. "Avboc δὲ λευχὸν, ἀπίῳ καὶ μεσπίλῃ ὅμοιον, ἐχ αἰχρῶν ἀνθῶν συγχείμενον, χηριῶδες. Ὁ δὲ καρπὸς ἐρυθρὸς, δαοιος διοσπύρῳ τὸ σχῆμα, τὸ δὲ μέγεθος ἡλίχον χύαυος, πλὴν τοῦ διοσπύρου μὲν ὁ πυρὴν σχληρὸς τοῦ δὲ χερά- σου μαλαχός. Φύεται δ᾽ ὅπου χαὶ ἣ φίλυρα, τὸ δὲ ὅλον ὅπου ποταμοὶ χαὶ ἔφυδρα. (ε) Φύεται δὲ χαὶ fi ἀχτὴ μάλιστα παρ᾽ ὕδωρ χαὶ ἐν τοῖς σχιεροῖς, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς μὴ τοιούτοις" θαμνῶδες δὲ fabdorg ἐπετείοις αὐξανομέναις μέχρι τῆς φυλλορροίας εἷς μῆχος, εἶτα μετὰ ταῦτα εἷς πάχος" τὸ δὲ ὕψος τῶν ῥάῤδων οὐ μέγα λίαν ἀλλὰ καὶ μάλιστα ὡς ἐξάπηλυ" τῶν δὲ στελεχῶν πάχος τῶν γερανδρύων ὅσον περικεφαλαίας, φλοιὸς δὲ λεῖος, λεπτὸς, χαπυρός" τὸ δὲ ξύλον χαῦνον χαὶ χοῦφον ξηρανθὲν, ἐντεριώνην δὲ ἔχον μαλαχὴν, ὥστε δι᾽ ὅλου καὶ χοιλαίνεσθαι τὰς ῥάθδους, ἐξ ὧν χαὶ τὰς βαχτηρίας ποιοῦσι τὰς χούφας. Ἐξηρανθὲν δὲ ἰσχυρὸν χαὶ ἀγή- ρων ἐὰν βρέχηται χἂν fi λελοπισμένον" λοπίζεται δὲ αὐτόματον ξηραινόμενον. “Ρίζας δὲ ἔχει μετεώρους, οὐ πολλὰς δὲ οὐδὲ μεγάλας. (56) Φύλλον δὲ τὸ μὲν χαθ᾽ ἕχαστον μαλαχὸν, πρόμηχες ὡς τὸ τῆς πλατυ- φύλλου δάφνης, μεῖζον δὲ χαὶ πλατύτερον καὶ περιφε- ρέστερον ἐχ μέσου χαὶ χάτωθεν, τὸ δ᾽ ἄχρον εἷς ὀξὺ μᾶλλον συνῆκον χύχλῳ δ᾽ ἔχον χαραγμόν" τὸ δὲ ὅλον, περὶ ἕνα μίσχον παχὺν καὶ ἱνώδη ὡσὰν χλωνίον τὰ μὲν ἔνθεν τὰ δὲ ἔνθεν χατὰ γόνυ χαὶ συζυγίαν πεγύ- κασι τῶν φύλλων διέχοντα ἀπ᾽ ἀλλήλων, ἕν δὲ ἐξ ἄχρου τοῦ μίσχου. “(Ὑπέρυθρα δὲ τὰ φύλλα ἐπιειχῶς καὶ THEOPHRASTI trunco recto, admodum crassa ut et bicubitalera ambi- tum a radice compleat. Folium mespiles folio simile, sed valde rigidum et latius, ut colore suo hesc arbor eminus conspicua sit. Cortex leevitate, colore et crassitudine philyre corticem refert : quamobrem ex ea pariter ut ex philyrino cistas faciunt. Circumnatus est trunco nos recto cursu neque in orbem equaliter eum circumvestit, sed cochleatim amplectitur sursum versus se applicans quemadmodum foliorum descriptio. Cumque deglubitur hoc eodem modo decorticatur, alioquin pressciaditer. (2) Pars ejus eodem modo auferri potest, si secundum crassitiam scindatur, tenuis in modum folii, reliquumque durare arboremque tueri potest, simili modo lignea ambiens. Si cortex, dum arbor glubet, detrahatur, hu- mor tunc quoque effluit : et cum exterior tunica tantum detracta fuerit, reliqua pituitaceo quodam humore ni- grescit , rursusque anno insequente alia in vicem illius subnascitur, verum tenuior. Ligni quoque fibrss ut corticis modo cochle® fleruoste : virge quoque eodem modo illico enascuntur. Arbore grandescente rami superi incremen- tum capiunt, tum inferiores pereunt. (3) Omnino vero arbor minus ramosa est, sed multo enodior quam pope lus nigra. Radices multas, in summa tellure heerentes, haud adeo crassas habet : contorsio radicis ejusque cor- ticis eadem est. Flos albus, mali et mespilee flori simi- lis, e parvis flosculis compositus, faviformis. ’ractes ruber, diospyro figura similis, magnitudine fabs, nisi quod diospyri nucleus durus, cerasi vero mollis est. Nas- citur iisdem locis , quibus philyra, ompino in amnium et aquarum vicinia. (4)Sambucus quoque ad aquas et in umbrosis crescit, tamen aliis quoque locis : fruticosa est virgis annuis usque ad foliorum defluvium in longi- tudinem auctis, deinceps in crassitudinem : virgaram longitudo non tam insignis sed maxime sex cubitorum. Truncorum annosarum crassitudo pericephalesam (ga- leam? ) equat, cortex vero leevis, tenuis, aridus , lignum fungosum et leve cum siccatum est, medulla molli far- ctum, ita ut virge penitus concave fieri possint, € quibus baculos leves faciunt. Siccatum vero robustum nec sentit vetustatem etiamsi madescat vel cortice de- tracto : siccato vero cortex sponte decedit. Radices habet in summa tellure heerentes, haud multas nec magnas. (5) Folia singula sunt mollia, oblonga ut lauri latifolice , sed majora, latiora et magis rotunda ἃ inedia et ima parte, superne vero in acumen contracta, margine circumserrata : totum vero folium ita se habet, ut in uno crasso nervi speciem hahente et tanquam surculi- formi pedunculo hic atque illic secundum genicula et per paria singula folia a se distantia sint adnata, singulum autem extremo pedunculo; folia vero rubescunt satis, HISTOR. PLANT. III. 14. δὲ γαῦνα χαὶ σαρχώδη" φυλλορροεῖ δὲ τοῦτο ὅλον διόπερ φύλλον ἄν τις εἴποι τὸ ὅλον. "ἔχουσι δὲ xal οἷ χλῶνες οἱ νέοι γωνοειδῇ τινα. (6) To δ᾽ ἄνθος λευχὸν ἐχ μι-. χρῶν λευχῶν πολλῶν ἐπὶ τῇ τοῦ μίσχου σχίσει χη- s ριῶδες " εὐωδίαν δὲ ἔχει λειριώδη ἐπιδαρεῖαν. “Eye δὲ χαὶ τὸν χαρπὸν ὁμοίως πρὸς ἑνὶ μίσχῳ παχεῖ βο- τρυώδη δέ" γίνεται δὲ χαταπεπαινόμενος μέλας, ὠμὸς δὲ ὧν ὀμφαχώδης" μεγέθει δὲ μιχρῷ μείζων ὀρόθου" τὴν ὑγρασίαν δὲ οἰνώδη τῇ ὄψει ἧ τὰς χεῖρας τελείου ἐναθάπτονται χαὶ τὰς χεφαλάς" ἔχει δὲ καὶ τὰ ἐντὸς σησαμοειδῇ, τὴν ὄψιν. (7) Πάρυδρον δὲ χαὶ ἣ ἰτέα χαὶ πολυειδές- ἢ μὲν μέλαινα χαλουμένη τῷ τὸν φλοιὸν ἔμιν μέλανα χαὶ φοινιχοῦν, # δὲ λευχὴ τῷ λευχόν. Καλλίους δὲ ἔχει τὰς ῥάδδους χαὶ χρησιμωτέρας εἷς τὸ 13 Ἐλέχειν ἢ μέλαινα, # δὲ λευχὴ χαπυρωτέρας. Ἔστι δὲ χαὶ τῆς μελαίνης χαὶ τῆς λευχῆῇς ἔνιον γένος μι- χρὸν xal οὐχ ἔχὸν αὔξησιν εἰς ὕψος ὥσπερ καὶ ἐπ᾽ ὥλλων τοῦτο δένδρων, οἷον κέδρου, φοίνικος. Καλοῦσι δ᾽ αἱ περὶ ᾿Αρχαδίαν οὐχ ἱτέαν ἀλλὰ ἑλίχην τὸ δένδρον" o olovtar δ᾽ ὥσπερ ἐλέχθη χαὶ χαρπὸν ἔχειν αὐτὴν γό- nuov. XIV. "Ἔστι δὲ τῆς πτελέας δύο γένη. χαὶ τὸ μὲν ὀριπτελέα χαλεῖται τὸ δὲ πτελέα διαφέρει δὲ τῷ θυμνωδέστερον εἶναι τὴν πτελέαν εὐαυξέστερον δὲ τὴν 5, ὀρεικτελέαν. Φύλλον δὲ ἀσχιδὲς, περιχεχαραγμένον ἡσυχῇ, προμηχέστερον δὲ τοῦ τῆς ἀπίου, τραχὺ δὲ xal οὐ λεῖον, Μέγα δὲ τὸ δένδρον καὶ τῷ ὕψει χαὶ τῷ μεγέθει, Πολὺ δ᾽ οὐχ ἔστι περὶ τὴν Ἴδην ἀλλὰ σπά- νιον τόπον δὲ ἔφυδρον φιλεῖ. Τὸ δὲ ξύλον ξανθὸν χαὶ Ὁ ἰσχυρὸν καὶ εὔϊνον χαὶ γλίσχρον" ἅπαν γὰρ καρδία" ᾿ρῶνται δ᾽ αὐτῷ καὶ πρὸς θυρώματα πολυτελῆ, xal ἡλωρὸν μὲν εὔτομον, ξηρὸν δὲ δύστομον. Ἄλχαρπον δὲ νομίζουσιν, ἀλλ’ ἐν ταῖς χωρυχίσι τὸ χόμμι χαὶ θηρί᾽ ἔττα χωνωποειδῇ φέρει. Τὰς δὲ χάχους ἰδίας ἴσχει x τοῦ μετοκώρου πολλὰς χαὶ μιχρὰς χαὶ μελαίνας, ἐν δὲ ταῖς ἄλλαις ὥραις οὐχ ἐπέσκεπται. (2) δὲ λεύχη χαὶ ἡ εἴγειρος μονοειδὴς, ὀρθοφυῇ δὲ ἄμφω, πλὴν μα- χρότερον πολὺ χαὶ μανότερον πολὺ χαὶ λειότερον ἢ εἴγειρος, τὸ δὲ σχῆμα τῶν φύλλων παρόμοιον. Ὅ- ὦ porov δὲ χαὶ τὸ ξύλον τεμνόμενον τῇ λευχότητι. Καρπὸν δ' οὐδέτερον τούτων οὐδὲ ἄνθος ἔχειν δοχεῖ. “H χερχὶς δὲ παρόμοιον τῇ λεύχῃ χαὶ τῷ μεγέθει χαὶ τῷ τοὺς χλέδους ἐπιλεύχους ἔχειν" τὸ δὲ φύλλον χιττῶδες μὲν ἐγώνιον δὲ dx τοῦ ἄλλου τὴν δὲ μίαν προμήκη καὶ εἰς tu ὄδὺ συνήχουσαν' τῷ δὲ χρώματι σχεδὸν ὅμοιον τὸ ὕπτιον χαὶ τὸ πρανές " μίσχῳ δὲ προσηρτημένον μαχρῷ χαὶ λεπτῷ δι᾿ ὃ χαὶ οὐχ ὀρθὸν ἀλλ᾽ ἐγχεχλιμένον. Φλοιὸν δὲ τραχύτερον τῆς λεύχης χαὶ μᾶλλόν ὑπόλε- προν ὥσπερ ὃ τῆς ἀχράδος" ἄχαρπον δέ. (3) Μονογενὲς ω δὲ χαὶ ἢ χλήθρα“ φύσει δὲ χαὶ ὀρθοφυὲς, ξύλον δ᾽ ἔχον βαλαχὸν χαὶ ἐντεριώνην μαλαχὴν ὥστε δι᾽ ὅλου χοι- λαίνεσϑαι τὰς λεπτὰς ῥάδδους. Φύλλον δ᾽ ὅμοιον drim, πλὴν μεῖζον χαὶ ἰνωδέστερον. Τραχύφλοιον δὲ uni ὁ φλοιὸς ἔσωθεν ἐρυθρὸς, δι᾽ ὃ καὶ βάπτει τὰ δέρ- fungosa et carnosa sunt. Decidit vero totum illud, quare ἢ id omne folium vocandum esse videtur. Novelli etiam surculi quesdam angulata ferunt. (6) Flos albus ex multis albis flosculis constans, e pedunculi divisione natus, faviformis; odorem gratum fortioremque lili habet. Fructum quoque simili modo in uno crasso pediculo sed racematum gerit : maturescens niger fit, quum crudus colore uve acerbe fuerit, magnitudine orobo paullo major. Succum habet vinaceum adspectu... quo et ma- nus tingunt (qui initiantur) et caput : grana que con- tinet, sesamaceis similia. (7) Salix quoque aquatica est ac multas species habet : altera nigra dicta quia nigro et puniceo cortice est, altera alba quia albo. Virgas’ pulchriores et ad texendum utiliores nigra habet, alba vero aridiores. Et nigra et alba species queedam sunt humiles neque facultate in altitudinem crescendi pre- dite, quales ctiarn in aliis arborum generibus, ut cedri, palmie. Arcades non salicem sed helicem hanc arborem vocant, eamque ut dirimus etiam fecundum semen ferre opinantur. XIV. Ulmi dux sunt species, quarum altera ulmus montana , altera simpliciter ulmus appellatur; differunt quod ulmus fruticis formam habet, montana vero citius et altius accrescit. Folium integrum est, leviter circum- serratum , paullo longius mali folio, scabrum, haud leve. Arbor excellit et altitudine et amplitudine : non crebra circa Idam sed rara provenit : queerit locum humidum. Lignum flavum, robustum, bene fibratum, lentum : totum enim corde constat : utuntur eo ad lautiores fores , atque viride facile finditur, siccum &gre. Putant eam steri- . lem esse, sed in folliculis gignit gummi et animalcula quedam culiciformia. Cachrys autumno peculiares multas, parvas, nigricantes habet, ceteris temporibus non ani- madverseo sunt. (2) Populus alba nigraque singulari utraque specie sunt, trunco recto, sed excelsiore multo, laxiore Jlsevioreque nigra, foliorum figura simili; lig- num quoque cesnm simili albedine utrique est. Neu- tra harum fructum floremve habere creditur. Cercis similis est populo albe et magnitudine et surculorum albore ; folium hederaceum sed parte altera sine angulo, alterius angulo oblongo in acumen contracto; colore supina et prona pagina similes : pedunculo affixrum est longo tenuique , quamobrem folium non rectum sed in- clinatum; cortex asperior quam populi albe et squamatus ut pirastri; sterilis est. (3) Clethre quoque una tantum species est, natura autem recto trunco ascendit ; lignum habet molle medullamque mollem ita ut tenera virga tota excavari possint; folium simile mali folio, sed ma - jus magisque nervosum; corticem habet asperum intus rubrum, quamobrem etiam coria tingit; radices in 4. 32 ματα. Ρίζας δὲ ἐπιπολαίους ... ἡλίκον δάφνης. Φύεται δὲ ἐν τοῖς ἐφύδροις ἀλλόθι δ᾽ οὐδαμοῦ. (4) Σημύδα δὲ cò μὲν φύλλον ἔχει ὅμοιον τῇ περσιχῇ χα- λουμένη καρύα πλὴν μιχρῷ στενότερον, τὸν φλοιὸν δὲ ποικίλον, ξύλον δὲ ἐλαφρόν" γρήσιμον δὲ εἷς βαχτηρίας μόνον, εἰς ἄλλο δὲ ovdev. Ἧ δὲ χολυτέα ἔχει τὸ μὲν φύλλον ἐγγὺς τοῦ τῆς ἱτέας͵ πολύοζον δὲ χαὶ πολύφυλλον καὶ τὸ δένδρον ὅλως μέγα " τὸν δὲ καρπὸν ἔλλοδον xa- θάπερ τὰ χεδροπά" λοῤοῖς γὰρ πλατέσι χαὶ οὐ στενοῖς τὸ σπερμάτιον τὸ ἐνὸν μιχρὸν χαὶ où μέγα σχληρὸν δὲ μετρίως οὐχ ἄγαν’ οὐδὲ πολύχαρπον ὡς xatà μέ- γεθος. Σπάνιον δὲ τὸ ἐν Aoboic ἔχειν τὸν χαρπόν" ὀλίγα γὰρ τοιαῦτα τῶν δένδρων. XV. Ἡ δὲ ἡραχλεωτιχὴ χαρύα, ---- φύσει γὰρ χαὶ τοῦτ᾽ ἄγριον τῷ τε μηδὲν ἢ μὴ πολὺ χείρω γίνεσθαι A) τῶν ἡμέρων τὸν καρπὸν, καὶ τῷ δύνασθαι χειμῶ- νας ὑποφέρειν καὶ τῷ πολὺ φύεσθαι χατὰ τὰ ὄρη χαὶ πολύχαρπον ἐν τοῖς ὀρείοις " ἔτι δὲ τῷ μηδὲ στελεχῶδες ἀλλὰ θαμνῶδες εἶναι pabdore ἄνευ μασχαλῶν χαὶ ἀνό- ζοις μαχραῖς δὲ χαὶ παχείαις ἐνίαις" — οὐ μὴν ἀλλὰ χαὶ ἐξημεροῦται. Διαφορὰν δὲ ἔχει τῷ τὸν χαρπὸν ἀποδιδόναι βελτίω καὶ μεῖζον τὸ φύλλον’ χεχαραγμένον δ᾽ ἀμφοῖν. ὁμοιότατον τὸ τῆς χλήθρας, πλὴν πλατύτερον καὶ αὐτὸ τὸ δένδρον μεῖζον. Καρπιμώτερον δ᾽ αἰεὶ γίνεται χαταχοπτόμενον τὰς ῥάῤδους. (3) Γένη δὲ δύο ἀμφοῖν" αἴ μὲν γὰρ στρογγύλον αἱ δὲ πρόμαχρον φέρουσι τὸ χάρυον" ἐχλευχότερον δὲ τὸ τῶν ἡμέρων, καὶ καλλιχαρπεῖ μάλιστά γ᾽ ἐν τοῖς ἐφύδροι, Ἐξη- μεροῦται δὲ τὰ ἄγρια μεταφυτευόμενα. Φλοιὸν δ᾽ ἔχει λεῖον, ἐπιπόλαιον, λεπτὸν, λιπαρὸν, ἰδίως στιγμὰς λευχὰς ἔχοντα ἐν αὐτῷ" τὸ δὲ ξύλον σφόδρα γλίσχρον ὥστε χαὶ τὰ λεπτὰ πάνυ ῥαύδία περιλοπίσαντες χανέα ποιοῦσι, χαὶ τὰ παχέα δὲ χαταξύσαντες. ἤχει δὲ καὶ ἐντεριώνην λεπτὴν, ξανθὴν, fi χοιλαίνεται. Ἴδιον δ᾽ αὐτῶν τὸ περὶ τὸν ἴουλον ὥσπερ εἴπομεν. (3) Τ Ὡς δὲ τερμίνθου τὸ μὲν ἄρρεν τὸ δὲ θῆλυ. Τὸ μὲν οὖν ἄρρεν ἄχαρπον, δι᾽ ὃ χαὶ καλοῦσιν ἄρρεν" τῶν δὲ θη- λειῶν d μὲν ἐρυθρὸν εὐθὺς φέρει τὸν χαρπὸν ἡλίχον φαχὸν χαὶ ἄπεπτον, ἣ δὲ χλοερὸν ἐνέγχασα μετὰ ταῦτα ἐρυθραίνει καὶ ἅμα τῇ ἀμπέλῳ πεπαίνουσα τὸ ἔσχατον ποιεῖ μέλανα, μέγεθος ἡλίχον χύαμον ῥητινώδη δὲ χαὶ θυωδέστερον. Εστι δὲ πὸ δένδρον περὶ μὲν τὴν Ἴδην καὶ Μαχεδονίαν βραχὺ θαμνῶδες ἐστραμωένον περὶ δὲ Δαυασχὸν τῆς Συρίας μέγα χαὶ πολὺ χαὶ xa)ov ὄρος γάρ τί φασιν εἶναι πάμμεστον τερμίνθων, ἄλλο δ᾽ οὐδὲν πεφυχέναι. (4) ξύλον δὲ ἔχει γλίσχρον καὶ δίζας ἰσχυρὰς xatà βάθους, χαὶ τὸ ὅλον ἀνώλεθρον' ἄνθος δὲ ὅμοιον τῷ τῆς ἔλάας τῷ χρώματι δὲ ἐρυθρόν. Φύλλον, περὶ ἕνα μίσχον πλείω δαφνοειδῇ κατὰ συζυ- lav ὥσπερ χαὶ τὸ τῆς οἵης xal τὸ ἐξ ἄκρου περιττόν" πλὴν ἐγγωνιώτερον τῆς cine χαὶ δαφνοειδέστερον δὲ χύχλῳ χαὶ λιπαρὸν ἅπαν ἅμα τῷ χαρπῷ. Φέρει δὲ καὶ χωρυχώδη τινὰ χοῖλα χαθάπερ ἢ πτελέα ἐν οἷς θηρίδια ἐγγίγνεται χωνωποειδῇ " ἐγγίγνεται δέ τι χαὶ .‘THEOPHRASTI summa tellure, besrentes .... magnitudine lauri. Nascita in humidis nec alibi usquam. (4) Semyda folium habet simile nuci persic®e, sed paullo angustius, corticem va- rium, lignum autem leve, non nisi ad baculos utile. Colytea folium habet proximum folio salicis ; nodosa et foliosa est et arbor tota ampla; fructus in siliqua ut le- guminibus : semen enim parvulum inest siliquis latis, nec angustis, mediocriter durum; neque pro magnitudi- nis multos edit fructus. Ceterum que in fructum εἰὲ- quis habeant, pauce arbores inveniuntur. XV. Nux avellana — natura enim hac quoque silvestris, quia fructus nihil aut non multum deterior est quam in cultis, et quia hiemem ferre potest et quia frequens nascitur fructumque crebrum promit in montanis; dein quod non in caudicem crassescit, sed virgis sine rarais nodisque, longis, nonnullis etiam crassis , fruticat — ve- rumtamen etiam mansuescit. Hssc vero eo differt quod fructum meliorem fert foliumque amplius habet : serra- tum vero utrique ; simillimum clethre folium sed laties atque arbor ipsa amplior. Fecundior autem evadit, virgis semper decisis. (2) Utraque duas species habet, quàrum altera rotundam, altera oblongam fert nucera; domesticarum autem magis albida est. Fructus optimos dat in humidis. Silvestres transferendo mitescunt. Cor- ticem habet levem, non crassum, tenuem, nitidum, punctis albis singulari modo distinctum. Lignum admo- dum lentum est, ita ut e virgulis teneris decorticatis et crassioribus derasis canistra faciant. Habet etiam me- dullam tenuem flavam ut virgul® excavari possint. Sia- gulare huic, quod de julo retulimus. (8) Terminthi altera mas, altera femina est : mas sterilis est, unde id nomen accepit. Feminarum autem una statim rubi- cundum promit fructum lentis magnitudine, immaturum: altera viridem postquam edidit postea rubro fingit colore, atque demum una cum uva maturescente nigrum reddit, magnitudine fab sed resinaceum et odore jucundiorem. Circa Idam et in Macedonia arbor brevis est, fruticis forma, contorta; circa Damascum in Syria magna, fre- quens et pulchra : quin ibi totum montem terminthis obsitum esse neque alias ibi arbores nasci narrant. (4) Lignum habet lentum et radices validas alteque demis- sas, omnino eegre delebilis. Flos oleino simitis sed rufes- cit. Foliumlauri folio simile, pluribus circa unum pe- diculum per paria positis , uti sorbi folium, et extremum impar, nisi quod sorbi folium magis angulatum et lau- rino similius in ambitum et totum pingui nitore predi- tum una cum fructu. Fert etiam folliculos quosdam ca- vosut ulmus, quibus animalcula culiciformia innascuntour, 54 ἐλάττω δὲ ἣ ὡς δρῦς" καὶ τὸν χαρπὸν τοῦ μὲν πρίνου κατὰ μέγεθος ἐλάττω ταῖς ἐλαχίσταις δὲ βαλάνοις ἴσον, καὶ γλυχύτερον μὲν τοῦ πρίνου πιχρότερον δὲ τῆς δρυός, Καλοῦσι δέ τινες τὸν μὲν τοῦ πρίνου χαὶ τὸν ταύτης καρπὸν ἄχυλον τὸν δὲ τῆς δρυὸς βά- λανον. Myrpav δὲ ἔχει φανερωτέραν ἢ ὃ πρῖνος" χαὶ di μὲν φελλόδρυς τοιαύτην τινὰ ἔχει φύσιν. (4) Ἧ δὲ χόμαρος, ἣ τὸ μεμαίχυλον φέρουσα τὸ ἐδώδιμον, ἐστὶ μὲν οὐχ ἄγαν μέγα, τὸν δὲ φλοιὸν ἔχει λεπτὸν μὲν παρόμοιον pupixn, τὸ δὲ φύλλον μεταξὺ πρίνου καὶ δάφνης. ᾿Ανθεῖ δὲ τοῦ Πυανεψιῶνος" τὰ δὲ ἄνθη πέ- φυχεν ἀπὸ μιᾶς χρεμάστρας ἐπ᾽ ἄχρων βοτρυδόν" τὴν δὲ μορφὴν ἕχαστόν ἐστιν ὅμοιον μύρτῳ προμήχει χαὶ τῷ μεγέθει δὲ σχεδὸν τηλιχοῦτον᾽ ἄφυλλον δὲ χαὶ χοῖλον ὥσπερ ὠὸν ἐχκεχολαμμένον τὸ στόμα δὲ ἀνεῳγμένον" ὅταν δ᾽ ἀπανθήση χαὶ ἣ πρόσφυσις τετρύπηται τὸ δ᾽ ἀπανθῆσαν λεπτὸν χαὶ ὥσπερ σφόνδυλος περὶ ἄτραχτον ἢ χάρνειος δωριχός" δ δὲ χαρπὸς ἐνιαυτῷ πεπαίνεται ὥσθ᾽ ἅμα συμθαίνει τοῦτόν τ᾽ ἔχειν χαὶ τὸν ἕτερον ἀνθεῖν. (6) Παρόμοιον δὲ τὸ φύλλον xai ἣ ἀνδράχλη ἔχει τῷ χομάρῳ, μέγεθος οὐχ ἄγαν μέγα" τὸν δὲ φλοιὸν λεῖον ἔχει καὶ περιρρηγνύμενον᾽" χαρπὸν δ᾽ ἔχει ὅμοιον τῇ χομάρῳ. (6) “Ὅμοιον δ᾽ ἐστὶ τούτοις τὸ φύλλον xal τὸ τῆς χοχχυγέας τὸ δὲ δένδρον μιχρόν. ἴδιον δὲ ἔχει τὸ ἐκπαπποῦσθαι τὸν χαρπόν" τοῦτο γὰρ οὐδ᾽ ἐφ᾽ ἑνὸς ἀχηχόαμεν ἄλλου δένδρου, Ταῦτα μὲν οὖν χοινότερα πλείοσι χώραις xal τόποις. XVII. "Evia δὲ ἰδιώτερα καθάπερ χαὶ ὃ φελλός" γίνεται μὲν ἐν Τυρρηνίᾳ; τὸ δὲ δένδρον ἐστὶ στελεχῶδες μὲν χαὶ ὀλιγόχλαδον εὔμηχες δ᾽ ἐπιειχῶς χαὶ εὐαυξές" ξύλον ἰσχυρόν τὸν δὲ φλοιὸν παχὺν σφόδρα χαὶ χα- ταρρηγνύμενον ὥσπερ ὃ τῆς πίτυος πλὴν χατὰ μείζω. Τὸ δὲ φύλλον ὅμοιον ταῖς μελίαις, παχὺ, προμηχέστε- ρον" οὐχ ἀείφυλλον ἀλλὰ φυλλοδολοῦν. Καρπὸν δὲ αἰεὶ φέρει βαλανηρὸν ὅμοιον τῇ ἀρίᾳ. Περιαιροῦσι δὲ τὸν φλοιὸν χαί φασι δεῖν πάντα ἀφαιρεῖν, εἰ δὲ μὴ χεῖρον γίνεται τὸ δένδρον’ ἐξαναπληροῦται δὲ πάλιν σχεδὸν ἐν τρισὶν ἔτεσιν. (4) Ἴδιον δὲ χαὶ ἣ χολουτέα κερὶ Λιπάραν᾽ δένδρον μὲν εὐμέγεθες τὸν δὲ χαρπὸν φέρει ἐν Aoboic ἡλέχον φαχὸν, ὃς πιαίνει τὰ πρόδατα θαυμαστῶς. Φύεται δὲ ἀπὸ σπέρωατος χαὶ ἐχ τῆς τῶν προδάτων χόπρου χάλλιστα. Ὥρα δὲ τῆς qu- τείας ἄμα ἀρχτούρῳ δυομένῳ δεῖ δὲ φυτεύειν προδρέ-- χυντας ὅταν ἤδη διαφύηται ἐν τῷ ὕδατι. Φύλλον δ᾽ ἔχει παρόμοιον τήλει. Βλαστάνει δὲ τὸ πρῶτον μο- νοφυὲς ἐπὶ ἕτη μάλιστα τρία ἐν οἷς χαὶ τὰς βαχτηρίας τέμνουσι" δοχοῦσι γὰρ εἶναι χαλαί- καὶ ἐάν τις χολούσῃ ἀποθνήσχει' χαὶ γὰρ ἀπαράδλαστόν ἐστιν' εἶτα σχίζεται χαὶ ἀποδενδροῦται τῷ τετάρτῳ ἔτει. (3) Ἡ δὲ περὶ τὴν Ἴδην, ἣν καλοῦσι χολοιτίαν, ἕτερον εἶδός ἐστιν, θαμνοειδὲς δὲ καὶ ὀζῶδες χαὶ πολυμάσχαλον, σπάνιον δὲ, οὐ πολύ, ἤΕχει δὲ φύλλον δαφνοειδὲς πλατυ- φύλλου δάφνης, πλὴν στρογγυλώτερον καὶ μεῖζον ὥσθ᾽ ὅμοιον φαίνεσθαι τῷ τῆς πτελέας, προμηχέστερον δὲ, THEOPHRASTI quam ilicis, fulvior quam quercus. Foltis utrique simi- lis est, sunt vero majora quam ilicis , minora quam quercus. Fructus magnitudine ilicis fructum non equat, par fere glandibus minimis, dulcior quam ilicis , amarior quam quercus. Nonnulli hujuset ilicis fructum acylon, quer cus vero glandem vocant. Medullam magis conspicuam quaro ilex habet. Talem igitur phellodrys habet naturam. (4) Comaros, que quidem mimecylon edule fert, non admodum ampla est, corticem vero tennem fere ut myrica habet, folium figura media inter ilicinum et laurinum. Floret mense Pyanepsione (octobri ) : fiores in singulari pedunculo in extremis ramis racemosi ha- rent, specie quisque myrto oblongo similis, magnitudine pari, non foliati, concavi, tanquam ovum exsculptum, cre aperto. Cum autem defloruit pars ca qua adbseserat perforata est, germen autem flore nudatum, tenue, ver- ticilli fusum circumdantis, aut carnei dorici speciem ha- bet. Fructus intra annum maturescit ut simul ei et hunc gestare et flores habere accidat. (5) Andrachile etiam folium comaro simile habet, haud adeo magna arbor, cortice levi circumcirca rumpi solito ; fructus comaro similis. (6) His simile quoque folium coccygen est, arbor vero parva. Huic singulare est quod fructus ia pappum exit, quippe quod in nulla alia arbore comper- tum habemus. He igitur arbores pluribus terris locis- que sunt communes. XVII. Quaedam vero certis locis propria, sicuti suber arbor Tyrrhenio familiaris, caudicosa, parumque rami- gera, admodum tamen procera auctuque insignis. Ligmum habet robustum , corticem admodum crassum , rumpique solitum , ut pini, sed in fragmenta grandiora, folium si- mile fraxineo, crassum, oblongam magis, non perpe- uum sed deciduum , fructum semper fert glandiformem, ari: fructui similem. Corticem detrahunt atque omneni detrahere oportere affirmant, quod nisi fiat arborem fierì deteriorem : intra triennium vero renascitur. (2) Singulare etiam est colutea circa Liparam : arbor magnitudine ex- cellens, fructum fert in siliqua, magnitudine lentis, quo nutrita oves mirum in modum pinguescunt. Provenit vero e semine atque optime e fimo ovino : tempus sationis sub arcturum cadentem : serendum semine ante madefacto cum jam in aqua germinare incepit. Folium simile babet forno greco. Primo uno stirpe prodit usque ad annum ter- tium fere, quo etiam baculos Ἐχ ea ceedunt, qui prestare dicuntur ; si mutiletur hec arbor, emoritur : baud enim ab inferiore parte pullulat. Spargitur deinde in ramos quartoque anno arborescit. (3) Arbor in Ida proveniena, quam coleetiam appellant, alia est species, fruticis forma, nodosa , in ramulos multos dispersa, rara, haud frequens. Habet folium lauri latifoli® folio simile, sed rotandum magis majusque , ut ulmi folium referat, longius tamen hoc, colore utrinque viridi , postice in album vergente, et 40 4ι bi 56 οἱ ἰχτροὶ κόπτοντες" ἔχει γάρ τινα γλισχρότητα καὶ λίπος ὥσπερ τὸ τοῦ λίνου σπέρμα. Φύεται δὲ xal ἐπὶ τοῖς ἐφύδροις χαὶ ἐν τοῖς᾿ ξηροῖς ὥσπερ ὃ βάτος. [οὐχ ἧττον δέ ἐστι τὸ δένδρον πάρυδρον.] Φυλλοθόλον δὲ χαὶ οὐχ ὥσπερ ἣ ῥάμνος ἀείφυλλον. (4) Γτι δὲ xal τοῦ βάτου πλείω γένη, μεγίστην δὲ ἔχοντες διαφορὰν ὅτι ὁ μὲν ὀρθοφυὴς καὶ ὕψος ἔχων ὃ δ᾽ ἐπὶ τῆς γῆς χαὶ εὐθὺς χάτω νεύων χαὶ ὅταν συνάπτη, τῇ γῇ ῥιζούμενος πάλιν, ὃ δὴ καλοῦσί τινες χαμαίδατον. Τὸ δὲ χυνόσ- Gatov τὸ χαρπὸν ὑπέρυθρον ἔχει χαὶ παραπλήσιον τῷ τῆς ῥόας" ἔστι δὲ θάμνου καὶ δένδρου μεταξὺ χαὶ πα-- ρόμοιον ταῖς δόαις, τὸ δὲ φύλλον ἀγνῶδες. δὲ ῥοῦ τὸ μὲν ἄρρεν τὸ δὲ θῆλυ χαλοῦσι τῷ τὸ μὲν ἄκαρπον εἶναι τὸ δὲ κάρπιμον. Οὐχ ἔχει δὲ οὐδὲ τὰς δαύδους ὑψηλὰς οὐδὲ παχείας, φύλλον δ᾽ ὅμοιον πτε- λέᾳ, πλὴν μικρὸν, προμηχέστερον καὶ ἐπίδασυ. Τῶν δὲ χλωνίων τῶν νέων ἐξ ἴσου τὰ φύλλα εἰς δύο, χατ᾽ ἄλληλα δὲ ἐκ τῶν πλαγίων ὥστε στοιχεῖν. Βάπτουσι δὲ τούτῳ xal οἱ σχυτοδέψαι τὰ δέρματα τὰ λευχά. Ἄνθος λευχὸν, βοτρυῶδες, τῷ σχήματι δὲ τὸ ὅλοσχε- ρὲς ὄστλιγγας ἔχον ὥσπερ χαὶ ὃ βότρυς" ἀπανθήσαντος δὲ ὃ καρπὸς ἅμα τῇ σταφύλη ἐρυθραίνεται χαὶ Yivov- ται οἷον φαχοὶ λεπτοὶ συγκείμενοι" βοτρυῶδες δὲ τὸ σχῆμα καὶ τούτων. ἤχει δὲ τὸ φαρμαχῶδες τοῦτο ὃ χαλεῖται ῥοῦς ἐν αὐτῷ ὀστῶδες ὃ χαὶ τῆς ῥοῦ διηττη- μένης ἔχει πολλάχις" ῥίζα δ᾽ ἐπιπόλαιος xal μονοφυὴς ὥστε ἀναχάμπτεσθαι ῥαδίως ὁλόρριζα" τὸ δὲ ξύλον ἐν- τεριώνη ἔχει, εὔφθαρτον δὲ xal χοπτόμενον. Ἐν πᾶσι᾽ δὲ γίγνεται τοῖς τόποις, εὐθενεῖ δὲ μάλιστα ἐν τοῖς ἀργιλώδεσι. (6) Πολυειδὴς δὲ ὃ χιττός" χαὶ γὰρ ἐπίγειος, ὃ δὲ εἷς ὕψος αἰρόμενος" καὶ τῶν ἐν ὕψει πλείω γένη. Τρία δ᾽ οὖν φαίνεται τὰ μέγιστα ὅ τε λευχὸς χαὶ δ μέλας χαὶ τρίτον ἣ ἕλιξ, Εἴδη δὲ χαὶ ἑκάστου τούτων πλείω. Λευχὸς γὰρ ὁ μὲν τῷ καρπῷ μόνον è δὲ καὶ τοῖς φύλ- | λοις ἐστί, Πάλιν δὲ τῶν λευχοχάρπων μόνον ὃ μὲν ἁδρὸν χαὶ πυχνὸν καὶ συνεστηχότα τὸν καρπὸν ἔχει καθαπερεὶ σφαῖραν ὃν δὴ χαλοῦσί τινες χορυμθίαν, οἵ δ᾽ ᾿Αθήνησιν dyapvixov. “O δὲ ἐλάττων διαχεχυμένος ὥσπερ καὶ ὃ μέλας" ἔχει δὲ καὶ ὃ μέλας διαφορὰς ἀλλ᾽ od, ὁμοίως φανεράς. (7) Ἡ δὲ ἕλιξ ἐν μεγίσταις διαφοραῖς" χαὶ γὰρ τοῖς φύλλοις πλεῖστον διαφέρε: τῇ τε μικρότητι χαὶ τῷ γωνοειδῇ καὶ εὐρυθμότερα εἶναι" τὰ δὲ τοὺ χιττοῦ περιφερέστερα χαὶ ἅπλᾷ' χαὶ τῷ μή- χει τῶν χλημάτων χαὶ ἔτι τῷ ἄχαρπος εἶναι. Δια- τείνονται γάρ τινες τῷ μὴ ἀποχιττοῦσθαι τῇ φύσει τὴν ἕλικα ἀλλὰ τὴν ἐχ τοῦ χιττοῦ τελειουμένην. Εἰ δὲ πῆσα ἀποχιττοῦται χαθάπερ τινές φασιν, ἡλιχίας ἂν εἴη χαὶ διαθέσεως οὐχ εἴδους διαφορὰ, χαθάπερ χαὶ τῆς ἀπίου πρὸς τὴν ἀχράδα᾽ πλὴν τό γε φύλλον χαὶ ταύτης πολὺ διαφέρει πρὸς τὸν χιττόν. Σπάνιον δὲ τοῦτο χαὶ ἐν ὀλίγοις ἐστὶν ὥστε παλαιούμενον μετα- | δάλλειν, ὥσπερ ἐπὶ τῆς λεύχης χαὶ τοῦ χρότωνος. (8) Εἴδη δ᾽ ἐστὶ πλείω τῆς ἕλιχος, ὡς μὲν τὰ προφανέ- orata χαὶ μέγιστα λαθεῖν τρία, # te χλοερὰ χαὶ (6) Τῆς, THEOPHRASTI bent, habent enîm lentitiam pinguedinemque quandam ut lini semina. Nascitur et humidis εἰ siccis locis ut rubus. [Non minus ad aquas hec arbor crescit.] Folia amittit nec sempervirens est ut rhbamnus. (4) Item rubi etiam species sunt plures, eo maxime diverte quod alter recte assurgit ad erimiam altitudinem, alter prope terram statimque deorsum vergens est, et quando terram attigerit rursus radices agit, quem nonnalli chamebatum , 5. rubum humilem, appellant. Cynosba- ton autem fructum rufestentem punicseque similem ha- bet; media est inter arborem et fruticem, punice similis, foliumque habet agni folio simile. (5) Rboi alteram marem alteram feminam appellant, quia illa sterilis haec fructifera est. Virgas nec longas nec cras- sas habet, folium ulmeo simile sed paullo longius pilo- sumque : in novellis surculis folia seque distantia ἀπὸ conjugata sed utroque latere sibi opposita ita ut seriata videantur. Coriarii hoc inficiunt coria alba. Flos albus, racematus, * totumque forma sua cirrhos habet ut uva; cum defloryit fructus simul cum uva rubescit et tan- quam lentes tenues congeste evadunt, quarum forma racemata. Medicamentum, rhus dictum, osseum quid- dam continet, quod saepe in rhoo contrito et cribrato adhuc invenitur. Radix per summa repens, simplex, ut facile radicitus evelli possit. Lignum medullam conti- net, et facile corrumpitur vermibus obnoxium. Nascitur ubicunque locorum, optime autem viget in argillaceo agro. (6) Multis.constat speciebus hedera : etenim et super terram stratus et in aitum assurgens, et altae quoque species plures, tres vero praecipu» habentur, alba, nigra, tertiaque helix ; harum cujusque rursus species plures : alia enim fructum tantum album habet, alia etiam folia. Rursus earum, que nonnisi fructum habent album, al- tera fructum perfectum, densum , congiobatumque habet tanquam in globulum, quam corymbîum quidam appel- Jant, Athenienses vero acharnicam, altera minorem diffusumque ut nigra. Sunt etiam nigre discrimina, sed minus manifeste. (7) Plurime et maxima sunt helicis differentia. Etenim folii quoque maxime distat, qua parva, angulata et magis concinna sunt, heder® vero magis rotunda et simplicia; item longitudine sarmento- rum ac sterilitate. Nonnulli enim ei insistunt opinioni helicem natura non abire in hederam , sed qua ex ipea hedera perficitur ( hederam esse, perfectam et fructife- ram). Si vero helix omnis in hederam abit, ut quidam volunt , hac differentia atatis fuerit et conditionis, non speciei, quemadmodum etiam malus habet ad pirastrum. Tamen mutata quoque helicis folium multum differt ab inedera. Raro vero hoc et in paucis accidit ut vetustate mutetur, ut in populo alba et crotone fit. (8) Species au- tem helicis evidentissima ac praecipue tres sunt, viridis ac herhacea, que vulgaris est, altera alba et tertia ver- 10 40 4ὅ 58 κατ᾽ ἄχρον È μέγιστος βότρυς τοῦ χαυλοῦ, ὥσπερ ἐπὶ τῆς ῥάμνου χαὶ τοῦ βάτου. Τοῦτο δὲ δῆλον ὡς χαὶ ἀχρόχαρπον χαὶ πλαγιόχαρπον. (18) Τὸ δ᾽ εὐώνυμον ΡΣ δένδρον τ και μὲν alia τε χαὶ τῆς Al σὄου ἐν τῷ ὄρει τῷ ᾿Ορδύννῳ καλουμένῳ" ἔστι δὲ ἢλί- xov ῥόα χαὶ τὸ φύλλον ἔχει δοῶδες, μεῖζον δὲ ἃ χαμαι- δάφνης, χαὶ μαλαχὸν δὲ ὥσπερ ἣ ῥόα. Ἧ δὲ βλάστη- σις ἄρχεται μὲν αὐτῷ περὶ τὸν Ποσειδεῶνα" ἀνθεῖ δὲ τοῦ ᾿. τὸ δὲ ἄνθος ὅμοιον τὴν χρόαν τῷ λευχῷ luo ὄζει δὲ δεινὸν ὥσπερ φόνου. ὯὉ δὲ καρπὸς ἐμφερὴς τὴν μορφὴν μετὰ τοῦ χελύφους τῷ τοῦ σησάμου λοδῷ" ἔνδοθεν δὲ στερεὸν πλὴν διηρημένον χατὰ τὴν terpa- στοιχίαν. Τοῦτο ἐσθιόμενον ὑπὸ τῶν προδάτων ἀποχ- τιννύει, χαὶ τὸ φύλλον καὶ ὃ χαρπὸς, xal μάλιστα τὰς αἶγας ἐὰν μὴν χαθάρσεως τύχῃ. Kadalpetar δὲ ἀνόχῳ. Περὶ μὲν οὖν δένδρων καὶ θάμνων εἴρηται" ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς περὶ τῶν λειπομένων λεχτέον. ΒΙΒΛΙΟΝ A°. I. Αἴ μὲν οὖν διαφοραὶ τῶν ὁμογενῶν τεθεώρηται πρότερον. Ἅπαντα δ᾽ ἐν τοῖς οἰχείοις τόποις χαλλίω γίνεται καὶ μᾶλλον εὐσθενεῖ" χαὶ γὰρ τοῖς ἀγρίοις eî- σὶν ἑκάστοις οἰχεῖοι χαθάπερ τοῖς ἡμέροις" τὰ μὲν γὰρ φιλεῖ τοὺς. ἐφύδρους καὶ ἑλώδεις οἷον αἴγειρος, λεύχη, ἱτέα xal ὅλως τὰ παρὰ τοὺς ποταμοὺς φυόμενα, τὰ δὲ τοὺς εὐσχεπεῖς χαὶ εὐηλίους, τὰ δὲ μᾶλλον τοὺς παλι- σχίους. Πεύχη μὲν γὰρ ἐν τοῖς προσείλοις χαλλίστη χαὶ μεγίστη, ἐν δὲ τοῖς παλισχίοις ὅλως οὐ φύεται", ἐλάτη δὲ ἀνάπαλιν ἐν τοῖς παλισχίοις χαλλίστη τοῖς δ᾽ εὐείλοις οὐχ ὁμοίως. (4) “Ev ᾿Αρχαδίᾳ γοῦν περὶ τὴν Κράνην χαλουμένην τόπος ἐστί τις χοῖλος χαὶ ἄπνους εἷς ὃν οὐδέποθ᾽ ὅλως ἥλιον ἐμδάλλειν φασίν" ἐν τούτῳ δὲ πολὺ διαφέρουσιν αἴ ἐλάται χαὶ τῷ μήκει καὶ τῷ πάχει, οὗ μὴν ὁμοίως γε πυχναὶ οὐδ᾽ ὡραῖαι ἀλλ᾽ ἥχιστα, χαθάπερ χαὶ ai πεῦχαι αἵ ἐν τοῖς παλι-- σχίοις" δι᾿ ὃ χαὶ πρὸς τὰ πολυτελῇ τῶν ἔργων, οἷον θυρώματα χαὶ εἴ τι ἄλλο σπουδαῖον, οὐ χρῶνται τούτοις ἀλλὰ πρὸς τὰς ναυπηγίας μᾶλλον χαὶ τὰς οἷ- χοδομάς" χαὶ γὰρ δοχοὶ χάλλισται χαὶ τανεῖαι χαὶ αἵ χέραιαι ai dx τούτων, ἔτι δ᾽ ἱστοὶ τῷ μήχει διαφέρον- τες ἀλλ᾽ οὐχ ὁμοίως ἰσχυροί" xal ἐχ τῶν προσείλων τῇ βραχύτητι πυχνότεροί τε ἐχείνων χαὶ ἰσχυρότεροι γί-- νονται. (3) Χαίρει δὲ σφόδρα καὶ ἣ μίλος τοῖς παλι- σχίοις καὶ ἣ πάδος καὶ ἢ θραύπαλος. Περὶ δὲ τὰς χορυφὰς τῶν ὀρέων χαὶ τοὺς ψυχροὺς τόπους θυία μὲν φύεται χαὶ εἷς ὕψος, ἐλάτη δὲ xal ἄρχευθος φύεται μὲν oùx εἰς ὕψος δὲ χαθάπερ χαὶ περὶ τὴν ἄκραν Κυλλή- νην᾽ φύεται δὲ xal ἣ χήλαστρος ἐπὶ τῶν ἄχρων χαὶ χειμεριωτάτων. Ταῦτα μὲν οὖν ἀν τις θείη φιλόψυ- χαρ" τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα ὡς εἰπεῖν [00] μᾶλλον χαίρει THEOPHRASTI ὅτι ἐκ πλαγίων τε τὸν χαυλὸν παραθριγχίζουοιν χαὶ ᾿ pant atque in summo caule racemus maximus, ut iu rhamno et rubo : patet igitur hanc fractum et in cacurine et in lateribus gerere. (13) Arbor qua euonymon appel- latur tum alibi nascitur tum in monte insulis Lesbi, cui Ordynni nomen est. Magnitudine est punicss et felium habet punica simile, majus tamen, vel lauri isamilis, atque molle etiam ut punica. Germinatio ejus mense Poseideone (Decembri) incipit, fioret vere, flos colere similis viole albe, odore diro cruorem referens. Fructus una cum calyce forma refert sesami siliquam , intes ver solidus preterquam quod in versus dividitur quaternes. Htec pecora, si ea vescantur, enscat, et fructus et fe lia, maximeque capras nisi purgentur. Purgantur autem cenoche. Hactenus de arboribus fruticibusque; de reliquis .deinceps dicetur. LIBER IV. I. Congenerum igitur differenti» superins sunt expo- sites. Omnes vero arbores pulchriores sunt magiegue vigent suis locis : nam e silvestribus singulis loca sunt propria eque ac domesticis. Ali» enim aquosa et palus- tria queerunt, ut populus nigra et alba, salix et totum genus earum que in amnium vicinia habitant, alis pro- patula et aprica, ali» umbrosa. Picea enim in apricis pulcherrima et maxima, in umbrosis vero nasci omnino nequit : contra abies in umbrosis pulcherrima , in apricis minus viget. (2) In Arcadia circa Cranam vocatam lo- cus est concavus ventorumque expers, quo solis radics nunquam penetrare ajunt : ibi nascuntar abietes et alti- tudine et crassitia excellentes, neque tamen pariter denes neque mature perfecta sunt, ut et picex» in umbrosis natss, quare illis ad lautiora opera, uti valvas ac ejusmodi pretiosas res, non utuntur, sed ad navigia domosque duntaxat : nam et trabes et tigna antenneeque ex his op- time fiunt, atque mali eximis longitudinis nec fase satis robust® : ex apricis propter brevilatem et densi magis et robusti sunt. (3) Locis umbrosis gaudet quo- que tarus et padus et thraupalus. Circa montium ipsa cacumina et in algida regione nascitur thuja vel in altita- dinem , nascuntur quoque abies et juniperus sed non ia altitudinem ut in summa Cyliene : celastrus quoque summis et frigidissimis locis. Has igitur frigidorum lo- corum amantes recte dixeris, cetere vero fere omnes apricis potius gaudent. Sed hoc quoque accommodatur 60 ξηρὸν γένηται τότε ἀναφέρεται καὶ ἐπινεῖ xal δοχεῖ τότε χαλῶς τεταριχεῦσθαι" γίνεται γὰρ κοῦφον καὶ μανόν. ἯἩ μὲν οὖν συχάμινος ἔχει ταύτας τὰς ἰδιό- τητας, (5) ἼἜοιχε δέ τις παραπλησία ἣ φύσις εἶναι χαὶ τῆς ἐν Κρήτη καλουμένης χυπρίας συχῆς" xal γὰρ ἐχείνη φέρει τὸν χαρπὸν ἐχ τοῦ στελέχους χαὶ ἐκ τῶν παχυτάτων ἀχρεμόνων, πλὴν ὅτι βλαστόν τινα ἀφίησι μιχρὸν, ἄφυλλον, ὥσπερ ῥιζίον, πρὸς ᾧ γε ὁ χαρπός. Τὸ δὲ στέλεχος μέγα καὶ παρόμοιον τῇ λεύχῃ ) φύλλον δὲ τῇ πτελέᾳφ. Ieralver δὲ τέτταρας χαρποὺς ὅσαιπερ αὐτοῦ χαὶ αἵ βλαστήσεις" οὐδένα δὲ πεπαίνει μὴ ἐπι- τμηθέντος τοῦ ἐρινοῦ χαὶ ἐχρυέντος τοῦ ὁποῦ. Ἡ δὲ Ὑλυχύτης προσεμφερὴς τῷ σύχῳ χαὶ τὰ ἔσωθεν τοῖς ἐρινοῖς᾽ μέγεθος ἡλίχον χοχχύμηλον. (4) Tavtn δὲ παραπλησία χαὶ ἣν οἱ Ἴωνες χερωνίαν καλοῦσιν" ἐχ τοῦ στελέχους γὰρ χαὶ αὕτη φέρει τὸν πλεῖστον χαρπὸν, ἀπὸ δὲ τῶν ἀχρεμόνων ὥσπερ εἴπομεν ὀλίγον. Ὁ δὲ καρπὸς ἕλλοθδος ὃν χαλοῦσί τινες αἰγύπτιον σῦχον διη- μαρτηκχότες" οὐ γίνεται γὰρ ὅλως περὶ Αἴγυπτον ἀλλ᾽ ἐν Συρίᾳ χαὶ ἐν Ἰωνίᾳ δὲ χαὶ περὶ Κνίδον καὶ ἱ Ῥόδον. Ἀλείφυλλον δὲ xal ἄνθος ἔχλευχον ἔχον χαί τι βαρύτη- τος, μὴ μετεωρίζον δὲ σφόδρα χαὶ ὅλως ἐκ τῶν χάτω παραθλαστητιχὸν ἄνωθεν ὑποξηραινόμενον. ἔχει δὲ ἅμα καὶ τὸν ἕνον χαὶ τὸν νέον χαρπόν' ἀφαιρουμένου γὰρ θατέρου μετὰ χύνα καὶ ὃ ἕτερος εὐθὺς φανερὸς χυούμενος" χύει γὰρ ὥσπερ βότρυς ὁμοσχήμων᾽ εἶτ᾽ αὐξηθεὶς ἀνθεῖ περὶ ἀρχτοῦρον καὶ ἰσημερίαν" ἀπὸ τού- τοῦ δὴ διαμένει τὸν χειμῶνα μέχρι χυνό. ἯἩ μὲν οὖν ὁμοιότης ὅτι στελεχόχαρπα χαὶ ταῦτα“ διαφοραὶ δὲ αἱ εἰρημέναι πρὸς τὴν συχάμινον. (5) Εν Αἷ- Ὑύπτῳ δ᾽ ἐστὶν ἕτερον fi περσέα χαλούμενον, τῇ μὲν προσόψει μέγα χαὶ xaddv, παραπλήσιον δὲ μάλιστα τῇ ἀπίῳ χαὶ φύλλοις χαὶ ἄνθεσι χαὶ ἀχρεμόσι χαὶ τῷ ὅλῳ σχήματι" πλὴν τὸ μὲν ἀείφυλλον τὸ δὲ φυλλοῦθό- λον. Καρπὸν δὲ φέρει πολὺν xal πᾶσαν ὥραν [πε- παίνει]' περιχαταλαμθάνει γὰρ ὃ νέος ἀεὶ τὸν ἕνον" πέττει δὲ ὑπὸ τοὺς ἐτησίας" τὸν δ᾽ ἄλλον ὠμότερον ἀφαιροῦσι καὶ ἀποτιθέασιν. "ἔστι δὲ τὸ μέγεθας ἡλίχον ἄπιος, τῷ σχήματι δὲ πρόμαχρος, ἀμυγδαλώδης, χρῶμα δὲ αὐτοῦ ποιῶδες. Ἔχει δὲ ἐντὸς χάρυον ὥσπερ τὸ xox-. κύμηλον πλὴν ἔλαττον πολὺ καὶ μαλαχώτερον' τὴν δὲ σάρχα γλυχεῖαν χαὶ ἡδεῖαν σφόδρα χαὶ εὔπεπτον' οὐδὲν γὰρ ἐνοχλεῖ πολὺ προσενεγχαμένων. Εὔριζον δὲ τὸ δέν- δρον xal μήκει καὶ πάχει χαὶ πλήθει πολύ" ἔχει δὲ χαὶ ξύλον ἰσχυρὸν καὶ καλὸν τῇ ὄψει, μέλαν ὥσπερ ὃ λωτὸς, ἐξ οὗ καὶ τὰ ἀγάλματα xal τὰ χλινία χαὶ τραπέζια καὶ τἄλλα τὰ τοιαῦτα ποιοῦσιν, (6) ‘H δὲ βάλανος ἔχει μὲν τὴν προσηγορίαν ἀπὸ τοῦ χαρποῦ" φύλλον δ᾽ αὐτῇ παραπλήσιον τῷ τῆς μυρρίνης πλὴν προμηχέσ- τερον. Ἔστι δὲ τὸ δένδρον εὐπαχὲς μὲν καὶ εὐμέγε- θες οὐχ εὐφυὲς δὲ ἀλλὰ παρεστραμμένον. Τοῦ χαρ- ποῦ δὲ τοῖς χελύφεσι χρῶνται οἵ μυρεψοὶ χόπτοντες" εὐῶδες γὰρ ἔχει τὸν χαρπὸν αὐτὸν ἀχρεῖον. ὍΕστι δὲ χαὶ τῷ μεγέθει καὶ τῇ ὄψει παραπλήσιος τῷ τῆς THEOPHRASTI mergit et fluitat et tunc probe maceratum esse putant, leve enim fit ac solutum. Hec igitur mori singularis est natura. (3) Similis stirps esse videtur qua in Crea ficus cypria appellatur. Nam hssc quoque fructum e trunco et ramis crassioribus promit, nisi quod frructes surculo cuidam parvo nec foliato, radicul= simili, insidet. Truncus magnus est, populi albe similis , folium ulmes. Quater per annum fructus maturat , quoties et germinsl: non vero perficit nisi incisos grossos ita ut lac effiuxerit. Dulcedine comparandi sunt ficis , internajgrossis, magni- tudine sunt coccymelorum. (4) Huic similis quoque et ea quam Iones ceroniam appellant : nam hssc quogne maximam partem fructuum e trunco, minorem e ramis promit. Fructus est in siliqua, quem quidam perperam ficum egyptiam appellant : neque enim provenitin Egyple, sed in Syria et Ionia atque circa Cnidum et Rbodom. Sempervirens autem est, floremque habet erxalbidum et acrimoniam quandam; non autem in altum assergli atque omnino ex inferis partibus novos semper surcules emittit, cum superi exarescant. Simul gestat hornum et annotinum fructum . quum enim alter decerpitur post canem protinus alterum concipit et parturit fo:tum wa similem, qui cum adolevit, circa arcturum et equi noctium floret : dehinc per hiemem manet usque ad canem. He igitur moro egypti® similes sunt eo quod fructum e trunco promunt, a qua quomodo differant dictum est. (5) Alia est arbor in ZEgypto persea appel- lata, ampla et pulchra forma, malo simillima et foliis et floribus et ramis totaque figura; sed heec sempervirens, illa folia amittit. Fructum fert numerosum oranique anni tempestate : hornus enim annotinum semper ccca- pat. Fructum maturat sub etesiarum adventum : cete- rum immaturum decerptum condunt. Magnitudine me- lum «quat, figura autem oblongus, amygdalss similis, colore viridis est. Intus nucleum habet, magnitudine coccymeli, sed minorem multo et molliorem, carnem vero eximie dulcem, suavem, stomachoque levera : nibi enim molestat etiamsi plurimum comederis. Arbor est bene radicata, radicibus longis, crassis et numerosis; lignum quoque validum habet et adspectu pulchrus, nigro colore ut lotus, e quo simulacra, lectos, mensas, similemque suppellectilem faciunt. (6) Balanus nomen accepit a fructu : folium ejus simile est myrice [ myrti?] folio, sed longius. Arbor ipsa crassitia et volumipe insi- gnis est, habitu autem haud pulchro sed contorto. Fructas putamine contuso utuntur unguentarii, quippe quod suavi odore est, fructus autem ipse inutilis, magnitudine et fi- 10 15 A = Β 40 46 62 μα δὲ ἴδιόν τι φύεται περὶ Μέμφιν, οὖ κατὰ φύλλα xal βλαστοὺς καὶ τὴν ὅλην μορφὴν ἔχον τὸ ἴδιον ἀλλ᾽ εἰς τὸ cuubaivov περὶ αὐτὸ πάθος" ἣ μὲν γὰρ πρόσοψις ἀχανθώδης ἐστὶν αὐτοῦ xal τὸ φύλλον παρόμοιον ταῖς πτερίσιν. ὅταν δέ τις ἅψηται τῶν χλωνίων ὥσπερ ἀφαναινόμενα τὰ φύλλα συμπίπτειν φασὶν εἶτα μετά τινα χρόνον ἀναθδιώσχεσθαι πάλιν καὶ θάλλειν. Καὶ τὰ μὲν ἴδια τῆς χώρας, ὅσα γ᾽ ἂν δένδρα τις ἢ θάμ- νους εἴποι, τά γ᾽ ἐπιφανέστατα ταῦτ᾽ ἐστί, Περὶ γὰρ τῶν ἐν τῷ ποταμῷ xal τοῖς ἕλεσιν ὕστερον ἐροῦμεν ὅταν καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἐνύδρων. (12) Ἅπαντα δὲ ἐν τῇ χώρα τὰ δένδρα τὰ τοιαῦτα μεγάλα χαὶ τοῖς μήχεσι | χαὶ τοῖς πάχεσιν" ἐν γοῦν Μέμφιδι τηλιχοῦτο ὃ ἔνδρον εἶναι λέγεται τὸ πάχος ὃ τρεῖς ἄνδρες οὐ δύνανται πε- ριλαμδάνειν. Εστι δὲ χαὶ τμηθὲν τὸ ξύλον χαλόν᾽ πυχνόν τε γὰρ σφόδρα καὶ τῷ χρώματι λωτοειδές. III. Ἐν Λιδύη δὲ ὁ λωτὸς πλεῖστος χαὶ χάλλιστος καὶ ὁ παλίουρος καὶ ἔν τισι μέρεσι τῇ τε νασαμωνιχῇ καὶ παρ᾽ Ἄμμωνι χαὶ ἄλλοις ὃ φοῖνιξ" ἐν δὲ τῇ Ku- ρηναίᾳ χυπάρισσος χαὶ ἐλάαι τε χάλλισται καὶ ἔλαιον πλεῖστον. Ἰἰδιώτατον δὲ πάντων τὸ σίλφιον " ἔτι χρό- χοὸν πολὺν ἢ χώρα φέρει χαὶ εὔοσμον. “Ιἔστι δὲ τοῦ λωτοῦ τὸ μὲν ὅλον δένδρον ἴδιον, εὐμέγεθες, ἡλίχον ἄπιος ἢ μιχρὸν ἔλαττον" φύλλον δὲ ἐντομὰς ἔχον χαὶ πρινῶδες" τὸ μὲν ξύλον μέλαν. Γένη δὲ αὐτοῦ πλείω διαφορὰς ἔχοντα τοῖς χαρποῖς" δ δὲ χαρπὸς ἡλίκος χύαμος, πεπαίνεται δὲ ὥσπερ οἱ βότρυες μεταδάλλων τὰς χροιάς" φύεται δὲ χαθάπερ τὰ μύρτα παρ᾽ ἄλληλα πυχνὸς ἐπὶ τῶν βλαστῶν " ἐσθιόμενος δ᾽ è ἐν τοῖς Λω- τοφάγοις χαλουμένοις γλυχὺς καὶ ἡδὺς καὶ ἀσινὴς xal ἔτι πρὸς τὴν χοιλίαν ἀγαθός" ἡδίων δ᾽ δ ἀπύρηνος, ἔστι γὰρ καὶ τοιοῦτόν τι γένος" ποιοῦσι δὲ χαὶ οἶνον ἐξ αὐτοῦ. (2) Πολὺ δὲ τὸ δένδρον χαὶ πολύχαρπον" τό γ᾽ οὖν Ὀφέλλου στρατόπεδον ἡνίκα ἐδάδιζεν εἰς Καρχηδόνα καὶ τούτῳ φασὶ τραφῆναι πλείους ἡμέρας ἐπιλιπόντων τῶν ἐπιτηδείων. ἔστι μὲν οὖν χαὶ ἐν τῇ νήσῳ τῆς Λωτοφαγίας Φάριδι χαλουμένῃ πολύς " αὕτη δ᾽ ἐπίχειται καὶ ἀπέχει μιχρόν" οὐ μὴν οὐθέν γε μέρος ἀλλὰ πολλῷ πλεῖον ἐν τῇ ἠπείρῳ " πλεῖστον γὰρ ὅλως ἐν τῇ Αιδύη χαθάπερ εἴρηται τοῦτο χαὶ ὃ πα- λίουρός ἐστιν ἐν γὰρ Εὐεσπερίσι τούτοις χαυσίμοις χρῶνται. Διαφέρει δὲ οὗτος ὃ λωτὸς τοῦ παρὰ τοῖς Λωτοφάγοις. (3) O δὲ παλίουρος θαμνωδέστερος τοῦ λωτοῦ φύλλον δὲ παρόμοιον ἔχει τῷ ἐνταῦθα,, τὸν δὲ χαρπὸν διάφορον “ οὐ γὰρ πλατὺν ἀλλὰ στρογγύλον καὶ ἐρυθρὸν, μέγεθος δὲ ἡλίχον τῆς χέδρου ἢ μιχρῷ μεῖ- ζον" πυρῆνα δὲ ἔχει οὗ συνεσθιόμενον χαθάπερ ταῖς δοαῖς" ἡδὺν δὲ τὸν χαρπόν" χαὶ ἐάν τις οἶνον ἐπιχέη xal αὐτὸν ἡδίω γίνεσθαί φασι καὶ τὸν οἶνον ἡδίω ποιεῖν. (4) "Evt 1 δὲ τὸ τοῦ λωτοῦ δένδρον θαμνῶδες εἶναι χαὶ πολύχλαδον, τῷ στελέχει δὲ εὐπαχές" τὸν δὲ χαρπὸν μέγα τὸ χάρυον ἔχειν" τὸ δ᾽ ἐχτὸς οὐ σαρχῶδες ἀλλὰ δερματωδέστερον" ἐσθιόμενον δὲ οὐχ οὕτω γλυχὺν ὡς εὔστομον᾽ χαὶ τὸν οἶνον ὃν ἐξ αὐτοῦ ποιοῦσιν οὐ δια- THEOPHRASTI Singulare virgulti genus nascitur circa Memphin : nulla foliorum vel ramorum vel forma proprietate insigne , sel affectione singulari. Facies ejus spinosa foliumeque pteri- dibus simile. Cum vero surculos tetigeris , folia tanquam obsiccata concidere, dein tempore aliquo interjecto τετὶ- viscere atque vigere pergere affirmant. H® sunt mazime. insignes arbores fruticesque, que ejus regionis propria sunt : nam de iis quee in' amnibus paludibusque sent postea exponam ubi de ceteris aquaticis dicetur. (12) Omnes vero hujusmodi arbores ejus regionis tum altite- dine fum crassitudine conspicus sunt, ut Memphide ar- borem tanta crassitudinis esse ajunt ut tres homisa nequeant ejus caudicem circumplecti. Lignum quege dissectum pulchrum est , satis densum et colore loti est LI. In Libya autem lotus plurimus et pulcherrimes nascitur, item paliurus et in quibusdam regionibus ut in Nasamonica et apud Ammonem alibique palma. Ia Cy- renaica autem cupressus et ole® pulcherrims colema plurimu fundentes, omnium vero maxime peculiare si- phium; item crocum multum et suaveolentem ea regio gignit. Loti igitur arbor singularis, sat magna, fere mali magnitudine aut paullo minor; folium incisum ii- cino simile; lignum nigrum. Sunt autem plures οὐκὶ species, fructu distincte. Fructus magnitudine fabm, ia maturatione modo uvarum colorem mutat : nascanter autem ut myrti fructus densi et paralleli in surculis. Fructus ejus qui in terra Lotophagorum, ut vocant, nas- | citur, dulcis, suavis et innoxius, imo ventriculo salubris est : suavior vero is qui absque nucleis est, nam et ejus. modi species habetur : vinum quoque ex eo parant. (2) Ceterum ea arbor copiosa multosque fructus fert. Ophelli quidem exercitus quum adversus Carthaginem proficisceretur, hoc quoque per plures dies nutritam fuisse commeatu deficiente accepimus. Frequens etiam nascitur in insula Lotophagitide [Pharide ] vocata, que terr continenti vicina haud longe remota est. Sede copia nihil est pra illa que in continente provenit. Om- nino enim et ista arbor frequentissima est in Libya cf paliurus : nam in Euesperidibus insulis hoc ligno fecun | alunt. Ceterum hic lotus ab eo qui apud Lotophagsi | nascitur diversus est (3) Paliurus fruticis formam magis habet quam lotus; folium simile folio nmostratis, fructus autem diversus : non enim latus, sed rotundu ac ruber, magnitudine fructum cedri equans aut peule supérans : nucleum continet qui non una comeditur modo acinorum punic® : ceterum dulcis est atque vino infeso et vinum dulcius reddere et ipsum dulciorem fieri ajunt- (4) Nonnulli loti arborem fruticosam et in multus rames divisam, trunco autem sat crasso esse ajunt, fructam vero nucem magnam continere, non carne sed involucro coriaceo obductam ; gustu non tam dulcem quam gratun τὴ HISTOR. PLANT. IV. 4. | 63 pe ὧν τὸν sap ὃν τὸν ἐν ἰοὺς πιωτοφάγοις, κύλον δὲ. dies durare, dein acescere. TE Signo μεσ dii cia per illa enim uti ad cultellorum capulos et tessellas adgluti- nandus : e ligno tibias et multa alia fieri. * (5) In ea profundun sed maxime usque ad novem cubitos : : cete- | rum aquam hoc loco duleem, alio non longe ab illo re- | moto salsam esse. Ubi yero cetere nascuntur ibi sic- cum esse solum et aquam deesse. Aliquot locis puteos fenceniormza.cmbitorum. aa, Di menu μον οἷν, | tur, Serpentes autem, lacertas et similia sine potu vivere | posse manifestum est. Libyes vero narrare aiunt istas mandere asinum, qui et apud nos nascitur, multipedem | et nigrum, în orbem sese convolventem ; eum ibi copiose gigni et natura bumidum esse. (7) In ea parte quie plu- via caret plurimum roris devehi, ut dubium non sit quin natura eorum qua sica est et e siccis constat. Ha sunt [Spi avtooe freprntiere ° Depia PARIS: Qua | sit silphii natura inferius exponendum erit. IV. In Asi® quoque diversis regionibus peculiares stir- pes nascuntur : alias enim fert solum, alias ferre recusat, ut hederam oleamque in Asia partibus supra Syrian ja - centibus, itinere a mari quinque dierum, nasci negant; sed in Indorum terra visam esse hederam in monte Mero vocato, unde Dionysum originem habere tradunt. | Quamobrem Alexander ex India redux hedera coronatus et ipse fuisse dicitur et milites; praeterea autem in Asia ‘nonmisi in terra Medorum nasci, qua pontum quasi cir- cumceludere et cum eo conjungi videtur. Quanquam | Harpalus omni modo laboravit hederam in hortis Baby- iis satam propagare; sed frustra. HMwc enim nullo λα | pacto vivere voluit in hospitio, sicut reliqua que trans- t 4 | lata e Grecia fuerant. Miane igitur ea regio non recipit propter culi tmperiem : segre autem accepit buxum et (philyram, nam et in his propagandis in hortis istis la- * σὴν ὀσμὴν ἡδεῖαν. πρασιὰς ἐξαιρεθὲν τὸ σπέρμα διειργασμένας ἐπιμελῶς, | quoque die rigantur : simulac planta adoleverint vere % rd 40 40 64 οἱ ἐν τοῖς mapadelcore. ‘Etepa δὲ ἴδια φέρει χαὶ δέν- ἀνατολὰς χαὶ μεσημόρίαν ὥσπερ χαὶ ζῶα xal φυτὰ φέρειν ἴδια παρὰ τοὺς ἄλλους" ἮΝ ἥ τε Μηδία χώρα καὶ Περσὶς ἄλλα τε ἔχει πλείω χαὶ τὸ μῆλον τὸ μηδι- χὸν A τὸ περσιχὸν χαλούμενον. ἴΕχει δὲ τὸ δένδρον τοῦτο φύλλον μὲν δμοιον χαὶ σχεδὸν ἴσον τῷ τῆς ἀν- δράχλης. ἀχάνθας δὲ οἵας ἄπιος A ὀξυάχανθος, λείας δὲ xal ὀξείας σφόδρα καὶ ἰσχυράς" τὸ δὲ μῆλον οὐκ ἐσθίεται μὲν, εὔοσμον δὲ πάνυ χαὶ τὸ φύλλον τοῦ δέν- δρου" χἂν εἷς ἱμάτια τεθῇ τὸ μῆλον ἄχοπα διατηρεῖ. | Χρήσιμον δ᾽ ἐπειδὰν τύχὴ τις πεπωχὼς φάρμαχον (θανάσιμον " δοθὲν γὰρ ἐν οἴνῳ διαχόπτει τὴν χοιλίαν καὶ ἐξάγει τὸ φάρμακον ") χαὶ πρὸς στόματος εὐωδίαν" ἐὰν γάρ τις ἑψήση ἐν ζωμῷ ἢ ἐν ἄλλῳ τινὶ τὸ ἔσωθεν τοῦ μήλου ἐχπιέσῃ εἷς τὸ στόμα χαὶ χαταροφήση ποιεῖ (3) Σπείρεται δὲ τοῦ ἦρος ele εἶτα ἀρδεύεται διὰ τετάρτης ἣ πέμπτης ἡμέρας" ὅταν δὲ ἁδρὸν ἦ διαφυτεύεται πάλιν τοῦ ἕαρος εἷς χωρίον μαλαχὸν χαὶ ἔφυδρον καὶ οὐ λίαν λεπτόν " φιλεῖ γὰρ τὰ τοιαῦτα. Φέρει δὲ τὰ μῆλα πᾶσαν ὥραν" τὰ μὲν γὰρ ἀφήρηται τὰ δὲ ἀνθεῖ τὰ δὲ ἐχπέττει. Τῶν δὲ ἀνθῶν ὅσα ὥσπερ εἴπομεν ἔχει χαθάπερ ἠλαχάτην ἐκ μέσου τιν᾽ ἐξέχουσαν ταῦτά ἐστι γόνιμα, ὅσα δὲ μὴ ἄγονα. Σπείρεται δὲ xat εἰς Sorpaxa διατετρημένα χαθάπερ χαὶ οἷ φοίνικες. Τοῦτο μὲν οὖν ὥσπερ εἴρη- ται περὶ τὴν Περσίδα xal τὴν Μηδίαν ἐστίν. (ἡ) Ἡ δὲ ἱνδιχὴ χώρα τήν τε χαλουμένην ἔχει συχῆν ἣ χα- θίησιν ἐκ τῶν χλάδων τὰς ῥίζας ἀν’ ἕχαστον ἔτος ὥσπερ εἴρηται πρότερον" ἀφίησι δὲ οὐχ ἐχ τῶν νέων ἀλλ᾽ ἐκ τῶν ἕνων χαὶ ἔτι παλαιοτέρων" αὗται δὲ σον - ἅπτουσαι τῇ ὙΥἿ ποιοῦσιν ὥσπερ δρύφαχτον χύχλῳ περὶ τὸ δένδρον, ὥστε γίνεσθαι χαθάπερ σχηνὴν ο δὴ χαὶ εἰώθασι διατρίδειν. Εἰσὶ δὲ αἱ ῥίζαι φυόμε-- ναι διάδηλοι πρὸς τοὺς βλαστούς λευχότεραι γὰρ καὶ δασεῖαι χαὶ σχολιαὶ χαὶ ἄφυλλοι. “Eye δὲ χαὶ τὴν ἄνω κόμην πολλὴν καὶ τὸ ὅλον δένδρον εὔχυχλον καὶ τῷ μεγέθει μέγα σφόδρα " χαὶ γὰρ ἐπὶ δύο στάδια ποιεῖν φασι τὴν σχιάν" χαὶ τὸ πάχος τοῦ στελέχους ἔνια πλειόνων ἢ ἑξήχοντα βημάτων, τὰ δὲ πολλὰ τετ- ταράχοντα. Τὸ δέ γε φύλλον οὐχ ἔλαττον ἔχει πέλ-- τῆς) καρπὸν δὲ σφόδρα μιχρὸν ἡλίκον ἐρέῤινθον ὅμοιον δὲ σύχῳ᾽ δι ὃ xal ἐχάλουν αὐτὸ οἱ “Ἕλληνες συχῆν" ὀλίγον δὲ θαυμαστῶς τὸν χαρπὸν οὐχ ὅτι κατὰ τὸ τοῦ δένδρου μέγεθος ἀλλὰ χαὶ τὸ ὅλον. (5) Φύεται δὲ xal τὸ δένδρον περὶ τὸν ᾿Αχεσίνην ποταμόν. ἴΕστι δὲ χαὶ ἕτερον δένδρον χαὶ τῷ μεγέθει μέγα xai ἡδύκαρπον θαυμαστῶς χαὶ μεγαλόχαρπον" καὶ χρῶνται τροφῇ τῶν Ἰνδῶν οἱ σοφοὶ xal μὴ ἀμπεχόμενοι. “Ἕτερον δὲ οὗ τὸ φύλλον τὴν μὲν μορφὴν πρόμηχες τοῖς τῶν στρουθῶν πτεροῖς ὅμοιον, ἃ παρατίθενται παρὰ τὰ χράνη, μῆκος δὲ ὡς διπηχναῖον. Ἄλλο τέ ἐστιν οὗ ὃ χαρπὸς μαχρὸς χαὶ οὐχ εὐθὺς ἀλλὰ σχολιὸς ἐσθιόμε- THEOPHRASTI ! boraverunt. Alia vero singularia fert ex arborum vir- Spa χαὶ ὁλήματα = (3) καὶ ἔοιχεν ὅλως ὃ τόπος È πρὸς | gultorumque genere. (2) Atque omnino regio que oriea- tem ac meridiem spectaé ut animalia ita plantas quoque sibi peculiares gignere videtur, ut Media et Persis prater alia multa malum medicum seu persicum vocatum fe- runt. Hsec arbor folium habet simile et figura et magni- tudine folio andrachl®e, aculeos fere quales malus aut oxyacanthus, sed lsves ac valde acutos validosque : ma- lum non quidem comeditur, sed suaveolens est ut et folia: quem si inter vestes deponas defendit cas a vermibus. Utilis etiam est, si quis venenum biberit (letiferom:; nam sì quis in vino sumserit, alvum concutit et vene num educit), atque ad halitum emendandum. Si enim partem internam pomi in jure aut alio quodar bumere coctam in os expresseris deglutierisque halitum susvem reddit. (3) Seruntur autem vere semina pomo erznia in hortorum areis diligenter cultis , dein quarto aut quiate altero transferuntur in terram mitem subhumidam no nimis tenuem : ejusmodi enim volunt. ‘Fert.autem porsa omni tempore anni : alia enim decerpuntur, alia fiorent, alia maturescunt. Florum vero ei, qui, ut diximus, i media sui parte veluti colum gerunt eminentem fertiles sunt, qui eo carent steriles. Seritur vero etiam in αἷ- lis perforatis, ut palma. Hic arbor in Media et Perside nascitur. (4)Indorum terra arborem ficum appellatam gignit, qua e ramulis quotannis, uti diximus, radices demittit, non novissimis hornotinisque sed ex annotinis vetustioribus : qua terra infixs tanquam vallum circun | arborem faciunt, ut veluti in tabernaculo sub ea morar homines soleant. Radices autem nascentes facile diecer- nuntur a ramulis : sunt enim pallidiores, hirsutse, tor- tuosee, foliisque nuda. Ceterum arbor superne frondem | speciose® amplitudinis habet, ambituque orbiculari εἰ eximia magnitudine est : nam umbram suam supra i duorum stadiorum spatium interdum spargere ajunt, | trunciquecrassitiam nonnunquam plus sexaginta passuure pierumque quadraginta esse. Folium pelta non minus babet, fructum autem exiguum, erebinthi magnitudine, fico similem, unde fici nomine eam Greci appellaveruni | Parum omnino fructificat arbor, nec tantum pro magni- tudine sua, quod merito mirantur. (5) Nascitur etiam ad Acesinem fluvium. Alia porro arbor et magnitudine insignis et fructuum magnitudine suavitateque incredi- bili, quibus Indorum sapientes, qui nudi degunt, alimento utuntur. Alia est, cujus folium figura oblonga, strutho- rum pinnis simile, que galeis affigi solent , longitudine duorum cubitorum, Alia, cujus fructus longus, non rectus, sed tortus, gustu vero dulcis, qui sumtus alvo | morsus dysenteriamque affert, quamobrem Alexander, ne milites eum manderent, interdixit. Alia cujus fructus 66 dv τῇ χώρα χαὶ ἐν τοῖς ποταμοῖς γίνεται, ’Ev ἑτέροις δὲ τόποις ἐστὶν dxavda λευχὴ τρίοζος. ἐξ ἧς χαὶ σχυ- τάλια καὶ βαχτηρίας ποιοῦσιν " ὀπώδης δὲ χαὶ μανή" ταύτην δὲ καλοῦσιν Ἡραχλέους. Ἄλλο δὲ ὕλημα μέ- Ὑεθος μὲν ἡλίχον ῥάφανος, τὸ δὲ φύλλον ὅμοιον δάφνη καὶ τῷ μεγέθει καὶ τῇ μορφῇ. Τοῦτο δ᾽ εἴ τι φάγοι ἐναποθνήσχει. Δι’ 8 χαὶ ὅπου ἵπποι τούτους ἐφύλατ- τον διὰ χειρῶν. (13) Ἔν δὲ τῇ Γεδρωσίᾳ χώρᾳ πεφυ- χέναι φασὶν ἕν μὲν ὅμοιον τῇ δάφνῃ φύλλον ἔχον., οὗ τὰ ὁποζύγια xal ὁτιοῦν εἰ φάγοι μιχρὸν ἐπισχόντα διεφθείροντο παραπλησίως διατιθέμενα χαὶ σπώμενα ὁμοίως τοῖς ἐπιλήπτοις. “Ἕτερον δὲ ἄχανθάν τινα εἶναι" ταύτην δὲ φύχλον μὲν οὐδὲν ἔχειν πεφυχέναι δ᾽ dx μιᾶς ῥίζης" ἐφ᾽ ἑκάστῳ δὲ τῶν ὄζων ἄχανθαν ἔχειν ὀξεῖαν σφόδρα xal τούτων δὲ χαταγνυμένων ἢ προστρι- δομένων ὁπὸν ἐχρεῖν πολὺν ὃς ἀποτυφλοῖ τἄλλα ζῶα πάντα χαὶ πρὸς τοὺς ἀνθρώπους εἴ τις προσραίνειεν αὐτοῖς, “Ev δὲ τόποις τισὶ πεφυχέναι τινὰ βοτάνην ὑφ᾽ ἧ συνεσπειρωμένους ὄφεις si μιχροὺς σφόδρα" τούτοις δ᾽ εἴ τις ἐμδὰς πληγείη θνήσχειν. Ἀποπνί-- γεσθαι δὲ χαὶ ἀπὸ τῶν φοινίχων τῶν ὠμῶν εἴ τις φάγοι, χαὶ τοῦτο ὕστερον χατανοηθῆναι. Τοιαῦται μὲν οὖν δυνάμεις χαὶ ζώων καὶ φυτῶν ἴσως χαὶ παρ᾽ ἄλλοις εἰσί. (14) Περιττότερα δὲ τῶν φυομένων καὶ πλεῖστον ἐξηλλαγμένα πρὸς τὰ ἄλλα τὰ εὔοσμα τὰ περὶ Ἄρα- βίαν καὶ Συρίαν καὶ Ἰνδοὺς, οἷον ὅ τε λιδανωτὸς xal ἢ σμύρνα χαὶ ἣ κασία καὶ τὸ ὀποδάλσαμον καὶ τὸ χι- νάμωμον καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα περὶ ὧν ἐν ἄλλοις εἴρηται διὰ πλειόνων. Ἐν μὲν οὖν τοῖς πρὸς ἕω τε xal μεσημθρίαν χαὶ ταῦτ᾽ ἴδια χαὶ ἕτερα δὲ τούτων πλείω ἐστίν. Ὕ. ἘΝ δὲ τοῖς πρὸς ἄρχτον οὐχ διοίως" οὐθὲν γὰρ ὅτι ἄξιον λόγου λέγεται παρὰ τὰ χοινὰ τῶν δένδρων ἃ καὶ φιλόψυχρά τε τυγχάνει καὶ ἔστι χαὶ παρ᾽ ἡμῖν, οἷον πεύχη, δρῦς, ἐλάτη, πύξος, διοσδάλανος, φίλυρα χαὶ τὰ ἄλλα δὲ τὰ τοιαῦτα “ σχεδὸν γὰρ οὐδὲν ἕτερον παρὰ ταῦτά ἔστιν, ἀλλὰ ἀᾶλλον τῶν ἄλλων ὑλημάτων ἔνια ἃ τοὺς ψυχροὺς ζητεῖ τόπους, καθάπερ χενταύριον, ἀψίν- θιον, ἔτι δὲ τὰ φαρμαχώδη ταῖς ῥίζαις χαὶ τοῖς ὀποῖς, . οἷον ἄλλέδορος, ἔλατήριον, σχαμμωνία, σχεδὸν πάντα τὰ ῥιζοτομούμενα. (2) Τὰ μὲν γὰρ ἕν τῷ Πόντῳ χαὶ τῇ Θράχη γίνεται, τὰ δὲ περὶ τὴν Οἴτην καὶ τὸν Ilap- γασὸν xal τὸ Πήλιον καὶ τὴν Ὄσσαν χαὶ τὸ Τελέθριον" xal ἐν τούτοις δέ τινές φασι πλεῖστον" πολλὰ δὲ χαὶ ἐν τῇ ᾿Ἀρχαδίᾳ χαὶ ἐν τῇ Λαχωνιχῇ" φαρμαχώδεις ὰρ καὶ αὗται. Τῶν δὲ εὐωδῶν οὐδὲν ἐν ταύταις πλὴν ni ἐν τῇ Ἰλλυρίδι xal περὶ τὸν ᾿Αδρίαν ταύτῃ γὰρ χρηστὴ χαὶ πολὺ διαφέρουσα τῶν ἄλλων " ἀλλ᾽ ἐν τοῖς ἀλεεινοῖς καὶ τοῖς πρὸς μεσημόρίαν ὥσπερ ἀντιχείμενα τὰ εὐώδη. ἔχουσι δὲ xal χυπάριττον οἱ ἀλεεινοὶ μᾶλλον, ὥσπερ Κρήτη, Λυχία, Ῥόδος, κέδρον δὲ χαὶ τὰ Θοάχια ὅρη καὶ τὰ Φρύγια. (3) Τῶν δὲ ἥμερουμέ- νων ἥχιστά φασιν ἐν τοῖς ψυχροῖς ὑπομένειν δάφνην χαὶ μυρρίνην, καὶ τούτων δὲ ἧττον ἔτι τὴν wupolvav THEOPHRASTI tihus diversa et in campis et in fiuviis nascuntur. Allis in locis acantha alba trigemmis est, ex qua regnias et baculos faciunt : hesc succo lacteo piena et fungosa est : nominant eam herculaneam. Aliud genus virguiti humi- lis est magnitudine brassice, folium magnitudine et forma laprino simile, quod qui comederit illico moritar, quocirca ubi equi adessent nunquam eos e manibus di- mittebant. (13)In Gedrosia nasci stirpem folio laurino referunt, cujus quantulumcunque jumenta comedissent, brevi mox interibant, similiter affecta convulsaque, at- que illi, qui morbo comitiali vexantur. Alteram ibi esse acanthe speciem, folio nullo, radice solitaria suf- fultum; id in quoque ramo acutissimam spinam gestare qua diffracta vel attrita succum copiosum effiuere qui et ceteris animalibus omnibus ceacitatem afferat et homini- bus * si quis adsperserit eis. Quibusdam item locis . herbam quandam nasci, sub qua serpentes minutos con- globatos latere : quorum ictu protinus moriendum esse, si quis pedibus attigerit. Quin et a palmis crudie stran- gulari si quis comederit : idque postea perspectum esse. Hujusmodi igitur vires plantarum animaliurnque forsitaa etiam alibi reperiuntur. (14) Sed e plantarum genere ea maxime rara et diversa ab iis que alibi nascuntur sua- veolentia illa sunt que in Arabia, Syria, et apud Indos nascuntur, ut libanotus, myrrha, casia, opobalsamura, cinamomum et que his similia. De quibus alio vola- mine satis exposuimus. In terris orientalibus autem et neridionalibus hee potissimum singulares stirpes prove- niunt, preterea vero et ali plures. V. Minus vero in borealibus : de nulla enim memorata digna accepimus prater arbores omnibus regionibus com- munes, quae apud nos quoque frigoris sunt patientes, ut picea, quercus, abies, buxus, castanea, philyra ceterseque ejusmodi. Preeter has fere nulla ibi est alia arbor, sed e genere virgultorum queedam sunt que frigidiora loca que- runt, ut centaurium, apsinthium, et qua vel radice vel succo vires medicas continent, ut elleborus, elateriurm. ‘scammonia , fere totum genus earum quarum radices col- liguntur. (2) Harum enim pars in Ponto et Thracia nascitur, pars circa CEtam, Parmasum, Pelion, Ossam et Tele- thrium, ibique copiam plurimam. Multa vero etiam in Arcadia et Laconica : nam et he terra plantarum medica- tarum feraces. At suaveolentium fere nulla ibi prete irri- dem in Iliyria et ad Adriaticum mare, ubi hssc optima εἰ presstantior quam alibi : verum in fervidis meridianisque terris tanquam ex opposito copia suaveolentium habe- tur. Cupressum quoque loca fervida magis habent, ut Creta, Lycia, Rhodus, cedrum vero eliam Thraciss montes et Phrygis». (3) E domesticis minime durare in frigidis Jaurum myrtumque affirmant, minusque myrtum ; id ee 10 40 - 68 τὰ φυόμενα xal οὐδὲν ὑπερέχον ὡς εἰπεῖν τῆς θαλάτ- τῆς ἐν ἐχείνῃ δὲ χαὶ τὰ τοιαῦτα χαὶ ὑπερέχοντα, χαὶ ἕτερα δὲ μείζω δένδρα. (2) Τὰ μὲν οὖν περὶ ἡμᾶς ἐστι τάδε" φανερώτατα μὲν χαὶ χοινότατα πᾶσιν τό τε φῦχος καὶ τὸ βρύον καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα " φανερώτατα δὲ χαὶ ἰδιώτατα κατὰ τοὺς τόπους ἐλάτη, συχῇ, δρῦς, ἄμπελος, φοῖνιξ, Τούτων δὲ τὰ μὲν πρόσγεια τὰ δὲ πόντια τὰ δ᾽ ἀμφοτέρων τῶν τόπων χοινά. Καὶ τὰ μὲν πολυειδῇ χαθάπερ τὸ φῦχος, τὰ δὲ μίαν ἰδέαν ἔχοντα. Τοῦ γὰρ φύχους τὸ μέν ἐστι πλατύφυλλον, ταινιοειδὲς, χρῶμα ποῶδες ἔχον, ὃ δὴ χαὶ πράσον χα- Motel τινες, οἱ δὲ ζωστῆρα" δίζαν δὲ ἔχει δασεῖαν ᾿ἔξωθεν, ἔνδοθεν δὲ λεπυριώδη, μαχρὰν δὲ ἐπιειχῶς χαὶ εὐπαχῇ, παρομοίαν τοῖς χρομυογητείοις. (6) Τὸ δὲ τριχόφυλλον ὥσπερ τὸ μάραθον, où ποῶδες ἀλλ᾽ ἔξω- χρον, οὐδὲ ἔχον χαυλὸν ἀλλ᾽ ὀρθόν πως ἐν αὑτῷ " φύε- ται δὲ τοῦτο ἐπὶ τῶν ὀστράχων χαὶ τῶν λίθων, οὐχ ὥσπερ θάτερον πρὸς τῇ γῆ πρόσγεια δ᾽ ἄμφω, χαὶ τὸ μὲν τριχόφυλλον πρὸς αὐτῇ τῇ γὴ πολλάχις δὲ ὥσπερ ἐπιχλύζεται μόνον ὑπὸ τῆς θαλάττης, θάτερον δὲ ἀνω- τέρω. (Γίνεται δὲ ἐν μὲν τῇ ἔξω τῇ περὶ Ηραχλέους στήλας θαυμαστόν τι τὸ μέγεθος ὥς φασι χαὶ τὸ πλά- τος μεῖζον ἣ παλαιστιαῖον. Φέρεται δὲ τοῦτο εἰς τὴν ἔσω θάλατταν ἅμα τῷ ῥῷ τῷ ἔξωθεν xal χαλοῦσιν αὐτὸ πράσον᾽ ἐν ταύτη δ᾽ ἔν τισι τόποις * ὥστ᾽ ἐπάνω τοῦ ὀμφαλοῦ. Λέγεται δὲ ἐπέτειον εἶναι χαὶ φύεσθαι μὲν τοῦ ἦρος λήγοντος, ἀκμάζειν δὲ τοῦ θέρους, τοῦ με- τοπώρου δὲ φθίνειν, χατὰ δὲ τὸν χειμῶνα ἀπόλλυσθαι xal ἐχπίπτειν. Ἅπαντα δὲ χαὶ τἄλλα τὰ φυόμενα χείρω καὶ ἀμαυρότερα γίνεσθαι τοῦ χειμῶνος. Ταῦτα μὲν οὖν οἷον πρόσγεια περί γε τὴν θάλατταν. Τὸ δὲ πόντιον φῦχος ὃ οἱ σπογγιεῖς ἀναχολυμθῶσι πελάγιον. (5) Καὶ ἐν Κρήτη δὲ φύεται πρὸς τῇ γῇ ἐπὶ τῶν πε- τρῶν πλεῖστον χαὶ κάλλιστον ᾧ βάπτουσιν οὐ μόνον τὰς ταινίας ἀλλὰ χαὶ ἔρια χαὶ ἱμάτια " χαὶ ἕως ἂν } πρόσφατος f βαφὴ πολὺ καλλίων ἣ χρόχ τῆς πορφύ- ρας Ὑἕνεται δ᾽ ἐν τῇ προσθόρρῳ χαὶ πλεῖον χαὶ χάλ- λιον ὥσπερ αἱ σπογγιαὶ χαὶ ἄλλα τοιαῦτα. (6) Ἄλλο δ᾽ ἐστὶν ὅμοιον τῇ ἀγρώστει χαὶ γὰρ τὸ φύλλον παρα- πλήσιον ἔχει χαὶ τὴν ῥίζαν γονατώδη καὶ μαχρὰν χαὶ. πεφυχυῖαν πλαγίαν ὥσπερ ἣ τῆς ἀγρώστιδος " ἔχει δὲ χαὶ καυλὸν χαλαμώδη χαθάπερ ἣ ἄγρωστις" μεγέθει δὲ ἔλαττον πολὺ τοῦ φύχους. ἴἔλλλο δὲ τὸ βρύον ὃ φύλλον μὲν ἔχει ποῶδες τῇ χρόα, πλατὺ δὲ χαὶ οὐχ ἀνόμοιον ταῖς θριδαχίναις, πλὴν ῥυτιδωδέστερον χαὶ ὥσπερ συνεσπασμένον. Βαυλὸν δὲ οὐχ ἔχει ἀλλ᾽ ἀπὸ μιᾶς ἀρχῆς πλείω τὰ τοιαῦτα χαὶ πάλιν ἀπ᾽ ἄλλης " φύεται δὲ ἐπὶ τῶν λίθων τὰ τοιαῦτα πρὸς τῇ γῇ καὶ τῶν ὀστράχων. Καὶ τὰ μὲν ἐλάττω σχεδὸν ταῦτ᾽ ἐστίν, (7) Ἢ δὲ δρῦς χαὶ ἣ ἐλάτη παράγειοι μὲν ἄμφω" φύονται ᾿δ᾽ ἐπὶ λίθοις καὶ ὀστράχοις ῥίζας μὲν οὐχ ἔχουσαι προσπεφυχυῖαι δὲ ὥσπερ al λοπάδες. Ἀμφό- τεραι μὲν οἷον σαρχόφυλλα " προμηκέστερον δὲ τὸ φύλ- λον πολὺ χαὶ παχύτερον τῆς ἐλάτης πέφυχε χαὶ οὐχ THEOPHRASTI mari omnia que nascuntur pusilla atque superficie vis emergunt; at in illo et hujusmodi sunt que emerguat atque alis magns arbores. (2) Que in nostro mari nascuntur hsc sunt : evidentissima et marime comma- nia fucus, bryum et que his similia ; sed evidentissima et locorum quorundam propria abies, ficus, quercus, vi- tis, palma. Earumque alie terre propinque, aliso in mari alto heerentes, 8112 utrisque locis gignuntur. Aliso mal- tas species habent ut fucus, ali» unam. Fuci una spe- cies est latifolia, teenioides, colore viridi, quod alii pra- sum, alii zosterem appellant : radicem habet hirsutem extrinsecus, intus vero squamulosam, satis longam cras- samque , similem crommyogetiis. (3) Alia est capillifolia ut marathum, non viridis sed flavo-pallida, neque caule suffulta sed per se ipsa erecta : heec super testis et sa- xis, non utilla ad terram, heerens nascitur; utraque vero terre propinqua : atque capillifolius ad ipsam terram, 82pe vero tanquam alluitur tantum @ mari, alter vero in profundiori mari. (4) In mari extero circa Hercalis columnas gignitur species mira magnitudine, ut ajunt, latitudineque ampliore quam palmi, quas defertur in mare internum cum fluxu exteri, appellaturque pràsum - in hujus vero aliquot locis Fertur vero annua esse al- que nasci vere exeunte , optime vigere sestate, marcescere autumno , hieme autem interire et ejici. Atque cetera quoque omnia in mari crescentia hieme deteriora ac debilia fieri. H® igitur inter maritimas species terre adherent : fucus autem in alto proveniens, quem spon- giarii urinando eximunt, maritimus est. (5) Atque ia Creta ad ipsam terram super saxis copiosa et pulcher- rima species nascitur, qua vittas non solum, sed lanara etiam vestesque inficiunt colore, qui quamdiu recens inest, multo est purpura preestantior. Nascitur in bo- reali plaga et copiosior et pulchrior ut spongi aliaque hujusmodi. (6) Alia similis est agrostidi : nam et folium simile habet et radicem geniculatam, longam, oblique descendentem ut agrostis, caulem quoque calamiformem habet ut illa, magnitudine fuco multo minor est. Alia est que bryum appellatur, cui folium colore viride, la- tum, lactucarum folio simile, sed magis rugosum et quasi contractum; caule caret, sed ab uno principio plura ejus- modi exeunt, et rursus ab alio. Hujusmodi stirpes nascuntur in lapidibus testisque juxta terram. Ha fere sunt minores species. (7) Quercus autem et abies prope terram nascuntur in lapidibus et testis, sine ra- dice, sed ad modum patellarum adnate. Folium amba- bus quasi carnosum : abicti autem longius multo cras- siusque, similc fere leguminum siliquis, intus autem concavum et inane; quercui autem tenue myricino magis 10 LE) 96 40 70 σφόδρα ἀγαθόν, Ὅταν δὲ ὕδατα πλείω γένηται na xNTEG φύονται πρὸς τῇ θαλάττῃ χατά τινα τόπον, οὗτοι δὲ ἀπολιθοῦνται ὑπὸ τοῦ ἡλίουκπ ἫἩ δὲ θάλαττα θη- ριώδης" πλείστους δὲ ἔχει τοὺς χαρχαρίας ὥστε μὴ εἶναι χολυμδῆσαι. Ἐν δὲ τῷ χόλπῳ τῷ χαλουμένῳ Ἡρώων ἐφ᾽ ὃν χαταδαίνουσιν οἱ ἐξ Αἰγύπτου φύεται μὲν δάφνη τε χαὶ ἐλάα χαὶ θύμον, οὐ μὴν χλωρά γε ἀλλὰ λιθοειδῇ τὰ ὑπερέχοντα τῆς θαλάττης, ὅμοια δὲ καὶ τοῖς φύλλοις καὶ τοῖς βλαστοῖς τοῖς χλωροῖς. Ἔν δὲ τῷ θύμῳ χαὶ τὸ τοῦ ἄνθους χρῶμα διάδηλον ὡσὰν μήπω τελέως ἐξηνθηχός. Μήχη δὲ τῶν δενδρυφίων ὅσον εἷς τρεῖς πήχεις. (2) Οἵ δὲ, ὅτε: ἀνάπλους ἦν τῶν ἐξ Ἰνδῶν ἀποσταλέντων ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου, τὰ ἐν τῇ θαλάττῃ φυόμενα μέχρι οὗ μὲν ἂν ἦ ἐν τῷ ὑγρῷ χρῶμά qua ἔχειν ὅμοιον τοῖς φυχίοις, ὁπόταν δ᾽ ἐξενεχθέντα τεθῇ πρὸς τὸν ἥλιον ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ ἐξομοιοῦσθαι τῷ ἅλί. Φύεσθαι δὲ χαὶ σχοίνους λιθίνους παρ᾽ αὐτὴν τὴν θάλατταν οὖς οὐδεὶς ἂν διαγνοίη τῇ ὄψει πρὸς τοὺς ἀληθινούς. Θαυμασιώτερον δέ τι τούτου λέγουσι" φύεόθαι γὰρ δενδρύφι᾽ ἅττα τὸ μὲν χρῶμα ἔχοντα ὅμοιον χέρατι βοὸς τοῖς δὲ ὄζοις τραχέα χαὶ ἀπ᾽ dxpou ruppe» ταῦτα δὲ θραύεσθαι μὲν εἰ συγχλῴη τις" ἐχ δὲ τούτων πυρὶ ἐμδαλλόμενα χαθάπερ τὸν σίδηρον διά- πυρα γινόμενα πάλιν ὅταν ἀποψύχοιντο χαθίστασθαι xal τὴν αὐτὴν χρόαν λαμδάνειν, (4) Ἐν δὲ ταῖς νή- σοις ταῖς ὑπὸ τῆς πλημμυρίδος χαταλαμθανομέναις δένδρα μεγάλα πεφυκέναι, ἡλίχα πλάτανοι χαὶ αἴγειροι af μέγισται" συμδαίνειν δὲ ὅθ᾽ fi πλημωυυρὶς ἐπέλθοι τὰ μὲν ἄλλα χαταχρύπτεσθαι ὅλα τῶν δὲ μεγίστων δπερέχειν τοὺς χλάδους ἐξ ὧν τὰ πρυμνήσια ἀνάπτειν, εἶθ᾽ ὅτε πάλιν ἄμπωτις γίνοιτο ἐκ τῶν ῥιζῶν. Ἔχειν δὲ τὸ δένδρον φύλλον μὲν ὅμοιον τῇ δάφνη, ἄνθος δὲ τοῖς ἴοις χαὶ τῷ χρώματι χαὶ τῇ douf, xaprrov δὲ ἡλίχον ἐλάα χαὶ τοῦτον εὐώδη σφόδρα καὶ τὰ μὲν φύλλα οὖχ ἀποθδάλλειν τὸ δὲ ἄνθος χαὶ τὸν χαρπὸν ἅμα τῷ φθινοπώρῳ γίνεσθαι τοῦ δὲ ἔαρος ἀπορρεῖν. (6) "AMa δ᾽ ἐν αὐτῇ τῇ θαλάττῃ πεφυχέναι, ἀείφυλλα μὲν τὸν δὲ χαρπὸν ὅμοιον ἔχειν τοῖς θέρμοις. Περὶ δὲ τὴν Περσίδα τὴν χατὰ τὴν Καρμανίαν χαθ᾽ ὃ ἡ πλημμυρὶς γίνεται δένδρα ἐστὶν εὐμεγέθη ὅμοια τῇ ἀνδράχλη χαὶ. τῇ υορφῇ καὶ τοῖς φύλλοις" χαρπὸν δὲ ἔχει πολὺν ὅμοιον τῷ χρώματι ταῖς ἀμυγδάλαις ἔξωθεν, τὸ δ᾽ ἐντὸς συνελίττεται χαθάπερ συνηρτημένον πᾶσιν. Ὑπο- δέδρωται δὲ ταῦτα τὰ δένδρα πάντα χατὰ μέσον ὑπὸ τῆς θαλάττης χαὶ ἔστηχεν ὑπὸ τῶν ῥιζῶν ὥσπερ πο- λύπους. Ὅταν γὰρ ἣ ἄμπωτις γένηται θεωρεῖν ἐστιν. (6) Ὕδωρ δὲ ὅλως οὐχ ἔστιν ἐν τῷ τόπῳ" χαταλεί- πονται δέ τινες διώρυχες δι᾽ ὧν διαπλέουσιν' αὖται δ᾽ εἰσὶ θαλάττης " ᾧ χαὶ δῆλον οἵονταί τινες ὅτι τρέφονται ταύτῃ χαὶ οὐ τῷ ὕδατι πλὴν εἴ τι ταῖς ῥίζαις ἐκ τῆς "ἧς ἕλχουσιν, Εὔλογον δὲ καὶ τοῦθ᾽ ἁλμυρὸν εἶναι " χαὶ γὰρ οὐδὲ κατὰ βάθους αἷ ῥίζαι. Τὸ δὲ ὅλον ἕν τὸ γένος εἶναι τῶν τ᾽ ἐν τῇ θαλάττη φυομένων xal τῶν ἐν τῇ AA ὑπὸ τῆς πλημμυρίδος καταλαμδανομένων" THEOPHRASTI dum utile. Cum autem aque pluvis increbuerint loce quodam juxta mare fungi erumpunt, qui solis calore la- pidescunt. Mare illud belluarum ferax est, plurimosque nutrit canes marinos ut in eo urinantibus periculum sit. In sinu autem Heroum cognominato, ad quem Zgypti commeant, nascuntur laurus, olea et thymum, at non virides sed lapidis specie quatenus e mari emergunt, sed foliis sureulisque similes viridibus : in thymo etiam fioris color conspieuus tamquam nondum satis perfecti. Lesgi- tudo harum arbuscularum fere ternerum est cubitoram, (3) Qui Alexandro duce inde ab Indorum terra expedi- tionem navalem fecere, retulerunt stirpes illas que in mari nascuntur, quamdiu in aqua sint colorem fucis si- milom habere, simulac vero exemta soli exposits sint brevi sali similes fieri. Nasci etiam schosnos lapidecs juxta ipsum mare quos nemo visu a veris discernere possit. Magis mirabile est, quod narrant, nasci arbusca- las quasdam, colore cornu bubuli, ramis asperas apici- busque rubentes, quas si quis compresserit frangi. Ea si quis igni injecerit ut ferrum candescere : dein refrigerata ad pristinam naturam coloremque redire. (4) In insulis vero, quas operiat estus, magnas arbores nasci, magni- tadine platanorum populorumque summarum : evenire autem, quando fluctus invaserit, ut ceterse omnes tota abscondit lateant, summarum tantum ramuli superezzi- neant, quibus navium retinacula alligantur : postea cum sestus recesserit, radicibus alligari. Arborem istam fo- lium habere laurino simile, florem violec et odore, fruc- tum oliva magnitudine et ipsum suaveolentem ; folia non amittere, florem vero et fructum sero autumno nata de- fluere. (5) Alia vero nasci in ipso mari, sempervirentia fructuque fere lupinorum esse. In Perside vero Car- mani contermina, qua maris &stus fieri solet, arbores sunt sat magne, andrachlas et forma et foliis similes qua fructum numerosum gerunt, colore amygdalis si- milem, interna vero singulis quasi conneia involvuntar. Arbores ha omnes parte media a mari erosse apparent stantque in radicibus suis polypodum instar, quod vi- dere licet simulac &stus recessit. (6) Atque vero, om- nino nulla eo in loco est : sed restant canales aliquot, quibus navigant, sed ex mari deducti, unde patere ajunt arbores ipso mari non aqua ali, presterquam si quid aquee e terra radicibus attrahant : sed id quoque salsum esse verosimile est, cum radices haud alte des- cendant. Omnino unum genus esse statuunt eorum ‘que in mari nascuntur quaque in terra ab scetu maris attinguntur : illa enim, qua in mari, parva atque fuca RISTOR, PLANT. IV. 8. τι arenarie appia segnate of rra nascantur, | preita ese (7) ta iu Ty, qu i ine Arabico sita est, parte orientali tantam arborum copiam esse | narrant, quum eestus recesserit, ut tanquam vallo munita appareat. Eas omnes magnitudine fici esse, flores ha - x | bereeximio odore preeditos, fructus vero baud edules, fi- | gura lupinis similes. Fam insulam etiam arbores lani- | feras multas habere, quibus folium vitineo simile paullo | tamen minus, firuetum autem nullum esse; id quo lana | continetur pomi vernalis magnitudine cerni clausumque, | quum vero maturuerit , expansum | non de lee ale dii τεν lin ‘ea insula etiam palmas, Sprea so | arbores, ficusque sempervirentes. Aquam ibi de colo cadere quidem, eo vero ad rigandas illas non uti, sed e fontibus, qui multi in ea insula sint, omnia rigari, quod vierparimepiipia pere “vero lode di rubi et paliuri cetereeque arbores, ut salix, | populus alba , platanus. Harum alia ita nascuntur ut aqua alia ita ut cum radice pars parva stipitis aqua obteeta sit { totum autem reliquum corpus supra aquam emibeat ; ita I enim salix, clethra , platanus , philyra , ac omnes arbores ee quoque omnibus sunt communes; nascuntur enira in | Nilo quoque : minus frequens vero platanus, eaque mi- 1* iii , “τ Sd σι τῷ» σι 12 εἶναι τρία ταῦτα ὅ τε πάπυρος χαὶ τὸ χαλούμενον σάρι καὶ τρίτον ὃ μνάσιον χαλοῦσι. (3) Φύεται δὲ ὃ πά- πυρὸς οὖχ ἐν βάθει τοῦ ὕδατος ἀλλ᾽ ὅσον ἐν δύο πή- σιν, ἐνιαχοῦ δὲ xal ἐν ἐλάττονι, Πάχος μὲν οὖν τῆς ῥίζης ἡλίχον χαρπὸς χειρὸς ἀνδρὸς εὐρώστου, μῆκος δὲ ὅπερ δέχα πήχεις" φύεται δὲ ὑπὲρ τῆς γῆς αὐτῆς πλαγίας ῥίζας εἰς τὸν πηλὸν χαθιεῖσα λεπτὰς xal πυχνὰς, ἄνω δὲ τοὺς παπύρους χαλουμένους Tpi- γώνους, μέγεθος ὡς τετραπήχεις, χόμην ἔχοντας ἀγρεῖον ἀσθενῆ, χαρπὸν., δὲ ὅλως οὐδένα" τούτους δ᾽ ἀναδίδωσι χατὰ πολλὰ μέρη. (4) Χρῶνται δὲ ταῖς μὲν ῥίζαις ἀντὶ ξύλων οὐ μόνον τῷ χάειν ἀλλὰ χαὶ τῷ σχεύη ἄλλα ποιεῖν ἐξ αὐτῶν παντοδαπά" πολὺ γὰρ ἔχει τὸ ξύλον χαὶ χαλόν. Αὐτὸς δὲ ὁ πάπυρος πρὸς πλεῖστα χρήσιμος" χαὶ γὰρ πλοῖα ποιοῦσιν ἐξ αὐτοῦ xal ἐχ τῆς βίδλου ἱστία τε πλέχουσι χαὶ ψιάθους χαὶ ἐσθῆτά τινα χαὶ στρωμνὰς xal σχοινία τε καὶ ἕτερα πλείω. Καὶ ἐμφανέστατα δὴ τοῖς ἔξω τὰ βιόλία" μάλιστα δὲ χαὶ πλείστη βοήθεια πρὸς τὴν τροφὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ γίνεται. Μασῶνται γὰρ ἅπαντες οἱ ἐν τῇ χώρα τὸν πάπυρον χαὶ ὠμὸν καὶ ἑφθὸν χαὶ ὀπτόν" χαὶ τὸν μὲν χυλὸν χα- ταπίνουσι τὸ δὲ μάσημα ἐχδάλλουσιν. ‘O μὲν οὖν πάπυρος τοιοῦτός τε χαὶ ταύτας παρέχεται τὰς χρείας. Γίνεται δὲ χαὶ ἐν Συρίᾳ περὶ τὴν λίωνην ἐν ἧ χαὶ ὁ χάλαμος è εὐώδης" ὅθεν χαὶ Ἀντίγονος εἷς τὰς ναῦς ἐποιεῖτο τὰ σχοινία. (5) Τὸ δὲ capi φύεται μὲν ἐν τῷ ὕδατι περὶ τὰ ἕλη χαὶ τὰ πεδία ἐπειδὰν ὁ ποταμὸς ἐπέλθη,, ῥίζαν δὲ ἔχει σχληρὰν καὶ συνεστραμμένην, xal ἐξ αὐτῆς φύεται τὰ σαρία χαλούμενα" ταῦτα δὲ urine μὲν ὡς δύο πήχεις πάχος δὲ ἡλίχον ὃ δάχτυλος ὃ μέγας τῆς χειρός" τρίγωνον δὲ χαὶ τοῦτο χαθάπερ ὃ πάπυρος χαὶ χόμην ἔχεν παραπλήσιον. Μασώμενοι δὲ ἐχδάλλουσι χαὶ τοῦτο τὸ μάσημα, τῇ ῥίζη δὲ οἱ σιδηρουργοὶ χρῶνται" τὸν γὰρ ἄνθραχα ποιεῖ χρηστὸν διὰ τὸ σχληρὸν εἶναι τὸ ξύλον. (6) Τὸ δὲ μνάσιον ποιῶδές ἐστιν, ὥστ᾽ οὐδεμίαν παρέχεται χρείαν πλὴν τὴν εἷς τροφήν. Καὶ τὰ μὲν γλυχύτητι διαφέροντα ταῦτά ἐστι. Φύεται δὲ χαὶ ἕτερον ἐν τοῖς ἕλεσι χαὶ ταῖς λίμναις ὃ οὐ συνάπτει τῇ γῇ, τὴν μὲν φύσιν ὅμοιον τοῖς χρίνοις, πολυφυλλότερον δὲ χαὶ παρ᾽ ἄλληλα τὰ φύλλα καθάπερ ἐν διστοιχία " χρῶμα δὲ χλωρὸν ἔχει σφόδρα. Χρῶνται δὲ οἱ ἰατροὶ πρός τε τὰ γυναιχεῖα αὐτῷ καὶ πρὸς τὰ χατάγματα. (7) Συμθανδνει δὲ ὥστε καὶ ἀποφέρεσθαι" ἕτερα δ᾽ ἀπ᾿ αὐτῶν πλείω. Ταῦτα δὲ γίνεται ἐν τῷ ποταμῷ εἰ μὴ ὁ ῥοῦς ἐξέφερεν" ὁ δὲ χύαμος φύεται μὲν ἐν τοῖς ἕλεσι χαὶ λίμναις, χαυλὸς δὲ αὐτοῦ μῆχος μὲν ὃ μαχρότατος εἷς τέτταρας πήχεις, πάχος δὲ δακτυλιαῖος,, ὅμοιος δὲ χαλάμῳ μαλαχῷ; ἀγονάτῳ. Διαφύσεις δὲ ἔνδοθεν ἔχει δι᾽ ὅλου διειλημ- μένας ὁμοίας τοῖς χηρίοις" ἐπὶ τούτῳ δὲ $ χωδύα, παρομοία σφηχίῳ περιφερεῖ, χαὶ ἐν ἑχάστῳ τῶν χυτ- τάρων χύαμος μιχρὸν ὑπεραίρων αὐτῆς, πλῆθος δὲ οἱ πλεῖστοι τριάχοντα. Τὸ δὲ ἄνθος διπλάσιον ἢ μή- χώνος, χρῶμα δὲ Suotov ῥόδων χαταχορές " ἐπάνω δὲ THEOPHRASTI tres : papyrus, quod sari, tertiumque quod monasium appellatur. (3) Papyrus non in magna altitudine aqua nascitur, sed fere duo cubitorum aut paullo minore. Radix crassitudine bracchiali viri nempe. robusti, longitudine decem cubitorum et ampliore; exstat super terra radi culas tenues et gregarias in limum demittens, sursum vero caules, papyros vocatos, triquetros, magnitadine fere quatuor cubitorum, qui in comam inutilem exilere- que desinunt fructum vero nullum ferunt. (4) Radicibus pro ligno utuntur, nonsolum ut materia igniaria, sed etiam ad variam suppellectilem inde faciendam, quum neulte pulchroque ligno constent. Ipse vero papyrus multipli- | cem habet usum; etenim navigia ex éo faciunt, et ὁ hbro vela tegotesque texunt, et vestis genus aliquod, et stra- gula, et funes, aliaque plura. Fiteris quidem charte usu maxime cognitx» habentur : sed plurimam maximam- que opem in re cibaria prestant. Ombnes οἶδα incole papyrum et crudum et elixum et assum mandunt, suc- cum deglutiunt mansique reliquias exspuunt. Talis pe- pyrus est talesque usus prebet. Nascitur etiam in Syria ad paludem istam ubi calamus odoratus provenit, unde etiam Antigonus funes navigiis parandas curabat. (5) Sari nascitur in aqua apud paludes et in campis, quando amnis recesserit : radicem habet duram contortamque, 8 quo caules, qui saria appellantur, prodeunt. Hi vero longitudine fere duorum cubitorum, crassitudine pol- licari sunt, et ipsi triquetri ut papyrus et in similem comam desinentes. Hunc quoque mandunt mansurm- que erspuunt; radice autem fabri ferrari utuntor : lignum enim, quia durum, carbonem optimum prabet. (6) Mnasium est herbaceum, ita ut usum nullum exbi- beat preterquam in cibo. H sunt que dulcedine ex- cellunt. Aliud etiam nascitur in paludibus et stagnia, quod terram haud attingit, habitu crinis simile, sed magis ‘foliosum, foliis parallelis tanquam duplici serie : colore intense viridi. Utuntur eo medici ad mulierum pruffuvia et ad fracturas. Accidit autem ut etiam deducanter alia ... plura. (7) Hec autem in flumine nascustur, nisi forte fluxus efferebat. Faba nascitur in paludibus stagnisque, caule, cum longissimus est, ad quatuor cubito- rum usque mensuram, crassitudine digitali, simili calamo moili, non geniculata. Interstitia intrinsecus habet ducta per totum caulem favorum modo : huic insidet capitu- lum, quod codya vocatur, simile vesparum nido rotundo, cujus sivgulis in cellis singule fabis continentur paullu- lum supereminentes, numero, cum plurime», triginta. Flos duplici papaveris magnitudine, color rosarum satu 10 40. 45 ro 2 ι τοῖς ἀμμώδεσι χωρίοις, ἅ ἐστιν οὐ πόρρω τοῦ ποτα- | pod, φύεται κατὰ γῆς ὃ καλεῖται μαλιναθάλλη, στρογ- Ὑύλον τῷ σχήματι μέγεθος δὲ ἡλίχον μέσπιλον, ἀπύ- pr,vov δὲ, ἄφλοιον' φύλλα δὲ ἀφίησιν ἀπ᾽ αὐτοῦ ὅμοια χυπείρῳ᾽ ταῦτα συνάγοντες οἱ κατὰ τὴν χώραν ἑψοῦσιν ἦν βρυτῷ τῷ ἀπὸ τῶν χριθῶν καὶ γίνεται γλυχέα σφό- Spa χρῶνται δὲ πάντες ὥσπερ τραγήμασι. (13) Τοῖς δὲ βουσὶ καὶ τοῖς προδάτοις ἅπαντα μὲν τὰ φυόμενα ἐδώδιυά ἐστιν, ἕν δέ τι γένος ἐν ταῖς λίμναις καὶ τοῖς ἕλεσι φύεται διαφέρον ὃ καὶ χλωρὸν νέμονται χαὶ ξη- ραίνοντες παρέχουσι κατὰ χειμῶνα τοῖς βουσὶν ὅταν ἐργάσωνται" xal τὰ σώματα ἔχουσιν εὖ σίτου ἄλλο λαμθάνοντες οὐθέν. (14) Ἔστι δὲ καὶ ἄλλο παρα- υόμενον αὐτόματον ἐν τῷ σίτῳ ᾿ τοῦτο δὲ ὅταν ὃ σῖτος ἷ καθαρὸς ὑποπτήσαντες χαταδάλλουσι τοῦ χειμῶνος δγρὰν εἰς γῆν" βλαστήσαντος δὲ τεμόντες xal ξηρά- γαντες παρέχουσ: χαὶ τοῦτο βουσὶ χαὶ ἵπποις χαὶ τοῖς ὑποζυγίοις σὺν τῷ χαρπῷ τῷ ἐπιγινομένῳ: 8 δὲ χαρπὸς μέγεθος μὲν ἡλίχον σήσαμον, στρογγύλος δὲ xal τῷ χρώματι χλωρὸς, ἀγαθὸς δὲ διαφερόντως. Ἔν Αἰγύπτῳ μὲν οὖν τὰ περιττὰ σχεδὸν ταῦτα ἄν τις λάθοι. 1X. “Εχαστοι δὲ τῶν ποταμῶν ἐοίκασιν ἴδιόν τι φέρειν ὥσπερ χαὶ τῶν χερσαίων. ᾿Επεὶ οὐδὲ 8 τρί- 6ooc ἦν ἅπασιν οὐδὲ πανταχοῦ φύεται ἀλλ᾽ ἐν τοῖς ἑλώδεσι τῶν ποταμῶν ἐν μεγίστῳ δὲ βάθει πεντα- πήχει A μιχρῷ μείζονι καθάπερ περὶ τὸ Στρυμόνα" σχεδὸν δὲ ἐν τοσούτῳ χαὶ δ᾽ χάλαμος καὶ τὰ ἄλλα. Ὑπερέχει δὲ οὐθὲν αὐτοῦ πλὴν αὐτὰ τὰ φύλλα ὥσπερ ἐπινέοντα χαὶ χρύπτοντα τὸν τρίδολον, ὃ δὲ τρίδολος αὐτὸς dv τῷ ὕδατι νεύων εἰς βυθόν. (4) Τὸ δὲ φυλλον ἐστὶ πλατὺ, προσεμφερὲς τῷ τῆς πτελέας, μίσχον δὲ ἔχει σφόδρα μαχρόν" ὃ δὲ καυλὸς ἐξ ἄχρου παχύτατος ὅθεν τὰ φύλλα καὶ ὃ χαρπὸς, τὰ δὲ χάτω λεπτότερος ἀεὶ μέχρι τῆς ῥίζης ἔχει δὲ ἀποπεφυχότα ἀπ᾽ αὐτοῦ τριχώδη τὰ μὲν πλεῖστα παράλληλα τὰ δὲ χαὶ παραλ- λάττοντα, χάτωθεν ἀπὸ τῆς ῥίζης μεγάλα τὰ δὲ ἄνω ἀεὶ ἐλάττω προϊοῦσιν, ὥστε τὰ τελευταῖα μιχρὰ πάμπαν εἶναι χαὶ τὴν διαφορὰν μεγάλην τὴν ἀπὸ τῆς δίζης πρὸς τὸν χαρπόν. "ἔχει δὲ ἐχ τοῦ ἑνὸς χαυλοῦ καὶ παραδλαστήματα πλείω" χαὶ γὰρ τρία χαὶ τέτταρα, μέγιστον δ᾽ αἰεὶ τὸ πλησιαίτερον τῆς ῥίζης, εἶτα τὸ μετὰ τοῦτο χαὶ τὰ ἄλλα χατὰ λόγον. Τὸ δὲ παρα- ὀλάστημά ἐστιν ὥσπερ καυλὸς ἄλλος, λεπτότερος μὲν τοῦ πρώτου, τὰ δὲ φύλλα χαὶ τὸν χαρπὸν ἔχων δμοίως. Ὁ δὲ χαρπὸς μέλας καὶ σχληρὸς σφόδραᾳ. Ῥίζαν δὲ ἡλίχην χαὶ ποίαν ἔχει σκεπτέον. Ἢ μὲν οὖν φύσις τοιαύτη. Φύεται μὲν ἀπὸ τοῦ χαρποῦ τοῦ πίπτοντος χαὶ ἀφίησι βλαστὸν τοῦ ἦρος" (3) φασὶ δὲ οἵ μὲν εἶναι ἐπέτειον οἱ δὲ διαμένειν τὴν μὲν ῥίζαν εἰς χρόνον ἐξ ἧς καὶ τὴν βλάστησιν εἶναι τοῦ χαυλοῦ. Τοῦτο μὲν οὖν σχεπτέον. Ἴδιον δὲ παρὰ τἄλλα τὸ τῶν παρα- φυομένων dx τοῦ χαυλοῦ τριχωδῶν' οὔτε γὰρ φύλλα | ταῦτα οὔτε χαυλός" ἐπεί τό γε τῆς παραδλαστήσεως χοινὸν χαλάμου χαὶ ἄλλων. THEOPHRASTI arenosis, quer non procul a fiumine sita sunt, sub terra - nascitur que malinathalle vocatur, figura rotunda mag- nitudine mespili, sed sine nucleo et cortice : folia emittit cypero similia. Hzec ab incolis collecta et in bryto hor- deaceo cocta admodum dulcia fiunt, ut pro bellarils ds utantur. (13) Bubus autem ovibusque omnia quidem ibi nascentia in cibum cedunt, unum vero est genus in stagnis paludibusque proveniens quod valde prestat, quod et viride ab iis depascitur et hiemis tempore sic- catum bubus laborantibus prabetur : exque eo corpora bene habent, tametsi nullum alium cibum capiuat (14) Est etiam aliud quod sponte frumentis internascitar; id cum frumentum purgatum fuerit, adustura hieme in humidam terram deponunt. Quum egerminavit decisum siccatumque hoc quoque bubus, equis jumentisque pre- bent una cum fructu subnascente " fructus vero magni- tudine sesami, rotundus colureque viridis est, bonitate prestans. Hssc fere in Zgypto eximia et rara notari possunt. IX. Quisque vero amnis plantas sibi proprias ferre vi- detur, uti id in terrestribus locis compertum haben Neque enim tribolus in omnibus nec ubique nascitur sed in paludosis tantum fluviorum locis, altitudine cum pro- fundissima quinque cubitorum aut paullo profundiore ut in Strymone. Eadem fere etiam calamus et reliqua prodeunt. Nihil autem ejus eminet aqua prester ipsa folia, quae tanquam supernatant tribolumque occultant, qui ipse in aqua deorsum vergit. (2) Folium est latum, εἷ- meo simile, pedunculo longissimo suffultum, canulis vero parte summa crassissimus, e qua folia et fructus pro- deunt, inferiore autem gracilior usque ad radicem : ab eo exeunt capillamenta qussdam, maxime ex parte parallela, interdum etiam alternantia, quorum infima et radici proxima ampla, superiora subinde minora usque fiunt adeo, ut postrema omnino erigua sint et differentia magna ab radice usque ad fractum conspiciatur. Ex eo- dem caule germina habet lateralia plura, tria quatuorve, quorum maximum est quod radici prorimum, reliqua pro- portione deinceps minuuntur. Hc lateralia germina ni- hil sunt nisi caules, principali quidem tenuiores, sed folia fructumque pari modo gestantes. Fructus niger, admo- dum durvs : radicem quantam qualemque habeat consi- derandum. Talis est habitus triboli. Provenite serni- nibus decidentibus, germinaque vere edit. (3) Alii annuuia esse affirmant, alii vero radicem perennem esse et caulesa ex ca renasci; quod considerandum est. Propria sibi habet singularia ista capillamenta caule enata, que neque pro caule, neque pro foliis possunt haberi. Nam quod latere germina emittit, id cum calamo ei alii:que com- munc est. 10 χυπείρου πολύ τι τῶν ἄλλων παραλλάττει τῇ ἀνωμα -- λίᾳ, τῷ τὸ μὲν εἶναι παχύ τι χαὶ σαρχῶδες αὐτῆς τὸ δὲ λεπτὸν καὶ ξυλῶδες " χαὶ τῇ βλαστήσει χαὶ τῇ γε- νέσει' φύεται γὰρ ἀπὸ τοῦ πρεμνώδους ἑτέρα λεπτὴ χατὰ πλάγιον, εἶτ᾽ ἐν ταύτῃ συνίσταται πάλιν τὸ σαρ- χῶδες ἐν ᾧ χαὶ 8 βλαστὸς ἀφ᾽ οὗ ὃ χαυλός" ἀφίησι δὲ xal εἷς βάθος τὸν αὐτὸν τρόπον ῥίζας, δι᾽ ὃ χαὶ πάντων μάλιστα δυσώλεθρον χαὶ ἔργον ἐξελεῖν. (6) Σχεδὸν δὲ παραπλησίως φύεται ἢ ἄγρωστις ἐκ τῶν γονάτων᾽ αἴ γὰρ ῥίζαι γονατώδεις, ἐξ ἑχάστου δ᾽ ἀφίησιν ἄνω βλαστὸν xal κάτωθεν ῥίζαν. Ὡσαύτως δὲ xal ἡ ἄχανθα χεάνωνος, ἀλλ᾽ οὐ χαλαμώϑης οὐδὲ γονατώδης ἢ ῥίζα ταύτης. Ταῦτα μὲν οὖν ἐπὶ πλεῖον διὰ τὴν ὁμοιότητα εἴρηται. Φύεται δ᾽ ἐν ἀμφοῖν καὶ ἐν τῇ γῇ καὶ ἐν τῷ ὕδατι ἰτέα, χάλαμος, πλὴν τοῦ adintixod, χύπειρον, τύφη, φλεὼς, βούτομος" ἐν δὲ τῷ ὕδατι μόνον σίδη. Περὶ γὰρ τῆς τύφης ἀμφισθητοῦσι. Καλλίω δὲ χαὶ μείζω τῶν ἐν ἀμφοῖν φυομένων αἰεὶ τὰ ἐν τῷ ὕδατι γίνεσθαί φασι. Φύεσθαι δ᾽ ἔνια τούτων χαὶ ἐπὶ τῶν πλοάδων, οἷον τὸ χύπειρον χαὶ τὸ βούτομον χαὶ τὸν φλεὼν ὥστε πάντα τὰ μέρη ταῦτα χατέχειν. (2) ᾿Ἐδώδιμα δ᾽ ἐστὶ τῶν ἐν τῇ λίμνη͵ τάδε: ἣ μὲν σίδη χαὶ αὐτὴ χαὶ τὰ φύλλα τοῖς προδάτοις, ὃ δὲ βλαστὸς τοῖς ὑσὶν, ὁ δὲ χαρπὸς τοῖς ἀνθρώποις. ᾿Γοῦ δὲ φλεὼ χαὶ τῆς τύφης χαὶ τοῦ βουτόμου τὸ πρὸς ταῖς ῥίζαις ἁπαλὸν, ὃ μάλιστα ἐσθίει τὰ παιδία. ‘Pila δ᾽ ἐδώ- διμος ἣ τοῦ pied μόνη τοῖς βοσχήμασιν,. ταν δ᾽ αὐχμὸς ἡ χαὶ μὴ γένηται τὸ χατὰ χεφαλῆς ὕδωρ ἅπαντα αὐχμεῖ τὰ ἐν τῇ λίμνη, μάλιστα δὲ ὁ χάλαμος ὑπερ οὗ καὶ λοιπὸν εἰπεῖν" ὑπὲρ γὰρ τῶν ἄλλων σχεδὸν εἴρηταις ΧΙ. Τοῦ è} καλάμου δύο φασὶν εἶναι γένη, τόν τε αὐλητιχὸν καὶ τὸν ἕτερον' ἕν γὰρ εἶναι τὸ γένος τοῦ ἑτέρου, διαφέρειν δὲ ἀλλήλων ἰσχύϊ {καὶ παχύτητι) χαὶ λεπτότητι καὶ ἀσθενεία" χαλοῦσι δὲ τὸν μὲν ἰσχυ- ρὸν καὶ παχὺν χαραχίαν, τὸν δ᾽ ἕτερον πλόχιμον" καὶ φύεσθαι τὸν μὲν πλόχιμον ἐπὶ τῶν πλοάδων, τὸν δὲ χαραχίαν ἐπὶ τοῖς κώμυσι" χώμυθας δὲ καλοῦσιν οὗ ἂν ἡ συνηθροισμένος χάλαμος χαὶ συμπεπλεγμένος ταῖς δίζαις" τοῦτο δὲ γίνεται χαθ᾽ odg ἂν τόπους τῆς λίμνης εὔγειον ἦ χωρίον" γίνεσθαι δέ ποτε τὸν χαραχίαν χαὶ οὗ ὃ αὐλητιχὸς,, μαχρότερον μὲν τοῦ ἄλλου χαραχίου σχωληχόδρωτον δέ. Τούτου μὲν οὖν ταύτας λέγουσι τὰς διαφοράς. (2) Περὶ δὲ τοῦ αὐλητιχοῦ τὸ μὲν ύεσθαι δι᾿ ἐννεατηρίδος ὥσπερ τινές φασι χαὶ ταύτην Loan τὴν τάξιν οὐχ ἀληθὲς, ἀλλὰ τὸ μὲν ὅλον αὐξηθεί- σης γίνεται τῆς λίμνης" ὅτι δὲ τοῦτ᾽ ἐδόχει cuubalven ἐν τοῖς πρότερον χρόνοις μάλιστα δι᾽ ἐννεατηρίδος, χαὶ τὴν γένεσιν τοῦ χαλάμου ταύτην ἐποίουν τὸ συμδεδη,- χὸς ὡς τάξιν λαμθάνοντες. (5) Γίνεται δὲ ὅταν ἐπομ- 6plac γενομένης ἐμμένῃ τὸ ὕδωρ δύ᾽ ἔτη τοὐλάχιστον, ἂν δὲ πλείω χαὶ χαλλίων" τούτου δὲ μάλιστα μνημο-- νεύουσι γεγονότος τῶν ὕστερον χρόνων ὅτε συνέθη τὰ περὶ Χαιρώνειαν" πρὸ τούτων γὰρ ἔφασαν ἔτη πλείω THEOPHRASTI exstirpari potest. Cyperi radix longe distat a ceteris ine- qualitate : pars enim ejus crassa et carnosa, pars tennis αἱ lignosa . sed etiam germinatione ac propagatione : nas- citur enim de caudicea parte radix altera, tenuis, obli- qua, post in hac rursus pars carnosa consistit, qua ger- men continetur e quo caulis oritur, et que simili ratione radices deorsum emittit; ita ut omnium minime evdii exstirparique possit. (6) Simili fere modo agrostis etiam e geniculis nascitur : radices enim geniculis distincia sunt e quibus singulis sursum caulem, deorsum radicem emittit. Pari modo et acantha ceanonus, sed hujus ra- dix non arundinacea neque geniculata est. De his igiter prolixius propter affinitatem exposuimus. Utrobique nascuntur et in terra et in aqua salix, calamus excepto tibiali, cypreum, typha, phleus, butomus : in aqua tantum sida; de typha enim dubitant. Farum, quze utrobique nascuntur, pulchriora semper majoraque ques in aqua vegetant evadere afferunt. Quaidam illarum etiam in nsulis fluitantibus nasci dicunt, ut cyperum, butomusm, phleum, ita ut partes istas omnes occupent. (7) Cibo apta: sunt ex iis, que in lacu nascuntur, hssc : sida & ipsa et folia ovibus, surculi suibus, fructus bominibus. Phlei, typhe et butomi infera pars tenera juxta radi- ces, quam puerì potissimum mandere solent : radix sola phici pecoribus in pabulum cedit. Cum autem siccitas ingruit et aquee pluvie deliciunt, omnia ἰδία in lacu de- gentia ariditate squalent, et inprimis calamus, de quo ut dicam superest, postquam de ceteris satis dictum est. XI. Calami igitur duas species esse tradunt, tibialem et vulgarem. Vulgaris enim unam tantum speciem esse, qua vero validitate (crassitia), tenuitate et exilitate differat. Validum et crassum appellant characiam, al- terwin vero vitilem ; hunc in insulis fluitantibus nasci, illum in comythibus : comythes vocant laca, ubi arundo coa- gesta et radicibus implexa creverit, quod fit locis stagno- rum ubì tellus pinguis letaque est. Characiam vero nasci interdum etiam, ubi tibialis, eumque longiorem qui dem, quam alibi, sed vermibus erosum. Hujus igitur differentias has tradunt. (2) De tibiali autem quod referuat, nono quoque anno provenire eumque nascendi ordinera constantem esse, non verum est : sed nascitur omniao lacu repleto. Quod quia priori tempore nono queque anno accidere visum, eodem intervallo calami generationem fieri statuerunt, eventurn fortuito pro regula accepto. (3) Nascitur vero quando post tempus pluviosum aqua per biennium saltem remansit, cum vero diutius, pulchrior etiam : id evenisse his postremis temporibus maxime meminere quo tempore apud Chssroneam dimicatum est: ante quod preelium per plures annos lacum in altum ac- ὧν 18 THEOPHRASTI venda: περὶ τὴν ᾿Οξεῖαν χαλουμένην Kaprrv: è δὲ τόπος οὗτός ἐστιν ἐμῥολὴ τοῦ Κηφισοῦ. Γειτνιᾷ δ᾽ αὐτῷ πεδίον εὔγειον ὃ προσαγορεύουσιν Ἵππίαν. (9) Πρός- ὄορρος δὲ τόπος ἄλλος τῆς Ὀξείας Καμπῆς ἐστιν ὃν καλοῦσι Bondplav φύεσθαι δέ φασι καὶ χατὰ ταύτην εὐγενῇ τὸν χάλαμον. Τὸ δὲ ὅλον οὗ ἂν ἦ βαθύγειον καὶ εὔγειον χωρίον χαὶ ἱλυῶδες χαὶ ὁ Κηφισὸς ἀναμίσ- γεται καὶ πρὸς τούτοις βάθυσμα τῆς λίμνης, χάλλισ- τὸν γίνεσθαι χάλαμον. Περὶ γὰρ τὴν ᾿Οξεῖαν Καμπὴν xal τὴν Βοηδρίαν πάντα ταῦτα ὑπάρχειν. Ὅτι δὲ ὁ Κυφισὸς μεγάλην ἔχει ῥοπὴν εἷς τὸ ποιεῖν χαλὸν τὸν χάλαμον σημεῖον ἔχουσι" χαθ᾽ ὃν γὰρ τόπον ὁ Μέλας χαλούμενος ἐμθάλλει βαθείας οὕσης τῆς λίμνης xal τοῦ ἐδάφους εὐγείου χαὶ ἱλυώδους, ἢ ὅλως μὴ γίνεσθαι ἢ φαῦλον. ‘H μὲν οὖν γένεσις καὶ φύσις τοῦ αὐλητι- χοῦ χαὶ ἣ χατεργασία καὶ τίνας ἔχει διαφορὰς πρὸς τοὺς ἄλλους ἱχανῶς εἰρήσθω. (ιυ) Γένη δὲ οὐ ταῦτα μόνον ἀλλὰ πλείω τοῦ καλάμου τυγχάνει φανερὰς ἔχοντα τῇ αἰσθήσει διαφοράς" ὁ μὲν γὰρ πυχνὸς καὶ τῇ capri χαὶ τοῖς γόνασιν, ὃ δὲ μανὸς χαὶ ὀλιγογόνατος" καὶ 8 μὲν χοῖλος ὃν καλοῦσί τινες συριγγίαν, οὐδὲν γὰρ ὡς εἰπεῖν ἔχει ξύλου xal σαρχός" ὃ δὲ στερεὸς χαὶ cupe πλήρης μικροῦ. Καὶ ὃ μὲν βραχὺς, ὁ δὲ εὐαυξὴς χαὶ ὀψηλὸς καὶ παχύς. Ὁ δὲ λεπτὸς xal πολύφυλλος, ὃ δὲ ὀλιγόφυλλος xal μονόφυλλοςς. Ὅλως δὲ πολλαί τινές εἰσι διαφοραὶ χατὰ τὰς φύσεις χαὶ τὰς χρείας" ἕκαστος γὰρ πρὸς ἕχαστα χρήσιμος. (11) Ὀνόμασι δὲ ἄλλοι ἄλλοις “προσαγορεύουσι' χοινότατον δέ πως ὃ δόναξ ὃν χαὶ λοχμωδέστατόν γέ φασιν εἶναι χαὶ 80 μάλιστα φύεσθαι παρὰ τοὺς ποταμοὺς καὶ τὰς λίμ- νας. Διαφέρειν δ᾽ ὅμως παντὸς χαλάμου πολὺ τόν τε dv τῷ ξηρῷ καὶ τὸν ἐν τοῖς ὕδασι φυόμενον. ἤ]διος δὲ καὶ ὃ τοξιχὸς ὃν δὴ χρητιχόν τινες καλοῦσιν " ὀλιγογό- νατος μὲν σαρχωδέστερος δὲ πάντων καὶ μάλιστα χάμ- by δεχόμενος χαὶ ὅλως ἄγεσθαι δυνάμενος ὡς ἂν θέλῃ τις θερμαινόμενος. κατὰ τὰ φύλλα μεγάλας διαφορὰς οὐ πλήθει χαὶ μεγέ- der μόνον ἀλλὰ χαὶ χροιᾷ, Ποιχίλος γὰρ ὃ λαχωνιχὸς καλούμενος. ἴΕτι δὲ τῇ θέσει χαὶ προσφύσει" χάτω- θεν γὰρ ἔνιοι πλεῖστα φέρουσι τῶν φύλλων, αὐτὸς δὲ ὥσπερ ἐκ θάμνου πέφυχε. Σχεδὸν δέ τινές φασι χαὶ τῶν λιμναίων ταύτην εἶναι τὴν διαφορὰν τὸ πολύφυλ- λον καὶ παρόμοιον ἔχειν τρόπον τινὰ τὸ φύλλον τῷ τοῦ χυπείρου χαὶ φλεὼ χαὶ βρύου χαὶ βουτόμου᾽ σχέψασ-- θαι δὲ δεῖ τοῦτο, ἐπίγειον È οὐχ εἷς ὀρθὸν ἀλλ᾽ ἐπὶ γῆς ἀφίησι τὸν xav- λὸν ὥσπερ ἢ ἄγρωστις, χαὶ οὕτως ποιεῖται τὴν aù- ξησιν. Ἔστι δὲ 8 μὲν ἄρρην στερεὸς, χαλεῖται δὲ ὑπό τινων εἰλετίας. Ὁ δὲ ἱνδιχὸς ἐν μεγίστη διαφορᾷ καὶ ὥσπερ ἕτερον ὅλως τὸ γένος" ἔστι δὲ ὃ μὲν ἄρρην στερεὸς, ὃ δὲ θῆλυς χοῖλος" διαιροῦσι γὰρ χαὶ τοῦτον τῷ ἄρρενι χαὶ θήλει. Φύονται δ᾽ ἐξ ἑνὸς πυθμένος πολλοὶ καὶ οὐ λοχμώδεις" τὸ δὲ φύλλον οὐ μαχρὸν, ἀλλ᾽ ὅμοιον τῇ ἰτέα τῷ δὲ μεγέθει μεγάλοι καὶ εὐπαγεῖς ὥστε (12) "Ἔχουσι δὲ ὥσπερ ἐλέχθη xal calamus ut e frutice se attollit. (13) Γένος δέ τι χαλάμου φύεται xal | mant in loco, qui Oxea Campe, i. e. Flerus acutus, vocatur, ubi Cephisus ostia habet : ei conterminus est campus pinguis, quem Hippian vocant. (9) Alius est locus ad septentrionem Oxc® Campe situs Boedri» no- mine : et ibi probum calamum nasci asseverant. Orsnino autem ubi locus sit profundus solumque pingue ac Iime- sufh, Cephisique aqua admixta atque lacus etiam altitado amplietur, ibi optimum calamum provenire ; quippe que omnia competere circa Oream Campen et Boedriam. Qued autem Cephisus magnam habeat vim ad procreandem calamum laudabilem, argumento dicunt, quod eo loce ubi Melas influit, quamvis lacus profundus sotumque pingue ac limosum sit, tamen aut omnino nullus aut vilis | nascatur. Generationem igitur calami tibialis, naturam, differentias, queque sit ejus pra:paratio, abunde dictum est. (10) Ceterum calami species practer illas alis etiam sunt, quarum differenti» haud egre percipiuntar. Alles enim densus tam carne quam geniculis , alius laxus pen- cisque geniculis ; atque alius concavus, quem quidem syringiam appellant, nihil enim fere ligni carnisve con- tinet, alius solidus totusque fere intus plenus; tum alias brevis, alius procerus, excelsus crassusque, alius temuis ef | foliosus, alius paucis velsingulo adeo folio instructus; atque omnino multis differentiis pro natura usuque discrepant : singuli enim ad singula utiles ; (11) alii autem aliis noral- nibus appellant. Species maxime communis est clonar, quem maxime virgultosum esse et ad amnes et lacus nasci perhibent ; differre tamen ajunt omnium calamorum maxime eum qui in siccis et eum qui in aquis nascater. Singularis quoque est toxicus, quem quidam creticum | appellant, qui paucis geniculis constat, magis tamen quam ceteri omnes carnosus est flectique potest et ora- | nino calefactus obsequitur quocunque duxeris. (13) Βὸ- liis etiam magnopere differunt, non numero et magnita- dine solum sed etiam colore : variegatus enim est quem laconicum appellant; dein situ etiam et ortu : 818 enim infera parte maximam foliorum partem gerunt, e quibus Quidam etiam asseve- rant banc esse communem calamorum palustrium diffe | rentiam, quod multa folia gerant, foliumque quodammmodo simili modo se habere ut cvperi, phiei, bryi et butomi folium; quod amplius considerandum est. (13) Est et alia calami species terrestris, qua caulem non attollit sed ob terram mittit, ut agrostis, et hoc modo augetur. Calamus masculus solidus est, a nonnullis iletias appella- tus. Indicus vero longissime distat et aliud omnino genus esse videtur; mas solidus est, femineus autem fistulosus, nam hujus quoque marem femineamque distinguunt : nascuntur autem plures ex uno caudice, neque vero fru- | ticosus est : folium haud longum sed salicino simile. Magnitudine vero insigni sunt et compacti ut vicem ja- 10 15 40 45 80 ἔχειν ὡς εἰπεῖν οἱ ὀρεοτύποι δδαφορὰν, ἀλλὰ πάντα el- ναι μαχρόδια χαὶ οὐθὲν βραχύδιον᾽ αὐτὸ μὲν τοῦτο ἴσως ἀληθὲς λέγοντες" ἅπαντα γὰρ ὑπερτείνει πολὺ τὴν τῶν ἄλλων ζωήν. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὅμως ἐστὶ τὰ μὲν μᾶλλον τὰ δ᾽ ἧττον μαχρόθια καθάπερ ἐν τοῖς ἡμέροις: ποῖα δὲ ταῦτα σχεπτέον. ‘Tà δὲ ἥμερα φανερῶς δια- φέρει τῷ τὰ μὲν εἶναι μαχρόδια τὰ δὲ βραχύθια" ὡς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ ἄγρια τῶν ἡμέρων μαχροδιώτερα γχαὶ ὅλως τῷ γένει χαὶ τὰ ἀντιδιηρημένα xad' ἕχαστον, οἷον χότινος ἐλάας, χαὶ ἀχρὰς ἀπίου, ἐρινεὸς συχῇς" ἰσ-. χυρότερα γὰρ καὶ πυχνότερα χαὶ ἀγονώτερα τοῖς περι- χαρπίοις. (2) Τὴν δὲ μαχροδιότητα μαρτυροῦσιν ἐπί γέ τινων χαὶ ἡμέρων καὶ ἀγρίων καὶ αἱ παραδεδομέναι φῆμαι παρὰ τῶν μυθολόγων: ἐλάαν μὲν γὰρ λέγουσι τὴν ᾿Αθήνησι, φοίνικα δὲ τὸν ἐν Δήλῳ, χότινον δὲ τὸν ἐν Ὀλυμπίᾳ ἀφ᾽ οὗ ὁ στέφανος, φηγοὺς δὲ τὰς ἐν Ἰλίῳ τὰς ἐπὶ τοῦ Ἴλου μνήματος" τινὲς δέ φασι καὶ τὴν ἐν Δελφοῖς πλάτανον ᾿Αγαμέμνονα φυτεῦσαι χαὶ tiv ἐν Καφύαις τῆς ᾿Αρχαδίας. Ταῦτα μὲν οὖν ὅπως ἔχει τάχ᾽ ἂν ἕτερος εἴη λόγος" ὅτι δέ ἐστι μεγάλη διαφορὰ τῶν δένδρων φανερόν" μαχρόβια μὲν γὰρ τά τε προει- ρημένα καὶ ἕτερα πλείω" βραχύθια δὲ χαὶ τὰ τοιαῦτα ὁμολογουμένως οἷον ῥοιὰ, συχῇ, μηλέα, χαὶ τούτων ἣ ἦρινὴ μᾶλλον χαὶ ἧ γλυχεῖα τῆς ὀξείας, ὥσπερ τῶν ῥοῶν ἣ ἀπύρηνος. Βραχύθια δὲ χαὶ ἀμπέλων ἔνια γένη καὶ μάλιστα τὰ πολύκαρπα. δοχεῖ δὲ χαὶ τὰ πάρ- ύδρα βραχυδιώτερα τῶν ἐν τοῖς ξηροῖς εἶναι οἷον irta, λεύχη, ἀχτὴ, αἴγειρος. (8) "Ἔνια δὲ γηράσχει μὲν χαὶ σήπεται ταχέως, παραδλαστάνει δὲ πάλιν dx τῶν αὐτῶν ὥσπερ αἱ δάφναι xal αἵ μηλέαι τε χαὶ αἴ fox καὶ τῶν φιλύδρων τὰ πολλά" περὶ ὧν xal σχέψαιτ᾽ ἂν τις πό- τερὰ ταὐτὰ δεῖ λέγειν ἢ ἕτερα χαθάπερ al τις τὸ στέ- λεχος ἀποχόψας ὥσπερ ποιοῦσιν ol γεωργοὶ πάλιν ἀνα- θεραπεύοι τοὺς βλαστοὺς, ἢ εἰ καὶ ὅλως ἐχχόψειεν ἄχρι τῶν ῥιζῶν καὶ ἐπικαύσειεν' χαὶ γὰρ ταῦτα ποιοῦ- σιν, ὁτὲ δὲ χαὶ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου συμθαίνει" πότερα δὴ τοῦτο ταὐτὸ δεῖ λέγειν ἢ ἕτερον ; ἦ μὲν γὰρ ἀεὶ τὰ μέρη τὰς αὐξήσεις χαὶ φθίσεις φαίνεται παραλλάττοντα χαὶ ἔτι τὰς διαχαθάρσεις τὰς ὕπ᾽ αὐτῶν, ταύτῃ μὲν ἂν δόξειε ταὐτὸν εἶνχι" τί γὰρ ἂν ἐπὶ τούτων ἣ ἐχείνων διαφέροι ; (4) fi δ᾽ ὥσπερ οὐσία χαὶ φύσις τοῦ δένδρου μάλιστ᾽ ἂν φαίνοιτο τὸ στέλεχος, ὅταν μεταλλάττῃ τοῦτο χἂν τὸ ὅλον ἕτερον ὑπολάθοι τις, εἰ μὴ ἄρα διὰ τὸ ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀρχῶν εἶναι ταὐτὸ θείη" καίτοι πολ- λάχις συμθαίνει χαὶ τὰς ῥίζας ἑτέρας εἶναι χαὶ μετα- θάλλειν τῶν μὲν σηπομένων τῶν δ᾽ ἐξ ἀρχῆς βλαστα- νουσῶν. ᾿Επεὶ ὥς γέ τινές φασι τὰς ἀμπέλους μα-- χροδιωτάτας εἶναι τῷ μὴ φύειν ἑτέρας ἀλλ᾽ ἐκ τῶν αὐτῶν ἀεὶ συναναπληροῦσθαι γελοῖον ἂν ἴσως" εἰκὸς γὰρ μένειν τὰς ῥίζας ἐὰν μένη τὸ στέλεχος" αὕτη γὰρ οἷον ὑπόθεσις χαὶ φύσις δένδρων. Τοῦτο μὲν οὖν ὅπο- τέρως ποτὲ λεχτέον οὐθὲν ἂν διενέγχκαι πρὸς τὰ νῦν. (6) Τάχα δ᾽ ἂν οἵη μακροδιώτατον τὸ πάντως δυνάμενον "᾿αὐταρχεῖν ὥσπερ ἣ ἐλάα καὶ τῷ στελέχει χαὶ τῇ πα-- THEOPHRASTI differentiam esse lignatores affirmant, sed omnes vitan longam habere, quod quidem recte contendere videntur quum earum quaque vitam ceterarum longe superet Verumtamen et inter has alizo magis alie® minus diutur nam babent vitam uti et inter domesticas : quales ver vite sint quarendum. In domesticis certe hoc diseri: men est manifestum. Ut breviter dicam, silvestres do mesticis magis longeva, et totum earum genus et gulae species domesticis singulis opposite, ut oleaste olesx, piraster malo, caprificus fico : sunt enim validiores spissiores, et pericarpia minus carnosa pulposaque. (7 De grandevis quibusdam et domesticis et silvestribu: testimorfia fabularum a mythologis traditarum habemus: ut de olea Atheniensi, palma Deliaca, oleastro Olympic unde victoribus corona nectantur, phegis in tumulo ΠῚ apad Ilium; sunt qui et Delphicam platanum et alteram in Ca- phyis Arcadi satas ab Agamemnone dicant. Sed dehis quid statuendum sit, alio loco discutiendum esse videter. Patet vero arborum summam esse differentiam. Lee δῶν enim et quas antca diximus et aliso plures : bre- vem habent vitam et indubie tales quales sunt punica, ficus, pirus, earumque verna magis et dulcis quam acida, sicuti inter punicas ea que nucleis caret. Vitiam etiam species quaedam brevem vitam habent, carumqu maxime que fructu sunt copioso. Aquatiles etiam brevieci visa frui videntur iis, que in siccis nascuntur, ut sli, populusalba, acte, populus nigra. (3) Nonnulla cito quidem senescunt putrescuntque sed ex codem caudice repullulant, ut lauri, piri, punic® et magna pars earum que humidit oriuntur. De quibus etiam dubitari potest utrum caa- dem dicere oportet stirpem an diversam : quemadmo- dum si quis trunco preciso, id quod coloni sepe faciust, germina rursus educaverit , aut si totum ad radices uu prescideris adusserisque, nam et hoc faciunt et subiadt fortuito accidit, utrum inquam eandem stirpem dicere oporteat an diversam. Quia enim partes semper di crescendo et pereundo mutari apparet itemque se ips expurgando, propterea eadem stirps esse videtur : quid ‘enim inter has et illas interest? (4) Quia vero in truno! arboris tanquam essentia naturaque esse videtur, δὲ mutata, totum etiam diversum factum esse statueris. Nidi forte idem esse statuendum judicaveris quia ab codes principio oritur. Quanquam nonnunquam accidit ut radictt quoque ali ac nova suborte sint, cum ille putredine pe” rierint, nova vero germinaverint. Quod enim nonnulli di- cunt vites marime longievas esse quia non novas radice! procreant, sed ex iisdem semper compleantur, ridicule dic tum esse videtur : naturw enim lege fit ut radices dures! quamdiu truncus durat, in quo quasi fundamentum et nè: tura arborut est. Ceterumn utro hoc modo interpretat oporteat, nihil ad praesentem disputationem refert. (5) Pol tasse vero genus id omnium maxine firmum ad vivendur statucre oportet quod plurimnas permanendi causas in 5 HISTOR. PLANT. IV. 44. ρεὔλαστήσει καὶ τῷ δυσωλέϑρους ἔχειν τὰς ῥίζας. δυχεῖ δὲ δ βίος τῆς γ᾽ ἐλάας εἶναι, καθ᾽ ὃ τοῦ στελέ-- γος δεῖ τὸν ὄγχον τιθέντα μέτρον ἀναμετρεῖν τὸν χρό- γον, μάλιστα περὶ ἔτη διαχόσια. Εἰ δ᾽ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἐμπέλων λέγουσί τινες, ὡς παραιρουμένων τῶν ῥιζῶν χατὰ μέρος δύναται διαμένειν τὸ στέλεχος καὶ ἣ ὅλη φύσις ὁμοία χαὶ ὁμοιοφόρος ὁποσονοῦν χρόνον, μαχρο- βιώτατον ἂν εἴη πάντων. Φασὶ di δεῖν οὕτω ποιεῖν ἔταν ἤδη δοχῇ καταφέρεσθαι" χλήματά τε ἐπιδάλλειν χαὶ χαρποῦσθαι τὸν ἐνιαυτόν" μετὰ δὲ ταῦτα χατα- σχάψαντα ἐπὶ θάτερα τῆς ἀμπέλου περιχαθᾶραι πάσας τὸς ῥίζας, εἶτ᾽ ἐμπλῆσαι φρυγάνων χαὶ ἐπαμήσασθαι τὴν fiv (6) τούτῳ μὲν οὖν τῷ ἔτει χαχῶς φέρειν σφό- ρα, τῷ δ᾽ ὑστέρῳ βέλτιον, τῷ δὲ τρίτῳ καὶ τετάρτῳ χαθίστασθαι χαὶ φέρειν πολλοὺς χαὶ χαλοὺς ὥστε μη- δὲν διαφέρειν # ὅτε ἤχμαζεν" ἐπειδὰν δὲ πάλιν ἀπο- πληγὴ θάτερον μέρος παρασχάπτειν χαὶ θεραπεύειν ὁμοίως, χαὶ οὕτως αἰεὶ διαμένειν ποιεῖν δὲ τωῦτο μάλιστα δι᾽ ἐτῶν δέχα' δι’ ὃ χαὶ χόπτειν οὐδέποτε τοὺς τοῦτο ποιοῦντας ἀλλ᾽ ἐπὶ γενεὰς πολλὰς ταὐτὰ τὰ στελέχη, διαμένειν ὥστε μηδὲ μεμνῆσθαι τοὺς φυ- τεύσαντας: τοῦτο μὲν οὖν ἴσως τῶν πεπειραμένων ἀχούοντα δεῖ πιστεύειν. Τὰ δὲ μαχρόδια χαὶ βρα- χύξια τῶν. εἰρημένων θεωρητέον. XIV. Νοσήματα δὲ τοῖς μὲν ἀγρίοις οὔ φασι ξυω- ἔαίνειν 63° ὧν ἀναιροῦνται, φαύλως δὲ διατίθεσθαι χαὶ μάλιστα ἐπιδήλως ὅταν χαλαζοχοπηθῇ ἣ βλαστά- vv μέλλοντα ἢ ἀρχόμενα ἢ ἀνθοῦντα, χαὶ ὅταν ἣ πηνῦμα ψυχρὸν ἢ θερμὸν ἐπιγένηται χατὰ τούτους ἢ τοὺς χαιρούς. ᾿ Ὑπὸ δὲ τῶν ὡραίων χειμώνων οὐδὲ ἐν ὑπερδάλλοντες ὦσιν οὐδὲν πάσχειν ἀλλὰ καὶ ξυμφέ- μιν πᾶσι χειμασθῆναι' μὴ χειμασθέντα γὰρ χαχο- αστότερα γίνεσθαι. (:) Τοῖς δὲ ἡμέροις ἐστὶ πλείω νεήμετα χαὶ τὰ μὲν ὥσπερ χοινὰ πᾶσιν ἢ τοῖς πλεί- 2 ere τὰ δ᾽ ἴδια χατὰ γένη. Κοινὰ δὴ τό τε σχωλη- mistarxal ἀστροδολεῖσθαι χαὶ ὁ σφαχελισμός. Ἅπαντα Tip ὡς εἰπεῖν καὶ σχώληχας ἴσχει πλὴν τὰ μὲν ἐλάτ- τὰς τὰ δὲ πλείους χαθάπερ συχῇ, μηλέα χαὶ ἄπιος. Ὡς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν ἥχιστα σχωληχοῦνται τὰ δριμέα ᾧ χὴὶ ὁπώδη,, καὶ ἀστροδολεῖται ὡσαύτως" μᾶλλον δὲ πὰς νέοις ἢ τοῖς ἐν ἀχμῇ τοῦτο συμύαίνει, πάντων δὲ μέιστα τῇ τε συχῇ χαὶ τῇ ἀμπέλῳ. (1) Ἧ δ᾽ ἐλάχ τὸς τῷ τοὺς σχώληχας ἴσχειν, οἱ δὴ χαὶ τὴν συχῆν ἰρουσιν ἐχτίκτοντες , φύει καὶ ἧλον" οἱ δὲ μύχητα 6 mise, ἔνιοι δὲ λοπάδα᾽ τοῦτο δ᾽ ἐστὶν οἷον ἧλοι aù- ὧν. Διαφθείρονται δ᾽ ἐνίοτε χαὶ aî νέαι ἐλάσι διὰ τὴν ὑπερύολὴν τῆς πολυχαρπίας. ‘HH δὲ ψώρα καὶ di πτροσφυόμενοι χοχλίαι συχῆς εἰσιν" οὐ παντα χοῦ δὲ τοῦτο συμόαίνει ταῖς συχαῖς, ἀλλ᾽ ἔοιχε καὶ τὰ voon- Β para γίνεσθαι χατὰ τοὺς τότους ὥσπερ τοῖς ζώοις" int παρ᾽ ἐνίοις οὐ ψωριῶσι χαθάπερ οὐδὲ περὶ τὴν Αἰνείαν. (4) Ἁλίσκεται δὲ συκῇ μάλιστα καὶ σφα- e mici χαὶ χράδῳ. Καλεῖται δὲ σφαχελισμὸς μὲν. ὅταν αἱ ῥίζαι μελανθῶσι, χράδος δ᾽ ὅταν οἱ χλάδοι' ΤΠΈΟΡΗ. MISTON. PLANT. 81 habet, ut olea caudicem, sobolem et radices vitae maxime pervicacis. Ole® autem vita, si e trunci volumine, tanquam e mensura, tempus computare velis, ad ducentos maxime annos extendi videtur. Si autem verum est, quod de vite referunt, eam radicibus particulatim detractis caudicem totamque stirpem similem durare et similes fructus fe- rendi facultate in quantumlibet temporis manere, haec omnium maxime longeva esse videtur. Id vero ei ad- hibere precipiunt, quando jam deterior fieri incipiat, hoc modo : palmites submittere fructumque anni capere, dein altera ex parte vitis suffodere omnesque radices circumcidere, tum scrobem virgultis implere terramque aggerere : (6) quo facto isto quidem anno parum fructus edere, altero melius jam, tertio quartoque autera resti- tui ac multas bonasque uvas proferre, ut a pristina conditione nihil jam discrepet: Quum vero denuo lan- guescat, alteram partem suffodere jubent similique modo tractare, atque sic semper persistere : fieri autem id anno marime decimo. Quare qui ita faciant nunquam vites preecidere, sed eosdem caudices per multas homi- num tates persistere, ut ne meminisse quidem sit qui severit. Hoc igitur expertis credere fortasse debemus. Que autem vita sint long» ac breves, ex iis que diximus judicare oportet. XIV. Morbos silvestribus ejusmodi accidere negant, quibus intereant, sed depravari, idque evidentissime quum grandine infestate sint quando germinatura sint, aut in ipsa germinatione sint, aut floreant, ct quum his iisdem temporibus venti aut frigidi nimis aut fervidi suc - cesserint. Sed ab hiemis frigore tempestivo, etiamsi vehe- mentius sit, baud laedi, imo omnibus frigus hiemale pro- desse volunt, quod nisi venerit, minus bene germinare. (2) Domesticis autem plures sunt morbi, alii fere omnibus communes, alii generibus singulis proprii. Communes sunt vermiculatio, sideratio, sphacelismus. Fere omnes enim vermes habent, alia pauciores, 8115 plures ut ficus, pi- rus, malus. Minime a vermibus infestantur itemque side- rationem patiuntur que acria et succo lacteo plena. Magis autem juvenilibus hoc accidit quam adultis, maximeque fico et viti. (3) Olea prater vermes, quiet ficuminterimunt foetificantes in ea, clavum etiam gignit, quem alii fun- gum, alii patellam appellant ... Juveniles olexe nonnun- quam etiam pereunt nimia fertilitate. Scabies et co- αἰδῶ adnasci solite ficorum peculiares sunt : neque tamen id ubique accidit ficis, sed morbi quoque pro di- versitate locorum accidere videntur, quemadmodum animalibus; quibusdam enim uti agri AEneici incolis scabies ignota. (4) Ficus autem maxime sphacclismo et crado vccupatur : sphacelismum vocant, si radices ni- gredine corrumpantur, cradus vero si ramuli : ramulos 6 10 5 40 46 80 ἔχειν ὡς εἰπεῖν of ὀρεοτύποι δδαφορὰν, ἀλλὰ πάντα εἷ- ναι μαχρόδια καὶ οὐθὲν Bpayubtov® αὐτὸ μὲν τοῦτο ἴσως ἀληθὲς λέγοντες" ἅπαντα γὰρ ὑπερτείνει πολὺ τὴν τῶν ἄλλων ζωήν. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὅμως ἐστὶ τὰ μὲν μᾶλλον τὰ δ᾽ ἧττον paxpébia χαθάπερ ἐν τοῖς ἡμέροις" ποῖα δὲ ταῦτα σχεπτέον. 'Γὰ δὲ ἥμερα φανερῶς δια- φέρει τῷ τὰ μὲν εἶναι paxpobia τὰ δὲ βραχύδια" ὡς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ ἄγρια τῶν ἡμέρων μαχροδιώτερα καὶ ὅλως τῷ γένει χαὶ τὰ ἀντιδιηρημένα καθ᾽ ἕκαστον, οἷον χότινος ἐλάας, χαὶ ἀχρὰς ἀπίου, ἐρινεὸς συχῇς" ἰσ- χυρότερα γὰρ χαὶ πυχνότερα χαὶ ἀγονώτερα τοῖς περι- χκαρπίοις. (2) Τὴν δὲ μαχροθιότητα μαρτυροῦσιν ἐπί γέ τινων καὶ ἡμέρων καὶ ἀγρίων χαὶ αἱ παραδεδομέναι φῆμαι παρὰ τῶν μυθολόγων: ἐλάαν μὲν γὰρ λέγουσι τὴν ᾿Αθήνησι, φοίνικα δὲ τὸν ἐν Δήλῳ, χότινον δὲ τὸν ἐν Ὀλυμπίᾳ ἀφ᾽ οὗ ὁ στέφανος, φηγοὺς δὲ τὰς ἐν Ἰλίῳ τὰς ἐπὶ τοῦ Ἴλου μνήματος" τινὲς δέ φασι χαὶ τὴν ἐν Δελφοῖς πλάτανον ᾿Αγαμέμνονα φυτεῦσαι χαὶ tiv ἐν Καφύαις τῆς ᾿Αρχαδίας. Ταῦτα μὲν οὖν ὅπως ἔχει τάχ᾽ ἂν ἕτερος εἴη λόγος" ὅτι δέ ἐστι μεγάλη διαφορὰ τῶν δένδρων φανερόν μαχρόδια μὲν γὰρ τά τε προει- ρημένα χαὶ ἕτερα πλείω’ βραχύδια δὲ χαὶ τὰ τοιαῦτα ὁμολογουμένως οἷον ῥοιὰ, συχῇ, μηλέα, xal τούτων ἧ ἦρινὴ μᾶλλον καὶ # γλυχεῖα τῆς ὀξείας, ὥσπερ τῶν ῥοῶν # ἀπύρηνος. Βραχύθια δὲ καὶ ἀμπέλων ἔνια γένη καὶ μάλιστα τὰ πολύχαρπα᾽ δοχεῖ δὲ χαὶ τὰ πάρ- ύδρα βραχυδιώτερα τῶν ἐν τοῖς ξηροῖς εἶναι οἷον ἱτέα, dauxn, ἀκτὴ, αἴγειρος. (3) “Evia δὲ γηράσχει μὲν χαὶ σήπεται ταχέως, παραδλαστάνει δὲ πάλιν ἐχ τῶν αὐτῶν ὥσπερ al δάφναι χαὶ αἵ μηλέαι τε καὶ αἵ ῥόαι χαὶ τῶν φιλύδρων τὰ πολλά" περὶ ὧν καὶ σχέψαιτ᾽ ἂν τις πό- τερα ταὐτὰ δεῖ λέγειν ἣ ἕτερα’ χαθάπερ εἴ τις τὸ στέ- λεχος ἀποχόψας ὥσπερ ποιοῦσιν οἷ γεωργοὶ πάλιν ἀνα- θεραπεύοι τοὺς βλαστοὺς, ἣ εἰ χαὶ ὅλως ἐχχόψειεν ἄχρι τῶν ῥιζῶν χαὶ ἐπικαύσειεν" χαὶ γὰρ ταῦτα ποιοῦ- σιν, ὁτὲ δὲ χαὶ ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου συωθαίνει" πότερα δὴ τοῦτο ταὐτὸ δεῖ λέγειν A ἕτερον ; ἦ μὲν γὰρ ἀεὶ τὰ μέρη τὰς αὐξήσεις xal φθίσεις φαίνεται παραλλάττοντα καὶ ἔτι τὰς διαχαθάρσεις τὰς ὑπ᾽ αὐτῶν, ταύτῃ μὲν ἂν δόξειε ταὐτὸν εἶνχι" τί γὰρ ἂν ἐπὶ τούτων A ἐκείνων διαφέροι ; (4) fi δ᾽ ὥσπερ οὐσία χαὶ φύσις τοῦ δένδρου μάλιστ᾽ ἂν φαίνοιτο τὸ στέλεχος, ὅταν μεταλλάττη τοῦτο χᾶν τὸ ὅλον ἕτερον ὑπολάθοι τις, εἰ μὴ ἄρα διὰ τὸ ἀπὸ τῶν αὐτῶν ἀρχῶν εἶναι ταὐτὸ θείη" καίτοι πολ- λάχις συμθαίνει καὶ τὰς ῥίζας ἑτέρας εἶναι xa) μετα- δάλλειν τῶν μὲν σηπουένων τῶν δ᾽ ἐξ ἀργῆς Biaota- νουσῶν. ᾿Επεὶ ὥς γέ τινές φασι τὰς ἀμπέλους pa- χροδιωτάτας εἶναι τῷ μὴ φύειν ἑτέρας ἀλλ᾽ ἐκ τῶν αὐτῶν ἀεὶ συναναπληροῦσθαι γελοῖον ἂν ἴσως" εἰχὸς γὰρ μένειν τὰς ῥίζας ἐὰν μένῃ τὸ στέλεχος" αὕτη γὰρ οἷον ὑπόθεσις χαὶ φύσις δένδρων. Τοῦτο μὲν οὖν ὅπο- τέρως ποτὲ λεχτέον οὐθὲν ἂν διενέγχαι πρὸς τὰ νῦν. (5) Taya δ᾽ ἂν οἵη μαχροδιώτατον τὸ πάντως δυνάμενον "᾿αὐταρχεῖν ὥσπερ ἣ ἐλάα χαὶ τῷ στελέχει καὶ τῇ πα-- THEOPHRASTI differentiam esse lignatores affirmant, sed omnes vitam longam habere, quod quidem recte contendere videntur, quum earum quaeque vitam ceterarum longe superet. Verumtamen et inter has ali magis alia minus diutar- nam habent vitam uti et inter domesticas : quales vero vite sint quaerendum. In domesticis certe hoc discri- men est manifestum. Ut breviter dicam, silvestres do- mesticis magis longeva, et totum earum genus et sia- gulae species domesticis singulis opposite, ut oleaster olex, piraster malo, caprificus fico : sunt enim validiores, spissiores, et pericarpia minus carnosa pulposaque. (2) De grandevis quibusdam et domesticis et silvestribas testimorfia fabularum a mythologis traditarum habemus : ut de olea Atheniensi, palma Deliaca, oleastro Olympico unde victoribus corona nectantur, phegis in tumulo Ili apad Ilium; sunt qui et Delphicam platanum et alterara în Ca- phyis Arcadi: satas ab Agamemnone dicant. Sed de his quid statuendum sit, alio loco discutiendum esse videtur. Patet vero arborum summam esse differentiam. Loas- σῶν enim et quas antca diximus et aliss plures : bre- vem habent vitam et indubie tales quales sunt punica, ficus, pirus, earumque verna magis et dulcis quam acida, sicuti inter punicas ea qua nucleis caret. Vitium etiam species quaedam brevem vitam habent, carumque marxime que fructu sunt copioso. Aquatiles etiam breviori vi.a frui videntur iis, que in siccis nascuntur, ut saliz, populusalba, acte, populus nigra. (3) Nonnullzecito quidem senescunt putrescuntque sed ex eodem caudice repullulaat, ut lauri, piri, punice et magna pars earum qua huzzidis oriuntur. De quibus etiam dubitari potest utrum cen- dem dicere oportet stirpem an diversam : quemadmo- dum si quis trunco preciso, id quod coloni ssepe faciunt, germina rursus educaverit, aut si totum ad radices usque prescideris adusserisque, nam et hoc faciunt et subinde fortuito accidit, utrum inquam eandem stirpem dicere oporteat an diversam. Quia enim partes semper et crescendo et pereundo mutari apparet itemque se ipsas expurgando, propterca eadem stirps esse videtur : quid enim inter has et illas interest? (4; Quia vero in trunco arboris tanquam essentia naturaque esse videtur, eo mutato, totum etiam diversum factum esse statueris. Nisi forte idem esse statuendum judicaveris quia ab eodem principio oritur. Quanquam nonnunquam accidit ut radices quoque alia ac nove suborte sint, cum ille putredine pe- rierint, nova vero germinaverint. Quod enim nonnulli di- cunt vites maxime longievas esse quia non novas radices procreant, sed ex iisdem semper compleantur, ridicule dic- tum esse videtur : natura enim lege fit ut radices durent quamdiu truncus durat, in quo quasi fundamentum et na- tura arborwn est. Ceterua utro live modo interpretan oporteat, nihil ad prasentem disputàlionem refert. (5) For tasse vero genus id omnium maxitne firmum ad vivendura statucre oportet quod plurimnas permanendi causas in se HISTOR. PLANT. IV. 44. ραθλαστήσει xal τῷ δυσωλέθρους ἔχειν τὰς ῥίζας. Aoxzî δὲ ὃ βίος τῆς γ᾽ ἐλάας e) καθ᾽ ὃ τοῦ στελέ- ovs δεῖ τὸν ὄγχον τιθέντα μέτρον ἀναμετρεῖν τὸν χρό- νον, μάλιστα περὶ ἔτη διαχόσια. E? δ᾽ ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων λέγουσί τινες, ὡς παραιρουμένων τῶν ῥιζῶν κατὰ μέρος δύναται διαμένειν τὸ στέλεχος χαὶ ἣ ὅλη φύσις ὁμοία χαὶ ὁμοιοφόρος ὁποσονοῦν /povov, μαχρο- βδιώτατον ἂν εἴη πάντων. Φασὶ di δεῖν οὕτω ποιεῖν ὅταν ἤδη δοχῇ καταφέρεσθαι" χλήματά τε ἐπιβάλλειν καὶ καρποῦσθαι τὸν ἐνιαυτόν: μετὰ δὲ ταῦτα χατα- σκάψαντα ἐπὶ θάτερα τῆς ἀμπέλου περικαθᾶραι πάσας τὰς ῥίζας, εἶτ᾽ ἐμπλῆσαι ᾿ρυγάνων χαὶ ἐπαμήσασθαι τὸν γῆν' (6) τούτῳ μὲν οὖν τῷ ἔτει καχῶς φέρειν σφό- îpa, τῷ δ᾽ ὑστέρῳ βέλτιον, τῷ δὲ τρίτῳ χαὶ τετάρτω χαθίστασθαι καὶ φέρειν πολλοὺς καὶ χαλοὺς ὥστε μη- δὲν διαφέρειν ἢ ὅτε ἤχμαζεν: ἐπειδὰν δὲ πάλιν ἀπο- πληγῇ θάτερον μέρος παρασχάπτειν χαὶ θεραπεύειν δωοίως, καὶ οὕτως αἰεὶ διαμένειν’ ποιεῖν δὲ τυῦτο μάλιστα δι’ ἐτῶν δέχα' δι’ ὃ χαὶ χόπτειν οὐδέποτε τοὺς τοῦτο ποιοῦντας ἀλλ᾽ ἐπὶ γενεὰς πολλὰς ταὐτὰ τὰ στελέχη, διαμένειν ὥστε μηδὲ μεμνῆσθαι τοὺς φυ- «εύσαντας" τοῦτο μὲν οὖν ἴσως τῶν πεπειραμένων ἀχούοντα δεῖ πιστεύειν, ‘Tù δὲ μαχρόδια χαὶ βρα- χύθδια τῶν. εἰρημένων θεωρητέον. XIV. Νοσήματα δὲ τοῖς μὲν ἀγρίοις οὔ φασι ξυμ- Galverw bp" ὧν ἀναιροῦνται, φαύλως δὲ διατίθεσθαι xal μάλιστα᾽ ἐπιδήλως ὅταν χαλαζοχοπυηθῇ A βλαστά- νεῖν μέλλοντα ἢ ἀρχόμενα ἢ ἀνθοῦντα, χαὶ ὅταν ἣ πνεῦμα ψυχρὸν ἢ θερμὸν ἐπιγένηται χατὰ τούτους τοὺς καιρούς. ᾿ Ὑπὸ δὲ τῶν ὡραίων χειμώνων οὐδὲ ἂν ὑπερδάλλοντες ὦσιν οὐδὲν πάσχειν ἀλλὰ χαὶ ξυμφέ- per πᾶσι χειμασθῆναι" μὴ χειμασθέντα γὰρ xaxo- ὀλαστότερα γίνεσθαι. (9) Τοῖς δὲ ἡμέροις ἐστὶ πλείω νοσήματα χαὶ τὰ μὲν ὥσπερ χοινὰ πᾶσιν 7) τοῖς πλεί- στοις τὰ δ᾽ ἴδια χατὰ γένη. Κοινὰ δὴ τό τε σχωλη- κοῦσθαιχαὶ ἀστροθολεῖσθαι χαὶ ὁ σφαχελισμός. Ἅπαντα γὰρ ὡς εἰπεῖν χαὶ σκώληκας ἴσχει πλὴν τὰ μὲν ἐλάτ- τους τὰ δὲ πλείους χαθάπερ συχῇ, μηλέα χαὶ ἄπιος. Ὥς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν ἥχιστα σχωληχοῦνται τὰ δριμέα καὶ ὀπώδη, καὶ ἀστροδολεῖται ὡσαύτως: μᾶλλον δὲ τοῖς νέοις ἣ τοῖς ἐν ἀχμῇ τοῦτο συμύόαίνει, πάντων δὲ μάλιστα τῇ τε συχῇ χαὶ τῇ ἀμπέλῳ. (4) Ἡ δ᾽ ἐλάα πρὸς τῷ τοὺς σχώληχας ἴσχειν, οἱ δὴ χαὶ τὴν συχῆν διαφθείρουσιν ἐκτίχτοντες, φύει χαὶ ἦλον’ of δὲ μύχητα χαλοῦσιν, ἔνιοι δὲ λοπάδα" τοῦτο δ᾽ ἐστὶν οἷον ἦλοι aù- τῶν. Διαφθείρονται δ᾽ ἐνίοτε χαὶ αἵ νέαι ἐλάσι διὰ τὴν ὑπερδολὴν τῆς πολυκαρπίχς. MH δὲ ψώρα καὶ οἴ προσφυόμενοι χοχλίαι συχῆς εἰσιν" οὐ παντα χοῦ δὲ τοῦτο συμξαίνει ταῖς συχαῖς, ἀλλ᾽ ἔοιχε χαὶ τὰ νοσή- ματα γίνεσθαι χατὰ τοὺς τόπους ὥσπερ τοῖς ζώοις" ἐπεὶ παρ᾽ ἐνίοις οὐ ψωριῶσι χαθάπερ οὐδὲ περὶ τὴν Αἰνείαν. (ε) Ἁλίσχεται δὲ συχῇ μάλιστα καὶ σφα- χελισαῷ καὶ χράδῳ. Καλεῖται δὲ σφαχελισμὸς μὲν ὅταν al ῥίζαι μελανθῶσι, χράδος δ᾽ ὅταν οἱ χλάδοι" THEOPI. MISTON. PLANT. 81 habet, ut olea caudicem, sobolem οἱ radices vita maxime pervicacis. Ole autem vita, si e trunci volumine, tanquam e mensura, tempus computare velis, ad ducentos maxime annos extendi videtur. Si autem verum est, quod de vite referunt, eam radicibus particulatim detractis caudicem totamque stirpem similem durare et similes fructus fe- rendi facultate in quantumlibet temporis manere, hsc omnium maxrime longeva esse videtur. Id vero ei ad- hibere pracipiunt, quando jam deterior fieri incipiat, hoc modo : palmites submittere fructumque anni capere, dein altera ex parte vitis suffodere omnesque radices circumcidere, tum scrobem virgultis implere terramque aggerere : (6) quo facto isto quidem anno parum fructus edere, altero melius jam, tertio quartoque autem resti- tui ac multas bonasque uvas proferre, ut a pristina conditione nihil jam discrepet:- Quum vero denuo lan- guescat, alteram partem suffodere jubent similique modo tractare, atque sic semper persistere : fieri autem id anno maxrime decimo. Quare qui ita faciant nunquam vites pracidere, sed eosdem caudices per multas homi- num &fates persistere, ut ne meminisse quidem sit qui severit. Hoc igitur expertis credere fortasse debemus. Qu: autem vitw sint long» ac breves, ex iis que diximus judicare oportet. XIV. Morbos silvestribus ejusmodi accidere negant, quibus intereant, sed depravari, idque evidentissime quum grandine infestata sint quando germinature sint, aut in ipsa germinatione sint, aut floreant, et quum his iisdem temporibus venti aut frigidi nimis aut fervidi suc - cesserint. Sed ab hiemis frigore tempestivo, etiamsi vehe- mentius sit, haud leedi, imo omnibus frigus hiemale pro- desse volunt, quod nisi venerit, minus bene germinare. (2) Domesticis autem plures sunt mortbi, alii fere omnibus communes, alil generibus singulis proprii. Communes sunt vermiculatio, sideratio, sphacelismus. Fere omnes enim vermes habent, alia pauciores, alixc plures ut ficus, pi- rus, malua. Minime a vermibus infestantur itemque side- rationem patiuntur que acria et succo lacteo plena. Magis autem juvenilibus hoc accidit quam adultis, maximeque fico et viti. (3) Olea praeter vermes, quiet ficuminterimunt fetificantes in ea, clavum etiam gignit, quem alii fan- gum, alii patellam appellant ... Juveniles ole nonnun- quam etiam pereunt nimia fertilitate. Scabies et co- οἰ] adnasci solita ficorum peculiares sunt : neque tamen id ubique accidit ficis, sed morbi quoque pro di- versitate locorum accidere videntur, quemadmodum animalibus; quibusdam enim uti agri /AEneici incolis scabies ignota. (4) Firus autem maxime sphacclismo et crado vccupatur : sphacelismum vocant, si radices ni- gredine corrumpantur, cradus vero si ramuli : ramulos 6 30 82 χαὶ γὰρ καλοῦσί τινες χράδους ὅθεν χαὶ τοὔνουα τῇ νόσῳ ὃ δ᾽ ἐρινεὸς οὔτε xpadà οὔτε σφταχελίζει οὔτε ψωριᾷ οὔτε σχωληκοῦται ταῖς συχαῖς Suolo οὐδὲ δὴ τὰ ἐρινά τινες ἀποδάλλουσιν οὐδ᾽ ἐὰν ἐμφυτευθῶςιν εἰς συχὴῆν. (6) H δὲ ψώρα μάλιστα γίνεται ὅταν ὕδωρ ἐπὶ Πλειάδι γένηται μὴ πολύ" ἐὰν δὲ πολὺ ἀπο- LA Di , , DÌ ° LI) “ χλύζεται᾽ συμόαίνε: δὲ τότε χαὶ τὰ ἐρινὰ ἀπορρεῖν χαὶ τοὺς ὀλύνθους. Τῶν δὲ σχωλήχων τῶν ἐν ταῖς συχαῖς οἷ μὲν ἐξ αὐτῆς γίνονται οἱ δὲ ἐντίχτονται ὑπὸ τοῦ χαλουμένου χεράστου᾽ πάντες δὲ εἰς χεράστην 9 / , ἷ , - ἀποχαθίστανται᾽ φθέγγονται δὲ οἷον τριγμόν. Νοσεῖ δὲ συχῇ χαὶ ἐὰν ἐπομδοία γένηται" τά τε γὰρ πρὸς τὴν ῥίζαν χαὶ αὐτὴν τὴν ῥίζαν ὥσπερ μαδᾷ, τοῦτο δὲ χα- Cd , € DI Livi λοῦσι λοπάδα, (6) ‘H δ’ ἄμπελος τραγᾷ᾽ τοῦτο δὲ LU 4. “Ὁ LI ” 4 - μάλιστα αὐτῆς ἐστι πρὸς τῷ ἀστροίξολεῖσθαι, ἢ ὅταν ὑπὸ πνευμάτων βλαστοχοπηθῇ; ἢ ὅταν τῇ ἐργασίᾳ συμπάθη ἢ τρίτον ὑπτία τμηθῇ. ῬΡυὰς δὲ γίνεται, ὃ χαλοῦσί τινες Ψίνεσθαι, ὅταν ἐπινιφθῇ χατὰ τὴν ἀπάν- θησιν ἢ ὅταν χρειττωθῇ" τὸ δὲ πάθος ἐστὶν ὥστε ἀπορ- ρεῖν τὰς ῥᾶγας χαὶ τὰς ἐπιμενούσας εἶναι μικράς. "Eva δὲ καὶ ῥιγώσαντα νοσεῖ καθάπερ f ἄμπελος" ἀμόλοῦνται γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς πρωτοτόμον" χαὶ πά- λιν ὑπερθερμανθέντα᾽ ζητεῖ γὰρ χαὶ τούτων τὴν συμ- , Ω͂ LI ΄- *” σ DI LS Α μετρίαν ὥσπερ χαὶ τῆς τροφῆς. Ὅλως δὲ πᾶν τὸ παρὰ φύσιν ἐπιχίνδυνον. (7 Μεγάλα δὲ ξυμθάλλεται χαὶ τὰ τραύματα χαὶ αἱ πληγαὶ τῶν περισχαπτόντων εἰς τὸ μὴ φέρειν τὰς μεταδολὰς ἢ χαυμάτων 7 γειαώνων᾽ ἄσθενες γὰρ ὃν διὰ τὴν ἕλχωσιν χαὶ τὸν πόνον edyer- ρωτότατόν ἐστι ταῖς ὑπερόολαῖς, Σχεδὸν δὲ ὥς τινες οἴονται τὰ πλεῖστα τῶν νοσημάτων ἀπὸ πληγῆς γί- νεται" καὶ γὰρ τὰ ἀστρόδλητα χαλούμενα χαὶ τὰ σφα- χελίζοντα διὰ τὸ ἀπὸ ταύτης εἶναι τῶν ῥιζῶν τὸν πό-- , y , , νον. Οἴονται δὲ χαὶ δύο ταύτας εἶναι μόνας νόσους" 4 4 1) » 3 3 ν ν ΄ τ 2 οὐ μὴν ἀλλὰ τοῦτό γ᾽ οὐκ ἄγαν duodoyovuevov ἐστι. Πάντων δ᾽ ἀσθενέστατον ἢ undex ἢ ἀρινὴ χαὶ τούτων Φ - y n ’ ° 9 Δ] ἣ γλυχεῖα. (8) "ἔνιαι δὲ πηρώσεις οὐχ εἰς φθορὰν là 9°? 5» ° td » La , ίνονται ὅλων ἀλλ᾽ εἰς ἀχαρπίαν" οἷον ἐαν τις τῆς πί- τυος ἀφέλη τὸ dixpov ἃ τοῦ qoivixos, ἄχαρτα γίνεσθαι ἄμφω δοχεῖ χαὶ οὖχ ὅλως ἀναιρεῖσθαι. Γίνονται δὲ νύσοι χαὶ τῶν χαρπῶν αὐτῶν ἐὰν μὴ xatà χαιρὸν τὰ πνεύματα χαὶ τὰ οὐράνια γένητσι" συυμθαίνει γὰρ ὁτὲ μὲν ἀπούαλλειν γενομένων ἢ μὴ γενομένων ὑδάτων οἷον τὰς συχᾶς, ὁτὲ δὲ “χείρους γίνεσθαι σηπομένους χαὶ καταπνιγομένους ἣ πάλιν ἀναξηραινομένους παρὰ τὸ δέον. Χείριστον δὲ ἐὰν ἀπανθοῦσί τισιν ἐφύση κα- θάπερ ἐλάα χαὶ ἀυπέλῳ" συναπορρεῖ γὰρ ὃ χαρπὸς δι᾽ ui Al 3 ἀσθένειαν, (9) “Ev Μιλήτῳ δὲ τὰς ἐλάας ὅταν war περὶ τὸ ἀνθεῖν χάυπαι κατεσθίουσιν, ai μὲν τὰ φύλλα n x ν et Loss , Α o Ἁ ΄ὠ », αἱ δὲ τὰ ἀνθη, ἕτεραι τῷ γένει, χαὶ ψιλοῦσι τὰ δέν - n , Lor ΩΣ: so ἐὰ δὲ ἐπ ὃρα" γίνονται δὲ ἐὰν ἡ νότιχ χαὶ εὐδιεινα" ἐὰν δὲ ἐπι- Man χχύματα ῥήγνυνται. ἸΠερὶ δὲ Τάραντα προ- , δ ἢ £ «ἡ € LI δὲ A 3 “2 ἢ φαίνουσι μὲν ἀεὶ πολὺν χαρπὸν ὑπὸ δὲ τὴν ἀπανῦῆησιν τὰ πόλλ᾽ ἀπόλλυται. Τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα τῶν τό- vo ve 3 4 v tà Α πὼν ἴδια. (10) 1 ἵνεται δὲ χαὶ ἄλλο νότημα περὶ τὰς ΤΗΕΚΟΡΗΒΑΘΞΤΙ enim crados quoque appellant unde nomen morbo indi - tum. Caprificus autem neque crado nec sphacelismo capitur, nec scabie nec vermibus ita infestatur ut ficus . quaedam nec grossos amittunt etiam si fico inserantur. (5) Scabies potissimum accidit cum post Pleiadas pluvia rare fuerint : nam si multa, abluitur : tunc vero accidit ut et grossi defluant et olynthi. Vermes, qui ficis inha- bitant, pars ex ipsa generantur, pars in eam partu depo- nit qui cerastes vocatur : omnes autem in cerastem mu- tantur, sonumque edunt stridentem. Ficus etiam laborat quando inmbrescrebri fuerint: partes enim radici proxima et radix ipsa tanquam colliquescunt, quem affectum lo- pada vocant. (6) Vitis autem preter siderationem maxime peculiaris luxuriatio ista, quam hircire appellant, cum surculi a ventis infracti, aut cum imperitia cultoris lesa, aut tertio cum putata plaga fit resupina. Deflu- vium patitur, quam quidam calvitiem appellant, cura vitis deflorescens irroratur, aut ....; hoc genere vitis δὲ ut acivi defluant et remanentes parvuli constent. Qussdam etiam cum frigore tacta sunt laborant, ut vitis : oculi namque mature putatae excoecantur : itemque calore nimio pressa : nam modus, quemadmodum in alimento, ita in lis quoque rebus proficuus est; omnia vero qua nature adversantur periculosa. (7) Vulnera quoque et plaga fodientium magnopere faciunt ut mutationes xe- tuum aut frigorum non tolcrent : corpus: enim vulnere aut aliquo morbo laborans infirmum est ideoque inju- ric nimie resistere haud valet. E quorandam sen- tentia morbi plerique laesione oriuntur : nam et ea qua sideratione et sphacelismo affecta sunt, pati id quia ra- dices ob laesionem laborant. Istosque quidam duos solos esse morbos statuunt, sed non omnes ita esse con- sentiunt. Omnium infirmissima pirus verna ac fnpri- mis dulcis. (3) Quibusdam mutilationes nonnull:e non necem sed sterilitatem inferunt : ut, si quis pino aut pal- Inc cacumen auferat, sterilescere amb@ videntur, nec pe- nitus interire. Fructus ipsi quoque acgrotant, si ventorum flatus imbresve corlestes non tempestivi fuerint : accidit enim arboribus aut ut fructus amittant, factis aut non factis pluviis, ut fico, aut ut deteriores evadant putrefacti suffocatique aut contra nimium exsiccati. —Pessimum cuni dellorescentibus quibusdam imber incessit, ut ole» vitique : simul enim deltluit fructus propter infirmita- tem. (9) In Mileto olea ipso florendi tempore ab erucis corroduntur, ab aliis folia, ab aliis flores, genere diver- sis : itaque arbores calvescurt; quod fit si austri fiant culo sereno : astu vero superveniente - deprehenss» rumpuntur. Circa Tarentum ole® semper magnam fructus copiam promunt, sed sub ipsum florem maxima pars perit. Hzec et similia locorum propria sunt vitia. (10) Alius accidit oleis morbus, arachnium vocatus, quod HISTOR. PLANT. IV. 14. ἐλάας, ἀράχνιον xadovuevov: φύεται γὰρ τοῦτο χαὶ δια- φθείρει τὸν χαρπόν. ᾿Επιχάει δὲ χαὶ χαύματαά τινα xal ἔλααν καὶ βότρυν χαὶ ἄλλους χαρπούς. Οἵ δὲ καρποὶ σχωληχοῦνταί τινων οἷον ἐλάας, ἀπίου, μηλέας, μεσπίλης, ῥόας. Kai ὅ γε τῆς ἐλάας σκώληξ ἐὰν μὲν ὑπὸ τὸ δέρμα γένηται διαφθείρει τὸν χαρπὸν, ἐὰν δὲ τὸν πυρῆνα διαφάγη ὠφελεῖ. Κωλύεται δὲ ὑπὸ τῷ δέρματι εἶναι ὕδατος ἐπ᾽ ἀρχτούρῳ γενομένου. Ll'ivov- ται δὲ καὶ ἐν ταῖς δρυπεπέσι σχώληχες, αἵπερ χαὶ χείρους εἷς τὴν ῥύσιν" ὅλως δὲ χαὶ δοχοῦσιν εἶναι σα- pal: δι᾿ ὃ xal γίνονται τοῖς νοτίοις χαὶ μᾶλλον ἐν τοῖς ἐφύδροις. ἘἘγγίνονται δὲ χαὶ χνῖπες ἔν τισι τῶν δέν- δρων ὥσπερ ἐν τῇ Sput χαὶ τῇ συχῇ᾽ χαὶ δοκοῦσιν ἐχ τῆς δγρότητος συνίστασθαι τῆς ὑπὸ τὸν φλοιὸν συνισ- ταμένης" αὕτη δέ ἐστι γλυχεῖχ γευομένοις. Γίνονται δὲ χαὶ ἐν λαχάνοις τισὶν, ἔνθα δὲ κάμπαι διαφερούσης δῆλον ὅτι τῆς ἀργῆς. !11) Καὶ τὰ μὲν νοσήματα σχεδὸν ταῦτα χαὶ ἐν τούτοις ἐστίν. "Fvia δὲ πάθη τῶν χατὰ τὰς ὥρας χαὶ τῶν χατὰ τοὺς τόπους γινομέ- νων ἀναιρεῖν πέφυχεν ἃ οὐχ ἄν τις εἴποι νόσους, οἷον λέγω τὴν ἔχπηξιν χαὶ ὃ χαλοῦσί τινες χαυθμόν. Ἴλλλα δὲ παρ᾽ ἑκάστοις πέφυχε πνεύματα ἀπολλύναι χαὶ ἀποχάειν' οἷον ἐν Χαλχίδι τῆς Εὐδοίας ᾿Ολυμπίας ὅταν πνεύση μικρὸν πρὸ τροπῶν ἢ μετὰ τροπὰς yer μερινὰς ψυχρός" ἀποχάει γὰρ τὰ δένδρα χαὶ οὕτως αὐα ποιεῖ χαὶ ξηρὰ ὡς οὐδ᾽ ἂν ὑφ᾽ ἡλίου χαὶ γρόνου πολλοῦ γένοιτ᾽ ἀν δι᾽ ὃ χαὶ καλοῦσι χαυθμόν' ἐγένετο δὲ πρότερον πολλάχις ἤδη χαὶ ἐπ᾿ ᾿Αρχίππου δι᾿ ἐτῶν τετταράχοντα σφοδρός. (13) ITovovar δὲ μάλιστα τῶν τόπων οἷ χοῖλοι χαὶ οἷ αὐλῶνες καὶ ὅσοι περὶ τοὺς πο- ταμοὺς χαὶ ἁπλῶς οἱ ἀπνευστότατοι" τῶν δένδρων δὲ μάλιστα συχῆ,, δεύτερον δὲ ἐλάα. ’EXaac δὲ μᾶλ- λον ὃ χότινος ἐπόνησεν ἰσχυρότερος ὧν, ὃ χαὶ θαυ- μαστὸν Av αἵ δὲ ἀμνγδαλαῖ τὸ πάμπαν ἀπαθεῖς" ἀπαθεῖς δὲ χαὶ αἵ μηλέαι χαὶ αἱ ἄπιοι χαὶ αἵ ῥόαι ἐγένοντο" δι᾿ ὃ χαὶ τοῦτο ἦν θαυμαστόν. Ἀποχάε- ται δὲ εὐθὺς dx τοῦ στελέχους, xal ὅλως δὲ μᾶλλον χαὶ πρότερον ὡς εἰπεῖν ἅπτεται τῶν ἄνω. Φανερὰ δὲ γίνεται τὰ μὲν ἄμα περὶ τὴν βλάστησιν ἢ δὲ ἐλάα διὰ τὸ ἀείφυλλον ὕστερον" ὅσαι μὲν οὖν ἂν φυλλοδολήσωτιν ἀναῤδιώσχονται πάλιν, ὅσαι δ᾽ ἂν μὴ τελέως ἀπόλλυν- ται. Παρ’ ἐνίοις δέ τινες ἀποχαυθεῖσαι χαὶ τῶν οὐλ- λων αὐανθέντων ἀνεύλάστησαν πάλιν ἄνευ τοῦ ἀποθα- λεῖν καὶ τὰ φύλλα ἀνεδίωσεν. ’Eviagov δὲ χαὶ πολ- λάχις τοῦτο συμθαίνει χαθάπερ χαὶ ἐν Φιλίπποις. (13) Τὰ δ᾽ ἐχπαγέντα ὅταν μὴ τελέως ἀπόληται τάχιστα ἀναύλαστανει ὥστε εὐθὺς τὴν ἄμπελον χαρποφορεῖν ὥσπερ ἐν Θετταλία. Ἐν δὲ τῷ Πόντῳ περὶ Παντι- κάπαιον αἵ μὲν ἐχπήξεις γίνονται διγῶς Sti μὲν ὑπὸ ψύχους ἐὰν χειμέριον ἡ τὸ ἔτος, ὁτὲ δὲ ὑπὸ πάγων ἐών γε πολὺν χρόνον διαμένωσι, ᾿Αμφότερα δὲ μάλιστα Υἵγξνονται μετὰ τροπὰς μετὰ τὰς τετταράχοντα. Γί- νονται δὲ οἱ μὲν πάγοι ταῖς αἰθρίαις τὰ δὲ ψύχη μάλιττα ὧφ᾽ ὧν ἢ ἔκπυηξις ὅταν αἰθρίας οὔσης αἱ λεπίδες χα- | 83 natum perdit fructum. Sunt etiam astus quidam per- niciosi, qui perurunt oleam, uvam, aliosque fructus. Quorundam fructus vermibus corroduntur, ut olem, mali, piri, mespile, punica. Ac ole quidem ramis, si sub ipsa cute olive sedeat fructum perdit, si autem nu- cleum corroserit, prodest : prohibetur autem sub cute esse pluviis sub arcturum cadentibus. Et in drupis ca- ducis quoque vermes nascuntur, que pejores ad fluxum oliva fiunt : omnino autem putres esse videntur, hinc et austrinis magis nascuntur et riguis. Quibusdam ar- boribus etiam cynipes gignuntur, ut in quercu et fico, qui ex humore sub cortice consistente nasci videntur ; is autem gustu dulcis. Gignuntur etiam in quibusdam oleribus, ibi vero eruc&®, utpote e diverso principio. (11) Hi fere morbi stirpibus dictis accidunt. Sunt autem affectiones quodam anni tempestatibus aut situ locorua orte, exitiose quidem, quas tamen nemo dixerit morbos, ut gelatio et quam uredinem quidam appellant. Alibi autem alii ventorum flatus interimere et perurere arbo- res solent : ut in Chalcide Eubex olympias cum flaverit frigidus paullo ante aut pust bruma : perurit enim ar- bores atque adeo aridas siccasque reddit, ut ne solis quidem vi longo tempore fieri potuerint, unde id ure- dinem quoque appeliant. Hoc swpe antea et Archippo archonte post annum quadragesimum facta vehementis- sima est. (12) Maxime laborant concava loca et conval- les, tractusque fluminibus vicini ct a ventis silentes; arborum autem maxime ficus, dein olca; oleaster magis quam olea laboravit, quanquam robustior, quod mirabile fuit. Amygdala vero nihil patiebantur, neque vero piri et mali et punica : quod mirationem angebat. Peruruntur vero inde ab ipso trunco atque magis omnino et citius vim eam sentiunt partes supere, fitque manifestum statim in germinatione; in olca vero, quoniam semper viret, tardius. Que igitur folia sua amittunt rursus revi- viscunt, que non, ea: penitus pereunt. Nonnusquam que - dam aduste foliisque arefactis tamen regerminarunt, antequam amiserant, foliaque ipsa-revixerunt : quibusdam (13) Que autem gelationem passe sunt, modo non penitus perie- autem in locis id sapius accidit ut Philippis. rint, citissime regerminant, ita ut vitis statim fructum ferat ut in Thessalia factum est. Panticapeum gelatio duobus modis invadit, aut frigore In Ponto autem circa quum annus frigidus est, aut a gelicidiis si permanserint. Utrumque vero maxime evenit quadraginta diebus post bruma, Gelicidia fiunt sereno tempore, frigus autem ge- lationem infert pracipue cum e sereno colo squamul®o quaedam cdeferuntur, quae quasi ramenta sunt, sed la 6. 40 40 46 δά ταφέρωνται. Ταῦτα δ᾽ ἐστὶν ὥσπερ τὰ ξύσματα πλὴν πλατύτερα, xal φερόμενα φανερὰ, πεσόντα δὲ οὐ διαμένει" περὶ δὲ τὴν Θράχην ἐχπήγνυνται. (14) ᾿Αλλὰ γὰρ αἱ μὲν νόσοι πόσαι τε χαὶ ποῖαι χαὶ τίνες Ὑίνονται χαὶ πάλιν αἱ δι᾿ ὑπερδολὴν χειμῶνος ἢ καυ- μάτων φθοραὶ χαὶ αἱ διὰ πνευμάτων ψυχρότητα ἢ θερμότητα διὰ τούτων θεωρείσθωσαν" ὧν ἐνίας οὐθὲν ἂν χωλύοι χαὶ τοῖς ἀγρίοις εἶναι χοινὰς χαὶ κατὰ τὴν ὅλην τῶν δένδρων φθορὰν xai ἔτι μᾶλλον χατὰ τὴν τῶν χαρπῶν᾽ ὃ χαὶ συμθαῖνον δρῶμεν' οὖχ εὐχαρπεῖ γὰρ οὐδ᾽ ἐκεῖνα πολλάχις, ἀλλ᾽ οὐχ ὁμοίως οἶμα!: πα- ρατετήρηται. XV. Λοιπὸν δ᾽ εἰπεῖν ὅσα παραιρουμένων τινῶν μορίων ἀπόλλυται. Κοινὴ μὲν δὴ πᾶσι φϑορὰ τοῦ φλοιοῦ περιαιρεθέντος χύχλῳ΄ πᾶν γὰρ ὡς εἰπεῖν οὖ- τως ἀπόλλυσθαι δοχεῖ πλὴν ἀνδράχλη᾽" χαὶ αὕτη δὲ ἐάν τις τὴν σάρχα σφόδρα πιέσῃ xal τὸν μέλλοντα βλασ-- τὸν διαχόψη" πλὴν εἰ ἄρα φελλοῦ" τοῦτον γάρ φασι καὶ εὐσθενεῖν μᾶλλον περιαιρουμένου δῆλον ὅτι τοῦ ἔξω καὶ τοῦ κάτω πρὸς τῇ σαρχὶ καθάπερ χαὶ τῆς ἀνδράχλης. Ἐπεὶ καὶ τοῦ χεράσου περιαιρεῖται χαὶ τῆς ἀμπέλου xal τῆς φιλύρας, ἐξ οὗ τὰ σχοινία, καὶ μαλάχης τῶν ἐλαττόνων ἀλλ᾽ οὐχ ὃ χύριος οὐδ᾽ ὃ πρῶτος, ἀλλ᾽ ὃ ἐπι- πολῆς ὃς χαὶ αὐτόματος, ἐνίοτε ἀποπίπτει διὰ τὴν ὗπό- φυσιν θατέρου. (2) Καὶ γὰρ φλοιορραγῇ ἔνια τῶν δένδρων ἐστὶν ὥσπερ καὶ ἢ ἀνδράχλη χαὶ ἣ πλάτανος. Ὥς δέ τινες οἴονται πάλιν ὑποφύεται νέος, ὁ δὲ ἔξωθεν ἀποξη- ραίνεται καὶ ῥήγνυται χαὶ αὐτόματος ἀποπίπτει πολ- λῶν, ἀλλ᾽ οὐχ ὁμοίως ἐπίδηλος. Φθείρονται μὲν οὖν ὡς οἴονται πάντα περιαιρουμένου,, διαφέρει δὲ τῷ θᾶτ- τον καὶ βραδύτερον καὶ μᾶλλον χαὶ ἧττον. ἴΒνια γὰρ πλείω χρόνον διαμένει καθάπερ συχῇ καὶ φίλυρα καὶ δρῦς" οἵ δὲ χαὶ ζῆν φασι ταῦτα, ζῆν δὲ χαὶ πτελέαν χαὶ φοίνικα τῆς δὲ φιλύρας χαὶ συμφύεσθαι τὸν φλοιὸν πλὴν μιχροῦ" τῶν δὲ ἄλλων οἷον πωροῦσθαι (καὶ) ἰδίαν τινὰ φύσιν ἔχειν. Βοηθεῖν δὲ πειρῶνται δια- πλάττοντες πηλῷ χαὶ περιδοῦντες φλοιοῖς χαὶ χαλάμοις χαὶ τοῖς τοιούτοις ὅπως μὴ ψύχηται μηδ᾽ ἀποξηραίνη- ται. Καὶ ἤδη φασί που ἀναφῦναι καθάπερ xal ἐν “Hpaxdeta τῇ τραχινίᾳ τὰς συχᾶς. (3) Δεῖ δὲ ἅμα τῇ τῆς χώρας ἀρετῇ καὶ τῇ τοῦ ἀέρος χράσει χαὶ τὰ ἐπι- γιγνόμενα τοιαῦτα εἶναι’ χειμώνων γὰρ ἢ χαυμάτων ἐπιγινομένων σφοδρῶν εὐθὺς ἀπόλλυνται" διαφέρουσι δὲ χαὶ αἱ ὧραι: περὶ γὰρ τὴν βλάστησιν ἐλάτης ἣ πεύχης ὅτε χαὶ λοπῶσι τοῦ Θαργηλιῶνος ἢ Σχιρροφο- puaivoc ἄν τις περιέλῃ παραχρῆμα ἀπόλλυται, Τοῦ δὲ χειμῶνος πλείω χρόνον ἀντέχει καὶ ἔτι μᾶλλον τὰ ἰσχυρότατα καθάπερ πρῖνος χαὶ δρῦς" χρονιωτέρα γὰρ ἡ τούτων φθορά, (4) Δεῖ δὲ χαὶ τὴν περιαίρεςιν ἔχειν τὶ πλάτος, πάντων μὲν μάλιστα δὲ τῶν ἰσχυροτάτων. ἐπεὶ ἄν τις μιχρὰν παντελῶς ποιΐση οὐθὲν ἄτοπον τὸ μὴ ἀπόλλυσθαι" καίτοι φασί γέ τινες, ἐὰν ὁποσονοῦν, συμφθείρεσθαι πάντως" ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν ἀσθενεστέρων τοῦτ᾽ εἰκός. "ἔνια γὰρ χἂν un χύχλῳ περιαιρεθῇ THEOPHRASTI tiora que per aerem ferri visuntur, cum cecidere autem dissolvuntur. Circa Thraciam vero gelantur. (14) Mor-. bos igitur arborum, qui, quot et quales sint, ac rursum interitus, qui excessu frigoris aut caloris eveniunt, qui- que a ventorum nimio vel frigore vel calore oriuntur, bucusque contemplati sumus. Quorum quidam fieri po- test, ut silvestribus quoque pertineant ita ut tota . glirps intereat aut magis etiam fructus pereant, id quod fieri qcuoque videmus : nam et illèe interdum minus bonos ferunt fructus , quanquam ex, credo, minus dili- genter sunt observata. XV. Restat ut de iis exponamus, que partibus quibus- dam ablatis pereant. Communis itaque omnibus mors cortice in orbem detracto : omnes enim inde necari vi- dentur excepta andrachla atque haec etiam si quis car- nem l:eserit germenque futurum disciderit. Excipiendum vero suber, quod magis etiam vigere affirmant cortice detracto, extero scilicet inferoque carni propinquo, ut etiam in andrachle. Nam et ceraso detrahitur, et viti, et philyree, ex quo funes fiunt, atque e minoribus malva, sed non genuinus ac princeps, sed summus, qui interdum sponte etiam alio subnascente decidit. (2) Etenim arbo- ribus ponnullis cortex sponte ruptus solvitur, ut andra- chlss et platano; quorundam opinione in multis stirpibus novus subnascitur, externus autem exarescit, rumpi- tur sponteque decidit, sed non tam evidenter ut in illis. Omnes igitur cortice detracto pereunt, ali» tamen citius magisque, alie tardius minusque ; quaedam enim diutius persistunt, ut ficus, philyra et quercus : alii has et vivere interdum pergere aflirmant, etiamque ulmum et palmam; philyre corticem etiam connasci fere totum, ceterarum vero corticem in calli speciem coalescere et naturam pe- culiarem quandam nancisci. His ita mederi conantur, ut luto foventes vulnera oblinant, atque cortice vel ca- lamo similive aliquo vinculo obligent, ne frigus eestusve noceat : atque ita corticem nonnullis renatum esse nar- rant ut fico apud Heracleam Trachiniam. (3) Sed praterea quod solo carlique temperie commoda opus est, ceteras quoque conditiones accedere oportet. Frigora enim aut etiam calores nimii insecuti statim enecant. Refert et tempus anni : si enim abieti piceseve sub germinationem, quo tempore glubent, mense Thargelione aut Scirropho- rione corticem auferas, extemplo moriuntur : hieme vero diutius resistunt, magisque qua validiores, ut ilex, quer- cus : horum enim interitus serius evenit. (4) Ceterum partem ablatam satis latam esse oportet, inprimis in vali - dissimis : nara si quis eriguam particulam detrahit haud mirum si arbor non pereat. Quanquam sunt qui etiam, si tantillum auferatur, necari arborem dicant : sed hoc de infirmioribus valere consentaneum est. Quasdam enim, HISTOR. PLANT. IV. 14. ἐλάας, ἀράχνιον χαλούμενον' φύεται γὰρ τοῦτο rai δια- φθείρει τὸν καρπόν. ᾿Επιχάει δὲ χαὶ χαύματαά τινα χαὶ ἐλάαν καὶ βότρυν χαὶ ἄλλους χαρπούς. Οἵ δὲ καρποὶ σχωληκοῦνταί τινων οἷον ἐλάας, ἀπίου, μηλέας, μεσπίλης, ῥύόας. Καὶ ὅ γε τῆς ἔλάας σχώληξ ἐὰν μὲν ὑπὸ τὸ δέρμα γένηται διαφθείρει τὸν χαρπὸν, ἐὰν δὲ τὸν πυρῆνα διαφάγη ὠφελεῖ. Κωλύεται δὲ ὑπὸ τῷ δέρματι εἶναι ὕδατος ἐπ᾽ ἀρχτούρῳ γενομένου. l'ivov- ται δὲ χαὶ ἐν ταῖς δρυπεπέσι σχώληχες, αἵπερ χαὶ ) χείρους εἷς τὴν ῥύσιν" ὅλως δὲ χαὶ δοχοῦσιν εἶναι σα- πραί: δι᾿ ὃ χαὶ γίνονται τοῖς νοτίοις χαὶ μᾶλλον ἐν τοῖς ἐφύδροι. Ἐγγίνονται δὲ χαὶ χνῖπες ἔν τισι τῶν δέν- ρων ὥσπερ ἐν τῇ δρυΐ χαὶ τῇ συχῇ᾽ χαὶ δοκοῦσιν ἐχ τῆς ὑγρότητος συνίστασθαι τῆς ὑπὸ τὸν φλοιὸν συνισ- " ταμένης" αὕτη δέ ἐστι γλυχεῖα γευομένοις. Γίνονται δὲ χαὶ ἐν λαχάνοις τισὶν, ἔνθα δὲ κάμ παι διαφερούσης ὅῖλον ὅτι τῆς ἀρχῆς. [1|) Καὶ τὰ μὲν νοσήματα σγεδὸν ταῦτα χαὶ ἐν τούτοις ἐστίν. "Eva δὲ πάθη τῶν χατὰ τὰς ὥρας χαὶ τῶν χατὰ τοὺς τόπους γινομέ- Ὁ νῶν ἀναιρεῖν πέφυχεν ἃ οὐχ ἄν τις εἴποι νόσους, οἷον λέγω τὴν ἔχπηξιν καὶ ὃ χαλοῦσί τινες χαυθμόν. ἼἌλλλα δὲ παρ᾽ ἑκάστοις πέφυχε πνεύματα ἀπολλύναι χαὶ ἐποχάειν" οἷον ἐν Χαλχίδι τῆς Εὐδοίας ᾿Ολυμπίας ὅταν πνεύση μιχρὸν πρὸ τροπῶν ὃ μετὰ τροπὰς yer Ὁ μερινὰς ψυχρός" ἀποχάει γὰρ τὰ δένδρα χαὶ οὕτως ava ποιεῖ χαὶ ξηρὰ ὡς οὐδ᾽ ἂν ὑφ᾽ ἡλίου χαὶ γρόνου πολλοῦ γένοιτ᾽ ἂν δι᾽ ὃ χαὶ καλοῦσι καυθμόν' ἐγένετο δὲ πρότερον πολλάχις ἤδη χαὶ ἐπ᾿ Ἀρχίππου δι᾿ ἐτῶν τετταράχοντα σφοδρός. (12) [Πονοῦσι δὲ μάλιστα τῶν m Ἰόπων οἱ χοῖλοι χαὶ οἱ αὐλῶνες χαὶ ὅσοι περὶ τοὺς πο- ταμοὺς χαὶ ἁπλῶς οἱ ἀπνευστότατοι᾽ τῶν δένδρων δὲ μάλιστα aux, δεύτερον δὲ ἐλάα. Ἐλάας δὲ μᾶλ-- dov ὃ χότινος ἐπόνησεν ἰσχυρότερος ὧν, ὃ χαὶ θαυ- μαστὸν ἦν αἵ δὲ duuydadai τὸ πάμπαν ἀπαθεῖς" n ἀπαθεῖς δὲ χαὶ αἴ μηλέαι χαὶ αἱ ἄπιοι χαὶ αἱ ῥόαι ἐγένοντο᾽ δι᾿ ὃ χαὶ τοῦτο ἦν θαυμαστόν. Ἀποχάε- ται δὲ εὐθὺς ἐχ τοῦ στελέχους, xal ὅλως δὲ μᾶλλον xal πρότερον ὡς εἰπεῖν ἅπτεται τῶν ἄνω. Φανερὰ δὲ Ἱίνεται τὰ μὲν ἄμα περὶ τὴν βλάστησιν ἢ δὲ ἐλάχ διὰ in τὸ ἀείφυλλον ὕστερον" ὅσαι μὲν οὖν ἂν φυλλοδολήσωσιν ἐναδιώσχονται πάλιν, ὅσαι δ᾽ ἂν μὴ τελέως ἀπόλλυν- τι, Παρ᾽ ἐνίοις δέ τινες ἀποχαυθεῖσαι χαὶ τῶν οὐλ- λων αὐχνθέντων ἀνεύλαστησαν πάλιν ἄνευ τοῦ ἀπούα- λεῖν χαὶ τὰ φύλλα ἀνεῤίωσεν. “Eviagod δὲ χαὶ πολ- ti λάχις τοῦτο συμδαίνει χαθάπερ χαὶ ἐν Φιλίπποις. (13) Τὰ δ᾽ ἐχπαγέντα ὅταν μὴ τελέως ἀπόληται τάχιστα ἑναθλαστάνει ὥστε εὐθὺς τὴν ἄμπελον χαρποφορεῖν ὥσπερ ἐν Θετταλία. Ἔν δὲ τῷ Πόντῳ περὶ Παντι- χάπαιον αἷ μὲν ἐχπήξεις γίνονται διχῶς δτὲ μὲν ὑπὸ ψύχους ἐὰν χειμέριον ἡ τὸ ἔτος, ὁτὲ δὲ πὸ πάγων ἐών γι πολὺν χρόνον διαμένωσι. ᾿Αμφότερα δὲ μάλιστα γνονται μετὰ τροπὰς μετὰ τὰς τετταράχοντα. I νονται δὲ οἱ μὲν πάγοι ταῖς αἰθρίαις τὰ δὲ ψύχη μάλιστα ὑφ' ὧν ἧ ἔχπηξις ὅταν αἰθρίας οὔσης al λεπίδες χα- i 83 natum perdit fructum. Sunt etiam astus quidam per- niciosi, qui perurunt oleam, uvam, aliosque fructus. Quorundam fructus vermibus corroduntur, ut ole®, mali, piri, mespile, punice. Ac ole quidem ramis, εἰ sub ipsa cute oliva sedeat fructum perdit, si autem nu- cleum corroserit, prodest : probibetur autem sub cute esse pluviis sub arcturum cadentibus. Et in drupis ca- ducis quoque vermes nascuntur, que pejores ad fluxum oliva fiunt : omnino autem putres esse videntur, hinc et austrinis magis nascuntur ct riguis. Quibusdam ar- boribus etiam cynipes gignuntur, ut in quercu et fico, qui ex humore sub cortice consistente nasci videntur ; is autem gustu dulcis. Gignuntur etiam in quibusdar oleribus, ibi vero eruc:e, utpote e diverso principio. (11) Hi fere morbi stirpibus dictis accidunt. Sunt autem affectiones quoedam anni tempestatibus aut situ locoruta ort:e, exitiosae quidem, quas tamen nemo dixerit morbos, ut gelatio et quam uredinem quidam appellant. Alibi autem alii ventorum flatus interimere et perurere arbo- res solent : ut in Chalcide Euboce olympias cum flaverit frigidus paullo ante aut pust bruma : perurit enim ar- bores atque adeo aridas siccasque reddit, ut ne solis quidem vi longo tempore ficri potuerint, unde id ure- dinem quoque appellant. Hiocc spe antea et Archippo archonte post annum quadragesimum facta vehementis- sima est. (12) Maxime laborant concava loca et conval- les, tractusque fluminibus vicini ct a ventis silentes; arborum autem maxime ficus, dein olea; oleaster magis quam olea laboravit, quanquam robustior, quod mirabile fuit. Amygdale vero nihil patiebantur, neque vero piri et mali et punica : quod mirationem angebat. Peruruntur vero inde ab ipso trunco atque magis omnino et citius vim eam sentiunt partes super.e, fitque manifestum statim in germinatione; in olea vero, quoniam semper viret, tardius. Que igitur folia sua amittunt rursus revi- viscunt, que non, ea penitus pereunt. Nonnusquam quae- dam aduste foliisque arefactis tamen regerminarunt, antequam amiserant, foliaque ipsa revixerunt : quibusdam autem in locis id sa-pius accidit ut Philippis. (13) Que autem gelationem passe sunt, modo non penitus perie- rint, citissime regerminant, ita ut vitis statim fructum ferat ut in Thessalia factum est. Panticapgum gelatio duobus modis invadit, aut frigore In Ponto autem circa quum annus frigidus est, aut a gelicidiis si permanserint. Utrumque vero maxime evenit quadraginta diebus post bruma. Gelicidia fiunt sereno tempore, frigus autem ge- lationem infert proecipue cum e sereno colo squamule quaedam deferuntur, quae quasi ramenta sunt, sed la 6. 1υ 15 25 93. 40 45 86 πάλιν ἀναστρέφειν καὶ ἐχγωρεῖν ὡς πολεμίας οὕσης τῆς ὀσμῆς. ᾿Ανδροχύδης δὲ χαὶ παραδείγματι τούτῳ xate- χρήσατο πρὸς τὴν βοήθειαν τὴν ἀπὸ τῆς ῥαφάνου γι- νομένην πρὸς τὸν οἶνον ὡς ἐξελαύνουσαν τὴν μέθην: φεύγειν γὰρ δὴ χαὶ ζῶσαν τὴν ἄμπελον τὴν ὀσμήν. Αἱ μὲν οὖν φθοραὶ πῶς τε γίνονται καὶ πόσαι καὶ πο- σαχῶς φανερὸν ἐκ τῶν προειρημένων. ΒΙΒΛΙΟΝ Κ΄. I. Περὶ δὲ τῆς ὕλης, ποία τέ ἐστιν ἐχάστη χαὶ πόθ᾽ ὡραία τέμνεσθαι καὶ πρὸς ποῖα τῶν ἔργων “ρη- 4 ἥ "n σίμη xat ποία δύσεργος ἢ εὔεργος xat εἴ τι ἄλλο τῆς τοιαύτης ἱστορίας ἔχεται, πειρατέον δμοίως εἰπεῖν. € " n , - , L) 5 7» Ὡραῖα δὴ τέμνεσθαι τῶν ξύλων τὰ μὲν οὖν στρογγύλα ‘ dj ” s f , ‘ 9 καὶ ὅσα πρὸς φλοϊσμὸν ὅταν Piaotawn® τότε γὰρ εὖ- περιαίρετος ὁ φλοιὸς, ὃ δὴ χαλοῦσι λοπᾶν, διὰ τὴν e ld Y La 39. “ὦ Ὁ ὑγρότητα τὴν ὑπογινομένην αὐτῷ. Μετὰ δὲ ταῦτα δυσπεριαίρετος χαὶ τὸ ξύλον μέλαν γίνεται χαὶ ὃυ- ’ Δ ny Ù x , 9 σειδές. "là δὲ τετράγωνα μετὰ τὸν λοπητόν' ἀφαι- - dA ’ X n a o CI ρεῖται γὰρ ἢ πελέκησις τὴν δυσείδειαν, “Ὅλως πᾶν πρὸς ἰσχὺν ὡραιότατον οὐ μόνον πεπαυμένον τῆς βλα- στήσεως ἀλλ’ ἔτι μᾶλλον ἐχπεπᾶναν τὸν χαρπόν. Ἀλλὰ διὰ τὸν φλοϊσμὸν ἀώροις οὖσιν ὡραίοις συμθαίνει γίνεσθαι τοῖς στρογγύλοις ὥστε ἐναντίαι αἱ ὧραι κατὰ , “2 ’ Α , I συμθεδηκός. = Eùypovatepa δὲ τὰ ἐλάτινα γίνεται κατὰ τὸν πρῶτον λοπητόν. (4) ᾿Ιϊπεὶ δὲ μάλιστ᾽ ἢ μόνον περιαιροῦσι τὸν φλοιὸν ἐλάτης, πεύχης, πίτυος, ταῦτα μὲν τέμνεται τοῦ ἦρος" τότε γὰρ ἣ βλάστησις " τὰ δὲ ἄλλα ὁτὲ μὲν μετὰ mupotouiav ὁτὲ δὲ μετὰ τρυ- γητὸν Χαὶ ἀρχτοῦρον οἷον ἀρία, πτελέα, cpivdauvoc, μελία, ζυγία, ὀξύα, φίλυρα, φηγάς τε χαὶ ὅλως ὅσα χα- τορύττεται" δρῦς δὲ ὀψιαίτατα χατὰ χειμῶνα μετὰ τὸ μετόπωρον' ἐὰν δὲ ὑπὸ τὸν λοπητὸν ταηθῇ σήπεται τάχιστα ὡς εἰπεῖν, ἐάν τε ἔμφλοιος fav τε ἄφλοιος" χαὶ μάλιστα μὲν τὰ ἐν τῷ πρώτῳ λοπητῷ, δεύτερα δὲ τὰ ἐν τῷ δευτέρῳ, τρίτα δὲ καὶ ἥχιστα τὰ ἐν τῷ τρίτῳ τὰ δὲ μετὰ τὴν πέπανσιν τῶν χαρπῶν ἀδρωτα διαμένει χὰν ἀλόπιστα ἦ᾽ πλὴν ὑπὸ τὸν φλοιὸν ὑπο-- δυόμενοι σχώληκχες ἐπιπολῆς ἐγγράφουσι τὸ στέλεχος, οἷς χαὶ σφραγῖσι χρῶνταί τινες" ὡραῖον δὲ τμυϑὲν τὸ δρύϊνον ἀσαπές τε καὶ ἀθριπηδέστατον γίνεται χαὶ σχληρὸν χαὶ πυχνὸν ὥσπερ χέρας" πᾶν γὰρ διοιόν ° , , - , ἐστιν ἐγκαρδίῳ πλὴν τὸ γε τῆς ἁλιφλοίου χαὶ τότε φαῦλον. (3) Luubatver δὲ χαὶ τοῦτο ὑπεναντίον ὅταν Α / , Sf x τε χατὰ τὴν βλάστησιν τέανωνται χαὶ ὅταν μετὰ τοὺς χαρπούς" τότε μὲν γὰρ ἀναξηραίνεται τὰ στελέχη καὶ 2 ᾿ Ù \ (a. v n x i) où rapabiactaver τὰ δένδρα" μετὰ δὲ τυὺς χαρποὺς παραδλαστάνει. Δυστομώτερα δὲ διὰ τὴν σχληρότητα χατὰ ταύτην τὴν ὥραν. Κελεύουσι δὲ χαὶ δεδυχυίας τῆς σελήνης τέυνειν ὡς σχληροτέρων χαὶ ἀσαπεστέρων γινομένων. ᾿Επεὶ δὲ af πέψεις τῶν καρπῶν παραλλάτ- THEOPHRASTI propinquaverit, recedere atque averti, utpote inimicum fugiens odorem. Quin Androcydes eremplo hoc usus est, ut medela contra temulentiam confecta ex brassica vires demonstraret : nam vitem etiam vivam odorem brassice fugere. Interitus itaque stirpium quo pacto fiant, quot sint, quotque modis eveniant, ex his dictis manifestum est. LIBER V. I. De materie, cujusmodi unaqueque sit, quo tempore tempestive cadatur, et quibus quaque commoda ope- ribus, ct qua tractatu difficilis aut facilis, et quicquid cjusmodi commentationem attinet, nunc pari modo exponere aggredimur. Tempestive ergo caeduntur ligna rotunda quaque decorticantur quando germinant : tune enim cortex facile solvitur, quod quidam glubere appel- lant, propter humorem tunc subeuntem; postea vero segre detrahitur liguumque nigrescit et fit deforme. Ligna autem quadrata, postquam arbor glubere desierit : securis enirn deformitatem aufert. Omnino lignum omne, ut validlum robustumque sit, tempestive cseditur non solum postquam germinare desiit sed etiam magis etiam cum fructus maturuerit. Decorticatione autem fit, ut rotunda quanquam intempestive casa, tempestiva fiant, ita ut per accidens his sint tempora contraria. Abietinum autem meliore colore est quum primo glubet. (2) Cum vero aut solis aut potissimum abieti, pice®, pi- noque corticem detrahant, ha arbores vere csduntur, quum germinant : cetera vero nunc post tritici messem, nunc post vindemiam atque arcturum, ut aria, ulmus, sphendamnos, fraxinus, zygia, oxya, philyra, phegus et omrino que terra conduntur. Postrema vero quercus hieme ineunte post serum autumnum : si vero csedatur, cum glubet, citissime fere putredine corripitur, cortice sive soluto sive relicto : maxime cum primo glubet, minus quum iterum, minime quum tertio. Qua vero post perfectos fructus caeduntur, quamvis cortex non detractus fuerit, a vermibus incorrupta manent, nisi quod vermes inter corticem et lignum se insinuantes su- perficiem trunci quasi literis exarant : quibus lignis nonnulli pro sigillis utuntur. Sed tempestive caesum quercinum lignum minime putredinem sentit, neque vermibus obnoxium est, ac durum spissumque corna instar manet; totum enim cor esse videtur, excepta ha- liphloo , qua tunc quoque vilis. (3) Illud etiam e con- trario evenit, si arbores cadantur germinationis tempore et si post fructus perfectos, quod illis tranci exarescunt, neque arbores regerminant, his vero post fructuum ma- turitatem regerminant. Hoc vero tempore propter du- ritiem difficilius coeduntur. Pracipiunt etiam post lun® orcasum cadere, quia materics durior et minus putre- dini obnoxia fiat. Ut autem fructus diversis temponibus maturantur, ita patet etiam cardendi tempora varia ess®; HISTOR. PLANT. V. 1. τουσι δῆλον ὅτι καὶ αἱ ἀχμαὶ πρὸς τὴν τομὴν παραλ- λάττουσιν᾽ ἀεὶ γὰρ ὀψιαίτεραι τῶν ὀψιχαρποτέρων, si) Al ὃ χαὶ πειρῶνταί τινες δρίζειν χαθ᾽ ἑχάστην- οἷον πεύχην μὲν χαὶ ἐλάτην ὅταν ὑπολοπῶσιν᾽ ἔτι δὲ ὀξύαν χαὶ φίλυραν χαὶ σφένδαμνον χαὶ ζυγίαν τῆς ὀπώρας" δρῦν δὲ ὥσπερ εἴρηται μετὰ τὸ φθινόπωρον. baci δέ τινες πεύχην ὡραίαν εἶναι τοῦ ἦρος ὅταν γε ἔχη τὴν καλουμένην χάχρυν, χαὶ τὴν πίτυν ὅταν ὃ βό- tav; αὐτῆς ἀνθῇ. Ποῖα μὲν ὡραῖα χαθ᾽ ἕχαστον χρόνον οὕτω διαιροῦνται, Πάντων δὲ δῆλον ὅτι βελτίω τὰ τῶν ἀχμαζόντων δένδρων ἢ τῶν νέων χομιδῇ χαὶ γεγηραχότων᾽ τὰ μὲν γὰρ ὑδατώδη, τὰ δὲ γεώδη. (8) Πλείστας δὲ χρείας xal μεγίστας ἣ ἐλάτη καὶ ἡ πεύχη παρέχονται χαὶ ταῦτα χάλλιστα χαὶ μέγιστα τῶν ξύλων ἐστί. Διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων ἐν πολλοῖς" ἡ μὲν γὰρ πεύχη͵ σαρχωδεστέρα τε χαὶ ὀλιγόϊνος " ἧ δ᾽ ἐλάτη χαὶ πολύϊνος χαὶ ἄσαρχος, ὥστε ἐναντίως ἑχάτερον ἔχειν τῶν μερῶν, τὰς μὲν ἵνας ἰσχυρὰς τὴν δὲ σάρχα ua- λαχὴν χαὶ μανήν' δι᾽ ὃ τὸ μὲν βαρὺ τὸ δὲ χοῦφον’ τὸ μὲν γὰρ ἔνδαδον τὸ δὲ ἄδαδον fi χαὶ λευχότερον. (0) Ἔχει δὲ καὶ ὄζους πλείους μὲν ἡ πεύχη, σχληροτέρους δὲ ἢ ἐλάτη πολλῷ, μᾶλλον δὲ χαὶ σχληροτάτους πάν-- των᾿ ἄμφω δὲ πυχνοὺς χαὶ χερατώδεις χαὶ τῷ χρώματι ξανθοὺς καὶ δαδώδεις. Ὅταν δὲ τμηθῶσι ῥεῖ καὶ ἐκ τῶν τῆς ἐλάτης καὶ dx τῶν τῆς πεύχης ἐπὶ πολὺν χρόνον ὑγρότης χαὶ μᾶλλον ἐχ τῶν τῆς ἐλάτης. ἴΕστι δὲ χαὶ πολύλοπον ἡ ἐλάτη χαθάπερ χαὶ τὸ χρόμυον' ἀεὶ γὰρ ἔχει τινὰ ὑποχάτω τοῦ φαινομένου χαὶ ἐχ τοιούτων ἧ ὅλη. (7) Av ὃ χαὶ τὰς χώπας ξύοντες ἀφαιρεῖν πειρῶνται χαθ᾽ ἕνα καὶ ὁμαλῶς ἐὰν γὰρ οὕτως ἀφαιρῶσιν ἰσγυρὸς ὃ χωπεὼν, ἐὰν δὲ πα- ραλλάξωσι καὶ μὴ κατασπῶσιν ὁμοίως, ἀσθενής" πληγὴ γὰρ οὕτως, ἐχείνως δ᾽ ἀφαίρεσις. ἴΕστι δὲ χαὶ ua- χρότατον ἣ ἐλάτη καὶ ὀρθοφυέστατον. Δι᾽ ὃ χαὶ τὰς χεραίας χαὶ τοὺς ἱστοὺς ix ταύτης ποιοῦσιν. λει δὲ χαὶ τὰς φλέδας xal τὰς ἵνας ἐμφανεστάτας πάντων. (8) Αὐξάνεται δὲ πρῶτον εἷς μῆκος ἄχρι οὗ δὲ ἐφίχηται τοῦ ἡλίου" xal οὔτε ὄζος οὐδεὶς οὔτε παραθλάστησις οὔτε πάχος γίνεται" μετὰ δὲ ταῦτα εἰς βάθος χαὶ πάγος ὅταν αἱ τῶν ὄζων ἐχφύσεις xal παραύλαστήσεις. Ταῦτα μὲν οὖν ἴδια τῆς ἐλάτης, τὰ δὲ χοινὰ χαὶ πεύχης χαὶ ἐλάτης χαὶ τῶν ἄλλων. (9) ΓΕστι γὰρ ἢ μὲν τετράξοος A δὲ δίξοος. Καλοῦσι δὲ τετρα- ξόους μὲν ὅσαις ἐφ’ ἑχάτερα τῆς ἐντεριώνης δύο χτηδόνες εἰσὶν ἐναντίαν ἔχουσαι τὴν φύσιν" ἔπειτα χαθ᾽ ἑχατέραν τὴν χτηδόνα ποιοῦνται τὴν πελέχησιν ἐναν-- τίας τὰς πληγὰς χατὰ χτηδόνα φέροντες ὅταν ἐφ᾽ ἐχά- τερα τῆς ἐντεριώνης ἡ πελέχησις ἀναστρέφη. Τοῦτο γὰρ ἐξ ἀνάγχης συμθαίνει διὰ τὴν φύσιν τῶν χτηδόνων. Τὰς δὲ τοιαύτας ἐλάτας χαὶ πεύχας τετραξόους χα- λοῦσι. Εἰσὶ δὲ χαὶ πρὸς τὰς ἐργασίας a χάλλι-- ata: πυχνότατα γὰρ ἔχουσι τὰ ξύλα χαὶ τὰς αἰγίδας αὗται φύουσιν. (10) Αἱ δίξοοι δὲ χτηδόνα μὲν ἔχουσι μίαν ἐφ᾽ ἑχάτερα τῆς ἐντεριώνης, ταύτας δὲ ἐναντίας 87 quo serius enim fructus maturescunt, eo δου ceden- dum. (4) Quamobrem tempora singularum quidam dis- tinguere conantur, ut piceam ct abietem quum ad glu- bendum inclinant, dein oxyam, philyram, sphendamnum et zygiam autumno; quercum autem ut diximus post serum autumnum. Quidam piceam tempestivam esse aiunt vere, quando cachryn suam gerat, atque pinum quando ejus uva florere incipiat. Qu igitur quoque sint tem- pore tempestive, ita definiunt. Certo autem consta: meliorem esse materiam arborum qua in flore atatis sunt, quam aut nimis juvenilium aut valde annosarum : illarum enim nimis aquosa, harum nimis terrena est. (5) Plurimum gravissimumque usum habent abies et. picca atque harum ligna pulcherrima et amplissima sunt. Differunt autem inter se pluribus rebus. Picea enim carnosior est minusque habet fibrarum, abies autem multas fibras habet minusque carnis, ita ut utramque partem contrario modo habeat, fibras validas, carnem autem mollem ac raram; illius ergo lignum grave, hujus leve : illud enim teda plenum, hoc teda caret ideoque album magis est. (6) Picca nodos plures, abies vero: multo duriores habet, imo omnium arborum durissimo08, amba autem spissos, corncos, colore fulvos atque tedw similes; qui cum abscissi fuerint cum picca tum abieti, profluit diu humor, sed largior abieti. Praeterea abieti tunica multiplex, ut allio : semper enim sub prima con- spicua aliam habet, atque cx ejusmodi tunicis tota con- stat. (7) Quamobrem qui remos radendo parant, sigi- latim et &@qualiter auferre conantur : sic enim detractis remi validi fiunt , si autem aberraverint neque ®qualiter tunicam detraxcrint, infirmi : ita enim fit plaga, non de- corticatio. Abies vero trunco longissimo rectissimoque est, quamobrem ex ca antennas malosque faciunt ; habet etiam venas fibrasque omnium maxime conspicuas. (8) Primum vero in longitudinem augetur, quoad solem adspexerit, neque co usque nodi surculive laterales nec crassitudo factitantur : postca vero ampliatur οἱ crassior fit, cum simul nodorum exortus et laterales germina - tiones fiunt. H:rc igitur abicti propria sunt : alia autem et picea et abies et ali habent communia. (9) Alia enim quadrifida, alia bifida est. Quadrifidas autem vo- cant, quibus in utramque partem medullw bini pectines natur® contrari@g tendunt : unde secundum utrumque pectinem adigunt ictus, pectinibus contrarios inferentes, dum in utramque partem medullae securis remeat, quod facere natura pectinum cogit. Ejusmodi ergo abictes piccasque vocant quadrifidas : eeeque ad opera sunt pra- stantissimar; materiam cnim densissimam prestant et eegidem gignere istie solent. (10) Bifida autem pectinem unum tantum in utraque parte medullee, cosdemque sibi 10 25 40 88 ἀλλήλαις, ὥστε καὶ tiv πελέκησιν εἶναι διπλῆν ulav καθ᾽ ἑχατέραν χτηδόνα ταῖς πληγαῖς ἐναντίαις" ἅπα- λώτατα μὲν οὖν ταῦτά φασιν ἔχειν τὰ ξύλα, χείριστα δὲ πρὸς τὰς ἐργασίας" διαστρέφεται γὰρ μάλιστα. Μονοξόους δὲ χαλοῦσι τὰς ἐχούσας μίαν μόνον χτηδόνα᾽ τὴν δὲ πελέχησιν αὐτῶν γίνεσθαι τὴν αὐτὴν ἐφ᾽ éxd- τερα τῆς ἐντεριώνης " φασὶ δὲ μανότατα μὲν ἔχειν τῇ φύσει τὰ ξύλα ταῦτα πρὸς δὲ τὰς διαστροφὰς ἀσφαλέ- στατα. (it) Διαφορὰς δὲ ἔχουσι τοῖς φλοιοῖς χαθ᾽ ἃς γνωρίζουσιν ἰδόντες εὐθὺς τὸ δένδρον πεφυχὸς ποῖόν τί ἐστι τῶν μὲν γὰρ εὐχτηδόνων χαὶ ἀστρχδῶν χαὶ ὃ φλοιὸς λεῖος καὶ ὀρθὸς, τῶν δ᾽ ἐναντίων τραχύς τε χαὶ διεστραμμένος " ὁμοίως δὲ χαὶ ἐπὶ τῶν λοιτῶν. ἈΑλλ᾽ ἔστι τετράξοα μὲν ὀλίγα, μονόξοα δὲ πλείω τῶν ἄλλων. Ἅπασα δὲ ἢ ὕλη μείζων καὶ ὀρθοτέρα χαὶ ἀστραδεστέρα χαὶ στιφροτέρα χαὶ ὅλως χαλλίων χαὶ πλείων ἢ ἐν τοῖς προσθορείοις ὥσπερ χαὶ πρότερον ἐλέχθη" καὶ αὐτοῦ τοῦ δένδρου δὲ τὰ πρὸς βορρᾶν πυχνότερα xal νεανιχώτερα. Ὅσα δὲ ὑποπαράδορρα χαὶ ἐν περίπνῳ ταῦτα στρέφει χαὶ παραλλάττει παρὰ μικρὸν ὃ βορέας ὥστε εἶναι παρεστραμμένην αὐτῶν τὴν μήτραν χαὶ οὐ κατ᾽ ὀρθόν. (12) Ἔστι δὲ ὅλα μὲν τὰ τοιαῦτα ἰσχυρὰ, tundévta δὲ ἀσθενῇ διὰ τὸ πολλὰς ἔχειν παραλλαγάςς. Καλοῦσι δὲ οἱ τέχτονες ἐπίτομα ταῦτα διὰ τὸ πρὸς τὴν χρείαν οὕτω τέμνειν. Ὅλως δὲ χείρω τὰ dx τῶν ἐφύγρων καὶ εὐδιεινῶν χαὶ παλισχίων χαὶ συνηρεφῶν καὶ πρὸς τὴν τεκτονιχὴν χρείαν καὶ πρὸς τὴν πυρευτιχήν. Αἱ μὲν οὖν τοιαῦται διαφοραὶ πρὸς τοὺς τόπους εἰσὶν αὐτῶν τῶν ὁμογενῶν ὥς γε ἁπλῶς εἰπεῖν. Il. Διαιροῦσι γάρ τινες κατὰ τὰς γώρας xaf φασιν ἀρίστην μὲν εἶναι τῆς ὕλης πρὸς τὴν τεχτονιχὴν χρείαν τῆς εἰς τὴν “Ελλάδα παραγινομένης τὴν μαχεδονιχήν' λεία τε γάρ ἐστι xai ἀστραδὴς χαὶ ἔχουσα θυξον. Δευτέραν δὲ τὴν ποντιχὴν, τρίτην δὲ τὴν ἀπὸ τοῦ “Puvdaxou, τετάρτην δὲ τὴν αἰνιανιχήν᾽ χειρίστην δὲ τήν τε παρνασιαχὴν καὶ τὴν εὐθοϊκήν" xal γὰρ ὁζώδεις χαὶ τραχείας καὶ ταχὺ σήπεσθαι. Περὶ δὲ τῆς ἀρχα- δικῆς σχεπτέον. (2) ᾿Ισχυρότατα δὲ τῶν ξύλων ἐστὶ τὰ ἄοζα χαὶ λεῖα " χαὶ τῇ ὄψει δὲ ταῦτα χάλλιστα, Ὀζώδη δὲ γίνεται τὰ χαχοτροφηθέντα χαὶ ἤτοι χειμῶνι πιε- σθέντα ἢ χαὶ ἄλλῳ τινὶ τοιούτω" τὸ γὰρ ὅλον τὴν πολυο7ίαν εἶναι ἔνδειαν εὐτροφίας, Ὅταν δὲ χαχο- τροφήσαντα ἀναλάῤῃ πάλιν χαὶ εὐσθενήσγ, συμθαίνει χαταπίνεσθχι τοὺς ὄζους ὑπὸ τῆς περιφύσεως " εὐτρο- φοῦν γὰρ χαὶ αὐξανόμενον ἀναλαμθάνει χαὶ πολλᾶχις ἔξωθεν μὲν λεῖον τὸ ξύλον, διαιρούμενον δὲ ὀζῶδες ἐφάνη. Δι᾿ ὃ χαὶ σχοποῦνται τῶν σγιστῶν τὰς μή- τρας" ἐὰν γὰρ αὗται ἔχωσιν ὄζους, ὀζώδυ, χαὶ τὰ ἐκτός" χαὶ οὗτοι χαλεπώτεροι τῶν ἐχτὸς χαὶ φανεροί. (1) Γίνονται δὲ χαὶ ai σπεῖραι διὰ χειμῶνας τε χαὶ χαχο-͵ τροφίαν. Σπείρας δὲ χαλοῦσιν ὅταν ἡ συστροφή τις ἐν αὐτῇ υείζων χαὶ χύχλοις περιεχομένη πλείοσιν οὔθ᾽ ὥσπερ ὁ ὄζος ἁπλῶς οὔθ᾽ ὡς ἢ οὐλότης ἢ ἐν αὐτῷ τῷ ξύλῳ" δι᾿’ ὅλου γάρ πως αὕτη χαὶ ὁμαλίζουσα" γχαλε- THEOPHRASTI contrarios habent, ita ut et dolatio gemina adiriberi debeat unaqueque per suum pectinem sed ictu contrario. Mollissima esse heec ligna referunt, sed operibus pessima, quia facile contorquentur. Simplices vocant, 4085 unum modo pectinem habent, quibus eadem dolatio utraque ex parte medullas adhibetur : haec ligna natura quidem laxa esse affirmant, minime tamen contorsioni obnazia. (11) Caeterum arbores corticis discrimen habent quo primo obtutu agnosci possit qualis ejus materia sit : etenim quibus pecten bene habet queque in opere non contor- quentur his cortex laevis rectusque est : quibus autem e contrario his scaber contortusque : similique ratione in ceteris quoque hahet. Quadrifide vero paucss sunt, simplices vero plures inter ceteras. Omnis vero materia major, rectior, in opere constantior, rigidior, atque in totum melior et copiosior, qua plagis borealibus crescit, quemadmodum jam diximus : atque ipsius arboris ea pars que aquilonem spectat, magis densa et valida est. Qu® vero aquiloni a latere stant ejusque flatu circunave- niuntur, has torquet aquilo paullulumque pervertit, ita ut medulla earum contorta a recto cursu declinet. (12) Ejusmodi arbores integre quidem valide sunt, dissecta vero infirma quod materiem implicatam valde habent. Talia ligna fabri epitoma vocant, quoniam ita pro usa secare consueverunt. Omnino autem qua humidis, tranquillis, umbrosis, contectisque locis nata sunt, et ad fabrilem et ad igniarium usum deteriora babentar. Tales igitur sunt differenti» congenerum ipsarum pro locorum natura. II. Quidam enim serundum regiones materize bonitaten distinguunt , optimamque esse, ejus quidem que in Gra- ciam advehatur, macedonicam ad usum fabrilem, utpote qua licvis, in opere constans thuioque priedita sit; se- cundam ponticam tradunt, tertiam e Rhyndaco, quartam xnianicam, pessimam e Parnaso et Eubaa allatam : hanc enim nodosam esse scabramque citoque putrescere. De arcadica vero dubitant. (2) Firmissima sunt ligna enodia et Ἰωνία, cademque aspectu formosissima. Nodosa autera fiunt quae male nutrita sunt; aut hieme aliave simili de causa vifiata : omnino enim nodorum copiam alimenti defectum indicare. Quando vero quae male nutrita fuere sese receperint meliusque vigeant, evenit ut nodi absor- heantur incremento abducto; arbor enim bene nutrita probeque aucta recreat sese et sape visum ut lignum foras lave intus vero nodosum appareret : qua de causa medullare ligni fissi lustrant : cui si insunt nodi, extror- sum quoque adsunt : atque hi difficiliores quam externi et conspicui. (3) Spira quoque fiunt hiemis culpa et ob malam nutritionem. Spiras autem vocant, cum facta convolutio quedam ampla circulis pluribus circumacta inest materie , quam neque nodum dixerim, neque ipsius crispitudinem ligni : haec enim per totum fere atque sequaliter tendit. Longe illud pejus vitium ac in opere ν" ςτΩρ HISTOR. PLANT. V. 3. πώτερον δὲ τοῦτο πολὺ καὶ δυσεργότερον τῶν ὄζων. ἝἝοοιε δὲ παραπλησίως καὶ ὡς ἐν τοῖς λίθοις ἐγγίνε- σθαι τὰ καλούμενα χέντρα. Ὅτι δ᾽ ἡ περίφυσις xa- ταλαμόανει τοὺς ὄζους φανερώτατον ἐξ αὐτῆς τῆς αἷ- σθήσεως οὐ μὴν ἀλλὰ xal ἐκ τῶν ἄλλων τῶν ὁμοίων" (6) πολλάχις γὰρ αὐτοῦ τοῦ δένδρου μέρος τι συνελήφθη δκὸ θατέρου συμφυοὺς γενομένου " χαὶ ἐάν τις ἐχγλύψας 67 λίθον εἰς τὸ δένδρον fi καὶ ἄλλο τι τοιοῦτον χατα- χρύπτεται περιληφθὲν ὑπὸ τῆς περιφύσεως᾽ ὅπερ χαὶ περὶ τὸν χότινον συνέθη τὸν ἐν Μεγάροις τὸν ἐν τῇ ἀγορζ" οὗ καὶ ἐχχοπέντος λόγιον ἦν ἁλῶναι χαὶ διαρ- κασθῆναι τὴν πόλιν’ ὅπερ ἐγένετο... Δημήτριος. Ἔν τούτῳ γὰρ διασχιζομένῳ χνημῖδες εὑρέθησαν καὶ ἄλλ᾽ ἄττα της ἀττιχῆῇς χερμηστὶ ὅδ᾽ ἔστιν ἐν χοτίνῳ᾽ οὗ ἀνε- τέθη τὸ πρῶτον ἐγχοιλανθέντος. Τούτου δ᾽ ἔτι μικρὸν τὸ λοιπόν. Πολλαχοῦ δὲ χαὶ ἄλλοθι γίνεται πλείονα τοιαῦτα. Καὶ ταῦτα μὲν ὥσπερ εἴρηται χοινὰ πλειόνων. III. Κατὰ δὲ τὰς ἰδίας ἑχάστου φύσεις αἵ τοιαῦταί εἶσι διαφοραὶ, οἷον πυχνότης, μανότης, βαρύτης, χου- φότης, σχληρότης, μαλαχότης, ὡσαύτως δὲ χαὶ εἴ τις ἄλλη τοιαύτη χοιναὶ δὲ ὁμοίως αὗται χαὶ τῶν ἡμέρων χαι τῶν ἀγρίων ὥστε περὶ πάντων λεκτέον. Πυχνό-- τατα μὲν οὖν δοχεῖ καὶ βαρύτατα πύξος εἶναι χαὶ ἔδενος" οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ ἐπὶ τοῦ ὕδατος ταῦτ᾽ ἐπινεῖ, Καὶ # μὲν πύξος ὅλη τῆς δὲ ἐδένου ἡ μήτρα ἐν ἧ καὶ ἢ τοῦ χρώματός ἐστι μελανία. Τῶν δ᾽ ἄλλων ὃ λῳτός. Πυκνὸν δὲ καὶ ἣ τῆς δρυὸς μήτρα ἣν χαλοῦσι μελάνδρυον᾽ xal ἔτι μᾶλλον ἢ τοῦ χυτίσου " παρομοία γὰρ αὕτη δοχεῖ τῇ ἐδένῳ εἶναι. (2) Μέλαν δὲ σφόδρα καὶ πυχνὸν τὸ τῆς τερμίνθου " περὶ γοῦν Συρίαν με- λάντερόν φασιν εἶναι τῆς ἐδένου" χαὶ ἐκ τούτου γὰρ xal τὰς λαδὰς τῶν ἐγχειριδίων ποιεῖσθαι, τορνεύεσθαι δὲ ἐξ αὐτῶν χαὶ χύλιχας θηριχλείους, ὥστε μηδένα ἂν διαγνῶναι πρὸς τὰς χεραμέας" λαμθάνειν δὲ τὸ ἐγχάρ- Bove δεῖν δὲ ἀλείφειν τὸ ξύλον" οὕτω γὰρ γίνεσθαι καὶ χάλλιον καὶ μελάντερον. Εἶναι δὲ χαὶ ἄλλο τι δένδρον ὃ ἅμα τῇ μελανίᾳ χαὶ ποιχιλίαν τινὰ ἔχει ὑπέρυθρον ὥστε εἶναιτὴν ὄψιν ὡσὰν ἐδένου ποιχίλης" ποιεῖσθαι δ᾽ ἐξ αὐτοῦ χαὶ χλίνας καὶ δίφρους χαὶ τὰ ἄλλα τὰ σπουδαζόμενα. Τὸ δένδρον μέγα σφόδρα καὶ χαλόφυλλον εἶναι ὅμοιον ταῖς ἀπίοις. (3) Ταῦτα μὲν οὖν ἅμα τῇ μελανία χαὶ mu χνότητα ἔχει. Iluxvòov δὲ χαὶ ἡ σφένδαμνος χαὶ È ζυγία χαὶ ὅλως πάντα τὰ οὖλα" χαὶ f dida δὲ χαὶ ὃ χότινος, ἀλλὰ χραῦρα. Μανὰ δὲ τῶν μὲν ἀγρίων χαὶ ἐρεψίμων τὰ ἐλάτινα μάλιστα, τῶν δ᾽ ἄλλων τὰ ἄχτινα καὶ τὰ σύχινα χαὶ τὰ τῆς μηλέας χαὶ τὰ τῆς δάφνης. ExAnporara δὲ τὰ δρύϊνα χαὶ τὰ ζύγινα καὶ τὰ τῆς ἀρίας- καὶ γὰρ ὑποδρέχουσι ταῦτα πρὸς τὴν τρύπησιν μαλάξεως γάριν. Μαλαχὰ δὲ καθ’ ὅλου μὲν τὰ μανὰ χαὶ yaUva* τῶν δὲ σαρχωδῶν μάλιστα φίλυρα. Δοχεῖ δὲ χαὶ θερμότατον εἶναι τοῦτο σημεῖον δὲ ὅτι μάλιστα ἀμθλύνει τὰ σιδήρια“ τὴν γὰρ βαφὴν ἀνίησι διὰ τὴν θερμότητα. (4) Θερμὸν δὲ rat χιττὸς χαὶ δάφνη καὶ 89 difficilius quam nodus. Videtur autem simili modo gigni in lignis ut in lapidibus que centra appellant. Quod vero incrementum cbductum nodos occupat obtegitque, et sensu evidenter percipitur et ex aliis similibus rebus ita fieri constat. (4) Sepe enim pars queedam arboris ab altera, quacum connata est, occupatur : et si quis in arborem foramine excavato lapidem aliudve ejusmodi in- culcaverit ab incremento obductum occultatur, quod in oleastro illa, que Megaris in foro stabat, accidisse accepimus. Quo succiso oraculi dictum praemonuerat fore ut urbs capta diriperetur, quod factum est.... De- metrius. Nam in eo discisso intus repertee ochree sunt et alia queedam attici operis... ubi apposita fuerunt quum primum concava facta esset. Hujus arboris reliquise pauce adhuc supersunt. Aliis quoque locis multis plura ejusmodi facta produntur. Atque hec quidem, ut dictum est, pluribus communia esse videntur. III. Naturam autem singularum arborum propriam discrimina sequuntur heec : densitas, raritas; gravitas, levitas; duritia , mollitia, et quse sunt hujusmodi alia. Hec autem communia sunt domesticarum pariter ac sil- vestrium, quare de omnibus dicendum est. Densissima igitur et gravissime burus et ebenus esse videntur : neque enim hc natant in aqua : buxus quidem tota, ebeni vero medulla cui etiam color niger proprius est. Ceterarum vero lotus. Densa quoque est medulla quer- cus, quam melandryon, i. e. quercum nigram, appellant. AC magis etiam cytisi medulla, quee ebeno haud absimilis esse creditur. (2) Nigrum admodum ac densum etiam terminthi lignum est, atque in Syria saltem ebeno id ni- grius esse dicunt : etenim ex eo pugionum capulos fieri, ac tornarì ex iis vasa quoque thericlea, que a fictilibus nemo facile discernere potuerit. Eum in usum cor adhi- beri, antea vero oleo perungi, quo lignum pulchrius fiat et nigrius. Aliam quoque arboreni esse, que cum nigre- dine etiam conjunctum habeat rufum quendam colorem, ita ut speciem ebeni variegati referat; ex ea lectos, sellas ct reliqua lautiora opera fieri. Amplam eam arborem esse, foliisque pulchriz, malo similem. (3) H® igitur una cum nigredine etiam densitate insignia. Densa vero etiam sphendamnus, zygia, breviter omnia qua crispa sunt ; atque olea quoque et oleaster, sed he fragiles. Laxa vero inter silvestres et qua tectis idonea babentur, abietina maxime, ceterarum vero actina, ficulnea atque piri et lauri ligna. Durissima autem quercina, zygi® atque arise : haec enim antequam terebrent madefaciunt quo molliora reddantur. Mollia sunt in universum quidem que raro fungosoque sunt corpore, inter carnosas vero maxime philyra. Hc vero etiam calidissima esse creditur, cujus rei argumen- tum est quod instrumenta ferrea maxime hebetat : aciem enim caloris vi obtundit. (4) Calidee quoque sunt hedera “0 35 41) 45 90 xal ὅλως ἐξ ὧν τὰ πυρεῖα γίνεται" Μενέστωρ δέ φησι ’ β f ‘ v 4 ca καὶ συχάμινον. UL'uyporata δὲ τὰ ἔνυδρα xai ὑδα- τώδη. Καὶ γλίσχρα δὲ τὰ ἰτέϊνα χαὶ ἀμπέλινα, du ὃ χαὶ τὰς ἀσπίδας ἐχ τούτων ποιοῦσι" συμμύει γὰρ πληγέντα " χουφότερον δὲ τὸ τῆς ἰτέας, μανότερον γὰρ, δι’ ὃ χαὶ τούτῳ μᾶλλον γρῶνται. Τὸ δὲ τῆς πλατάνου γλισχρότητα μὲν ἔχει, φύσει δὲ ὑγρότερον τοῦτο χαὶ τὸ τῆς πτελέας. Σημεῖον δέ ἐστιν, μετὰ τὴν τουὴν ὀρθὸν ὅταν σταθῇ πολὺ ὕδωρ ἀφίησι, "Id δὲ τῆς συ- { 3 ἅ ὶ ld Υ λ LI χαμίνου πυχνὸν ἄμα xal γλίσχρον. (6) "ἔστι δὲ xai # LI leo tà . L| i bad ἀστραδέδτατον τὸ τῆς πτελέας, dl ὃ χαὶ τοὺς στροφεῖς τῶν θυρῶν ποιοῦσι πτελεΐνους " ἐὰν γὰρ οὗτοι μένωσι ἢ ld 2 “ x , xal αἴ θύραι μένουσιν detpabetc, εἰ δὲ μὴ διαστρέ- ΄ ᾽ 9 x v ’ \ x φονται. ΠΠοιοῦσι δ᾽ αὐτοὺς ἔμπαλιν τιθέντες τὰ ξύλα , 3. ΄ῳ f } 9_\ ” ’ τὸ τε ἀπὸ τῆς ῥίζης χαὶ τὸ ἀπὸ τοῦ φύλλου" χα- λοῦσι δὲ οἱ τέχτονες τὸ ἀπὸ τοῦ φύλλου τὸ ἄνω" ἐναρμοσθέντα γὰρ ἀλλήλοις ἑχάτερον χωλύει πρὸς τὴν ὁρμὴν ἐναντίως ἔχον. Εἰ δὲ ἔχειτο χατὰ φύσιν, οὗπερ ἢ ῥοπὴ ἐνταῦθα πάντως ἂν ἦν ἡ φορά. Τὰς δὲ θύρας 3 4 δΔᾺ [ΩΣ 9 LÀ 4 ΄ῳ Υ̓ οὐχ εὐθὺς συντελοῦσιν ἀλλὰ πήξαντες ἐφιστᾶσι, χἄπειτα ὑστέρῳ οἱ δὲ τῷ τρίτῳ ἔτει συνετέλεσαν ἐὰν μᾶλλον σπουδάζωσι᾽ τοῦ μὲν γὰρ θέρους ἀναξηραινομένων διΐστανται, τοῦ δὲ χειμῶνος συμαύουσιν. Αἴτιον δ᾽ ὅτι τῆς ἐλάτης τὰ μανὰ χαὶ σαρχώδη ἕλχει τὸν ἀέρα ἔνιχμον ὄντα. (6) ‘O δὲ φοῖνιξ χοῦφος χαὶ εὔεργος χαὶ μαλαχὸς ὥσπερ ὃ φελλὸς, βελτίων δὲ τοῦ φελλοῦ ὅτι γλίσχρος" ἐχεῖνο δὲ ἡραυστόν. Διὰ τοῦτο τὰ εἴδωλα νῦν ἐχ τοῦ τῶν φυινίχων ποιοῦσι τὸν δὲ φελλὸν παρή- χασι. Τὰς ἶνας δὲ οὐ δι᾿ ὅλου ἔχει οὐδ᾽ ἐπὶ πολὺ καὶ μαχρὰς οὐδ᾽ ὡσαύτως τῇ θέσει ἐγχειμένας πάσας ἀλλὰ παντοδαπῶς. ᾿Αναξηρχίνεται δὲ χαὶ λεχινόμενον χαὶ ld Su pr cav ni , ni ’ πριόμενον τὸ ξύλον. (7) 10 δὲ θύον, οἱ δὲ θύαν xa- λοῦσι, παρ᾽ Ἄμμωνί τε γίνεται χαὶ ἐν τῇ Κυρηναία, τὴν μὲν μορφὴν ὅμοιον χυπαρίττῳ χαὶ τοῖς χλάδοις χαὶ τοῖς φύλλοις χαὶ τῷ στελέχει χαὶ τῷ χαρπῷ, μᾶλλον δ᾽ ὥσπερ χυπάριττος ἀγρία ᾿ πολὺ μὲν χαὶ ὅπου νῦν ἧ πόλις ἐστὶ, χαὶ ἔτι Srauvruovevovoaw ὀροφάς τινας τῶν ἀρχαίων οὔσας. ᾿Ασχπὲς γὰρ ὅλως τὸ ξύλον, οὐλότατον δὲ τὴν ῥίζαν ἐστί χαὶ ix ταύτης τὰ σπουδαιότατα ποιεῖται τῶν ἔργων. Γὰ δὲ ἀγαλ- ματα γλύφουσιν ἐχ τῶνδε, χέόρων, χυπαρίττου, λωτοῦ, » i ar , q* ΄σὄω DI 4 “- ΕἾ πύξου" τὰ ὃ ἔλχττω χαὶ ἐχ τῶν ἐλαΐνων ῥιζῶν" ἀρ- . ραγεῖς γὰρ αὗται χαὶ δμιαλῶς πως σαρχώδεις.. Ταῦτα pae Yap p ì 3 n’ , , x ’ ‘ , μὲν οὖν ἰδιότητά τινὰ τόπων χαὶ φύσεως χαὶ χρείας ἀποδυηλοῖ,. IV. Βαρέα δὲ χαὶ χοῦφα δῆλον ὡς τῇ πυχνότητι καὶ μανότητι χαὶ ὑγρότητι καὶ ξηρότυτι καὶ τῷ γλοιώδει td ‘ , , ν καὶ σχληρότητι χαὶ μαλαχότητι ληπτέον. = "Evia μὲν οὖν ἅμα σχληρὰ xal βαρέα, χαθάπερ πύξος χαὶ δρῦς" ὅσα δὲ χραῦρα χαὶ τῇ ξηρότητι σχληρότατα ταῦτ᾽ οὐχ ἔχει βάρος. Ἅπαντα δὲ τὰ ἄγρια τῶν ἡμέρων χαὶ τὰ ἄρρενα τῶν θηλειῶν πυχνότερά τε χαὶ σχληρότερα χαὶ βαρύτερα χαὶ τὸ ὅλον ἰσχυρότερα, χαθάπερ χαὶ πρό- τερον εἴπομεν. Ὡς δ᾽ ἐπὶ τὸ πᾶν χαὶ τὰ ἀχαρπότερα THEOPHRASTI et laurus et omnino ὅδ e quibus igniaria fieri soleri, auctore Menestore etiam. morus egyptia. Frigidissima vero aquatiles et aquose. Lenta autem salicis vitisque ligna, quamobrem ex eis scuta conficiunt, quia ista pla- gam protinus contraliunt : levius autem salicinum, quia Inagis laxum, quamobrem hoc potissimum utunter. Platani lignum lentorem quidem habet, sed natura humi- dius est, atque lignum ulmi. Argumento autem est, d post c:suram erectum stet, multum humorem emiitit. Mori agyptix lignum simul densum ac lentum est. (3) Ulmi lignum in opere constantissimum est, quare valva. rum cardines faciunt ulmeos; nam si hi immobiles maneent, valve quoque pricstant : si minus, contorquertur. Cas ficiunt cos ligna permutantes, quod radicem propius est supra, quod foliis infra posito : appellant autem fabri quod foliis proximum, superum - ita enim si inter e coagmentata sit alterum ab altero retinetur, cum sa natura in contrariam partem nitantur : si vero utrumque secundum naturam suam positum esset, qua parte im- petus copisset, eo lignum contortuin deflecteret. Valvas autern non statim conficiunt sed compactas seponunt, ac sequente tertiove anno absolvunt, si upus lautissipaum fieri velint : aestatis enim calore exsiccata dehiscust, hiemis vero humore contrahuntur; nam rara carnosaque abielis materies airem humectum facile attrabit. (6) Palma vero levis, tractatu facilis, mollisque est sicu suber, sed ci prasstat quia lenta, cum illud sit fragile : propterea simulacra nunc e palma conficiunt, spreta su- beris materie ut incommoda. Fibras non per totum pertensas habet, neque satis longas, neque eodem sita positas omnes, sed multifariam : exsiccatur materies dum lwvigatur et secatur. (7) Thyum, quam alii thvam appellant, circa Ammonis fanum οἱ in Cyrenaica nascitur, forma cupresso simile, ramulis, foliis, trunco, fructuque : vel quasi silvestris cupressus est. Copiosa etiam uhi nunc oppidum est : ct ex eo memorant contignationes quasdam vetustissimas fuisse, lignum enim nunquam putredinem sentit et radix valde crispa, e qua opera pre- ‘ tiosissima fiunt. Simulacra sculpuntur e cedro, cupresso, loto et buxo, minora etiam ex radice oleaginea, que quidem disrumpi non solet et aquali quadam carnosi- tate est. Hwc igitur proprietatem quandam locorum εἰ natura ususque indicant. IV. Gravia autem et levia densitate, raritate, humidi tate, siccitate, lentitudine, duritie mollitieque nimirum censentur. Quadam igitur simul et dura et gravia, ut buxus ct quercus; qua vero fragilia atque ob siccitatera durissima, ca gravitate carent. Omnes autem silvestres arbores domesticis, ct mares feminis densiores, duriores, graviores omninoque robustiores,quemadmodum diximus. In universum etiam minus fecunda fecundioribus et qua deteriores ferunt fructus iis quae meliores : nisi quarundam HISTOR. PLANT. Υ. 4. «τῶν xaprriumv χαὶ τὰ χείρω τῶν χαλλιχαρποτέρων᾽ εἰ μή που χαρπιμώτερον τὸ ἄρρεν, ὥσπερ ἄλλα τέ φασι καὶ τὴν χυπάριττον χαὶ τὴν χρανείαν. ᾿Αλλὰ τῶν γε ἀμπέλων φανερῶς αἱ ὀλιγοχαρπότεραι χαὶ πυχνοφθαλ- μότεραι χαὶ στερεώτεραι" χαὶ μηλεῶν δὲ xal τῶν ἄλλων ἡμέρων. (2) ᾿Ασαπῇ δὲ φύσει χυπάριττος, χέ- δρος, ἔδενος, λωτὸς, πύξος ἐλάα, χότινος, πεύχη ἔνδαδος, dpia, δρῦς, χαρύα εὐδοϊκή. Τούτων δὲ γρονιώτατα δοκεῖ τὰ χυπαρίττινα εἶναι" τὰ γοῦν ἐν ᾿Ιϊφέσῳ, ἐξ ὧν al θύραι τοῦ νεωστὶ νεὼ, τεθησαυρισμένα τέτταρας ἕκειτο γενεάς. Μόνα δὲ xal στιλύηδόνα δέχεται, δι ὃ καὶ τὰ σπουδαζόμενα τῶν ἔργων ἐχ τούτων ποιοῦσι. T&v δὲ ἄλλων ἀσαπέστατον μετὰ τὰ χυπαρίττινα χαὶ τὰ θυώδη τὴν συχάμινον εἶνχί φασι καὶ ἰσχυρὸν ἅμα καὶ εὔεργον τὸ ξύλον’ γίνεται δὲ τὸ ξύλον χαὶ παλαιού-- μενον μέλαν ὥσπερ λωτός. (9) Ἔτι δὲ ἄλλο πρὸς ἄλλο χαὶ ἐν ἄλλῳ ἀσαπὲς, οἷον πτελέα μὲν ἐν τῷ ἀέρι, δρῦς δὲ χατορυττουένη καὶ ἐν τῷ ὕδατι xataGpe/9- μένη" δοχεῖ γὰρ ὅλως ἀσαπὲς εἶναι " δι᾿ ὃ χαὶ εἰς τοὺς ποταυοὺς χαὶ εἰς τὰς λίμνας ἐχ τούτων νχυπηγοῦσοιν" ἐν δὲ τῇ θαλάττη σήπεται, Τὰ δὲ ἄλλα διαμένει μᾶλλον ὅπερ χαὶ εὔλογον ταριχευόμενα τῇ ἅλμη. (4) Aoxzi δὲ καὶ ἢ ὀξύη πρὸς τὸ ὕδωρ ἀσαπὲς εἶναι χαὶ βελτίων γίνεσθαι βρελομένη. Kai χαρύα δὲ ἣ eù- ξοϊκὴ ἀσαπήίς. Paci δὲ χαὶ τὴν πεύχην ἐλάτης μᾶλλον ὑπὸ τερηδόνος ἐσθίεσθαι" τὴν μὲν γὰρ εἶναι ξηρὰν, τὴν δὲ πεύχην ἔχειν γλυχύτητα χαὶ ὅσῳ ἐνδα- δοτέρα μᾶλλον" πάντα ὃ᾽. ἐσθίεσθαι teprtovi πλὴν χο- τίνου χαὶ ἐλάας" τὰ δὲ οὗ, διὰ τὴν πιχρότητα. ’E- σθίεται δὲ τὰ μὲν ἐν τῇ ὑχλάττη σηπόμενα ὑπὸ τερηδόνος τὰ δ᾽ ἐν τῇ γἷ; ὑπὸ σχωλήχων χαὶ ὑπὸ θριπῶν" οὗ γὰρ γίνεται τερηδὼν ἀλλ᾽ ἢ ἐν τῇ θαλάττη. "Εστι δὲ ἢ τερηδὼν τῷ μὲν μεγέθει μικρὸν, χεφαλὴν δ᾽ ἔχει μεγάλην χαὶ ὀδόντας" (5) οἱ δὲ ἡρῖπες Suorot τοῖς σχώ- dn, ὄφ᾽ ὧν τιτραίνεται χατὰ μιχρὸν τὰ ξύλα, Καὶ ἔστι ταῦτα εὐΐατα" πιττοχοπηθέντα γὰρ ὅταν εἰς τὴν θάλατταν ἕλχυσθῇ στέγει" τὰ δὲ ὑπὸ τῶν τερηδόνων ἀνίχτας. Τῶν δὲ σχωλήχων τῶν ἐν τοῖς ξύλοις οἵ μέν εἶσιν ἐκ τῆς οἰχείας σήψεως οἱ δ᾽ ἐντιχτόντων ἑτέρων’ ἐντίχτει γὰρ ὥσπερ χαὶ τοῖς δένδροις ὃ χερά-- στης χαλούμενος, ὅταν τιτράνη χαὶ χοιλάνη περιστρα- φεὶς ὡσπερεὶ μυοδόχον. Φεύγει δὲ τά τε ὀσυώδυ, χαὶ πιχρὰ καὶ σχληρὰ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι τιτρᾶναι χα- θάπερ τὴν πύξον. (6) Φασὶ δὲ χαὶ τὴν ἐλάτην φλοῖ- σθεῖσαν ὁπὸ τὴν βλάστησιν ἀσαπῇ διαμένειν ἐν τῷ ὕδατι“ φανερὸν δὲ γενέσθαι ἐν Φενεῷ τῆς Ἀρχαδίας ὅτε αὐτοῖς ἔλιανώθη τὸ πεδίον φραγθέντος τοῦ βερέ- θρου" τότε γὰρ τὰς γεφύρας ποιοῦντες ἐλατίνας χαὶ ὅταν ἐπανχδαίνη τὸ ὕδωρ ἄλλην χαὶ ἄλλην ἐφιστάντες, ὡς ἐρράγη καὶ ἀπῆλθε πάντα εὑρεθῆναι τὰ ξύλα ἀσαπῇ. Τοῦτο μὲν οὖν èx συμπτώματος. (7) Ἐν 'Γύλῳ δὲ τῇ vico» τῇ περὶ τὴν Ἀραθίαν εἶναί τί φασι ξύλον ἐξ οὗ τὰ πλοῖα ναυπηγοῦνται" τοῦτο δὲ ἐν μὲν τῇ θαλάττη σχεδὸν ἄσηπτον εἶναι" διαμένει γὰρ ἔτη πλείω ἢ δια- ————__rF_—————————nrr_———_—__—_——_—_—_—_—_—_—_—_——___—_—nl0!0x0x0xanae0e€____r®”re*r”_rr—”rrrrr-r rr -r_r---e----—o-.— 9Ι mares sunt fertiliores, ut preeter alias putant cupressum et cornum; sed inter vites manifesto que minorem edunt fructus copiam ea gemmis nodisque crebrioribus constant etsolidiores sunt, ut et inter piros ceterasque domesticas. (2) Natura putredinem non sentiunt cupressus, cedrus, ebenus, lotus, buxus, olea, oleaster, picea tedifera, aria, quercus, nux euboica. Ex his cupressinum lignum vi- detur maxime diuturnum esse : certe ca e quibus valve templi Diane novi Ephesii facte sunt, reposita per qua- tuor hominum &tates jacebant. Fadem etiam sola ni- torem recipiunt, quare lautiora opera ex iis fiunt. Ce- terarum post cupressina et thuina ligna morum egyptiam esse affirmant ejusque lignum robustum simul tractatuque facile, quod quidem vetustate nigrescit sicuti lotus. (3) Alia vero materies ad alias res et in alio diuturna et in- corrupta, uti ulmus in aére, quercus autem defossa et in aqua madefacta, quo modo nullam putredinem sentire creditur, quamobrem navigia fluviis lacubusque destinata ex ea adificant; in mari vero putrescit, cum ali» magis durant, ut par est, ntpote salsugine quasi condita. (4) Oxva quoque in aqua haud putrescere atque madefacta vel melior evadere credifar. Et nux cuboica incorrupta. Aflirmant etiam piceam abiete magis a teredine corrodi : haud enim siccam esse, piceam vero dulcedinem habere, eoque plus, quo plus tede habcat. Teredine corrodi omnia exceptis olcastro et olea, quas propter amaritudi- nem fugere dicitur. Qua autem in mari putrescunt ea a tercdine corroduntur, que in terra a vermibus thripi- busque : teredo enim non nisi in mari nascitur, est au- tem magnitudine haud insignis, sed capite majusculo dentibusque instructa. (5) Thripes vero vermibus si- miles sunt, ab iisque ligna paullatim perforantur. Sed hc curari facile possunt : pice enim oblita si in mare demittantur brevi operiuntur. Qua vero teredo aggres- sus est curari nequeunt. Vermium in lignis nidulantium pars c putredine propria nascuntur, pars ab animalculis aliis partu introierunt : partum scilicet deponit suum sicut in arboribus ita in lignis quoque qui cerastes vo- catur, postquam perforaverit et circumagendo tanquam muris latebras excavaverit : refugit autem odorata, amara duraque ligna, quippe que perforare nequeat, sicut buxum. (6) Abietem etiam, sub germinationem, decor- ticatam, incorruptam durare in aqua aflirmant, quod spectatum esse apud Pheneum in Arcadia, quando obstru- sis faucibus campus ab aquis redundantibus in lacum mutatus fuisset : tum enim structis pontibus ex abiete et cum amplius cxtumesceret aqua, aliis super aliis impo- sitis, postea perruptis obturamentis cum aqua abiissent, universam materia incorruptam esse inventam. Atque hoc quidem casu innotuit. (7) In insula Tylo vero apud Arabiam lignum esse narrant e quo navigia acdificentur, quod in mari pene incorruptum duret, quippe cum annos plus quam ducentos demersum ab omni injuria immune 92 xoota χαταδυθιζόμενον" ἐὰν δὲ ἔξω χρόνιον μὲν θᾶττον δὲ σήπεται. Θαυμαστὸν δὲ χαὶ ἕτερον λέγουσιν, οὐδὲν δὲ πρὸς τὴν σῆψιν. Εἶναι γάρ τι δένδρον ἐξ οὗ τὰς βαχτηρίας τέμνεσθαι, χαὶ γίνεσθαι χαλὰς σφόδρα ποιχιλίαν τινὰ ἐχούσας ὁμοίαν τῷ τοῦ τίγριος δέρματι" βαρὺ δὲ σφόδρα τὸ ξύλον τοῦτο ὅταν δέ τις ξίψη πρὸς στερεώτερον τόπον χατάγνυσθαι χαθάπερ τὰ χεράυια. (8) Καὶ τὸ τῆς μυρίκης δὲ ξύλον οὐχ ὥσπερ ἐνταῦθα ἀσθενὲς, ἀλλ᾽ ἰσχυρὸν ὥσπερ πρίνινον ἢ χαὶ ἄλλο τι τῶν ἰσχυρῶν. Τοῦτο μὲν οὖν ἅμα μηνύει χώρας τε καὶ ἀέρος διαφορὰς καὶ δυνάμεις. Τῶν δὲ ὁμογενῶν ξύλων οἷον δρυΐνων, πευχίνων, ὅταν ταριχεύωνται, ---- ταρι- χεύουσι γὰρ οὐχ ἐν ἴσῳ βάθει πάντα δύοντες τῆς θα- λάττης, ἀλλὰ τὰ μὲν πρὸς αὐτῇ τῇ γῇ» τὰ δὲ μιχρὸν ἀνωτέρω, τὰ δ᾽ ἐν πλείονι βάθει, ---- πάντων δὲ τὰ πρὸς τὴν ῥίζαν θᾶττον δύεται χαθ᾽ ὕδατος, χἂν ἐπινῇ μᾶλ- λον ῥέπει χάτο;. V. "Eom δὲ τὰ μὲν εὕεργα τῶν ξύλων, τὰ δὲ δύσ- ἐργα" εὕεργα μὲν τὰ μαλαχὰ χαὶ πάντων μάλιστα φίλυρα" δύσεργα δὲ xal τὰ σχληρὰ xal τὰ ὀζώδη xal οὔλας ἔχοντα συστροφάς" δυσεργότατα δὲ ἀρία χαὶ δρῦς, ὡς δὲ xatà μέρος ὁ τῆς πεύχης ὄζος καὶ τῆς ἔλάτης. ᾿Δεὶ δὲ τῶν ὁμογενν τὸ μαλαχώτερον τοῦ σχληροτέρου xpsittov σαρχωδέστερον γάρ" χαὶ εὐθὺ σχοποῦνται τὰς σανίδας οἱ τέχτονες οὕτως. Τὰ δὲ μοχθηρὰ σιδήρια δύναται τέμνειν τὰ σχληρὰ μᾶλλον τῶν μαλαχῶν" ἀνίησι γὰρ ἐν τοῖς μαλαχοῖς ὥσπερ ἐλέχθη περὶ τῆς φιλύρας, παραχονᾷ δὲ μάλιστα ταῦτα' δι᾿ ὃ καὶ of σκυτοτόμοι ποιοῦνται τοὺς πίναχας ἀγρά- dos. (2) Μήτραν δὲ πάντα μὲν ἔχειν φασὶν οἵ τέχτονες, φανερὰν δ᾽ εἶναι μάλιστα ἐν τῇ ἐλάτη" φαίνεσθαι γὰρ οἷον φλοιώδη τινὰ τὴν σύνθεσιν αὐτῆς τῶν χύχλων. "Ev ἐλάᾳ δὲ καὶ πύξῳ χαὶ τοῖς τοιούτοις οὐχ ὁμοίως" δι’ ὃ καὶ οὔ φασί τινες ἔχειν τῇ δυνάμει πύξον χαὶ ἐλάαν’ ἥχιστα γὰρ ἕλχεσθαι ταῦτα τῶν ξύλων. ἔστι δὲ τὸ ἕλχεσθαι τὸ συμπεριΐστασθαι χινουμένης τῆς μήτρας. Ζ3 γὰρ ὡς ἔοιχεν ἐπὶ χρόνον πολύν᾽ δι᾿ ὃ πανταχόθεν μὲν ἅμα μάλιστα δ᾽ ἐκ τῶν θυρωμάτων ἐξαιροῦσιν ὅπως ἀστραδῇ ἢ" καὶ διὰ τοῦτο σχίζονσιν. (3) Ἄτοπον δ᾽ ἂν δόξειεν ὅτι ἐν μὲν τοῖς ξύλοις τοῖς στρογγύλοις. ἄλυπος ἣ μήτρα καὶ ἀχίνητος, ἐν δὲ τοῖς παραχινη- θεῖσιν ἐὰν μὴ ὅλως ἐξαιρεθῇ κινεῖ χαὶ παραστρέφει" μᾶλλον γὰρ εἰχὸς γυμνωθεῖσαν ἀποθνήύσχειν. “Ὅμως δὲ οἵ γε ἱστοὶ χαὶ al χεραῖαι ἐξαιρεθείσης ἀχρεῖοι. Toùto δὲ χατὰ συμθεῤηχὸς, ὅτι χιτῶνας ἔχει πλείους, ἰσχυ- ρότατον δὲ χαὶ λεπτότατον δὲ τὸν ἔσχατον, ξηρότατον γὰρ, καὶ τοὺς ἄλλους ἀνὰ λόγον. “Ὅταν οὖν σχισθῇ περιαιρεῖται τὰ ξηρότατα, Εἰ δ᾽ ἥ μήτρα διὰ τὸ ξηρὸν σχεπτέον. (ε) Διαστρέφει δὲ ἑλχομένη τὰ ξύλα χαὶ ἐν τοῖς σχιστοῖς χαὶ πριστοῖς ὅταν μὴ ὡς δεῖ πρίωσι δεῖ γὰρ ὀρθὴν τὴν πρίσιν εἶναι καὶ μὲ πλαγίαν. Οἷον οὔσης τῆς μήτρας ἐφ᾽ ἣν τὸ a, μὴ παρὰ τὴν fiv τέμ- νεῖν) ἀλλὰ παρὰ τὴν BÈ. φΦῬθείρεσθαι γὰρ οὕτω φασὶν ἐχείνως δὲ ζῆν. Ὅτι δὲ πᾶν ξύλον ἔχει μήτραν éx THEOPHRASTI servetur : extra aquam idem diuturnum quidem ene, citius tamen putrescere. Ejusdem loci id quoque mirm referunt, quanquam nil ad putredinem spectans, qui ibi nascatur arbor e qua baculos csedant, admedm pulchras, fere ad modum pellium tigrium variegata : lignum vero id ponderosum esse atque si quis δὰ lecum solidiorem projectum alliserit frangi operum fictiliam instar. (8) Atque myrice lignum non ut nostratis ἐν. firmum est, sed robustum ut ilicinum aliudve valiém lignum. Quod discrimini facultatique soli et atris tri- buendum est. Lignorum vero congenerum, ut querciss- rum, piccinorum, quando salsugine conduntur (condmt autem ita ut non omnes in eandem maris altitudinen demergantur, sed alia terre ipsi proxima, alia pelo superius, alia majori altitudine), omnium ἔδει partes radici proxim® citius decidunt, et si fiuitent piu deorsum versus inclinantur. V. Matcries alia in opere facilis, alia difficilis. Facile qua mollis, omniumque maxime philyra : difficile qe dura, nodosa, crispisque convolutionibus perpliexa. Aria et quercus omnium difficillime, atque per partera nodi picea et abietis. Congenerum mollior semper preshi duriori, quia carnosior, ecaque ratione fabri in judicasdis asseribus utuntur. Instrumenta ferrea improba facili dissecant duram quam mollem materiem : in mollbu enim acies obtunditur, ut de philyra dictum est, costa in dura acuitur, quamobrem cerdones tabulas suas e μὲ" rastro faciunt. (2) Medullam®habere omnes fabri affir- mant, optime autem conspicuam abietem, quasi enim corticeam orbiculorum compositionem apparere. Quod non que esse in olea, buxo et similibus, quamobrem quidam buxum olcamque medulle facultate carere exis- timant : ἰοὺ enim ligna non contorqueri; torquenter autem cum motam et perversam medullam materies se- quitur. Vivere enim diu videtur, quare ex omni opere maxime vero e valvis eam eximunt quominus torquesn- tur, proptercaque findunt. (3) At vero miruna videri possit, quod in lignis rotundis medulla illaesa immotaque durat, sed in dolatis, nisi tota exemta sit, commovet ma- teriem οἱ pervertit : nudatam enim citius mori par erat Taimen mali οἱ antenna iedulla exemta inutiles repe- riuntur. Verum hoc per accidens fieri putandum, 400" niam pluribus vestitur tunicis, quarum extrema omnia fortissima tenuissimaque est, quia siccissima, religue autem proportione respondent : cum igitur materie finditur pars siccissima aufertur. An vero medulla propter siccitatem, quierendum. (4) Medulla motus ligna quoque pervertit fissa serrataque, si serra non probe ducatur : serram enim linea recta duci oportet, neque obliqua. Si medulla per A lineam tendit, hand quaquam per BC secandum sed per BD : boc enim modo medullam perire; illo vivere arbitrantur. Omni autem ligno iedullam inesse, inde patere existimant. Nam ὦ . HISTOR. PLANT. V. 6. 92 «ούτων οἴονται" φανερὸν γάρ ἐστι χαὶ τὰ μὴ δοχοῦντα πάντ᾽ ἔχειν οἷον πύξον, λωτὸν, πρῖνον, Σημεῖον δέ" τοὺς γὰρ στρόφιγγας τῶν θυρῶν τῶν πολυτελῶν ποιοῦσι dx τούτων, συγγράφονται δὲ οἱ ἀρχιτέκτονες aù- τοὺς (μὴ) ἐχ υήτρας. Ταὐτὸ δὲ τοῦτο σημεῖον χαὶ ὅτι πᾶσα μήτρα ἕλχεται, χαὶ αἱ τῶν σχληροτάτων ἃς δή τινες χαρδίας χαλοῦσι. (5) Παντὸς δὲ ὡς εἰπεῖν ξύλου σχληροτάτη χαὶ μανοτάτη # μήτρα, χαὶ αὐτῆς τῆς ἐλάτης μανοτάτη μὲν οὖν ὅτι τὰς ἶνας ἔχει xai διὰ πολλοῦ χαὶ τὸ σαρχῶδες τὸ ἀνὰ μέσον πολύ" σχλη- param δὲ ὅτι χαὶ ai ivec δὄχληρόταται καὶ τὸ σαρχῶδες" δι᾽ ὃ καὶ οἱ ἀρχιτέχτονες συγγράφονται παραιρεῖν τὰ πρὸς τὴν μήτραν ὅπως λάδωσι τοῦ ξύλου τὸ πυχνό- τατον χαὶ μαλαχώτατον. (6) Τῶν δὲ ξύλων τὰ μὲν σχιστὰ, τὰ δὲ πελεχητὰ, τὰ δὲ στρογγύλα" σχιστὰ μὲν ὅσα διαιροῦντες χατὰ τὸ μέσον πρίζουσι" πελεχητὰ δὲ ὅσων ἀποπελεχῶσι τὰ ἔξω " στρογγύλα δὲ δῆλον ὅτι τὰ ὅλως ἄψαυστα. Τούτων δὲ τὰ σχιστὰ μὲν ὅλως ἀρραγῆ διὰ τὸ γυμνωθεῖσαν τὴν μήτραν ξηραίνεσθαι καὶ ἀποθνήσχειν" τὰ δὲ πελεχητὰ χαὶ τὰ στρογγύλα δήγνυται" μέλλον δὲ πολὺ τὰ στρογγύλα διὰ τὸ ἐνα- πειλῆφθαι τὴν μήτραν' οὐδὲν γὰρ ὅτι τῶν ἁπάντων οὐ δήγνυται. Τοῖς δὲ λωτίνοις χαὶ τοῖς ἄλλοις οἷς ‘ele τοὺς στρόφιγνας χρῶνται πρὸς τὸ μὴ ῥήγνυσθαι βόλ- ὄιτον περιπλάττουσιν ὅπως ἀναξηρανθῇ χαὶ διαπνευ- σϑῇ χατὰ μιχρὸν ἡ ἐκ τῆς μήτρας ὑγρότης. ᾿Ἡ μὲν οὖν μήτρα τοιαύτην ἔχει δύναμιν. VI. Βάρος δὲ ἐνεγχεῖν ἰσχυρὰ χαὶ ἡ ἐλάτη χαὶ fi πεύχη πλάγιαι τιθέμεναι " οὐδὲν γὰρ ἐνδιδόασιν ὥσπερ ἡ δρῦς καὶ τὰ γεώδη, ἀλλ᾽ ἀντωθοῦσι" σημεῖον δὲ ὅτι οὐδέποτε ῥήγνυνται χαθάπερ ἐλάα χαὶ δρῦς, ἀλλὰ πρό- τερον σήπονται xal ἄλλως ἀπανδῶσιν. ᾿Ισχυρὸν δὲ καὶ ὁ φοῖνιξ- ἀνάπαλιν γὰρ fi κάμψις ἢ τοῖς ἄλλοις γί- νεται" τὰ μὲν γὰρ εἷς τὰ χάτω χάμπτεται, ὃ δὲ φοῖνιξ εἰς τὰ ἄνω. Φασὶ δὲ χαὶ τὴν πεύχην xal τὴν ἐλάτην (ἄνω) ἀντωθεῖν. Τὸ δὲ τῆς εὐδοϊκῆς χαρύας, γίνε- ται γὰρ μέγα χαὶ χρῶνται πρὸς τὴν ἔρεψιν, ὅταν μέλλῃ ῥήγνυσθαι ψοφεῖν ὥστε προαισθάνεσθαι πρότε- pov* ὅπερ χαὶ ἐν ᾿Αντάνδρῳ συνέπεσεν ἐν τῷ βαλανείῳ χαὶ πάντες ἐξεπήδησαν. ᾿ἸἸσχυρὸν δὲ χαὶ τὸ τῆς συ- xii πλὴν εἷς ὀρθόν. (2) Ἢ] δὲ ἐλάτη μάλιστα ὡς ti- πεῖν ἰσχυρόν. Πρὸς δὲ τὰς τῶν τεχτόνων χρείας ἐχέκολλον μὲν μάλιστα ἣ πεύχη διά τε τὴν μανό- anta καὶ τὴν εὐθυπορίαν " οὐδὲ γὰρ ὅλως οὐδὲ ῥήγνυ- σϑαί φασιν ἐὰν χολλυθῇ. Εὐτορνότατον δὲ φιλύχη, χαὶ ἡ λευχότης ὥσπερ ἢ τοῦ χηλάστρου. Τῶν δὲ ἄλλων ἢ φίλυρα " τὸ γὰρ ὅλον εὕεργον ὥσπερ ἐλέχθη διὰ μαλαχότητα. Εὔχαμπτα δὲ ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν ὅσα γλίσχρα. Διαφέρειν δὲ δοχεῖ συχάμινος καὶ ἐρι- «νεὸς, δι’ ὃ χαὶ τὰ ἰχρία καὶ τὰς στεφάνας χαὶ ὅλως ὅσα περὶ τὸν χόσμον dx τούτων ποιοῦσι. (3) Εὔπρι- στα δὲ χαὶ εὕσχιστα τὰ ἐνιχμότερα τῶν πάμπαν ξη- ρῶν" τὰ μὲν γὰρ παύονται, τὰ δὲ ἵστανται" τὰ δὲ χλωρὰ λίαν συμμύει xal ἐνέχετχι ἐν τοῖς ὀδοῦσι τὰ quoque que nullam habere videntur, ut buxus, lotus, ilex, tamen habere apparet. Etenim valvarum pretiosa- rum cardines ex illis facere artifices solent, atque ab architectis medulla excipitur pacto. Idque etiam argu- mento est medullam omnem contorqueri, etiam durissi- marum, quam cor quidam appellant. (5) Omnis vero materiei pars durissima simul atque rarissima est me- dulla et ipsius abietis : rarissima quia fibre per lon- gum extenduntur atque in media parte caro copiosa est, durissima quia et fibre et caro durissima sunt. Propterea architecti pacto prescribunt partes medulle proximas auferre, ut materiei densissimam mollissi- mamque partem capiant. (6) Lignorum alia fissilia, alia do- latilia, alia rotunda. Fissilia, que divisa per medium serra dissecant; dolatilia, quorum partes externas securi auferunt; rotunda, quee scilicet intacta omnino relinquunt, Horum autem fissilia nullam penitus rimam ‘patiuntur, quod medulla nudata exsiccatur atque moritar : dolatilia ‘autem et rotunda rimas faciunt, longeque magis rotunda quod medulla in his interclusa et relicta sit : haud enim quicquam ex cunctis est a rimis immune. Itaque lotinis reliquisque, quorum usus ad cardines, ne torqueantur, fimum bubulum illinunt, ut exsiccetur sensimque diffletur evaporeturque humor medulle. Natura igitur et vis medulle hujusmodi est. VI. Pondus sustinere valent et abies et picea, trana- verse posita : neque enim ponderi cedunt ut quercus et reliquae, quo terre substanti» sunt, sed renituntur : argumento , quod nunquam rumpuntur ut olea et quer- cus, sed prius putredine aliave de causa deficiunt. Va- lida etiam est palma, cui quidem contraria contingit curvatio atque reliquis : illa enim deorsum flectuntur, palma vero sursum. Piceam quoque et abietem (sur- sum) reniti ajunt. Nucis euboice lignum, quod satis amplum fit tectisque adhibetur, narrant quando ruptu- rum sit, sonum edere ita ut presentiant homines : quod et in Antandro accidisse omnesque e balneis terrefactos profugisse. Fici etiam lignum validum, presterquam in rectum. (2) Omnium fere validissima abies est. Sed ad usum cedificatorium glutine in primis sociabilis picea est laxitatis rectitudinisque causa : nullo enim pacto, si con- glutinata sit, rumpi asseverant. Ad tornandum maxime idonea philyca, codem albo colore, quo celastrum, con- spicua : inter ceteras philyra, que omnino propter mol- litiem tractàtu facilis est. Flexu vero faciles fere omnes que lente : precipuo tamen modo morus et caprificus, quamobrem furculas, orbes, et que ornamento esse de- hent, ex his conficiunt. (3) Ad serrandum findendum- que faciliora sunt qua modice humida : que enim nimis sicca, cessant, illa vero resistunt. Que vero nirais vi- ridia sunt, cito coeunt et serrarum dentes scobe inhee- 25 40 45 94 πρίσματα χαὶ ἐμπλάττει, δι᾿ ὃ χαὶ παραλλάττουσιν ἀλλήλων τοὺς ὀδόντας ἵνα ἐξάγηται. Εστι δὲ χαὶ δυστρυπητότερα τὰ λίαν χλωρά" βραδέως γὰρ ἀναφέ- ρεται τὰ ἐχτρυπήματα διὰ τὸ βαρέα εἶναι" τῶν δὲ ξηρῶν ταχέως χαὶ εὐθὺς ὃ dip ἀναθερμαινόυενος dva- δίδωσι" πάλιν δὲ τὰ λίαν ξηρὰ διὰ τὴν σχληρότητα δύσπριστα χαθάπερ γὰρ ὄστραχον auubatver πρίειν, δι’ ὃ χαὶ τρυπῶντες ἐπιύρέχουσιν, (4) [ὑπελεχητό- τερα δὲ χαὶ εὐτορνότερα χαὶ εὐξοώτερα τὰ γλωρά᾽ προσχάθηταί τε γὰρ τὸ τορνευτήριον μᾶλλον χαὶ οὐχ ἀποπηδᾶ. Καὶ ἡ πελέχησις τῶν μαλαχωτέρων ῥάων χαὶ ἡ ξέσις δὲ ὁμοίως xat ἔτι λειοτέραᾳ. ᾿Ισχυρότα-- τὸν δὲ χαὶ f χρανεία, τῶν δὲ ἄλλων oùy ἥχιστα ἣ πτελέα, δι᾿ ὃ χαὶ τοὺς στροφέας ὥσπερ ἐλέχθη ταῖς θύραις πτελεΐνους ποιοῦσιν. “Ἰγρότατον δὲ μελία χαὶ ὀξύη" καὶ γὰρ τὰ χλινάρια τὰ ἐνδιδόντα ἐχ τούτων. VII. “Ὅλως δὲ πρὸς ποῖα τῆς ὕλης ἑκάστη χρη- Giun χαὶ ποία ναυπηγήσιμος χαὶ οἰχοθομιχὴ, πλείστη γὰρ αὕτη ἣ χρεία καὶ ἐν μεγίστοις, πειρατέον εἰπεῖν, ἀφορίζοντα χαθ’ ἕχαστον τὸ χρήσιμον. ᾿᾽Ελάτη μὲν οὖν καὶ πεύχη χαὶ χέδρος, ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν, ναυπηγή- σιμα" τὰς μὲν γὰρ τριήρεις καὶ τὰ uaxpà πλοῖα ἐλά- τινα ποιοῦσι διὰ χουφότητα, τὰ δὲ στρογγύλα πεύχκινα διὰ τὸ ἀσαπές" ἕνιοι δὲ καὶ τὰς τριήρεις διὰ τὸ μὴ εὐπορεῖν ἐλάτης. Οἱ δὲ χατὰ Συρίαν χαὶ Φοινίχην dx χέδρου σπανίζουσι γὰρ xal πεύχης. ΟἹ δ᾽ ἐν Κύπρῳ πίτυος - ταύτην γὰρ f νῆσος ἔχει χαὶ δοχεῖ χρείττων εἶναι τῆς πεύχης. (9) Καὶ τὰ μὲν ἄλλα ἐκ τούτων " τὴν δὲ τρόπιν τριήρει μὲν δρυΐνην ἵνα ἀντέγη πρὸς τὰς νεωλχίας, ταῖς δὲ δλχάσι πευχίνην " ὕποτι- θέασι δ᾽ ἔτι χαὶ δρυΐνην ἐπὰν νεωλχῶσι, ταῖς δ᾽ ἐλάτε τοσιν ὀξυΐνην " χαὶ ὅλως Éx τούτου τὸ χέλυσμα. Οὐγ ἅπτεται δὲ οὐδὲ χατὰ τὴν χόλλησιν ὁμοίως τὸ δρύϊνον τῶν πευχίνων καὶ ἐλατίνων᾽ τὰ μὲν γὰρ πυχνὰ τὰ δὲ μανὰ, χαὶ τὰ μὲν ὅμοια τὰ δ᾽ οὔ. Δεῖ δὲ δμο!οπαύῇ εἶναι τὰ μέλλοντα συμφύεσθαι χαὶ μὴ ἐναντία καθα- περανεὶ λίθον χαὶ ξύλον. (3) Ἢ δὲ τορνεία τοῖς μὲν πλοίοις γίνεται συχαμίνου, μελίας, πτελέας, πλατάνου * γλισχρότητα γὰρ ἔχεϊν δεῖ χαὶ ἰσχύν. Χειρίστη δὲ di τῆς πλατάνου" ταχὺ γὰρ σήπεται. Ταῖς δὲ τριή- ρεσιν ἔνιοι χαὶ πιτυΐνας ποιοῦσι διὰ τὸ ἐλαρρόν. Τὸ δὲ στερέωμα πρὸς ᾧ τὸ χέλυσμα καὶ τὰς ἐπωτίϑας μελίας καὶ συκαμίνου χαὶ πτελέας" ἰσχυρὰ γὰρ Fei ταῦτ᾽ εἶναι. (1) Ναυπηγήσιμος μὲν οὖν ὕλη σχεδὸν αὔτη. Οἰχοδοιικὴ δὲ πολλῷ πλείων, ἐλάτη τε χαὶ πεύχη χαὶ χέδρος, ἔτι χυπάριττος, δρῦς καὶ ἄρχευθος " ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν πᾶσα yonotun πλὴν εἴ sis ἀσθενὴς πάμπαν. οὐχ εἰς ταὐτὸ γὰρ πᾶσαι καθάπερ οὐδ᾽ ἐπὶ τῆς ναυπηγίας. Αἴ δ᾽ ἄλλαι πρὸς τὰ ἴδια τῶν τεχνῶν οἷον σχεύη καὶ ὄργανα χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον. Πρὸς πλεῖστα δὲ σχεδὸν ἢ ἐλάτη παρέχεται ypetav: χαὶ γὰρ πρὸς τοὺς πίνακας τοὺς γραφομένους. Τεχτονικῇ μὲν οὖν ἣ παλαιοτάτη χρατίστη ἐὰν ἡ ἀσαπής᾽ εὖθε- TEL γὰρ ὡς εἰπεῖν πᾶσι χρῆσθχι" ναυπηγιχῇ δὲ διὰ τὴν THEOPHRASTI Qua de causa dentes serrarum alterna inclinatione fabri diducunt, quo facilius scobes edera Terebratu quoque difficilia, qua nimis virida : terebramina enim, ut ponderosa , στα tolluntur, sicce rum autem celeriter, cum et aér calcfactus ea cito su- sum mittat. Rursus que nimis sicca sunt sagre serra tur : ita enim velut in fictili fit opus; ideoque terebra- tes madefaciunt. (4) Dolantur, tornantur, raduntanme facilius que viridia : quippe cum ferrum magis inhesrni neque resiliat. Dolatio quoque molliorum sculpterame expeditior leviorque. Cornus etiam validissima est, ceterarum vero inprimis ulmus; quare valvarun cardi Humidissima fraziss et οχνᾶ : lectulos enim cedere aptos ex his conficimi VII. Nunc in universum exponere aggrediamur, quibus operibus materies quaque apta sit, quaque ad van navalem et adificatorium idonea, hic enim latissime pr tet : simulque usum singulorum definiemus. Navibu iedificandis ἀρί abies, picea et cedrus. Triremes cin et lonza navigia ex abiete levitatis gratia faciunt, re- tunda vero ex picea, quoniam non putrescit, quidm vero etiam triremes, quod abiete carent, atque Syria Plhuwnicesque incole e cedro , quod picca hand abundisi, Cyprii autem e piro, qua in ea insula copiosa picerqn prestare creditur. (2) Ac cetert quidem partes ex his lignis fiunt : carinam vero triremibus quernam subjicint ut cum in terram subducitur, resistere possit , navibes vero onerariis piceinam, subjungunt vero etiam queram cum in terram subducitur; minoribus autem oxyinam : et in totum cx hac testudinem conficere solent. Mate ries querna non weque glutine jungitur picein» aique abietini : altera enim densa, altera rara, et altera simi- lis, altera dissimilis. Qua vero connasci debent eorum rente replent. tur. nes, ut diximus, ulmeos faciunt. similem esse affectum oportet, neque contrarium τοὶ. si lapidem ligno jungere velis. (3) Tornatile opus navigiti rotundis paratur e moro, fravino, ulmo, platano; debet enim lentum firmumque esse : pessima est platanus quia cito putrescit; triremibus autem nonnulli ex ulmo cos- ficiunt levitatis gratia. Firmamentum autem, cui aé- haret testudo, et auriculas ex fravino, moro ulmoque fabricant : has enim partes firmas esse oportet. (4) Hac fere navalis adnotatur materies. Qui vero in adifità- timone non venit, multo copiosior est, abics, picea, δὲ hac cupressus, quercus, cedrus, juniperus. Breviter materies omnis, nisi sì que nimis infirma est. Nm non cinnes ad idem adhibentur opus, uti nec in navias fabrica. Reliqua materia singuli artifices ad opera sibi propria utuntur, vasa, instrumenta , similemque suppel- lectilem. Ad plurima fere opera abies accommodata : nam ad pictorum quoque fabulas adhibetur. Ad uso adificatorium materies vetusta, modo immunis cari sit, optima : idonea enim ad quodeunque fere opus : δὲ HISTOR. PLANT. V. 8. κάμψιν ἐνιχμοτέρᾳ ἀναγχαῖον ἐπεὶ πρός γε τὴν χόλ- λησιν ἢ ξηροτέρα συμφέρει. “ἴσταται γὰρ χαινὰ τὰ ναυπηγούμενα χαὶ ὅταν συμπαγῇ χαθελχυσθέντα συμ- μύει χαὶ στέγει πλὴν ἐὰν μὴ παντάπασιν ἐξιχμασθῇ " τότε δὲ οὐ δέχεται χόλλησιν È οὐχ ὁμοίως. (6) Δεῖ δὲ χαὶ χαθ᾽ ἕχαστον λαμόάνειν εἰς ποῖα χρύσιμός ἐστιν. Ἐλάτη μὲν οὖν χαὶ πεύκη καθάπερ εἴρηται χαὶ πρὸς ναυπηγίαν χαὶ πρὸς οἰκοδομίαν καὶ ἔτι πρὸς ἄλλα τῶν ἔργων, εἰς πλείω δὲ ἢ ἐλάτη. Πίτυϊ δὲ χρῶνται μὲν εἷς ἄμφω καὶ οὐχ ἧττον εἰς ναυπηγίαν, οὐ μὴν ἀλλὰ ταχὺ διασήπεται. Δρῦς δὲ πρὸς οἶχο- δομίαν xal πρὸς ναυπηγίαν ἔτι τε πρὸς τὰ χατὰ γῆς χατορυττόμενα. Φίλυρα δὲ πρὸς τὰ σανιδώματα τῶν μαχρῶν πλοίων χαὶ πρὸς χιδώτια καὶ πρὸς τὴν τῶν μέτρων κατασχευήν. "ἔχει δὲ χαὶ τὸν φλοιὸν γρήσι- μὸν πρός τε τὰ σχοινία χαὶ πρὸς τὰς χίστας" ποιοῦσι γὰρ ἐξ αὐτῆς. (6) Σφένδαμνός τε χαὶ ζυγία πρὸς χλι- νοπηγίαν χαὶ πρὸς τὰ ζυγὰ τῶν λοφούρων. Μῇλος δὲ εἷς παραχολλήματα χιδώτοις χαὶ ὑπούαθροις χαὶ ὅλως τοῖς τοιούτοις. Ipivoc δὲ πρὸς ἄξονας ταῖς μονο- στρόφοις auatar χαὶ εἰς ζυγὰ λύραις καὶ ψαλτηρίοις. "Olin δὲ πρὸς ἁμαξοπηγίαν χαὶ διφροπηγίαν τὴν εὐτελῆ. Πτελέα δὲ πρὸς θυροπηγίαν χαὶ γαλεά- γρας᾿ χρῶνται δὲ χαὶ εἰς τὰ ἁμαξιχὰ μετρίως. Πη- δὸς δὲ εἷς ἄξονάς τε ταῖς ἁυάξαις χαὶ εἰς ἕλχηθρα τοῖς ἀρότροις. ᾿Ἀνδράχλη δὲ ταῖς γυναιξὶν εἰς τὰ περὶ τοὺς ἱστούς. Ἄρκευθος δὲ εἷς τεχτονίας χαὶ εἰς τὰ ὑπαίθρια χαὶ εἷς τὰ χατορυττόμενα χατὰ γῆς διὰ τὸ ἀσαπές. (7) Ὡσαύτως δὲ χαὶ ἣ εὐύοϊκὴ χαρύα, καὶ πρός γε τὴν χατόρυξιν ἔτι μᾶλλον acari. ΠΠὐξῳ δὲ χρῶνται μὲν πρὸς ἔνια, οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἥ γε ἐν τῷ ᾿Ολύμπῳ γινομένη διὰ τὸ βραχεῖά τε εἶναι καὶ ὀζώ- δης ἀχρεῖος. Τερμίνθῳ δὲ οὐδὲν χρῶνται πλὴν τῷ χαρπῷ καὶ τῇ ῥητίνη. Οὐδὲ φιλύχη πλὴν τοῖς προ- Caro ἀεὶ γάρ ἐστι δασεῖα. Τῇ δὲ ἀφάρχη εἷς γά- ραχάς τε χαὶ τὸ καίειν. Κηλάστρῳ δὲ χαὶ σημύδα πρὸς βαχτηρίας. "ἔνιοι δὲ χαὶ δάφνη" τὰς γὰρ γε- ροντιχὰς καὶ χούφας ταύτης ποιοῦσιν. Ἰτέα δὲ πρός τε τὰς ἀσπίδας καὶ τὰς χίστας χαὶ τὰ xavii καὶ τἄλλα. Προσαναλαθεῖν δέ ἐστι χαὶ τῶν ἄλλων ἕκαστον ὁμοίως. (8) Διήρηται δὲ xal πρὸς τὰ τεχτονιχὰ τῶν ὀργάνων ἕχαστα χατὰ τὴν χρείαν " οἷον σφυρίον μὲν καὶ τερέ-- tprov ἄριστα μὲν γίνεται χοτίνου " χρῶνται δὲ χαὶ πυ- ξίνοις χαὶ πτελεΐνοις καὶ μελεΐνοις" τὰς δὲ μεγάλας σφύρας πιτυΐνας ποιοῦσιν. “Ουοίως δὲ χαὶ τῶν di- λων ἕχαστον ἔχει τινὰ τάξιν. Καὶ ταῦτα μὲν αἱ χρεῖαι διαιροῦσιν. VIII. ‘Exaom δὲ τῆς ὕλης ὥσπερ χαὶ πρότερον Deyn διαφέρει χατὰ τοὺς τόπους " ἔνθα μὲν γὰρ λωτὸς, ἔνθα. δὲ χέδρος γίνεται θαυμαστὴ, χαθάπερ χαὶ περὶ Συρίαν - ἐν Συρίᾳ γὰρ ἔν τε τοῖς ὄρεσι διαφέροντα γί- νεται τὰ δένδρα τῆς χέδρου χαὶ τῷ ὕψει καὶ τῷ πάχει" τηλιχχῦτα γάρ ἐστιν ὥστ᾽ ἔνια μὲν μὴ δύνασθαι τρεῖς ἄνδρας περιλαμθάνειν' ἕν τε τοῖς παραδείσοις ἔτι 9 navalem autem paullo humidior requiritur, quia flecti oportet : nam que glutine jungi debent sicciora hahere juvahit. Materies enim navalis ubi compacta est statim per aliquod tempus sub dio collocatur; dein quando glutine conjuncta sit in mare protracta coalescendo omnes rimas operit, nisi forte omnis antea humor exie- rit; tunc vero gluten non accipit aut segrius certe. (δ) Sed usus materiei ad opera singula nunc persequamur. Abies ergo et picea, quemadmodum diximus ad na- ves domosque :cdificandas et ad alia plura opera, sed ad plura abies prastat. Pini usus quidem ad utrumque opus et maxime ad navale, verum celeriter putreseit. Quercus autem ad domos navesque &dificandas, et ad ca qua terra obruuntur. Philyra ad; navium longarum foros item ad arcas mensurasque , ejusque corter utilis ad funes cistasque, quie ex hoc fieri solent. (6) Sphen- damno et zygia untuntur ad lectos et jumentorum juga fabricanda; taxo ad tenuisectilia conglutinamenta scri- niorum, subsellia, similesque res; prino ad axes plau- strorum vertiginis simplicis, et juga lyrarum psalterio- rumque ; oxya ad plaustra carpentaque viliora ; ulmo ad fores et caveas : subinde etiam ad plaustrorum structu- ram; pado ad axes plaustrorum et aratrorum burem; andrachle mulieres ad telam; junipero ad rem &difica- toriam tum subdivalem fum terra obruendam, quoniam putredini non obnovia. (7) Parique modo nuce euboica, © qua magis apta ad res terra obrutas, quia minus etiam putrescit. Buxo utuntur quidem ad nonnulla : sed ea quw in Olympo nascitur, quia brevi nodosaque materie constat, fere inutilis. Terminthi autem nullus est usus, exceptis fructibus et resina; neque philyce praterquam in alendo pecore ; semper enim fronde abundat. Apharca pedamentis expelitur et ad urendum commoda est. Ce- lastri et semydze usus ad baculos : quidam etiam laurum addunt, unde seniles levesque baculos sumunt. Salice ad scuta, cistas, canistra et ejusmodi reliqua utuntur. Pari modo reliquam quoque materiam singulatim perse- qui possumus. (8) Distinguenda etiam materie genera secundum instrumenta edificatoria quibus commoda sunt, uti malleolus et terebra optime fiunt ex oleastro, quanquam οἱ buxinis, ulmeis fraxineisque utuntur : ma- jores autem malleolos ex pino faciunt. Simili modo relique usus singularis cuique tribuitur. Heec igitur fabricarum usus distinxit. VIII. Materies autem unaquaeque, uti diximus, secun- dum loca differt : hic enim lotus nascitur preestans, illic cedrus vt in Syria. Nam in Syris montibus cedri arbores altitudine crassitudineque insignes gignuntur : tant: enim sunt ut nonnullas tres viri circumplecti ne- queant; atque in hortis illius terre majores etiam ac 96 μείζω χαὶ χαλλίω. Φαίνεται ὃὲ χαὶ ἐάν τις ἐξ χαὶ μὴ τέμνη τόπον οἰχεῖον ἔχχστον ἔχον γίνεσῆχι θαυμα- στὸν τῷ μύχει χαὶ πάχει. Ἔν Μύπρῳ γοῦν οὐχ ἔτεμνον οἱ ὁχτιλεῖς Fux utv τυροῦντες χαὶ cauto» wav ἅμα δὲ χαὶ διὰ τὸ δυσχύμιστον εἶναι. Mixx μὲν ἦν τῶν εἷς τὴν ἐνδεχύήρν, τὴν Δνμντρίου turbev των τρισχαιδεκαύργυιον, αὐτὰ ὃὲ τὰ ξύλα τῷ μήχει θαυμαστὰ χαὶ dota χαὶ λεα. Μέγιστα δὲ χαὶ παρὰ πολὺ τὰ ἐν τῇ Κύρνῳ φασὶν εἶναι“ τῶν γὰρ ἐν τῇ Λατίνη χαλῶν γινομένων ὑπερδολῇ, καὶ τῶν ἐλατίνων χαὶ τῶν πευχίνων ---- μείζω γὰρ ταῦτα χαὶ χαλλίω τῶν ἰταλιχῶν — οὐδὲν εἶναι πρὸς τὰ ἐν τῇ Κύρνῳ. (2) Πλεῦσαι γάρ ποτε τοὺς Ρωμαίους βουλομένους χατασχευάσασθαι πόλιν ἐν τῇ νήσῳ πέντε χαὶ εἴχοσι ναυσὶ χαὶ τηλικοῦτον εἶναι τὸ μέγεθος τῶν δένδρων ὥστε εἰσπλέοντας εἰς χόλπους τινὰς χαὶ λιμένας δια- σγισθεῖσι τοῖς ἵστοις ἐπιχινδυνεῦσαι. Καὶ ὅλως δὲ πᾶσαν τὴν νῆσον δασεῖαν χαὶ ὥσπερ ἠγριωμένην τῇ ὕλη δι᾽ 8 καὶ ἀποστῆναι τὴν πόλιν οἰχίζειν - διαύάν- τας δέ τινας ἀποτεμέσθαι πάμπολυ πλῆθος ἐχ τόπου βραχέος ὥστε τηλικαύτην ποιῆσαι σχεδίαν ἢ ἐχρήσατο πεντήκοντα ἱστίοις" οὐ μὴν ἀλλὰ διαπεσεῖν αὐτὴν ἐν τῷ πελάγει. Κύρνος μὲν οὖν εἴτε διὰ τὴν ἄνεσιν εἴτε καὶ τὸ ἔδαφος χαὶ τὸν ἀέρα πολὺ διαφέρει τῶν ἄλλων. . (5) Ἡ δὲ τῶν Λατίνων ἔφυδρος πᾶσα" χαὶ $ μὲν πε- δεινὴ δάφνην ἔχει χαὶ μυρρίνους χαὶ ὀξύην θαυμαστήν' δὼ κε “ ᾿πηλικαῦτα γὰρ τὰ μήχη τέμνουσι ὥστ᾽ εἰναι διηνεχῶς 4 ‘4 τῶν τυρρηνίδων ὑπὸ τὴν τρόπιν “ # δὲ ὀρεινὴ πεύχην χαὶ ἐλάτην. Τὸ δὲ Κιρχαῖον χαλούμενον εἶναι μὲν ἄχραν ὑψηλὴν δασεῖαν δὲ σφόδρα καὶ ἔχειν δρῦν χαὶ δάφνην πολλὴν καὶ μυρρίνους. Λέγειν δὲ τοὺς ἐγχω- ρίους ὡς ἐνταῦθα f Kipxn κατῴχει χαὶ δεικνύναι τὸν τοῦ Ἑλπήνορος᾽' τάφον ἐξ οὗ φύονται μυρρίναι χαθά- περ al στεφανώτιδες τῶν ἄλλων ὄντων μεγάλων μυρ- ρίνων. Τὸν δὲ τόπον εἶναι χαὶ τοῦτον νέαν πρόσθε- σιν καὶ πρότερον μὲν οὖν νῆσον εἶναι τὸ Κιρχαῖον, vuv δὲ ὑπὸ ποταμῶν τινων προσχεχῶσθαι καὶ εἶναι diova. Τῆς δὲ νήσου τὸ μέγεθος περὶ ὀγδοήχοντα σταδίους. Καὶ τὰ μὲν τῶν τόπων ἴδια πολλὴν ἔχει διαφορὰν ὥσπερ εἴρηται πολλάχις. IX. Τὸ δὲ xal πρὸς τὴν πύρωσιν πῶς ἑχάστη τῆς ὕλης ἔχει λεχτέον ὁμοίως χαὶ πειρατέον λαύεῖν. “Av- θραχες μὲν οὖν ἄριστοι γίνονται τῶν πυχνοτάτων οἷον ἀρίας, δρυὸς, xoudpou' στερεώτατοι γὰρ ὥστε πλεῖστον χρόνον ἀντέχουσι καὶ μάλιστα ἰσχύουσι, δι᾽ ὃ χαὶ ἐν τοῖς ἀργυρείοις τούτοις γρῶνται πρὸς τὴν πρώτην τούτων ἔψησιν. Χείριστοι δὲ τούτων οἱ δρύϊνοι " γεω- δέστατοι γάρ" χείρους δὲ χαὶ οἱ τῶν πρεσθυτέρων τῶν νέων, χαὶ μάλιστα οἱ τῶν γερανδρύων διὰ ταὐτό" ξη- ρότατοι γὰρ δι᾽ ὃ καὶ πηδῶσι χαιόμενοι " δεῖ δὲ ἔνιχμον εἶναι. (2) Βέλτιστοι δὲ οἱ τῶν ἐν ἀχμῇ καὶ μάλιστα οἱ τῶν χολοδῶν" συμμέτρως γὰρ ἔχουσι τῷ πυχνῷ χαὶ γεώδει καὶ τῷ ὑγρῷ βελτίους δὲ χαὶ ἐκ τῶν εὐείλων καὶ ξηρῶν χαὶ προσθόρρων ἢ ἐκ τῶν παλισχίων χαὶ THEOPHRASTI pulchriores. Quseque autem arbor, si quis libere augeii sinat neque pracidat, modo locum solumque commodumm habeat , in longitudinem crassitudinemque mire angeri posse videtur. In insula Cypro saltero , ubì reges arbo- res cedi vetabant tum quia eas conservari gaudebest turn quia asportatio erat operosa, earum ques in Deme- — trii regis navem undeciremem cese sunt longitudo tri- ginta et novem erat cubitorum, ipsa vero materies mira longitudine, enodis levisque. In primis magnas etiem in Cyrno nasci produnt. Qu enim in terra Latina eri- mie pulchre nascantur abietes piceeque, — hw ceim majores ac pulchriores quam reliqux Italia, — non com- parari posse cum iis quas Cyrnus alit. (2) Cum esa Romani olim in ea insula urbem condituri vigiati quia- que navibus eo navigassent, tantam arborum magpita- dinem ibi invenisse, ut intrantes cum navibus in sinés portusque quosdam diffractis malis periclitarentur. Om- nino totam insulam fronde arborum tectam et quasi ef- feratam silvis spectari : quamobrem destitisse etiam a condendo ibi oppido. ‘Quosdam tamen ingressos brevi ex loco tam largam cacidisse materiem, ut ratem cos- texerent quinquaginta velis ducendam, quam in alle mari periisse addunt. Cyrnus igitur seu ratione vasti- tatis sive etiam telluris corlique virtute ceteris multum antecellit terris. (3) Latinus autem ager aquis' totes abundat; campestris regio laurum, myrtum oxyamque insignem alit : hac cnim tanta longitudine ceeditur ut pro carina perpetua etruscis navibus addatur; montana vero piceam atque abietem. Locum qui Circaeum ap- pellatur promontorium esse referunt, silvis obtectum qua multa quercu lauroque constant et myrto. Inco- las ejus narrare, ibi Circen habitasse atque Elpenoria se- pulcrum monstrare, in quo myrti proveniant similes coronariis, cum cetera ampla sint magnitudine. Hunc quoque locum recenti tempore continenti terra adijec- tum, atque olim ergo Circaum fuisse insulam, mune vero fluviorum quorundam aggestione terra ibi accume- lata litus factum esse. Insula magnitudinem circite: octoginta stadiorum. Locorum igitur proprietas per- multa discrimina efficit, ut sepius diximus. IX. Exponendum etiam est, quomodo materia que- que ad usum igniarium adhibeatur. Carbones optimos prestant densissima ligna ut arie, quercus, comari : solidissimi enim ut diutissime ignem contineant viribus- que valeant, qua de causa in officinis argenteis hisce ad cocturam primam metalli utuntur. Horum vero vi- lissimi sunt quercini, quia maxime terreni. Deteriores etiam vetustiorum arborum quam juvenilium , et maxime senescentium eandem ob causam : siccissimi enim ideo- que cum ardent dissiliunt : carbonem enim humoris aliquid habere oportet. (2) Optimi vero fiunt ex iis arboribus, que in flore setatis sunt, maximeque e mu- tilis. His enim densi terreni humorisque optima est ἐν = 4( 98 λον ὅτι τὴν ὑγρότητα πρὸς τὴν πύρωσιν. ᾿Αγαθὰ δὲ τὰ Èx ῥάμνου" ποιεῖ δὲ τοῦτο χαὶ τὴν ἐσχάραν χρη- στήν" πρὸς γὰρ τῷ ξηρὰν καὶ ἄχυμον εἶναι δεῖ χαὶ μανοτέραν ἵν᾽ ἡ τρίψις login, τὸ δὲ τρύπανον ἀπαθέ- στερον᾽ δι’ ὃ τὸ τῆς δάφνης ἄριστον" ἀπαθὲς γὰρ dv ἐργάζεται τῇ δριμύτητι. Πάντα δὲ τὰ πυρεῖα βορείοις μὲν θᾶττον xal μᾶλλον ἐξάπτεται, νοτίοις δὲ ἧττον" xal ἐν μὲν τοῖς μετεώροις μᾶλλον, ἐν δὲ τοῖς χοίλοις ἧττον. (8) Ἀνίει δὲ τῶν ξύλων τὰ χέδρινα καὶ ἁπλῶς ὧν ἐλαιώδης ἡ δγρότης " δι᾽ ὃ καὶ τὰ ἀγάλματά φασιν ἰδίειν ἐνίοτε " ποιοῦσι γὰρ ἐκ τούτων. Ὃ δὲ καλοῦσιν οἷ μάντεις Εἰλειθυίας ἄφεδρον ὑπὲρ où καὶ ἐχθύονται, πρὸς τοῖς ἐλατίνοις γίνεται συνισταμένης τινὸς ὑγρό- τητος, τῷ σχήματι μὲν στρογγύλον, μέγεθος δὲ ἡλίκον ἄπιον ἣ καὶ μικρῷ μεῖζον ἢ ἔλαττον, ᾿Εχύλαστάνει δὲ μάλιστα τὰ ἐλάϊνα χαὶ ἀργὰ xelpeva καὶ εἰργα- σμένα πολλάχις, ἐὰν ἰχμάδα λαμθάνῃ καὶ ἔχη τόπον νοτερόν" ὥσπερ ἤδη τις στροφεὺς τῆς θύρας ἐδλά- στησε χαὶ εἰς χυλίχιον πλίνθινον τεθεῖσα χώπη ἐν πήλῳ. ΒΙΒΛΙΟΝ Z. I. Περὶ μὲν οὖν δένδρων καὶ θάμνων εἴρηται πρό- τερον ἑπόμενον δ᾽ εἰπεῖν περί τε τῶν φρυγανιχῶν καὶ ποιωδῶν χαὶ εἴ τινες ἐν τούτοις ἕτεραι συμπεριλαμδά- νονται φύσεις" οἷον ἥ γε σιτηρὰ ποιώδης ἐστί. Πρῶ- τον δὲ λέγωμεν περὶ τῆς φρυγανικῆς" αὕτη γὰρ ἐγγνυ- τέρω τῶν προειρημένων διὰ τὸ ξυλώδης εἶναι. Παν- ταχοῦ μὲν οὖν ἴσως αἰεὶ τὸ ἄγριον τοῦ ἡμέρου πλεῖον, εἰ δὲ μὴ περί γε τὴν φρυγανιχὴν οὐσίαν - ὀλίγσν γὰρ τὸ ἥμερον αὐτῆς, ὅπερ σχεδὸν ἐν τοῖς στεφανωτιχοῖς ἐστιν οἷον ῥοδωνία, ἰωνία, διόσανθος, ἀμάραχος, ἡμεροχαλ- λὲς, ἔτι δὲ ἔρπυλλος, σισύμόριον, ἑλένιον, ἀδρότονον. Ἅπαντα γὰρ ταῦτα ξυλώδη καὶ μιχρόφυλλα δι᾽ ὃ καὶ φρυγανιχά, (2) Καὶ ἐπὶ τῶν λαχανηρῶν δ᾽ ὁμοίως οἷον ῥάφανος, πήγανον, καὶ ὅσα παραπλήσια τούτοις ἐστίν. Ὑπὲρ ὧν οὖχ ἧττον ἴσως ἁρμόττει χατὰ τὴν οἰχείαν προσηγορίαν εἰπεῖν ὅταν περὶ στεφανωμάτων καὶ λαχάνων ποιώμεθα μνείαν. Νῦν δὲ πρῶτον περὶ τῶν ἀγρίων λέγωμεν. Ἔστιν αὐτῶν εἴδη xal γένη πλείω ἃ δεῖ διαιρεῖν χαὶ τοῖς χαθ᾽ ἕχαστον εἴδεσι χαὶ τοῖς ὅλοις γένεσι. Μεγίστην δ᾽ dv τις λάθοι διαφο- ρὰν τῶν ὅλων γενῶν ὅτι τὰ μὲν ἀνάχανθα τὰ δὲ ἀχανθώδη τυγχάνει. Πάλιν δ᾽ ἐν ἑχατέρῳ τούτων πολλαὶ διαφοραὶ γενῶν χαὶ εἰδῶν ὑπὲρ ὧν χαθ᾽ Éxa- τερα πειρατέον εἰπεῖν. (38) ᾿Γῶν ἀχανθιχῶν δὴ τὰ μὲν ἁπλῶς εἶσιν ἄχανθαι ὥσπερ ἀσφάραγος χαὶ σχορπίος οὐ γὰρ ἔχουσι φύλλον οὐδὲν παρὰ τὴν ἄχανθαν. Τὰ δὲ φυλλάχανθα χαθάπερ ἄχανος, ἠρύγγιον, χκνῆκος " ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα ἐπὶ τῶν φύλλων ἔχει τὴν ἄχανθαν δι᾽ ὃ καὶ φυλλάχανθα χαλεῖται. Τὰ δὲ χαὶ THEOPHRASTI piendum. Commoda etiam e rhamno, que quidem εἰ conceptaculum prebet idoneum : non enim exsuccum modo aridumque sed eliam rarum esse oportet, quo at- tritus efficacior sit; terebrum pati pertinacius esse debet, qua de causa optimum e lauro : quia nempe valentius resistit acrimonia sua efficax est. Omnia autem here genera igniariorum aquiloniis flatibus ignem ocius magie- que concipiunt quam austrinis atque in editis locis ma- gis quam in concavis et depressis. (8) Ligna quedan quasi sudantia humorem remittunt ut cedrina et omnise ea quorum humor oleosus, quamobrem simulacra quoque interdum sudare referunt, quippe ex istis lignis confi- ciuntur. Quod vero vates Ilithyism... vocant, super que etiam sacrificantur, nascitur in lignis abietinis concreto quodam humore, figura rotunda : magnitudine mali aut paullo majore minoreve. Germen potissimum edust oleagina ligna cum rudia tum elaborata, si humorem see- tiat locumque habeat humectum : uti cardinem forium quando germinasse produnt atque remus in limo in vas fictili depositus. LIBER VI. I. Postquam in superioribus de arboribus fruticibus- que dictum est, deinceps nunc exponendum de suffruti- cibus (virgultis) et herbis et si qua alia genera ad harum naturam pertinent, ut frumenta ad herbaceam. Primo de suffruticibus dicamus, quia hi, quoniam lignosi sunt, ante explicatis magis propinqui. Ubique harum sti piun silvestre genus copia superare videtur domesticum, sal- tem in suffruticum genere : pauca enim domestica ac fere solo coronariorum genere circumscripta, ut rosa, viola, flos Jovis, amaracus, hemerocalles, adde serpyl- lum, sisymbrium, helenium, abrotonum : hss enim omnes lignos® et parvifolia ideoque ad suffrutices refe rende sunt. (2) Item in oleraceorùm genere siuniliter ut brassica, peganum, quaque his similes, de quibus fortasse non minus secundum propriam appellationerm dixisse convenit, quando de coronamentis oleribusque mentionem faciemus. Primum de silvestribus verba ft- ciamus. Sunt vero plures earum et species et genera, que distinguend® sunt et secuadum singulas species et secundum genera communia. Generum igitur ea mazima differentia esse videtur, quod alie aculeata sunt alia aculcis carent, atque in hac utraque tribu multa gene- rum specierumque discrimina, que in utraque expli- care conabimur. (3) Inter aculeatas quadam proprie acanthee i. 6. aculei appellantur, ut aspharaguset scorpius : neque enim folio sunt instructa preter aculeum, ali» vero folia aculcata gerunt ut acanus, eryngium, cnecus : ha et similes enim aculeos in foliis nomenque suum ἃ foliis aculeatis habent; 1189 prieter aculeum etiam folium HISTOR. PLANT. VI. 9. παρὰ τὴν ἄχανθαν ἕτερον ἔχει φύλλον ὥσπερ fi ὀνωνὶς καὶ 8 τρίδολος χαὶ ὁ φέως ὃν δή τινες χαλοῦσι στοι- δήν. ‘O δὲ τρίδολος χαὶ περιχαρπιάχανθός ἐστιν" ἔχει γὰρ ἀχάνθας ἐν τῷ περιχαρπίῳ, δι᾿ ὃ καὶ τοῦτο ἴδιον πρὸς ἅπαντα ὡς εἰπεῖν" ἐπεὶ πτορθάχανθά γε πολλὰ χαὶ τῶν δένδρων χαὶ τῶν θαμνωδῶν ἐστιν οἷον dypàc, ῥόα, παλίουρος, βάτος, ῥοδωνία, χάππαρις. Ἐν μὲν οὖν τοῖς ἀχανθιχοῖς ταύτας ἄν τις ὡς εἰπεῖν τύπω λάθοι τὰς διαφοράς.' (4) "Ev δὲ τοῖς ἀναχάνθοις οὐκ ἔστιν οὕτως διαλαθεῖν τοῖς γένεσιν" ἢ γὰρ τῶν φύλλων ἀνωμαλία μεγέθει καὶ μικρότητι χαὶ σχήμα- σιν ἄπειρος χαὶ ἀσαφής ἀλλὰ δεῖ πειρᾶσθαι χατ᾽ ἄλλον τρόπον διαιρεῖν. Πλείω δέ ἐστι τὰ γένη τὰ τούτων χαὶ διαφορὰς ἔχοντα μεγάλας, οἷον χίσθος, μή- λωθρον, ἐρευθεδανὸν, σπείραια, χνέωρον, ὀρίγανος, θύμόρα, σφάχος, ἐλελίσφαχος, πράσιον, χόνυζα, μελισ- σόφυλλον, ἕτερα τοιαῦτα - πρὸς τούτοις ἔτι TÀ ναρθη- χώδη χαὶ ἐννευρόχαυλα χαθάπερ μάραθον, ἱππομάρα- θον, ναρθηχία, νάρθηξ χαὶ τὸ χαλούμενον ὑπό τινων μυοφόνον καὶ ὅσα ὅμοια τούτοι.. Ἅπαντα γὰρ dv τις καὶ ταῦτα χαὶ ὅλως εἴ τι ναρθηχῶδές ἐστι τῆς φρυ- γανιχῆς θείη φύσεως. II. Εἴδη δὲ καὶ διαφοραὶ καθ᾽ ἕχαστον τῶν elpn- μένων εἰσὶ τῶν μὲν φανερώτεραι τῶν δὲ ἀφανέστεραι. Καὶ γὰρ χίσθου δύο γένη διαιροῦσι τὸ μὲν ἄρρεν τὸ δὲ θῆλυ, τῷ τὸ μὲν μεῖζον καὶ σχληρότερον χαὶ λιπα- ρώτερον εἶναι xal τὸ ἄνθος ἐπιπορφυρίζον: ἄμφω δὲ ὅμοια τοῖς ἀγρίοις δόδοις πλὴν ἐλάττω χαὶ ἄοσμα. (2) Δύο δὲ εἴδη χαὶ τοῦ χνεώρου" ὃ μὲν γὰρ λευχὸς ὁ δὲ μέλας. Ἔχει δὲ ὃ μὲν λευχὸς τὸ φύλλον δερμα- τῶδες, πρόμηκες, ὁμοιόσχημον τρόπον τινὰ τῇ ἐλάᾳ ," ὅ δὲ μέλας οἷον ἣ μυρίχη σαρχῶδες " ἐπίγειος δὲ μᾶλ- λον ὃ λευχός" ἔστι δὲ ὀσμώδης, ὁ δὲ μέλας ἄοσμος. Τὴν δὲ ῥίζαν τὴν εἰς βάθος ἄμφω μεγάλην ἔχουσι καὶ τοὺς ἀχρεμόνας πολλοὺς χαὶ παχεῖς χαὶ ξυλώδεις ἀπ᾽ αὐτῆς τῆς γῆς ἢ μιχρὸν ἄνω σχιζομένους. ξυλωδεστά- τὴν δέ. Γλίσχρον δὲ σφόδρα, δι᾿ ὃ καὶ χρῶνται πρὸς τὸ χαταδεῖν χαὶ περιλαμδάνειν ὥσπερ τῷ ᾿οἴσῳ. Βλα- στάνει δὲ χαὶ ἀνθεῖ μετ᾽ ἰσημερίαν μετοπωρινὴν χαὶ ἀνθεῖ πολὺν χρόνον. (9) Καὶ τῆς ὀριγάνου δὲ ἢ μέ-- λαινα ἄχαρπος fi δὲ λευχὴ χάρπιμος, Καὶ θύμον τὸ μὲν λευχὸν τὸ δὲ μέλαν, εὐανθὲς δὲ σφόδρα“ περὶ τρο- πὰς γὰρ ἀνθεῖ θερινάς. Ἀφ᾿ οὗ χαὶ ἡ μέλιττα λαμ- Calver τὸ μέλι, χαὶ τούτῳ φασὶν οἷ μελιττουργοὶ δῇ - λον εἶναι πότερον εὐμελιτοῦσιν ἢ οὔ" χαλῶς γὰρ ἀπαν- θήσαντος εὐμελιτεῖν᾽ βλάπτει δὲ χαὶ ἀπόλλυσι τὴν ἄνθησιν ἐάν ὕδωρ ἐπιγένηται. Σπέρμα δὲ χάρπιμον ἢ μὲν θύμβρα xal ἔτι μᾶλλον ἣ ὀρίγανος ἔχει puve- ρὸν) τοῦ θύμου δ᾽ οὐχ ἔστι λαξφεῖν ἀλλ᾽ ἐν τῷ ἄνθει πως ἀναμέμιχται᾽ σπείρουσι γὰρ τοῦτο χαὶ ἀναύλα- στάνει. (4) Ζητοῦσι δὲ χαὶ λαμθάνουσιν οἵ ἐξάγειν ᾿Αθήνησι βουλόμενοι τὸ γένος. Ἴδιον δὲ ἔχει χαὶ πρὸς ταῦτα χαὶ σχεδὸν πρὸς τὰ ἄλλα τὸ χατὰ τοὺς τόπους" οὐ γάρ φασι δύνασθαι φύεσθαι χαὶ βλαστά- 99 scparatum habent, ut ononis, tribolus, pheos cur nonnulli nomen steebe dant. Tribolus etianr pericarpium aculea- tum habet, quare hic ut singulare genus ab omnibus se- parandus est. Nar ramos aculeatos multe et arborum et fruticum gerunt ut piraster, punica, paliurus, rubus, rosa, capparis. H:e potissimum differenti» adumbrata (4) Sed în iis, que aculeis carent, generum divisio hoc modo fieri magis quam descripte in plantis aculeatis. nequit : foliorum enim diversitas amplitudine, parvitate figuraque immensa est et eegre percipitur : alia igitur ratione dividere conabimur. Harum autem genera plura sunt, admodum inter se diversa, ut cisthus, melothrum, ereuthedanon, spiraa, cneorum, origanus, thymbra, sphacus, elelisphacus, prasium, conyza, melissophyl- lum, aliaque ejusmodi. His adde ferulacea et nervicau- lia ut marathum, hippomarathum, narthecia, narthex, quodque a quibusdam myophonum appellatur, quaque his similes. Ha enim omnes, et si quid omnino ferule simile, ad suffruticum ordinem referenda esse videntur. II. Singulorum dictorum generum species ac differen- Cisthi enim species duas discernunt, marem et feminam, quod tia munc evidentiores sunt, nunc obscuriores. illud majus, durius pinguiusque est, flore purpuras- cente : utraque vero rosis silvestribus similis, nisi quod. minores et carent odore. (2) Item cneori duas species, album cet nigrum. Albus folium habet folium coriaceum, oblongum, fere oleaginei folii figura : niger autem car- nosum ut myrica. Albus humilior et odoratus, niger odoris expers. Utraque radicem eam, qua alte descen- dit, magnam habet et ramos multos, crassos lignosos- que, supra ipsam terram, aut paullo superius divisos,... sed lignosissimam ; satis est lentum, quare iis ad ligatu- ras οἱ vincula modo cesì utuntur. Germinat floretque post aquinoctium autumnale, floretque diu. (3) Ac ori- gani ctiam altera nigra, sterilis, altera alba, fructifera. Thymum ctiam alterum album, alterum nigrumest, flore copioso : floret enim circa solstitium. Ab eo apes mel petunt, indeque apiarii cognosci posse ajunt an mellatio copiosa sit futura necne : cum enim bene defloruerit proventum copiosum sperant. Destruitur peritque flos cum imber incesserit. Semen fecundum thymbra magis- que etiam origanos manifestum habent, sed in thymo id non invenitur, sed est floribus quodammodo permixtum : his enim satis thymum provenit. (4) Eosque conquirunt qui hoc genus ex Attica alio transferre cupiunt. Singulare est huic non solum pre affinibus sed pra omnibus reliquis, quod de loco affirmant, thymum nasci germinareque 7. 400 γειν ὅπου μὴ ἀναπνοὴ διϊχνεῖται ἣ ἀπὸ τῆς θαλάττης" δι᾽ 8 οὐδ᾽ ἐν Ἀρχαδίᾳ γίνεται" θύμόρα δὲ xal ὀρίγα-- νος χαὶ τὰ τοιαῦτα πολλὰ χαὶ πολλαχοῦ. Παραπλή- giov οὖν τὸ cupbaivov τοῦτο καὶ ἐπὶ τῆς ἐλάας" οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ ἐχείνη δοχεῖ τριαχοσίων σταδίων ἀπὸ θαλάτ- τῆς ἐπάνω φύεσθαι. (ε) Σφάχος δὲ xal ἐλελίσφαχος διαφέρουσιν ὡσὰν τὸ μὲν ἥμερον τὸ δὲ ἄγριον" λειό- τερον γὰρ τὸ φύλλον τοῦ σφάχου καὶ ἔλαττον xal aùy- μηρότερον, τὸ δὲ τοῦ ἐλελισφάχου τραχύτερον. Δύο δὲ γένη καὶ τοῦ πρασίου" τὸ μὲν γὰρ ἔχει ποῶδες τὸ φύλλον xal μᾶλλον ἐπιχεχαραγμένον, ἔτι δὲ τὰς ἐντο- μὰς ἐνδήλους σφόδρα xal βαθείας, ᾧ καὶ οἴ φαρμαχο- πῶλαι χρῶνται πρὸς ἔνια " τὸ δὲ ἕτερον στρογγυλότε- ρὸν χαὶ αὐχμῶδες σφόδρα χαθάπερ τοῦ σφάχου χαὶ τὰς ἐντομὰς ἀμαυροτέρας ἔχον καὶ ἐπιχεχαραγμένον ἧττον. (6) Κονύζης δὲ τὸ μὲν ἄρρεν τὸ δὲ θῆλυ. Διαφορὰς δὲ ἔχει χαθάπερ τὰ ἄλλα τὰ οὕτω διαιρού- μενα τὸ μὲν γὰρ θῆλυ λεπτοφυλλότερον xal ξυνεστη- χὸς μᾶλλον χαὶ τὸ ὅλον ἔλαττον, τὸ δὲ ἄρρεν μεῖζόν τε χαὶ παχυχαυλότερον χαὶ πολυχλωνότερον xal τὸ φύλλον μεῖζον χαὶ λιπαρώτερον ἔχον, ἔτι δὲ τὸ ἄνθος λαμπρότερον. Καρποφόρα δὲ ἄμφω " τὸ δὲ ὅλον ὀψι- θλαστεῖ xal ὀψιανϑεῖ περὶ ἀρχτοῦρον καὶ μετ᾽ ἀρχτοῦ- ρον ἁδρύνει. Βαρεῖα δὲ ἣ ὀσμὴ τοῦ ἄρρενος, ἣ δὲ τῆς θηλείας δριμυτέρα, δι’ ὃ καὶ πρὸς τὰ θηρία χρησίμη. Ταῦτα μὲν οὖν καὶ τὰ τοιαῦτα ὥσπερ διαφέροντα, Πάλιν δὲ ἄλλα μονοειδῇ τυγχάνοντα χαὶ τῶν πρότε- ρὸν εἰρημένων καὶ ἕτερα παρὰ ταῦτα πλείω γάρ ἐστι. (2) Τὸ δὲ ναρθηχῶδες, xal γὰρ xal τοῦτο τῶν φρυγα-- νικῶν ,) πολλὰς περιείληφεν ἰδέας " ἐν οἷς πρῶτον δπὲρ τοῦ χοινοῦ πᾶσι λεχτέον, ὑπὲρ νάρθηχός τε χαὶ vap= “θηχίας, εἴτε τὸ αὐτὸ γένος ἐστὶν ἀμφοῖν διαφέρον δὲ χατὰ μέγεθος, εἴτε χαὶ ἕτερον ὥσπερ τινές φασιν. Ἡ δ᾽ οὖν φανερὰ φύσις ἀμφοῖν ὁμοία πλὴν κατὰ τὸ μέγεθος" ὃ μὲν γὰρ νάρθηξ γίνεται μέγας σφόδρα, ἣ δὲ ναρθηχία μικρά, (a) Μονόχαυλα δ᾽ ἄμφω χαὶ γονα-- τώδη, ἀφ᾽ ὧν τά τε φύλλα βλαστάνει καὶ χαυλοί τινες μικροί. βλαστάνει δὲ παραλλὰξ τὰ φύλλα“ λέγω δὲ παραλλὰξ ὅτι οὐχ ἐκ τοῦ αὐτοῦ μέρους τῶν γονάτων ἀλλ᾽ ἐναλλάξ περιειληφότα δὲ τὸν χαυλὸν ἐπὶ πολὺ χαθάπερ τὰ τοῦ καλάμου πλὴν ἀποχεχλιμένα ταῦτα μᾶλλον διὰ τὴν μαλαχότητα καὶ τὸ μέγεθος" μέγα γὰρ τὸ φύλλον χαὶ μαλαχὸν xal πολυσχιδὲς ὥστε πρὶ σχεδὸν τριχῶδες ἔχει δὲ μέγιστα τὰ χάτω πρὸς τὴν γὴν καὶ ἀεὶ χατὰ λόγον. Ἄνθος δὲ μηλινοειδὲς, duaupòv, καρπὸν δὲ παρόμοιον τῷ ἀνήθῳ πλὴν μείζω. ἜΞ ἄχρου δὲ σχίζεται χαὶ ἔχει τινὰς οὐ μεγάλους χαυλούς" ἐνταῦθα δὲ τό τε ἄνθος χαὶ ὁ χαρπός. ἔχει δὲ χαὶ ἄνθος χαὶ χαρπὸν καὶ ἐν τοῖς παραχαυλίζουσι δι᾽ ὅλου καθάπερ τὸ ἄνηθον, ᾿Επετειόκαυλον δὲ, xal ἢ βλάστησις τοῦ ἦρος πρῶτον μὲν τῶν φύλλων ἔπειτα τοῦ χαῦλοῦ χαθάπερ τῶν ἄλλων. “Ῥίζαν δὲ ἔχει βαθεῖαν, ἔστι δὲ μονόρριζον. ‘O μὲν οὖν νάρθηξ τοιοῦτος. (9) Τῶν δ᾽ ἄλλων τὰ μὲν ὁμοιότερα τούτῳ τὸν THEOPHRASTI non posse ubi a mare afflatus non veniet; ideoque in Arcadia non nascitur, thymbra vero et origanos et cius- modi copiose multisque locis. Similisque fere, quan ole® proprietatem cognitam habemus, quippe 4815 ultra trecenta stadia a mari nasci non creditur. (5) Sphecas ab elelisphaco differre videtur ut domesticum a silve- stri : sphaci enim folium levius, minus aridius : eleli- sphaci scabrius. Dux sunt etiam prasii species; alte- rum enim viride folium . habet magis circumserratam, incisurasque profundiores magisque conspicuas, que pharmacopol®e etiam ad qussdam utuntur; alterius follum est rotundum magis, aridum valde ut sphaci, incieuris levioribus, minusque serratum. (6) Conyzs altera mes altera femina est, ques iisdem notis differunt quibus οἱ alise ita distincts : femina enim folio tenuiore, contracta magis et tota exilior; mas autem major, caule crassiere, ramis crebrioribus, folio majori et pinguiori, fioreque splendidiore est. Utraque vero fructum fert. Omunino vero sero germinat seroque floret sub arcturum, post arcturum vero fructum perficit. Forti autem odere est mas, femina vero acriore, quamobrem contra bestias commendatur. H= igitur et similes specie diveraso sunt; 8180 rursus et antea dictarum et ab illis diversaram — nam plures sunt — uniformes spectantur. (7) Ferulaceum genus, nam et hoc ad suffrutices pertinet , multas compie- etitur formas. Primum de eo, quod commune ormnibus ‘est, dicendum, de ferula et ferulayine, sive utraque est eadem magnitudine tantum diversa, sive, ut quidam vo- lunt, diverse sunt. Ergo natura quidem ambarum primo adspectu similis est, praeterquam magnitudinis ratione : ferula enim grandis admodum surgit , ferulago vero parva est. (8) Amb unicaules et geniculatae. Folia et caulicali ex geniculis erumpunt, atque folia alternatim exeunt : al- ternatim, inquam, quod non ex eadem perte geniculorum, sed ordine permutato; caulemque amplectuntur bona et ‘parte, ut calami folia, sed magis resupinata sunt propter mollitiem magnitudinemque; sunt enim mollia, multif- daque ita ut capillacea fere conspiciantur; maxima sunt ea que terre proxima atque sursum versus paullatim decrescunt. Flos est luteus, parvus : fructus anetho similis, sed major. Caulis summus finditur in rarmes quosdam haud magnos, qui florem fructumque gerusi. Sed caules laterales quoque florem fructumque habent, ut in anetho. Caulis nonnisi per annum duret, atque germinatione , que vere fit, prima folia prodeunt, dela caulis, ut in ceteris. Radicem solitariam, profundam, ba- bet. Hsc ferule natura. (9) Ex reliquis autem quedam huic sat similia caulem (cavum) habent, nt mandrago- 10 20 s0 20 40 103 φέρειν μὲν τὸ σπέρμα χαὶ τὸν χαυλὸν, χείρω δὲ γίνε- σϑαι χαὶ ταῦτα χαὶ τὴν ῥίζαν, ὀρυττουμένας δὲ βελτίους γίνεσθαι διὰ τὸ μεταδάλλεσθαι τὴν γῆν. ᾿Εναντίον δὲ τοῦτο τῷ φεύγειν τὴν ἐργάσιμον. ᾿Εσθίεσθαι καὶ τὰς ῥίζας προσφάτους χατατεμνομένας εἰς ὄξος, Τὸ δὲ φύλλον τῇ χροιᾷ χρυσοειδὲς εἶναι, (6) ᾿Εναντίον δὲ χαὶ τὸ μὴ καθαίρεσθαι τὰ πρόδατα τὸ φύλλον ἐσ-- θίοντα᾽ φασὶ γὰρ καὶ τοῦ ἦρος χαὶ τοῦ χειμῶνος εἰς ὅρος ἀφιέναι, νέμεσθαι δὲ τοῦτό τε χαὶ ἕτερον ὅμοιον ἀθροτόνῳ' θερμαντιχὰ δ᾽ ἄμφω δοχεῖ δἶναι χαὶ χάθαρ- σιν μὲν οὐ ποιεῖν ἀναξηραίνειν δὲ xal συμπέττειν" ἐὰν . δέ τι νοσοῦν ἢ χαχῶς ἔχον εἰσέλθῃ πρόδατον ὑγιάζεσ- θαι ταχέως ἢ ἀποθνήσχειν,, ὡς δ᾽ ἐπὶ τὸ πολὺ σώζεσ- θαι μᾶλλον. Ταῦτα μὲν ὁποτέρως ἔχει σχεπτέον. (7) Ἡ δὲ καλουμένη μαγύδαρις ἕτερόν ἐστι τοῦ σιλφίου μανότερόν τε καὶ ἧττον δριμὺ καὶ τὸν ὀπὸν οὐχ ἔχει" διάδηλος δέ ἐστι χαὶ τῇ ὄψει τοῖς ἐμπείροις. Γίνεται δὲ περὶ Συρίαν χαὶ οὐχ ἐν Κυρήνη" φασὶ δὲ χαὶ ἐν τῷ Παρνασίῳ ὄρει πολλήν᾽ ἔνιοι δὲ σίλφιον τοῦτο χα- λοῦσιν. Εἰ δὲ φεύγει τὴν ἐργάσιμον ὥσπερ τὸ σίλ- quov σχεπτέον, ὡσαύτως δὲ xal εἴ τι ὅμοιον ἢ παρα- πλήσιον ἔχει φύλλου τε πέρι χαὶ χαυλοῦ, xal εἶ ὅλως ἀφίησί τι δάχρυον. Τὴν μὲν οὖν ναρθηκώδη χαὶ ὅλως τὴν ἀκανθώδη φύσιν ἐν τοῖς τοιούτοις θεωρητέον. IV. Τῆς δ᾽ ἀχανθιχῇς, ἑπόμενον γὰρ τοῦτο εἰπεῖν, ἐπειδὴ διήρηται τὸ μὲν ἀχανθῶδες ὅλως τὸ δὲ φυλλά- xavdov, ὑπὲρ ἑχατέρου χώρις λεχτέον, xal τρίτου δὴ περὶ τοῦ χαὶ παρὰ τὴν ἄχανθαν ἔχοντος φύλλον ὥσπερ ὅ τε φέως καὶ ὃ τρίδολος. Kali χάππαρις ἴδιον ἔχει τὸ μὴ μόνον τὴν ἐχ τῶν χαυλῶν ἄχανθαν ἔχειν ἀλλὰ χαὶ τὸ φύλλον ἐπαχανθίζον. Τῶν δὲ διηργμένων εἰ- δῶν πλεῖστον μέν ἐστι τὸ φυλλάχανθον, ἐλάχιστον δὲ ὡς εἰπεῖν τὸ ἀχανθῶδες ὅλως. Βραχὺ γάρ τι πάμπαν ἐστὶν ὥσπερ ἐλέχθη καὶ σχεδὸν οὐ ῥάδιον λαθεῖν παρά τε τὸν ἀσφάραγον καὶ τὸν σχορπίον. (2) ᾿Αμφότερα δὲ ταῦτα ἀνθεῖ μετὰ ἰσημερίαν φθινοπωρινήν. ‘O μὲν σχορπίος ἐν τῷ σαρχώδει τῷ ἐποιδοῦντι τῷ ὑπὸ τὸ ἄχρον τῆς ἀκάνθης ἔχων τὸ ἄνθος ἐξ ἀρχῆς μὲν λευχὸν ὕστερον δ᾽ ἐπιπορφυρίζον. παρὰ τὰς ἀχάνθας χορυνῶδες μιχρὸν, ἐχ τούτου δέ ἐστι τὸ ἄνθος μικρόν. ‘O δὲ σχορπίος ἀονόρριζον χαὶ BaBuppitov, ὁ δὲ ἀσφάραγος βαθύρριζόν τε εὖ μάλα καὶ πολύρριζον πυχναῖς ταῖς ῥίζαις, ὥστε τὸ ἄνω συν- εχὲς εἶναι αὐτῶν ἀφ᾽ où χαὶ αἱ βλαστήσεις αὐτῶν τῶν χαυλῶν' ἀναδλαστανει δὲ & χαυλὸς ἐχ τῆς ἀσταὰ- ραγιᾶς τοῦ ἦρος καὶ ἐδώδιμός ἐστιν᾽ εἶθ᾽ οὕτως ἀπο- τραχύνεται καὶ ἐξαχανθοῦται προϊούσης τῆς ὥρας: ἢ δὲ ἄνθησις οὐχ ἐχ τούτου μόνον ἀλλὰ χαὶ ἐχ τῶν πρότερον οὐ γὰρ ἐπετειόχαυλόν ἐστι. 'Γὰ μὲν οὖν ὅλως ἀκανθώδη τοιαύτην τινὰ ἔχει φύσιν. (3) Tav δὲ φυλλαχάνθων τὸ πλεῖστον γένος ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ἀχανῶδες τυγχάνει: λέγω δὲ τὸ ἀχανῶδες ὅτι τὸ χύημα χαὶ ἐν ᾧ τὸ ἄνθος ἢ χαὶ ὃ χαρπὸς ἄχανος 7 ἀχανῶδες Ὁ δὲ ἀσφάραγος ἐχφύων . THEOPHRASTI πρότερον ὅτι φασὶ δεῖν ὀρύττειν ἐπέτειον" ἐὰν δὲ ἐαθῇ | hoc quoque singulare atque diversum referunt ab eorum dictis quw ante cxposui, quod quotannis radicem cir- cumfodiendam esse ajunt : quod ni fiat ferre quidem semen caulemque, sed et hec et radicem deteriores eva- dere, contra circumfossione preestantiores fieri propter telluris commutationem. Hoc vero contradicit ei, quod aliis silphium terram cultam recusare dicitur. Radices mandi quoque recentes aceto inditas. Folium autem co- lore aureo esse. (6) Contradicit et boc superins relatis, quod oves folio depasto haud purgari narrant : nam et vere et hieme in montes dimissas et hoc et herbem abrotono similem oves depasci : utraque autem vim ca- lefactoriam habere creduntur atque purgare quidem ne- quaquam valere sed exsiccare et concoquere. Quel si qua ovis agrotans aut minus bene valens eo venerit, brevi sanari aut emori, plerumque vero convalescere. Quarum narrationum utra verior sit inquirendum est. (7) Qua vero magydaris appellatur, diversa est a gilphio. laxiore corpore minusque acris, succoque lacteo caret, eamque periti primo adspectu discernunt.. Nascitur in Syria neque in agro Cyrenaico. Sunt etiam qui in monte Parnaso large provenire eandem affirment. Quidam vere ei silphii nomen dant. Qua utrum cultum solum reca- set ut silphium, querendum : pariterque si quid ast foliis aut caule simili modo habet et omnino si quid lacrimam fundit. Ex his igitur natura ferulacearum εἰ omnino aculcatarum spectanda est. IV. Deinceps de aculeatis dicendum, que quoniam divisa sunt in ca, que simpliciter aculeata sunt et que” asuleos in foliis gerunt, de ambobus dicendurn est, ter- tioque de iis quae prater aculeos folia habent, ut pheus et tribolus. Capparidi quoque singulare est, quod ron solum in caule aculeos gerit, sed etiam folia aculeata ha- bet. Inter hac distincta genera frequentissimum quod aculeato folio constat : pauc® vero, ut diximus, simpli- citer aculeato : nec fere preeter aspharagum et scorpium facile alium nominaveris. (2) Ha amb florent post &quinoctium autumni : scorpius florem in tumore car- noso sub aculei apice profert, initio album, dein purpu- rascentem; aspharagus vero juxta aculeos puellum tu- berculum producit e quo flos exiguus prodit. Scorpias radice est solitaria ac brevi, aspharagus autem radices satis alte demissas, multasque ac densas habet, ita ut pars supera radicum tota connexa et continua reddataur, ex qua ipsi deinde caules progerminant; caulis autem er isto caudice vere prodit et tunc edulis est, dein proce- dente tempore durescit οἱ aculeis obtegitur; flores au- tem non ex hoc solum sed etiam e prioribus caulibus emergunt, caules enim haud annui sunt: Qua igitur simpliciter aculeata sunt, hanc habent naturam. (3) Earum vero que aculcos in foliis gerunt maxima fere pars acanaceum est, quod nomen inde ductum quod conceptaculum illud in quo sedet flos vel etiam fructus, acanus est aut acani speciem habet. Ha vero differuni HISTOR. PLANT. VI. 4. πάντων ἐστί, Διαφορὰν δὲ ἔχει ἐν ἑαυτῷ καὶ μεγέθει καὶ σχήματι xal χρώματι χαὶ πλήθει χαὶ ὀλιγότητι 4, τῶν ἀχανθῶν χαὶ τῶν ἄλλων. ἴξξω γὰρ ὀλίγων πάνυ χαθάπερ τοῦ στρουθίου τε χαὶ τοῦ σόγχου χαὶ εἴ τινων ἑτέρων τὰ λοιπὰ πάντα ὡς εἰπεῖν τοιαύτην ἔχει τὰν φύσιν’ ἐπεὶ χαὶ ὁ σόγχος τήν γε φύσιν ἀκανθώδη ἔχει τὸ δὲ σπερματιχὸν οὐχ ὅμοιον" ἀλλὰ τά γε τοιαῦτα πάντα οἷον ἄχορνα, λευκάκανθα, χάλχειος, χνῆχος, πο- λυάχανθος, ἀτραχτυλὶς, ὀνόπυξος, ἰξίνη, γαμαιλέων" πλὴν οὗτος οὐ φυλλάχανθος, σκόλυμος δὲ χαὶ λειμω- via φυλλάχανθα" χαὶ τἄλλα, πλείω γάρ ἐστι, (4) Διαφέρουσι δ᾽ ἀλλήλων πρὸς τοῖς εἰρημένοις τῷ τὰ μὲν πολύκαυλα εἶναι χαὶ ἀποφύσεις ἔχειν ὥσπερ ὃ ἄχανος, τὰ δὲ μονόχαυλα καὶ μὴ ἔχειν ὥσπερ ὁ χνῆχος, ἔνια δ᾽ ἄνωθεν ἔχειν ἐξ ἄκρου χαθάπερ τὸ ῥύτρος. Καὶ τὰ μὲν εὐθὺς τοῖς πρώτοις δετοῖς βλαστάνειν τὰ δ᾽ ὕστε- pov, ἔνια δὲ χαὶ τοῦ θέρους ὥσπερ χαὶ ἡ τετράλιξ ὑπό τινῶν χαλουμένη χαὶ ἣ ἰξίνη" χαὶ ἐπὶ τῶν ἀνθῶν ὁμοίως" ὄψιανθὴς γὰρ 6 σχόλυμος xal ἐπὶ πολὺν χρό- νον. (δ) Διαφοραὶ δὲ τῶν μὲν ἀχάνων οὐχ εἰσὶ, τῆς κνήχου δ᾽ εἰσίν ἡ μὲν γὰρ ἀγρία ἡ δ᾽ ἥμερος. Τῆς δ᾽ ἀγρίας δύο εἴδη, τὸ μὲν προσεμφερὲς σφόδρα τῷ ἡμέρῳ πλὴν εὐθυχαυλότερον, δι᾽ 8 χαὶ πηνίοις ἔνιαι τῶν ἀρχαίων ἐχρῶντο γυναιχῶν. Καρπὸν δὲ ἔχει μέ- λανα χαὶ μέγαν χαὶ πιχρόν. Ἢ δ᾽ ἑτέρα δασεῖα χαὶ τοὺς καυλοὺς ἔχει σογχώδε:ς ὥστε τρόπον τινὰ ἐπιγειόχαυλος γίνεται" διὰ γὰρ μαλαχότητα τῶν χαυλῶν χαταχλίνεται πρὸς τὰς ἀρούρας" χαρπὸν δ᾽ ἔχει μικρόν. Πωγωνο- σπέρματα δ᾽ εἰσὶ πᾶσαι, πλὴν μειζόσι καὶ πυχνοτέροι αἵ ἄγριαι. ἥδιον δὲ ἔχει πρὸς τὰ ἄλλα ἄγρια" τὰ μὲν γὰρ σχληρότερα χαὶ ἀχανθωδέστερα τῶν ἡμέρων αὕτη δὲ μαλακωτέρα xal λειοτέρα. (6) ‘H δ᾽ dxopva προσ- euqapic ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν χατὰ τὴν πρόσοψιν τῇ χνήχῳ τῇ ἡμέρῳ, χρῶμα δ᾽ ἐπίξανθον ἔχει καὶ χυλὸν λιπαρόν. ᾿Ατραχτυλὶς δέ τις χαλεῖται χαὶ λευχοτέρα τούτων᾽ ἴδιον δὲ ἔχει τὸ περὶ τὸ φύλλον ὅτι ἀφαιρούμενον καὶ τῇ σαρχὶ προσφερόμενον αἱματώδη ποιεῖ τὸν χυλὸν, δι’ ὃ καὶ φόνον ἕνιοι χαλοῦσι τὴν ἄχανθαν ταύτην" ἔχει δὲ χαὶ τὴν ὀσμὴν δεινὴν χαὶ φονώδη" ὀψὲ δὲ χαὶ τελειοῖ τὸν χαρπὸν πρὸς τὸ μετόπωρον. Τὸ δ᾽ ὅλον ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ἅπασα ἡ ἀχανθιχὴ φύσις ὀψίκαρπος. Ἅπαντα δὲ ταῦτα φύεται χαὶ ἀπὸ τοῦ σπέρματος καὶ ἀπὸ τῆς ῥίζης ὥστε βραχύν τινα γίνεσθαι τὸν ἀνὰ μέσον χρόνον τῆς ἐχφύσεώς τε χαὶ τοῦ σπέρματος τελειώσεως. (7) Τοῦ σχολύμου δὲ οὐχ ὅτι τοῦτο μόνον ἴδιον ὅτι τὴν ῥίζαν ἐδώδιμον ἔχει xal ἐφθὴν χαὶ ὠμὴν ) ἀλλὰ χαὶ ὅτι τότε ἀρίστην ὅταν ἀνθῇ καὶ ὅτι σχληρυνομένη ἀφίησιν ὁπόν. Ἴδιον δὲ καὶ τὸ τῆς ἀνθήσεως" ἐπεὶ περὶ τρο- πάς, (8) Σαρχώδης δὲ καὶ ἐδώδιμος f τοῦ σόγχου" ἡ δὲ χύησις οὐχ ἀχανώδης ἀλλὰ προμήχης αὐτοῦ" καὶ τοῦτ᾽ ἴδιον μόνον ἔχει τῶν φυλλαχάνθων ἀντεστραμ.-- μένως ἢ ὃ χαμαιλέων" ὃ μὲν γὰρ ἀφυλλάχανθος ὧν ἀκανίζει. Γηράσχον δὲ τὸ ἄνθος ἐχπαπποῦται χαθά- περ τὸ τῆς ἀπάπης χαὶ τὸ τῆς μυρίχης χαὶ ὅσα πα- 103 inter se magnitudine , figura, colore, multitudine pauci- tateque aculeorum ceterarumque partium. Exceptis enim perpaucis ut struthio et soncho et si qua alice sunt, ceterie omnes talem naturam sortite sunt. Nam sonchus quoque natura aculeata est, sed seminum conceptaculum haud simile habet. Verum he omnes istiusmodi sunt ut acorna, spina alba, chalceus, cnecus, polyacanthus, atractylis, onopyxus, ixine, chamieleon; hic tamen folia aculeata non habet, scolymus vero et limonia habent : atque alice plures preter enumeratas. (4) Differunt inter se precter illa quae jam adnotavimus, quod alia caules multos habent eosque ramosos ut acanus, alie solitariog ac simplices ut cnecus, 8112 etiam e supera parte cau- lis ramos gerunt ut rytrus. Item quod ali germinant statim post primos imbres, alis serius, queedam etiam testate demum ut ea qua nonnullis tetralix vocatur, atque ixine. Simili modo floris tempora varia : sero enim flores cxplicat scolymus, diuque retinet. (5) Acani non sunt plures species, sed emesi: hujus enim altera sil- vestris, altera domestica : silvestris etiam du® species, quarum una domestic simillima, sed caule rectiore as- surgens, quibus ideo mulieres prisc:e interdum colu ute- bantur, fructuque nigro, majusculo et amaro est : altera hirsuta, cujus caules soncho similes fere, ita ut quodam- modo caule prostrato sit, cum caules propter mollitiem ad terram declinent, fructus autem parvus est. Omnes vero semina barbata gerunt, silvestribus autem barba major et densior. A silvestribus reliquis eo recedunt, quod cum ill» duriores magisque aculeatio domesticis sint, hoc mollior lseviorque est. (6) Acorna adspectu fere similis cneco domestico, sed colorem flavicantem succumque pinguem habet. Quzedam vero magis alba quam ille atractylis appellatur, cujus folium hoc habet singulare quod decerptum carnique admotum succum sanguineum reddit, unde quidam hanc acantham nomi- navere cruorem. Odorem etiam gravem cruentumque spargit . fructum sero sub autumnum perficit.: Omnino vero omne hoc acantharum genus fructum sero procreat. Ceterum omnes et e semine et e radice proveniunt, ifa quidem ut admodum breve tempus inter ortum et semi- num perfectionem intersit. (7) Scolymo non hoc tantum est peculiare, quod radicem edulem habet et elixam ct assam, sed etiam quod preestantissima est quando floret et quod durescens succum lacteum emittit; singulare etiam quod circa solstitium floret. (8) Carnosa autem et edulis est sonchi radix : conceptaculum vero non est acano simile sed oblongum : id quod peculiare sibi habet solum ex iis qua folio aculeato sunt, contra quam cha- marleo, qui, quum non sit folio aculeato, tamen acani specieim gerit. Flos vero senescens in lanuginem , que 104 ραπλήσια τούτοις. Παραχολουθεῖ δὲ μέχρι τοῦ θέ- ρους τὸ μὲν χυοῦν τὸ δὲ ἀνθοῦν τὸ δὲ σπερμοτοχοῦν.... μιχρὰν ἰχμάδα xal χέντρον ἔχον’ ξηραινόμενον δὲ τὸ φύλλον διαχεῖται χαὶ οὐχέτι χεντεῖ, (9) “H ἰξίνη δὲ φύεται μὲν οὐ πολλαχοῦ, ῥιζόφυλλον δέ ἐστιν. ᾿Ἀπὸ δὲ τῆς ῥίζης μέσης ὃ σπερματιχὸς ἄχανος ἐπιπέφυχεν ὥσπερ μῆλον εὖ μάλα ἐπικεχρυμμένον ὁπὸ τῶν φύλ- Maw οὗτος δὲ ἐπὶ τοῦ ἄχρου φέρει τὸ δάχρυον εὔστο- μον, xal τοῦτό ἐστιν f ἀχανθιχκὴ μαστίχη. Ταῦτα μὲν οὖν χαὶ τὰ τοιαῦτα πανταχοῦ σχεδόν ἐστιν. (10) ‘H δὲ χάχτος χαλουμένη περὶ Σιχελίαν μόνον, ἐν τῇ Ἑλλάδι δὲ οὐκ ἔστιν. ἼὌλδιον δὲ παρὰ τἄλλα τὸ que τόν" ἀφίησι γὰρ εὐθὺς ἀπὸ τῆς ῥίζης καυλοὺς ἐπιγείους, τὸ δὲ φύλλον ἔχει πλατὺ χαὶ ἀκανθῶδες" καλοῦσι δὲ τοὺς χανυλοὺς τούτους κάχτους" ἐδώδιμοι δέ εἶσι περιλε- πόμενοι μιχρὸν ἐπίπιχροι; χαὶ θησαυρίζουσιν αὐτοὺς ἐν ἅλμη. (11) Ἕτερον δὲ καυλὸν ὀρθὸν ἀφίησιν ὃν χαλοῦσι πτέρνιχα" γίνεται δὲ χαὶ οὗτος ἐδώδιμος πλὴν ἀθησαύριστο. Τὸ δὲ περικάρπιον ἐν ᾧ τὸ σπέρμα τὴν μὲν μορφὴν ἀχανῶδες, ἀφαιρεθέντων δὲ τῶν παπ- ποδῶν σπερμάτων ἐδώδιμον χαὶ τοῦτο xal ἐμφερὲς τῷ τοῦ φοίνιχος ἐγκεφάλῳ" χαλοῦσι δὲ αὐτὸ σχαλίαν. Τὰ μὲν οὖν φυλλάκανθα σχεπτέον ἐν τοιαύταις διαφο- αἷς. V. Τὰ δὲ xal παρὰ τὴν ἄκανθαν ἔχοντα φύλλον, οἷον τὰ τοιαῦτα, φέως, ὄνωνις, παντάδουφα, τρίθολος, ἱππόφεως, μνάκανθος ... τε σφόδρα καὶ τὸ φύλλον ἔχει σαρκῶδες" πολυσχιδὲς δὲ καὶ πολύρριζον, οὐ μὴν χατὰ βάθους γε τὰς ῥίζας ἔχον. Βλαστάνει δὲ ἅμα πλειάδι xal τοῖς πρώτοις ἀρότοις xal ἀφίησι τότε τὸ φύλλον" οὐ γάρ ἐστιν ἐπέτειον ἀλλὰ χρονιώτερον. (1) Τὸ δὲ τῆς καππάριος ἴδιον ὥσπερ ἐλέχθη παρὰ ταῦτα᾽ καὶ γὰρ τὸ φύλλον ἐπαχανθίζον ἔχει χαὶ τὸν καυλὸν οὐχ ὥαπερ ὃ φέως χαὶ ἱππόφεως ἀνάχανθα τοῖς φύλλοις" μονόρριζαν δὲ καὶ ἐπίγειον χαὶ yapaixaudov βλαστά- ver δὲ χαὶ ἀνθεῖ τοῦ θέρους χαὶ διχμένει τὸ φύλλον χλωρὸν ἄχρι πλειάδος. Χαίρει δὲ δφάμμοις χαὶ λεπ- τογείοις χωρίοις" λέγεται δὲ ὡς ἐν τοῖς ἐργασίμοις οὐ θέλει φύεσθαι χαὶ ταῦτα περὶ τὰ ἄστη xal ἐν εὐγείοις τόποις φυομένη χαὶ οὐχ ὥσπερ σίλφιον ἐν ὀρεινοῖς" τοῦτο μὲν οὐ πάντως ἀληθές. (3) Ὁ δὲ τρίδολος ἴδιον ἔχει διότι περικαρπιάχανθός ἐστι. Δύο δ᾽ aù- τοῦ γένη τὸ μὲν γὰρ ἔχει φύλλον ἐρεόινθῶδες,, ἕτερος δὲ φυλλάχανθος" ἐπίγειοι δὲ ἄμφω xal πολλαχῇ σχιζό-- μενοι’ ὀψιδλαστὴς δὲ μᾶλλον ὁ φψυλλάχανθος χαὶ φύε- ται περὶ τὰς αὐλάς. "Td δὲ σπέρμα τοῦ μὲν πρωΐου σησαμῶδες, τοῦ δὲ ὀψίου στρογγύλον ἐπίμελαν ἐν λο-- 6a. Καὶ τὰ μὲν οὖν παρὰ τὰ φύλλα xal ἄκανθαν ἔγοντα σχεδὸν ἐν τούτοις. Ἡ δ᾽ ὄνωνίς ἐστι πτορθά- xavdov, ἐπέτειον δέ" τὸ φύλλον ἔχει πηγανῶδες παρα- πεφυχὸς παρ᾽ ὅλον τὸν χαυλὸν, ὥστε χαθάπερ στεφάνου τὴν ὅλην εἶναι μορφὴν, διαλαμδανομένων ἐπαλλήλων' χολοδοανθὴς δὲ χαὶ ἐλλοδόκαρπος ἀδιαφράχτως" (4) φύεται δ᾽ ἐν τῇ γλίσχρᾳ καὶ γανώδει xai μάλιστα ἐν THEOPHRASTI pappus vocatur, abit, ut apap:s flos et myricss et que- rundam his similium; pergit autem usque ad sstatera pars florum concipi, pars explicari, pars semina ferre ... parvum humorem spinamque gerens. Siccatum vero fo- lium mollescit neque amplius pungit. (9) Ixrine paucis nes- citur locis, ac folia ex ipsa emittit radice, media autem radice exiens innatus est acanus seminigerus tanquem malum a foliis tectus occultatusque : is in cacunaime suo lacrimam jucundi saporis fert, quam masticham acan- thicam vocant. Hewc et similia ubique fere reperimntar. (10) Que vero cactus appellatur, in sola Sicilia nesciter, Grwcie nusquam habetur; ea est singularis et a coteris diversa stirps. Statim enim ab radice caules ivurailes emittit, folium autem latum et aculeatum gerit. Canles hos cactos appellant, qui decorticati cibo idonei sunt, su- bamari, muriaque conditi servantur. (11) Alind genss caulem rectum cmittit, quem pternica nominant, qui idem cibo idoneus est sed non conditur. Pericarpium, in quo semen continetur, formam acani habet, exemtis autem seminibus lanuginosis potest comedi, simileque est palma cerebro; id scaliam appellant. Planta quo folio sunt aculeato hisce differentiis spectantur. V. Qua autem preter aculeum etiam folium habent, uti pheus, ononis, pantadusa, tribolus, hippophess, myacanthus ..... et folium habet carnosum. Multifidum est, multasque habet radices verum non alte derniass. Germinat cum vergiliîs primaque sementi et tune folima emittit, non enim annuum est sed diutius durat. (2) Capparis vero singularis est et quemadmodum diximes ab his diversa, quod et folium aculeatum habet et cau- lem; pheus enim et hippopheus in foliis aculeos non ge- runt. Radicem unam habet, caulem humilem et in terra serpit : germinat floretque westate, foliumque usque δὲ vergilias viride perdurat. Gaudet locis arenosis soloque tenui. Fertur autem locis cultis nasci omnino nolle, cum tamen apud oppida locisque fertilibus proveniat neque ut silphium in montanis. Vulgaris igitur opinio hasd omnino vera. (3) Tribulo peculiare est quod aculeos in pericarpio gerit; due sunt species ejus : altera folium habet erebinthi folio simile, altera foliis aculeatis est. Amb: humiles multosque in ramos undequaque divise. Is qui foliis aculeatis est sero germinat, nasciturque circa villarum septa. Semen pracocis sesamaceum est, serotini vero rotundum, nigricans, siliqua inclusum. Ho fere sunt que preter aculeos folia etiam habent. Onouis vero ramulos aculeatos habet, est autem annua; folium habet pegani folio simile, latereque per totum caulem adnatum, ita ut tota corona speciem referat, foliis al- ternatim se intercipientibus. Flores mutili, fructus in quisi laseptis non distincta. (4) Nascitur in solo lento laetoque maxime in arato cultoque, quare agricolis invisa, 10 15 106 τόπους ἐστίν" ἐπεὶ χαὶ τὰ ἐν γῇ τῇ αὐτῇ γινόμενα ποιεῖ τινα παραλλαγὴν εὐοσμίας χαὶ ἀοσμίας. Εὐοσμότατα δὲ τὰ ἐν Κυρήνῃ, δι᾽ ὃ καὶ τὸ μύρον ἥδιστον. ἈΑιπλῶς δὲ χαὶ τῶν ἴων χαὶ τῶν ἄλλων ἀνθῶν ἄχρατοι μάλιστα ἐχεῖ αἷ ὀσμαὶ, διαφερόντως δὲ τοῦ κρόκου" πλεῖστον γὰρ οὗτος δοχεῖ παραλλάττειν. (6) Φύεται μὲν οὖν ἢ ῥοδωνία ἐχ τοῦ σπέρματος" ἔχει δὲ ὑπὸ τὸ ἄνθος ἐν τῷ μήλω χνηχῶδες ἢ ἀκανῶδες, ἔχον δέ τινα χνοῦν ὥστε ἐγγὺς εἶναι τῶν παππωδῶν σπερμάτων᾽ οὐ μὴν ἀλλὰ διὰ τὸ βραδέως παραγίνεσθαι χαταχόπτοντες ὡς ἐλέχθη τὸν χαυλὸν φυτεύουσιν. ᾿Επιχαιομένη δὲ χαὶ ἐπιτεμνομένη βέλ- τιον piper τὸ ἄνθος" ἐωμένη γὰρ ἐξαύξεται χαὶ ἀπολο- quota. Δεῖ δὲ xal μεταφυτεύειν πολλάχις" χαὶ γὰρ οὕτω φασὶ χάλλιον γίνεσθαι τὸ ῥόδον. Αἴ δ᾽ ἄγριαι τραχύτεραι χαὶ ταῖς ῥάύδοις χαὶ τοῖς φύλλοις, ἔτι δὲ ἄνθος ἀχρούστερον ἔχουσι καὶ ἔλαττον’ (7) τὸ δὲ ἴον τὸ μέλαν τοῦ λευχοῦ διαφέρει χατά τε ἄλλα χαὶ χατ᾽ αὐτὴν τὴν ἰωνίαν ὅτι πλατύφυλλός τε καὶ ἐγγειόφυλλος χαὶ σαρχόχφυλλοός ἐστι, πολλὴν ἔχουσα ῥίζαν. (8) Τὰ δὲ κρίνα τῇ μὲν χροιᾷ τὴν εἰρημένην ἔχει διαφοράν. Μονόχαυλα δέ ἐστιν ὡς ἐπὶ πᾶν δικαυλεῖ δὲ σπανίως" τάχα δὲ τοῦτο χώρας χαὶ ἀέρος διαφορᾷ. Καθ᾿ ἕχαστον δὲ καυλὸν ὁτὲ μὲν ἕν χρίνον ὅτὲ δὲ πλείω γίνεται" βλα- στάνει γὰρ τὸ dxpov' σπανιώτερα δὲ ταῦτα" ῥίζαν δὲ ἔχει πολλὴν σαρχώδη χαὶ στρογγύλην: 6 δὲ χαρπὸς ἀφαιρούμενος ἐχύλαστάνει χαὶ ἀποδίδωσι τὸ χρίνον πλὴν ἔλαττον" ποιεῖ δέ τινα δαχρυώδη συρροὴν, ἣν καὶ φυτεύουσιν ὥσπερ εἴπομεν. (9) Ὁ δὲ νάρχισσος ἣ τὸ λείριον,᾿οἱ μὲν γὰρ τοῦτο οἱ δ᾽ ἐχεῖνο χαλοῦσι, τὸ μὲν ἐπὶ τῇ Υἢ φύλλον ἀσφοδελῶδες ἔχει, πλατύτερον δὲ πολὺ χαθάπερ ἥ χρινωνία, τὸν δὲ χαυλὸν ἄφυλλον μὲν ποώδη δὲ καὶ ἐξ ἄχρου τὸ ἄνθος, χαὶ ἐν ὑμένι τινὶ ᾿ καθάπερ ἐν ἀγγείῳ (χαρπὸν) μέγαν εὖ μάλα χαὶ μέ- 40 λανα τῇ ypord σχήματι δὲ προμήχη. Οὗτος δ’ ἐχ- πίπτων ποιεῖ βλάστησιν αὐτόματον" οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ συλλέγοντες πηγνύουσιχαὶ τὴν ῥίζαν φυτεύουσιν. ἔχει ῥίζαν σαρκώδη, στρογγύλην, μεγάλην. "Οψιον δὲ σφόδρα" μετὰ γὰρ ἀρχτοῦρον ἣ ἄνθησις χαὶ περὶ ἰση- μερίαν. (10) Ὃ δὲ χρόχος ποώδης μὲν τῇ φύσει χα-- θάπερ χαὶ ταῦτα, πλὴν φύλλῳ στενῷ, σχεδὸν γὰρ ὥσπερ τριχόφυλλόν ἐστιν' ὀψιανθὲς δὲ σφόδρα χαὶ ὀψιύλαστὲς ἢ πρωϊανθὲς ὁποτέρως τις λαμθάνοι τὴν ὥραν᾽ πλειάδι γὰρ ἀνθεῖ ὀλίγας ἡμέρας" εὐθὺς δ᾽ ἅμα τῷ φύλλῳ καὶ τὸ ἄνθος ὠθεῖ δοκεῖ δὲ χαὶ. πρότερον" δίζα δὲ πολλὴ καὶ σαρχώδης xal τὸ ὅλον εὔζωον" φιλεῖ δὲ χαὶ πατεῖσθαι χαὶ γίνεται χαλλίων κατατριόο- μένης πάτῳ τῆς ῥίζης: δι᾽ ὃ χαὶ παρὰ τὰς δοοὺς χαὶ ἐν᾿ τοῖς χροτητοῖς χάλλιστο. ‘H δὲ φυτεία ἀπὸ ῥίζης. Ταῦτα μὲν οὖν οὕτω γεννᾶται. (11) Τὰ δ᾽ ἄλλα ἄνθη τὰ προειρημένα πάντα σπείρεται οἷον ἰωνία, διόσανθος, ἵφυον, φλόξ, ἡμεροκαλλές " χαὶ γὰρ αὐτὰ χαὶ αἱ ῥίζαι ξυλώδεις σπείρεται δὲ καὶ ἢ οἰνάνθη" χαὶ γὰρ χαὶ τοῦτο dviesdeg. 'Γὰ μὲν οὖν ἀνθιχὰ σχεδὸν ἐν τούτοις καὶ τοῖς ὁμοίοις ληπτέον. 4 | provenit. THEOPHRASTI det : nam et earum, que in eadem terra gignuntur, va. rietas queedam observatur ut hs odorate, illa odoris | expertes sint. Odoratissima que în agro Cyrenaico nas- cuntur, ideoque unguentum illud suavissimum. In usi- versum et violarum reliquorumque fiorum odores in ea regione purissimi sunt, praecipue autem croci : hic enim maxime differre videtur. (6) Rosa igitur etiam e semine Habet autem subter florem in pomo semea cneci vel acani speciem referens, sed lanugine quadam preditum, ut papposis seminibus propinquurm sit. Sed quia ᾿ς propagandi ratio nimis lenta, caule ut dictum est conciso plantant. Adusta vero et prescisa fiorem meliorem profert : intacta enim et sibi ipsi permissa uimis augescit silvescitque. Sepe etiam transferre rosam oportet : nam sic quoque flores meliores fieri ajunt. Silvestres autem et virgas et folia asperiores habent, florem vero minus coloratum, minoremque. (7) Viola | nigra ab alba differt tum aliis notis tum ipsa stirpe, quod folia lata, humi sparsa et carnosa habet, radice multa innixa. (8) Crina colore modo ante dicto differum:; pierumque caule solitario, raro duobus surgunt, quod fortasse soli coelique ratione fit. ‘Caulis quisque vel unum vel plura fert crina; summus enim caulis rames edit, sed raro. Radicem habet magnam, carnosam atque rotundam. Fructus decerptus germinat crinamque red- dit, verum minus; ostendit etiam confluvium aliquod lacrima simile, quod seri commemoravimus. (9) Nar- cissus sive lilium, nam utroque nomine salutant, folium ad terram expansum asphodeli simile habet, sed multo latius ut crinonia, caulem autem absque foliis, herba- ceum, florem in summo caulo, fructumque sat magnum, nigrum, oblongum in membrana quasi vasculo inclusum, qui decidens sponte sua germinat : verum etiam collectum serunt radicemque plantant. Radicem habet carnosam, rotundam, magnam. Serotinus almodum : floret enim post arcturum et sub aequinoctium. (10) Crocus natura herbacea est ut predicte, folio autem tenui; fere enim capillacea folia habet. Admodum sero germinat floret- que, sive mature, proinde ut tempus interpretari ma- lis : floret enim vergiliis per paucos dies : statim cum folio florem etiam promit, quinimo antea quoque. Radix magna et carnosa et omnino vivax est gaudetque calcari, atque crocus melior evadit radice trita pedibus, quamob- rem juxta semitas et in locis pedibus commeantium tri- tis pulcherrimus. Propagatur radice. He igitur hoc modo generantur. (11) Reliqui autem enumerati flores seruntur omnes ut viola, flos Jovis, iphyum, phlox , he- merocalles : nam et ipse et radix lignose sunt. Seritur conanthe quoque : nam et hec flore pulchro conspicua. Hx igitur fere sunt, qua propter florum priestantiam ip honore sunt. 45 108 χειμῶνος, ὅπου δὲ σχληρότερος ὕστερον, ἐνιαχοῦ τοῦ ἦρος. Ἅμα δὲ τῷ ἴῳ ἢ μιχρόν τι ὕστερον xal τὸ φλόγινον καλούμενον τὸ ἄγριον ταῦτα γὰρ ὧν οἱ στεφανήπλοχοι χρῶνται πολὺ ἐχτρέχει τῶν ἄλλων. Μετὰ δὲ ταῦ τα ὁ νάρχισσος χαὶ τὸ λείριον, (καὶ τῶν ἀγρίων ἀνεμώνης γένος τὸ καλούμενον ὄρειον ,) καὶ τὸ τοῦ βολδοῦ χώδνυον" ἐμπλέχουσι γὰρ ἔνιοι καὶ τοῦτο εἰς τοὺς στεφάνους. ἘΕπὶ δὲ τούτοις fi οἰνάνθη χαὶ τὸ μέλαν ἴον καὶ τῶν ἀγρίων ὅ τε ἐλειόχρυσος καὶ τῆς ἀνεμώνης ἢ λειμωνία χαλουμένη χαὶ τὸ ξίφιον χαὶ ὁάκινθος καὶ σχεδὸν ὅσοις ἄλλοις χρῶνται τῶν ὀρείων. (3) Τὸ δὲ ῥόδον ὑστερεῖ τούτων xal τελευταῖον μὲν φαίνεται πρῶτον δ᾽ ἀπολείπει τῶν ἐαρινῶν᾽ ὀλιγο- χρονία γὰρ fi ἄνθησι, ὌὈλιγοχρόνια δὲ καὶ τῶν ἀγρίων τὰ λοιπὰ πλὴν τῆς δαχίνθου καὶ τῆς ἀγρίας καὶ τῆς σπαρτῆς" αὔτη δὲ διαμένει χαὶ τὸ λευχὸν ἴον χαὶ ἔτι πλείω τὸ φλόγινον' τὸ δὲ δὴ μέλαν ἴον ὥσπερ εἴρηται δι ἐνιαυτοῦ θεραπείας τυγχάνον. Ὡσαύτως δὲ χαὶ f οἰνάνθη, χαὶ γὰρ τοῦτο ἀνθιχὸν μὲν ποῶδες δὲ τὴν φύσιν, ἐάν τις ἀποχνίζη χαὶ ἀφαιρῇ τὸ ἄνθος καὶ μὴ ἐᾷ σπερματοῦσθαι καὶ ἔτι τόπον εὔειλον ἔχη" τὸ δὲ ἄνθος βοτρυῶδες χαὶ λευχὸν χαθά- περ τῶν ἀγρίων... ταῦτα μὲν οὖν ὥσπερ ἐαρινὰ φαί- νεται. (53) Τὰ δὲ θερινὰ μᾶλλον ἥ τε λυχνὶς xal τὸ διόσανθος καὶ τὸ χρίνον χαὶ τὸ ἴΐφυον χαὶ ὁ ἀμάραχος ὃ φρύγιος" ἔτι δὲ ὃ πόθος χαλούμενος " οὗτος δ᾽ ἐστὶ διττὸς, ὁ μὲν ἔχων τὸ ἄνθος ὅμοιον τῇ ὑαχίνθῳ, ὃ δὲ ἕτερος ἄχρους λευχὸς ᾧ χρῶνται περὶ τοὺς τάφους" χαὶ χρονιώτερος οὗτος. ἈΑνθεῖ δὲ χαὶ fi ἴρις τοῦ θέ-- ρους χαὶ τὸ στρούθιον καλούμενον’ τῇ μὲν ὄψει χαλὸν τὸ ἄνθος ἄοσμον δέ. Μετοπώρου δὲ τὸ λείριον τὸ ἕτερον χαὶ ὃ χρόχος, ὅ τε ὀρεινὸς ἄοσμος καὶ ὃ ἥμε- ρος’ εὐθὺς γὰρ ἀνθοῦσι τοῖς πρώτοις ὕδασι. Χρῶν- ται δὲ χαὶ τῶν ἀγρίων τῷ τῆς ὀξυαχάνθου χαρ- πῷ καὶ τῷ ἄνθει τῷ τῆς μίλακος, (ε) Καὶ ταῖς μὲν ὥραις οὕτως ἑκάστων f γένεσις. “Lc δὲ ἁπλῶς εἰ- πεῖν οὐδεὶς διαλείπεται χρόνος οὐδ᾽ ἔστιν ἀνανθὴς ἀλλὰ χαὶ ὁ χειμὼν ἔχει χαίκερ ἄγονος δοχῶν εἶναι διὰ τὴν κατάψυξιν τῶν μετοπωρινῶν μεταλαμθανόντων, ἐὰν δὲ δὴ καὶ μαλαχὸς ἧ πολλῷ μᾶλλον. Ἁπλῶς γὰρ πάντ᾽ ἢ τὰ πολλὰ xal ἐπεχτείνεται τῆς οἰχείας ὥρας, χαὶ ἐὰν ὁ τόπος εὔειλος ἦ μᾶλλον’ δι᾽ 8 καὶ συνέχεια γίνεται. Χρόνοι μὲν οὖν οὗτοι χαὶ ὧραι χατὰ τὰς γενέσεις. (6) Bloc δὲ ἰωνίας μὲν τῆς λευχῆς ἔτη μά-- λιστα τρία’ γηράσχουσα δὲ ἐλαττοῦται χαὶ ἴα λευχό-- τερα φέρει. Ροδωνίας δὲ πέντε τὰ πρὸς τὴν ἀχμὴν μὴ ἐπικαομένης" χείρω δὲ καὶ ταύτης τὰ ῥόδα γηρασ- χούσης. Πρὸς εὐοσμίαν δὲ καὶ ῥόδων χαὶ ἴων χαὶ τῶν ἄλλων ἀνθῶν μέγιστον 8 τόπος συμθάλλεται χαὶ ὃ ἀὴρ πρὸς ἕκαστον οἰκεῖος" ἐν Αἰγάπτῳ γὰρ τὰ μὲν ἄλλα πάντ᾽ ἄοσμα καὶ ἄνθη καὶ ἀρώματα, αἵ δὲ μυρ- ρίναι θαυμασταὶ τῇ εὐοσμίᾳ. Προτερεῖν δέ φασι τῶν ἐνταῦθα xal ῥόδα xal ἴα καὶ τὰ ἄλλα ἄνθη χαὶ διμή- νῳ χαὶ διαμένειν πλείω τῶν παρ᾽ ἡμῖν 7 οὐχ ἐλάττω THEOPHRASTI locis vere. Simul cum viola aut paullo serius quod phle- ginum appellatur silvestre. Hssc enim ceteris omnibes, quibus coronariz utuntur, longe prescurrunt. Post he narcissus et lilium (atque e silvestribus anemons spe- cies montana dicta) et bulbocodyum : nam et hoc quidem coronis inserunt. Has excipit cenanthe, viola nigra αἱ inter silvestres eleochrysus, anemone pratensis dicia, xiphinm , byacinthus ceterseque fere montanss quibus ut solent. (2) Rosa serior illis est, et novissima quidem erumpit prima vero desinit inter flores vernos : fiore! enim per breve tantum tempus. Earum silvestres cetera non diu florent preter hyacinthum, et silvestrem et sata: hsc vero durat sicut et viola alba et per longius etiam tempus phioginum , atque viola nigra, uti dixinms, ve perennat culturam idoneam nacta. Parique modo cenm- the, nam et heec flore pulchro conspicua , quanquana n- tura herbacea est, si flores decerpas auferasque neque semina consistere sinas et si locum apricum habeet : fici ejus racemosus, albus, ut silvestrium... Hes igiter verne sunt. (3) Estiva magis lychnis, flos Jovis, αἱ- num, iphyum, amaracus phrygius, item qui pothos voce tur. Pothi species dux sunt , altera fiore hyacinthe si- mili, altera flore non colorato, albo, quo in sepulcris utuntur ; atque heec diuturnior est. Iris quoque et quel struthium vocatur sestate florent ; hujus flos specie pulcher sed odoris expers. Autumno autem lilium alteruma, et cre- eus cum montanus non odoratus, tum cultus. Statim esim cum primis imbribus florent. E silvestribus utanter etiam oxyacanthi fructu et smilaris flore. (4) Hesc ergo singulis sunt tempora generationis. Verum ut verbo di- cam nullum fere intermittitur tempus floribus viduun, sed hiems etiam aliquos habet quamvis infoecundus prop- ter frigus esse videatur, autumnalibus floribus proroga- gatis. Quod si hiems clementior fuerit, longe magis id contingit. Omnino enim vel omnes vel plerssque ultra suum tempus flores prorogant, marime δὶ locus apricus sit, atque bac ratione continuatio fieri potest. Hue igitur sunt tempora florum et duratio. (5) Vita viele alba fere ad tres annos prorogatur : scnescens vero di- minuitur violasque pallidiores fert. Ross quinquennium concessum est ad vigorem, nisi aduratur : hujus etiam flores deteriores senescentes. Ad odoris presstantiam rosis, violis ceterisque floribus plurimum coufert locus ac coelum cuique agcommodatum : in ZEgypto enim ce- teri quidem omnes flores et aromata odore nullo preedita, myrti vero miro odore excellunt. Ibi quoque rosas viofas ceterosque flores prescurrere nostrates vel duobus men- sibus affirmant , ac persistere diutius quam hic aut certe 10 30 35 40 45 110 καὶ ὀρίγανος ἐν πλείοσιν ἣ τριάχοντα. Δυσφυέστατον δὲ πάντων τὸ σέλινον" τεσσαραχοσταῖον γάρ φασιν οἷ τὰ συντομώτερα λέγοντες, οἱ δὲ πεντηχοσταῖον χαὶ τοῦτο χατὰ πάντας τοὺς ἀρότους" ἐπισπείρουσι γάρ τίνες ἐπὶ πᾶσιν. (4) “Ὅλως δὲ ὅσα χατὰ πλείους ὥρας σπείρεται ταῦτ᾽ οὐδὲν θᾶττον τὰ πολλὰ γίνεται τοῦ θέρους. ὀάλλεται χαὶ ὃ ἀὴρ πρὸς τὸ θᾶττον, ἐὰν δὲ μοχθηρὰ καὶ ψυχρὰ χαὶ τῷ ἀέρι περισχεπὴς βραδύτερον" ἐπεὶ χαὶ χειμώνων ἢ εὐδιῶν ἐπιγινομένων τοῖς ἀρότοις bri μὲν βραδύτερον δὃτὲ δὲ θᾶττον f βλάστησις. Διαφέρει δὲ ταῦτα χατὰ τοὺς ἀρότους ἑχάστων: πρωϊαίτατον γὰρ ἐν τοῖς εὐείλοις χαὶ εὐχρᾶσιν. (6) “Lc γὰρ ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν πλείοσι δεῖ τὰς αἰτίας ὑπολχόεῖν τῶν τοιού- TY, ἕν τε τοῖς σπέρμασιν αὐτοῖς καὶ ἐν τῇ χώρα χαὶ τῷ ἀέρι καὶ ταῖς ὥραις αἷς ἕκαστα σπείρουσι γχαὶ ge μώνων χαὶ εὐδιῶν. Ἀλλὰ τοῦτο μὲν σχεπτέον ἐφ᾽ ὧν τε παραλλάττουσιν οἵ χρόνοι χαὶ ἐφ᾽ ὧν οὔ" χαὶ γὰρ τὴν ῥαφανίδα φασί τινες τριταίαν xal θέρους καὶ yet- μῶνος, τὸ δὲ τεύτλιον ὥσπ ep εἴρηται παραλλάττει χατὰ τὰς ὥρας. Χρόνοι δ᾽ οὖν οὗτοι τῆς βλαστήσεώς εἶσι χαὶ λέγονται χαθ᾽ ἕχαστον. (6) Διαφέρει δὲ πρὸς τὸ θᾶττον χαὶ βραδύτερον χαὶ f τῶν σπερμάτων παλαιότης. ὙἙὰ μὲν γὰρ ἀπὸ νέων παραγίνεται θᾶττον, οἷον πράσον, γήθυον, σίχυος, χολοχύντη᾽ ἔνιοι δὲ καὶ προδρέγουσι τὸν σίχυον πρὸς τὸ θᾶττον ἣ ἐν γάλαχτι ἢ ἐν ὕδατι. Τὰ δ᾽ ἀπὸ παλαιῶν, οἷον σέλινον, τεύτλιον, χάρδαμον, θύμθόρα, χορίαννον, ὀρίγα- vov* εἴπερ μὴ (φυτεύεται) αὐτὰ ἀπὸ τοῦ νέου χαθά- περ εἴπομεν. ἤϊδιον δέ φασιν ἐπὶ τοῦ τευτλίου συμ- θαίνειν: οὐ γὰρ διαφύεσθαι πᾶν εὐθὺς ἀλλ᾽ ὕστερον πολλῷ, τὸ δὲ χαὶ τῷ ἐχομένῳ ἔτει καὶ τῷ τρίτῳ, δι᾽ ὃ χαὶ ἐκ πολλοῦ σπέρματος ὀλίγον βλαστάνειν, (7) “Fxagrov δὲ τῶν σπερμάτων ἐὰν ἀδρυνθέντα ἀποπέσῃ διαμένει πρὸς τὴν ὥραν τὴν ἑαυτοῦ χαὶ οὐ πρότερον ἐχθλαστάνει' χαὶ χατὰ λόγον ἐστί’ xal γὰρ ἐπὶ τῶν ἀγρίων δρῶμεν συμθαῖνον ἐὰν μὴ φθαρῇ. Αἴ δὲ τε- λειώσεις τῶν χαρπῶν ἅπαάντων γίνονται τοῦ θέρους, πρότερον δὲ καὶ θᾶττον ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τῶν πρότε- ρὸν σπαρέντων. Διαφέρει δὲ χαὶ ἣ Spa" τὰ γὰρ ἐν ταῖς θερμημερίαις σπαρέντα θᾶττον ἐχχαυλεῖ χαὶ ἐχ- σπερματοῦται, χαθάπερ ῥαφανὶς, γογγυλίς. “Evia dè | οὐχ ἐνιαύσια φέρει τὸν καρπὸν ἀλλὰ δίενα, χαθάπερ᾽ σέλινον, πράσον, γήθυον, ἃ χαὶ διαμένει χρόνον πλείονα καὶ οὐχ ἔστιν ἐπέτεια" τὰ γὰρ πολλὰ τούτων ἅμα τῇ τε- denari τῶν σπερμάτων αὐαίνεται. (8) Πάντα δὲ ὡς eì- πεῖν ὅσα ἐχκαυλεῖ χαὶ τελειοῖ τὸν καρπὸν ἀποτελειοῦται χατὰ τὸ σχῆμα τοῦ παραδλαστήσεις ἐχ τῶν χαυλῶν ἔχειν ἀκρεμονιχὰς, πλὴν ὅσα μονόκαυλα, καθάπερ πρά- σον χαὶ γήθυον χαὶ χρόμυον χαὶ σκόροδον. = Divina δὲ χαὶ φιλόχοπρα πάντα, μᾶλλον δὲ τὰ ἀσθενέστερα χαὶ πλείονος ἐπιμελείας δεόμενα, τὰ δὲ χαὶ τροφῆς. 11, Φύεται δὲ πάντα ἀπὸ τοῦ σπέρματος, ἔνια δὲ χαὶ ἀπὸ παρασπάδος χαὶ χλωνὸς χαὶ δίζης. Ἀπὸ i onfnibus id serunt. | anni temporibus seruntur, ca eestate nibilo ocius prove- Καὶ θαυμαστὸν εἶ καὶ μηθὲν ἣ ὥρα συμ- | niunt : i eorum qui prius safa fuerint. | enim diebus calidis sata fuerunt, celerius caulem protra- THEOPHRASTI vero et origanos plus quam triginta diebus. Omnium difficillime selinum nascitur : quadragesimo enim die affirmant qui brevissimum tempus adnotant, alii vero quinquagesimo atque id in omni semente. Nounullienim (4) Omnino autem quae pluribes ac mirum est si et tempestas et coelum nibil conferunt ut ocius proveniant, aut tempestas improba et frigida columque obtectun ut serius : etenim et am tempestas mala et cum coelum serenum sementem sunt subsecuta, nunc tardior nunc ocior germinatio fuit. Discrimen illud quoque in sementibus singulorum est: nam locis apricis temperatisque maturissime proventes fieri solet. (5) Ut brevi dicam cause hujus rei pio- res statuenda sunt, et semina ipsa, et solum, et cali temperies, et temporis quo singula seruntur conditi hiberna vel serena. Hoc vero considerandum. est ia quibus sationis tempora diversa germinandi celeritatem i mutant, et in quibus minus : etenim raphanum quidan tertio die provenire dicunt et hieme et estate, teutlium autem, ut diximus, secundum anni tempora difieri. Hec igitur sunt ac referuntur germinationis tempora (6) Refert autem ad celeritatem et tarditatem germinandi etiam seminum tas : a recentibus enim quesdam pro- veniunt citius, ut prasum, gethyum, cucumis, pepo : sunt qui cucumerem antea lacte aut aqua maceratum serant quo celerius exeat : alia autem a vetustis ut selinum, teutlium , cardamum, thymbra, coriannum, ori- ganum , nisi si illa modo preedicto e novo semine educas- tur. Singulare est quod teutlio narrant evenire : non enim omne statim provenire sed multo post, perte etiam altero tertioque anno, unde e magna seminis copia paucas plantas evadere. turum exciderit, perstat usque ad tempus suum neqoe antea germinat, quod est consentaneum : idem enim ia silvestribus fieri videmus, nisi semen intereat. Fructeam perfectio omnium ssstate fit, prius autem celeriusque Refert et tempus : que dunt et in semen abeunt, ut raphanus, gongylis. Que- dam fructum non eodem quo sata sunt anno ferunt, sed altero, ut selinum, prasum, gethyum, eaque per pis temporis manent neque annua sunt; etenim pleraque olera simul cum seminum perfectione exarescunt. (8) Omnibus fere, que caule emisso fructus perficiunt, forma et facies eo perfici solet, quod ex caulibus surculos l- terales, ramulosve emittant, ecrceptis iis qua simplici sunt caule, ut prasum, gethyum, cepa, scorodum. Omni vero et aquam et fimum expetunt, precipue qu infir- miora sunt, curaque egent majore, aut etiam alimento copiosiore, II. Omnia e semine proveniunt, quaedam etiam e sur culo avulso, ramulo deposito et radice. E surculo avulso (7) Quodque semen, cum wa- HISTOR. PLANT. VII. 9. μὲν παρασπάδος ἧ ῥάφανος" δεῖ γάρ τι χαὶ ῥιζῶδες προσλαδεῖν. ᾿Ἀπὸ δὲ τῶν βλαστῶν πήγανον, ὀρίγα- νος, ὥχιμον' ἀποφυτεύουσι γὰρ χαὶ τοῦτο ὅταν σπιθα- μιαῖον ἢ μεῖζον γένηται τεμόντες εἷς τὸ ἥλισυ. Ἀπὸ ῥίζης δὲ σκόροδον χαὶ χρόμνον καὶ βολδὸς χαὶ ἄρον χαὶ ἁπλῶς τὰ τοιαῦτα τῶν χεφαλορρίζων. ΦΦύεται δὲ καὶ εἴ τινων αἱ ῥίζαι διαμένουσιν ἐπὶ πλείονα χρόνον ἐπετειοχαύλων ὄντων. Ὅτι δὲ ἀπὸ σπέρματος πάντα βλαστάνει φανερόν" καὶ γὰρ τὸ πήγανον ὅπερ οὔ φασί τινες, ἀλλὰ βραδέως δι᾽ ὃ χαὶ ἀποφυτεύουσιν. (3) Ὅσα δὲ ἀπὸ ῥίζης φύεται τούτων ἡ μὲν ῥίζα χρόνιος αὐτὰ δὲ ἐπετειόχαυλα, δι᾽ ὃ χαὶ παραδλαστανουσιν αἱ ῥίζαι τῶν τοιούτων χαὶ γίνονται πλείους οὐ μόνον ἐν τοῖς ἡμέροις χαὶ χηπευομένοις ἀλλὰ καὶ ἐν τοῖς ἀγρίοις ὥσπερ εἴπομεν, οἷον βολόοῖς, γηθύοις, σχίλλαις χαὶ τοῖς ἄλλοις. Παραύλαστανει δ᾽ ἔνια χαὶ τῶν μὴ χεφα- λορρίζων χρονιωτέρων δὲ, οἷον σέλινον χαὶ τεύτλιον' ἀφιᾶσι γὰρ ῥίζας ἀφ᾽ ὧν φύονται φύλλα xal xaudol. Παραθδλαστάνει δὲ χαὶ γήθυον χαὶ πράσον χαὶ παρα- φύει κάτωθεν οἷον βολθώδη τινὰ χεφαλὴν, ἐξ ἧς ἡ βλάστησις γίνεται τῶν φύλλων, αὐανθέντος δὲ τοῦ καυλοῦ χαὶ τοῦ σπέρματος ἀφαιρεθέντος" ἀλλὰ διὰ τὸ μὴ χρησίμας εἶναι τὰς τούτων χεφαλὰς οὐ συλλέγου- σιν εἰς ξηρασίαν, δι᾽ ὃ χαὶ οὐ φυτεύουσι. (3) Τάχα δὲ ταῦτα καὶ ὁμογενῆ χαὶ σύνεγγύς πως τῇ τοῦ xpo- μύου φύσει, δι᾽ ὃ καὶ οὐ θαυμαστόν. “AM ὁμοίως [καὶ] ἐπὶ πάντων χαὶ ἡμέρων χαὶ ἀγρίων, ὅσα χρονιώτερα μέν ἐστιν ἐπετειόχαυλα δὲ, τούτων χαὶ αἱ ῥίζαι ἐπι- δλαστάνουσιν ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν φρυγανιχῶν χαὶ τῶν θαμνωδῶν" ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν χρομύων χαὶ σχορόδων χαὶ βολόῶν xal ὥσπερ ἀριθμός τις γίνεται τούτων. ‘H δὴ γένεσις ὥσπερ εἴρηται τριχῶς ἐστιν. ἀπὸ σπέρμα- τος μὲν πάντων, ἀπὸ δὲ χαυλοῦ χαὶ ῥίζης τῶν εἰρημέ- νων. (4) Τῶν δὲ χαυλῶν χολουσθέντων πάντα μὲν ὡς εἰπεῖν βλαστάνει πλὴν τῶν ἀποχαύλων, ἐμφανέσ- tata δ᾽ ὥσπερ χαὶ εἰς χρείαν ὥχιμον, θρίδαξ, ῥάφανος. Καὶ τῆς μὲν θρίδαχος ἡδίους φασὶ τοὺς παλιμδλαστεῖς εἶναι χαυλούς" τὸν γὰρ πρῶτον ὀπώδη καὶ πιχρὸν εἶναι ὡς ἄπεπτον᾽ ci δὲ τὸ ἐναντίον ὁπωδεστέρούς τούτους ἀλλ᾽ ἕως ἂν ὦσιν ἁπαλοὶ φαίνεσθαι γλυχυτέρους. Ἀλλ᾽ ἰπὶ τῆς ῥαφάνου τοῦτο ὁμολογούμενον ὡς εἰ πάλιν βλα- Σ»τήσειεν ἡδίων ἀφαιρεθέντων γε τῶν φύλλων πρὸ τοῦ διακαυλίσαι. (6) Διαμένουσι δὲ αἱ ῥίζαι πλειόνων, TA af μὲν βλαστάνουσι πάλιν αἱ δὲ οὔ, ‘Papavic γοῦν χαὶ γογγυλὶς διαμένουσι γῆς ἐπιδληθείσης ἄχρι ϑέρους καὶ αὔξησιν λαμδαάνουσιν, ὅπερ ποιοῦσί τινες ἱξεπίτηδες τῶν χηπουρῶν᾽ οὐ βλαστάνουσι δὲ οὐδ᾽ ἀφιᾶσι φύλλον οὐδ᾽ εἴ τις ἀφέλοι τὴν ἐπισεσαγμένην γῆν. Ἰδεῖν δὲ τοῦτο χαὶ τῶν ἄλλων ἐστί. "Tà δὲ πλεῖστα τῶν λαχάνων povoppiza τῇ παγεία χατὰ βα- θους fin: καὶ γὰρ ὅσα παραφύει τὰς ἰσοπαχεῖς ταύτας ὥσπερ σέλινον χαὶ τεύτλιον ἀπὸ τῆς μέσης πως ἣ πα- papuats ἐστι χαὶ οὖκ εὐθὺς ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἢ σχίσις" dx δὲ ταύτης τῆς μιᾶς ἀπήρτηνται al ἀποφυΐδες αἱ 411. brassica, nam particula radicis simu} capienda est : e ramulis peganum, origanus, ocimum : nam hoc quoque deplantant , quando ad spithamss longitudinem aut plus pervenerit, ad dimidium incisum : e radice scorodum, cepa, bulbus, arum et omnino ejusmodi omnia, qua ra- dice capitata sunt. Nasci ita etiam ea possunt, quorum radices per plus temporis persistunt, cum caules sint annui. Omnia vero e semine provenire manifestum est : nam ruta quoque sic provenit, quod quidem negant, at lente tantum quamobrem plantando propagant. (2) Qua vero e radice etiam proveniunt, horum radix perennis est, ipsa vero caule annuo assurgunt, ideoque radice3 horum e latere germinant numerumque suum multipli- cant non in cultis solum hortensibusque sed in silves- tribus etiam ut diximus, uti bulbis, gethyis, scillis reliquisque. Latere germinant etiam quadam eorum que non sunt radice capitata sed perennant, ut seli- num et teutlium : emittunt enim radices e quibus folia caulesque eduntur. Latere egerminant quoque getiyum et prasum et ab infera parte progenerant velut bul- biforme capitulum, e quo foliorum ortuf postquarn scilicet caulis eraruit semenque collectum est. Sed quo- niam horum capitula minus sunt utilia, hssc non col- ligunt, ideoque non deponunt. (3) Fortasse vero [δος et cepa eodem genere comprehensa sibique affinia sunt, ita ut mirum esse nequeat. Verum simili ratione in omnibus, et cultis et silvestribus, que perennant caules autem annuos habent, radices latere egerminant, uti id in genere quoque suffruticum et fruticum fit : sed in cepis, scorodis et bulbis major germinum copia existit. Gene- ratio igitur, ut dictum, tribus fit modis, omnibus scili- licet e semine , e caule autem et radice iis qua diximus. (4) Caulibus autem recisis omnes fere regerminant, ex- ceptis que secaulia vocant, sed evidentissime propter usumocimum, lactuca, brassica : lactuceque caules reger- minantes suaviores esse affirmant, primum enim succo lacteo foetum amarumque esse, quia non satus concoctus sit : alii contra hoc succo lacteo magis esse fotos sed quamdiu teneri sint dulciores videri ajunt. Sed de brassica boc in confesso est, si novos denuo caules emi- serit, dulciorem esse, modo folia priusquany in caules abicrit detracta fuerint. (5) Radices plurium persistunt, sed aliarun egerminant denuo , aliarum non. Raphanus quidem et gongylis persistunt sub terra injecta ad estatem usque incrementumque capiunt, quod quidam olitorum de industria faciunt : neque vero germinant nec folium edunt, nec si humum accumulatum semoveas : idem in aliis quoque observatur. Plurima autem olera unam crassiorem radicem alteque demissam habent : nam ubi etiam plures sequalis crassitudinis adsunt, ut in selino et teutlio, ha adnata sunt media neque statim a prin- cipio fisse fucre ; ex hac vero una exeunt radicula parva; 112 μιχραὶ χαὶ τῆς ῥαφανίδος καὶ τῆς γογγυλίδος. Καὶ αὗται μὲν δὴ πᾶσι φανεραὶ διὰ τὴν χρείαν. (6) ‘H δὲ τοῦ τευτλίου μία μὲν μαχρὰ χαὶ παχεῖα χαὶ ὀρθὴ χα- θάπερ ἥ τῶν ῥαφανίδων ἀποφύσεις δὲ ἔχει παχείας, δτὲ μὲν δύο δτὲ δὲ καὶ τρεῖς ὁτὲ δὲ χαὶ μίαν, τὰς δὲ μιχρὰς ἐκ τούτων. Σαρχώδης δὲ ἣ ῥίζα xal τῇ γεύσει Ὑλυχεῖα χαὶ ἡδεῖα δι᾽ ὃ καὶ ὠμὴν ἐσθίουσί τινες " ὁ δὲ φλοιὸς οὗ παχὺς οὐδὲ ἀφαιρετὸς ὥσπερ ὃ τῶν ῥαφανί- δων, ἀλλὰ μᾶλλον οἷος ὃ τῶν ἱπποσελίνων. Ὡσαύτως δὲ χαὶ 4 τῆς ἀδραφάξυος μία μὲν εἷς βάθος ἐχ ταύτης δὲ ἄλλαι. (7) Μονορριζότατον δὲ τούτων πάντων τὸ λάπαθον’ οὐ γὰρ ἔχει παχείας ἀποφύσεις ἀλλά τινας λεπτάς" βαθυρριζότατον δὲ πάντων, ἔχει γὰρ μείζω τριῶν ἡμιποδίων' τὸ δ᾽ ἄγριον βραχυτέραν, πολύχαυ- λον δὲ χαὶ πολύχλαδον, καὶ ἣ ὅλη μορφὴ τελειωθεῖσα παραπλησία τῇ τοῦ τευτλίου" πολυχρονιώτερον δὲ xal τοῦ ἀγρίου καὶ ὅλως δὲ πάντων τῶν λαχάνων ὡς εἷ- πεῖν᾽ διαμένει γὰρ ὁποσονοῦν χρόνον ὥς φασιν, ἔχει δὲ σαρχώδη τὴν ῥίζαν καὶ ἔνιχμον δι᾽ ὃ χαὶ ἐξαιρε- θεῖσα ζῇ πολὺν χρόνον. Τὸ δ᾽ ὥχιμον μίαν μὲν τὴν παχεῖαν τὴν χατὰ βάθους τὰς δ᾽ ἄλλας τὰς dx πλαγίου Ἅπτὰς ἐπιειχῶς εὐμήχεις. Ἔνια δ᾽ οὐχ ἔχει τὴν μίαν τὴν ὀρθὴν οἷον τὸ βλίτον, ἀλλ᾽ εὐθὺ πολ- λὰς ἐξ ἄχρου καὶ εὐπαχεῖς χαὶ μαχροτέρας τῆς ἀδρα- φάξυος. (2) Τῶν δὲ ῥιζῶν ξυλωδέσταται πασῶν αἵ τοῦ ὠχίμου χαθάπερ χαὶ ὃ χαυλός. ἯἩ γὰρ τοῦ βλί- του καὶ τῆς ἀδραφάξυος χαὶ τῶν τοιούτων ἧττον ξυ- λώδης. Εἰσὶ γὰρ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν πασῶν αἵ μὲν σαρχώδεις al δὲ ξολώδεις, (Σαρχώδεις) οἷον ἡ τοῦ τευτλίου χαὶ τοῦ σελίνου χαὶ ἱπποσελίνου χαὶ λαπά- θου χαὶ ῥαφανίδος χαὶ γογγυλίδος καὶ πάντων μά- λιστα τῶν χεφαλοδαρῶν᾽ οὐδὲ γὰρ ἀναξηραινόμεναι σχληρύνονται τελείως. Ξυλώδεις δὲ ὥσπερ αἵ τοῦ ὠχίμου χαὶ βλίτου καὶ ἀδραφάξυος χαὶ εὐζώμου καὶ ἀνήθου [χαὶ λαπάθου χαὶ χοριάννου χαὶ ἁπλῶς τῶν νευροχαύλων" ἔχει γὰρ δὴ καὶ τὸ xopiavvov ὄντα μο- νόρριζα ξυλώδη τε τὴν ῥίζαν χαὶ οὐ μαχρὰν οὐδὲ τὰς λεπτὰς ἀποφυάδας ἔχουσαν πολλάς: πολύχαυλα δὲ ἄμφω καὶ πολύοζα, δι’ ὃ χαὶ οὐ χατὰ λόγον οὐδενὶ τούτων τὸ ἄνω πρὸς τὸ χάτω. ταῦτά ἐστιν οἷον θρίδαξ, ἀνδράχνη, τῇ ὀρθῇ xal ταῖς εἰς τὰ πλάγια. Ἢ δὲ θρίδαξ, ὥσπερ οὐχ ἔχει τὰς τοιαύτας ἀποφύσεις ἀλλὰ μόνον τὰς λεπτὰς, χαὶ μάλιστα δὴ μονόρριζον ὡς εἰπεῖν. Ἁπλῶς δὴ πάντα τὰ θερινὰ βῥαχύρριζα" χαὶ γὰρ ὃ σίχνος καὶ ἣ χολοχύντη καὶ ἢ σιχύα χαὶ διὰ τὴν ὥραν χαὶ ἴσως ἔτι μᾶλλον διὰ τὴν φύσιν ἥπερ συνηχολούθηχε τῇ ὥρᾳ. ἯἩ δὲ μεταφυ- τευομένη θρίδαξ βραχυτέραν ἔχει τὴν ῥίζαν τῆς σπα- pelare παραδλαστάνει γὰρ ἐχ τῶν πλαγίων μᾶλλον" βραχυτέραν δὲ καὶ ἢ ἀγρία τῆς ἡμέρου, καὶ ἐχ τῶν ἄνωθεν πολυχαυλοτέρα. ILL ᾿Ανθεῖ δὲ τῶν μὲν ἄλλων ἕχαστον ἀθρόον, τὸ δὲ ὥχιμον κατὰ μέρος τὰ κάτω πρῶτον εἶτ᾽ ὅταν ταῦτα ἀπανθήση τὰ ἄνω, δι᾽ ὃ καὶ πολυχρόνιον ἐν τῷ ἀνθεῖν (0) Βραχύρριζα δὲ THEOPHRASTI in raphano et gongylide. Atque hee propter usum omai- bus note. (6) Teutlii vero radix una longa, crassa recta- que constat, qualem raphanus habet, et acceasoriis qui- busdam crassis nunc duobus, nunc tribus, nunc wa tantum, quibus parve radiculas adherent. Radix οὐδε carnosa , gustu dulcis suavisque est, quamobrem etiam cruda comeditur : cortice haud crasso neque solubili tecta est ut raphanorum radix, sed hipposelini similiori. Eodem modo adrapharxys unam altius demissam, ceteras ab illa oriundas habet. (7) Omnium maxrime simplicem radicem lapathum habet, neque enim accessorias crasms sed tenues quasdam habet : nititur altissima corni radice, majore namque sesquipede; silvestre anten breviorem habet, sed multicaule et ramosum est totaqne specie ac habitu, cum adoleverit, teutlium refert. Lape- thum cultum perennius est silvestri ac fere oleribus coai- bus : quantumvis enim temporis, ut aiunt, perdurat. Radi carnosa humorisque plena est, quamobrem exemta dia vivit. Ocimum unam habet crassam alteque descende- tem cui ali», que latere tenues ocriuntur, proliz® adbe- rent. Queedam solitaria illa in rectum tendente carent, ut blitum, sed statim e summo mujtas crassiusculas et lon- giores quam adraphaxys habet, demittunt. (8) Oraniam radicum maxime lignosa est ocimi, ut et caulis : Diiti enim, adraphaxyis et similium minus lignosa. In totum enim omnium olerum radices aut carnos®= ant lignose. (Carnos®) sunt teutlio, selino, hipposelino, lapsfho, raphano, gongylidi et maxime omnium iis qus radicem capitatum gerunt : neque enim exsiccates omnino dures- cunt. Lignos® vero ocimo, blito, adraphaxyi, euscme, anetho, [lapatho,] corianno, et omnino nervicaulibus : nam et anetho et corianno, qua solitariam habent, li- gnosa est nec longa, nec multis fibrosis radiculis obsita; utraque vero caules germinaque multos edit , quameobrem horum nulli pars infera magnitudine respondet supera. Brevem habent radicem lactura, andrachne, et rectam istam et laterales. Lactuca vero, quoniam non hab accessorias radices sed tantum tenues radiculas, cmaiem maxime radice simplici constare videtur. Ormanino s6- tiva omnia brevi sunt radice, uti cucumis, pepo, mele et propter tempus anni et magis fortasse propter neturam que: tempori obsequitur. Lactuca transplantata breviere est radice quam sata, magis enim e parte laterali ger- mina edit : breviore quoque silvestris quam culta, € superne plures in caules spargitur. INI. Reliquarum unuin quodque florem simul univer- sum effundit, sed ocimum particulatim primum inferos, dein, quum hi defloruerint, superos, quare etiam fiores 20 35 114 ἀδραφάξυος, χοριάννου, ἀνήθου, πηγάνου " τούτων γὰρ οὔ φασιν εἶναι (γένους διαφοράν). Τῶν δὲ ἔστι, ῥαφα-- νίδος, ῥαφάνου, τευτλίου, σιχύου, χολοχύντης, χυυίνου, σχορόδου, θριδαχίνης, Διαιροῦσι δὲ τοῖς τε φύλλοις καὶ ταῖς ῥίζαις χαὶ τοῖς γρώμασι χαὶ τοῖς χυλοῖς xal τοῖς ἄλλοις τοῖς τοιούτοις. (2) Οἷον τῆς ῥαφανίδος (γένη χορινθίαν, χλεωναίαν, λειοθασίαν) ἀμωρέαν, βοιω- τίαν - εὐαυξεστάτην δὲ τὴν χορινθίαν ἣ χαὶ τὴν ῥίζαν ἔχει γυμνήν" ὠθεῖται γὰρ εἰς τὸ ἄνω χαὶ οὐχ ὡς αἱ ἄλλαι χάτω. Τὴν δὲ λειοθασίαν ἣν ἔνιοι χαλοῦσι θρᾳχίαν ἰσχυροτάτην πρὸς τοὺς χειμῶνας. Τὴν δὲ βοιωτίαν γλυκυτάτην χαὶ τῷ σχήματι στρογγύλην, οὐχ ὥσπερ τὴν χλεωναίαν μαχράν. Ὅσων δ᾽ ἂν n λεῖα τὰ φύλλα γλυχύτεραι καὶ ἡδίους, ὅσων δ᾽ ἂν τραχέα δριμύτερχι. [Γένος δέ τ: παρὰ ταῦτα ἔστιν ὃ ἔχει τὸ φύλλον εὐζώμῳ ὅμοιον. “Ῥαφανίδος μὲν οὖν ταῦτα. (3) Γογγυλίδος δὲ οἵ μέν φασιν εἶναι οἱ δ᾽ οὔ φασιν, ἀλλὰ τῷ ἄρρενι καὶ τῇ θηλεία διαφέρειν, γίνεσθαι δὲ ἐχ τοῦ αὐτοῦ σπέρματος ἄμφω. Ilpoc δὲ τὸ ἀποθη- λύνεσθαι πηγνύναι δεῖν μανάς" ἐὰν γὰρ πυχνὰς πάσας ἀπαρρενοῦσθαι, τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χἂν ἐν γῇ μοχ- θηρᾷ σπαρῶσι᾽ δι ὃ χαὶ πρὸς σπερματισμὸν μετα- ψέροντες φυτεύουσι τὰς ἐχφύσεις χαὶ πλατείας, "Eom δὲ χαὶ τὸ σπέρμα τῇ ὄψει τὸ χεῖρον xal βέλτιον φανε- pov* τῆς υὲν γὰρ χρηστῆς λεπτὸν τῆς δὲ μοχθηρᾶς ἁδρόν. Χειμαζομένη δὲ χαίρει χαὶ αὕτη χαὶ ἢ ῥα- φανίς " οἴονται γὰρ ἅμα γλυκαίνεσθαί τε χαὶ τὴν αὔξη- σιν εἰς τὴν ῥίζαν τρέπεσθαι χαὶ οὐχ εἷς τὰ φύλλα. Τοῖς δὲ νοτίοις χαὶ ταῖς εὐδίαις ἐχχαυλεῖ ταχύ. Τοῦτο μὲν οὖν λόγου δεῖται τῆς ὁμοιώσεως ἐν ἀμφοῖν εἶναι τὰς διαφοράς. (4) Τῆς δὲ ῥαφάνου τριχῇ διαιρουυέ- νης, οὐλοφύλλου τε χαὶ λειοφύλλου καὶ τρίτης τῆς ἀγρίας, ( ἣ ἀγρία) τὸ μὲν φύλλον ἔχει λεῖον μιχρὸν δὲ χαὶ περιφερὲς, πολύχλαδος χαὶ πολύφυλλος, ἔτι δὲ χυλὸν ἔχουσα δριμὺν καὶ φαρμαχώδη, δι᾽ ὃ χαὶ πρὸς τὰς χοιλίας αὐτῷ χρῶνται οἵ ἰχτροί. Ὁμοίως δὲ χαὶ ἐν ἐχείναις δοχοῦσι διαφοραὶ χαθ᾽ ἑχατέραν" ἐπεὶ ἄσπερμόν τι γένος αὐτῶν ἐστιν ἢ χαχόσπερμον, "Tò δ᾽ ὅλον ἣ οὕλη τῆς λείας εὐχυλοτέρα χαὶ μεγαλοφυλ- λοτέρα " εὐχυλότερον δὲ χαὶ τῶν τευτλίων τὸ λευχὸν τοῦ μέλανος καὶ ὀλιγοσπεριλότερον ὃ χαλοῦσί τινες σιχε- λιχόν. (6) Ὡσαύτως δὲ χαὶ τῆς θριδαχίνης" ἢ γὰρ λευχὴ γλυχυτέρα χαὶ ἁπαλωτέρα. 1 ἕνη δὲ αὐτῆς ἐστὶν ἄλλα τρία τό τε πλατύχαυλον καὶ στρογγυλόχαυ- λον. χαὶ τρίτον τὸ λαχωνιχόν" αὕτη δὲ τὸ μὲν φύλλον ἔχει σχολυμῶδες ὀρθὴ δὲ καὶ εὐαυξὴς χαὶ ἀπαραόλα- atoc ἐχ τοῦ χαυλοῦ. Τῶν δὲ πλατειῶν οὕτω τινὲς πλατύχαυλοι γίνονται ὥστ᾽ ἐνίους φασὶ χαὶ θύραις χρῆσθαι χηπουρικαῖς,. ὃ δὲ ὀπῶδες σφόδρα καὶ μι- χοόφυλλον χαὶ λευχοχαυλότερον ἔοιχεν ἀγρία. (6) Τῶν δὲ σελίνων καὶ ἐν τοῖς φύλλοις καὶ ἐν τοῖς χαυλοῖς αἵ διαφοραί" τὸ μὲν γὰρ πυχνὸν χαὶ οὖλον χαὶ δασὺ τὸ φύλλον ἔχει τὸ δὲ μανότερον χαὶ πλατύτερον χαυλὸν δὲ μείζω. Τούτων δὲ πάλιν τὰ μὲν λευχόχαυλα τὰ δὲ THEOPHRASTI euzomi, adraphaxyis, corianni, anethi, rutse : his enim (generis ) nulla esse (discrimina ) aiunt. E pluribus vero speciebus constant raphanus, brassica, teutilum, cucumis, pepo, cyminum, scorodum, lactuca. Discer- nunt eas foliis, colore, succo, reliquisque ejusmodi no- tis. (2) Exempli causa (raphani species sunt corinthia, cleonzea, liothasia ), amorea, bosotia. Amplissima est corinthia, que radicem etiam nudam habet : surtm enim eam propellit neque ut relique deorsum. Liotha- sia autem, quam alii thracicam appellant , hìiemi marime resistit. Bosotia radicem habet dulcissimam , figura re- tunda, non ut cleongea longam. Quarum folia lseviora sunt, ea dulciores suavioresque, quorum vero acabra es acriores. Preter has alia species est, cui folinm euzomo simile est. He sunt raphani species. (3) Gos- gylidis alii plures, alii unam tantum speciem esse cen- tendunt, sed mare feminamque differre , utramque vero ex eodem semine prodire ; ut femines evadant raras ese ponendas, nam si dense posite sint omnes mares eva- dere, idemque evenire si in solo macro severis : pro- pterea que seminibus colligendis apta fieri debent traas- latas plantant .... Semen quoque deterius meliusve visa dignosci potest : probum enim est tenue, vitiosum costa crassum. Gaudet frigoribus et hec et raphanus : si enim dulciores fieri et incrementum in radicem potiss quam in folia converti putant. Austrinis tepidisque temporibus celeriter in caulem abit. Hoc igitur inqui- silione eget quatenus in ambobus differentiz similitadi- nis insint. (4) Brassic@ tres species distinguuntur, usa que foliis crispis, altera que levibus constat, tertia silvestris: (Silvestris) folium habet leve, sed pervum, orbiculatum, multos ramos multaque folia, succun acrem et medicatum, unde medici eo ad alvum purgin- dum utuntur. Hujus quoque utriusque differenti obti- nere videntur : etenim genus quoddam est quod nullam aut pravum semen profert. In totum crispa succi bosi- tate ct folii amplitudine levi prestat. Etiam inter teutlia album succo meliore est quam nigrum , minusque fert seminum, quod quidam sicilicum appellant. (5) Pa riterque lactuce; alba enim dulcior et tenerior. Eu pra:terea tres species diverse sunt, laticaulis , tereticau- lis, tertiaque laconica : hac folium scolymi simile habet, recto vegetoque caule assurgit nec in ramos laterales diviso. Species latifolie nonnulle tam latis (0115 gau- dent, ut in hortis ea pro ostiolis adbibuerint. Qua vero multo succo scatet, foliis parvis, cauleque palli- diore est, tanquam silvestre esse videtur. (6) Selini species foliis caulibusque differunt : alterum densum., crispum, lursutumque folium habet, alterum laxius, latius, caulemque majorem. Hac iterum caule albo vel purpureo vel variegato sunt : in totum talia omnia LI HISTOR. PLANT. VII. 4. 115 | silvestrî magis similia. Cucumeris vero et peponis alii -. | Phani et gongylidis, sed ejusdem generis alia meliora, alia laconicus , scytalias, bosoticus ; inter has laconicus me- lior fit aqua rigatus, relique non rigati. (7) Cepw et vero cepa ut ea, qu a locis nomen traxerunt sardi, cnidi:e , samothracix» atque dein setanie, fissiles et asca- tr δ 4. ἫΝ Pa ἑ .| fissiles vero et ἀβοαϊοπίμ tum cultus differunt tum na- quasi a radice , nec in se ipse crescunt atque augentur : propter id neque deponunt eas pangentes sed serunt, ‘| serius circa ver, et quando germinaverint transferunt : ita vero celeriter perficiuntur ut cum reliquis adeoque maturius eximi possint : diutius in terra relicta putre- tantummodo, dein inanes evadunt et exsiccantur. (9) lia sed colore intense alba * : ferre ea aiunt Sardianis in Creta enim est species , quee sata in radicem , deposita tulo, succo autem dulci. Hoc enim quasi e contrario $35 ΞΕ ἡ ἘΠΕ tai δ’ 5: 3 È È ξ ῤ È è ci 9 8,3 ἢ È constat; e quo summo fit germinatio : ac seepius tonde- tor sicut prasum, ideoque serunt id neque deponunt. Ceparum igitur hee fere species habentur. (11) Scoro- | divisum. Differunt inter se, quod aliud precox, aliud | serotinum : nam et ejusmodi species est, que seraginta diebus demum perficitur ; dein magnitudine, .- id 40 116 καὶ μεγέθει χαὶ μιχρότητι. Καὶ τῷ μεγέϑει γένος τι διάφορόν ἐστι, μάλιστα δὲ τὸ χύπριον χαλούμενον τοιοῦτον, ὅπερ οὐχ ἑψοῦσιν ἀλλὰ πρὸς τοὺς μυττωτοὺς χρῶνται χαὶ ἐν τῇ τρίψει θαυμαστὸν ποιεῖ τὸν ὄγχον ἐχπνευματούμενον, Καὶ ἔτι τῷ μὴ ἔχειν ἔνια τὰς γέλγεις. Ἡ δὲ γλυχύτης καὶ ἣ εὐωδία καὶ ἡ ἁδρότης σχεδὸν παρὰ τὰς χώρας γίνεται χαὶ τὰς θεραπείας ὥσπερ χαὶ τῶν ἄλλων. Τελειοῦται δὲ καὶ ἀπὸ σπέρ- ματος ἀλλὰ βραδέως: τῷ πρώτῳ γὰρ ἔτει χεφαλὴν ἡλίκην πράσου Mapbaver τῷ δ᾽ ὕστερον γελγιδοῦται xal τῷ τρίτῳ τέλειον γίνεται, χαὶ οὐδὲν χεῖρον ἀλλ᾽ ἔνιοί γε xal χάλλιόν φασι τοῦ πηχτοῦ. (12) Τῆς δὲ δίζης ἢ γένεσις οὐχ ὁμοία τοῦ τε σχορόδου χαὶ τοῦ χροκύσυ" ἀλλὰ τοῦ μὲν σχορόδου ὅταν ἀνοιδήσῃ fi γέλγις χυρτοῦται πᾶσα χαὶ ἐνταῦθα αὐξηθεῖσα διαιρεῖ- ται πάλιν εἷς τὰς γέλγεις χαὶ ἐξ ἑνὸς πολλὰ γίνεται τῷ τελειοῦσθαι τὴν χεφαλὴν, τὸ δὲ χρόμνον εὐθὺς ἐχ τῆς δίζης ἄλλο xal ἄλλο παραφίησι χαθάπερ χαὶ βολθοὶ καὶ σχίλλα χαὶ πάντα τὰ τοιαῦτα. Καὶ γὰρ τὰ χρό- μυα καὶ τὰ σχόροδα pù ἀναιρούντων ἀλλ᾽ ἐώντων πολλὰ γίνεται, Φέρειν δέ φασι χαὶ τὸ σχόροδον ἐπὶ τῆς φύσιγγος σχόροδα χαὶ τὸ (χρόμνον) χρόμνα" περὶ μὲν οὖν τῶν γενέσεων ἱκανῶς εἰρήσθω. V. Φίλυδρα δὲ πάντα τὰ ἄλλα λάχανα χαὶ φιλό- xorpa πλὴν πηγάνου, τοῦτο δὲ ἥχιστα φιλόχοπρον. Τὰ χειμερινὰ δὲ οὐχ ἧττον τῶν θερινῶν χαὶ τὰ ἐπί- χηρὰ τῶν ἰσχυρῶν, Κόπρον δὲ μάλιστα ἐπαινοῦσι τὴν συρματῖτιν, τὴν δὲ τῶν ὑποζυγίων μοχθηρὰν διὰ τὸ μάλιστα ἐξικμάζεσθαι " ζητοῦσι δὲ τὴν χόπρον ἅμα τῷ σπόρῳ μάλιστα συναναμιχθεῖσαν οἱ δὲ xai σπεί- ροντες ἐπιδάλλουσι" χρῶνται δὲ χαὶ τῇ ἀνθρωπίνη ὠμῇ πρὸς τὴν χύλωσιν. Φιλυδρότερα δὲ τὰ χειμε- ρινὰ τῶν θερινῶν χαὶ τὰ ἀσθενῇ τῶν ἰσχυρῶν ἔτι δὲ τὰ πλείστης δεόμενα τροφῆς. Φίλυδρα καὶ τὸ χρόμυον χαὶ τὸ yribuove xaitor φασί τινες οὐ ζητεῖν ἐὰν τὸ πρῶτον ἐπιγένηται δὶς A τρίς. (2) Τῶν δὲ ὑδάτων ἄριστα τὰ πότιμα χαὶ τὰ ψυχρὰ, χείριστα δὲ τὰ ἁλυχὰ xal δυσμανῇ, δι᾽ ὃ χαὶ ἐχ τῶν ὀχετῶν οὐ χρη- στά" συμπεριφέρει γὰρ σπέρματα πόας. ᾿Αγαθὰ δὲ τὰ ἐχ διός: ταῦτα γὰρ δοχεῖ χαὶ φθείρειν τὰ θηρία γινόμενα τὰ γόνιμα χατεσθίοντα, Φασὶ δέ τινες οὔτε τοῖς σιχύοις συμφέρειν οὔτε τοῖς χρομύοις. ᾿Ἀρδεύουσι δὲ τὰ μὲν ἄλλα πρωὶ ἢ πρὸς ἑσπέραν ὅπως μὴ καθέ- ψηται τὸ δὲ ὥχιμον χαὶ peonubpias: χαὶ γὰρ διαύλα- στάνειν θᾶττόν φασι θερμῷ τὸ πρῶτον ἀρδευόμενον. Τὸ δὲ πολὺ λίαν ὕδωρ δοκεῖ συμφέρειν ἄλλως τε χαὶ ἐὰν μετέχη χόπρου " πολλάχις γὰρ πεινὴν τὰ λάχανά φασι χαὶ ταῦτα γνωρίζειν τοὺς ἐμπείρους τῶν χηπου- ρῶν. (8), Μεταφυτευόμενα δὲ πάντα χαλλίω καὶ μείζω γίνεται" καὶ γὰρ τὰ τῶν πράσων μεγέθη χαὶ τὰ τῶν ῥαφανίδων ἐχ μεταφυτείας. Μάλιστα δὲ μετα- φυτεύουσι πρὸς τοὺς σπερματισμούς - καὶ τὰ μὲν ἄλλα ὑπομένει οἷον γήθυον πράσον ῥάφανος σίχυος σέλινον γογγυλὶς θρίδαξ, (τὰ δὲ) γλίσχρως. Ἅπαντα δ᾽ THEOPHRASTI quod Cyprium vocatur inprimis excellit, quod non co- ctum edunt sed δῇ moreta adhibent et cum teritar mi- rum quam spuma increscat; tertio, quod quisdar me nucleis coagmentantur. Dulcedo autem, odor et crasi- tudo fere, ut ceterorum, solum cultumque divermm sequuntur. Enascuntur vero e semine quoque, sei lente < primo enim anno capitulum prasi magnitudia: apparet, altero in nucleos dividitur, tertio perficita, neque deterius, sed ut quidam dicunt vel melius fit de- posito. (12) Radicis generatio non eadem scorodi alqee cepe : sed cum scorodi nucleus intumuit totus tolliter et convexus fit atque ita increscens in nucleos rurmis dividitur, atque ex uno plures efficiuntur, dum caput consummatur : at cepe continuo ab radice aliud alque aliud capitulum adnascitur ut bulbis, scills, ceterisqee hujusmodi omnibus. Nam et σορῷ et scorodi, si nea eximas sed in terra relinquas, numero augentur. Cete- rum et scoroda in fistula scoroda, (cepam)que cepes ferre aiunt. Hc de generatione dicta sufficiant. V. Aquas fimumque cetera omnia olera quzerunt ei- cepta ruta : hc vero fimum recusat : hiberna ne minus quam cestiva desiderant, nec imbecillia mines quam valida. Laudant marime fimum stipularim, damnant ut noxium jumentorum fimum quoniam minime humorem retinet. Jubent autem fimum una cum semine permixtum spargere , aut serentes adjicere : quin et ster- core humano crudo aqua soluto ad illuendum utuntur. Hiberna aqua magis cupida quam estiva, et imbecillia magis quam valida, atque ea que alimenti maxima co- pia opus habent. Cepa quoque et gethyum aqua gau- dent, nec tamen ea opus esse nonnulli asserunt, cum initio bis terve acceperint. (2) Aquarum genera optima dulces et frigid®, pessima autem false et turbulente : ideoque, que canalibus inducuntur, haud utiles, que- nia'n herbarum semina invehunt. Gaudent vero aquis pluviis : quie quidem necare putantur animalcula, que germina depascunt. Quidam autem pluvias neque cuce- meri neque cepis convenire contendunt. Cetera vel mane vel sub vesperam rigant, ne aqua sole infervescat, ocimum vero hora meridiana : citius enim evolvi putant initio fer- venti aqua rigatum. Aquae magna copia utilis esse cre- - ditur, presertitn si satis fimi additum fuerit : sapius enim olera aiunt esurire, quod colonis peritis signis quibusdam manifestum fieri. (3) Omnia translata lastius magisque augentur : nam et prasa et raphani magnitadine excellentes transferendu efficiuntur. Prasertim autem transferunt ca, que ad seminum collectionem sunt desti- nata. Ac cetera quidem tolerant translationem ut ge- thyum, prasum, brassica, cucumis, selinum, gongylis, lactuca, ( quedam vero) sagre. Omnia vero melius an- | | σ᾽ tg (A. 19 pi] 4 οι 118 δ᾽ αὐτὴν ὑπὸ πυραμητὸν χαί φασι χαθαίρειν ὕδρωπα καὶ ἀχλὺν ἀπ᾽ ὀφθαλμῶν ἀπάγειν χαὶ ἄργεμα ἀφαι- ρεῖν ἐν γάλαχτι γυναιχείῳ. ἐλειοσέλινον καὶ ὀρεοσέλινον χαὶ πρὸς ἑαυτὰ διαφορὰν ἔχει χαὶ πρὸς τὸ ἥμερον: τὸ μὲν γὰρ ἐλειοσέλινον τὸ παρὰ τοὺς ὀχετοὺς χαὶ ἐν τοῖς ἕλεσι φυόμενον μανό- φυλλόν τε χαὶ οὐ δασὺ γίνεται, προσεμφερὲς δέ πως τῷ σελίνῳ χαὶ τῇ ὀσμῇ χαὶ τῷ χυλῷ καὶ τῷ σχήματι, Τὸ δ’ ἱπποεέλινον φύλλον μὲν ἐμφερὲς τῷ ἐλειοσελίνῳ δασὺ δὲ χαὶ μεγαλόχαυλον καὶ τὴν ῥίζαν ὥσπερ ῥαφα- vic ἔχει τὸ πάχος μέλαιναν" μέλας δὲ χαὶ ὃ χαρπὸς μέγεθος δὲ μεῖζον ὁρόδου. Χρήσιμα δ᾽ ἄμφω φασὶ πρὸς στραγγουρίαν εἶναι ἐν οἴνῳ γλυχεῖ λευχῷ χαὶ τοῖς λιθιῶσι" φύεται δὲ ὁμοίως πανταχοῦ " γίνεται δὲ χαί τι δάχρυον ἐξ αὐτοῦ ὅμοιον τῇ μύρρα" οἱ δέ φασιν ὅλως μύρραν. (4) Τὸ δὲ ὀρεοσέλινον μείζους ἔτι δια- φορὰς ἔχει" τὸ μὲν γὰρ φύλλον ἔοιχε χωνείῳ, ῥίζα δὲ λεπτὴ, τὸν δὲ χαρπὸν ἔχει χαθάπερ ἄνηθον πλὴν ἐλάττω" διδόασι δὲ τοῦτον ἐν οἴνῳ αὐστηρῷ τῶν γυ- Ἔνια δὲ ὅλως ἀσύμδλητα τοῖς ἡμέροις ἐστὶ χατά γε τοὺς χυλοὺς χαὶ τὰς δυνάμεις ὥσπερ σίχυος ὅ τε ἄγριος χαὶ ὃ ἥμερος, ἀλλ᾽ ἐχ τῆς προσόψεως ἔχει τὴν ὁμοιότητα χαθάπερ χαὶ ἐν τοῖς ναιχείων χάριν. στεφανώμασιν ἣ ἰωνία᾽ τὸ γὰρ φύλλον ἔχει παρόμοιον. Τούτων μὲν οὖν ἐν τοῖς εἰρημένοις at διαφοραί. VII. Τῶν δὲ ἀρουραίων λεγομένων μετὰ ταῦτα ῥη- τέον, xal ὅλως εἴ τι ποιῶδές ἐστιν ὃ μὴ τυγχάνει βρωτόν. Καλοῦμεν γὰρ λάχανα τὰ πρὸς τὴν ἡμετέ- ραν χρείαν" ἐν δὲ τῷ χαθ᾽ ὅλου χἀχεῖνα περιέχεται, δι’ ὃ χαὶ περὶ ἐκείνων λεχτέον. Λάχανα μὲν δὴ καὶ τὰ τοιαῦτα χαλεῖται χιχόρη, ἀπάπη, χόνδρυλλα, ὅποχοι- pic, ἠριγέρων καὶ ὅλως ὅσα χιχοριώδη χαλεῖται διὰ τὴν ὁμοιότητα τῶν φύλλων" πάντα γάρ πως ἐμφερῆ ἔχει τῷ χιχορίῳν" πάλιν χαυχαλὶς, ἔνθρυσχον, ἡδύοσμον. Οἱ δὲ μυρία ἄλλα χαλοῦσιν, σχάνδιξ χαὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα σχανδιχώδη, τραγοπώγων, οἱ δὲ χόμην χαλοῦ- σιν, ὃ τὴν μὲν ῥίζαν ἔχει paxpàv χαὶ γλυχεῖαν τὰ δὲ φύλλα τῷ χρόχῳ ὅμοια πλὴν μαχρότερα τὸν χαυλὸν δὲ βραχὺν, ἐφ᾽ οὗ τὴν χάλυχα μεγάλην καὶ ἐξ ἄχρου μέ- γᾶν τὸν πάππον πολιὸν ἀφ᾽ οὗ χαλεῖται τραγοπώγων. (8) Ὁμοίως δὲ χαὶ ὅσα ἄλλα τὰς αὐτὰς μὲν ἰδέας ἔχει τοὺς δὲ χυλοὺς ἐδωδίμους ἣ ὠμοὺς ἢ ἐφθούς" ἔνια γὰρ δεῖται πυρώσεως ὥσπερ μαλάχη χαὶ τευτλὶς χαὶ τὸ λάπαθον χαὶ ἧ ἀχαλύφη καὶ τὸ παρθένιον" τὸν δὲ στρύχνον χαὶ ὠμὸν ἐσθίουσιν ὃν χαὶ εὐχήπευτόν τινες ὠνόμασαν. Καὶ ἕτερα δὲ πλείω τούτων ἐν οἷς χαὶ 6 παροιμιαζόμενός ἐστι διὰ πιχρότητα χόρχορος ἔχων τὸ φύλλον ὠχιμῶδεςς Πάντα δὲ τὰ μὲν ἐπέτεια τὰ δὲ ἐπετειόχκαυλα τυγχάνει, τὰ μὲν γὰρ ἐξαυαίνονται τῶν δὲ διαμένουσιν εἷς πλείω χρόνον αἱ ῥίζαι σχεδὸν δὲ οὐκ ἐλάττω τὰ τοιαῦτά ἐστι. (3) Φύεται δὲ τὰ μὲν καὶ ἀπὸ τῶν ῥιζῶν καὶ ἀπὸ τῶν σπερμάτων τὰ δὲ ἕτερα μόνον ἀπὸ σπέρματος εἰ μή τι καὶ αὐτόματον. ‘H δὲ βλάστησις καὶ τούτων χαὶ τῶν ἄλλων τῶν μὲν (5) Tò δ’ ἱπποσέλινον xat THEOPHRASTI tribuunt purgandi aquam intercutaneara, caliginem ar- cendi ab oculis et argema anferendi, si cum lacte ma- lieris detur. (3) Hipposelinum, eleoselinum et oreese- linum etinter se differunt eta selino sativo. Eleoseliome quod apud aqueductus et in paludibus nascitur, πᾶ laxa habet nec hirsutum est, sativo autem odore, Suoce, figuraque quodammodo simile est. Hipposelinum folio est eleoselino simile sed: hirsutum, caulem megnen, radicemque raphani crassitudine nigram habet : migerqe fructus ejus est, orobi fructa paullo major. Utramge hanc ad urine difficultates utilem esse dicunt in vis dulci albo datam, nec non ad pellendos calculos. Nasci- tur * ubique : gignitur etiam lacrima quesdam ex ea, myrrh® similis ; quidam vero plane myrrham esse δι. mant. (4) Oreoselinum magis etiam diversum est : folio conio simile est, radicem tenuem, fructam anten anetho similem habet sed minorem. Datur hic in vino austero ad menstrua corrigenda. Quesdam vero silve- stres cultis comparari nullo pacto possunt, quod ad succos viresque attinet, uti cucumis silvestris et satives, sed similitudo in habitu adspectuque posita est, quem- admodum in coronariis viola : folium enim simile habet. Horum igitur differentia: e preedictis accipiende. VII. Deinceps de iis exponamus, ques arvalia appel- lantur, atque omnino de iis herbaceis omnibus , que noe in cibum cedunt. Cum enim olera vocentur ea, qua ad usum nostrum coluntur, sensu latiori tamen illa quoque continentur, ideoque hic de eis etiam exponendum est. Scilicet olerum nomine complectimur etiam cichorem, apapam , chondryllam , hypocheerin, erigeronta et omaino ea que a foliorum similitudine cichoracea appellantor : omnia enim ea folia cichorio similia habent : porro cau- calin, enthryscon, bedyosmon; alii vero innumera alia adsciscunt, scandicem et que cetera ejusmodi scandicis forma sunt, tragopogona, quem alii comam appellant, qui radicem habet magnam et dulcem, folia croce simi- lia sed longiora, caulem vero brevem, cui calyx magnus .insidet summoque pappus magnus, canus, unde noméa tragopogonis accepit. (2) Pari modo et alis ques cadem sunt specie succosque cibo idoneos habent, sive crudos, sive coctos. Quadam enim coqui cxigunt, ut malva, teutlis, lapathum, acalyphe et parthenium; strychaus vero crudus quoque comeditur, quem quidem etiam ea-' cepeutum i. e. bene cultum nominant. Alissque plures, inter quas etiam corchorus, qui propter amaritudiner in proverbio est, folio ocimi valde simili. Omnia vere aut annua sunt aut caulem annnum habent : alis enim sicc® fivint, aliis radices per plures annos persistuni. Quinimo ejusmodi haud pauciora fere adnotantur. (3) Queaedam earum et e radicibus et e seminibus prove- niunt, 411 nonnisi e semine, nisi si nonnulle spoote quoque nascuntur. Germinant et ha et ceter® aut si- 40 45 180 δὲ xal χαρπὸν ὥσπερ τελειοτάτην φύσιν si μή τι χαὶ ἄνευ τοῦ ἄνθους χαρποφόρον ὥσπερ ἐπὶ τῶν δένδρων. Διαφέρει δὲ καὶ τὰ φύλλα σχεδὸν οὐκ ἐλάττοσιν ἀλλὰ πλείοσι διαφοραῖς ἢ τὰ τῶν δένδρων χαὶ πρὸς αὐτὰ δὲ ἐχεῖνα διαφορὰς ἔχει" μεγίστην μὲν ὡς εἰπεῖν ὅτι τὰ μὲν ἀπὸ μίσχου προσπέψυχε τὰ δὲ αὐτὰ μὲν ὡς ἁπλῶς τὰ δὲ καυλιχῇ τινι προσφύσει, Καὶ τῶν μὲν ἐν τῇ βλαστήσει προτερεῖ (ὁ καυλὸς) τῶν δὲ πλείστων τὰ φύλλα χαὶ σχεδὸν ἐν τῇ ἀρχῇ μέγιστα γίνονται xal μάλιστα ἐδώδιμα " τὰ δὲ ἐκ τῶν δένδρων προωθεῖ τινα χαυλόν. (8) Διαφέρουσι δὲ χαὶ τοῖς ἄνθεσι πολύ" ἐν μὲν γὰρ τοῖς δένδρεσι τά γε πλεῖστα λευχὰ τὰ δὲ. μικρὸν ἐπιπορφυρίζοντα τὰ δὲ ποώδη χαὶ χλοώδη, χεχρωσμένον δὲ ἀνθινῷ (οὐδέν᾽ ἐν δὲ τοῖς ποιώδεσι τῶν ἀνθῶν) πολλαὶ χαὶ παντοδαπαὶ χροιαὶ xai ἄχρατοι χαὶ ueuruévat καὶ εὔοσμοι δὴ χαὶ ἄοσμοί εἰσιν. Καὶ τὰ μὲν δένδρα τὴν ἄνθησιν ἀθρόαν ποιεῖται, τούτων δ᾽ ἔνια χατὰ μέρος ὥσπερ ἐλέχθη καὶ περὶ τοῦ ὠχίμου, δι’ ὃ xal πολὺν χρόνον ἀνθεῖ χαθάπερ ἄλλα τε πολλὰ xal τὸ ἡλιοτρόπιον χαὶ τὸ χιχόριον. (3) Πολλαὶ δὲ χαὶ τῶν ῥιζῶν διαφοραὶ χαὶ τρόπον τινὰ τούτων φα- νερώτεραι᾽ εἰσὶ γὰρ ai μὲν ξυλώδεις αἱ δὲ σαρχώδεις χαὶ ἱνώδεις ὥσπερ χαὶ τῶν ἡμέρων χαθάπερ al τε τοῦ Gitou χαὶ τῆς πόας τῆς πλείστης. Αὐτῶν δὲ τούτων ἕχασται πλείστας ἔχουσι διαφορὰς χρώμασιν, ὀσμαῖς, χυμοῖς, μεγέθεσιν’ ai μὲν γὰρ λευκαὶ aî δὲ μέλαιναι αἱ δ᾽ ἐρυθραὶ χαθάπερ ἥ τε τῆς ἀγχούσης καὶ τοῦ ἐρευ- θεδάνου" αἱ δ᾽ ὥσπερ ξανθαὶ χαὶ ξυλοειδεῖς" χαὶ γλυ- χεῖαι δὲ χαὶ πιχραὶ χαὶ δριμεῖαι καὶ εὐώδεις χαὶ χα- χώδεις καὶ ἔνιαι φαρμαχώδεις ὡς ἐν ἄλλοις εἴρηται, (6) Διαφοραὶ δὲ χαὶ τῶν σαρχωδῶν᾽ aî μὲν γὰρ στρογ- γύλαι al δὲ προμήχεις xal βαλανώδεις ὥσπερ ἀσφο- δέλου καὶ χρόχου" χαὶ αἵ μὲν λεπυριώδεις ὥσπερ ἣ τοῦ βολθοῦ χαὶ τῆς σχίλλης χαὶ ὅσαι βολθώδεις χαὶ χρομύου δὲ χαὶ γηθύου χαὶ ὅσα τούτοις ὅμοια. ΑἹ δὲ δυαλεῖς καὶ ψαθυραὶ χαὶ μαλαχαὶ δι᾽ ὅλου χαὶ ὥσπερ ἄφλοιοι χαθάπερ τοῦ ἄρου - αἵ δὲ φλοιὸν ἔχουσι πρὸς τῇ σαρχὶ καθάπερ ἣ τοῦ χυχλαμίνου χαὶ τῆς γογγυ- λίδος. Οὐχ ἅπασαι δ᾽ ai εὐώδεις ἣ γλυχεῖαι 7) εὔστομοι καὶ ἐδώδιμοι, οὐδ᾽ αἵ πικραὶ ἄδρωτοι- ἀλλ᾽ ὅσαι ἀθλαθεῖς εἶσι τῷ σώματι μετὰ τὴν προσφοράν" ἔνιαι γὰρ γλυχεῖαι μὲν θανάσιμοι δὲ καὶ νοσώδεις, ai δὲ πιχραὶ μὲν ἢ χαχώδεις ὠφέλιμοι SE. (5) Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ φύλλα χαὶ χαυλοὶ χαθάπερ τοῦ ἀψινθίου xat τοῦ χενταυρίου, Διαφορὰ δὲ χαὶ χατὰ τὴν Bid στησιν χαὶ χατὰ τὴν ἄνθχσιν οἷον ἀρχομένου χειμῶνος xal μεσοῦντος καὶ πάλιν ἦρος ἢ θέρους ἢ μετοπώρου. Καὶ ἐπὶ τῶν χαρπῶν δὲ ὁμοίως τῷ βρωτοὺς εἶναι καὶ ἐγχύλους ἐνίοις χαὶ φύλλα χαὶ σπέρματα xal ῥίζας " χαὶ ἐν αὐτοῖς τούτοις χατὰ τοὺς χυλοὺς οἷον ὀξύτητι χαὶ δριαύτητι χαὶ γλυχύτητι χαὶ αὐστηρότητι χαὶ ταῖς ἄλλαις ταῖς τοιαύταις ἁπλῶς τε χαὶ χατὰ τὸ μᾶλλον. Τὰς μὲν οὖν διαφορὰς ἐν τούτοις λη- κτέον. THEOPHRASTI ctum absolvunt, alie fructum etiam ut nature perfec- tissimum munus, nisi forte nonnullae, ut et in arbormn genere fit, vel sine flore fructiferae. Foliorum quoque non minor est differentia, scd plures etiam quam in ar- borum genere, et ab harum foliis suum habent discri- men. Summa fere differentia est ea, quod alia pedunculi ope adnera sunt, alia protinus assident , alia canlis ap- pendici cuidam. Quum generant in nonnullis (canlis) primum evolvitur, in plurimis vero folia, ques ab initio fere maxima et potissimum edulia evadunt. Arborum vero folia cauliculum quendam antea protrudunt. (2) Differunt etiam floribus multum, qui in arboribus ple- rumque albi aut paullulum purpurascentes , ssepe virides gramineique sunt, (nunquam) vero coloribus leetis picti, (in herbaceis vero) multis variisque coloribus insignes sunt, nunc puris nunc mixtis, et pars odorati, pars odoris expertes sunt. Atque arbores flores simul omnes expli- cant, cx herbaceis autem nonnuli® per partes, ut et de ocimo retulimus, quamobrem per longum tempus florere pergit, ut preter alias multas heliotropium et cichorium. (3) Radicum quoque multa sunt discrimina , carumque ut ita dicam magis manifesta. Aliis enim lignos», aliis carnose fibrosaeque sunt uti et in cultorum genere, ut frumenti graminumque complurium. . Earum autem ipsorum singule maxime inter se differunt colore, odore, sapore, magnitudine : sunt enim aut albe aut nigra aut rubre uti anchuse radix et ereuthedani, ant flavi- cantes lignique similes. Atque aut dulces sunt aut amare aut acres atque odore vel suavi vel ingrato praedita, nonnullarum etiam medicamentos® ut jam alibi diximus. (4) Carnosarum h& sunt differenti», quod alia rotunde alia oblong® et glandiformes ut asphodeli et croci. Atque quibusdam multis tunicis compacte ut balbo, scilla, omnique bulbaceorum generi atque cepee etiam gethyoque quaque ejus generis sunt. Aliis 2equales, friabiles, mol- lesque toto corpore et quasi cortice destituts sunt ut aro, aliis cortice super carnem preditee , ut cyclamino et got gylidi. Non omnes vero, que bene odorata vel dulees vel gustu grate, cwedem cibo idonee sunt, neque que amare inguslabiles sunt, sed quae, quum in cibo as- sumta fuere , corporì nihil nocent, ea inter edules refe- rende sunt, sunt enim que dulces quidem sunt sed morbum ac vel mortem afferant, contra nonnullz amare vel odore ingrato praedit» sunt utiles. (5) Eodemque modo et folia caulesque se habent ut apsinthii et cen- taurii. Differunt etiam temporibus germinationis floren- dique, ut hieme ineunte aut media ac rursus vere aut eestate aut autumno. Sic etiam fructus, nonnullis edules succique pleni sunt, et folia et semina ef radices, atque in his ipsis succis diversi : aut enim acidi aut acres aut dulces aut austeri, quique sunt alii ejusmodi tura simpliciter tum magis minusve. Hinc igitur petenda esì ratio differentiarum. σι 122 ὃ στελέφουρος ὑπ᾽ ἐνίων δὲ ἀρνόγλωσσον τῶν δὲ ὄρτυξ χαλούμενος" παρόμοιον δὲ τούτῳ τρόπον τινὰ xal È θρυαλλίς. ἉἈπλᾶ δὲ χαὶ μονοειδῇ τρόπον τινὰ ταῦτα καὶ στάχυν οὐκ ὀξὺν οὐδ᾽ ἀθερώδη ἔχοντα" è δ᾽ ἀλω- πέχουρος μαλαχὸν χαὶ χνοωδέστερον ὅτι καὶ ὅμοιον ταῖς τῶν ἀλωπέχων οὐραῖς ὅθεν χαὶ τοὔνομα μετεί-- ληφεν. Ὅμοιος δὲ τούτῳ καὶ ὃ στελέφουρος πλὴν οὖχ ὥσπερ ἐχεῖνος ἀνθεῖ χατὰ μέρος ἀλλὰ δι᾽ ὅλου τοῦ στά- νος ὥσπερ ὃ πυρός. Ἡ δὲ ἄνθησις ἀμφοῖν yvovdne χαθάπερ καὶ τοῦ σίτου" παρόμοιον δὲ τῇ ὅλη μορφῇ τῷ πυρῷ πλὴν πλατυφυλλότερον. Ὡσαύτως δὲ τούτοις καὶ τὰ ἄλλα τὰ σταχυώδη λεκτέον. (3) Τὰ δὲ χιχο- ριώδη πάντα μὲν ἐπετειόφυλλα χαὶ ῥιζόφυλλα. βλα- στάνει δὲ μετὰ πλειάδα πλὴν τῆς ἀπάπης, τοῖς δὲ χαυλοῖς χαὶ ταῖς ῥίζαις μεγάλας ἔχουσι διαφοράς" οἵ μὲν γὰρ τῶν ἄλλων ἁ πλούστεροι χαὶ ἐλάττους ὃ δὲ τοῦ χιχορίου μέγας χαὶ ἀποφύσεις ἔχων πολλὰς, ἔτι δὲ γλίσχρος καὶ δυσδιαίρετος δι᾽ ὃ καὶ δεσμῷ χρῶνται" παραθλαστητιχὸν δὲ χαὶ τῇ ῥίζη χαὶ ἄλλως μαχρόρ- ριζον δι᾽ ὃ xal δυσώλεθρον' ὅταν γὰρ ἐχλαχανίσωνται πάλιν τὸ ὑπόλοιπον ἀρχὴν λαμβάνει γενέσεως. Συμ- δαίνει δὲ χαὶ παρανθεῖν αὐτοῦ μέρος ἄλλο χαὶ ἄλλο καὶ τοῦτο ἄχρι τοῦ μετοπώρου σχληροῦ δοχοῦντος εἶναι τοῦ χαυλοῦ. Φέρει δὲ χαὶ λοδὸν ἐν ᾧ τὸ σπέρμα περὶ τὰ ἄχρα τῶν καυλῶν. (ε) Ἧ δὲ ὁποχοιρὶς λειο- τέρα καὶ ἡμερωτέρα τῇ προσόψει καὶ γλυχυτέρα χαὶ οὐχ ὥσπερ f χόνδρυλλα" τὸ γὰρ ὅλον οὐχ ἐδώδιμος αὔτη χαὶ ἄδρωτος χαὶ ἐν τῇ ῥίζη δριμὺν ὀπὸν ἔχει xal πολύν. ᾿Αόρωτος δὲ χαὶ πικρὰ ἣ ἀπάπη" πρωϊανθὴς δὲ χαὶ ταχὺ γηράσχει χαὶ ἀποπαπποῦται, εἶτ᾽ ἄλλο φύεται πάλιν χαὶ ἄλλο xal τοῦτο παρ᾽ ὅλον ποιεῖ τὸν χειμῶνα χαὶ τὸ Zap ἄχρι τοῦ θέρους“ τὸ δ᾽ ἄνθος μη- λινοειδές, Ὡσαύτως δὲ xal ἣ πιχρίς. χαὶ γὰρ αὕτη τῷ ἦρι ἀνθεῖ xal παραπλησία δι᾿ ὅλου τοῦ χειμῶνος xal τοῦ θέρους παρανθεῖ" τῇ γεύσει δὲ πιχρὰ δι᾽ ὃ χαὶ τοὔνομα εἴληφε. Ταῦτα μὲν οὖν ἐν ταύταις ταῖς δια- φοραῖς. Πειρατέον δὲ ὡς ἐλέχθη καὶ τῶν ἄλλων λαμ.- θάνειν ὁμοίως. XII. Πολὺ δέ τι γένος ἐστὶ χαὶ τῶν σαρχορρίζων ἢ χεφαλορρίζων ἃ καὶ πρὸς τὰ ἄλλα χαὶ χαθ᾽ αὑτὰ τὰς διαφορὰς ἔχει ῥίζαις τε χαὶ φύλλοις καὶ χαυλοῖς χαὶ ταῖς ἄλλαις μορφαῖς. Τῶν γὰρ ῥιζῶν ὥσπερ εἴ- ρηται πρότερον aî μὲν λεπυριώδεις αἱ δὲ σαρχώδεις, καὶ αἵ μὲν ἔχουσαι φλοιὸν aî δ᾽ ἄφλοιοι, ἔτι δὲ af μὲν στρογγύλαι αἱ δὲ προμήκεις χαὶ αἱ μὲν ἐδώδιμοι αἱ δ᾽ ἄδρωτοι. ᾿Εδώδιμοι μὲν γὰρ οὐ μόνον βολόοὶ χαὶ τὰ ὅμοια τούτοις ἀλλὰ χαὶ ἣ τοῦ ἀσφοδέλου ῥίζα χαὶ ἡ τῆς σχίλλης, πλὴν οὖ πάσης ἀλλὰ τῆς ἐπιμενιδείου καλουμένης ἣ ἀπὸ τῆς χρήσεως ἔχει τὴν προσηγορίαν" αὕτη δὲ στενοφυλλοτέρα τε χαὶ λειοτέρα τῶν λοιπῶν ἐστ. (2) ᾿Ἐδώδιμος δὲ χαὶ ἢ τοῦ ἄρου χαὶ αὐτὴ χαὶ τὰ φύλλα προαφεψηθέντα ἐν ὄξει χαί ἐστιν ἥδεϊά τε χαὶ πρὸς τὰ δήγματα ἀγαθή. Πρὰς δὲ τὴν αὔξησιν αὐτῆς ὅταν ἀποφυλλίσωσιν, ἔχει δὲ μέγα σφόδρα τὸ THEOPHRASTI species , et alopecurus et stelephurus, quem quidam ar noglossum, alii ortyga vocant. Ei quodammodo similis est thryallis. He simplices et quodammodo uniforme sunt, spica haud acuta nec aristata pradite : alopecures vero molliori, et lanuginosa , que similis vulpiura caudis, unde nomen accepit. Similes huic stelephurus quoqu, nisi quod non ut ille per partes explicat flores, sed per totam spicam ut triticum. Utrique autem flos lanugi- nosus, uti et frumento est. Similis autem tota forma tritico est, sed folia latiora habet. Eadem ratione è spicatis omnibus exponendum. (3) Cichoriaces vere omnes folia annua ad radicem posita habent, germineat autem post vergilias, excepta apapa, caulibus vero αἱ radicibus multum inter se differunt. Ceterarum enim simplices et minores, cichorii vero caulis altus multosque ramos gerens , ad hac lentus et dividi contumax, qua de . causa ad vincula eo utuntur. Radice quoque germen l- terale emittere aptum et alioquin radice longa insigne est ideoque segre exstirpatur : decerptis enim, 4025 ed usum cibarium capiuntur reliqua pars de novo generandi capit principia. Accidit etiam ut alia pars post aliam fiores perficiat et sic flores ad autumnum usque continui sist, quum caulis videatur durus esse. Fert in summo casle siliquas, quibus semina continentur. (4) Hypocheris magis levis aspectuque mitior est ac dulcior et prisstat chondryllx : haec enim nulla ex parte edulis est nec cibe apta et radice succum acrem et cupiosum continet. Haud edulis et amara est apapa quoque; hssc vero mature fioret ac cito senescit et in pappum abit, dein alius ac aliss flos succedit per totam hiemem atque ver usque ad westa- tem : flos luteus est. Eodem modo picris se habet : na et hec vere floret et per totam hiemem ssstatemque fiore continuat : gustu amara est, unde nomen traxit. Harum igitur he differenti, similique modo que sunt ceterarum sunt explicand®. XII. Numerosum quoque est genus earum que radicem ‘"carnosam vel capitatam gerunt, quw et a ceteris et inter se differentias habent radicis, foliorum, caulium cete- reque forme. Radicum enim, ut antea dictum est, εἴ squamat 9 , τοῦτο χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων ἐστίν. οὐδὲ γὰρ ἐν τούτοις ἅπαν τὸ xatà πρόεσιν σπέρμα χαθαρὸν χαὶ εἴλιχρινὲς , σ δὰ λ MIS ὶ , 2 , ὑποληπτέον. Ὅσα dì ξυλώδη χαὶ rupavwòn περί- “ 4 χειταί τισι φυλαχῆῇς χάριν οἰητέον ὥσπερ χαὶ τὰ δερ- ματιχὰ χαὶ ὑμενώδη" πάντα γὰρ ταῦτα πρὸς τὴν σω- τηρίαν ἐστίν: ὑγρὰ γὰρ ἡ ἀρχὴ δυνάμει πάντων. CA DI n‘ va \_ Ὁ 2, (4) "Eyouor δέ τινων τὰς ζωτιχὰς ἀργὰς ὥσπερ ἐλέχθη 4 , ; A] ,ὔ x ξ 3) x λ LI n ’ χαὶ ῥίζαι χαὶ ἀχρεμόνες xat ξυλὰ χαὶ χαυλοι χωριζό- μενοι τῶν φυτῶν ὥστε χινεῖσθαι μέχρι τοῦ βλαστά- νειν οἷον al τε σχίλλαι χαὶ ὅσα σχιλλώδη χαὶ τὰ τῆς ἐλάας ξύλα xal ot τῶν χρίνων χαυλοὶ χαὶ οἱ τῆς βλή- ygou χλῶνες" ἀνθεῖ γὰρ χαὶ αὔτη περὶ τροπάς, ὃ δὴ χαὶ υάλιστα θαυμαστόν" ἐπεὶ τά γ᾽ ἄλλα φαίνεταί τινα ἔχειν ὑγρότητα χούφην χαὶ γλίσγραν τὰ δὲ λιπαράν" xai ἔτι περιέμεσθαι τὰ υὲν χιτῶτι πλέοσι, τὰ δὲ πυ- χνότητι τῇ αὑτῶν ὥστε μὴ εὐξήραντα εἶναι" τοῦ δ᾽ ἀέρος μεταύαλλοντος χαὶ τῆς οἰχείας ὥρας συυπαθῇ τε γίνεται xal βλαστάνει. (5) ‘H δὲ βλῆχρος ξκρὰ , “- “Δ ἣν e. ν᾽ ἢ φαίνεται παντελῶς, ἀλλὰ δῆλον ὡς ἔχει τινὰ τοιαύτην ἀρχὴν, ἣ χινεῖται τῇ τοῦ ἀέρος ἄμα μεταδολῇ καὶ ἀλ- λοιώσει. Θαυμαστὸν δὲ χαὶ τὸ τῆς ὥρας" οὐ γὰρ ἀνιευένης, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπιτεινούσης, εἰ μὴ ἄρα περὶ e In x \ » , x τὰς ἀλχυονίδας" ἱκανὸς γὰρ ὁποσοσοῦν χρόνος εἷς τὰς Dee 4 DO) “ 7 be x τῶν ἀσθενῶν χαὶ μιχρῶν μεταύολας. Αἷ μὲν οὖν γε- νέσεις πόσαι τε χαὶ ποσαῶς χαὶ τίνες ἑχάστοις οἰκεῖαι φανερὸν ἐκ τῶν εἰρημένων. VIT. Ιὐδλαστῇ δὲ xal εὐαυξῇ τὰ ἐκ τῶν φυτευ- LÀ » ἴω ’ 9 , v μάτων μᾶλλον ἡ ἐκ τῶν σπερμάτων εὐλόγως, ἄλλως ἜΣ Ud , γ" 4 iù se UA ἣ 3 Ci se χαὶ ὑπόρριξ ἂν ληφθῇ προῦύπαργει γὰρ πολλὰ τῶν μορίων ἃ δεῖται μόνον τροφῆς" τῶν δ᾽ ἐχ τῶν σπερμά- τῶν ἅπαντα ταῦτα ἀνάγχη γεννᾶσθαι πρῶτον ἔπειθ᾽ LA ° ei . οὕτως αὐξηθῆναι. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χαὶ ὅσα fi- THEOPHRASTI tura proxima est ovis. Nisi quod de omnibus id neque de arborum tantum seminibus asserere debehet; omnia enim alimenti aliquid in se continent, quare etiam per aliquod tempus durare possunt nec quemadmodura ani- malium ova separata statim pereunt, exceptis eorum, qua ova pariunt; hec cnim ut diximus et alimento et principii simul presidio pradita durant. (2) Semina autem alia aliis diuturniora, et maxime quie densa, sicca εἰ "Ὁ gnosa sunt, ut palme : talia enim neque extrinsecus ullum aditum praebent neque intra se habent humorem, qui corrumpi possit ; ita fit ut neque bestiolis infestentar ut frumentorum semina, neque cxarescant ut olerum, sed principium genitale intus residens obtectum tutentar. Seminibus autem omnibus (alimentum) inesse hinc quo- que constat, quod vel ca quw sicca et veluti putaminacea esse videntur, ut semina olerum, tempore auni ipais conveniente ad germinandum incitentur si vel paullulum humoris assumserint, quapropter ea suspensa in cophisis in crenaculis servant; eaque conclavia nec aqua insper- gunt nec omnino aquam inferunt. (3) In ceteris autem seminibus ( alimentura ) quod inest etiam sensu percipi- tur, atque in carnosis quodammodo in lac vertitur ia germinatione. Confessum hoc idem fere in anizaliam genere est : neque enim in his omne id semen quod emittitur pro puro et sincero habendum est. —Tegmina autem lignosa aut nuclei forma quibus circumdantur se- mina nonnulla , tutele causa iis data esse statuendum, sicuti et coriacca et membranacea : haec enim omsia conservationis causa facta sunt. Principium enim geni- tale omnium potestate hbumidum est. (4) Quarundam. ut diximus, plantarum radices quoque et rami et ligna ct caules segregati a stirpe sua principium vivendi obti- nuerunt, ita ut usjue ad germinationem incitentur, oti sunt scilla et quie scillis similis et ole lignum et lilio- rum caules et blechri surculi : nam et hc circa solstitium floret, quod valde mirabile. Cetera enim humiditatem quandam levem et lentam habere videntur, alia vero pinguem, atque quiedam tunicis pluribus obtegi, alia cam ipsorum densitate resistere quo minus possint exsiccari; aere vero mutato et su tempus conveniens impetum 568- tiunt germinantque. (5) Blechrus autem omnino sicca esse videtur, manifesto tamen principium tale aJiquod habet, quod una cum aeris mutatione incitatur. Mira. tionem etiam facit tempus germinationis non remissum sed potius immite preter dies nalcvonios. Sciliett ad imbecillarum parvarumque stirpium mutationem vel quantumlibet temporis sufficit. Generationis igitur g*- nera quot sint, quotque modis fiant, queque singulis stirpibus competant satis jam declaravimus. ΥΠ|. Facilius autem germinant augenturque que pianta sunt sata quam qua semine, pra:sertim si plantam radicatam suinseris : jam enim tum partes plures adsunt qua alimento tantum indigent , sed in semine satis hute omnia primum generari necesse est, dein ubi nata sunt augcri possunt. Eadem est ratio eorum qua radice pro- DE CAUSIS PLANT. I. 9. ζοφυῇ τυγχάνει χαθάπερ τὰ χεφαλόρριζα. Καὶ γὰρ ἐν τούτοις προΐσταται τῆς φύσεως ἐξ ὧν πλείων ἣ δρμὴ πρὸς τὴν βλάστησιν ἢ τῶν σπερμάτων" διζωθῆναι γὰρ ἐχεῖνα δεῖ πρότερον. (2) Ὅσα δὲ χατὰ τὰς ἰδίας φύσεις s ὡς ἄν γένος πρὸς γένος (8) συγχρίνων λάθοι τις, πό- τερα χατὰ τὰς εὐθύτητας τῶν πόρων ληπτέον, ὥσπερ Δημόχριτος" εὕρους γὰρ ἢ φορὰ χαὶ ἀνεμπόδιστος ὥς φησιν ἢ μᾶλλον ὅσα μανότερα χαὶ ὑγρότερα; τὰ μὲν γὰρ πυχνὰ χαὶ ξηρὰ δυσαύξητα’ πᾶν γὰρ ἔμπυρον τὸ so πυχνὸν χαὶ ξηρὸν χαὶ πιχρὸν ὥστε βραδεῖαν εἶναι τὴν ἐπίδοσιν" θατέρου δ᾽ ἐν ὀλίγῳ πολλὴ διὰ τὴν μανό- tata” χαὶ ὅλως f μανότης εὐδλαστόν τι χαὶ εὔτροφον. (3) Σημεῖον δὲ χαὶ τὸ χατὰ τοὺς τόπους χαὶ τὰς φυ- τείας συμύαϊνον' ἐν μὲν γὰρ τοῖς εὐδιεινοῖς χαὶ ἀπνευ- n μάτοις ἔτι δὲ ὅταν f φυτεία πυχνὴ εὐαυξὴ μὲν τὰ δένδρα μανὰ δὲ χαὶ ὑγρὰ μᾶλλον. ᾿Εν δὲ τοῖς πνευ- ματώδεσι χαὶ ψυχροῖς χαὶ τῇ φυτεία μανῇ ἀναυξέστερα μὲν, πυχνότερα δὲ χαὶ ξηρότερα. Συνίστησι γὰρ τὰ πνεύματα χαὶ τὰ ψύχη καὶ ὅλως ὃ προσπίπτων ἀήρ" 80 ἅμα δὲ χαὶ συστέλλεται χαὶ οὐ Maubaver τὸν ἴσον ὄγχον. Ὡσαύτως δὲ ὅταν ἢ φυτεία μανή" χαὶ γὰρ ἐνταῦθα πυχνότερα χαὶ εἰς βάθος αὐξανόμενα μᾶλλον, ἐν δὲ ταῖς πυχναῖς ἀνάπαλιν. (4) Φανερὸν δὲ χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζώων τοῦτο συμύαϊῖνον χαὶ μάλιστα ἐπὶ ss τῶν ἀνθρώπων’ εὐαυξέστερα γὰρ τὰ θήλεα τῶν ἀρρέ- νων ὑγρότερα χαὶ μανότερα τὴν φύσιν ὄντα. Δῆλον δὲ καὶ ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν δένδρων" ῥόα μὲν γὰρ χαὶ συχῇ καὶ ἄμπελος εὐαυξῇ, φοῖνιξ δὲ χαὶ χυπάριττος χαὶ δάφνη καὶ πεύχη χαὶ dida δυσαυξῇῆ. Καίτοι τό γ᾽ 80 εὐθυπορεῖν ὑπάρχει τισὶ τούτων. ἀλλ᾽ ἄτοι πυχνότης ἣ ξηρότης ἢ ἄμφω χωλύει" xal γὰρ ἣ ξηρότης ἀναυ- tie. ἜΕτι δὲ πρὸς τούτοις ἔνια (ὑπὸ) τῆς ἀσθενείας" χαὶ γὰρ τοιαῦτα δυσαυξῇ χαὶ δύστρορα. Δεῖ γὰρ ui κρατεῖσθαι μηδὲ χωλύεσθαι τὴν τροφὴν ὑπὸ τοῦ πε- ἃ ριέχοντος" ἐπεὶ χαὶ τὸ εὐθυπορεῖν προσδεῖται δυνάμεως χαὶ τῆς κατεργαστιχῆς χαὶ τῆς ἀπαθοῦς" ἄλλως δ᾽ οὐὖ-- δὲν ὄφελος. Εὐαυξῇ μὲν οὖν χαὶ δυσαυξῇ τοῖς τοιού- τοῖς ἀφοριστέον. IX. Ἅπαντα δὲ “χείρω τὰ ἐχ σπέρματος ὡς ἐπὶ @o πᾶν ἔν γε τοῖς ἡμέροις οἷον ῥόχ, συχῆ, ἄμπελος, ἀμυγδαλῇ. Καὶ γὰρ ὅλως ( τὰ) γένη μεταθάλλει χαὶ ἐξαγριοῦται πολλάχις ἔνια χαθάπερ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἴρηται. Τούτου δ᾽ αἴτιον ἣ ἀσθένεια τῶν σπερμά- των. ΚΚρχτεῖται γὰρ ὑπὸ τῆς ἐπιρροῆς πλείονος lb οὔστν,ς" χαὶ ὥσπερ ἄκαρπα γίνεται διὰ πλῆθος τροφῆς οὐ δυνάμενα πέττειν οὕτως χαὶ χείρω γίνεται διὰ τὸ μὴ χρατεῖν. Καὶ διὰ τοῦτο Θάσιοι τὰς ἀμυγδαλᾶς ὅταν προσαυξηθῶσιν ἐνογθαλυίζουσιν" ἐχ γὰρ μαλαχῶν σχληραὶ γίνονται μετὰ τὴν φυτείαν" εἴη δ᾽ ἂν τοῦτο Ὁ χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ποιεῖν. (2) Ὅσα δὲ ἰσχυρὰ τῶν σπερμάτων ταῦτα διαμένει μᾶλλον ὥσπερ ὅ τε φοῖνιξ καὶ πεύχη ἣ χωνοφόρος χαλουμένη χαὶ πίτυς ἣ φθει- ἦρος. Ὡσαύτως δὲ χαὶ τὰ τῶν ἀγρίων" ἴσως δ᾽ οὖκ ἔχει ταῦτά γε μετάδασιν εἰς τὸ χεῖρον" f γὰρ 173 veniunt, ut illa quw radicem capitatam habent : nam in his quoque natura aliquid preparavit unde major im- petus ad germinandum est quam e seminibus; htc eni radices antea agere oportet. (2) Qua vero ex propria sua natura facilius augescunt, si genus cum genere com- paraveris, dubitari potest, utrum causa sit queerenda cum Democrito in meatuum rectitudine : ita enim alimenti motum facillime et sine impedimento fieri asserit : an potius. in corporis raritate et humiditate. Qua enim densa sunt et sicca, ca difficilius augentur. Densa enim, sicca et amara corpora tota quasi sunt ignea, ita ut aug- mentum eorum lente fiat. Sed que contraria sunt qua- litate ea brevi tempore valde augentur propter raritatem, et omnino raritas prodest ad germinationem et incremen- tum. (3) Argumento etiam illud est quod in diversa locorum natura et plantationis modis evenire vide:mus. Locis enim apricis et a vento silentibus, et si planta dense posita sint, arbores cito augescunt quidem sed laxo huinidoque evadunt corpore : sed in ventosis frigi- disque locis atque si plantwa magnis intervallis posits sint, minus quidem augescunt sed densiores siccioresque eveniunt : venti enim et frigus et omnino afllatus aeris cogit et densat materiem, ac simul contractiores fiunt neque in magnum ambitum expanduntur. Idem etiam sequitur cum planta magnis intervallis seruntur : tunc enim densiores et in crassitiem auctiores adolescunt; contra vero si intervallis brevibus ponuntur. (4) Atque idem in ceteris quoque animalibus deprehendere licet, maximeque in liominibus. Celerius enim quam mares femin:e incrementum capiunt , quod natura humida ma- gis etlaxze sunt. Idein etiam in arboribus patet. Punica enim, ficus et vitis celeriter augescunt, pheenix autem, cupressus, laurus, picea et olea difficilius : quamquam ex his queedam rectos habent meatus. Sed aut densitas aut siccitas aut δι simul impediunt : nam et siccitas augmenti celeritatem cohibet. Ad hc imbecillitas qui- busdam in causa est : que enim debilia sunt wgre au- gescunt et alimentum capiunt. Alimentum enim nec su- perari mec impediri oportet ab aere ambiente. Nam etiam quum ineatus sunt recti accedere oportet faculta- tem alimenti cunficiendi ac resistendi injuriis culi : alioquin nibiil illud prodest. Hoc igitur modo statuendum® est de facilitate et difficultate incrementi plantarum. IX. Que e semine proveniunt in universuin omnia de- teriora sunt, certe domestica, ut punica, ficus, vilis, amygdala; nam et genera omnino mutantur et queedam s&epe in silvestrem naturam abeunt ut in historiis docui- mus. Cujus rei causa seminis infirmitas est, quod ab aMuente copia superatur et ut quaedam sterilia fiunt propter alimenti copiam, quam conficere nequeunt, sic et deteriora evadunt quia copiam superare nequeunt, Idcirco Thasii amygdalas quando magnitudinem nacta sint inoculant : sate enim e mollibus dure nascuntur; quod idem etiam iu aliis fieri potuerit. (2) Que autem semina sunt valida, magis perstant, ut palma, picea que conifera vocatur et pinus pedicularis. Ifemque semina silvestrium : sed fortasse hacc nullam mutationem in pejus pati possunt, quia silvestris natura extremunm est. 174 ἀγριότης ἔσιατον. Ἀλλ᾽ ἢ εὐχυλία χαὶ fi εὐσαρχία τούτων πρὸς ἄλληλα γίνεται διὰ τὸν ἀέρα χαὶ ἁπλῶς τοὺς τόπους. ᾿Επεὶ χαὶ τὰ ἥμερα εἷς τοῦτο διαφέρει" δύνανται γάρ τινες γῶραι διατηρεῖν τὰς φύσεις, αἱ , μὲν μέχρι τινὸς, αἱ δ᾽ ἁπλῶς" αἱ δὲ χαὶ μεθιστάναι 10 15 25 40 45 [0 πρὸς τὸ βέλτιον χαθάπερ εἴρηται περί τε τῶν ἐν Al- χαὶ ἐν Κιλικίᾳ ῥοῶν" αἱ μὲν γὰρ γλυχεῖαι χαὶ οἰνώδεις s αἵ δ᾽ ἀπύρηνοι χαὶ χαλλίχοχχοι γίνονται περὶ τὸν Πίναρον ποταμόν. () Ἁπλῶς δ᾽ ὅταν οἰχείαν χῶραν λάδωσιν οἱ χαρποὶ μᾶλλον δύνανται τὰ γένη διατηρεῖν ὅταν μάλιστ᾽ εὐσθενῇ χαὶ χαλλικαρπῇ τὰ δένδρα. ᾿Εν δὲ τοῖς ἐπετείοις σπέρμασι πανταχοῦ πρὸς τὴν χώραν ἣ μεταθολὴ γίνεται πλὴν οὐχ εὐθὺς σπαρέντων, ὀλίγος γὰρ ὃ ἐν τῇ Υῇ χρόνος, ἀλλὰ τρίτῳ δὴ ἔτει" τότε γὰρ ἀλλοιοῦται πρὸς τὴν ἐχτελείωσιν ὥσπερ χαὶ τὰ ζῶα" xal γὰρ ταῦτα τριγονήσαντα συν- εξομοιοῦται: 03 μὴν ἀλλ᾽ ἐπίδηλόν γέ τι ποιεῖ χαὶ ὃ πρῶτος ἐνιαυτός. Καὶ τὰ μὲν dx τῶν σπερυάτων χείρω διὰ ταύτας τὰς αἰτίας. X. ‘H δ᾽ ἐπέτειος βλάστησις, αὕτη γὰρ οἷον δευ- τέρα γένεσίς » ἐστιν , οὐχ dua γίνεται πᾶσιν ἀλλὰ πα- ρβαλλάττει ταῖς ὥραις, ὥστε σχεδὸν ἐν ταῖς ἐναντίαις ἐνίων εἶναι χαὶ τὰ μὲν θέρους, τὰ δὲ χειμῶνος βλασ- τάνειν. ‘Quotwe δὲ χαὶ ἣ χαρπογονία᾽ χαὶ γὰρ αὕτη διέστηχε τοῖς χρόνοις" ὡς μὲν οὖν ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ πρὸς ἑκάστην ὥραν σύμμετρον ἔχοντα τὴν χρᾶσιν ταῦτα χαὶ τὰς ᾿βλαστήσεις ἐν ἐχάστη͵ χαὶ τὰς τελειώ- σεις τῶν χαρπῶν ἀποδίδωσιν" (2) οὗ μὴν ἀλλὰ δεῖ καὶ τοῖς χαθέκαστα πειρᾶσθαι διαιρεῖν ἔνια μὲν γὰρ eù- θλαστῇ χαὶ f βλάστησις δι᾽ ἰσχὺν χαὶ πολυτροφίαν ὥσπερ ἀμυγδαλῇ fora χαὶ ὅλως τὰ ἄγρια μᾶλλον τῶν ἡμέρων. Ἔνια δὲ δι’ ἀσθένειαν ὥσπερ τὰ ποιώδη χαὶ ἐπέτεια' xal γὰρ ἀνθεῖ πολλὰ τούτων χατὰ χειμῶνα χα- θάπερ χαὶ ἡ ἀνεμώνη φαίνεται δὲ οὐδ᾽ ἣ μηλέα προαν- θεῖν δι᾽ ἰσχὺν, ἀλλὰ δι᾿ ἄλλην αἰτίαν. “Exatepa δ᾽ εὐ- "ΠΝ πρωϊδλαστεῖ ταὶ τὰ ἰσχυρὰ xal τὰ ἀσθενῆ" τὰ μὲν γὰρ τῇ δυνάμει χαὶ τῷ πλήθει προωθεῖ, τὰ δὲ ὑπὸ μικρῶν εὐχίνητα τῶν χατὰ τὸν depa. (3) Μέγα δὲ καὶ ὑγρότης xal μαλαχότης εἰς τὸ προϊέναι ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῆς πρώτης φύσεως ἐλέχθη" τὸ γὰρ ξηρὸν χαὶ πυχ- γὸν οὐτ᾽ εὐδίοδον δικοίως οὐθ᾽ ὕλης ἔχει πλῆθος. “Ὅσα δὲ ἐν ταῖς ἐναντίαις ὥραις ἐχύλαστάνει τούτων al- τιῶνταί τινες τὴν ψυχρότητα καὶ θερμότητα᾽ τὰ μὲν Ὑὰρ ψυχρὰ τοῦ θέρους, τὰ δὲ θερμὰ τοῦ χειμῶνος βλαστάνειν, ὥστε ἑχατέραν τὴν φύσιν σύμμετρον εἶναι πρὸς ἑκατέραν τῶν ὡρῶν. Οὕτω γὰρ. οἴεται χαὶ Κλείδημος" οὐ χαχῶς μὲν οὖν ἴσως οὐδὲ τοῦτο λέγεται, δεῖ δὲ χαὶ τὴν ὀλιγότητα χαὶ τὴν ἀσθένειαν χαὶ εἴ τι ἄλλο συναίτιον προστιθέναι χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν λα- χανωδῶν δρῶμεν. (4) Ἢ μὲν γὰρ ἀνδράχνη καὶ ὁ σίχυος καὶ ὅλως τὰ τοιαῦτα χάθυγρα χαὶ ψυχρά" τὸ δ᾽ ὥχιμον ξηρὸν καὶ ξυλῶδες" ἀλλ᾽ ὅμως οὐ δύναται πρὸ τῶν θερμημεριῶν βλαστάνειν εἴς γε διαμονὴν xal τελέωσιν" αἴτιον δ᾽ ἢ ἀσθένεια χαθάπερ χαὶ τῆς σι- THEOPHRASTI Sed succi et carnis preestantia, qua hsec inter se diffe runt, ab aere et omnino a regione efficitur : nam hec difterentia etiam inter domestica deprebenditur. Sunt enim regiones, que arborum naturas conservare possint , que- dam aliquamdiu , ali» semper : atque etiam tales, ut in melius mutent, ut de punicis in AEgypto et Cilicia patis adnotavimus : illa: enim dulces et vinosze, hse sine nucleo pulchrisque acinis ad Pinarum amnem nascuntur. (3) Omnino si fructus terram sibi convenientem nacti cisi melius servare sua genera valent , prescipue cusa arbere vigent laudabilemque fructum ferunt. In seminibus 88- nuarum plantarum ubique mutatio sequitur loci nate ram, quanquam non in prima salione, nam parum tem poris in terra morantur, sed tertio demum anno. Tex enim perfecta fit mutatio, sicut animalia quoque post tertium partum perfectam similitudinem reddunt. Vera» tamen primo quoque anno mutationis vestigium ades. Has ergo ob causas Saar sunt, ques e semine pre- veniunt. X. Annua autem germinatio, que quasi secunda g- neratio est, non simul in omnibus fieri solet, sed ten- pore discrepat, ita quidem ut quibusdam' contrariis fere temporibus eveniat, aliis scilicet state aliis hieme ger- minantibus : eademque ratione fructuum generatie δὲ habet, nam hec quoque diversis fit temporibus. In usi versum igitur sic statuendum, qua piante convenien habent temperamentum singulis anni temporibus ces in illis et germinationem edere et fructuum maturitatem absolvere. (2) Verumtamen etiam in singulis hwc per- currere et definire debemus. Alia enim ad germinea- dum prona sunt et germinatio facile procedit propter robur et alimenti copiam, ut amygdala et punica, & omnino silvestres magis quam domestica : alia costr propter infirmitatem ut herbacee et annue : harum enim complures hieme florent ut anemone. Et vel ma- lus preecocem florem habere videtur non prapter rober sed alia de causa. Festinatio autem in utroque genere et validis et infirmis non caret ratione : illa enim propter vim et copiam alimenti cito emittunt germina, ha: vere quod a parvis celi aerisque momentis facile incitanter. (3) Multum etiam conferunt ad progressum humor e mollities, ut id etiam de prima generatione adnotavimes. Sicca enim et densa neque &que sunt permeabilia neque copiam habent materi». Quod vero quasdam contraris temporibus cgerminant, earum aut frigiditatem ant cale- rem efficere nonnulli censent. Frigida enim estate, calida autem hieme germinare ita ut utraque natura respondest utrique anni tempori; quam sententiam Clidemus quoque amplexus est. Quod quamquam fortasse haud perpe- ram existimant, oportet tamen adjungere etiam parvita- tem et infirmitatem, ct si qua alia causa ‘accedit, ut in oleaceis apparet. (4) Andrachne enim et cucumis € omnes ejusmodi humidw frigideque sunt : ocimen vero siccum et lignosum , tamen non ante dies calidiores germinare possunt, ita quidem ut durent et perticiantar. Sunt enim nimis infirma, ut et ea qua sicva vocatori 116 La δέχεσθαι μηδ᾽ ἐχπέττειν ἐξ ὧν f πρώτη βλάστησις" ταῦτα δὲ διὰ τί χαὶ τίνος ἕνεχα γένοιτ᾽ ἂν οὐχ εὔλογον εἰπεῖν (3) Ἡ μὲν γὰρ ἄμπελος ἢ μαινομένη τάχ᾽ ἂν δόξειεν οὐχ ἀλόγως δέχεσθαι" τῷ μὲν γὰρ μὴ ἐχ- πέττειν τὸν καρπὸν ὑπολείμματα πολλὰ ποιεῖται δγρότητος γονίμου., ταῦτα δ᾽ ὅταν ἀὴρ ἐπιλάδη μα- λαχὸς ἐχτίχτει, χαθάπερ χαὶ ἄλλοις τῶν δένδρων αἵ πορρώτεραι βλαστήσεις ἐπιγίνονται. Ἡ δὲ μηλέα χαὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα τελεογονεῖ χαὶ ἐχπέττει᾽ δι’ ὃ τὸ μερίζεσθαι [χαὶ ] ἄλλοτ᾽ ἄλλο βλαστάνειν ἄτοπον χαὶ ταῦτ᾽ ἀπὸ μιᾶς ὁρμῆς. Αἴ μὲν οὖν ἀπορίαι σχεδὸν αὗται καὶ τοιαῦται εἴρηνται περὶ τούτων. (4) Πρὸς δὲ τὸ τὴν αἰτίαν τοῖς ἀπορουμένοις λέγειν πρῶτον ληπ- τέον ὅπερ εἴρηται χαὶ πρότερον ὅτι πᾶν δένδρον ἀρχὰς πολλὰς ἔχει πρὸς τὴν βλάστησιν χαὶ τὴν χαρποτοχίαν" τοῦτο δ᾽ ὥσπερ ἐλέχθη τῆς οὐσίας ὅτι χαὶ πολλαχόθεν ζῇ δύ ὃ χαὶ βλαστητικόν. Εἰσὶ δ᾽ οἵ πρῶτοι τούτων ἀναγχαιότεροι, ἐκ τῶν ἀρχῶν δὲ τούτων οὐθ᾽ Suorot πάντες οὐθ᾽ ἴσοι οὐθ᾽ ἅμα βλαστάνουσιν οἱ βλαστοὶ, ἀλλ᾽ ὅταν ἦ πλείων συρροὴ xal ἰσχυροτέρα χατὰ ταῦτα θᾶττον χαὶ πλεῖον" ἕχαστος γὰρ αὐτῶν ὥσπερ φυτόν ἐστιν ἐν τῷ δένδρω χαθάπερ ἐν τῇ γῆ μὴ ἅμα δὲ τῆς βλαστήσεως οὔσης μηδ᾽ ἴσης τῆς ἰσχύος εὐλό-- que οὐδὲ τῶν χαρπῶν f πέψις ἅμα γίνεται πάντων" (6) ἐπεὶ καὶ i θέσις διαφορὰν ποιήσει τῶν μερῶν οἷον ἢ πρὸς ἀνατολὰς ἣ δύσεις ἢ πρὸς ἄρχτον A peonpbpiave ὥσπερ γοῦν χαὶ ὅλων τῶν δένδρων εἰ ἐν εὐδιεινῷ τό- me πρωϊδλαστῇ γὰρ ταῦτα χαὶ πρωΐχαρπα. ‘l'orad- τῆς δὲ τῆς φύσεως οὔσης τῆς χοινῇς ὅπου μὲν ὃ ἀὴρ μαλακὸς χαὶ εὐδιεινὸς ὀλίγον χρόνον (οὐ) βλαστητιχὰ τὰ δένδρα γίνεται χαθάπερ χαὶ περὶ Αἴγυπτον, ὅπου δὲ χειμέριος χαὶ σχληρὸς πλείω" τὸ γὰρ ὅλον βραχεῖά τις ἂν γένοιτο διάλειψις εἰ fi ἐκ τῆς γῆς τροφὴ ὄαψι- λὴς εἴη καὶ ὁ ἀὴρ εὐχραής. (6) ᾿Επεὶ χαὶ τὰ μὴ φυλ- λορροοῦντα παρά τισιν οἷον συχὴ χαὶ ἄμπελος διὰ τοῦτο οὐ φυλλορροεῖ χαθάπερ εἴρηται di’ ὅτι διαρχὴς ἣ τροφή" τουτὶ μὲν οὖν χοινὸν ἐπὶ πλειόνων ἐστί: τὰ μὲν γὰρ διὰ τὴν φύσιν, τὰ δὲ διὰ τὸν τόπον ἔγχει τοι- αὐτὴν. Διηρημένων δὲ τῶν μὲν φυλλοθόλων, τῶν δὲ ἀειφύλλων αἰτίας δ᾽ οὔσης τοῖς ἀειφύλλοις τῆς διχρ- χείας τῆς τροφῆς ὧν τὰ μὲν διὰ τὴν ἰδίαν φύσιν, τὰ δὲ διὰ τὸν τόπον τοιαῦτα, τρίτον δὴ χαὶ ὥσπερ ἐφεξῆς τούτοις τὴν ἀειδλάστησιν θετέον, ὅτι τὸ ἀείφυλλον οὐχ ἀειθλαστὲς, ἀλλ᾽ ἐχεῖνα μὲν ὥσπερ διατηρεῖν μόνον δύνανται τὰ προῦύπαργοντα ταῦτα δὲ χαὶ προσεπιγεν- νᾶν ἕτερα διὰ τὴν ἰδίαν δῆλον ὅτι φύσιν’ (7) τοῦτο δὲ καὶ ἐν ἄλλοις μέχρι τινός" ἐπιθλαστάνει μὲν γὰρ τὰ μὲν ἄμα τοῖς ἄστροις, τὰ δὲ καὶ ἀορίστως ὥσπερ χαὶ ἄμπελος. “O δὴ τούτοις μέχρι τινὸς (ἐχείνοις) du ὅλου δέδωχεν ἣ φύσις ὥστε χαὶ βλαστοφνεῖν χαὶ χαρ- πογονεῖν. Οὔσης δὲ τοιαύτης τῆς οὐσίας οὐδὲν ἄτο- πὸν ἤδη τὰ μὲν τελεοῦν, τὰ δ᾽ ἀνθεῖν, τὰ δὲ βλαστά- νειν, τὰ δὲ μέλλειν" ἐπείπερ οὐδ᾽ ἐν τοῖς ἄλλοις δέν- ὄρεσιν ἅπανθ᾽ ἅμα τὰ μέρη, διαφέρει δὲ τοῖς χρόνοις THEOPHRASTI aut quia rami non accipiant eadem neque concoquere possint : id vero eur ita fiat et quem ad finem explicare non est in promtu. (3) Quod enim vitem, quam insanam vocant, attinet, in ea videtur, quamvis succum recipiat, res tamen ratione non carere. Quoniam enim fructum suum non concoquit, multas sibi humoris genitalis re- liquias parat, qui quando cclum mite subsecutum sit novos parit fructus, ut aliis quoque arboribus germina- tiones ulteriores fiunt; malus vero persica et que cetera sunt ejusmodi fructus perfectos reddit et concoquit. Ni. rum ergo est divisionem talem fieri et alia alio tempore germina edi et uno quidem endemque nature impetu. Has igitur talesque dubitationes hac de re existere diri mus. (4) Qua ut ad causas suas revocentur. primum adsci- cendum est quod supra posuimus, omni arbori principia inesse permulta tam germinandi quam fructus generandi. Id vero quomodo diximus est parsnature sue, quia multa tanquam sedes vitae habet ideoque germinum initia. Ho- tum prima qusedam magis necessaria sunt; sed e prinei- piis istis germina neque similia omnia neque paria neque simul erumpunt, sed quando alimenti afflurus major sit et fortior, tunc et celerius et plura prodeunt. Umm- quodque cnim eorum tanquam planta est in arbore velat in terra. Cum vero germinatio omnium non simul fiat neque par sit ejus vis consentaneum est neque fructuum omnium maturationem simul evenire. (5) Nam gitus etiam differentiam faciet partium, videlicet cum δαὶ orientem aut occidentem aut septentriones aut meridiem spectent; sicut etiam arborum ipsarum, que, si in loco aprico habitent, germina fructusque pracoces habebunt. Cum igitur communis omnium natura hujuscemodi sit, ubi aer mollis et mitis dominatur brevi admodum tem- pore arbores germinationem intermittunt, ut in Agvpto, sed ubi frigidus immitisque longius cessant. Omnino enim intervallum breve esse videtur dummodo alimentum terra det copiosum et coelum bene temperatum sit. (6) Nam et arbores quedam locis quibusdam folia non amittentes, ut ficus et vitis, idcirco retinent, ut diximus, quia satis multum alimenti accipiunt. Hoc igitur pluribus com- imune est ‘ alia enim natura sua virtute alia loci ali imenti copiam habent. Cum autem stirpes fronde deci- dua et perpetua distincta sint, atque cur queaedam semper vireant causa sit alimenti copia sufliciens, qua aliis na- ture aliis soli virtute prabetur, tertium his deinceps genus est addendum eorum, que perpetuo germinant. Nam que perpetuo virent non perpetuo germinant, sel illa quasi non nisi servare queunt quae antea nata suni. hac autem propter naturam suam generando nova adii- cere. (7) Ποὺ vero in aliis quoque quadamtenus fi Nova enim germina edunt alia una cum sideribus, aliz nullo tempore certo ut vitis. Quod igitur his aliquatcous natura concessit, ( illis) perpetuum largita est, ut semper germinent semperque fructus generent. Cum autem talis eorum natura sit, nullo modo absurdum est, si parta alie fructum perficiant, ali:e florem, alia germen edask alice promittant : nec enim in ceteris arboribus ombt DE CAUSIS ὅτι τὰ μὲν ἄλλα παρ’ ὀλίγον, τὰ δ᾽ ἐφεξῆς. (9) Ἀλλ᾽ ἐκεῖνο μᾶλλον ζητητέον τίς # πόθεν fi χρᾶσις χαὶ ἡ δύστασις τῶν τοιούτων" ἔοιχε δὲ παραπλήσιον πλὴν χαλεκώτερον χαὶ τίς ἢ τῶν ἀειφύλλων' προσεπειπεῖν τὰρ δεῖ χαὶ διὰ τί τοσαύτην λαμόάνει χαὶ δύναται πέττειν ὥστε γεννᾶν ἢ γὰρ ἐπιόλάστησις χαρποτο- χίας ἕνεκα" ἐπεὶ τό γε πλείους ἅμα χαρποὺς ἔχειν τὸν μὲν τέλειον, τὸν δ᾽ ἀτελῆ, τὸν δ᾽ ὑποφυόμενον συμ- βαίνει χαὶ τῇ ἀρχεύθῳ χαὶ ἄλλοις ὧν βραδεῖά τε ἣ ἔχκεψις χαὶ δυσαπόπτωτος ὃ χαρπός. Ἡ μὲν οὖν τούτων αἰτία μέχρι τούτων εἰρήσῆω τὰ νῦν. XII. Πότερα δ᾽ ἡ βλάστησις χαὶ αὔξησις ἅμα τῶν ἄνω τι γίνεται χαὶ τῶν ὑπὸ γῆς ἢ διηρημέναι τοῖς γρό- νοις; ὥσπερ τινές φασι τὰς μὲν ῥίζας αὐξάνεσθαι μετο- πωρου χαὶ γειμῶνος » τὰ δὲ στελέχη χαὶ τοὺς ἀκρεμό- νας ἔαρος χαὶ θέρους χαὶ μάλιστα δ᾽ ὑπὸ τὸ ἄστρον. Ἰῶτο δὲ κατὰ λόγον οὕτω gupbzivem, ἐν γὰρ τῇ πρώτῃ γενέσει χαταχολουθεῖν᾽ ἐν ἐκείνη γὰρ τὴν ple Ὧαν πρότερον ἣ τὸν βλαστὸν ἀ ἀφιέναι πᾶντα' προῦπάρ- 10 γὰρ ἀναγχαῖον ᾧ τὴν τροφὴν ἐπάξεται. (:) Φενερὸν δὲ χαὶ ἐν ταῖς μετοπωριναῖς φυτείαις" τότε γὰρ ῥιζοῦται οὐ βλαστάνει δὲ τὰ φυτευόμενα ἢ ἐπὶ fpegu τι πρὸ τοῦ ἔαρος" εἰ

4 4 σ Σ “ΔΝ ,ὔ αὐτομάτοις ἄτοπον auubaiver χαὶ ὥσπερ παρὰ φύσιν, τὸ ἐκ τῶν σπερμάτων pelo {ίνεσθαι χαὶ ὅλως μὲν ἐξίσ στασῦαι τοῦ γέ νους" Οὐὲ γὰρ Ci τοῦτο χατὰ φύσιν, ἀλλ᾽ ἀεὶ τὸ ὅμοιον ἀπ τογεννᾶν. (13) Αἱ μὲν οὖν ἀπο- prat Gy dov αὗταί τε χαὶ τοιαῦται, φαίνε τῶν πρότερον εἶναι ὄξλον ὅτι raro ἐτέον τὰς φύσεις Τοῖς μὲν γὰρ ἢ αὖ- ται Ci val ἐχ ὥσπερ χαὶ τὰς πέψεις λέγομεν. τόματος î, οἰκειοτέρα, τοῖς ὃς ἢ τῆς ϑεραπε ίας χαὶ γεωργίας, ἔνιχ δ᾽ ἀμφοτέρως. E: ὧν χαὶ διαιρε- τέον ὥσπερ χαὶ ἢ φύσις διήρηται ἡμέ ἔρις χαὶ ἀγρίοις buotws ἔν τε ζώοις χαὶ φυτοῖς. ‘E κατέροις γάρ ἐστι πολλὰ quei xal οἰχεῖα χαὶ πρὸς σωτηρίαν χαὶ πρὸς διαμονὴν χαὶ πρὸς αὔξησιν χαὶ βλάστησιν χαὶ τῶν χαρπῶν γέ ἔννησιν. Ἴσως δὲ χαὶ ἐν αὐτοῖς τοὶς καρπί- μοις πάλιν ἂν τις διέλοι τὰ μὲν εἰς τὸ αὐτόματον, ἀφιεὶς, τὰ δ᾽ εἰς ἐπιιέλειχν καὶ κατεργασίαν μόνον. 4 “ἢ e κ.. f Ἀλλὰ E τούτων μὲν ἐνταῦθ᾽ ὃ Gropistsoc. “n lesa ν ari XVII. Περὶ δὲ τῆς πέψεως ὅθεν ὃ λόγος ἐξέθη | τὸ βέλτιον χαὶ ταῦτα - 4 Ἁ ] προσαπαιτεῖν δ᾽ αὐτὴν Tr re aÒ@aOaoJqW” “rs . THEOPHRASTI ΄Ώ Atque succi quoque perfectio diversa esse videtur εἰ ipsa per se et quatenus ad usum nostrum spectat, qua in succis acribus ac medicatis et Jlacteis cernitur, quales maxime commendantur plurimoque in usu sunt. His igitur singularis quadam facultas naturze inest, cui pro- fecto ct alimentum et cultus cura confert, aut e contra- rio neglectus, ut in silphio et capparide et si que alia cultum aspernantur, aut si qua:-dam prorsus siccum vel humidum vel bibernum solum desiderant. (10) Ex hoc autem ipso nova exoritur questio communis de universe stirpiun genere, utrum natura e spontaneis putius cos- sideranda sit an ex cultis, et utri generi insit id qued secundum naturam esse dicimus. Que quidem questio fere cadem est, vel potius pars illius alterius, utrum e genere silvestrium an cx domesticis sit natura indicanda. Natura videlicet in se habet principia atque dicimus al- terum secundum naturam esse, qualia sunt ca que suopte motu existunt, alterum extrinsecus effectem, praesertim quidem quer artis ope fiunt ; haec enim ab alio principio proficiscuntur. (11) Atque in animialium genere quis conformantur οἱ si perducuntur ad minorem majo- reive inolem et omnino ad effigiem quandam forma, a secundum naturam esse nullo modo dicendum. Ea vere seimper id spcetat quod optimum est, quod verura esse omnes consentiunt : eodem vero etiam omnis cultus onera speetant. Ha:c enim simul perfectionem quandam natore volunt, quando quie in corporibus manca sint artis ope suppleantur, quo pertinet ut alimenti commnodi copia sub ministretur, quieque impedimento et damno sunt remo- veantur. Idem etficiunt nimirum loca stirpibus singulis accommodata, in quibus quidem naturam spectandam esse dicimus : (12) sed ista rerum cxternarum tantum- modo ratione modoque opitulantur, ut cieli, flatuum, soli et alimenti , agricolarum vero cura et in ipsîs stir- pibus interna immutat et transformat. Itaque si natora ista adininicula requirit ut id quod optimum sit pessit etficere, cultus quoque ea non spernere videtur, quippe qua propria et convenientia sint. Nec ratio deest cur huc requirat et exigat, priesertim cum ex his ipsis pendeat atque in his sua habeat principia. Nam in spontanea propagatione illud quoque mirum evenit atque tanquan naturie contrarium, quod e seminibus sata deteriora evadunt atque adeo degenerant : hoc enim minime se- cundum naturam est, sed ut semper sui similia gent- rent. (13) Hic igitur et hujusmodi dubitationes in hac disputatione occurrunt. Ex antca dictis autem patet stirpium naturas distingucndas esse, ut maturationis inodos distinximus. Aliis enim natura spontanea magis est propria, aliis cura et cultura , nonnullis utraque ratio convenit. Inde discrimen fieri debet, sicut et natura fecit inter mitia et silvestria pariter in animalium ac ia stipium genere. Quippe tam mitia quam silvestria inulta habent naturalia atque propria, qua ad conserva- tionem οἱ diuturnitatem, atque ad incrementum, germi. nationem et fructuum generationem pertinent et agunt Fortassis autem cet in fructiferis ip»is partitionem facere licet, ita ut una pars ad spontaneum motum referatar, altera ad solertiam et culturam. Horum igitur deterni- natio hoc modo statuenda. XVII. Quie de cuctione, unde oratio cxivit, restanti DE CAUSIS PLANT. I. 47. πάλιν τὰ ἐπίλοιπα λεχτέον. Ὥς γὰρ ἐπὶ τὸ πᾶν ὧν μὲν ὁ χαρπὸς ὑγρὸς χαὶ γυμνὸς ἣ λεπτὸν ἔχων περὶ αὑτὸν χέλυφος ταῦτα μὲν πρωΐχαρπα s χαθάπερ ἄμπε- λος καὶ συχῇ μάλιστα δὲ συχάμινος" αὕτη γὰρ γυμνὸν ἔχει τὸν χαρπὸν ὥτθ᾽ ὅσον ἂν ὃ ἥλιος ἐπέλθη,, ταχὺ προηλλοίωσε βραχείας δεόμενον θερμότητος" ἅμα δὲ καὶ ἐν αὐτῷ συνεργάζεται δύναμις ἰσχυρὰ καὶ ἀθρόως ἐπιοῦσα χαθάπερ καὶ πρὸς τὴν βλάστησιν" (2) È γὰρ ὀψιότης ἐποίησεν ἀθροισμὸν, ὅθεν al τε βλαστήσεις ἀθρόαι χαὶ μετὰ φορᾶς γίνονται νεανιχῆς ὥστε χαὶ ψόφον ποιεῖν χαθάπερ τινές φασι χαὶ αἵ πέψεις τα- griar παρόμοιον γὰρ τὸ συμβαῖνον ὥσπερ καὶ τοῖς σίτοις ὑπὸ τῶν γειμώνων χατεχομένοις" ἀνεθέντες γὰρ οὕτω ταχείας ποιοῦνται τὰς αὐξάσεις ὥστε μὴ πολὺ χαθυστερεῖν ἢ μὴ κατὰ λόγον τοῖς εὐδιεινοῖς, (4) Ἢ μὲν οὖν τῆς συχαμίνου διὰ τοῦτο πρώϊος. Ὡς δὲ Μενέστωρ φήσὶν, ἣ μὲν βλάστησις αὐτῆς ὀψία διὰ τὴν ψυχρότητα τοῦ τόπου, ἣ δὲ πέψις ταχεῖα διὰ τὴν ἀσθέ- γειαν" οἱ δὲ τῆς ἀμπέλου χαὶ τῆς συχῇῆς ὀψιαίτεροι, ὅτι καὶ τὰ χελύφν͵ περίκειται χαὶ ὑγρότης πλείων καὶ παχυτέρα. Ναὶ τὸ μὲν σῦχον μεῖζον τῷ ὄγχῳ xal ἀθροωτέρα me fi πέψις αὐτῶν, οἱ δὲ βότρυες καὶ τῷ κλύθει πλείους ὡς πρὸς τὴν δύναμιν καὶ ἐν τούτοις ἀθρόος ὁ χαρπὸς χαὶ οὐ διειλημμένος, ἔτι δὲ ὑπόσχιος καὶ οὐχ διαοίως ὑπαίθριος καὶ ἣ ὑγρότης πολλὴ, φύ- σει γὰρ τὸ δένδρον φίλυδρόν ἐστιν. Ἔτι δὲ xal ταύτῃ συμθαίνει τὸ μὴ ἀθρόον ἀλλὰ χατὰ μέρος πέττειν dv ὃ xal πολὺν διαμένει γρόνον χαὶ ἐπὶ πλεῖον δὴ τούτοις ἢ ὑγρότης λεπτὴ χαὶ ὑδατώδης. Ἅπαντα γὰρ τὰ γλυχέα βραχυτέρας ποιεῖ τὰς πεπάνσεις, ἐὰν δὲ di τις χαὶ πρὸς τὰς ἡμετέρας γρείας ποιῇ; τὰς ἀφαιρέσεις ἔτι μᾶλλον. (1) Αὐτῶν μὲν οὖν τούτων σχεδὸν ἐν τούτοις αἱ altiar τοῦ πρότερον χαὶ ὕστερον, Οὐ υὴν καθόλου τῶν δένδρων ἐστὶ τὸ πρωῖον. [Ι[ολλαὶ γὰρ διαφοραὶ καὶ ἀμπέλων χαὶ συχῶν ὥστ᾽ ἐνίων πόρρω πάνυ κπεπαίνεσθαι, δι᾿ ὅπερ ἴσως τὰς χαθόλου λεκτέον αἰτίας. Πρωΐχαρπα μὲν ὅσα μήτε χάθυγρα μήτε ψυχρὰ τοῖς ὀποῖς, ἔτι δὲ γυμνὰ ἢ λεπτοῖς ὑμέσι περιε- χόμενα χαὶ τὴν πέψιν ἔχοντα τῶν χυλῶν ὑδαρῇ καὶ pad παχεῖαν" (5) ὀψίχαρπα δὲ τὰ ἐναντία τούτων, ὅσα χάθυγρα χαὶ ψυχρὰ χαὶ τοῖς χαρποῖς ἢ τοῖς περιχαρ- πίοις ξυλώδη χαὶ σχληρὰ, xaì ὧν αἱ περιοχαὶ τοιχῦ- ται χαὶ ἅμα πλείους, ἐτι δὲ ὧν οἱ γυλοὶ καὶ πρὸς τὰς πέψεις λιπαροὶ ἢ ἄλλην τινὰ ἔχοντες παραπλησίαν δύναμιν. [᾿Ἐὰν ξηροί τε καὶ ὀλίγην ἔμοντες ἅμα καὶ τοιαύτην ὑγρότητα πρὸς τὴν πέψιν") ἅπαντα γὰρ ταῦτα χωλυτιχὰ τῶν πέψεων. (6) “Ex δὲ τῶν χαθ᾽ ἕχαστα θεωροῦσι σύμφωνος ὃ λόγος τῶν γιγνομένων. Τῶν γὰρ ἀειφύλλων ἅπανθ᾽ ὡς εἰπεῖν ὀψίχαρπα. Zu- λώδεις δὲ di καρποὶ xal τὰ περικάρπια χαθάπεο πεύ- χης, πίτυος, κυπαρίττου, τῶν δ᾽ αὖ ξηροὶ ἣ λιπαροὶ ἢ γλισχρότητα τινα ἔχοντες, ὥσπερ ὃ τῆς κέδρου χαὶ τῆς ἰξίας, δι᾿ δ χαὶ οὐχ ὄντες μεγάλοι δυσχατέργαστοι τῷ εἶναι τοιοῦτοι χαὶ ἅμα διὰ τὴν πυχνότητα unepù 185 dicenda exponamus. In universum quorum fructus hu- midus et nudus aut tonui tegmine circumdatus, ea fruc- tus pracociores habent, ut vitis, ficus, maxime vero Sycaminus : haec enim nudum habet fructum, ut quan- tumcunque sol attigerit, cito mutari possit, utpoto qui minimo ezeat calore. Simul autem in ipso cooperatur vis fortis et confestim accedens sicut ad germinationem quoque. (2) Longa enim dilatio germinis collectionem fecit, undc germinatio confertim magno cum impciu erumpit adco ut vel sonitum faciat, ut quidam referunt, et maturatio citissime perficitur. Quod hic accidit si- mile est illi, quod in frumento fieri videmus, quando id longie hiemes cohibuerint. Quum primum enim remissa sunt adeo celeriter faciunt incrementum, ut non multo scrius prodeant aut non pro ratione quam qua ca:lo se- reno utebantur. (3) Sycaminus igitur hanc ob causam cito germinat. Sed ex Menestoris sententia germinatio ejus sera est propter infirmitatem. Vitis autem et fici fructus serius perficiuntur, quod et tegminibus ambiuntur et succus copiosior et crassior est. Praterea fici moles major et coctio confertim quodammodo fit, uve vero numerosiores quam pro viribus vitis, atque in his frue- tus stipati neque discreti, item foliis umbratici neque celo libere expositi et succus copiosus : natura enim hwec arbor aqua amans est. Accedit quod vitis ctiam non omnes simul fructus sed particulatim maturat, unile et diu permanet et succus uvarum diutius tenuis et aquo- sus inest. Omnia enim dulcia breviore tempore natura fiunt, et si quis fructus ad usus nostros decerpserit, etiam citius. (4) Cur igitur harum arborum huic prius illi se- rius fructus maturescant, he sunt cause ponende. Non tamen omnes es arbores fructum mature perficiuut : magna enim varietas est inter species vitis et fici, ila ut quarundam fructus admodum sero perficiantur : pre- stat ergo causas de toto genere exponere. Mature igi- tur fructus perficiunt, quae neque aquosos neque frigidoe succos habent, οἱ quibus fructus nudi aut membranis tenuibus terti, et quorum succus aquosus manere debet neque coctione inspissari. (δ) Sero autem fructus matu- rescunt iis, quibus contrarie humida frigidaque natura, fructus aut pericarpia lignosi et duri, similibusque ac si- mul pluribus involucris cincti, denique quorum succi pingues sunt aut similem aliquam qualitatem habent diflicilem ad perficiendum [ et quorum fructus sicci pa- rumque humoris habent cumque ad concoquendum difli- cilem ]). Hivc omnia enim coctionem impediunt. (6) Si vero hanc rem in singulis stirpibus persequaris ratio cum rebus ipsis consonabit. Etenim e semper virenti- pus tantuin non omnes sero fructus ferunt : fructus au- {em et pericarpia lignosi sunt, ut pini, pinea, cupressi ; aliarum vero sicci aut pingues aut lentitia quadam pre- diti, ut cedri et ivy&, quamobrem etsi non sunt magni agre tamen perficiuntur ob istam qualitatem, atque si - mul propter densitatem alimentum exiguum allluit εἰ 186 καὶ ἢ ἐπιρροὴ χαὶ ἣ ἐπίσπασις ὅλη. (1) Τῶν δὲ μὴ ἀειφύλλων ὅσα χάθυγρά τε καὶ ψυχρὰ καὶ ὅσα γεώδη" καὶ γὰρ fi ψυχρότης καὶ τὸ πλῆθος δυσέργαστον χαὶ τὸ γεῶδες χαὶ ἡ ξηρότης ὥσπερ τῶν ἀχράδων χαὶ τῶν βαλάνων. Ὅσα δὲ χέχραται πρὸς τούτοις χαὶ ἐν θερμασίᾳ τυγχάνει καὶ μανὰ ταῦτα χαὶ πρωϊδλαστῇ xal πρωΐίχαρπα συμμετρίαν ἔχοντα τῆς μίξεως χαὶ ἐν αὑτοῖς χαὶ πρὸς τὸ περιέχον. (8) Χρὴ δὲ λαμθάνειν ἕκαστα ὥσπερ τῶν εἰρημένων ἐὰν μή τις ἢ χώλυσις. Οὐδὲ γὰρ ἕν τούτων χύριον ἐπενεγχεῖν οὔτε πρωΐϊχαρ- πίαν οὔτε ὀψιχαρπίαν οὐδέ γε πλείῳ (A) πάντα, ἐὰν. ἕτερ᾽ ἅττα ἐναντιώτατα. Λέγω δ᾽ οἷον ἔνια γυμνό- χαρπα μὲν, ὄψια δὲ, χαθάᾶπερ μίλαξ χαὶ ἄλλ᾽ ἄττα βοτρυώδη. Τὰ δὲ πρὸς τῷ ὀψίῳ χαὶ χατὰ μέρος πε- παίνεται χαθάπερ ὃ βάτος. Τούτων γὰρ τὰ μὲν, ὅτι ψυχρὰ τῇ φύσει, ὀψίχαρπα καὶ ὀψιδλαστῇ, ὅσα δὲ γυμνὰ καὶ ἀχέλυφα οὐχ ἱκανὰ περιλαμδανόμενα τῇ dipa τὰ δ᾽ ὅτι ξηρὰ τῇ φύσει" πᾶν δὲ τὸ ξηρὸν ἰχμά- δος δεῖται καὶ πρὸς τροφὴν χαὶ πρὸς πέψιν" (9) ὡς δὲ ὃ βλαστὸς ἀμφοτέρων μετέχει τῶν ὡρῶν ἐπὶ πολὺν χρό- νον παρεχτείνων᾽ ἀλλ᾽ ὥστε τύπῳ εἰπεῖν ταύτας ὑπο- ληπτέον εἶναι τὰς αἰτία. ᾿Επεὶ χαθ᾽ ἡλιχίαν ὀψικαρ- πότερα xal μὴ κατὰ τὰς ἐνιαυσίους ὥρας οἷον τὰ νέα τῶν φυτῶν διὰ πλῆθος ὑγρότητος χαὶ τὸ ὅλον τροφῆς ὀψίκαρπα. 'Γὰ δ᾽ αὖ πάλιν ὡς ὀψίφορα πόρρω τῆς ἥλι- χίας ὄντα καθάπερ τὸ ἐν Αἰγύπτῳ λεγόμενον δένδρον ὃ ἑκατοστῷ ἔτει μυθολογοῦσι φέρειν xaprrov. - ‘Il δ᾽ αὖ συχάμινος οὐδὲ πέττειν δύναται δι᾽ εὐτροφίαν χαὶ ᾿πλῆθος ὑγρότητος μὴ ἐπιχνισθέντων χαὶ ἐπαλειφθέν- τῶν ἐλαίῳ τῶν χαρπῶν. Οὐ μόνον δὲ τὸ πλῆθος ὀψιχαρπεῖν ποιεῖ τῆς τροφῆς, ἀλλὰ χαὶ ἀχαρπεῖν ἔνια, χαθάπερ ἐπί τε τῶν ἀμπέλων εἴρηται χαὶ ἐπὶ τῶν ἀμυγδαλῶν καὶ ὅλως τῶν διατιτραινομένων χαὶ τοῖς παττάλοις χολαζομένων. (0) Ἅπαντα γὰρ ὅταν τοῦτο πάθωσι, τῆς ὑγρότητος ἀπελαθείσης, τὰ μὲν ἐξ ἀχκάρπων κάρπιμα, τὰ δὲ χαλλιχαρπότερα χαὶ ἐγχυλό- τερα γίνεται, Τῆς δὲ ἀμυγδαλῇς ἐάν τις ἐγχόψας τὸν πάτταλον ἀποχαθάρη τὴν ἐπιρροὴν τῆς ὑγρότητος ἔπι ἔτη δύο ἢ τοία xat γλυχεῖαν fx πιχρᾶς γίγνεσθαί φασι. Δοχεῖ δὲ χαὶ f συχῆ ῥιζοτοιληθεῖσα χαὶ χα- τασχασθεῖσα εὔφορός τε ἐξ ἀφόρου γίνεσθαι καὶ πολυ- χαρπεῖν μᾶλλον. Σχεδὸν δὲ χαὶ (τὸ ) περὶ τὰς ἀμ- πέλους τὰς τραγώσας δωοιόν ἐστιν. Καὶ γὰρ τούτων ἀφελεῖν δεῖ καὶ ἀντισπάσαι τὴν εἰς τὴν βλάστησιν ὁρμὴ ὅπως χαρποτοχῶσινς XVIII. ’Ev τῷ αὐτῷ δέ πως γένει τῆς αἰτίας ἐστὶ χαὶ τὸ μὴ τὴν ἀρίστην καὶ πίειραν χαὶ βαθύγειον ἀρίστην εἶναι τοῖς δένδροις ἀλλὰ τὴν δευτέραν, τῷ δὲ σίτω ἐχείνην. ᾿Εν μὲν γὰρ τῇ (ἀρίστη) χατὰ βάθους ἰούσης τῆς ῥίζης χαὶ τῆς χώρας εὐτραφοῦς πλείω τῆς συμμέτρου τροφὴν ἐπισπῶνται, ἐν δὲ τῇ λεπτογείῳ xal μὴ βαθεία τὰς ῥίζας ἀναγκαῖον ἐπιπολαιοτέρας εἶναι χαὶ τροφὴν ἐλάττω χαὶ σύμμετρον" ἐπεὶ χαὶ ἐν ταῖς ψαφαραῖς χαὶ ταῖς πετρώδεσι δύνανται λαμθα- THEOPHRASTI parce attrabitur. (7) Ex iis vero, que non semper vi- rent, ee sero fructus ferunt, que humidxw et frigida queque terrene sunt. Nam et frigiditas et burnoris copia perfectionem impedit, item natura terrena et sicci- tas, ut in achrade et balanis. Qua autem ex lis omai- bus bene temperate sunt et satis calidas et corpore raro, he tam germen quam fructum mature edunt, utpote qua mixtionis rationem tum sibi tum colo ambienti bene attemperatam habent. (8) Verum singula ca, quss dicta sunt, ita velim accipi, ut nullum adesse impedimentum ponatur : nam nec una harum rerum efficere potest nec celeritatem nec tarditatem fructuum, neque vero plures vel omnes, si qua alia prorsus adversa impediant. Ha- bent exempli gratia quasdam fructum nudum sed serum, ut milax οἱ alia quedam que uve speciem gerunt. Alla praterquam quod sero etiam particulatim maturescunt, ut rubus. Horum enim alia propterea sero germinant et fructus ferunt quia natura sunt frigida; qua vero nuda sunt et tegmine carent perficere nequeunt fructum tem- pestate anni preventum : alia quod natura sunt sicca; omne vero quod siccum est humore indiget et ad nutri- tionem et ad coctionem. (9) Nonnullis vero germisa utriusque tempestatis participes sunt in multum tempus producta. Quatenus vero in universum hoc dici potest, ha sunt hujus rei cause ponende. Alio enim sensa, ratione ietatis habita non anni tempestatum, serotina sunt verbi causa novelle plante, que propter hursoris et omnino alimenti abundantiam sero fructus gerunt; alia vero eetate provecta sero ferre dieuntur, ut arbor illa Zegyptiaca quam centesimo etatis anno fructum ferre fabula narrat. Sycaminus vero neque coquere potest ob alimonie copiam et humoris, nisi fructus sculpti oleoque inuncti fuerint. Alimenti autem copia eflicit non solum ut sero fructus habeant, sed etiam ut quedam sterilia mancant , ut de vite et amygdalo monuimus et omnino de iis qua perforantur et paxillis adactis castigantar. (10) Haec enim omnia isto modo tractata humore sub- ducto pars e sterilibus fertilia evadunt, pars fructus pal- chriores succosioresque ferunt. Amygdalum si ei paxillo adacto humoris afiluentis copiam detraxeris per duo τε: tres annos, dulcem ex amara fieri tradunt. Ficum etiam radicibus resectis et trunco scarificato credunt e sterili fertilem longeque feraciorem reddi. Simile fere reme dium vitibus luxuriantibus adhibetur, quibus impetum germinandi nimium împedire et avertere oportet, ut frac- tus edere possint. XVIII. Ad idem fere causarum genus pertinet etiam quod non optimum et pingue et solutum solum arboribes maxime conducit sed bonitate secundarium, contra fra- mento illud convenit. Nam in illa, cum radix alte descea- dat et solum bene nutriat, majorem alimenti copiam quam convenit attrahunt, sed in tenui solo nec profundo necesse est radices in summa terra heareant et alimenti minor el commoda copia prebetur. Nam et in solo friabili et sax0s0 satis alimenti arbores capere possunt, radicibus demissis 35 - διαμένη χρόνον. 188 τὴν τῆς βλαστήσεως ὥραν, ὧν δὲ σαρχώδη τὰ περι- χάρπια ταῦτα δὴ σηπομένων χαὶ περιρρεόντων αὐτὰ καθ᾽ αὑτὰ σώζεται, τὰ μὲν ὄντα ξυλώδη χαθάπερ τὸ γίγαρτον καὶ è τοῦ φοίνιχος καὶ ὃ τῆς ἐλάας πυρὴν, τὰ δὲ ἐν ὑμέσι χαὶ χιτῶσι περιεχόμενα πλείοσι, τὰ δὲ χαὶ ἀλλήλοις πως συνημμένα χαὶ χοινὴν περιοχὴν ἔχοντα καθάπερ χαὶ τὰ τῶν ἀπίων χαὶ μήλων’ ἅπαντα γὰρ ταῦθ᾽ ὡς εἰπεῖν ἐν μείζοτι περιχαρπίοις ἵνα πλείω (3) Τῶν μὲν οὖν καρπῶν αὕτη φυ- λαχὴ xal σωτηρία πρὸς τὴν γένεσιν. Ἢ δὲ τῶν περικαρπίων παραμονὴ ὅρον τινὰ ἔχει SIA ἐλέ- χθη πρὸς τὴν χρείαν. Ἐπεὶ χαὶ οἱ χυλοὶ χρονιζόμενοι χαὶ ἀνυγραινόμενοι χείρους γίνονται, τῶν δὲ οὐδὲ πλείους [ οὐδὲ} ἀπό τινος ὥρας ὥσπερ οὐδὲ τῶν ἐλαῶν ἀπ᾽ ἀρχτούρου" μέχρι τούτου γὰρ τὸ ἔλαιον ἐγγίνεσθαι δοχεῖ, ἀπὸ δὲ τούτου τῆς σαρχὸς f αὔξησις, χαὶ ἐάν γε δὴ πλείω ποιΐ ὕδατα καὶ χεῖρον γίνεσθαι τὸ ἔλαιον ἀμόργην λαμόάνον πλείω, πολλάκις δὲ χαὶ σηπομέ- νου τοῦ xaproù. (4) [Περιμένουσι δὲ (τὴν) πέπανσιν καὶ οὐχ εὐθὺς ἀφαιροῦσιν ὅτι χαὶ ἣ χατεργασία χαὶ ἢ ἀφαίρεσις χαλεπωτέρα χαὶ ἔτι τὰ δένδρα λυμαίνοιτ᾽ ἂν ῥαδδιζόμενα. Φαίνεται δ᾽ οὖν εἴπερ τοῦτ᾽ ἀληθὲς ἡ τοῦ θερμοῦ φύσις δημιουργεῖν τὸ ἔλαιον καὶ τὴν λιπα- ρότητα τοῦ γυλοῦ συμμετρίαν ἔγουσα πρὸς τὸ ὑποχεί- μενον. ἩΙ δὲ πλείων ὥσπερ ἀλλοτρία χαὶ ἐπίθετος πρὸς περιττώματος χώραν.. .. οἷον ἀντισπῶσα μᾶλλον εἰς τὴν σάρκα τὴν τοῦ χυλοῦ δύναμιν" ὃ χαὶ τοῦ θέ- ρους καὶ τοῦ χειμῶνος συμόαίνει γιγνομένων ὕδάτων dx Διὸς χαὶ βρεχουμένων τοῖς ναματιαίοις ἐν δρμῇ τῆς αὐξήσεως οὔσης. ᾿Εχσαρχοῦνται γὰρ χαὶ ἀπολλύασι LI ἊΝ \ , A N i) ny 2 τὸ ἔλαιον διὰ τὴν 1 πολυτροφίαν ἂν μὴ μετὰ ταῦτα al- θρίαι γινόμεναι χαταξηράνωσιν, οὕτω di σώζεται χαὶ πληθύει μᾶλλον. “Ὅπερ ἤδη χαὶ πρότερον πολλάχις γέγονε καὶ τὸ τελευταῖον ἔζη ἐπ᾽ ἄρχοντος Νιχοδώρου, δι᾿ ὃ χαὶ ἢ ῥύσις ἐγένετο χαλλίων, ἐχ γὰρ τῶν ἡμίσεων ἢ αὐτή. Τὰς μὲν πέψεις ὅτι πρὸς τὴν χρείαν τὴν ἡμετέραν εὑρίσκομεν ἐχ τούτων χαὶ ἐχ τῶν πρότερον δῆλον ἐν οἷς È ὑπὲρ τῶν di γρίων εἶπομεν. XX. Φέρει ὃ δὲ τοὺς καρποὺς τὰ μὲν ἐχ τῶν ἔνων, τὰ δὲ ἐκ τῶν νέων βλαστῶν διεστῶτα ταῖς φύσεσιν εὐθὺς χατὰ τὰς χράσεις. “Ὅσα μὲν ξηρὰ καὶ πυχνὰ καὶ ξυλώδη ταῦτα μὲν ἐχ τῶν Evwv, ἅτε μιχρᾶς χαὶ / ΡΨ ” ” σ NI - βραχείας οὐσης τῆς ἐπιρροῆς. Aua δὲ xal ὁ βλασ- τὸς ἀσθενὴς ὥστε μήτε μετενεγχεῖν δύνασθαι μήτε MRI ra (ci € ΄“- 2 3 (4 CN . x LI χατασχεῖν, ὥσπερ ὃ τῆς ἐλάας. “Ὅσα δὲ ὑγρὰ xat μανὰ χαὶ τὸ ὅλον εὐτραφῆ, ταῦτα ἐχ τῶν ( νέων) " ἀθρόα γὰρ ἣ Spur xai πολλὴ, δι’ ὃ ἄμφω δύναται - Ἁ 1 LI là 3 ποιεῖν ἅμα τὸν τε βλαστὸν χαὶ τὸν χαρπόν. Οὐ μὴν ἀλλὰ χαὶ τὰ ἐχ τῶν ἔνων φέροντ᾽ drobidommuda τι ποιεῖται μιχρὸν χαὶ οὐχ εὐθὺς ἐκ τοῦ ξυλώδους ὃ χαρ- πός" οὐδὲ γὰρ οὐδὲ πέφυχεν ἂν μή τι παράλογον. (2) Ign LU LI | Di \ » LI LI > _\ LI ἰδιωτάτη δὲ χαὶ πρὸς τὰ ἄλλα χαὶ πρὸς αὐτὰ τὰ ξυ- λώδη τῶν χαρπῶν ἣ γένεσις τοῦ φοίνιχος, οὐ τῷ φέ-- μ ’ - , , perv ἀπὸ τινων ἔνων ἢ νέων, ἀλλὰ τῷ xuovpevov πρό- THEOPARASTI quibus vero pericarpia carnosa sunt, durant ipsa per se dum illa putrescunt ct dissolvuntur, suntque, aut lig- nosa ut acini et phoenicis olcaque nuclei, aut mesmbra- nis et indumentis pluribus circumdata; alia etiam inter. se aliquo modo cohzrentia et vasculo communi inclusa ut piri οἵ mali semina : haec enim omnia fere majoribus cot- tinentur pericarpiis quo diutius durent. (3) Hxe igitur seminibus instituta est custodia et conservatio ad gene- rationem. Pericarpiorum autem duratio termninum, uf diximus, statutum habet ad usum nostrum. Nam succus quoque si diutius inest et aquosus fit deterior evadit, d in quibusdam inde a certo quodam tempore ne augetur quidem , sicut in oleis ab arcturo inde : 00 enim usque oleum gigni putant, exinde vero carnem augeri, atque sì imbres frequentes accidant deterius fieri oleum amura adaucta : saepe etiam fructum computrescere. (4) Ex- spectant autem maturitatem neque cito decerpunt, quia et paratio olei et decerptio operosior atque arbores ipse, cum perticis fructus decutitur, detrimentum capiunt. Qu:e si vera narrantur caloris natura videlicet pinguita- dinem succi efficit et oleum conficit, si inter illum εἰ subjectam materiam modus justus intercedat. Nimius vero tanquam alienus et adscititius ad secationis locum... avertens quasi succi vim ad carmem. Quod et eetate εἰ hieme accidit, quum imbres frequentes ceciderint aut aquis canalium rigati fuerint, dum in ipso crescendi im- petu erant. Carne enim implentur oliva oleuragee amittunt propter alimenti copiam, nisi dies sereni inse- cuti eas exsiccaverint, quo fit ut serventur ac magis re- Quod et sapius antea et ΠΌΡΟΥ archonte Nicodoro factum est : itaque reditus olei major fuit, videlicet e dimidia copia tantundem fluxit. Coctionem itaque fruetuum ad usum nostrum spectare et dirigi tam ex his manifestum fit quam ex iis que antea de silves- picantur. tribus exposuimus. XX. Fructus cdunt autem alia ex anniculis alia e novel- lis germinibus, qu:r nature diversitas in temperamento posita est. Que sicca, densa et lignosa sunt ex anniculis promunt, quoniam alimenti parva et exigua copia affiuit, simul etiam ramulus non validus ita ut neque traducere possit alimentum neque retinere , ut germina ole®. Qua vero humida ct laxa οἵ omnino succulenta, hasc e no- vellis edunt fructum : confertus enim alimenti accursus et frequens est, ut utrumque possint simul proferre, εἰ surculum et fructum. Verumtamen ct illis que ex an- niculis ferunt non statim e ligno fructus erumpit sed an- tea pedunculum aliquem emittunt : neque enim e ligno unquam fructus erumpens visus, nisi praeter erdi- nem. (2) Maxime singularis et tum a ceteris omnibus tum a lignosis stirpibus ? diversa fructuum phenic$ est generatio. Non enim ex annotinis aut novellis 10 15 46 190 XXI. Ἐν ἅπασι δὲ τοῖς χαρποῖς τὸ περιχάρπιον πρότερον μᾶλλον ἣ αὐτός γε ὃ καρπὸς xal τὸ σπέρμα qiverar τοῦτο δ᾽ οὗ μόνον ὅτι ξυλώδη χαὶ πυρηνώδῃ γίνεται τὰ πολλὰ τῶν σπερμάτων, τὰ δὲ τοιαῦτα συν- ίσταται βραδύτερον, ἀλλὰ χαὶ ὅτι τέλος ὥσπερ ἐλέχϑη τὸ σπέρμα, δεῖ δὲ τὸ ἕνεκα ἄλλου πρότερον ἣ ἐχεῖνό γε εἶναι" ἐν προῦπάρχοντι γὰρ fi τῶν τοιούτων γένεσις, Av ὃ οὐχ ἅπαντα ἐνίων τὰ περιχάρπια σπερμοφόρα χαθάπερ τῶν βοτρύων αἱ μικραὶ ῥᾶγες ὡς οὐκέτι δυ- ναμένης τελειῶσαι τῆς φύσεως ταύτας" γλυχεῖαι δ᾽ οὐδὲν ἧττον τῶν μεγάλων. (2) Ἧ καὶ δῆλον ὡς ἄρα δᾶον ἐχπέψαι τὸ περικάρπιον' ἔοιχε γὰρ ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τοῦ ἀέρος καὶ τῆς ὥρας συνέψεσθαι τὸ δὲ σπέρμα τῆς φύσεως ἰδιώτερον εἶναι. Πρὸς ἡμᾶς δὲ τὰ μὲν (ἐν) οὐδενὶ, τὰ δὲ ἐν ἐλάττονι λόγῳ ἐλάττων γὰρ fi χρεία, δι᾿ ὃ καὶ τὰ ἀπύρηνα καὶ τὰ μαλαχοπύρηνσ μάλιστα ζητοῦμεν χαὶ ἐφ᾽ ὅσον δυνάμεθα τοῦτο οπεύ- δομεν ὥσπερ οἵ τοὺς βότρυς τοὺς ἀγιγάρτους ποιοῦν- τες. Ἡ δὲ φύσις δῆλον ὡς ἀμφοῖν ἀποδιδόναι βού- λεται τὸ σύμμετρον. (3) πότερον δ᾽ ἂν πλεονάζῃη Gatepov ἔλαττον" τοῦτο δὲ τῶν μὲν δι᾽ ὑγρότητα χαὶ ἁπλῶς εὐτροφίαν γίνεται δι᾿ ὃ xal τὴν γεωργίαν ἔφαμεν ξυμπονεῖν. Τῶν δὲ διὰ ξηρότητα χαὶ πυχνό- anta χαὶ τὸ ὅλον ἀτροφίαν. Καὶ πρὸς μὲν τὴν ἑχατέρον τελείωσιν χαὶ πέψιν, τάχα δὲ καὶ τῶν φυτῶν γένεσιν ὅλως καὶ πρωϊδλαστίαν ἅπαντα τὰ τοιαῦτα τήν τε τοῦ ἀέρος καὶ τοῦ ἡλίου δύναμιν αἰτιατέον καὶ τὰς ἰδίας ἑχάστων φύσεις εἴτ᾽ οὖν ὀγρότητι xal ξηρότητι (χαὶ πυχνότητι) χαὶ μανότητι χαὶ τοῖς τοιούτοις διαψερούσας εἴτε θερμότητι καὶ ψυχρότητι χαὶ γὰρ ταῦτα τῆς φύ- σεως" (4) τούτων δὲ τὰ μὲν ἄλλα σχεδὸν τῇ αἰσθήσει φανερά" τὸ δὲ θερμὸν καὶ ψυχρὸν ἐπείπερ οὐχ εἰς αἴσ- θησιν, ἀλλ᾽ εἰς λόγον ἀνήχει, διαμφισθητεῖται vat ἀντιλέγεται χαθάπερ τὰ ἄλλα τὰ τῷ λόγῳ χρινόμενα" περὶ ὧν καλῶς ἔχει διωρίσθαι πως, ἄλλως τ᾽ ἐπεὶ χαὶ πολλὰ πρὸς ταύτας ἀνάγεται τὰς ἀρχάς. Avaya δὲ ἐχ τῶν συμθεθηχότων ἅπαντα τὰ τοιαῦτα σχοπεῖν᾽ ἐχ τούτων γὰρ χρίνομεν χαὶ θεωροῦμεν τὰς δυνάμεις. (5) Mia μὲν οὖν αἰτία λέγεται τῶν θερμῶν καὶ ψυχρῶν ἡ εἰς τὸ χάρπιμον ἀνάγουσα καὶ ἄχαρπον ὡς τῶν μὲν θερ- μῶν χαρπίμων ὄντων, χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων τῶν γονίμων χαὶ ἀνόνων χαὶ τῶν ζωοτόχων καὶ ὠοτόχων. Ἑτέρα δ᾽ ἣ κατὰ τὰς χώρας θερμὰς ἢ ψυχράς" τὰ γὰρ ᾿ἐναντία ἐν ταῖς ἐναντίαις δύνασθαι διαμένειν, τὰ μὲν θερμὰ ἐν ταῖς ψυχραῖς, τὰ δὲ ψυχρὰ ἐν ταῖς depuaic. Οὕτω γὰρ εὐθὺς χαὶ τὴν φύσιν Ὑεννᾶν ὡς ὑπὸ μὲν τοῦ ὁμοίου φθειρομένων διὰ τὴν ὑπερδολὴν, ὑπὸ δὲ τοῦ ἐναν- τίου σωζομένων οἷον εὐχρασίας τινὸς γινουένης. “Ὥσπερ χαὶ ᾿Εμπεδοχλῇς λέγει περὶ τῶν ζώων' τὰ γὰρ ὑπέρ - πυρὰ τὴν φύσιν ἄγειν εἰς τὸ ὑγρόν. (6) Συνηχολού-- θηχε δὲ ταύτῃ τῇ δόξῃ χαὶ Μενέστωρ οὐ μόνον ἐπὶ τῶν ζώων, ἀλλὰ χαὶ ἐπὶ τῶν φυτῶν' θερμότατα γὰρ εἶναι φησὶ τὰ μάλιστα ἔνυγρα sto» σγοῖνον, χάλαμον, χύπειρον, δι’ ὃ χαὶ ὑπὸ τῶν χειμώνων οὐκ ἐχπήγννο- THEOPHRASTI XXI. In fructibus omnibus pericarpium prius quam ipse fructus et semen gignitur, non solum quod pleraque semina lignosa nucleosaque sunt, talia autem tardius consistunt, sed etiam quod semen, ut diximus, finis est, id vero quod alius causa est prius gigni oportet, quam id cujus causa illud est. Corporum enim talium, qualia sunt semina, generatio in alio, quod jam genitum est, fit. Qua de causa in quibusdam non omnia pericarpia semina continent, ut uvarum acini minuti, quasi eos perficere natura minus potuerit : nihilo minus tamen dulces sunt quam magni. (2) Hinc etiam manifestum est faciliss pericarpium perfici , hesc enim a sole, aere et anni iem- pore concoqui videtur, semen vero opus natura magis proprium esse. Seminum autem aut nullam aut exignam rationem habemus, quoniam parum iis utimur; ideoque fructus eos qui vel nucleis carent vel molles includust maxime eipetimus et tales reddere studemus, ut illi qui uvas sine vinaceis producunt. Natura autem abeque dubio utrique parti quod ei convenit impertire vult. (3) Quod si alterutrum excedat modum ; alterum tantuaden deficit , quod in aliis propter humoris et omnino alimenti copiam accidit, unde cultum adjuvare naturam diximus, in aliis propter siccitatem, densitatem et alimenti defec- tum. @uod igitur pericarpii et seminis perfectionem et coctionem atque omnino plantarum generationem et ger- mina precoquia attinet, causa in omnibus ejusmodi rebus ponenda est, in facultate ceeli et solis et in propria cujus- que natura, ex qua humoris, siccitatis, ( densitatis), lexi- tatis et alia ejusmodi ratione inter se differunt, ate caliditatis etiam et frigiditatis , que non minus ad nata- ram pertinent. (4) Atque relique fere caussm sensu percipi possunt, sed caliditas et frigiditas, quia non sensu sed ratione sola deprehenduntur, in dubitatiosem et controversiam cadunt, ut alia quw ratione tantum je- dicantur. Οὐδ definire aliquatenus oportet, precsertim quum multa alia ad hoc principia referantur. Necesse vero ut omnes ejusmodi res ex eventu considerentar : ΕΣ hoc enim facultates judicamus et contemplamur. (5) Prima igitur causa calidarum et frigidarum editur, ad quam fecunditas et sterilitas refertur, ut calid» sint fe- cunde et fructifera, ut et in animalium genere fecunda differunt a sterilibus et vivipara ab oviparis. Secundì est pro regionum natura aut calidarum aut frigidaro : contraria cnim in contrariis posse perdurare credust, calida in frigidis, frigida in calidis locis : sicenim ab isi- tio naturam ipsam generasse volunt, quia scilicet a sini libus propter excessum intereant , a contrariis autem ser- ventur, tanquam commodo quodam temperamento facie. Ut Empedocles etiam animalium ea, que nimis sunt calida naturam in aquas delegasse dicit. (6) Eandem sententiam Menestor quoque amplexus est et in animalium et if plantarum genere : calidissima enim ait aquatilia esse ui schanum, calamum, cyperum, quare a frigore ea non ene- cari : inter cetera vero ea qua marime in frigidis loris 10 15 & 35 4 192 τὴν ἐπιρροὴν τῆς τροφῆς. (6) Ὃ δὲ προσεπιλέγει τῶν πυρείων οὐκ ἂν τις ἴσως φαίη θερμότητος. ἀλλὰ ξη- ρότητος εἶναι σημεῖον' ἣ γὰρ τρίψις ἐστὶν ἢ ποιοῦσα πὸ πῦρ᾽ σφοδροτέρα δὲ ἐν τούτοις, 7 χαὶ μᾶλλον ἐξαε- ροῦν δυναμένη τὸ ὁγρόν. ᾿Αλλὰ δὴ μάλιστα ἐχεῖνα φαίνεται καὶ χατὰ τὴν αἴσθησιν θερμὰ χαὶ κατὰ λόγον τὰ λιπαρά τε χαὶ τὰ δριμέα καὶ εὔοσμα... οὕτως ἔχει" πάντα γὰρ ταῦτα δοχεῖ ἐν θερμότητι εἶναι. Διὸ χαὶ ξηρά τε ὄντα καὶ ὡς ἐπὶ πᾶν πυχνὰ χαὶ ἀσαπῇ καὶ τοὺς χυλοὺς ἔχοντα λιπαροὺς χαὶ δριμεῖς" ὅθεν τέ ἐστι καὶ ἄφρων᾽ καὶ ἣ πεύχη θερμὴ καὶ εὐπύρωτός ἐστιν" οὗ μὴν uova γε ταῦτα, ἀλλὰ καὶ ἄλλα δοχεῖ θερμὰ εἶναι καθάπερ χαὶ fi φίλυρα χαὶ ὅλως ὅσα τὴν τοῦ σι- δήρου βαφὴν ἀνίησι, (8) Χρὴ δὲ xal ταῖς τοιαύταις δυνάμεσιν ἀθρεῖν τὰ θερμὰ καὶ ἐπιχρίνειν, otov ὅσα χατὰ τὰς προσφορὰς τοῖς σώμασι θερμότητας τινας «ἐμποιεῖ καὶ πέψεις ἢ συντήξεις ἢ χαὶ τὸ ὅλον χατὰ τὴν ἁφὴν χαὶ τὴν γεῦσιν διαδίδωσι τὴν αἴσθησιν" οὐ γὰρ ἔτι ταῦτα λόγου δεῖται ποὸς τὴν πίστιν, ἀλλὰ χαὶ ἣ τῶν ἰατρῶν χρεία μαρτυρεῖ χαὶ ἣ αἴσθησις" ὡς δ᾽ ἐπὶ τὸ πᾶν πλείω ταῦτα ἐν τοῖς θερμοῖς ἡ ψυχροῖς ἢ οὐχ ἐλάττω γίνεται" δι᾽ ὃ καὶ πρὸς τὴν ἐν τοῖς ἐναν- «τίοις γένεσιν χαὶ τοῦτ᾽ ἀμφισθητεῖται, (7) ᾿Γὸ μέντοι περέπεσθαί τινα τροφὴν εἰς τὸ διαμένειν ἐν τοῖς ψυ- χροῖς ἔνια τῶν θερμῶν τάχ᾽ ἄν τις συγχωρήσειεν" ἀλλὰ τὰ ποῖα χαὶ πῶς τοῦτο πειρατέον διορίζειν, εἰ μὴ ἄρα ἁπλῶς ἰσχύϊ τινὶ μᾶλλον ἣ ῥιζῶν ἢ τῶν ὅλων σωμά- τῶν ἣ διαμονὴ, καθάπερ καὶ τῆς ἀπίου χαὶ τῆς dypa- δος χαὶ τῆς ἀμυγδαλῆς, ἃ δὴ καὶ ἥχιστα ἐχπήγνυται. Καὶ περὶ μὲν θερμότητος ἐκ τούτων ληπτέος ὁ διορι- , σμός. ΒΙΒΛΙΟΝ Β΄. I. Περὶ δὲ τὰς βλαστήσεις χαὶ χαρποτοχίας τῶν δένδρων καὶ ἁπλῶς τῶν φυτῶν ὅσα μὴ πρότερον el ρηται πειρατέον διμοίως ἀποδοῦναι διαιροῦντες χωρὶς ἕχαστα τά τε κατὰ τὰς ἐνιαυσίους ὥρας γινόμενα χαὶ ὅσα χατὰ τὰς γεωργιχὰς θεραπείας. Δύο γὰρ δὴ μέρη͵ ταῦτ᾽ ἐστὶ, τὸ μὲν ὥσπερ φυσικὸν xal adtoua- τον τὸ δὲ τέχνης xal παρασχευῆς δεόμενον εἰς τὸ εἶναι 6 λόγος δ᾽ ἀμφοῖν ἐστιν οὐχ ὁ αὐτὸς ἀλλ᾽ 8 μὲν οἷον φυσιχὸς ὃ δὲ ἐπινοητιχός" οὔτε γὰρ ἢ φύσις οὐθὲν (orsi ) μάτην ἥ τε διάνοια βοηθεῖν θέλει τῇ φύσει. ᾿Επεὶ δὲ πρότερα τὰ τῆς φύσεως ὑπὲρ τούτων χαὶ ῥητέον πρό- τερον. (2) Μέγιστον μὲν οὖν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν παντὶ δένδρῳ χαὶ fuépw χαὶ ἀγρίῳ χαὶ ὅλως δὲ φυτῷ παντὶ πρὸς εὐδλάστειαν χαὶ εὐχαρπίαν τὸ γειμασθῆναι γειμῶσιν ὡραίοις καὶ χαλοῖς" οὕτω γὰρ αἱ βλαστή- σεις χάλλισται χαὶ αἵ χαρποτοχίαι γίνονται. Κα- λὸς δὲ χειμὼν ἐὰν πολυῦδρίαν τε ἔχη βόρειον καὶ f La DI ’ Α U n_- LI χιόνος πλῆθος χαὶ τὸ ὅλον ψύχη γωρὶς παγου" ὁεῖ γὰρ χεχενωμένα τὰ δένδρα μετὰ τοὺς καρποὺς ἀντιπληρω- THEOPHRASTI pora conjungunt, ut inter annua facit erigeron, quoniar copia alimenti mediocris et justa suppeditatur. (5) Quol autem de igniariis addit, id forsitan non caloris sed sic- citatis indicium esse quispiam dixerit : attritus enim efficit ignem. Fortior autem in hu)usmodi lignis fieri putest ideoque magis humorem convertere ‘in δόσει. Ila vero potissimum calida tam sensu quam ratione percipiuntur, qua pinguia acria et odorata sunt... hac enim omnia calore constare videntur. Quare cum sicca sint οἱ plerumque densa et a putredine immunia et suc- cum pinguem acremque haheant ... et pinus calida et facile ignem concipit. Verum non heec sola sed alia quoque calida esse putantur ut et philyra ct omnino qua fieri aciem obtundunt. (6) Sed oportet etiam ex ejusmodi facultatibus cernere et dijudicare que calida sint, ut si quee sumta in cibo corpori calorem quendam impertiunt aut coctionem faciunt , ant liquefaciunt, aut omnino vel gustu vel taclu caloris sensum faciunt. His enim ut fides fiat nulla opus est ratiocinatione sed me- dicorum usus et sensus docuit. In universum autem plura cx hoc genere in calidis quam frigidis locis, δαί certe non pauciora proveniunt; ita ut hoc quoque opi- nioni isti, quod omnes in contrario naturss locis nascan- cantur, repugnare videatur. (7) Subministrari tamen alimentum quoddam, ut quiedam calida in frigidis cis durare possint, facile concesseris : scd qualia illa sint, et quo modo id fiat, definire oportet, nisi forte simplici- ter viribus aut radicum aut totius corporis durare valest, ut pirus, achras atque amygdala, qua proinde a frigeris vi minime leduntur. De calore igitur heec nobis statuenda et definienda fuerunt. LIBER II. I. Que de germinatione et fructilicatione arborum εἰ omnin plantarum nondumn antea exposuimus, nunc €I- planare studebimus ita ut distinguamus singula que se- cundum anni tempestates fiunt et quie agricolarum studia efficiunt. Dux cnim he sunt partes consideratinais, quarum altera quasi naturalis et spontanea est, altera ar- tem et operam requirit, ut planta esse possit. Tractatio vero ambarum non cadem est, sed altera ad naturam, altera ad ratiocinationem pertinet. Etenim natura nibil frustra instituit, ct ingenium bominis nature auniliafi conatur. Quoniam vero nature opera priora sunt, de his prius exponendum est. (2) Summum ergo, ut brevi dicam, omni arbori tam domestic quam silvestri, δ omni stirpi ad prosperam germinationem et frochum generationem est, ut tempestivam commodamque bie- xem expert sint : sic enim et germinalio et iructeum conformatio pulcherrima eveniunt. —‘Commoda vero liiems, que imbrium habet aquiloniorum copiam et nivis et in totum frigora sine gelu. Cumo enim arbores post 40 45 194 ἐπιγίνηταί τι πνεῦμα ψυχρὸν ἄγαν i θερμόν' ἀποχάει γὰρ ἄμφω καὶ ἀπόλλυσιν. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐν τοῖς καθ᾽ ἕχαστα δεῖ θεωρεῖν. χατάστασις τοῦ ἀέρος εἰς τὴν τῶν δένδρων εὐσθένειαν ὅτι ταύτῃ ξυμφέρει φανερόν ἐστι διὰ τῶν εἰρημένων. IT. ξπόμενον δέ πως τούτοις ἐστὶ περὶ τῶν ὡραίων ὑδάτων εἰπεῖν. ὩὯραιότατα μὲν γὰρ τὰ χειμερινὰ διὰ τὰς λεχθείσας αἰτίας. Δεύτερα δὲ τὰ πρὸ τῆς βλασ- τήσεως" οὕτω γὰρ ἀθροωτέρα τε χαὶ καλλίων ἣ βλάσ- τῆσις ἐχπληρωθέντων πάντων ταῖς τροφαῖς" εἰ δὲ μὴ ἀθλαστεῖς χαὶ ἄμπελοι γίνονται καὶ x ruga! τῶν μὲν ἐχόντων τῶν δὲ λειπομένων. Τρίτα δὲ (τὰ) μετὰ τὴν ἀπάνθησιν ἃ πρὸς τὴν ἐχτροφὴν ἤδη καὶ τελείω-- σίν ἐστι, ταῦτα δὲ μὴ εὐθὺς ἀλλ᾽ ὅταν ὃ καρπὸς ἰσχύ- σῃ" εἰ δὲ μὴ συμθαίνει τὰ μὲν ἄλλα xal ἀπορρεῖν χὰν μὴ τοῦτο πάθῃ διυγραινόμενα γείρω χαὶ ἀσθενέστερα γίνεσθαι τὴν δ᾽ ἐλάαν χαὶ ἐπιῤλαστοῦσαν ἀποδάλλειν ἅτε τῆς τροφῆς ἰούσης εἷς τὸν βλαστόν. (2) Avpia μὲν οὖν tata. ΧΧείριστα δὲ καὶ παραχαιρότατα (τὰ) περὶ τὰς ἀνθήσεις ἑκάστων. Td ἀἄνθη γὰρ ἀσθενῇ χαὶ πάνθ᾽ ὡς εἰπεῖν ἢ τά γε πλεῖστα ἀπόλλυται χαὶ ἀποπίπτει τὰ μὲν ἐρυσιδούμενα τὰ δὲ ὑγραινόμενα τὰ δὲ ἐπιμένοντα χεῖρον ἀνθεῖ. Καὶ τοῦτ᾽ οὐχ ἧττόν ἐστιν ἐν τοῖς φρυγανιχοῖς χαὶ τοῖς ποιώδεσι πλὴν εἴ τινων ὀλίγων οἷον τὰ στεφανωτιχὰ χαὶ ὅλως τὰ ἄγρια χαὶ αὐτόματα τῶν ἀνθῶν ἔτι δὲ τῶν ποιωδῶν ἔνια xal τῶν ἡμέρων σπερμάτων τὰ χεὸροπά" ταῦτα δὲ διαμένει δυοῖν θάτερον ἢ δι’ ἰσχὺν ἑαυτῶν τε χαὶ τῶν προσφύσεων, καθάπερ καὶ τὸ ῥόδον xal τὸ xpivov xai τὰ ἄλλα ὅσα τούτοις ὅμοια , ἣ διὰ ξηρότητα τῆς ὅλης φύσεως ἀναλαμανόντων τὸ ὑγρόν' ἐπικρατεῖ γὰρ οὕτω τὸ δ᾽ ἐπιχρατοῦν ἀπαθές. (3) Ὧν δὲ οἱ χαρποὶ χρο-- νιώτεροι χαὶ πλείονος δεόμενοι τροφῆς χαὶ πέψεως τούτοις ὡραῖα χαὶ τὰ ὀψιαίτερα χαθάπερ ἀμπέλῳ, ῥόα, ἐλάᾳ, τοῖς ἄλλοις, ἁπλῶς δὲ ἑχάστοις πρὸς τὴν αὐτοῦ τελείωσιν. Δι᾿ ὃ καὶ οὐχ ὃ αὐτὸς ἅπασι χαιρὸς ὥσπερ ὃ τοῦ γειμῶνος πρὸς τὴν βλάστησιν ἀλλ᾽ ἕτερος τοῖς ὀψικάρποις καὶ πρωϊχάρποις, ὥσπερ καὶ τῶν σπερμά- - ’ ς I © 907 x d τῶν τοῖς τριμήνοις χαὶ ἁπλῶς τοῖς ὀψίοις χαὶ πρωΐοις. ᾿ Ἁπλῶς δ᾽ αἰεὶ τὰ βόρεια βελτίω τῶν νοτίων" καὶ γὰρ ψυχρότερα xai τὴν ἀπόλαυσιν ποιεῖν πλείω ξυνεστηχό- τῶν χαὶ ἰσχυόντων χαὶ τῶν καρπῶν χαὶ τῶν δένδρων. (4) Δι᾽ ὃ καὶ τὰ ἐπιγινόμενα πνεύματα ὠφελεῖ xai μά- Mat ἐὰν ἦ βόρεια" περιαιρεῖ γὰρ ταῦτα xai ἀπόλαυ- σιν ποιεῖ πλείω, ἔτι δὲ ἀφαιρεῖ τὸ περιττὸν χαὶ ἀπο- ξηραίνει χαὶ οὐχ ἐᾷ προσχαθήμενον διυγραίνειν οὐδ᾽ ὑπὸ “οὔ ἡλίου συνεψόμενον λυμαίνεσθαι. Διὰ ταῦτα γὰρ χαὶ τὰ παραπλήσια χαὶ τὰ νυχτερινὰ βελτίω τῶν ἡμερινῶν᾽ ἀπόλαυσίς τε γὰρ γίνεται πλείων μὴ εὐθὺς ἀφαιρουμένου τοῦ ἡλίου χαὶ τῶν ἄλλων ἀκινδυνότερα. III. Γὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χαὶ τῶν πνειμάτων τὰ βόρεια τῶν νοτίων βελτίω χαὶ τὰ πόντια τῶν ἀπο- γείων ὅτι duy ρότερα χαὶ τὰ ἀπὸ δύσεως τῶν ἀφ᾽ ἑῴων. [καθόλου γὰρ ὁ ὡς εἰπεῖν τὰ ψυχρὰ τῶν θερμῶν iu μὴ Ἢ δὲ ὅλη διάθεσις xal | | omnium germinationi statutum est, THEOPHRASTI uimis vel calidi veniant : utrique enim adurunt et interi- unt. - Verum heec in singulis contemplari oportet. Fi iis qua modo exposuimus patet habitum totum statum- que ceeli ad arborum prosperitatem hunc in modum cos ducere. H. Sequitur ut de imbribus tempestivis dicamus. Maxime enim tempestivi propter causas modo dictas sunt hiemales. Deinde qui ante ipsam germinationem cadunt : tum enim germina frequentia et pulchra erum- punt, cum alimenti omnia plena sunt; alioquin et vites et cetere arbores germinare recusarit, si alia partes qui- dem habeant alimentum, alia vero careant. Tertium locum obtinent, qui postquam arbores defloruerunt ac- cesserint : nutritioni enim et perfectioni fructus inser- viunt; iique cum non confestim secuti sint sed ubi fruc- tus jam robur acccperint : alioquin ceteris quidem arbo- ribus evenit, ut fructus amittant, aut si maneant, ut pra | nimio humore deteriores infirmioresque reddantur, olex vero ut vel novis germinibus emissis fructus agmittat, quoniam alimentum in germinationem convertitur. (2) Intempestivi igitur hujusmodi imbres sunt. Pessimi au- fem et maxime inopportuni, qui circa floris ortum ac- cesserint. Flores cnim infirmi sunt et vel omnes vel plurimi intcreunt ac defluunt aut rubigine infestati aut humore soluti, qui vero relinentur deterius florent. Idque non minus evenit in frutescentihus et herbaceis, paocis modo exceptis, ut coronariis et silvestri spontaneoque fio- rum genere, et herbaceis nonnullis et inter semina culta leguminibus : hi vero permanent alterutram ob causam, aut propter firmitatem ipsorum et calicum, cujusmodi sunt rosa et lilium et que his similia, aut propter na- | tura sue siccitatem cujus ope humorem suscipiant ; sic enim susceptum superant, quod vero superare potest a noxa immune est. (3) Quorum fructus vero serotini plus alimenti coctionisque desiderant, iis etiam seriores imbres sunt tempestivi, ut viti, punica, ole, aliisque. Omnino cuique ita conveniunt ut ad ejus perfectionem conferunt. Propterea nec idem anni tempus, ut hiems, sed aliud iis qui serotinos, aliud qui precoces ferunt fructus, uti et ex frementorum genere, aliud trimestribus et omnino sero- tinis, aiiud praccocibus. In totum autem aquilonii im- bres semper magis secundi quam austrini ; nam et frigi- diores sunt et faciunt ut tam arbores ipse quam fractus firmi et corroborati magis et diutius humore frui possipt. (4) Propterea venti etiam subsccuti prosunt prasertim si aquilonii sint; hi enim humorem circumducunt et αἱ arbores plus commodi ex eo capiant faciunt; humoris | enim quod nimium est demunt et resiccant neque eum diutius insidentem madefacere slirpem et fructum pa- tiuntur, neque astu solis concalefactum ct coctum ne- cere sinunt. Idcirco etiam vespertini (?) et nocturni preestant diurnis : plants enim ex lrumore plus utilitatis capiunt, cum sol non protinus illum absumat et minus periculi habent quam ceteriì. III. Eadem est ventorum ratio : aquilonii enim com- modiores sunt austrinis ct marini terrestribus, quia frigidiores, et ab occidente flanies iis, qui ab oriente veniunt. Ex toto enim prope venti frigidi mogis cotu- to 20 45 196 ἀρχὰς ἐπ᾽ ἄμφω καὶ ἔτι μᾶλλον καὶ πλείους ἐπὶ τῶν φυτῶν" ἐμφανέστατα γὰρ τὰ συμθαίνοντα περὶ αὐτά, (6) Μεγίστη δὲ διαίρεσις xatd γε τὸν αὐτὸν τόπον τοῖς ἡμέροις χαὶ ἀγρίοις" ἀεὶ γὰρ τὰ [ fuepa ] μαλαχωτέ-- ρους χαὶ ὑγροτέρους ζητεῖ τοὺς ἀέρας. ἕνιά γε χαὶ τῶν ἡμέρων ἀδυνατεῖ βλαστάνειν ἐν τοῖς θερμοῖς χαὶ ψυχροῖς οὐ μόνον διὰ τὴν ἀσθένειαν ἢ τὴν χρᾶσιν ἀλλὰ δι᾽ ἕτερ᾽ ἄττα χαθάπερ ἣ ἐλάα καὶ θερ- μὸν χαὶ πυχνὸν ἐν τοῖς ψυχροῖς διὰ τὸ μετέωρον τῶν ῥιζῶν" ἐμπήγνυται γάρ᾽ # δὲ ἀχρὰς ἐν τοῖς σφόδρα θερμοῖς ὥσπερ περὶ Αἴγυπτον" μοχθηραὶ δὲ καὶ αἱ ἄπιοι χαὶ μηλέαι χαὶ σπάνιαι. τέον ἐπεὶ οὐχ ἂν θερμὰ δόξειεν εἶναι. (7) Τὰ μὲν οὖν ὅλως οὐδὲ βλαστάνειν ἐνιαχοῦ δύναται τὰ δὲ βλα- στάνει μὲν ἄχαρπα δὲ γίνεται χαθάπερ f περσέα ἡ αἰγυπτία περὶ ‘Podov, προϊόντι δὲ οὕτω φέρει μὲν ὀλί- γον δὲ χαὶ χαλλιχαρπεῖ χαὶ γλυχυχαρπεῖ ἐχεῖ μόνον. ὍὉμοίως δὲ χαὶ ὃ φοῖνιξ χαὶ ἔτι μᾶλλον ἐν τοῖς περὶ Βαδυλῶνα χαὶ Συρίαν χαλλίχαρπος. ὋὉ γὰρ ἀὴρ διὰ ψυχρότητα τὰ μὲν ὅλως οὐ δέχεται τὰ δὲ ὅσον εἰς βλάστησιν ἔνια δὲ εἰς καρπὸν ὃ δὲ οἰχεῖος ἤδη διατε- λειοῖ τὰ τῆς φύσεως. (8) Διὰ τὴν αὐτὴν δ᾽ αἰτίαν οὐδὲ af cuxaî περὶ Αἴγυπτον οὐδ᾽ ὅλως ἐν ἐχείνοις τοῖς τόποις χρησταί" θερμὸς γὰρ ὧν ἄγαν ὃ ἀὴρ περιχάει χαὶ οὐ ποιεῖ πέψιν ἀλλ᾽ ἣ ἐχ τῆς γῆς εὐτροφία διυγραί- νει μόνον ἀπέπαντος οὖσα, SU ὃ χαὶ τοῖς μεγέθεσι γίνεται μικρά. ᾿Γοὐναντίον δὲ ὃ ψυχρός: ἐξαιρεῖ γὰρ τὴν ὑγρότητα, τὴν δ᾽ (οὖσαν) οὐ δύναται πρὸς τὴν οἰχείαν πέψιν ἀγαγεῖν ὥσπερ ἐν ταῖς ἐλάαις, δι᾽ ὃ xal al μὲν ἄσαρχοι πάμπαν ἐλαιηρότεραι δὲ τῶν ἐν τοῖς ψυχροῖς, αἱ δὲ σαρχώδεις μὲν ἀνέλαιοι δέ" πλείο- νος γὰρ τοῦτο θερμότητος δεῖται πρὸς τὴν πέψιν. ΑἹ μὲν οὖν τοῦ ἀέρος χράσεις χαὶ διαθέσεις τοιαύτας τι-- νὰς παρέχονται δυνάμεις. IV. ᾿Επεὶ δὲ καὶ τὰ ἐδάφη μεγάλας ἔχει διαφορὰς | λεχτέον χαὶ περὶ τούτων, χαὶ γὰρ αὐτὰ τῆς φύσεώς ἐστιν. ᾿Αδλαστῇ δὲ δι’ ἄμφω γίνεται χαὶ διὰ τὸν ἀέρα καὶ διὰ τὴν γὴν πολλάχις" δτὲ μὲν γὰρ τὰ κάτω χρηστότατα τὰ δ᾽ ὑπὲρ γῆς φαῦλα (ὁτὲ δὲ è μὲν ἀὴρ εὔτροφος τὰ δὲ τῆς γῆς φαῦλα) χαθάπερ ὅταν ἀμμώ-- δης ἢ χεραμὶς ἢ χαταχεχαυμένη τις τυγχάνη" ῥίζωσιν γὰρ χαὶ τροφὴν οὐδεμία τῶν τοιούτων ἔχει. Καὶ σχεδὸν aî μὲν ἀδλαστεῖς εἰσιν αὗται χαὶ εἴ τις ἄρα δίυγρος ὅλως 7 πηλώδης. (2) (Τῶν) δὲ βλαστητιχῶν καὶ ἐγχάρπων οὐ χαχῶς ἣ διαίρεσις ἣ πρὸς τὰ σπέρ- ματα καὶ τὰ δένδρα λέγεται τῷ τὴν μὲν πίειραν ἀμεί- Vu σιτοφόρον τὴν δὲ λεπτοτέραν δενδροφόρον εἶναι. Λαμθάνει γὰρ ὥσπερ χαὶ πρότερον εἴπομεν ὃ σῖτος χαὶ ἁπλῶς τὰ ἐπέτεια τὴν ἐπιπολῆς τροφὴν ἣν δεῖ μὴ ὀλίγην μηδ᾽ εὐξήραντον εἶναι καθάπερ ἐν ταῖς λεπταῖς ; τὰ (δὲ) δένδρα διὰ τὸ μεγάλας χαὶ ἰσχυρὰς ἔχειν τὰς δίζας καὶ τὴν ἐχ + βάθους. (3) Αὕτη δὲ ἐν μὲν τῇ πιείρᾳ δαψιλὴς ἢ λίαν οὖσα βλάστην μὲν ποιεῖ καλὴν χαὶ μέ- γεθος τοῖς δένδροις χαρπὸν δ᾽ οὐ ποιεῖ διὰ τὸ αἡ ἐχ- Οὐ μὴν ἀλλ᾽] i requirunt aerem mitiorem humidioremque. ‘Tv δ᾽ αἰτίαν oxer- | i queant. THEOPHRASTI causas facilius investigamus. Sensus enim in utramque partem principia suppeditat, et multo magis et plura in plantarum genere; nam qua his accidunt manifesta pa - tent. (6) Maxima autem differentia eodem in loco est inter domestica et silvestria : domestica enim semper Verumta- men quedam e domesticis etiam germinare locis calidis et frigidis nequeunt, non solum propter suam debilitatem aut temperamentum sed propter alias quasdam causs, sicut olea, qua calida et densa est, in frigidis nequit : radices enim, cum sublimes sint, gelascunt. Achras autem in calidioribus ut in Egypto : atque piri etiam et mali ibidem prave et rar» sunt. Cujus rei causa que- renda est quoniam ea genera non calida esse videri (7) Quedam igitur omnino ne germinare qui dem possunt quibusdam locis, alia autem germinant quidem, sed sterilia manent ut persea ssgyptiaca ia Rhodo insula, a qua si ad Egyptum progrediaris, in- venies eam quidem gerentem frucitus sed paucos, dulces autem pulchrosque fructus in ista sola terra gignit. Pari modo et multo magis phenix tantummodo in Babylonio agro et in Syria fructus bonos profert. Colum enim ob frigidatem quaedam omnino excludit : alia recipit quidem sed non nisi germina, alia frucium quoque ostendere pati- tur : proprius autem locus demum natura opus perficit. (8) Propter eandem vero causam neque ficus in Egypto εἰ conterminis regionibus prob® gignuntur : aer enim fer- vidus adurit non coquit, sed alimenti copia a terra sub- ministrata arborem madefacit, ipsa vero non concoquitur; ideoque isti fructus magniludinem justam non assequan- tur. Contrarium eflicit frigidus’aer : humorem euim aufert atque ( reliquum ) ad justam coctionem perducere nequit, ut ineolcis. Itaque olive aut carne carent sed olei plus continent quam qua in frigidis locis nate sunt, aut carnosie sunt sed oleo carentes : nam ad hoc exco- quendum plus caloris opus est. Aeris igitur tempera- mentura et conslitutio hujusmodi- facultates exserunt. IV. Quoniam autem soli quoque magna sunt discri- mina, de hoc etiam dicendum : nam et hujus ratio per- tinet ad naturam. Germinum explicatio autem utramque eb causam reprimitur et propter colum et saepe quoque propter terram : nunc enim terra plantis subjecta optima, aer autem improlus (nunc aer propitius, terra vere prava), ut cum arenosa vel argillacea vel exusta sit : nulla enim ejusmodi radicationem admittit nec alimentura prebet. Atque hec fere soli genera germinationem im- pediunt, et si quid uliginosum penitus limosumve est. (2) Inter ea vero, que ad germinationem et fructificationem commoda sunt, bene distinguunt ea, que frumentis, ab iis, qu arboribus magis accommodata : pingue enim fre- mentis magis, tenue arboribus idoneum esse aiunt. Fru- mentum enim et omnino annua plante, ut supra jam diximus, alimentum e superficie assumunt, quod nec exiguum neque tale esse oportet ut cito exsiccetur, quem admodunm fit in solo tenui. Arbores autem, qu lon- gas validasque habent radices e profundo etiam attrabunt alimentum, (3) quod, quum in pingui solo largius sit, gerininationem quidem ketam et arboris ipsius inagnuta Ὁ incremenlum cflicit, fructum vero non gignit, quod is non DE CAUSIS PLANT. Il. 4. 197 concoquitur : in temuiore contra ad utrumque opus bene temperatum est, ita ut arbores il superare frue- tusque procreare queant. Nimis pingue solum nulli stirpi commodum, quia justo magis exsiccat, ut et Me- que fullones utuntur, colore albicans. Optimum nimi- rum quod optime mixtum est, et ad summam quod radicibus permeabile est et satis habet alimenti, id quod efficerte ars et cultus conantur fodiendo et stercorando solo. (4) Aliis autem arboribus aliud soli genus magis conducit, quod coloni bene distinguunt, ut argillaceum ‘enim humorem multumque spiritus continet, quo utro- que ole» opus est. Pratense autem et arenosum vitibus apta, et omnino quod solutum, leve, tenue et humeetum est, ita tamen ut aqua corlestis ad intestinum humorem quia calida, laxa, humida et fecundissima est ; forsitan vero his ipsis causis fecunditatem suam debet. Ad base radices lumidarum plantaram non tam facile putrescunt, quam siccarum, itaque et attrabere et resistere et distribuere alimentum possunt. (5) Eadem vero ratione ex arborum que pingue plerisque incommodum est, quia exsiccare supra modum videtur, qua re plant afflictantur et aegro- πέττειν, ἐν δὲ τῇ λεπτοτέρα È ξύμμετρος γίνεται πρὸς ἄμφω καὶ κρατοῦντα τὰ δένδρα δύναται χαρποτοχεῖν. Ἢ δὲ πίειρα πάμπαν οὐδενὶ ξυμφέρει φυτῷ" ξηραίνει γὰρ μᾶλλον τοῦ δέοντος ὥσπερ καὶ Μενέήτωρ φησί' b τοιαύτην δ᾽ εἶναι τὴν πλυντρίδα χρῶμα! δ' ὑπόλευχον, ᾿Δρίστη δὲ δῆλον ὥς ἢ ἄριστα χεκραμένη xal ὅλως. μανή τις οὖσα καὶ μὴ ψυχρὰ καὶ ἔνιχμος" καὶ εὐδίοϑος | τὰρ οὕτω ταῖς ῥίζαις ἐστὶ καὶ εὔτροφος ὅπερ βούλονται χαὶ al ἡμερώσεις χαὶ αἱ κατεργασίαι χαὶ κοπρίσεις 10 ποιεῖν. (4) Ἄλλη δὲ πρὸς ἄλλα τῶν δένδρων ἀρμότ- λειμωνία χαὶ ἔφαμμος ἀμπελοφόρος ἀγαθὴ χαὶ ὅλως 5 ἥτις ἂν ἦ μανὴ χαὶ κούφη καὶ λεπτὴ χαὶ ἔνυδρος οὔ-- τῶς ὥστε τὸ οὐράνιον ὕδωρ μὴ διϊκνεῖσθαι πρὸς τὸ ἐν αὐτῇ" τροφῆς γὰρ πολλῆς ἢ ἄμπελος δεῖται διὰ τὸ θερμὴ καὶ μανὴ καὶ ὑγρὰ χαὶ πολύκαρπος εἶναι" τάχα δὲ καὶ δι᾽ αὐτὰ ταῦτα καὶ πολύκαρπος" ἔτι δὲ οὖχ eù- Ὁ σηπτοι τῶν ὑγρῶν al ῥίζαι nr af τῶν ξηρῶν ὥστε δύνασθαι καὶ ἐπισπᾶσθαι χαὶ ἀντέχειν καὶ δια.-- διδόναι. (6) Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον xal τῶν ἄλλων ἑχάστοις ἐστί τις οἰκεία πρὸς τὴν φύσιν χαὶ ἦ αὐτὴ τοῖς μὲν μᾶλλον τοῖς δ᾽ ἧττον. Ὡς δ' ἁπλῶς εἰπεῖν 5 τοῖς μὲν πλείοσιν οὐ συμφέρει ἢ πίειρα" δοκεῖ γὰρ xa» ταξηραίνειν᾽ μᾶλλον τοῦ μετρίου δι᾽ ὃ καὶ πημαίνεσθαι χαὶ νοσεῖν’ ὅσα δὲ λυπρὰ τούτοις ξυμφέρει" σημεῖον δὲ Bri τὰ λάχανα καὶ 8 δημήτριος καρπὸς ἐν ταῖς τοιαύ- | tant. Macris autem et exsuccis eadem prodest : cujus rei ταῖς εὐθενεῖ, πάντα δὲ ταῦτα λυπρὰ τῇ quos τὰ γὰρ usnpramor io agende cantate pia w τι λυπρὰ πιοτέρας τροφῆς δέονται, (9) casata καὶ τὴν τῶν ἀνηρώπων τοιαύτην φύσιν' τοὺς δὲ γὰρ ἐχλίμους χαὶ χαίρειν μάλιστα ταύτῃ χαὶ ἐπιδιδό- ναι πρὸς εὔχροιαν καὶ ἰσχύν' ἰσχνὰ γὰρ ὄντα τὰ σώ- ατα δεῖσῦ BERE τοι Gale ὑπὸ δὲ τῶν | : ἀλλὰ πον psi at ὑάδους ἄλλας | 4 e 8 sl Ὁμοίως δὲ χαὶ sunlet soli et arborum differentize. Ita e vitibus aliis cam - pestre aliis montanum magis convenit, atque in his gene- + | ribusaliud vitium genus aliis competit. Momenta autem pata, 198 θητιχῇς δεῖται συνέσεως λόγῳ δὲ οὐχ εὐμαρὲς ἀφορί- σαι: ἐπεὶ χαὶ ταῖς πρὸς τὸν ἥλιον διαφοραῖς οἷον ἀνιόντα ἢ δυόμενον ἢ μεσοῦντα ἢ πως ἄλλως ἔχοντα δεῖ μὴ ἀγνοεῖν ποῖα τῶν φυτῶν τὰ οἰχεῖα χαὶ ὅλως . καὶ τῶν ὁμογενῶν ὅπερ οἵ γ᾽ ἀμπελουργοὶ πειρῶνται διαιρεῖν ὅταν συνάγκειάν τινα λαθόντες φυτεύσωσιν᾽ οὐ γὰρ ταὐτὰ τιθέασιν εἰς ἑκάτερον τὸ μέρος ἀλλὰ διαιροῦσιν χαὶ ποιεῖ μεγάλην διαφορὰν οὕτω τε φυτευ- θέντα καὶ ἀνάπαλιν. ὍὉμοίως δὲ τοῦτ᾽ ἔχει χαὶ ἐπὶ τῶν λοιπῶν. (9) ᾿Αλλ’ ὥσπερ ἐλέχθη πρότερον αἷσ- θητιχῆς δεῖται ταῦτα συνέσεως. Ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν ἡ μέσην ἔχουσα τῶν ἐναντίων χρᾶσιν πυχνοῦ χαὶ ἀραιοῦ καὶ ξηροῦ χαὶ ὑγροῦ χαὶ χούφου xal βαρέος, ἔτι δὲ τὰ ἄνω πρὸς τὰ χάτω σύμμετρα τούτοις, πασῶν ἀρίστη πρὸς ἅπαντα ὡς εἰπεῖν δένδρα τε καὶ σπέρ- Φαίνεται γὰρ ὁμοιότητα ἔχειν τῷ ἀέρι πρὸς τὰς ἄλλας χώρας. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ αὐτῶν γε τούτων ἢ πρὸς θάτερον μέρος ἀποχλίνουσα τῆς ἐναντιώσεως χρείττων, ἣν δὴ καὶ ἁπλῶς τίθενταί τινες ἀρίστην οἷον τὴν χούφην χαὶ μανὴν καὶ ἔνικμον' ἔχει τε Yàp | τροφὴν ἐν ἑαυτῇ χαὶ εὐδίοδός ἐστι ταῖς ῥίζαις" ἣ δὲ πυχνὴ xal βαρεῖα καὶ ξηρὰ δῆλον ὡς ἐναντία. (10) Κατὰ δὲ τὰς παραλλαγὰς τῶν ἀντιθέσεων χαὶ τὰς πρὸς ἕχαστον ἕξουσιν ἤδη διαφοράς" οἷον ἐὰν ἦ μανὴ μὲν καὶ λεπτὴ βαθύγεως δὲ xal ξηρὰ καὶ ἀῦδρος δεν- δροφόρος μὲν ἀγαθὴ σιτοφόρος δὲ χακή' διὰ γὰρ τὴν μανότητα δίεισιν εἰς βάθος τὸ χειμερινὸν ὕδωρ ὥστε τὸν μὲν σίτον μὴ ἐφιχνεῖσθαι διὰ τὸ ἐπιπολῆς εἶναι τὰ δένδρα δ᾽ εἰς βάθος καθιέντα τὰς ῥίζας ἐφιχνεῖσθαι καὶ ἕλχειν. Ὡσαύτως δὲ καὶ εἴ τις ἄλλη τοιαύτη διαφορά" τὸ γὰρ πρόσφορον ἀποδώσει τινὶ γένει διὰ τὴν παραλ- λαγήν. (11) Οὐχ ἀλόγως δ᾽ οὐδ᾽ ὅσοι ταύτην ἀρίστην ὑπολαμθάνουσιν ἥτις ἂν ἡ θερμή τε καὶ ἔνιχμος" ἄμφω Ἱὰρ ἔοικεν ἔχειν ἃ δεῖ τροφήν τε χαὶ τὸ χατεργαζό- μενον. .... εὐλόγως δὲ καὶ μετὰ τὸ πρῶτον ὕδωρ ἀτμί- ζειν' ἀλλὰ τὴν μὲν ἔνιχμον αὐτῆς εἶναι τὴν δὲ ξηράν. Τὴν μὲν οὖν ἔνιχμον σιτοφόρον ἀγαθήν᾽ ἱκανὸν γὰρ ἔχειν πρὸς τὴν ἐχτροφὴν δγρὸν τῷ σίτῳ τοῖς δὲ dév- ὅροις ἔλαττον. ‘Thy δὲ ξηρὰν σιτοφόρον φαύλην διὰ τὸ μὴ ἔχειν μηδὲ τούτῳ τροφὴν ἀρχοῦσαν. ταὐτὸ δέ πως φέρονται χαὶ ὅσοι φασὶ δεῖν πίειράν τε εἶναι καὶ μὴ παγώδη μηδὲ πυκνὴν μηδ᾽ ἁλμυρὰν ἀλλὰ τρόφιμον χαὶ ψαθυράν' τροφήν τε γὰρ οἴονται δεῖν ἔχειν χαὶ θερμότητα χαὶ ἔτι ταῖς ῥίζαις εὐδίοδον εἶναι: πάντα δὲ ταῦτα οἰχεῖα πρὸς αὔξησιν χαὶ χαρ- motoxiav. Ὁμοίως δὲ χαὶ οἵ τὴν μελάγγεων ἐπαι- νοῦντες ὥσπερ Λεωφαάνης" εὐθὺς γὰρ ἀποδιδόναι πει- ρᾶται τὰς αἰτίας ὅτι δύναται χαὶ dubpov xal αὐχμὸν φέρειν δοχὸς οὖσα xal τοῦ θερμοῦ xal τοῦ ὑγροῦ. Τὴν μὲν οὖν ἀρετὴν τῆς χώρας σχεδὸν ὥσπερ εἴρηται διὰ τῶν αὐτῶν πως χαὶ τοῖς αὐτοῖς ἐστι λαόεῖν ἐν οἷς χαὶ ἀποδιδόασι πάντες. Αἱ διαφοραὶ δ᾽ ἐπεὶ πλείους εἰσὶ χαὶ ταύτης χαὶ τῶν φυτῶν πειρατέον πρὸς ἕχαστον λαμόάνειν καὶ θεωρεῖν. (12) ᾿Επὶ THEOPHRASTI hwc circumscribere haud facile sit. Nam neque id igno- rare licet, quomodo stirpes tum in universum tum que eodem genere continentur secundum solis positionem stare debeant, vel orientis vel occidentis vel medium cali tenentis vel alio modo se habentis. Id quod vinitores diligenter observant, cum convallem aliquam nacti con- serere velint : non enim eadem semina in utroque latere deponunt sed dividunt ; multum enim interest utrura hoc | modo an contrario sata sint. Neque aliter hssc se res in ceteris habet. (9) Sed ut dirimus hoc antea observa- tione et sensuum experimento coguoscendum est. In universum autem ea terra, 49 equaliter mixta est e | contrariis, denso etlevi, sicco et humido, levi et gravi, et cui soli et aeris natura sibi respondent , omnium est Oplima ad omnes fere arbores et fruges. Videtur enim talis pra reliquis terris similitudinem cum aere habere. Ceterarum vero melior est ea, que ad alteram partem contrarietatis vergit, quam quidam simpliciter optimam asserunt, levem videlicet, solutam humectamque. Hxc enim et alimenti satis continet et radicibus est permea- bilis. Densa autem, gravis et sicca nimium contrario modo habet. (10) Ut vero contrari® qualitates vario modo conjunguntur, ita solum diversis stirpibus commo- dum erit. Si enim solum solutum et tenue, simul autem profundum, siccum et sine aqua est, arboribus optimum frumento plane non aptum est. Nam propter solutas particulas aquam hiemalem transmittit in profundum, ita ut frumentum radicibus suis in summa terra hssrentibus illam haurire nequeant, cum arbores radicibus alte de- missis eo usque pervenire eamque trahere possint. Et ejusmodi differenti» sunt plures. Nam e diversis soli generibus quodque yeneri cuidam piantarum commodum erit. (11) Sed nec illi imperite judicant, qui optimam esse solum perhibeant , quod calidum et humectum simul sit. Utrique enim ea inesse videntur, quibus opus est, tum alimentum tum id quo alimentum conficitur.... Consenta- neum autem est post primos imbres erhalationem fieri. Sed hujus generis aliud humectum esse, aliud siccus : humectum igitur frumento commodum ; quia satis habeat humoris ad frumenta educanda, non item ad arbores; siccum autem frumentis haud convenire, cum neque his sufficientem alimenti copiam contineat. (12) Ejusdem ferme sententiz sunt qui solum pingue esse debere dicant, neque vero rigidum, neque densum neque salsum sed nutribile et friabile : contineat enim necesse esse alimen- tum et calorem radicibusque sit permeabile, que omnia ad incrementum et fructus generationem necessario pertineant. Nec discrepant qui terram pullam commen- dant, ut Leophanes, qui quidem banc continuo causam reddit, quod talis et imbres et estus tolerare possit, quia et calorem et humorem recipiendi facultatem ha: beat. Virtutem igitur loci fere, ut ante jam diximus, iilsdem notis quodammodo atque in iisdem rebus depre- hendere licet et agnoscere quibus eam omnes definire solent. Sed quia et soli et stirpium differenti» sunt plures, hanc rem in singulis exquirere et contemplari tentandum est. DE CAUSIS PLANT. ΤΙ. 5. V. 854 pata Rene aan du καὶ χυλὺς ἄτροφα καὶ ἄγονα φυτῶν ὡς ἁπλῶς ἔστιν εἰπεῖν" πλὴν tesina αὑτοῖς των ἧ ἐκτροφὴ καθάπερ τοῖς ἐν Θράχῃ θέ χαθῇ’ αὑτὰ δὲ ὥσπερ καὶ ζώων ΟΣ ΓῺ ‘H δὲ θάλαττα πολλὰ καὶ παντοῖα φύει καί ἐστιν ὥσπερ ξώων τι γένος ἐν αὐτῇ καὶ φυτῶν. ‘Oca δ᾽ ἐν τῇ δένδρα μέγεθος ἔχοντα χαὶ καρπὸν τυγχάνει ΠῚ i ἀλλ᾽ ἐνδέχεσθαι πότιμον ἕλχειν dv τῇ γῆ τὰς δ ρα be aa pi dn τοῖς ἐνύδροις" ἀλλὰ τούτων μὲν Καὶ ὅσα δὴ πρὸς αὐτῇ τῇ θαλάττῃ ἰ πὼς τῇ ἁλμυρίδι πρὸς εὐσθένειαν καὶ, γὰρ τοῦτο ἴδιόν τι γένος εἶναι παρὰ τὰ ab ἀνὰ pv) (3) Τὰ 3" ἅλυ- ὑδάτων τρέφει μὲν χαὶ τὰ ἔγγεια χεῖρον δὲ pp ente γὰρ ποιεῖ καὶ ἐπικάει" τὸ δ᾽ ἀλυπότερα τοῖς δένδροις A τοῖς λαγανώδεσιν 7 ὅλως τοῖς ἐπετείοις εἶναι καθάπερ τινές φασιν οὐχ ἄλογον ὅσῳπερ ἰσχυρότερα" τάγα γὰρ χαί τισι πρόσφορον τὸ τα rn φοίνιξιν εἴπερ καὶ οἱ ἅλες παραδαλλό-. Hi Hi ΠΗ x ἐξ δ «ἢ ψόφοι vele δὲ δια- Porci ἀναστομοῦν τὸ ἁλυχὸν ἐξάγει, 3 ὃ χαὶ ἕν ταῖς ἄλμυρίσιν ἢ ῥάφανος ἀρίστη" τὸ δὲ πιχρὸν ἄτρονόν τε χαὶ δύσχυλον ὥστε ἐξαγομένου τοῦτοι καὶ ΕΣ ἁπαλωτέρα καὶ εὐαυξεσ- Za αν τὰ δ᾽ ἄλλα χείρω διὰ τὸ μὴ ἐξάγειν τὸς olxetov ἐπιχάουσα, Δῆλον δ᾽ ὅτι χαὶ | | ew δύ- pr | possunt, sicut mare, que famen pauca aut fere nulla cdi εἰς ἔδως ἀποδοίη τῇ ϑαλάετη τὴν habentur. Nonnullis tamen locis ubi aquie dulces al- mixtae sunt, plantee educantur, ut ad aquas calidas Thraci:e : ipse per se vero ut animalibus ita plantis gene- randis haud apt sunt. (2) Mare autem gignit multa et va- ria et est in eo tam animalium quam plantarum genus recte fortasse e mari peti statueris , sed fieri posse ut.ra- dices in terra dulcem aquam trabant mareque ipsum sine offensa ci quemadmodum aqua stirpes aquati- les ambit. Sed de his alibi disputandum erit. Atque ca que ad ipsum mare nascuntur, salsuginis quodammodo ope vigent et aluntur. Videntur enim he sui generis esse, distineta ab ante dictisettanquam media inter utrumque genus posita. plantas alunt quidem sed deterius quam dulces : inere- nocent arboribus quam oleribus aut omnino annuîs, ut quidam aiunt, ratione haud caret, si quidem ille multo fortiores sunt. Quibusdam enim omnino prodesse vide- tur, ut phuenicibus, siquidem his sal adspersum quoque prodest : est enim similis aut idem succus. Verumtamen inter olera quoque sunt, quibus salse aqua conveniant, ut | nitro mixta rigant, nt în AEgypto, quo multo dulcior te- neriorque fit, βίου! ea qua coquitur, (4) Moe sie se ha- bet et omnino salsa aqua propterca illis conveniens, quia naturalem aliquam amaritudinem habent, quam salsus humor subiens et veluti meatus reserans educit : qua de causa brassica locis salsis optima nascitur. Amaritudo autem et incrementum impedit et viliat saporem, ita ut ea expulsa brassica dulcior et tenerior reddatur οἱ latius adurendo vitiat. Nimirum în ceteris amaris idem contin- git, quemadmodum coronopus et cichoria. Acribus au- tem, ut cepè, allio et similibus, haud convenit salsugo : acrimonîam enim nontollit ob similitudinem succi. Scili- cet simile fertur simile versus atque in meatus se însinuat, ut faciunt remedia purgantia quibus macul» educuntar. (6) Salsse igitur aqua plantis dictis conveniunt ob causas | îndicatas. Si autem verum est quod Androsthenes nar- ravit de Tylo insula marîs rubri, aquas fluentes, quo sals:8 sint, plus quam colestes juvare cum arbores tum celeras omnes stirpes, quare post pluvias illis inductis sata abluere solere agricolas : causam in consuetudine (3) Sals:e autem aqua terrestres quoque. VI; 900 τοις drrobpéyem, αἰτιάσαιτ᾽ ἄν τις τὴν συνήθειαν" τὸ γὰρ ἔθος ὥσπερ φύσις γέγονε. Συμθαίνει δὲ τὰ μὲν οὐράνια σπάνια γίνεσθαι τούτοις δ᾽ ἐχτρέφεσθαι χαὶ τὰ δένδρα καὶ τὸν οἴτον καὶ τἄλλα δι᾿ ὃ χαὶ πᾶσαν ὥραν σπείρουσι. Ταῦτα μὲν οὖν ὡς ἐξ ὑποθέσεως εἰρήσθω. VI. "To δὲ ποτίμων τὰ ψυχρὰ βέλτιστα’ χαὶ γὰρ πέψιν ποιεῖ μάλιστα διὰ tiv ἀντιπερίστασιν τοῦ θερ- μοῦ καὶ κατάψυξιν ταῖς ῥίζαις" δεῖται δὲ τὰ δένδρα ταύτης. “Ὅτι δὲ βελτίω σημεῖον τὸ γλυχύτερα καὶ εὐχυλότερα τοῖς ψυχροῖς ἀρδευόμενα χαὶ λάχανα καὶ δίζας χαὶ χαρποὺς καὶ τἄλλα ὁμοίως. "Eos δὲ χατὰ λόγον ἔχειν ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν ἐκ διὸς ὑδάτων τὰ νυχτερινὰ χαὶ τὰ βόρεια χαὶ ἐπ᾽ αὐτῶν δὲ τῶν πνευ- μάτων ὅταν i βόρεια xal μὴ νότια χαὶ ὅλως ὅταν ψυχρὰ καὶ μὴ θερμά" τὴν γὰρ αὐτὴν ὄνησιν πάντα ἔχει καὶ διὰ τὰς αὐτὰς ἀνάγχας" τὰ (ὰρ) θερμὰ δια- χεῖ καὶ ἀνυγραίνει χαὶ ἀσθενὲς ποιεῖ τὸ σύμφυτον θερ- pov.. (2) Ὑπερθολὴ δέ τίς ἐστιν ἴσως χαὶ τοῦ ψυχροῦ καὶ πρὸς τροφὴν καὶ πρὸς γένεσιν, ὥσπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων, εἴπερ ἀφαιρεῖται τὴν τοῦ θερμοῦ δύναμιν' ἀφαιρεῖται γὰρ τὴν ζωήν᾽ οὐ μὴν πολλή γε οὐδ᾽ ἐν πολλοῖς ἐὰν μή τινα χαὶ ἄλλον ἔχη χυμὸν ἀλλότριον" οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ ὅμοια τὰ ἐπὶ τῶν ζώων ἐστὶ τῶν ἐν φυ- τοῖς" ἐχεῖνα μὲν γὰρ ὅλως ὑπὸ τοῦ ὑγροῦ περιέχεται καὶ ἐν τούτῳ ξυνίσταται ταῦτα δ᾽ ἐν τῇ γῇ χαὶ ἐν τῷ ἀέρι" μιγνυμένου δὲ τοῦ ὕδατος τούτοις οὔτε τὴν dx τῆς γῆς οὔτε τὴν οἰκείαν ἀφαιρεῖται θερμότητα πλήν γ᾽ εἴ που χαὶ ὁ ἀὴρ ὅλος τοιοῦτος" οὕτως γὰρ ἀδλαστὴς χαὶ ἄγαονας ἡ γῇ τὸ ὅλον. (3) Τὰ μὲν οὖν ψυχρὰ διὰ ταῦτα βελτίω, τὰ δὲ πότιμα τῶν ἀπότων ὅτι τροφι- μώτερα. Μιγνυμένη γὰρ ἣ ἁλμυρὶς καὶ πᾶς ὃ τοιοῦ- τος χυλὸς οὐ μόνον ἀτροφίας ἀλλὰ χαὶ ἄλλας βλάθας ἐμποιεῖ καθάπερ ἐπὶ τῶν σωμάτων. ἯἩ δὲ μίξις τῶν ὑδάτων Î τοιαύτη χρήσιμος ὅταν τὰ μὲν ἄγαν σχληρὸν ἡ xal ὥσπερ ἄπεπτον χαὶ ὠμὸν τὸ δὲ θῆλυ xal μαλαχὰν ἢ καὶ ἐάν τινα γεώδη συνεπιφέρῃ χυλὸν ὅπερ ἔχει τὰ θολερὰ xal χοπριώδη" καὶ γὰρ τῆς τοιαύ- τῆς δέονται τροφῆς. Δι᾿ ὃ πολλάχις ἂν ἁρμόσειε λεπ- τὸν χαὶ χαθαρὸν μὴ χαθαρῷ καὶ παχεῖ χαὶ φρεα- τιαῖον ναματιαίῳ χαὶ ῥυτὸν χαὶ Gubptov λιμναίῳ καὶ ἁπλῶς στασίμῳ.: (4) Θαυμασιώτερον δ᾽ ἂν δό- ξειεν εἴ τι γλυχὺ χαὶ πότιμον ἢ ὅλως ἄτροφον ἢ μὴ τελεσφόρον ἐστὶν ὥσπερ καὶ τὸ περὶ τὴν Πυρραίαν ὃ καὶ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἴρηται, Τὴν δ᾽ αἰτίαν ἐν δυσὶν ἅν τις λάθοι τούτων, ἢ ὅτι πάντως ἀσθενὲς ὅπερ οὖχ ἔοικεν, ἐπεὶ χαὶ ὃ ἀὴρ δοκεῖ τρέφειν, ἢ ὅτι χυλόν τινα ἔχει κακαποιὸν ὃς λανθάνει τὴν γεῦσιν ὅπερ ἐχδηλού- μενον φαίνεται χαὶ ἐπὶ τούτου τοῦ ὕδατος" χαὶ γὰρ ἄν- θρωποι λαυόμενοι λεπροὶ γίνονται χαὶ τὰ φυτὰ παρα- πλησίαν τινὰ λαμθάνει διάθεσιν" οὐ γὰρ δὴ τό γε ἄγαν τρόφιμον λεχτέον ὡς διὰ τὸ μὴ δύνασθαι χρατεῖν ἀτρα - φῇ καὶ χείρω γίνεται. Περὶ μὲν οὖν τούτων ἱκανῶς εἰρήσθω. VII. Τοὺς δὲ τόπους ζητεῖ τοὺς οἰκείους οὐ μόνον τὰ THEOPHRASTI querendam esse dixerim : hsc enim illis velut in naturare transiit. Ceterum raro ibi aqua coslestes deferunter, tamen illis et arbores et frumentum et cetera stirpes nutriuntur, quamobrem omni anni tempore serunt. Sed hasc ex suppositione dicta sunto. VI. Aquarum dulcium frigidss sunt optimze : coctionem enim maxime faciunt, quia calorem innatum cohibent et radicibus refrigerationem dant, qua arboribus opus est. Tales vero aquas magis prodesse argumento est , quod ei olera et radices et fructus et reliqua eque omnia frigida aqua rigata saporem dulciorem succumque meliorem ac- quirunt. Eadem hic ratio valere videtur quam in aquis pluviis et ventis diximus : pluvis nocturnss et aquilosia magis juvant, et venti aquilonii prestant austrinis , cm- nino frigidi calidis. Nam eandem hwc omnia utititatem habent, easdemque ob causas. Calida enim diffuadust et humefaciunt et caloris innati vim imminuunt. (2) Sed frigus quoque interdum modum excedere videtur, tam quod alendi quam quod generandi opus attiuet, sicut in animalium genere, si caloris potestatem tollit; simal enim tollit vitam. Non tamen multus neque in multis excessus ille nocet, nisi alius succus alienus arvcedat. Ne- que enimvero hs res ut in animalibus ita in piantis se habent. JIlla enim tota humore ambiuntur atque in co- dem naseuntur, he vero in terra et in aere, quamobrem cum his aqua sese miscet, neque terra nec piantaraem proprium aufert calorem , preterquam sicubi aer quoque totus frigidus sit, tum enim terra germinandi generandi- que facultate omnino privata est. (3) Frigid= igite basce ob causas preestant, dulces vero iis ques polui non idones sunt, quia magis nutriunt. Salsugo enim vel alii ejusmodi succi aquee admista non modo alendi fa- cultatem adimunt sed alias quoque noxas inferunt, quem- admodum etiam corporibus hominum. Aquas vero in bunc modum miscere juvat ut altera dura admodum et tanquam incocta crudaque sit, altera mollis et pla cida succumque aliquem terrenum una afferat, quod faciunt turbid® et stercorose aqua : nam et ejusmodi alimento opus est. Idcirco sepe conducet tenuem lim pidamque aquam miscere cum impura et limosa et pa- tealem cum fluente et fluvialem pluvialemque cum aqua lacunarum et omnino stagnante. (4) Sed mirationem facere potest si aqua dulcis potuique idonea vel omnino alere nequit vel sterilitatem inducit, ut aqua Pyrrheri agri, cujus in historiis mentionem fecimus. Cujus rei causam aut inde petieris, quod prorsus debilis est, quod verisimile non est quum aer quoque alendi facultatem habere videatur, aut inde quod succum aliqnem noriem admixtum habet, qui gustum lateat, id quod in ista aqua apparuisse videtur. Homines enim, qui ea lavantur, fiunt scabiosi οἱ plant similem quendam inde accipiust babitum. IHlaud enim inde causa petenda, quod nimis alant, ita ut stirpes quia id vincere nequeant , laborent jejunio reddanturque deteriores. De his autem satis. VII. Loca sibi propria arbores qu:erunt non solum DE CAUSIS PLANT. Il. 7. 204 περιττὰ xal ἴδια τῶν δένδρων ἀλλὰ καὶ τὰ χοινότερα | rare et peculiares, ut diximus, sed etiam vulgares quee γινόμενα" τὰ μὲν γὰρ φιλεῖ ξηροὺς τὰ δὲ εὐὑδρους τὰ | passim nascuntur. Alia enim amant sica, alìe umecta ἰοῦ NOA TI peerdape vidi paio na | aquosaque , aliee hiberna, alie aprica, alia umbrosa ὅλως τὰ μὲν ὀρεινοὺς τὰ δὲ ἑλώδεις ὥσπερ καὶ διαι- | loca, et omnino pars montana, pars palustria , ut et divi- , Οὐκ ἀεὶ δὲ πάντα τοὺς αὐτοὺς ἴσως οὗ δὲ διὰ | dere auctores consuevere, Sed non omnes fortasse sem- μίαν αἰτίαν ἀλλὰ διὰ πλείους ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς πρό- | per eadem appetunt loca, nec una de causa, sed varia τερον ἐλέχθη, Καὶ γὰρ τὸ συγγενὲς τῆς φύσεως Éxa- | ratione, ut in superius dictis attulimus. Natura enim sati ; τὸν οἰχεῖον ἐν rep καὶ τὰ αὐτόματα, cognatio quamque ducit ad locum proprium, ubi sponte αὐτόματον μηνύει τὴν φύσιν εἴπερ éx | nata solent provenire; quod enim sponte nascitur, decla- Lori prize αἱ γενέσεις, Kai aixa0' | rat naturam, siquidem et alimentum et generatio ex iîs- ἕχαστον διαιρέσεις οἷον ἡ θερμότης χαὶ ἢ Ψυχρότης | dem fit. Dein differenti» singulares , ut calor et frigidi- Lf Βιρύτης καὶ ἡ ὑγρότης: ζητεῖ γὰρ τὰ πρόσφορα | tas, siccitas et humiditas : queerunt enim omnia quod Ἔτι δὲ ἀσθενῇ καὶ ἰσχυρὰ καὶ | sibi pro suo temperamento commodun est. Tum si in- ἐπιπολαιέρριζε καὶ εἰ τὰ ἄλλη διαφορὰ | firma et valida, radicibus alte descendentibus et in (3) Πολλόχις δὲ καὶ διὰ πλείω τούτων summa terra haerentibus preedita , et si quee δ] partium v ἔχοντα τὰ δὲ οὐκ ἔχοντα" πάντα | differenti sunt. (2) Sepe vero etiam plures harum cau- Ἔτι δὲ xal τὰ ὅμοια ζητεῖ τὸ | sarum agunt. Interdum quod alia habent, alia non cp gi Ag ali λοι habent : etenim non omnia eadem. Denique similes ὕσεως, Ἔν οἷς xal τὰ περὶ τὴν | querunt locum similem, nec eundem dissimiles , nisi si neo pm ques alia natura diversitas obsit. Sic enim explicari δὲ m muta epgendanc ἐν ἐωίνοις δὲ, οὐ χόρτο ἢ cporiet, qui icon cx‘ vmbigna seni pi τῶν παράπαν ἡ χαχῶς, Θερμὰ μὲν ἴσως ἄμφω χαθάπερ | aprica neque hse omnino illis nascitur aut segre : utraque φασὶν, ἀλλ᾽ ἡ Δ δ Enpb 4 88 pedi bypdve om quidem, ut aiunt, calida fortasse est, sed picea humida, μεῖον δὲ καὶ ἡ τῆς πίττης γένεσις" ἅμα δ᾽ ὑγρότητος | pinus vero sicca. Argumento est picis generatio : uber- cs? ep | tas simul humoris et locus soli expositus conveniunt : ita μᾶλλον’ del δὲ χατὰ τὸ ὑμένα ὄρεξις, (3) Ἦ | enim coctio melius procedit. Inclinatio vero semper exor- mì δῆλον ὡς ἐν τοῖς δοκοῦσι παραλλάττειν τῶν ὅμο- sum sequitur : (3) unde fit manifestum, si que e con- τινα παρεὰ τοιαύτην διαφοράν. ’Emei generibus discrepare videntur, semper ejusmodi aliquam τὸν αὐτὸν ζητεῖ καθάπερ ὃ χιττὸς καὶ causam queerendam esse. Nam qua genere dissociata udpa xal ἀλσώδη pidiov elneîv ὁ μὲν γὰρ | iisdem locis nascuntur, ut hedera, riparia et silvatica, EL pan a | de iis rationem reddere haud difficile est. Ilia enim τούτων ἐν ταῖς καϑ' ἕκαστον διαφοραῖς perte calida siccaque est, atque harum natura omnino cog- differentiis causam ostendunt. Pari modo et δὰ que umbrosa amant tam e silvestribus quam e domesticis, ut punica, myrtus , quarum illa densaet sicca est, hse lara et non sicca : (4) fructum enim utrique nucleosum δὲ | nec humidum generat, qui si soli expositus est, cito ex- | siccatur, in umbra vero adolescens et sole modice illus- Quamobrem punicas et myrtos brevibus intervallis se- runt, ut sìbi invicem inumbrantes solis injuriam arceant : simul etiam radices numerosas emittere probibite ali- mento mutuo se non defraudant, At si quis qua con- traria» natura sunt ita serere velit, ut vitem et ficum, ib PLITIL ΠΈΠΗΣ ἡ: bi) sie si i ἄλλο τι Raiuno ὶ _- — 202 σιν ὥστε μὴ ἐχόῆναι χαί φασι χωλύειν. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ εἴ τι πάλιν σωτήριον ἢ καὶ πρόσφορόν ἐστι τοῦ ἀέρος" ἐνίοτε γὰρ τῶν ἐδαφῶν ὄντων φαύλων ὃ ἀὴρ ἐχτρέφει τῇ εὐχρασίᾳ καθάπερ ἐλέχθη χαὶ τοῖς οἰκείοις πνεύμασιν. VIII. Εἰ δὲ # γε πέψις τῶν καρπῶν τοῖς μὲν ὑπὸ θερμοῦ δοκεῖ τοῖς δ᾽ ὑπὸ ψυχροῦ γίνεσθαι κατὰ avpbe- θηκὸς ἥ γε ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ γινομένη. Τὸ γὰρ θερ- μὸν ἐν ἀμφοῖν πέττει καὶ μία τις ἢ αἰτία, φανερὸν δὲ οὖχ ὁμοίως διὰ τὴν ἀντιπερίστασιν. ὅρλως γὰρ πάν- τῶν τῶν τοιούτων τὰς αὐτὰς δυνάμεις ὑποληπτέον al- τίας εἶναι. ΞΞυμδαίνει δὲ δὴ τοῖς ὀψικάρποις ὑπὸ τοῦ χειμῶνος πεπαίνεσθαι περικαταλαμθανομένοις τῇ ὥρᾳ. Opixapra δ ὥσπερ ἐλέχθη διὰ πλείους αἷ- τίας. Ὅσα μὲν οὖν ὀγρὰ τῇ φύσει σιντονωτέρων δεῖται τῶν ψυχρῶν ὥσπερ fi ἄμπελος" οὕτω γὰρ μᾶλ-- λον ἣ πέπανσις. “Ὅσα δὲ ξηροχαρπότερα χαθάπερ ὃ μύρρινος, καὶ γὰρ τοῦτο τῶν ὀψικάρπων, ἐλαφροτέρων' ἀποξηραίνει γὰρ καὶ ἀποστύφει τὸ ἄγαν. Ἢ δ᾽ eù- χρασία καὶ ὃ ὑγρότερος καὶ ὃ ὑπὸ νότου ἀὴρ εὐτροφώ- τατος. (2) ᾿Επεὶ οὐδὲ τὰ ὑγρότερα τῇ φύσει πέττου- σιν aî ὑπερθολαὶ τῶν χειμώνων, ἀλλὰ τὰ μὲν ὅλως ἀποξηραίνουσι τῶν δ᾽ ἐξαιροῦνται τὸν οἰκεῖον χυλὸν ὥσπερ τῶν συχῶν. ἈἈντέχειν δὲ μάλιστα δύναται τά τε ἐν ὁγρότητι λιπαρόν τι ἔχοντα χαθάπερ τῶν ἀγρίων τὰ μιμαίκυλα χαὶ ἔνια γεώδη χαὶ στρυφνὰ χαὶ ἰσχυρὰ τὴν φύσιν οἷον βάλανος, ἀχρὰς, οὔον- ὀψὲ γὰρ ταῦτά γε Mapbaver τὴν οἰκείαν ὑγρότητα. Τοιαῦτα δὲ χαὶ τὰ μέσπιλα καὶ τὰ μῆλα τὰ ἄγρια καὶ πάνθ᾽ ὅλως (ἃ δύ-- ναται ἀφαιρεθέντα) πεπαίνεσθαι “χαθάπερ ἡ ἀχρὰς καὶ τὸ οὐον, οὐ τὴν αὐτὴν μὲν πέπανσιν ἥνπερ χαὶ ἐπὶ τῷ δένδρῳ, τὴν φυσιχὴν. ἔχουσαν δέ τινα γλυχύ- anta τὴν ποιοῦσαν ἐδώδιμα » εἴτ᾽ οὖν σῆψιν αὐτὴν χρὴ λέγειν ὥσπερ ἐπὶ τῶν δρυπεπῶν ἐλαῶν φασιν εἴτε καὶ ἄλλην τινὰ διάθεσιν ἡνπεροῦν. (5) Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἴσως οὐθὲν ἂν χωλύοι: καὶ τῇ ἔσωθεν θερμότητι π πέτ- τεσθαι χαθάπερ τὰ oba πεπαυμένης ἤδη τῆς ἐπιρροῆς ἐκ τῶν δένδρων᾽ τότε μὲν γὰρ ἀεί τινος ἐπιούσης οὐχ ἐχράτει χωλυόμενα ἅμα διὰ τὰ ψύχη, μὴ προσγινο- μένης δ᾽ ἑτέρας ἅμα δὲ καὶ τοῦ θερμοῦ συγχαταχλεέιο- μένου δι᾽ ἄμφω πέττεται χαὶ Aaubaver τὴν μεταῦο- λήν’ ἐπεὶ χαὶ of ἐπὶ τῶν δένδρων καρποὶ πεπαινόμε- νοι χαθάπερ οἱ βότρυες ἀφαιρεθέντες γλυχύτεροι γί-- νονται τοῦ ὑδατώδους ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαταξηραινομένου, ἐπ᾽ αὐτῶν δὲ τῶν ἀμπέλων ὅταν È ἐπιστρέφωσι ἢ καὶ γηράσαντες ἀποσταφιδωθῶσι. " (4) Σχεδὸν δὲ χαὶ ἐν τοῖς ἄλλοις γίνεταί τις τοιαύτη μεταδολὴ τῶν μὲν ἐπ᾽ ἔλαττον τῶν δ᾽ ἐπὶ πλεῖον, ἔνια δ᾽ ἐναντίως. Καὶ do ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν δένδρων ἐν τόποις θερμοῖς χαὶ οἰκείοις ἀπέπαντα (μὴ) ἐπιχνισθέντα χαὶ ἐπαλειφθέντα ἐλαίῳ καθάπερ καὶ πρότερον ἐλέχθη διὰ τὴν eùtpo- φίαν, ὥσπερ χαὶ τὰ ἐν Αἰγύπτῳ συχάμινα, τοῦτο δὲ παθόντα χαὶ ἀπέρασίν τινα ἔλαδεν δγροῦ καὶ πνεύ- ματος χαὶ τὸ θερμὸν εἰσδέχεται. Τῶν δὲ λαχανωδῶν THEOPHRASTI conantur atque ita probiberi asserunt. Pari modo aer etiam remedium vel salutem afferre potest, cum nos- nullis locis, quamvis solum sit pravum, temperamenti sui preestantia commodisque ventis stirpes, ut diximna, bene educet. VII. Si vero fructuum coctio aliis a calore perfici aliis a frigore dicitur, haec que frigore fiat casui debe- tur. Nam in utroque genere calor percoquit, atque is est una causa, sed id non semper satis apparet quia a frigore intus coactus agit. Omnino enim omnes hujas modi effectus ab eisdem viribus proficisci statucadem est. Jam iis que serotinos fructus habent , contingit ut hiemis ‘superventu occupentur atque sic hiems fracte maturet. Serotinos autem ut diximus pluribus de cam habent. Qux igitur natura humida sunt frigore inte-. tiore opus habent, ut vitis : sic enim coctio erit magi perfecta. Qux vero fructum sicciorem habent ut ny- tus, nam hec quoque inter serotina est, remissiore : xi mium enim frigus exsiccat et constringit. Aer ven bene temperatus et humidus et ventus austrinus comme dissime alunt. (2) Neque enim ad ea concoquenda, que natura humidiora sunt, nimia hiemis irigora accommno data sunt, sed partem omnino exsiccant, partem lamore proprio privant ut ficum. Optime iis resistere possi, que in humore pinguedinem quandam habent, ut inter silvestres mimecyla, et quedam quis terrena, δε et robusta natura sunt ut balanus, achras, sorbus : he enim sero humorem proprium nanciscuntur. Ejusdem- modi etiam mespila, poma mali silvestris et omnia (que postquam decerpta sunt) maturationem accipiunt, εἰ achras et sorbi poma, non eam quidem quam in ipa arbore manentes accepissent naturalem, sed talem tamen ut dulces quodammodo fiant et edules, sive ea putredo quadam dici debet, ut in olivis drupis fieri aiunt, sive aliam quamlibetcunque affectionem. (3) Fortassis vero nihil obstat quin ea quoque a calore interno coqui ezisti- memus, sicut sorbi poma quum affluxus humoris ei arbore cessaverit. Quamdiu enim semper novus humer advehebatur eum detinere non poterant impedita simsi a frigore : sed ex quo novus non accedit, simul vero etiam calor intus includitur, oh utramque causam succus cos- coquitur et mutationem justam sensit. Nam et si froctes qui in arboribus ipsis coquuntur, ut uve, decerpti dul- ciores evadunt, humore a sole persiccato. Quod idem fit in vitibus ipsis, si uvarum pediculi contorqueastur vel cum senescentes in passas mutantur. (4) Quin etiam in ceteris talis fere queedam mutatio evenit, aliis magis, aliis minus, nonnullis etiam contrario modo. Sunt enim fructus, qui in ipsis etiam arboribus manentes in }ecs calidis et earum stirpium propriis tamen non percoquan- tur, (nisi ) scalpti et olea peruncti fuerint, quod propter alimenti abundantiam in sycamino Zgyptiaca fieri antes diximus; ita enim tractatis humoris et vaporis aliquid deducitur et calor admittitur. Inter olera quasdam susì 10 40 45 204 tata ἐκδόσχονται τὴν πλείω xal τῷ ἔξωθεν ἀέρι δίο- δον διδόασι καὶ τὸ ὅλον εὐπνούστερα ποιοῦσι" cupbal- νει γὰρ ἅμα τῇ θερμότητι τῇ κατεργαζομένῃ συγχα- ταχλείεσθαί τι πνεῦμα χαθάπερ τοῖς ἑψομένοις οὗ χωρισθέντος ἅμα τῇ ὑγρότητι χαὶ διεχπνεύσαντος ἐπιμένει" τὰ γὰρ αἴτια τοῦ ἀποθάλλειν ταῦτ᾽ ἐστίν. Εὐλόγως δὲ χαὶ γίνονται χαὶ εἰσδύονται πάλιν οἱ ψῆνες εἷς τὰ ἐρινά’ γίνονται μὲν γὰρ᾽ διὰ τὸ μὴ δύνασθαι πεπαίνειν μηδὲ τελειουργεῖν τοὺς ἐρινεούς: ὥσπερ γὰρ καὶ τῶν ἄλλων σηπομένων χαὶ ἐν τούτοις ζωοποιὸς ἧ φύσις" οὐχ ἔχοντες δὲ τροφὴν ζητοῦντες δὲ τὴν οἰχείαν φέρονται πρὸς τὸ ὅμοιον" fi γὰρ ἐπιθυμία πᾷσι τοῦ συγγενοῦς ὥσπερ τοῖς φθειρσὶν αἵματος ἐξ οὗ διαφθα- θέντος (ἢ) γένεσις. (7) Εὐλόγως δὲ χαὶ ἐν τοῖς λεπ- τογείοις χαὶ καταδόρροις οὐχ ἐπιζητοῦσι τὸν ἐρινασμόν" ξηρὰ γὰρ γίνονται τῇ φύσει δι᾽ ὀλιγότητα τῆς τροφῆς, οὐδὲ δὴ εἴ τις ἑτέρα χώρα τοιαύτην ἔχει τὴν χρᾶσιν ὥστε σύμμετρον ἐχδιδόναι τὴν τροφήν' # γὰρ ἀποδολὴ δι᾽ ἀπεψίαν χαὶ τὸ μὴ κρατεῖν. Ὡσαύτως δὲ χαὶ ὅπου χονιορτὸς πολὺς, ἀποξηραίνει γὰρ χαὶ οὗτος. Ἄτοπον δ᾽ ἂν δόξειεν ὅτι βορείοις ἀποδάλλουσι μᾶλ- λον 4 νοτίοις ξηροτέρων ὄντων" αἴτιον δ᾽ ὅτι πυχνού- μενα μᾶλλον τὰ ἐρινὰ χωλύεται διεχπνεῖν ἅμα δ᾽ ἴσως καὶ πῆξίς τις γίνεται τοῦ ὁποῦ" ταύτην γὰρ καὶ τῆς φυλλοθολίας αἰτίαν φέρουσί τινες ὥσπερ εἴπομεν. (8) Ὅσα δ᾽ ὄψια πάμπαν τῶν γενῶν οὐκ ἀποθάλλει διὰ τὴν ὀψιότητα τῆς βλαστήσεως" οὐ γὰρ ἔτι συμδαίνει χκαταχλείεσθαι χαὶ ἐναπολαμδάνεσθαι τὸ πνεῦμα διὰ τὴν ὥραν ἀλλ᾽ ἐπιχρατεῖ ἀντιπεριϊστάμενον τὸ θερ-- μόν’ ἅμα δὲ καὶ φύσει ξηρά πως ἐστὶ καὶ ὀψὲ διῦγραί- νεται, δι᾿ ὃ xai τὴν ἄρδευσιν αἱ τοιαῦται ζητοῦσι καὶ δέχονται μᾶλλον. ἤοιχε δ᾽ εἴπερ ἣ ἄνοιξις ποιεῖ τὴν ἐπιμονὴν εϑπνοιάν τε καὶ ἀπέρασιν ποιοῦσα παραπλή- σιον τρόπον τινὰ (τὸ ) συμόαϊνον καὶ ἐπὶ τῶν ἐν Αἰγύπτῳ συχαμίνων’ (9) ἀλλὰ τοῦτο διαμφισδητοῦσί τινες ὡς ἄρ᾽ οὐχ ἀνοίγουσιν οἱ ψῆνες ἀλλὰ συωμύειν ποιοῦσιν ὅταν εἰσδύωσιν ὅθεν χαὶ τὴν αἰτίαν ἐστὶν ἐχ τοῦ ἐναν- τίου φέρειν ὡς τούτου χάριν ἐριναζομένων" ἐὰν γὰρ συμ- μύωσιν οὔθ᾽ ἣ δρόσος οὔτε τὰ ψακάδια δύναται διαφθεί-, | tur, neque rores neque minute pluvie eos pessumdare ρειν ὑφ᾽ ὧν ἀποπίπτουσι διυγραινόμενοι ὥσπερ χαὶ οἱ χύτινοι τῶν ῥοῶν" ὅτι δὲ ταῦτα αἴτια μηνύει τὸ cupbai- νον ὃ δὴ καὶ λέγουσί τινες" ἀποδάλλουσι γὰρ μᾶλλον ὑδατίων ἐπιγινομένων. Σημεῖον δ᾽ ὅτι χἀχεῖνό ἐστι τοῦ συμμύσαι χάριν" ἐὰν γὰρ μὴ ἔχωσι περιάπτειν τῇ ἄμμῳ ἐπιπάττουσιν ἵνα συμμύση" χαὶ ὃ χονιορτὸς δὲ ποιεῖ διὰ τοῦτο ἐπιμένειν ὅτι συμμύει χονιορτού-- μενα" τὰ δὲ τῶν ὀψίων οὗ διοίγεται xat’ ἐχεῖνον τὸν χαιρὸν ἀλλὰ συυμύει, δι᾽ ὃ χαὶ ἐπιμένει χαὶ οὐδὲ ὅλως ἐρινασμοῦ δέονται' μετὰ ταῦτα δ᾽ ἰσχύοντ᾽ ἤδη xal ἅμα τῆς ὥρας μεταδεθληχνίας ἀνοίγεταί τε χαὶ ox ἀποπίπτει. Τὴν μὲν οὖν αἰτίαν ἀμφοτέρως λα-- θεῖν ἐνδέχεται. (10) Τάχα δ᾽ ἄν τις φαίη ταῦτά γε οὐδὲν ὑπεναντιοῦσθαι' χαὶ γὰρ ὁδάτων ἐπιγινομένων ἀσθενέστερα τὰ ἐρινὰ χαὶ πλείων ὑγρότης γίνεται δι᾽ n | simile est. THEOPHRASTI lices depascuntur et aeri externo viam liberam faciont et spiritui interno, ut transpirare poma possint. Evenit enim utcum calore, qui concoctionem peragit, sirou] humer inclusus remaneat, ut fit in elixatis, quo simul cum be- more exacto fructus permanent : hssc enim defiurus pomorum culpam habent. Cur autem culices in caprifi- cis gignantur et cur in fici poma se insinuent, ratio sati perspicua. Gignuntur enim, quia caprifici fractus nea concoquere neque ad maturitatem ducere possunt, ita ut in his quoque sicut in aliis putrescentibus natura anime- lia procreet. Alimento autem destituti quesrentes tamen quod ipsis proprium sit, feruntur culices ad id quit Omnibus enim rei cognata desiderinm inest, quemadmodum et pediculis sanguinis, ex que με- | trefacto gignuntur. (6) Intelligitur ergo cur in ss macro et regionibus borealibus caprificatione hand indi- | geant: fici enim cum alimentum modicum accipiast εἰσὶ sunt. Pariterque si que alia regio ita temperata est, εἰ alimenti modum idoneum prebeat. Jactura alma cruditate sequitur, cum vis coquendi copiam supera nequit. Sic etiam caprificatio non desideratur ubi solum pulverosum est : pulvis enim exsiccat. Mirum ante videri possit quod magis fructus amittant ubi venti bo- reales flent quam ubi austrini, quum illi sicciores sist : causa vero est hec quod ab illis nimis densantar poema | ut transpirare nequeant : fortasse etiam succi simal | condensatio fit queaeedam : hanc enim ut diximus et folie- rum defluvio causam quidam assignant. (8) Ea vere | ficus genera que serotina sunt propter seram germina- tionem fructus non amittunt. Fit enim temporis rafica: ut spiritus non amplius interceptus concludatur et intes suscipiatur, sed calor ab aere ambiente cohibitus prusvalet: simul etiam natura sicciora illa sunt et sero demum bu- more replentur, quamobrem ejusmodi ficus rigationem magis desiderant et recipiunt. Si vero perforatio pomo- rum efficit ut perdurent, eo quod spiritui et hunmori viam aperit, similis quodammodo ‘res est ei quam in sycaminis aegvptiacis commemoravimus. (9) Sed δος ipsum negant nonnulli, culices aperire ficos sed contre rio introeuntes facere ut claudantur. Itaque e contrario licet repetere causam caprificationis. Si enim clandun- possunt, a quibus nimium madefacti defluunt sicut ca lyces punica. Quod ita se habere inde significari abunde credunt, quod amittant magis pluviis minutis insecutis. Argumento vero, illud quoque fieri ut ficus claudanter, est quod, si caprificorum copia desit, arenam ficis li nunt ut claudantur : atque pulvis etiam propterea efficit ut maneant quia pulvere conspersi clauduntur. Fructes vero ficorum serotinarum isto quidem tempore hasd aperiuntur sed clausi manent, ideoque non defluunt ne que omnino caprificatione opus habent : postea vero ubi jam vires conceperunt simul cum temporis mutatiene aperiuntur neque tune decidunt. Ratio igitur utroque modo reddi potest. (10) Sed fortasse quispiam existi maverit has sententias minus inter se pugnare. Etenim pluviis insecutis grossi infirmiores redduntur et plus 10 ἴ 45 206 χάρπιμα τῶν ἀγρίων, ἃ δὴ θήλεα τὰ δ᾽ ἄρρενα χαλοῦ- σιν, ἐν ἐκείνη τῇ αἰτίᾳ περιλαμδάνεται τῇ χαὶ πρό- τερον εἰρημένη περὶ τῶν ἀχάρπων ὅτι διὰ πυχνότητα καὶ ἰσχὺν xal εὐτροφίαν ἄκαρπα γίνεται" συμόαίνει γὰρ ἅπαντα εἷς ἑαυτὰ χαταναλίσχειν. Ἢ δὲ xaprro- τοχία δεῖται μὲν τῆς φυσιχῆς περιττώσεως" ἐχ ταύτης γὰρ ὃ καρπὸς ὥσπερ καὶ τοῖς ζώοις τὸ σπέρμα" τρε- πομένης δ᾽ εἰς ἕτερον ἀεὶ χαὶ ἐναλισχομένης ἀφαιρεῖται τὴν γένεσιν. ἢ γὰρ φύσις οὐ διαρχὴς εἰς ἄμφω μὴ λαμβάνουσα τὸ σύμμετρον. (2) Οἷς μὲν οὖν ἐνίοτε τοῦτο συμόαίνει τότε ἄχαρπα γίνεται, οἷς δ᾽ εὐθὺς ἐνταῦθα ἣ δρμὴ τῆς φύσεως ὅλως ἄχαρπα. Δι᾽ ὃ δὴ καὶ τῶν ἀγρίων ἔνια τοιαῦτ᾽ ἐν τοῖς ὁμογενέσιν ἅπερ ἰσχυρότερα χαὶ πυχνότερα χαὶ ὡς ἐπὶ πᾶν μείζω γί- νεται διὰ τὴν εὐτρορίαν. ᾿Επεὶ καὶ τὰ μιχρόχαρπα πάνθ᾽ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μείζω καὶ τὰ εἷς μέγεθος ὧρ- μημένα μιχροχαρπότερα χαθάπερ χαὶ ἢ ἱνδιχὴ συχῇ χαλουμένη. Θαυμαστὴ γὰρ οὖσα τῷ μεγέθει μικρόν τε ἔχει φύσει σφόδρα τὸν χαρπὸν χαὶ ὀλίγον ὡς εἷς τὴν βλάστησιν ἐξαναλίσχουσα πᾶσαν τὴν τροφήν" χαὶ γὰρ σφόδρα μεγαλόφυλλος ἀφ᾽ ὧν ἔοιχε διὰ τὴν εὐβοσίαν χαὶ ἣ τῶν ῥιζῶν τῶν καθιεμένων εἶναι γένεσις. Ἴσως δ᾽ ἀνάπαλιν ὅτι xal εἷς ταῦτα χαταμερίζεται, διὰ τοῦτο οὖν ἀσθενέστερός ἐστι χαὶ ἐλάττων ὃ χαρπός" ὑπὲρ δὲ τῶν ῥιζῶν ἐν ἑτέροις εἴρηται. ἄμπελος xal συχῇ" δύναται γὰρ ἣ μὲν ἐφ᾽ ὁσονοῦν ἐφιχνεῖσθαι χληματουμένη χαὶ ἔδαφος εὔγειον ἔχουσα καὶ εὔτροφον, ἣ δὲ καὶ εἰς ὕψος αἴρεσθαι χαὶ πολύ- χλαδος γινομένη πολὺν χαταλαμθάνειν τόπον. XI. Εὐλόγως δὲ καὶ μαχροδιώτερα τὰ ἄκαρπα τῶν χαρπίμων χαὶ τὰ ὀλιγόχαρπα τῶν πολυχάρπων ὅσα μὴ δι᾿ ἀσθένειαν ἢ ὑγρότητα ἢ δι᾽ ἄλλην τινὰ αἰτίαν ἄχαρπα 7 ὀλιγόχαρπα χαθάπερ τά τε πάρυδρα xal ἀλφεώδη χαὶ ὅσα μανὰ χαὶ εὔσηπτα χαθάπερ ἣ δάφνη" ταῦτα μὲν γὰρ χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἄλλο διὰ τὰς elpnut- νας αἰτίας. Ἡ δὲ xaprrotoxia πολὺ τῆς φύσεως ἀφαιρεῖ χαὶ τὸ χυριώτατον ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν ζώων συμθαίνει' τὰ γὰρ πολυτοχώτατα χαὶ γηράσχει τάχιστα xal ἀπόλλυται. ΦΦανερὸν δὲ ἀμέλει xal ἐπ᾽ αὐτῶν ἐστι τῶν δένδρων ὅσα γὰρ πολυφόρα xal πολύκαρπα ταῦτα xal ὅλως χαταγηρᾷ θᾶττον χαὶ ἐν τοῖς ὅμογε-- νέσιν οἷον ἀυ πέλοις, συκαῖς, τοῖς τ᾽ ἄλλοις, τὰ δὲ στέ- pipa χαὶ ὀλιγόχαρπα χρονιώτερα ὡς εἰπεῖν. (9) Καί ποτε μᾶλλον δὲ πολλάχις ὑπερχαρπήσαντα τὰ δένδρα δι’ ἀσθένειαν ἀφαυάνθη χαὶ μάλιστα τοῦθ᾽ αἱ ἄμπελοι πάσχουσι καὶ τἄλλα δὲ τὰ πολύχαρπα διὰ τὸ ἐξανη- λῶσθαι τὴν φύσιν εἷς τοὺς χαρποὺς (8) καὶ τοῖς σι-- τηροῖς σπέρμασι χαὶ ὅλως τοῖς ἐπετείοις cupbalver, δι᾿ ὃ καὶ ἐπέτεια" συνεξαναίνονται γὰρ εὐθὺς αἵ ῥίζαι τελειουμένων τῶν χαρπῶν διὰ τὰς αὐτὰς ἀνάγχας ἐχ-- διδομένης πάσης τῆς φύσεως. Τὰ δὲ δένδρα παρα- χρῆμα μὲν ἢ οὐ πάσχει τοῦτο ἣ οὐ φανερὰ γίνεται περιϊσταμένης δὲ τῆς ὥρας ἐξεδήλωσεν. ᾽Εὰν δέ τι (3) Μόνα δὲ ἣ | μάλιστα τῶν πολυχάρπων αὔξησιν λαμόανει μεγέθους THEOPHRASTI bores in steriles et fructiferas dividuntur, quarum qui- dem πῶ femine ille vero mares appellantur, caden causa illa comprehenditur quam supra de sterilitate le- quentes attulimus ; videlicet propter densitater, robur εἱ alimenti abundantiam steriles sunt. Evenit namque ui omne alimentum in se inso absumant. Sed fructus υἱ generari possint opus est excretione naturali, ex qua fist fructus sicut animalibus semen. Cum vero seraper δὲ alias partes alimentum convertitur absumiturque arber a generando prohibetur. Natura enim non sufficit ad epus utrumque nisi justum modum accipiat. (2) Quibus igi- tur interdum hoc evenit, ea tunc sterilia fiunt, qui vero naturalis impetus ab initio talis fuit, semper smi sterilia. Quamobrem inter silvestria etiam quedam e congeneribus sterilia sunt, que robustiora, dengiera et | plerumque majora fiunt propter alimenti abuadeafiem. Nam et ez que fructus parvos habent omnes seltt mole majore esse et quo majorem in magnitudinem ac crescunt eo minorem fructum edunt, quemadmodm etiam ficus quss vocatur indica. Qu» quum mira sì magnitudine fructum admodum parvum generat et ne- rum, quoniam in germinatione omne alimentum absmi. Folia enim amplissima habet propter nutrimenti ubertz- tem, quie radicum etiam desuper ad terram demissarm generationem eflicere videtur. Fortasse vero contrari ratione habet, quia in has quoque partes alimentem conversum distribuitur, idcirco fructus est numero εἰ magnitwdine minor. De radicum earum natura alti exposuimus. (3) Inter eas vero, que multum ferma fructum sola vitis et ficus incrementum amplum capisnt Vitis enim solum pingue et alimenti copiam nacia pal- mitibus effusis in immensam longitudinem extenditar, ficus vero etiam in altum se attollens et in ramos diffan amplissimum occupat locum. XI, Consentaneum vero est steriles arbores vita lon- giore frui fecundis , et pauciferis multiferas, iis exceptis qua propter infirmitatem aut humiditatem aliamve cas- sam infecund® aut pauciferae sunt, ut ripari» et silvati@ arbores, et qua soluto et ad putredinem prono corpore constant ut laurus. Nam hw et similes de causis didis vita sunt brevi. Fructus generatio autem multunm vige ris naturalis οἱ id quod primarium est detrabit. Quel non solum in animalium genere patet, in quibus ea que plurimos fetus edunt cito senescunt et intereunt, sedi ipsis etiam arboribus liquet. Qua enim multifera & valde fecund. sunt, ea omnino citius senescunt, et que inter congeneres etiam tales sunt, ut inter vites, ficos εἰ reliquas : quw vero steriles et paucifer® sunt, omnes fere perenniores sunt. (2) Interdum vel potius freques- ter accidit, ut arbores postquam supra modum fructss edidere pra languore exaruerint, maxime vites et cetera multifera;, cun vis tota natura in fructibus fuerit ὃ» sumta. Idem frugibus et ceteris annuis plantis evenie videmus : et causa hec est cur annu.e sint vita : exare scunt enim statim radices, dum fructus maturant, eas- dem ob causas, quia vis tota natura exhbausta est. Αἵ" bores autem aut non tam cito noxam sentiunt aut 508 tam cito manifestant, sed vertente demum anno ostet- 208 εἶναι, — τοῖς μὲν γὰρ ταχὺ διαπέμπεσθαι τὴν tpo- φὴν ἀφ᾽ ἧς ἡ βλάστησις χαὶ οἵ καρποὶ, τοῖς δὲ βρα- δέως διὰ τὸ μὴ εὕρουν εἶναι τὸ ὑπὲρ γῆς ἀλλ᾽ αὐτὰς τὰς ῥίζας ἀπολαύειν, xal γὰρ μαχρόρριζα ταῦτα εἶναι καὶ παχύρριζα, — δόξειεν ἂν οὐ χαλῶς λέγειν. (8) Καὶ γὰρ τὰς ῥίζας ἀσθενεῖς φησιν εἶναι τῶν εὐθέων ἐξ ὧν ἀμφοτέρων γίνεσθαι τὴν φθοράν" ταχὺ γὰρ ἐχ τοῦ ἄνω διϊέναι καὶ τὸ ψύχος χαὶ τὴν ἀλέαν ἐπὶ τὰς ῥίζας διὰ τὴν εὐθυπορίαν, ἀσθενεῖς δ᾽ οὔσας οὐχ ὑπομένειν. Ὅλως δὲ τὰ πολλὰ τῶν τοιούτων κάτωθεν ἄρχεσθαι γηράσχειν διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν ῥιζῶν. “Emi δὲ τὰ ὑπὲρ γῆς διὰ τὴν λεπτότητα καμπτόμενα ὑπὸ τῶν πνευμάτων χινεῖν τὰς ῥίζας, τούτου δὲ συμδαίνοντος ἀπορρήγνυσθαι χαὶ πηροῦσθαι χαὶ ἀπὸ τούτων τῷ ὅλῳ δένδρῳ γίγνεσθαι τὴν φθοράν. Ἃ μὲν οὖν λέγει ταῦτά ἐστιν. Οὐ μὴν δόξειέ γ᾽ ἂν ὥσπερ εἴρη- ται χαλῶς λέγειν. (0) Οὔτε γὰρ τὸ τῶν ῥιζῶν ἐστιν ἀληθὲς ὥσπερ xal πρότερον ἐλέχθη τὸ τῶν μαχροδίων εἶναι μαχρὰς xal παχείας" οὐ γὰρ μαχρόδιον οὔθ᾽ fi συχῇ οὔθ᾽ ἕτερα τῶν μαχρορρίζων χαὶ παχυρρίζων οὔτε τὰ εὐθέα χαὶ τὰ ὀρθὰ βραχύδια οἷον ἐλάτη, φοῖ- νιξ, χυπάριττος" οὐδ᾽ εὐαυξῇ δὲ ταῦτα οὐδὲ πρωΐχαρπα" χαίτοι χαὶ ταῦτα ἐχρῆν εὐθὺς τοιούτων γε τῶν πόρων ὄντων xal τῶν ῥιζῶν μὴ μαχρῶν' ὅσα γὰρ ἀπὸ τῆς αὐτῆς αἰτίας ἅπαντα δεῖ συναχολουθεῖν τοῖς αὐτοῖς. (10) ᾿Αλλὰ μή ποτε οὐ τοῦτο ἢ τὸ αἴτιον ἀλλὰ τὰ προειρημένα πρότερον, ἐν οἷς χαὶ τὸ δυσφνὲς ὅλως xal τὸ μιχρόχαρπον χαὶ ὀλιγόχαρπον καὶ ὅλως τὸ ἰσχυρόν ἐστιν’ ἥ γὰρ πυχνότης χαὶ ἢ ξηρότης χαὶ f στερεότης xal fi λιπαρότης ἐν οἷς ὑπάρχει καὶ μαχροδιότητος χαὶ πάντων τῶν τοιούτων αἴτια τὰ δ᾽ ἐναντία τῶν ἐναντίων. “Oc δὲ πολυχαρποῦντα μὴ βραχύθδια μηδὲ ταχὺ γηράσχει χαθάπερ ἄπιος, ἀμυγδαλῇ, δρῦς, καὶ πρεσθύτερα γιγνόμενα χαρπιμώτερα καθάπερ ἐλόχθη; παραιρουμένης γὰρ τῆς ἰσχύος παραιρεῖται τὸ πλῆθος τῆς τροφῆς ὥστε ῥάδιον καταπέττειν τὴν λοιπήν᾽ ἅμα δ᾽ ἴσως συμδάλλεται χαὶ τὸ μὴ ἐνδελεχὲς i) πᾶ- σιν ἤ τισιν’ ἣ γὰρ ἅπιος χαὶ ἔτι μᾶλλον ἡ ἀμυγδαλῇ προφαίνουσι πολὺν ἐκτρέφουσι δ᾽ οὐ πολλάχις τοῦτον" ἔστι δ᾽ ἐν τῇ τελειώσει ὁ πόνος xal ἣ ἀπέρασις. (i1) Ἡ δὲ ςυχάμινος ἐλαφρόν τινα χαὶ ὑδατώδη χαὶ μιχρὸν ὡς πρὸς τὸ μέγεθος ἔχει τοῦ δένδρον τὸν χαρπόν. ᾿Αλλὰ γὰρ περὶ μὲν μαχροδιότητος ἐν τούτοις ἔστω- σαν ai αἰτίαι " περὶ δὲ πολυχαρπίας τῶν δένδρων el- ρηται πρότερον ὅτι τὰ θερμὰ καὶ μανὰ χαὶ ὑγρά. XII. Τῶν δὲ σπερμάτων ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ ἐλάττω πολυχούστερα" χαὶ γὰρ τὰ ἐλάχιστα μάλιστα χαθάπερ χέγχρος, σήσαμον, ἐρύσιμον, μήχων, κύμινον. Αἴτιον δὲ δοχεῖ χαθόλου μὲν χαὶ χοινῶς εἰπεῖν ὅτι τὰ ἐλάττω ῥᾷον ἐπιτελεῖν: ἐν δὲ τῷ ῥαδίῳ τὸ πλῆθος. Ὡς δ᾽ ἐγγυτέρω ὅτι πάντα τὰ τοιαῦτα εὐδλαστότερα χαὶ θᾶττον ὑπαχούει τῷ ἀέρι. Σημεῖον δὲ χαὶ ἡ ὀλι- γοχρονιότης τῆς τελειώσεως" ἐπεὶ χαὶ τὰ σπέρματα διὰ τοῦθ᾽ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν πολυχαρπότεορα τῶν δέν - THEOPHRASTI arbores rectas et proceras easdem ob causas vite bre- vioris esse et citius germinare quam contortas, — il: enim celeriter transmitti alimentum, 6 quo et germinatie et fructus prodeunt, his vero tardius quia partes supra terram non facilem transcursum preebeant alimento, que propterea radices magis frui, cum talibus arboribus radi- ces long crasseque sint, — haud recte dixisse videter. (8) Radices enim earum que trunco recto sunt infirmas esse dicit, ita ut utraque de causa celerius intereent : celeriter enim et frigus et calorem e supera parte propier meatuum rectitudinem penetrare ad radices, quod qui- dem has, utpote infirmas haud sustinere ; atque cmuine pleraque hujusmodi ab ima parte senescere propter radi- cum infirmitatem. Insuper etiam partes supra ἔδεται ob suam tenuitatem facilius impelli et flecti a vento ὦ- que radices commoveri, linc frangi aut alio modo muli lari, unde totius arboris interitus sequatur. He μία Democritus posuit, sed minus bene ut ante dizi. (9) Neque enim, quod de radicibus asserit , verum est, u antea jam notavimus, earum qua vit long sust red ces longas et crassas esse. Neque enim ficus neque sl arbor earum, que longas crassasque habent radices, lam gave sunt, neque recta et procera® brevis sunt vite πὶ picea, phoenix , cupressus ; neque vero hse cito angenter neque fructus pra:coces ferunt. Tamen hoc quoqge sequi oportebat, quum meatus tales sint et radices nea long® : omnia enim que eadem causa nitustur, @ omnia, si cause esdem adsint, consequi debent. (16) Noli vero ista, que Democritus dixit, pro causa habere, sed ea potius que nos superius attulimus, quibus etiam difficultas nascendi, fructuum exiguitas et pancitas at- que omnino arborum robur continentur. Densitas esim et siccitas et soliditas et pinguitudo, quibus hec quidem propria est, cause sunt vite longioris et reliquoram ho jusmodi affectuum, contraria vero contrariorum. Que | vero, quanquam fructum numerosum habent, tamen nen brevis sunt vite neque mature senescunt ut pirus, amy dalus, quercus, ex provectiore state vel fecundiore evadunt, ut diximus : robore enim imminuto copia al- menti minuitur, ut reliquum facilius coquere possist; simul vero etiam illud conferre videtur quod vel omnibus | vel quibusdam non quotannis perpetuatur fructificatio. (11) Pirus enim et magis etiam amygdala multum ostendunt fructum, eum vero sepe non educant : labor autem & difficultas est in perficiendo. Svsaminus autem leven quendam et aquosum et pre magnitudine sua perrua generat fructum. Has igitur vite arboram diutera causas posuisse satis sit. De fertilitate hoc jam indice. vimus, calidas, laxas humidasque fertiliores esse. XII. Semina cerealia in universum, quo sunt mino eo fertiliora sunt : minima enim fertilissima ut cenchra, sesamum, erysimum, papaver, cuminum. Causa universe lis et communis hac reddenda esse videtur, quod minori perficere facilius est : copia autem facilitatem sequiter : vel ut e propiori sumatur, quod ejusmodi omnia fad- lius germinant, citiusque aeri obsequuntur. Argumente etiam ut, quod intra breve temporis spatium ad perfec- tionem veniunt. Fruges enim hac de causa fertiliores DE CAUSIS PLANT. Il 43. δρων xal αὐτῶν τούτων TÀ χεδροπὰ τῶν σιτωδῶν" θᾶττον γὰρ ἢ τελείωσις χαὶ ἡ ἄδρυνσις" ἔτι δ᾽ οἵ χαυ- λοὶ τῶν πλείστων ἰσχυροὶ χαὶ οὐ ξυλώδεις καὶ οὐ μο- νοφνεῖς ἀλλὰ πλείους χαὶ ἀχρεμονιχοί πολλῶν δὲ χαὶ ἰσχυρῶν ὄντων εὔλογον ἤδη καὶ τὸ τοῦ καρποῦ πλῆθος ἄλλως τε χἂν αἵ ῥίζαι μὴ ἀντισπῶσιν ὥσπερ τῶν ναρ- θηχωδῶν χαὶ χεφαλορρίζων, ἀλλ᾽ αἰεὶ διαδιδῶσιν ὃ ἂν λαμδάνωσιν. Ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν γεδροπῶν ἐστι χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν πλείστων" μονόρριζα γὰρ χαὶ οὐ παχύρριζα ἀλλ᾽ εἰς τἄνω φερόμενα τῇ δραῇ καὶ μά-- λιστα ὡς εἰπεῖν τὸ κύμινον’ μιχρὰ γάρ τις ἢ ῥίζα τούτου πάμπαν. (3) “Ὅσα δὲ ἰσχυρόρριζα τούτων, ἔνια γὰρ τοιαῦτα χαθάπερ ὃ χέγχρος xat ὁ μέλινος, ταῦτα δὲ κατὰ λόγον ἀποδίδωσι τοὺς χαυλοὺς ἀπ᾽ ἰσχυρῶν ἰσ- χυροὺς χαὶ πολυσχιδεῖς ὥσθ᾽ ὅταν ἀπὸ μιᾶς ἀργῆς πολλοὶ γένωνται χατὰ λόγον ἤδη χαὶ τὸν χαρπὸν εἶναι πολὺν ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν πυρῶν χαὶ χριθῶν ὅταν ἐξ ξνὸς πλείονες ἐχύλαστῶσι χάλαμοι, πλείους γὰρ οἱ στάχυς. (4) Ταὐτὸ δὲ τοῦτο χαὶ ἐπὶ τῶν λαγχανηρῶν ἔστιν ὅτι πολύσπερμα καὶ ἰσχυρόρριζα τυγχάνει" τὰ μὲν γὰρ πλείστους καυλοὺς ἀφιᾶσι τὰ δ᾽ ἀπὸ τοῦ ἑνὸς ἀχρεμόνας πλείους" ἅπαντα γὰρ ἀποδενδροῦται τῇ ὄψει διαχαυλήσαντα, πανταχόθεν δὲ χαὶ ἐκ πολλῶν πολὺς ὃ χαρπός. Ὅταν οὖν χαὶ τὰ τοῦ ἀέρος εὐμενῆ τυγ- χάνῃ, πραὺς γὰρ ἤδη καὶ ἀχείμαντος τοῖς ὀψισπόροις, καὶ fi φύσις εἰς τὰ ἄνω ἀᾶλλον ὁρμᾷ χαὶ μὴ ἀντισπᾷ τὰ τῶν ῥιζῶν ἀλλὰ συνεργῇ καὶ προσέτι μανὰ σπεί- ρῆται, xatà λόγον ἤδη ταῦτα πολυχαρπότερα γίνεται τῶν ἄλλων. (5) ‘O δὲ χύαμος χαὶ εἴ τι τῶν χεδροπῶν ἄλλο μὴ πολύκαρπον δι᾽ ἀσθένειαν ὀλιγόχαρπον᾽ δι᾽ ὃ δὴ πρωϊσπορεῖται προλαμθανόντων τοὺς χειμῶνας εἰς τὴν ῥίζωσιν᾽ ἔστι δὲ ἐπίχηρον ἐν πολλοῖς καὶ πολλάχις ὥστε ἂν χαὶ προφανῇ μὴ δύνασθαι τελειοῦν. Ἡ δὲ ἀσθένεια χαὶ τῇ αἰσθήσει φανερά - μανὸν γὰρ χαὶ χενὸν καὶ οὐ πολύρριζον ὥστε εὐδίοδον εἶναι τῷ καχοποιοῦντι. (6) Τοῦ μὲν οὖν πολυχαρπεῖν ἐν τούτοις al αἰτίαι καὶ τοῖς ἐπετείοις χαὶ τοῖς χρονιωτέροις" ἐπεὶ χαὶ αἱ δια- καθάρσεις τῶν δένδρων χαὶ al χαταχοπαὶ ποιοῦσι πο- λυκαρπεῖν" ὅτι τὰ μὲν ἄλλα χωλύει τὰ δ᾽ αὐτὰ \auba- νει τὰς τροφάς" τούτων οὖν ἀφαιρεθέντων εἰς τὸν χαρ- πὸν ἣ ὁρμή. Καὶ διὰ τοῦτο τὰς ἡραχλεωτιχὰς xa- ρύας θαμνώδεις ποιοῦσι χαταχόπτοντες" ἐξαναλίσχουσι ap ἀποδενδρούμενα πᾶσαν τὴν τροφήν. XIII. Αἱ δὲ perabodal τῶν χαρπῶν κατὰ τὰς χώρας δῆλον ὅτι κατὰ τὸν ἀέρα καὶ τὰ ἐδάφη γίνονται, διὰ τούτων γὰρ καὶ ἐκ τούτων αἵ τροφαὶ πᾶσιν. ᾿Ισχυρὸν δ᾽ ἢ τροφὴ πρὸς ὁμοίωσιν εἴ γε καὶ ἐν τοῖς ζώοις οὕτως γίνεται ὁμοιότης. Φαίνεται δ᾽ οὐ μόνον τὰ σπέρματα καὶ τὰ φυτὰ χαὶ τὰ δένδρα μεταθδάλλειν ἀλλὰ χαὶ τὰ ἕῶα καὶ τρόπον τινὰ μᾶλλον ταῦτα" χαὶ γὰρ τὰς μορφὰς ἐξομοιοῦνται χατὰ τοὺς τόπους" ἐν δὲ τοῖς καρποῖς οὐχ ὁμοίως τοῦτο ἐπίδηλον. (2) Οὐ μὴν ἀλλὰ xa ἐνταῦθα γίνεται χαὶ μάλιστα ἐχδήλως χατὰ τὰ χρώματα χαὶ τὰ μεγέθη χαὶ τοὺς χυλούς " χρώματα μὲν οἷον τὰ THFEOPH. NISTOR. PLANT. 209 sunt quam arbores, atque ex cis ipsis legumina fertiliora frumentis : ocius enim adolescunt et perticiuntur. Item plurimarum caules validi sunt neque lignosi nec simpli- ces, sed plures ab una radice et ramorum instar diffusi. Cum igitur caules plures et validi sint, consentaneum est fructuum copiam gigni, preesertim si radices non succum ad se trahant, ut in ferulaceis fit, et eis qua sunt capitata radice, sed si id quod accipiant semper distribuant. Hirc vero est leguininum ceterarumque plurimarum natura : radice enim simplici sunt neque crassa, ita ut impetus ad superiorem stirpem vertatur, Inavite in cumino, cui valde exigua radix est. (3) Qua vero ex his radicem valilam habent, sunt enim tales quiedam, ut cenchrus et melinus, iis pro ratione caules exsurgunt validi et multifidi, quamobrem cum ab uno principio plures oriantur consentaneum est fructum quo- que numerosuin gigni, ut in tritito et hordeo quoque fieri solet, quum ex una radice culmi plures prodicrint : tunc enim spica quoque plures. (4) Hoc idem cadit iu olera ut fecunda sint et validam radicem habeant. Pars enim caules plurimos emittunt, pars ex singulo ramos numerosos. Omnia enim, ubi suos emiserint caules, arboris speciem nanciscuntur. Undique vero et ex multis copiosum fructum reddi necesse est. Quando igitur aer quoque propitius sit, clementior enim et ab injuriis hiemalibus liber est iis qua sero seruntur, et nature impetus ad superas partes magis feratur neque radices succum ad se trahant sed adjuvent illum, et si insuper per intervalia sata sint, pro portione heec ceteris fertiliora evadere necesse est. (5) Faba vero et qua pre- terea legumina haud fecunda, ob infirmitatem minus fructifera sunt. Quamobrem mature seruntur, ita ut per hiemem radices perficere possint. Multis autem noxis faba et swpe subjecta est, ita ut etiam si provencrit tamen fructus maturare nequeat, atque imbecillitas cjus etiam sensu percipitur : est enim laxo inanique corpore neque radicibus pluribus suffulta, ita ut a malo ingruente facile penetretur. (6) His ergo de causis fructuum copia fit et in annuis et in perenuibus stirpibus. Nam et pra- cisiones οἱ purgationes arborum fructus copiam faciunt ; nam supervacua illa partim alias partes cohibent, partim in seipsa alimentum convertunt. Quibus detractis libere ad fructus creandos nature fertur impetus. Propterca etiam nuces heracleoticas concidentes ad fruticosam hu- militatem redigant, quoniam si arboream ad magnitudi- nem excreverint, omne alimentum exhauriunt. XIII. Mutationes fructuum secundum regiones sequi mutationes οἱ et soli manifestum est : ex his enim et per hec alimenta omnibus suppeditantur. Alimentum autem multum valet ad assimilationem, si quidem in animalibus quoque similitudo eadenn via redditur. Nec solum semina, plantae et arbores mutari videntur, sed etiam animalia atque haec guodammodo magis, quando- quidem formas similes nature locorum capiunt : in fru- ctibus autem id non #que manifestum est. (2) Verum- tamen horum quoque mutatio fit aliqua, conspicua maxime in colore, magnitudine et succo. Colore mu- 14 10 40 40 45 210 σπέρματα' λευχὰ γὰρ ix μελάνων καὶ μέλανα ἐχ λευ-- - χων μεταδαάλλει' χυλοὺς δὲ xal οἱ καρποὶ,, τὸ δὲ ἐχ τῶν χρωμάτων ἣ οὐχ ἐμφανὲς ἣ οὐχ διοίως συμδαίνει, πλὴν ἐὰν ὅλον μεταστῇ τὸ δένδρον, ὥστε ἐκ μέλανος γενέ- σθαι λευχὸν ὅπερ ἐνίοτε cuubalver τοῖς ἐχ σπέρματος φυομένοις. (3) Κοινοῦ δὲ τοῦ πάθους ὄντος διμοίως ζώων τε χαὶ φυτῶν χοινήν τινα δεῖ χαὶ τὴν αἰτίαν ζη-. τεῖν" ἐπεὶ κἀκεῖνο ὅμοιον ἕν τε τοῖς σπέρμασι χαὶ ἐν τοῖς ζώοις ὥστε μὴ εὐθὺς ἀλλὰ τριγονήσαντα μετα- θάλλειν: ἅπαντα γὰρ χατὰ 'μιχρὸν ἐξαλλοιοῦται xal μεθίσταται. Τὸ δ᾽ ἐπὶ τῶν δένδρων ἀνάπαλιν εὐλό- quos: ἀσθενέστατα γὰρ ἐν ἀρχῇ καὶ μάλιστα ὅταν ἐχ σπέρματος. (a) ᾿Ατοπώτατον δὲ καὶ θαυμάζεται μά- λιστα ἐπὶ τῶν δένδρων ἣ εἷς τὸ βέλτιον μεταδολὴ χα- ϑάπερ ἐν Αἰγύπτῳ τε xai ἔτι μᾶλλον ἐν Κιλικίᾳ τῶν - δοῶν ἔτι δ᾽ ἡ τῆς μυρρίνης περὶ Αἴγυπτον εὐωδία" τὰς γὰρ ἐπὶ τὸ χεῖρον χαὶ πολλὰς δρῶμεν καὶ πανταχοῦ δι᾽ ὃ καὶ [où] θαυμάζομεν. Ἔστιν οὖν δῆλον ὅτι καὶ τὸ ἐπὶ τῶν σπερμάτων συμθαῖνον ὅταν εἷς τὸ βέλτιον ἢ σχεδὸν δμοιον᾽ ἐν τούτῳ γὰρ i διαφορὰ τῷ τὸ μὲν ἀεὶ τοιοῦτο μένειν ὅταν φντεοθῇ,, τὸ δ᾽ ἄλλο xa ἄλλο μεταθάλλειν' ἐπεὶ τό γε γινόμενον ταὐτό" παραιρεῖται γὰρ ἀεί (τι) τῆς φύσεως ἐπιχρατοῦν ὡσαύτως ἀμφοῖν. (6) Ξξυμδαίνει γὰρ τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ζώων ἐχ ue λάνων γὰρ λευχὰ γίνεται χαὶ ἐχ τραχέων μαλαχὰ καὶ ἄλλας τοιαύτας ἔχοντα μεταδολάς. Ἀἵτιον δὲ ἐνταῦθα δοχεῖ τῶν μὲν φανερῶν εἶναι τὸ ὕδωρ τῶν δὲ χαὶ ὅλως αἴ τροφαὶ χαὶ ὃ ἀήρ᾽ ὥστε χἀχεῖ χρὴ νομίζειν xal εἴπου ἄλλοθι τοιοῦτόν τι συμθαίνει τὰς αὐτὰς εἶναι χαὶ παραπλησίας ἀνάγκας. Τὰ δὲ xad' ἕχαστα μᾶλλον ἴσως δὲ xal μόνως ἄν τις ἀποδοίη τὴν ἐμπειρίαν προσ- λαθὼν χώρας χαὶ τόπου διὰ τῆς ἱστορίας. XIV. “Ὅμοιον γοῦν τούτῳ χαὶ παραπλήσιον φαί- νεται χαὶ ὅσα διὰ τῆς θεραπείας ἀλλοιοῦται πρῶτον μὲν καὶ χαθόλου πᾶσιν εἰπεῖν ἡμερούμενα δεύτερον δὲ ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ. Βελτίω δὲ χαὶ χαίρει γεωργού- μενα... χαὶ γὰρ τοὺς πυρῆνας ὥσπερ εἴπομεν ἐλάττους ἔχει αὐτὰ δὲ βελτίονά ἐστι. Ἡ δὲ πολυῦδρία γλυ- xalver τε τὰς ῥόας χαὶ μαλαχωτέρας ποιεῖ" δεῖται γὰρ ἣ στρυφνότης τοιαύτης χαὶ fi σχληρότης ἐπιχουρίας" χαὶ γὰρ τὸ ἐνδεὲς δεῖται βοηθείας. Ἄμεινον γὰρ δὴ τοῦτο διχῶς ἢ πρόσθεσίν τινα λαμδάνρμ ἢ ἀφαιρέσεως θατέρου γενομένης" χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ἀμυγδαλῶν ἔλέχθη τῶν χολαζομένων χαὶ περιαιρουμένων τὰς ῥίζας καὶ ἐπὶ τῶν συχῶν τῶν χατασχαζομένων᾽ ἀφαιρεθέντος γὰρ τοῦ πλήθους τῆς τροφῆς ἰσχύει μᾶλλον τὸ σύμ- φυτον θερμὸν εἷς τὸ χατάλοιπον. (2) Ἰδιωτάτη δ᾽ ἂν δόξειεν ἢ ἀπὸ τῆς τῶν ῥιζῶν εἶναι θεραπείας τῆς τε χόπρου τῆς belag ταῖς ῥόαις παραδαλλομένης χαὶ εἴ τις ἄλλη τοιαύτη τινὶ δίδοται τροφὴ δι᾽ ἧς γλυχαίνει τὸν χυλόν. Λέγεται δὲ χαὶ ὡς fi πολυῦδρία καὶ ἣ ψυχροῦδρία ποιεῖ τινα μεταδολὴν καὶ ἐμφανέστατα δὴ χαὶ μάλιστα ἣ τῶν ἐδαφῶν ἐνίων καὶ τοῦ ἀέρος φύσις ὥσπερ καὶ ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ἐν Κιλιχίᾳ ’ ἐν τούτοις THEOPHRASTI tantur potissimum semina : redduntur enim alba e nigris et nigra ex albis. Succo vero fructus quoque, sed coloris mutatio in his aut non evidens est arit non timilite: fit, nisi tota arbor mutetur, ut e nigtis fiarit albi, quod ‘interdum ‘in iis evenit, quae e semine satss ‘proveninat. (3) Cum autem affectus iste communis sit animalibes et plantis, communis etiam causa quatrenda est. Nam ét eo conveniunt semina et animalia, quod non stetim sed tertia demum generatione mutantur. Omnia οὐδὲ paullatim vices subeunt et immutantur. Arborur autem contraria est ratio : hes'enim'initio minime firnas sunt, prassertim: cum’ e semine educata sint. (4) Maxime sia- gularis et miratu digna esse videtur mutatio in arborum genere, cum fractus vertuntur in melius, ut de punica ia Zegypto et magis etiam'in Cilicia retulimus, et de myrti in 4gypto suavi edore. Nam mutationes in pejus se- pissime et ubiqwe locorum fieri videmus, ergo noa mi- ramur. Manifestum igitur est id quod in seminibus accidit, “cum in melius mutantur, simile esse. Differentia enia solum ea est, quod arbores semper idem manent post- quam sfta: sunt, semina vero quaque saticne Rovam conditionem inire. ‘Nam mutatio ipsa ἴῃ utrisque est eadem : removetur enim pari modo utrisque aliquid, qued naturam vinctam tenet. (5) Actidit enim idem in δεί- malium genere, qua e nigris alba redduntur et ex asperis ‘mollia‘et alias ejusmodi mutationes subeunt. Ubi ex fis quidem causis, que manifeste sunt, aqua potissimura, ‘in aliis alimentum et aer auctores mutationîs esse vides- ‘tur, ut jure existimes et'in plantis et ubicunque simile aliquid evenit easdem vel similes causas agere. De sia- gulis autem melius aut solummodo ratio reddi pome ‘videtur adhibita experientia ac regionis locorumque na- tura explorata. XIV. Similis et propinqua ratio earum esse videtur, ‘que cultura ope mutantur, primum et in universum que domestica fiunt, dein que in sede sua manentes mitescunt. Meliora fiunt atque cultura laetantpr... nam et nucleos, ut diximus, minores habent et ipsx meliores sunt. Aquss autem copia dulces reddit punicas et me- liores, quia austera duraque natura cjusmodi auxilii în diget. Ubicuuque enim defectus est, opus est adju- mento : duplici enim modo talia meliorescunt, aut per additionem quandam aut per detractionem nurii, quem- admodum de amygdalis diximus, quae castigantar abiaqueanturque, et de ficis αι scalpto caudice corri- guntur. Sublato enim alimento eo quod nimium eral, calor innatus vim majorem habet in partem residuam. (2) Maxime autem singularis mutatio ea esse videtur que cultu radicum efficitur, ut quum stercus suillum radicibus punice® superinjicitur, aut aliud quoddam ali- mentum tale alicui stirpi suppeditatur, quo dulcis red- datur succus. Et aqua copiam et ejus frigiditatem mu- tationem aliquam facere ferunt, evidentissime autem εἰ maxime soli et aeris naturam ut in Agypto et Cilicia. His enim in rebus omnino conversionum et mutationum DE CAUSIS PLANT. JI. 15. 211 | querende sunt cause, in solo, aqua, aere et cultura. mutare stodet. (3) Et reliquarum quidem mutationum alice sunt causw ; ejus vero qua proliciscitur a radicibus, de qua nunc quaeritur, ratio eo nititur, quod radices ar- cetera omnia solent consequi. Quamobrem superius de cucumeribus diximus , seminibus in lacte vel mulso ma- tatie faciunt, ut arbor tota simul mutetur; ab illis enim | alimenti fit distributio. Nam et aques copia et soli natura et cultura ad îllas pertinent primas atque înde initio facto cetera subinde immutant. (4) Aliis tamen alia | restat dulcis succi copia facilius coquitur. Arbores cs x ἢ | autem, quibus vel inoculatio vel insertio adhibita est, inseritur vel inoculatur truncum subditum, ut dixîmus , loco telluris usurpat. (5) Duplex itaque mutationis genus evenire videmus, alterum a radicibus, alterum ab în- sertione aut inoculatione : illud arborem ipsam immutat, 4° | in hoc diversum aliquod arbori impregnatur, quare hoc infirmoque est corpore : talia enim ad mutationem su- beundam maxime prona sunt; videndum tamen an alia nunquam autem plant in deterius mutantur etiam mu- πρώτην | tilatione quadam, cum in prima generatione noram con- ἐχ | trabunt, ut amygdala e dulci redditur amara et dura e v | laborent, ea etiam magis mutari verisimile est. In amy- tatio, cum ea arbor robustissima sit. (2) Queedam vero etiam deminutas fieri meliores dicunt, ut Chii pirum phocensem. Sed amygdake robur non in eadem arbore cernitur : putata enim robusta est, sed nascens infirma preesertim si e semine prodierit. Nam etiamsi non pu- tatse fuerint amare et dure fiunt ut superius diximus. Omnino enim omnia e semine nata in deterius vertuntur | immutatus sit : nempe alia quasi et imbecillior facta est, ἡ καὶ | Nam et ea que in aqua coquuntur, si intempestive mo- " 20 40 5) 212 9 , , 445 ‘ ‘ 4, 4,7 , ἀσθενεστέρα γέγονεν. “Erei χαὶ τὰ ἐψόμενα χωλύεται μὴ ἐν καιρῷ χινούμενα χαὶ ἣ γῆ δυσδιάτηχτος È βρε- χρυένη ὃ δὲ ἐν ἀρχῇ μέγα καὶ διατενὲς πρὸς τὴν τε- ,:ι»» 9 Ἁ , hp | , LU 3 9 x λείωσιν. (3) ‘Ent μόνης δὲ ταύτης μαλιστ᾽ ἔνδηλον εἶνχι τὴν μεταδολὴν οὐχ ἄτοπον χαὶ διὰ τὰς προειρη- , ld n - x > ’ x o μένας αἰτίας χαὶ διότι τῆς μὲν ἀμπέλου χαὶ τῶν ἄλλων οὐθενὸς ὁ χαρπὸς τελεούμενος πιχρὸς ἢ ὀξὺς ἀλλ᾽ ἤτοι I A 2 2 ’ δὲ 2. € fr. ΄“ὔω γλυχὺς ἢ οὐχ ἐπέφθη ταύτης δὲ οὐχ ὑπάρχει τοιοῦτος εὐθὺς ἐν τοῖς τελείοις xal εὐχαρποῦσι. Ταγα δὲ χαὶ - . τῶν ἄλλων ἐστί τις καὶ εἷς τὸ στρυφνότερον ἢ ὑδαρέ-- στερον, ἣ μὴ ὁμοίως γλυχὺ λανθάνει δὲ τὴν ἡμετέραν αἴσθησιν, Καὶ γὰρ αὐτῶν τῶν ὁμογενῶν αἵ μὲν μᾶλλον αἱ δ᾽ ἧττον τοιαῦται. Συμᾷαίνει δὲ ταῖς χολουσθείσαις ἂν πρεσδύτεραι γενόμεναι πάλιν ἐπιχόπτωνται χαὶ διαχαθαίρωνται γλυχυτέραις γίνεσθαι χαὶ τέλος ἀπο-- , ‘ ’ Υ̓ NI ν Α χαθίστασθαι πρὸς τὴν φύσιν. (4) Αἴτιον dé ἔτι πρὸς τῷ εἰρημένῳ δι’ ὅτι ἣ μὲν χόλουσις χωλύσασα τὴν εἰς τὸν ὄγκον βλάστην χατέμιξε χαὶ χείρω τὴν ὑγρότητα 93 x x ° , LA “ 4 Ὑ Y τὴν εἰς τὸν καρπὸν ἐποίησε " πλείονος δ᾽ οὔσης ἄπεπτος YU , , ΝᾺ λ Ù 6 ’ à ὥστε πιχρός. Kai καταχοπτομένη δὲ λαἸλθανει τιν ἀποπνοὴν χαὶ ἀφαίρεσιν ὥσπερ χαὶ ὅταν οἱ σφῆνες δια- ΩΣ LA , 3. λΧ CO χρουσθῶσιν" ἐλάττονος δὲ γινομένης xal αὐτὸ μᾶλλον ἰσχύον διὰ τὴν εὐσθένειαν ἐχπέττει τε μᾶλλον χαὶ ἀποχαθίσταται, (5) Ταύτης μὲν οὖν ὥσπερ ἀνασώζεται πάλιν ἢ φύσις, ἤνια δὲ ἐὰν μὴ χολουσυῇ! τὸν καρπὸν οὐ πέττει χαθάπερ ἡ ἄμπελος ἣ χανθάρεως χαλουμένη δι’ ὃ καὶ χολούουσιν ἄχρον τὸν βότρυν, εἰ δὲ μὴ σήπει φῳ Ὗ ” - χαὶ διαφθείρει. Δῆλον οὖν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ὅτι ἀφαι- βέσεως ϑεῖται τῆς ὑγρότητος. Ἢ δ᾽ (ἅπιος ἢ) φωχὶς χολουομένη βελτίων πρὸς δένδρωσιν οὐ πρὸς εὐκαρπίαν᾽ ἐχτρέχει γὰρ ἄγαν μὴ χολουσθεῖσα χαὶ γίνεται μονό- χωλος χαὶ ἀσθενὴς, εἰ δὲ μὴ παραύλαστανουσα δεν- n - , I v , o DI δροῦται. (6) Τάχα δ᾽ ἄν τι συμύαλλοιτο τοῦτο χαὶ πρὸς εὐχαρπίαν' ἰσχυροτέρας γὰρ γινομένης ἣ πέψις χαλλίων. Τῶν δὲ λαχανωδῶν ἢ ποιωδῶν ὅσα χο-- λουόμενα ἢ χειρόμενα βελτίω, καθάπερ τά τε πράσα χαὶ ἡ ῥάφανος ἣν παλιμόλαστὴς ἦ χαὶ ἡ μηδιχὴ xal ἡ θρίδαξ χαὶ τὸ ὥχιμον, ἅπαντα ταῦτα τῇ ἁπαλότητι χαὶ εὐτροφία βελτίω xai εὐχυλότερα γίνεται. Πα- ραιρεῖται γὰρ ἣ δριμύτης καὶ ἢ ξηρότης χαὶ εἶ ἔν τινι Ss “ας LA e λὰ SÌ ° ΄“Ὸ ’ nr n \ τὸ ὀπῶδες τούτων’ ἁπαλὰ δὲ xal εὐτραφῆ γίνεται διὰ x , ΄ È x ὅλ ἔς , τὸ τὰς ῥίζας ἰσχνροτέρας εἶναι xat ὅλως αὐξανομένης ἔτι μᾶλλον χολουομένων τῆς ἰσχύος. Αἱ δὲ χαὶ ἐπι- “Ὁ f , Ἧ 4 iI σπῶνται πλείω xal χαταπέττουσι μᾶλλον. τι δὲ 4 I ΄ Neo ὶ ΄“ sn ἀφαιρουμένων τῶν ξυλωδῶν xa σχληρῶν ἣ ἐπίδοσις πλείων μηθενὸς ἐμποδίζοντος. “H δὲ πρώτη βλάστησις ἐξ ἀσθενοῦς ὡρμημένη μᾶλλον χείρων. Αὗται μὲν οὖν ἐν τοῖς χυλοῖς αἱ perabo)at. XVI. Γίνονται δὲ καὶ χατὰ τὰς ὀσμὰς μάλιστα μὲν αὐτομάτως διὰ τὸν ἀέρα χαὶ τὴν χώραν. Εὐο- σμότερα γὰρ ὡς ἐπὶ πᾶσιν αἱ ξηραὶ ποιοῦσι καὶ ὁ ἀὴρ e ΄“-- 4 v 9 ld T LA δλ ὃ τοιοῦτος δι᾽ ὃ xal τὰ ἄγρια evocugrepa. Τάχα δὲ 2 ’ 9 n / , , ° _, οὐ πάντως οὐδ᾽ ὀδωωδέστερα, δριμύτερα Yap* ἀρίστη δὲ e , 4 , °E ‘ ὶ ὰὲ e CN ” δὲ ἢ μέση χαὶ ὃ μέσος. ᾿Επεὶ χαὶ τὰ ἐν τῇ γῇ ὑδαρῇ THEOPHRASTI veantur, impediuntur quominus percoquantur, et terra madefacta @agre solvitur. Qund enim inter initia fit maximum, perpetuum habet ad perfectionem momentum. (3) Cur autem mutatio in sola amygdala maxime magri- festa fiat, facile est ad perspiciendum, et propter causss ante dictas et quod nec vitis nec cujusquam alius arboris fructus perfectus est amarus vel austerus sed aut dulcis aut nondum maturus, huic vero fructus amarus est in arboribus adultis et bene fructiferis. Forsitan vero in aliis quoque mutatio ejusmodi in austeram aquosamve vel minus dulcem succi naturam fit, sed sensum nostrum latet . nam et inter congeneres 8118 magis alie minus tales reperiuntur. Ceterum deminutio amygdalis evenit, si provectiores facte iterum praecidantur purgenturque, ut dulciores fiant et denique ad pristinan: suam naturam redeant. (4) Causa ad supra relatas accedit illa, quod deminutio prolibens germinationis amplificationem suc- cum qui fructibus destinatur permixtum et deteriorem fecit, qui cum nimius sit non percoquitur, hinc amares est. Concisa vero quodammodo respirat atque evacuatur, quemadmodum cum adacti cunei fuerint. Ergo detracto humore facta jam arbor validior ob vigorem melius coa- coquere potest et ad pristinam redit naturam. (5) Hujos igitur natura quasi redintegrari videtur. Quadam vero nisi truncentur fructum percoquere nequeunt, ut vitis canthareos vocata, qua de causa summas uvas detrabere solent, alioquin putrescunt et pereunt. Patet igitur id genus vitis deminutionem humoris desiderare. (Pirus) autem phocensis truncata arboris speciem facilius nan- ciscitur, ad fructuum bonitatem haud adjuvatur : nisi mutiletur in exilem proceritatem stipite simplici et gracili excurrit ; sin minus emissis stolonibus arborescit. (6) Fortasse tamen id ad fructuum bonitatem quoque aliquid confert, quia validior facta metius percoquere potest. Ex olerum vero genere et herbaceorum qua mutilata veldemessa meliorescunt , ut porra, brassica, si de novo egerminet, medica, lactuca et ocimum, ba omnia teneritate et succi copia nec non bonitate meliora fiunt. Acrimonia enim et siccitas tolluntur, et si cui lactei succì virus inest. Tenera autem et succosa fiunt, quia radices validiores fiunt ac omnino multilatis robur augetur. Qu:edam vero etiam plus humoris attrahuni magisque excoquunt. Adde quod, qua lignosa ac dura insunt, removentur, ideoque augmentum facilios ac liberum fit quum nihil obstet. Prima vero germinatio, ut pote ab imbecilli profecta, deterior est. Ha: igitu sunt mutationes succi. XVI. Sed odoris quoque mutatio fit, praecipue sponte ab acre et regione. Loca enim sicca et aer ejusmodi semper fere odoratiores efficiunt plantas, quamobren silvestres eliam Inagis odorata sunt, quanquam fortase hoc non omnino verum, neque suavius olent, quia paullo acriores. Optimum vero culum ct solum sunt media 45 DE CAUSIS PLANT. II. vai ἄοσμα. Καὶ περὶ μὲν ὀσμῶν xal χυλῶν αὐτὰ χαθ᾽ αὑτὰ δεῖ θεωρεῖν ἐπὶ πλέον ἐν τοῖς ὕστερον. Ai δὲ μεταθολαὶ διότι χαὶ ἐν τούτοις γίνονται χαὶ φυ- σιχῶς χαὶ ἐχ θεραπείας φανερὸν ἐχ τῶν εἰρημένων. (3) "ἔνιαι δὲ δοχοῦσιν ὅλων τῶν δένδρων χαὶ φυτῶν αὐτόματαί τινες εἶναι μεταθολαὶ καθάπερ τὴν λεύχην ἐξαιγειροῦσθαί φασι χαὶ φύλλοις χαὶ τῇ ὅλη προσόψει χαὶ τὸ σισύμόριον εἰς μίνθαν μεταθάλλειν μὴ κατε- χόμενον ταῖς ἐργασίαις καὶ μεταφυτευόιλενον πολλάχις, ἔτι δὲ χαὶ τὸν πυρὸν ἐξαιροῦσθαι καὶ τὸ λίνον. (8) Αὕτη υὲν οὖν εἴπερ ἀληθὴς ἅ ὥσπερ φθορά τις ἔοιχεν εἶναι διὰ πλῆθος ὑγροῦ" γίνεται γὰρ δι᾿ ἐπομόρίαν. ᾿Ἀλλοιωθείσης δὲ τῆς ἀργῆς ἀλλοῖον τὸ ἀναύλαστάνον" i δὲ alpa φίλυδρον. Ἥ τε τῆς λεύχης εἰ ἄρα ἐστὶ μεταθολὴ γινομένη τις ἂν εἴη παχυνομένου τοῦ δένδρου μᾶλλον ὃ συμθαίνει διὰ τὴν ἡλικίαν" εἰς βάθος γὰρ Li αὔξησις ἀπογήρασκόντων, ἐν ᾧπερ οἵ τε φλοιοὶ πα DA τεροι χαὶ οἱ ἀχρεμόνες μείζους χαὶ πλείους. (4) ‘O δὲ τῶν φύλλων μετασχηματισμὸς χαὶ ἑτέρων χοινός * ἐπεὶ καὶ τὰ τοῦ χρότωνος ἔνια περιφερῆ φυόμενα τὴν ἀργὴν ὕστερον ἀπογωνιοῦται χαθαπερανεὶ διαρθρού- μενα᾽ τοῦτο δ᾽ ὅτι δον τὸ ἁπλοῦν A τὸ πολυειδὲς, ἀσθενὴς δ᾽ ἢ ἀρχή. Τὸ δὲ σισύμόριον εἰς μίνθαν κατὰ τὴν ὀσμὴν εἴπερ ἄρα μεταδάλλει μόνον ἀπόλλυον τὴν οἰχείαν ἐξαμαυρούμενον διὰ τὴν ἀργίαν, ἐχείνην δ᾽ οὐ λαμόάνον ἀλλ᾽ ὥσπερ ὅμοιον ταῖς καλαμίνθαις γινό- μενον. Ἧ γὰρ μεταύολὴ πᾶσιν εἰς ὅμοιόν τι xal οὐ πόρρω τελέως φθειρομένων. (6) Ἢ δὲ θεραπεία χαὶ h μεταφυτεία χατέχει χαὶ σώζει τὴν φύσιν" σημεῖον δὲ ὅτι καὶ τὸ ἄγριον τοιοῦτον τῇ ὀσμῇ᾽ χαὶ γὰο δὴ χἐχείνῳ τὸ τῆς φύσεως ἐναντίον" f μὲν γὰρ μίνθα βαϑύρριζον τὸ δὲ σισύμόριον ἐπιπολῆς καὶ οὐχ ὁμοίως πολύρριζον. Ὥστε μᾶλλον ἔοιχεν ἐπί γε τῶν τοιού-- τῶν χατὰ φαντασίαν ἢ μεταῤολὴ γίνεσθαι χαὶ ὡσπερεὶ τοῦ ἡμέρου εἷς τὸ ἄγριον. Οὐδ᾽ ἑτέρως δ᾽ ἄτοπον ἐπεί n καὶ οἱ τόποι μεταδάλλουσιν. (6) Εἰ δὲ χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων τοῦτο cupbalver χαθάπερ φασὶν ἐπὶ τῶν ὀρνίθων χαὶ χρώμασι καὶ σχήμασι χαὶ δυνάμεσι χαὶ τοῦτο χαθ᾽ ἔχαστον ἐνιαυτὸν οὐχ ἐν πλήθει χρόνου πλείονι χἂν θαυμάσειεν ἄν τις μᾶλλον, εἰ μή τι συμ- φαίνει καὶ ἐνταῦθα τοιοῦτον" ἀταχτοτέραν γὰρ καὶ μᾶλλον ξυγχεχυμένην εἰχὸς ταύτην εἶναι τὴν φύσιν, τάχα δ᾽ ἰσχυροτέραν δι᾿’ ὃ xat μεταθάλλειν οὔτε χρώ- μασιν οὔτε ἐν τοῖς ἄλλοις φθειρομένην᾽ χαὶ τοῦτο ἐν ὀλίγοις ὥστε εἰς ἄλλο γε μεταλλάττεσθαι φυτόν. (7) Οὐδὲ γὰρ χατὰ τὴν γένεσιν οὐδὲν μεταδάλλει τὰς μορφὰς ὥσπερ ἕνια τῶν ζώων ἀλλ᾽ ἁπλῇ τις ἣ φύσις πάντων. ᾿Αλλ᾽ af μεταθολαὶ γίνονται χαθάπερ πολ- λάκις λέγεται τοῖς τε χυλοῖς μάλιστα καὶ ταῖς ὀσμαῖς καὶ τοῖς μεγέθεσιν αὐτῶν te τῶν χαρπῶν χαὶ τῶν φύλλων, χαὶ γὰρ τὰ στενόφυλλα πλατυφυλλότερα γ- νεται, χαὶ ὅλως τῶν μερῶν τούτων. Διὰ τοῦτο καὶ ζητεῖ τόπον ἕχαστον οἰχεῖον, οἰκεῖος δ᾽ ἐν ᾧπερ εὐθενεῖ, (8) Δι᾽ ὅπερ χαὶ οὐ πᾶσιν ὁ ἄριστος ἀλλ᾽ ἔνια λεπτὸν 16. 213 Nam qua in terra ipsa sunt aquosa οἵ inolida sunt. Sed de odore et sapore seorsum posthac pluribus dicendum erit. Quod autem horum quoque fiunt mutationes tam natura quam cultu satis ex praedictis patet. (2) Sunt vero etiam mutationes quaedam totarum arborum et stirpium spontane:e , uti populum albam in nigram trans- mutari tum foliorum tum tota facie aiunt, et sisymbrium in mintham, nisi cultura retineatur et frequenti transpo- sitione, praterea etiam triticum et linum in lolium de- generare. (3) Hic igitur mutatio, siquidem vera, de- pravatio quaedam esse videtur ob humoris abundantiam . fit enim perimbres frequentes. Principio autem immutato, id quoque quod egerminat alternum evadit : lolium autem aqua copiam amat. Populi albe autem mutatio, si vere fit, ita fieri videtur ut arbor quasi crassescat magis, quod cum progressu etatis fit : senescentium enim mo- vimentum in latitudinem fit, quo et cortex crassior et rami majores frequentioresque fiunt. (4) Foliorum autem transfiguratio aliis quoque communis est : nam et crotonis folia initio orbicularia nonnulla postea in angulos sinuantur tanquam articulata fieri deberent, quod ita fit quia forma simplex facilius oritur quam composita, initio autem partes minus valide sunt. Sisymbrium autem in min- tham, siquidem hoc fit, mutatur ita ut hujus odorem accipiat, proprio amisso, cum propter culture defectum imbecillius reddatur; specierm vero ejus non recipit sed quasi calaminthe simile redditur. Omnium enim mu- tatio ita fit ut abeant in aliud quod simile neque a sua natura valde remotum. (5) Cultura vero et transpositio retinet et servat naturam : argumento est similis odor planto silvestris. Istao enim mutationi natura barum stirpium adversatur, cum mentha radices alte demissas, sisymbrium autem in summa terra herentes nec valde numerosas habeat. Quapropter hujusmodi stirpium mu- tatio vera non esse sed apparere tantum et putari videtur οἱ domesticum genus quasi in silvestre transire. Neutra tamen ratione absurdum est, quippe cum ipsa etiam loca mutentur. (6) Si vero idem in animalium genere accidit, ut avium colorem, habitum et facultates mutari aiunt, et quotannis quidem non longiore temporis spatio, mirum profecto videri debet simile aliquid in stirpium genere non evenire , quarum natura minus habere ordinis ct magis confusa esse videri potest. Sed fortasse contra ea est validior, quam ob rem ita mutatur utineque color neque cetera amittantur. Atque perpauca tantum ita mutantur ut in aliud genus transmutentur. (7) Neque enim in generatione quaquam stirps figuram suam mutat ut animalia quawdam faciunt , sed omnium est simpler na- tura! Verum mutationes, ut spe dixi, pertinent ad succos maxime et odores et magnitudinem tum fructuum ipsoruin tun foliorum, nam et angustifolie plante evadunt lati- folix, et omnino barum partium. Hinc unumquodque locum suum proprium vult : proprius vero est is in quo bene viget. (8) Quamobrem non omnibus optimum solum 214 χαὶ λυπρὰν χώραν φιλεῖ τὰ δὲ ὕφαμμον ἔνια δὲ χαὶ ἁλμώδη τινὰ καθάπερ ἢ ῥάφανοςς. Διττῶς δὲ χαὶ τὸ τῆς χώρας πρόσφορον" ἣ γὰρ τὸ οἰχεῖον τῆς φύσεως ἢ τὸ πρὸς ἰσχὺν καὶ δύναμιν ἁρμόττον, οἷον ταῖς ἀμυγ- δαλαῖς ἡ λεπτή" βαθείας γὰρ οὔσης χαὶ πιείρας ἐξυ-- 6picagar διὰ τὴν εὐτροφίαν ἀκαρποῦσι. Καὶ καθόλου περὶ τῶν δένδρων εἴρηται πρότερον" ἀλλὰ δὴ τὰ μὲν πεοὶ τὰς ἀλλοιώσεις χαὶ μεταδολὰς ἀχρὶ τούτων διω- ρίσθω. XVIT. Θαυμασιώτατον δ᾽ ἂν δόξειε χαὶ ὅλως ἄτοπόν τι χαὶ παράδοξον εἶναι τὸ ἔνια μὴ δύνασθαι βλαστάνειν ἐν τῇ γῇ καὶ σπέρματα xai φυτὰ χαθάπερ $ ἰξία καὶ ἡ στελὶς χαὶ τὸ ὑφέαρ, ὧν τὴν μὲν καλοῦσιν Edbosis τὸ δὲ ὑφέαρ Apxddec, ἢ δὲ ἱξία χοινή" φασὶν (οὖν) οἱ μὲν εἶναι πάντα μίαν τινὰ φύσιν τῷ δὲ ἐν ἑτέροις φύεσθαι διαφέρειν [χαὶ] δοκεῖν. Τὸ γὰρ φέαρ ἐν ταῖς ἐλάταις χαὶ πεύχαις γίνεται χαὶ ἢ στελὶς ἣ δ᾽ ἱξία καὶ ἐν Sput καὶ ἐν τερμίνθῳ καὶ ἐν ἑτέροις πλείο- σιν. (2) Οἱ δὲ διαφέρειν καὶ σημεῖον λέγουσιν οὐ μικρὸν, εἰ γὰρ ἀληθὲς, ὡς οὐ μόνον ἐν τοῖς ὁμογενέσιν ἕχαστον ἐμφύεται τούτων οἷον ἐλάταις xal πεύκαις, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ αὐτῷ πλείω καθ᾽ ἑχάτερον τῶν μερῶν ἔνθεν μὲν στελὶς ἢ ἰξία ἔνθεν δὲ ὑφέαρ * ἔτι δὲ οὐ μόνον τὰς μορφὰς (ἀλλ᾽ οὐδὲ (τοὺς) καρποὺς ὁμοίους ἔχειν φασὶ χαὶ τοῦτό γε πανταχόθεν διατηρεῖσθαι χαὶ ἐν ταῖς πλεῖστον διαφερούσαις χώραις. ᾿Επεὶ τό γε τὴν μὲν ἀείφυλλον εἶναι τῶν ἰξιῶν (τὴν δὲ φυλλοδόλον) οὐθὲν ἄτοπον, χἂν ἣ μὲν (ἐν) ἀειφύλλοις ἢ δὲ ἐν φυλ- λοθόλοις ἐμθιῴη συμθαίνει γὰρ ἔνθα μὲν ἔχειν ἔνθα δὲ μὴ ἔχειν διαρχῇ τὴν τροφήν αἰτία δὲ αὕτη τῆς ἀειφυλλίας καὶ μὴ καθάπερ εἴπομεν. (4) ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν ὁποτέρως ποτ᾽ ἔχει πρὸς τὸ νῦν ἀπορούμενον οὐθὲν διαφέρει. Τὸ δὲ μὴ φύεσθαι χαμαὶ μηδαμῶς ἄτοπον ἄλλως τε χαὶ οὕτω πολὺν καὶ ἰσχυρὸν ἔχουσαν xaprov. Εἰ δὲ καὶ σπέρματα [τὰ] τοιαῦτά ἐστιν οἷον τὸ περὶ Βαδυλῶνα τῇ ἀχάνθῃ περὶ τὸ ἄστρον ἐπι- σπειρόμενόν φασιν αὐθημερὸν ἀναύλαστανειν xal ταχὺ περιλαμθάνειν xal τὴν ἄκανθαν, ἔτι δὲ τὸ συριαχὸν βοτάνιον ὃ χαλούμενος χαδύτας καὶ δένδροις χαὶ ἀχάνθαις ἐμφύεται χαὶ ἄλλοις τισὶ, τῇ μὲν ἔλαττον (ἂν) εἴη τῇ δὲ πλεῖον τὸ θαυμαστόν. ἀμφότερα γὰρ ποιεῖ τὸ πλῆθος ἐν τοῖς παραδόξοις ὁτὲ μὲν ὡς πεφυχὸς οὕτω μὴ θαυμάζειν δτὲ δὲ μᾶλλον θαυμάζειν διὰ τὸ πλῆθος, (4) Ἐπεὶ τό γε ἐμφύεσθαι καὶ ἐν δένδροις χαὶ ἐν φυτοῖς ἑτέροις τὸ χαὶ ἐν τῇ γῇ φυόμενον οὐχ ἄτοπον ἄλλως fre) χαὶ γινόμενον ὥσπερ ὁ χιττὸς ἐν πολλοῖς. Ἔτι γὰρ τοῦτο παραδοξότερον ὅτι χαὶ ἐν ἐλάφου κέρασιν ὦπται χαὶ ἣ τέρμινθος δὲ ἐν ἐλάᾳ καὶ τὸ πολυπόδιον καλούμενον ἐπί τισι δένδροις χαὶ ὅσα δὴ σπανιώτερα xal τερατωδέστερα φαίνεται, χαθάπερ ἢ δάφνη ποτὲ ἐν πλατάνῳ xal ἐν δρυΐ χαὶ τὰ ἄλλα ὅσα ὡς τέρατα προφαίνουσιν. Ὅταν γὰρ εἰς γεῶδες γεγενημένον διὰ σῆψιν ἐμπέση τὸ σπέρμα διεθλά- στησεν εἶτα ζῇ τὴν τροφὴν τὴν ἐκ τοῦ δένδρου λαμ- THEOPHRASTI convenit, sed sunt quae tenue et macrum ament, et que arenosum, atque salsum ut brassica. Agri vero utilita duplex intelligitur : aut enim proprietati cujusque natara aut viribus facultatique congruit, ut amygdalis solum tenue commodum est; nam in pingui et profundo propter alimenti copiam luxuriantes sterilescunt. Sed de arbe- ribus in universum antea dictum. Hactenus igiter de conversione et mutalione plantarum ejusque cansis dis- putavimus. XVII. Omnium autem maxime mirum et psene prorsas incredibile esse videtur, quod quadam in terra germinere nequeunt seminum plantarumque genera ut ixia, stelis εἰ hyphear. Stelis Euboensium est vocabulum, hypheer Arcadum, iria commune. Quidam ergo borum oranium eandem esse naturam aiunt, differre vero propterea vi- deri, quod in diversis arboribus nascantur : hypbear enia et stelis in picea et pino nascuntur, ixia vero etiam in quercu, termintho et pluribus aliis. (2) Alii contra di- versa esse aiunt et argumentum afferunt non spernea- dum diversitatis, si quidem verum est, quod non solum in congeneribus quaeque dictarum stirpium nascitur, ut in piceis et pinis, sed in eadem quoque arbore plures diversis partibus exeunt, alia stelis vel ixia, alia hypbeer. Insuper non facie solum sed fructibus quoque dissiniles esse aiunt, eamque diversitatem constanter servari ubique et in locis maxime diversis. Id enim mirum esse nequit, quod ixia alia folio perpetuo alia caduco est : atque ita se habere videtur ut altera in semper virentibus vivat altera in iis que folia amittunt : evenit enim ut in ilh alimentum sufficiens accipiat, in altera eo careat; hac vero ut diximus est causa cur folia aut retineant aut amittant stirpes. (3) Sed utro modo hoc se habeat, nibil refert ad id, quod nunc querimus. Quod vero nullo modo ixia humi nascatur, mirum profecto, pressertim quum fructum adeo numerosum validumque ferat, Si vero semina quoque aliqua ejusmodi sunt, ut quod in agro Babylonio super spina sub ortum canicule eadem die enasci et totam spinam celeriter circumvestire asserunt, dein herbula illa syriaca cadytas vocata, que arboribus, spinis aliisque nonnullis innascitur : partim minor admiratio, partim major esse debet. In rebus enim mirabilibus multi- tudo utrumque efficit, etut rem, quem fert rerum natura, haud miremur, et ut eam ipsam propter multitudinem exemplorum magis miremur. (4) Nam quodea, que ia terra quoque nascuntur, nascantur etiam in arboribus aliisque stirpibus, mirum non est, presertim si, ut he- dere, multis in rebus nasci ei contigit : quod enim heec jam in cornu cervi nata visa est magis prester ordines videri debet, et terminthus in olea et quod polypodium appellatur in quibusdam arboribus, atque qu magis etiam rara et prodigiosa apparent, velut cum laurus in platano atque in quercu nata fuit et similia, qua ut portenta referunt. Quando enim semen in corpus aliquod quod putredine in terram abiit, inciderit, germinat vi- vitque alimento ex subjecta arbore hausto : atque ita he- DE CAUSIS PLANT. Il, 47, Eavov, ὃ καὶ ἐπὶ τοῦ κιττοῦ τοῦ περὶ τὰ κέρατα βλα- στόντος εἴπερ ἦν οὖχ ἄλογον. (6) ᾿Αλλὰ τὸ ἐν ἑτέρῳ. μόνον φύεσθαι χαμαὶ δὲ μὴ τοῦτ᾽ ἄτοπον" προσφιλῇ γὰρ δὴ ἀλλήλοις καθάπερ καὶ τὰ ζῶα καὶ τὰ φυτὰ τάχ᾽ ἂν εἴη" τὸ δ᾽ ὅλως ἐπὶ τῆς γῆς μὴ φύεσθαι ϑαυ- διεδλάστησε. Τὺ μὲν οὖν ϑαυμαστὸν πολὰ ἐπιμείνας χαὶ dx πολλῶν. (0) "Ἔοικεν οὖν ὅμοιόν τι συμβαίνειν | ἐμφυτείαις καὶ τοῖς ἐνοφθαλμισμοῖς" ἑτοιμοτέραν λαμθάνει τροφὴν καὶ ὥσπερ χατειργασμένην καὶ πεπεμμένην σχεδὸν ὃ καὶ ἡ ἰξία ζητεῖν φαίνεται. Τὸ δὲ πάλιν οὐκ ἔοικεν ἀλλ᾽ ἰσχυρὸν εἶναι χαὶ τρόφιμον καὶ ἡ ἱξία καὶ ἢ στελὶς καὶ τὸ ὑφέαρ" τούτοις γὰρ δὴ καὶ τοὺς βοῦς καὶ τὰ ὑποζύγια χιλεύουσι καὶ ἀνατρέ- mat. μετὰ τοὺς θερισμούς. ἴΕτι δὲ καὶ αὐτὸς 6 καρπὸς τῆς ἱξίας μηνύει τὴν ἰσχύν, (τ) ᾿Αλλὰ μὴν ἶ γε ἰσχυρὰ καὶ μὴ ἀσθενῆ διὰ τί ποτ' οὐ βλαστάνει. νύεται" διαδιάσασθαι γὰρ τὴν γῆν τῶν καὶ δύσπεπτον ἀλλὰ ypi al» ii i 3 : ξ a Ξ Ἷ il i È 1 ὃ i i È = lar È LTS ; ti sì ᾧ μόνον ταῦτα γίνεσθαι f Pal Ξ hi 215 contigisse ratione non caret. (5) Id autem mirum est, si quid solummodo in alia stirpe non vero humi nascitur. \ nisi e semine cum aves fructu comeso excrementum in in arbore remansit egerminavit. Hoc igitur pluribus de causis mirum est. (6) Videtur autem idem fieri, quod in iosertione et inoculatione, ut alimentum jam prapa- ratum atque tantum non confectum et concoctum accipiat, se habere atque tres ille, ixia, stelis et hyphear, valida et nutribilia esse credideris, quum iis boves et jumenta | post messem alant et recreent. Ac ipse fruetus ixias validitatem indicat. (7) At vero, si valida sunt neque infirma, cur tandem non germinant per se et proveniunt : etenim quae valida sunt cum vi quadam terra prodire so- lent, ut lupinus. Si vero semen fortasse frigidum. et difficile ad coquendum est, at tune ejus germinatio | tardius evenire potest ut in aliis : nam et teutlia quaedam | neque sic periculum esset ne îxise semen putredine cor- | rumperetur, quum et illa durent et alia multo debiliora, . | plicant. (8) Principium autem capiendum est, unde jubet | natura, id est ex rei fipsius conditione. Scilicet natura ita instituit, ut hw stirpes non nisi in aliis nasci queant, ut animalia quiedam non nisi in animalibus, qualia ea | «ques in pinnis nascuntur, et sì quie alia in se nutriunt alia animalia. Verum horum origo latet, plantarum »pastu animalium, id casum potius quam causam ge nerationis existimare debemus : similia enim in aliis ac- autem esse ea, que in piceis pinisque nascuntur, cum alimentum magis copiosum et pingue accipiant. Sepe vero in animalium quoque genere natura ita instituit ut alterum alteri ad salutem et generationem auxilietur, qua de re in historia animalium dietum est. Ergo hic quoque non mirandum est, si aves vel ex instituto vel casu "ὦ" 216 ὀρνίθων εἴτε ἐπίτηδες εἴτε xatà cupubebnxdc γέγονεν οὐδὲ λεχτέον ὅτι οὐχ ἂν ἦν ἡ γένεσις εἰ μὴ διὰ τούτους. Οὔτε γὰρ ἴσως ταῖς πίνναις βίος εἰ μὴ διὰ τὸν χάρ- χινον, οὐδ᾽ dj τῶν μελιττῶν φύσις εἰ μὴ διὰ τὸν γόνον ὥς φασί τινες, οὐδ᾽ ἣ τοῦ χόχχυγος εἰ μὴ ἦν ἢ ὑπολαὶς ἣ εἷς τὴν νεοττίαν τὰ ὠὰ τίθησιν. Ἀλλ᾽ ὥσπερ καὶ φθοραὶ καὶ σωτηρίαι τινὲς γίνονται δι᾿ ἀλλήλων καὶ εἷς τοὺς βίους καὶ εἰς τὰς γενέσεις οὕτω χαὶ πρὸς τὰ φυτὰ διήχειν οὐθὲν χωλύει παρὰ τῶν ζώων. “Ὥστε ταύτην A τοιχύτην αἰτίαν ὑποληπτέον εἶναι τῶν ἀπορηθέντων. (10) Ἐν δὲ τοῖς ἐπισπειρομένοις ἀφήρηται χαὶ τὸ ξυμθδεδυχὸς, προαιρέσει γὰρ δρῶσιν, ἀλλὰ τὸν καιρὸν δῆλον ὅτι λαμδάνουσι τῆς ἐπισπορᾶς ὅταν ὁὀργᾶ τὸ δποχείμενον ὥσπερ ἣ ἄχανθα φαίνεται περὶ τὸ ἄστρον" ἔνιχαον γὰρ δεῖ χαὶ εὐαφὲς εἶναι πρὸς τὴν διαθλά- στησιν' τὸ δὲ ταχὺ τῆς ἐχφύσεως οὐ μόνον διὰ τοῦτο χαὶ τὴν ὥραν ἀλλὰ δῆλον ὅτι xal διὰ τὴν ἰδίαν γίνεται φύσιν. Καὶ περὶ μὲν τούτων ἅλις. XVIII. Ὅτι δὲ χαὶ ἐν τοῖς φυτοῖς ἔνια συνεργεῖ πρὸς τὴν ἀλλήλων σωτηρίαν χαὶ γένεσιν χαὶ ἐχ τῶνδε φανερόν᾽ ἐν μὲν γὰρ τοῖς ἀγρίοις τὰ φυλλοθόλα τοῖς ἀειφύλλοις ὅτι σηπομένων ξυμθαίνει χαθάπερ χοπρί-- ζεσθαι τὴν γῆν ὃ χαὶ πρὸς εὐτροφίαν χαὶ πρὸς τὴν βλάστησιν τῶν σπερμάτων χρήσιμον. Ἐν δὲ τοῖς ἡμέροις ὅσα τοῖς φυτοῖς ἐπισπείρουσι τῶν ἀμπέλων ἀφαιρεῖν βουλόμενοι τὸ πλῆθος τῆς ὑγρότητος καὶ τοῖς λαχάνοις ἣ τούτου χάριν ἣ τῶν γινομένων θηρίων οἷον ταῖς ῥαφανίσι τοὺς ὀρόδους πρὸς τὰς ψύλλας χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον ἑτέροις. (2) Οἴεσθαι γὰρ χρὴ τοιαῦτα καὶ ἐν τοῖς αὐτομάτοις τῆς φύσεως ὑπάρχειν ἄλλως τε καὶ εἰ ἢ τέχνη μιμεῖται τὴν φύσιν. “Et δὲ ὅσα πρόσδενδρα χαὶ περιαλλόχαυλα τυγχάνει" ταῦτα γὰρ τὸ πρὸς ἑτέρῳ διώχει καθάπερ ὅ τε χίττος χαὶ ἣ σμῖ-- Mat χαὶ ἣ σιχύα χαὶ ἀλλ᾽ ἅττα χαὶ τῶν ἐλαττόνων ἕρπυλλος, ἰασιώνη" πάντα γὰρ ταῦτα ζῇ πρὸς ἑτέρῳ, μὴ ἔχοντα δὲ χαμαίκαυλα γίνεται πλὴν ὅσα χαὶ δεν- δροῦσθαι πέφυχε χαθάπερ ὃ χιττός. "Εστι δὴ καὶ ιἢ) ἄμπελος τοιοῦτον" οὐ γὰρ ἂν δύναιτο φέρειν τὰ χλή- LI X LU ματα χαὶ τὴν βλάστησιν ἢ οὐχ ὁμοίως χαλὰ μὴ ἔχουσα, τὸ ὑπερεῖσον, ἀλλὰ χαὶ τὴν ἕλικα δοχεῖ τούτου χάριν ἔχειν ὅπως εὐθὺς ἀντίληψις γένηται καὶ οἷον δεσμὸς ὥσπερ ὃ χιττὸς τὰ ῥιζία τὰ ἐκ τῶν βλαστῶν. (3) Ὅσα δὲ χοῦφα χαὶ λεπτὰ ῥαδίως ἀναδαίνει χαὶ ἐπιμένει χαθάπερ ἥ ἰασιώνη χαὶ è θέρμος καὶ ὁ δόλιχος. Πάντα δὲ ταῦτα βλάπτει τὰ δένδρα καταπνίγονταά τέ χαὶ ἐπισχιάζοντα καὶ τὴν τροφὴν ἀφαιρούμενα τὰ μὲν τῷ χωλύειν ὁ δὲ χιττὸς χαὶ τῷ ἐμφυόμενος ἐξαιρεῖσθαι δι᾿ ὃ γαλεπώτατος τοῖς δένδροις οὗτος" πρὸς γὰρ τοῖς ἄλλοις ἀείφυλλος ὧν χαὶ ἰσχυρὸς ἀεὶ δεῖται τροφῆς καὶ πολλῆς. Ἀφαναίνει δὲ τελέως ὅταν ἐπὶ τὰ dxoa συναυξηθῇ" τότε γὰρ χαρπὸν πέττει χαὶ ἐξαιρεῖται πανταχόθεν τὴν τροφήν. (4) Οὐ χαλεπὸν δ᾽ ἴσως οὐδὲ ἐν ἄλλοις καὶ πλείοσι λαδεῖν τὰς βλάῤας - πολλῷ γὰρ πλείους εἰσὶ τῶν ὠφελίμων ὥσπερ χαὶ τοῖς ζώοις" THEOPHRASTI opitulentur : neque vero dici potest stirpes illas nunquam ortas fuisse, nisi uves id effecissent. Neque enim forsan pinna vivere possit, nisi opera cancri : neque apium genus nasceretur, nisi e fetu (in floribus collecto), ut quidam affirmant, neque cuculi genus exstaret, nisi esset hypo- lais, cujus in nido ova sua deponeret. Sed ut sibi invicem interitum parant, ita quoque auxilio sibi sunt et ad vitam sustentandam et ad generationem, eademque ratio quia ad plantas quoque pertineat nibil impedit. Hc igitur aut similis causa statuenda est de hac re, de qua disc» ptatum est. (10) In seminibus super aliis satis cacum causari non licet : industria enim serunt : verum tempas superserendi observant, cum subjacens planta turgescere incipit, ut spina illa sub canicul® ortum : humecta enim et aptabilis ad germinandum esse oportet. Celeritas vero ortus non soluin ob cam rem et temporis conditionem, verum etiam natura proprie ratione contingit. Atque de his satis. XVIII. Sed in plantarum genere quoque quadam auzi- lio esse mutuo ad salutem et generationem hinc etiam potest intelligi. Inter silvestres enim ea que folia amit- tunt sempervirentibus eo opitulantur quod foliis putres- centibus solum quasi stercoratur, quo nutritio ac semi- num germinatio proficiunt. Inter cultas idem faciunt ea, que aliis superseruntur, ut viti ad subtrabendam humoris copiam, et oleribus vel'eundem in finem vel propter animalcula infesta, ut raphanis orobos superse- runt contra pulices et quicquid ejusmodi aliis presidium adbibetur. (2)Jamet in sponte natis naturam ejusmodi operam instituere statuendum est, presertim si ars imi- tatur naturam. Adde ca que arboribus sese applicant atque aliis stirpibus caules suos circumvolvunt. Hasc enim adhesionem ad aliud persequuntur, ut hedera, smilax, sicya, et alia quadam, inter minores serpyllum et iasione. Ha enim omnes aliis subnixa vitam agont, quod si obtinere non valeant humi repunt, preter δὲ qua arhorescere possunt, ut hedera. In eorum numero vitis quoque est, qua palmitum et germinum pondus ferre non posset aut non satis bene, nisi quo se susten- taret haberet : eaque de causa claviculam habere vide- tur, ut tanquam vinculo alterum apprebhendere eique adharere possit, quemadmodum hedera radiculas e sur- culis emittit. (3) Qua autem levia et tenuia sunt, quem- admodum jasione, lupinus et dolichus, nullo uegotio ascendunt et inhirent. Omnia haec arboribus nocent, suffocando et inumbrando , ct quod alimentum subtra- hunt, cetera quidem prohibendo , hedera vero etiam eo quod quazi innascens praripit alimentum , quo arboribus perniciosissima fit : ea enim insuper sempervirens atque valida est, quare magna alimenti copia opus habet. Si vero ad cacumen usque excrescat arborem penitus exa- refacit : tunc enim fructus suos maturat et undique surripit alimentum. (4) Forsitan ποχί ejusmodi in aliis quogue pluribusque stirpibus demonstrari possunt : DE CAUSIS PLANT. II. 19. ἐπεὶ χαὶ ταῖς ὀσμαῖς ἔνια βλάπτεται χαθάπερ ἣ ἄμ- πελος τῇ τῆς δάφνης χαὶ τῇ τῆς ῥαφάνου χαὶ τοῦτο εὐθὺς ἐχδηλοῖ χατὰ τὴν βλάστησιν. Ὅταν γὰρ πλη- σίον “ τῆς ῥαφάνου χαὶ τῆς δάφνης ὁ βλαστὸς ἀπο- στρέφεται τὸ ἄχρον αὐτοῦ χαὶ ὥσπερ ἀναχάμπτει διὰ δριμύτητα τῆς ὀσμῆς ὀσφραντιχὸν γὰρ ἢ ἄμπελος ὥσπερ xal ὃ οἶνος δεινὸς ἑλχύσαι τὰς dx τῶν προχει- μένων ὀσμὰς χαὶ μᾶλλον χαὶ θᾶττον ὃ χατεσταμνισμέ- νος διὰ τὴν ὀλιγότητα χαὶ τὸ γυμνόν. ᾿Αλλὰ τὸ υὲν τοιοῦτον γένος ῥάδιον ἐν πολλοῖς ὥσπερ ἐλέχθη συν- ἐδεῖν. XIX. ‘Oca δὲ χοινὰ γένους τινὸς A χαὶ πλειόνων μὴ δμογενῶν οἷον τὸ στρέφειν τὰ φύλλα τὴν φίλυραν χαὶ τὴν ἐλάαν καὶ τὴν πτελέαν ταῖς τροπαῖς ταῖς θε- ριναῖς χαὶ ὡς ἔνια τῶν ἀνθῶν νύχτωρ μὲν συμμύει ue0' ἡμέραν δὲ ἐχπετάννυται χαὶ ὡς ἐν τῷ Εὐφράτη λέγουσιν οὗ μόνον τοῦ λωτοῦ τὸ ἄνθος ἀνοίγεσθαι χαὶ συμυύειν ἀλλὰ χαὶ τὸν χαυλὸν ὁτὲ μὲν ἀναθαίνειν ὁτὲ δὲ δύεσθαι χαὶ xatabalverv ἀπὸ δυσμῶν μέχρι μέσων γυχτῶν, ὡσαύτως δὲ χαὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον, ἐν ἅπασι καὶ πανταχοῦ χοινήν τινα αἰτίαν ὑποληπτέον εἶναι. “Ῥάδιον δὲ ἴσως ἐν τοῖς ὁμογενέσιν ἰδεῖν, (4) Eri δ᾽ οὖν τῶν εἰρημένων ἢ μὲν τῶν φύλλων στροφὴ γίνεται Ιδιὰ τὸ περὶ τοῦτον τὸν χαιρὸν μάλιστά πως ( τὰ ) ἀεί- (φυλλα) φυλλορροεῖν, ἯἩ È αἰτία πρότερον εἴρηται περὶ πάντων τούτων. Γινομένης οὖν τῆς φυλλορροίας ἀνάγχη μάλιστα πάσχειν τι τὰ φύλλα καὶ τὰ μὲν ἀσθενῇ χαὶ ὥσπερ γεγηραχότα χαταξηρανθέντα πίπτειν τὰ δ᾽ ἄλλα τὴν ἐπιστροφὴν μόνον λαμύανειν. Ἅπασι 20 μὲν οὖν τοῦτο συμθαίνει ἢ μᾶλλον ἢ ἧττον ἔνδηλον δὲ μάλιστα ἐπὶ τούτων ὅτι μεγίστη, διαφορὰ τῶν χρωμά- τῶν TIC πρανέσι πρὸς τὰ ὕπτια " τὰ μὲν (γὰρ) γλωρὰ τὰ δὲ ὑγρὰ χαὶ ὑδατώδη μᾶλλον δ᾽ ἐπὶ τῆς φιλύρας " μείζω γὰρ χαὶ χάτω λευχότερα δι᾿ ὃ ἀνόμοια ὡς xal mo ἐκὶ τῆς λεύχης. (3) Τῶν δ᾽ ἀειφύλλων οἷς μὴ συμ- βαίνει τοῦτο διὰ τὸ κατ᾽ ἐχεῖνον τὸν χαιρὸν ἀχμὴν τινα καὶ ὥσπερ ἰσχύν τινα εἶναι τῆς βλαστήσεως διὰ τοῦτο οὖκ ἂν συμθαίνοι" τῶν γὰρ ἰσχυόντων οὐθὲν εὐπαθές. Ἡ δὲ τῶν ἀνθῶν σύμμυσις καὶ δίοιξις ἐλαφροτέρα καὶ "Ὁ ῥᾷων ἰδεῖν ὑπὸ γὰρ τοῦ ψύχους καὶ τῆς ἀλέας γίνεται ψυχρῶν ὄντων χαὶ ἀσθενῶν " συμμύει μὲν γὰρ ξυνιόν- τος καὶ οἷον πηγνυμένου τοῦ ὑγροῦ, συναπολείπει γὰρ γχαὶ τὸ θερμὸν, ἀνοίγεται δὲ πάλιν διαχεομένου χαὶ ἀνιέντος ὅπερ ὃ ἥλιος ποιεῖ. (4) Τὰ δὲ πλέον χαταδυό- μενα χαὶ ὑπερίσχαντα δῆλον ὅτι ψυχρότερα χαὶ ἀσθε- νέστερα δι᾽ ὃ μᾶλλον συμπάσχει ταῖς peratodaic. Ἢ δὲ αἴσθησις οὕτως ὀξεῖα γινομένη τοῖς xal’ ὕδατος οὐχ ἄλογος ἄλλως τε χαὶ ἐν τόποις θερμοῖς xal ἐμπύροις. Ἐπεὶ χαὶ ἐν τοῖς μὴ τοιούτοις al διαδόσεις ταχεῖαι πάντων ἀπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τῶν ἄστρων. Φαίνεται γοῦν συμπάσχειν οὐ μόνον τὰ ἐπὶ γῆς ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπὸ vic ὕδατα τροπαῖς τε χαὶ ἐπιτολαῖς" ἐπ᾽ ἐνίων δὲ ἄστρων χαὶ αὐτὴ ἡ γῆ καὶ ἣ θάλαττα μεταθάλλει. (0) Slayer δέ τι παραπλήσιον τούτῳ χαὶ τῶν ἀνθῶν 217 multo enim noxis sunt plures quam uliles, sicut in ani- malium genere. Quibusdam enim odor etiam nocet, ut lauri et brassica odor viti, quod in germinatione statim apparet. Cum enim vitis germen brassice vel lauro propinquum sit, apicem suum avertit et tanquam decli- nat propter odoris acrimoniam. Vitis enim quasi olfa- cere videtur, sicut et vinum odorem rerum appositarum facillime attrahit, magis et citius quod vase continetur, quoniam et parva copia et nudum est. Sed in mullis, uti dictum, exempla ejusmodi noxw animadverti pos- sunt. : XIX. Que autem generi cuidam communia vel étiam pluribus non eidem generi adscriptiz, veluti quod phi- lyra, olea et ptelea solstitiis eestivis folia vertunt, et quod flores quidem noctu clauduntur, interdiu autem ape- riuntur, et quod, ut in Euphrate fieri dicunt, loti non los solum aperitur et clauditur sed caulis quoque nunc ascendit nunc mergitur et descendit inde a vespere usque ad mediam noctem, pari modo si quid aliud tale evenit, in his omnibus et ubique communem quandam causam agere statuendum est. In iis quae ad idem genus perti- nent causa fortasse perspicua. (2) In iis igitur quas diximus stirpibus foliorum conversio propterea fit, quod que folia sempervirentia habent eo maxime tempore folia amittunt; quod cur fiat antea de his omnibus expositum est. Quo ergo tempore foliorum defluxus fieri solet, folia omuino aflici quodammodo necesse est, ita quidem ut ea qua jam debilia cvaserint senioque confecta exarida facla decidant, cetera vero tantummodo conversionem patiantur. Que res quum omuibus minus vel magis accidat , maxime est conspicua in iis que dixi- mus, quod folii pagina prona a supia colore maxime differt : hec enim pallida illa vero umida est et aquosa. Maxime vero in tilia : huic enim folia sunt ampliora et subtus candida, quamobrem dissimilia ut in populo alba. (3) Quibus vero e numero semper virentium idem non evenit, causam esse putaveris, quia isto tempore vigo- rem quendam et robur germinationis pre se feruut : que vero in vigore sunt haud facile patiuntur. Florum autem conclusionis et apertionis que sit causa facilius intelligi- tur : evenit enim frigoris et caluris facultate , cum flores frigidi et imbecilli sint. Frigore enim clauduntur hu- iore coeunte et quasi condensato , cum calor simul fo- ras it : aperiuntur vero humore rursus diffuso et remisso a solis calore. (1) Que vero inter plantas natantes al- tius descendunt atque emergunt, ew nimirum frigidiores et imbecilliores sunt ideoque ab aeris mutationibus vehe- mentius afficiuntur, Neque mirum est stirpes eas, qua sub aqua vivunt, mutationes eas exacte adeo sentire praesertim in calidis fervidisque regionibus. Nam et in minus calidis affectus ii, qui a sole et sideribus profi- ciscuntur, omnes celeriter transmigrant. Non enim ea solum aqua quw supra terram sunt sed etiam subter- rane. a solstitiis et siderum ortu aflici mutarique viden- tur.: nec non et terra ipsa et mare quorundam ortu et potestate siderum mutantur. (5) Simili modo flores quo- 80 40 45 218 πολλὰ χαθ᾽ ἡμέραν" del γὰρ συμπεριφέρεται τῷ ἡλίῳ νεύοντα xal ἐγχλίνοντα πρὸς αὐτόν. Μᾶλλον δ᾽ ἐστὶ τοῦτο χαταμαθεῖν ἐν τοῖς ἐλάττοσιν. ᾽Ενίων δὲ χαὶ τὰ φύλλα πάσχει ταὐτὸ χαθάπερ τῆς μαλάχης καὶ τῶν τοιούτων " αἴτιον δὲ τοῦ δγροῦ ἢ ἀφαίρεσις * È γὰρ ἂν ἐξάγῃ θερμαίνων ὁ ἥλιος ἐν τούτῳ ἡἣ ἔγχλισις. ᾿Εξάγει δὲ xa’ αὑτὸν ὥστε τοῦτο ποιοῦντος ἐπιστρέ- φεται [γὰρ] καὶ περιάγεται. Τοῦτο μὲν οὖν ὡς πί- στεως χάριν εἰρήσθω πρὸς τὸ πρότερον ῥηθέν. (6) Ὑπὲρ δὲ τῶν ἄλλων ὅσα συμθαίνει τοῖς δένδροις ἢ φυτοῖς πειρατέον ἐχ τῶν δένδρων μετιέναι χαὶ θεωρεῖν τὴν ἰδίαν οὐσίαν ἑκάστου λαμόάνοντας χαὶ τὴν τῆς χώρας φύσιν. Ἔχ τούτων γὰρ τὰ χοινὰ πάθη χαὶ αἱ χατὰ γένη παραλλαγαὶ καὶ τὸ ἁρμόττον χαὶ τὸ οἰχεῖον ἑχά- στοις γίνεται φανερόν᾽ δεῖ δὲ καὶ τὸ ὅμοιον καὶ τὸ αὐτὸ δύνασθαι θεωρεῖν " πολλὰ γὰρ δοχεῖ διαφέροντα οὐ δια- φέρειν ὥσπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Καὶ ταῦτα μὲν ἐνταῦθα ἐχέτω τὸ πέρας. Ὅσα δὲ κατὰ τὰς γεωργίας συμθαίνει χαὶ ὧν χάρις ἕκαστα ποιοῦσιν λεχτέον δμοίως. ΒΙΒΛΙΟΝ Γ΄. I. Ἡ περὶ τῶν φυτῶν θεωρία διττὰς ἔχει τὰς σχέ- perc καὶ ἐν δυσὶ, μίαν μὲν τὴν ἐν τοῖς αὐτομάτοις γι- γομένην ἥπερ ἀρχὴ τῆς φύσεως, ἑτέραν δὲ τῶν ἐχ τῆς ἐπινοίας χαὶ παρασχευῆς ἣν δή φαμεν συνεργεῖν τῇ φύσει πρὸς τὸ τέλος. ᾿Επεὶ δὲ περὶ τῆς πρότερον el- ρηται λεχτέον ὁμοίως χαὶ περὶ ταύτης ὑπὲρ αὐτοῦ τούτου πρώτου εἰπόντας ὅτι χαὶ τῶν δένδρων ἔνια χαὶ τῶν ἐλαττόνων ὑλημάτων où δέχεται γεωργίαν. Τοῦτο γὰρ ἂν εἴη τῶν μὲν οἷον πέρας τῶν δὲ ἀρχὴ perabai- νουσιν ἐχ τῶν αὐτοφυῶν εἰς τὰ διὰ τέχνης. (2) "Ato- mov δ᾽ ἂν ἴσως δόξειε τὸ νῦν λεχθὲν εἰ τὸ προσλαμάνον θεραπείαν ὥσπερ χώραν οἰχείαν μὴ μᾶλλον εὐσθενεῖ xal χαλλιχαρπεῖ συνεργούσης τῇ φύσει τῆς τέχνης" ἀλλ᾽ οὐχ ἔστιν ἄτοπον οὐδ᾽ ἀλλότριον, ἀρχὴν δὲ αὐτοῦ ληπτέον τήνδε, τὴν φύσιν ἔχάστου ud ἐχ τῶν αὐτῶν εἶναι μηδὲ dx μιᾶς τινος ὕλης μηδ᾽ αὖ πᾶσι ταὐτὸ τέ-- λος τῆς πέψεως χαὶ δυνάμεως τῶν χαρπῶν ἀλλ᾽ ἕκαστο πρὸς ὃ πέφυχε χαὶ χυλοῖς χαὶ ὀσμαῖς χαὶ τοῖς ἄλλοις. Μαλίστα δέ πως ἐν δυοῖν τούτοιν δρίζομεν τὴν πέψιν ὀσμαῖς καὶ χυλοῖς ἀναφέροντες χαὶ ταῦτα πρὸς τὴν ἡμετέραν χρείαν ὥσπερ διωρίσϑη χαὶ πρότερον. (3) Ἐπεὶ δ᾽ ἐξ ὧν συνέστηχεν ἕκαστον καὶ τρέφεται χαὶ τὸ πρόσφορον οὗ χατὰ τὸ ποιὸν μόνον ἐστὶν ἀλλὰ χαὶ xatà τὸ ποσὸν ἐν ἀμφοτέροις ἂν εἴη τούτοις τὸ οἰχεῖον. Ἡ δὲ γεωργία πλῆθός τε τροφῆς χαὶ ποιότητα χατα- σχευάζει. Κατεργαζομένη γὰρ fi γῆ χαὶ ἀπόλαυσιν κλείω δίδωσι χαὶ μεταδάλλει τοὺς χυλοὺς, ὥστ᾽ εὐλό- γως οὖχ ἂν εἴη πρόσφορος ἐνίοις οἷον ὅσα ξηρά τε χαὶ δριμέα καὶ πικρὰ καὶ ἁπλῶς ὅσα φαρμαχώδη, χαὶ ἐν τούτοις παρέχεται τὴν χρείαν ἡμῖν ἐχθηλύνεται γὰρ THEOPHRASTI que multos interdiu affici videmus : semper enim cir- cumaguntur cum sole, ad quem nutantes. se. inclinani, quod in minoribus optime deprehenditur. Quorandam etiam folia idem patiuntur ut malvze et similinma. Cujes rel causa est quod humor extrabitur : qua perte esim sol calefaciens humorem educat, ibi fit inclinatio; eda- cit autem sol ad se, quod dum fit, folia vertuater εἰ circumaguntur. Hwc autem addidimus ut quasi fidem antea dictis faciant, (6) De ceteris autem qu arboribus plantisve eveniunt ab arboribus rationem transferre caa- sasque exquirere oportet, ita ut propria cujusque natura et locoruro ratienes respieiantur. Hinc enim afiecim communes proficiscuntur nec non generum diverstate et declaratur quid sit singulis propriam quidque cosve- niens. Neque ea scientia abesse debet qua identitas αἱ similitudo discernuntur : multa enim que differre videa- tur revera non differunt, ut alibi quoque. Hssc igitar hactenus. Fadem nunc ratione explicabimns agri ce- lendi rationes, quibusque de. causis singula instituenter LIBER ΠῚ. I. Contemplatio plantarum duas habet partes , que in duobus generibus posite sunt, unam que in cognitiese eorum versatur que sponte fiunt eaque principium est naturss, alteram que eas res tangit quis de industria atque consilio hominum fiunt, quibus naturam ad per- ficiendum opus adjuvari diximus. Nunc, postquam de illa exposuimus, de hac quoque exponendum. Hac de re primo notandum est, quod et arbores quedam εἰ minores fruticuli cultum respuunt. Transeuntibus eaim ab iis que sponte fiunt ad ea, que arte efficiuntur, hic tanquam finis illorum, initium vero horum apparet. (2) Quod quamvis mirum esse videatur, si stirpes cultum tanquam solum commodum nacte non magis vigent pul- chrosque fructus ferunt arte natur® auxiliante, tamea minus est mirum et a natura alienum. Causa inde est petenda , quod singularum natura stirpium non ex iisdem neque ex una quadam materie constat, neque omnibes idem est coctionis et qualitatis fructuum modus ac finis, sed singul=® cuiquè suus,ad quem natura destinatus est, qui succo odore reliquisque rebus percipitur. Potissi- mum vero secundum duo haec modo dicta, odorem εἰ succum, coctio definitur et dijudicatur, quos ipsos δὲ usum nostrum referimus, ut supra dirimus. (3) Que niam vero quaque stirps iisdem alitur, e quibus constat, et nutrimentum commodum non solum qualitate sed etiam quantitate definitum est, in utraque positum est id, quod stirpi proprium et conveniens est. Cultus agi alimenti copiam et qualitatem parat. Terra enim bent preparata facit, ut planta melius alimento suggeste frui possint, ct succos immutat. Non mirum igitur qu 25 4“ 220 δὴ xal φαΐνονται διαιροῦντες οἱ γεωργοὶ χαθάπερ xal ἐν τῇ διαχαθάρσει τὰ μὲν σιδήροις τὰ δὲ ταῖς χερσὶ τὰ δ᾽ ἀγχύραις τισὶ κελεύοντες ἀφαιρεῖν, οἷον τῆς τε ἐλάας χαὶ τῆς ἀπίου χαὶ τῆς μηλέας ὅπως μὴ ἑλχούμενα πονῇ διὰ τὴν λεπτότητα χαὶ ξηρότητα τῶν χλάδων. Καὶ γὰρ ἀφαιρεῖν δεῖ τούτων τὰ aùd τε χαὶ τὰ τρώξανα μόνον. (8) Ὁμοίως δὲ καὶ τῶν ἀμπέλων διαιρετέον τάς τε πρωτοτόμους χαὶ τὰς ὀψιτόμους χαὶ τὰς βραχυ- τόμους χαὶ τὰς μαχροτόμους χαὶ τοῖς ἄλλοις ὡσαύτως ἀναφέροντας ἀεὶ πρὸς τὸ τέλος: Ὃὧ μὲν οὖν σχοπὸς οὗτος xal ἧ xa0’ ἕχαστα διαίρεσις. Ὑπὲρ ἑκάστου δέ ἐστιν ὃ λόγος ὃ τὴν αἰτίαν ἔχων ἣν δεῖ μὴ λανθά-- verve ὃ γὰρ ἄνευ ταύτης ποιῶν καὶ τῷ ἔθει χαὶ τοῖς συμδαίνουσι χκαταχολουθῶν χατορθοῖ μὲν ἴσως οὖχ οἶδε δὲ χαθάπερ ἐν ἰατριχῇ (τὸ διὰ τί") τὸ δὲ τέλειον ἐξ ἀμφοῖν. “Ὅσοι δὲ καὶ τὸ θεωρεῖν μᾶλλον ἀγαπῶσιν αὐτὸ τοῦτο ἴδιον τοῦ λόγου χαὶ τῆς αἰτίας. (4) ᾿Δν- τιλέγεται δὲ περὶ πολλῶν χαὶ τὰ μὲν ἁπλῶς τὰ δ᾽ εἰς τὸ βέλτιον χαὶ χεῖρον ὥσπερ κατὰ τὰς ἄλλας τέχνας. Ἐνταῦθα δὲ χαὶ ἰδιώτερόν τι συμδαίνει. Πρὸς γὰρ τὴν ἑαυτῶν ἔνιοι γώραν τετραμμένοι τὰ πρόσφορα πολλάχις χαθόλου λέγουσιν. “Ort δὲ χαὶ ἀμφοτέρως γινομένων ἄχριτόν ἐστι τὸ βέλτιον" ὁποῖα γὰρ ἂν ἦ τὰ ἀπὸ τοῦ ἀέρος cupbalvovra τοιαῦτα ἀποθαίνει χαὶ κατὰ τὰς ἐργασίας. (5) Οὐδὲ γὰρ δεῖ μᾶλλον axo- λουθεῖν τῇ τοῦ ὅλου χαταστάσει καὶ περιφορᾷ ( ἢ τῇ φύσει) τῶν δένδρων καὶ φυτῶν χαὶ σπερμάτων ὡς πολλάχις τὰ ἁμαρτανόμενα τῇ ἀπὸ τούτου ἀχρασία τῇ αὐτῶν δυνάμει τὰ μὲν ὑπομένει τὰ δέ τινα ἀναμά- λεται καθάπερ καὶ τῶν ἀνθρώπων ἣ φύσις τὰ ὑπὸ ἰα- τρικῖς. Ὥστε ai μὲν ἀντιλογίαι πρὸς ταῖς χοιναῖς τῶν τεχνῶν χαὶ διὰ ταύτας γίνονται τὰς αἰτίας. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ συνομολογεῖται πολλὰ καὶ παρὰ πάντων, ὥσπερ ἐξ αὐτῶν τῶν πραγμάτων εἰληφότα πίστιν, τὰ μὲν χαθόλου τὰ δὲ διαιρούμενα γένεσι χαὶ χώραις οἷον εὐθὺς τὰ περὶ γενέσεις χαὶ φυτείας ὑπὲρ ὧν οὐ yade- mov εἰπεῖν τὰς αἰτίας. (6) Aet γὰρ δεῖ φντύειν καὶ σπείρειν εἰς ὀργῶσαν τὴν γῆν " οὕτω) γὰρ καὶ ἢ βλά-- στησις χαλλίστη χαθάπερ τοῖς ζώοις ὅταν εἰς βουλο- μένην πέση τὸ σπέρμα τὴν ὑστέραν. ᾿ὈΟργᾷ δ᾽ ὅταν ἔνιχμος 1 xal θερμὴ xal τὰ τοῦ ἀέρος ἔχη σύμμετρα" τότε γὰρ εὐδιάχυτός τε καὶ εὐθλαστὴς καὶ ὅλως εὐτρα- φής ἐστι. Τωῦτο δ᾽ ἐν δυοῖν ὥραιν γίνεται μάλιστα τοῖς γε δένδροις ἔαρι χαὶ μετοπώρῳ καθ᾽ ἃς χαὶ φυ- τεύουσι ἀᾶλλον, καὶ χοινοτέρως ἐν τῷ ἦρι" τότε γὰρ È τε γῇ δίυγρος xat ὃ ἥλιος θερμαίνων ἄγει καὶ ὃ ἀὴρ μαλαχός ἐστι χαὶ ἑρσώδης ὥστε ἐξ ἁπάντων εἶνα! τὴν ἐχτροφὴν χαὶ τὴν εὐδλαστίαν, (7) "ἔχει δέ τινα χαὶ τὸ μετόπωρον τοιαύτην χρᾶσιν δι᾿ ὃ καὶ τὰς ἐπιόλα-- στήσεις ἔφαμεν γίνεσθαι τῶν δένδρων. Οἱ δὲ ἐπαι - νοῦντες αὐτὴν μᾶλλον τοῦ ἔαρος τοιαῦτα λέγουσιν ὅτι τὰ φυτὰ θερμῆς οὔσης ἔτι τῆς γῆς ῥιζοῦται χάλλιον " δεῖν δ᾽ ἀεὶ τὴν ἀρχὴν ἰσχυροτέραν ποιεῖν ἀφ᾽ ἧς καὶ fi τῶν ἄλλων γένεσις χαὶ ὅλως ἢ ζωή᾽ δι᾿ ὃ χαὶ τὴν THEOPHRASTI busdam satius est. Qu& quidem omnia prudentes agri- cole solent distinguere, ut in purgatione nunc ferro nunc manu nunc anchoris quibusdam uti jubent in olea, piro, malo, ne vulnerate laborent propter virgarum te- nuitatem siccitatemque. Etenim bis arida et sicca tan- tummodo detrahi oportet. (3) Simili ratione vitis genera bene distingui debent, cujus alia mature, alia sero, brc anguste, illa latius putari volunt, et sic cetera, ita ut ad finem semper respiciatur. Huc igitur spcctat agrical- tura, et ita in singulis distinguere oportet. Sed cujus- que rei causa mente cognoscilur, quam ignorare 868 licet. Qui enim ab$que ratione consuetudinem atque eventa secutus operalur, fortasse rerte aget, sed (can sam, cur ila fiat), ut in arte medica, ignorabit : per- fectum autem opus ex utroque conjuncto prodit. Sis autem accedat ut quis magis contemplationi deditus sit, hic certe rationis et cause rerum auctor germanus eri- stet. (4) Disceptatur autem de multis partim simplici- ter, partim quid melius sit quidque deterius, ut in cete- ris quoque artibus fieri solet. Sed agricultura hoc quasi proprium esse videtur, ut quidam sua tantummodo regionis ratione babita commoda ejus ut universim rata enarrent. Interdum vero etiam si utraque ratione δεῖ, qui] optimum sit dijudicari nequit. Aeris enim cotlique conditienem operis rustici eventus sequitur. (5) Neque cnim magis universi conditionem recursumque quara ar- borum, plantarum, seminumque naturam sequi oportet : siquidem damnum ab intemperie cazli illatum suis viri- bus ali folerant, alia interdum reparant : sicut natura hominum medicine peccata emendare solet. Has igitur pritter communes omnium artium controversias agricul- tura proprias habet ob causas dictas. Verumtame multa sunt, de quibus inter omnes convenit, tanquam re ipsa ac eventu edoctos : partim in universum, par- tim per genera plantarum et regiones distincta : uti sta- tim de generatione οἱ plantatione stirpium , cujus causi explicare non est difficile. (6) Semper enim plantare ac serere oportet in solo turgente; sic cnim germinatio optime procedit, ut et animalibus, cum matrix appetens semen susceperit. Turgescit autem solum, cum humec- tum atque tepidum est, et aeris conditio convenit : tune enim sol utile tum ad germinandum tum ad alendum aptum est. Quod duobus anni temporibus maxime ar- borun generi contingit, vere et autumno, quibus etiam plantare solent, potissimum autem vere. Tunc enim terra humecta est et sol calefaciens elicit germen εἰ calum placidum atque roscidum est, e quibus omnibus educatio et germinatio prospere procedit. (7) Simile vero quodammodo temperamentum autumpus quoque habet, quo germinationem alteram arborum fieri diximus. Quod tempus qui veri praferendum esse dicunt, causam hast afferunt, quod stirpes terra alhuc calida melius radi- cantur. Principium autem ante omnia corroborandum esse, a quo ceterorum omnium ortus atque ipsa vita τυ DE CAUSIS PLANT. II. 3. βλάστησιν ἅμα τῷ ηρι καλὴν γίνεσθαι χαὶ ἀθρόαν ἐχ- ξεθηκυίας ἤδη, καὶ κυυύσης τῆς ῥίζης, τοῦ δὲ ἦρος εἰς ψυχρὰν τιθεμένων τὴν γῆν, ψυχρὰν γὰρ ἔτι διαμένειν ἐχ τοῦ χειμῶνος, ῥιγοῦν χαὶ χαχοῤλαστεῖς γίνεσθαι τὰς ῥίζας. (8) Καὶ διὰ τοῦτο πάντα χελεύουσι τοῦ Μετοπώρου μᾶλλον φυτεύειν ὅσα δύναται βλαστάνειν " ἕνια γὰρ οὐ δύναται χαθάπερ ἅἄπιος χαὶ μηλέα χαὶ ὅλως τὰ λεπτὰ καὶ ξυλώδη " χαὶ γὰρ ξηρὰ φύσει χαὶ διὰ τὴν ἀσθένειαν οὐχ ὑπομένει τοὺς χειμῶνας, “Eni τὸ μὲν μετοπωρινὸν ἔγκυμον εἶναι χαὶ ἐπίφορον τὸ δὲ ἐαρινὸν ἄρτι χυΐσχεσθαι" τὸ δὲ τίχτειν ἀμφοτέροις τὴν αὐτὴν ὥραν ὥστε συμθαίνειν τῷ μὲν ἄρτι χυΐσχο- μένῳ πολλὰ τυφλὰ τίχτειν τῶν βλαστημάτων τῷ δὲ ᾿ πάλαι χύοντι χαὶ ἐπιφόρῳ τὰ πλεῖστα τέλεα χαὶ χαλα, Σ,εδὸν γὰρ ταύτας χαὶ τοιαύτας λέγουσι τὰς αἷτίας. III. Οὐ μὴν ἀλλὰ χαθάπερ εἴρηται χοινοτέρα πᾶ-- σιν ἣ τοῖς πλείστοις χαὶ δένδροις χαὶ φυτοῖς ἡ τοῦ ἕαρός ἐστιν" αὐτά τε γὰρ τὰ φυτὰ προωρμημένα καὶ 8 ἀὴρ μαλαχὺς καὶ εὐύλαστὴς χαὶ ὅλως ἢ ὥρα γονι- μωτάτη͵ χαὶ αἱ ἡμέραι θερμότεραι χαὶ μῆχος ἔχουσαι ταχείας ποιοῦσι τὰς βλαστήσει. Ἣ δὲ ῥίζωσις ἰσχυρὰ καὶ οὕτω διά τε τὴν τῶν φυτευτηρίων ὁρμὴν, εἷς ἄμφω γὰρ ὁμοίως ἐστὶ, χαὶ διὰ τὸ τὴν γῆν ὀργᾶν καὶ ἔτι τὸν ἀέρα συνεχτρέφειν. ὋὉ γὰρ ἥλιος οὐ μό- νον δοχεῖ τὰ ὑπὲρ γῆς ἀλλὰ καὶ τὰ ὑπὸ γῆς εὐτραφέ- στερα χαὶ χαλλίω ποιεῖν. Σημεῖον δ᾽ ὅτι τῶν ῥιζῶν ἢ βλάστησις d οὐ γίνεται πορρωτέρω τῆς τοῦ ἡλίου δυνάμεως ἢ χείρων. (3) Ὁ δὲ χειμὼν ἐπιλαμδάνων τὴν φυτείαν ἔνιά γε δοκεῖ φθείρειν οἷον τῆς μὲν ἐλάας ἐφιστὰς τὸν φλοιὸν τῆς δὲ συχῆς παχύνων χαὶ πηγνὺς τὸν ὀπὸν τὸν ἐν τῇ χράδη χαὶ τῶν ἄλλων σχεδὸν τῶν πλείστων τοιοῦτόν τι πονούντων. ᾿Αλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ἴσιος ἀφορίζοιτ᾽ ἂν ὃ φάσχων τὴν μετοπωρινὴν εἶναι τὴν βελτίω τοῖς δεχομένοις λέγων. Ei δὲ πλείω ταῦτα τῆς φύσεως αὐτῆς ἐστι σημεῖα τῶν πρὸς τὴν ίαν ὡρῶν τό τε παρορμᾶν αὐτὰ τὰ δένδρα τοῦ τὰ χαὶ τὸ χοινοτέραν εἶναι πᾶσι ταύτην, δῆλον ὡς τέραν ἄν τις θείη ταύτην. (2) ᾿Επεὶ χαὶ ὅπου περὶ κύνα χαὶ τοὺς ἐτησίας εὐθενεῖ χαὶ ἐπιδλαστάνει τὰ δένδρα τηνικαῦτα χαὶ τὰς φυτείας ποιοῦνται, πολλῶ δέον ἀχολουθεῖν τῇ τοῦ ἀέρος χράσει χαὶ τῇ τῶν φυ- τῶν δρμῇ. Τάχα δὲ χαὶ ἢ ὁρμὴ γίνεται διὰ τὸ πε- χον " ὅπου δ᾽ αὖ θερινὸς ὄμδρος πολὺς ὥσπερ ἐν Ai ϑιοπία xal ἐν Ἰνδοῖς ἢ περὶ Αἴγυπτον ὃ Νεῖλος ἐνταῦθα δὴ πρὸ τούτων ἢ μετὰ τούτους εἰχὸς τὴν φυτείαν dp- porter | τηνιχαῦτα γὰρ ἣ τοῦ ἀέρος χρᾶσις σύμμε- τρος. (4) Eln δ᾽ ἂν διελεῖν χαὶ τοῖς χατὰ φύσιν τόποις πρὸς τὰς ὥρας, οἷον τοὺς μὲν εὐχράτους τῷ ἀέρι τοῦ Fpoc τοὺς δὲ δοώδεις καὶ ἐπόμόρους καὶ ἑλείους θέρους ὑπὸ τὸ ἄστρον ὥσπερ χαὶ ἐν Λαχωνιχῇ πολλὰ φυ- τεύουσι, τοὺς δ᾽ αὐχγμώδεις μετοπώρου. Συμθήσεται γὰρ οὕτω θερυῆς οὔσης ἐν βάθει τῆς γῆς χατὰ χειμῶνα ψυχροῦ δὲ τοῦ πέριξ τὴν αὔξησιν χαταχλειοιλένην εἰς 221 pendet. Quamobrem fieri, ut germinatio insequente vere aptima prodeat et conferta, quum radix jam edita sit et conceperit. Contra si vere in solo adhuc ex hi- berni frigoris reliquiis rigente arborem deposueris, radi- ces frigere et segre germinationem promovere. (8) Eam- ᾿ que ob causam omnia jubent autumno potius plantare, qui quidem ita germinationem non recusant; quasdam cnim nequeunt ut pirus, malus et omnino que tenues ac lignos® sunt : tales enim sicca natura sunt et propter imbecillitatem hiemis frigus non superare valent. Deni- que aiunt illi, quod autumno depositum sit, gravidum esse Οἱ parlui proximum, quod vere nuper concipere incepisse. Itaque cum partum eodem utrumque tem- pore edat, evenire ut alterum quod nuper conceperit, germina multa ceca pariat , cum alterum, quod dudum concepta et ad partum parata gestaverit, plurima per- fecta et proba edat. Has igitur similesque illi causas afferunt. III. Verumtamen ut diximus verna satio aut omnibus aut plerisque et arboribus et plantis minoribus magis convenit : nam et ipse plante jam incitate sunt, et aer mitis et germinationi amicus, et omnino ternpus anni genitale et dies calidiores et longiores , quibus omnibus germinationis celeritas efficitur. Radicatio vero sic quo- que valida fit, tum propter plantarum impetum, qui utroqueversum pariter fertur, tum quod terra turgescit et aer educationem adjuvat. Sol enim facere videtur, ut non solum ea que supra terram sunt, sed etiam ea que sub terra, melius nutriantur et perfectiora evadant. Cujus rei argumentum est, quod radicum vegetatio aut non «descendit altius quam quo solis vis penetret, aut deterior fit. (2) Hiems contra plantariis superveniens nonnullas enecare videtur, ut oleam cujus cortex a fri- gore solvitur, ficum cujus succus in virgis cogitur et con- gelatur; et reliquis fere plurimis similem aliquam noxam infert. Sed hac ita recte distingui videntur ab iis, qui autumnalem rationem magis conducere censent, si ad- dant iis magis convenire qui illam sustineant. Si vero plus valent haec ipsius nature signa, quibus serendi tempora indicantur, quod et arbores ipsx vere incitan- tur, et plantatio vernalis plurimis fere communis est, manifestum est hanc pro maxime naturali habendam esse. (3) Nam et iis locis, ubi sub ortum caniculs et flatum etesiarum arbores bene vigent et iterum germinant; tunc etiam plantationem faciunt , quoniam oportet aeris tem- peramentum et plantarum naturalem impetum obser- vare : forsitan vero impetus sequitur coli conditionem. Ubi autem imbres eestivi crebri ut in Ethiopia et India, vel in Agypto, a Nilo inundata , ibi paullo ante aut post imbres plantationem commode fieri consentancum est : eo enim tempore aeris temperamentum est accommoda- tum. (4) Plantationes vero sic etiam distinguend& esse videntur, ut pro natura locorum tempora definiantur. ut in bene temperatis vere , in fluxis , pluviosis et palustri- bus m=estate sub ortum canicule plantemus quo modo in agro Laconico multa plantant, in siccis et aridis vero autumno. Sic enim fiet, ut, dum hieme telluris ima calent, aer ambiens autcm frigidus est, incrementum 222 τὰς ῥίζας ἰέναι. Πλείονος δ᾽ ὄντος καὶ ἰσχυροτέρου τοῦ ῥιζώματος πλείων f βλάστησις ἔσται χαὶ χαλλίων. Καὶ περὶ μὲν ὡρῶν τῶν εἰς τὰς φυτείας ἰχανῶς εἰ- ρήσθω. IV. Ἐπεὶ δὲ ὁπόχειται τὴν γῆν ἔνιχμόν τε δεῖν χαὶ εὐδίοδον εἶναι ταῖς δίζαις ὅπως εὐμήχεις χαὶ πα- χεῖαι καὶ ἰσχυραὶ γίνωνται διὰ ταῦτα δεῖ τοὺς γύρους προορύττειν ἐκ πολλῶν μάλιστα δὲ ἐνιαυτῷ πρότερον ὅπως ἡ γῆ καὶ ἡλιωθῇ χαὶ χειμασθῇ χαθ᾽ ἑχατέραν 10 τὴν ὥραν. Ἄμφω γὰρ ταῦτα ποιεῖ μανὴν χαὶ χαύ- νην. Ἔνιοι δὲ χαὶ διορίζουσι τοὺς χρόνους" ἀπὸ γὰρ τροπῶν θερινῶν μέχρι ἀρχτούρου τότε γὰρ τήν τε fiv διαχεῖσθαι μάλιστα χαὶ τὴν ἔξω χαὶ τὴν ἐν τοῖς γύροις καὶ βλαστάνειν ὅλως οὐδὲν. Φυτεύουσι δὲ τὴν μετοπωρινὴν φυτείαν μετὰ πλειάδος δύσιν δεξάμενοι τὸ ἐπὶ τῷ ἄστρῳ ὕδωρ ὅπως ἔνιχμος ἢ γῆ γενομένη παρέχῃ τροφήν. (8) Καὶ τοὺς γύρους οὐχ εὐθὺς συμ- πληροῦσιν ὅπως ῥιζωθῇ τὰ χάτω πρότερον, εἰ δὲ μὴ φέρονται πρὸς τὸ ἄνω" τρέφει γὰρ χαὶ αὔξει πάνθ᾽ ὁ ἥλιος χαὶ ὃ ἀήρ. "Ὄντων δὲ τῶν μὲν βαθυρρίζων τῶν δ᾽ ἐπιπολαιορρίζων διὰ τοῦτο τοὺς γύρους οὐκ ἰσοδαθεῖς ὀρύττουσιν (ἀλλὰ βαθυτέρους) τοῖς ἐπιπο- λαιορρίζοις οἷον ἐλάᾳ xal συκῇ βουλόμενοι πιέζεσθαι χαὶ ὥσπερ ἀντιταττόμενοι πρὸς τὰς φύσεις. (2) Ὅνπως δὲ καὶ τῶν ὁδάτων τοῦ χειμῶνος ἀπολαύωσι χαὶ τοῦ θέρους χαταψύχωνται, δεῖ γὰρ δὴ πρὸς ἀμφο- τέρας τὰς ὥρας παρεσχευάσθαι, διὰ τοῦτ᾽ ὑποδάλλουσι χάτω λίθους ὅπως συρροὴ γίνηται τοῦ ὕδατος xal τοῦ θέρους οὗτοι χαταψύχωσι τὰς ῥίζας. ΟἿ δὲ χληματί- δας ὑποτιθέασιν οἱ δὲ χέραμον παραχατορύττουσιν ὕδατος οἱ δὲ ξύλον χνημοπαχὲς εἶτ᾽ ἐξαιροῦσιν ὅπως ἔχη τροφὴν del τὰ φυτὰ διϊχμαζομένης τῆς γῆς χαὶ συρρεόντων τῶν ὑδάτων, Ἁπλῶς γὰρ τοῦτο δεῖ τη- ρεῖν ὅπως χαὶ πρὸς τοὺς ὄμδρους τοὺς γινομένους καὶ πρὸς τὸν ἀέρα καὶ τὸν ἥλιον ἕξει συμμέτρως" al γὰρ τροφαὶ χαὶ αἱ αὐξήσεις διὰ τούτων. (4) ᾿Επεὶ δὲ A Ai βορείοις χαὶ πεπηγυῖα χαὶ ξηρὰ νοτίοις δὲ χεχυ- μένη χαὶ ἔνιχμος ὡσαύτως δὲ χαὶ τὸ φυτὸν ὑγρότερον χαὶ (ξηρότερον) αὐτὸ ἑαυτοῦ μᾶλλον διὰ ταῦτα βελ- τίων ἣ τοῖς νοτίοις φυτεία " ταχεῖα γὰρ ἣ ῥίζωσις xai ἡ βλάστησις ὅταν ὀργῶν εἰς ὀργῶσαν τεθῇ χαὶ τὰ τοῦ ἀέρος ἦ μαλαχὰ χαὶ εὐμενῆ " δεῖ γὰρ δὴ τὸ μέλλον ἔσεσθαι χαλὸν ἅμα χάτωθεν χαὶ ἄνωθεν βλαστάνειν. Τοῖς δὲ βορείοις ἅπαντα τἀναντία γίνεται ῥιγοῦν τε χαὶ χαχοπαθεῖν τὰ φυτά " ἔτι δὲ τῆς γῆς πεπηγυίας οὔτε ῥιζοῦσθαι δύναιντ᾽ ἂν ὁμοίως οὔτε βλαστάνειν. Ἡ μὲν οὖν τοιαύτη παρατήρησις τοῦ ἀέρος ἂν εἴη. V. Τὰ δὲ φυτευτήρια δεῖ λαμόάνειν ἀπὸ νέων τε τῶν δένδρων ἢ ἀχμαζόντων χαὶ ὅλως λειότατα χαὶ εὐ- θύτατα χαὶ ὡς χάλλιστα " καὶ γὰρ ἀντιλαμθάνεται καὶ ἰσχύει τὰ τοιαῦτα μάλιστα χαὶ διὰ τὴν ἡλικίαν χαὶ τὸ πάχος εὐθλαστότερα τυγχάνει" τὸ γὰρ λεῖον ὥσπερ ὑγιὲς χαὶ ἀπήρωτον τὸ δὲ τραχὺ χαὶ ὠζωμένον ἄλλως τε τυφλοῖς ὄζοις ὥσπερ πεπηρωμένον, ἐάν τε ζῶσι τὸ THEOPHRASTI omne cum calore inclusum in radices vertatur. Quo autem magis copiosa validaque fuerit radix, tanto co- piosior erit ac melior germinatio. Atque h:sc hactenes de temporibus piantationis. IV. Quoniam autem suppositum est solum oportere hu- mectum esse et pervium radicibus , ut prolixs, crane valideque: evadant, scrobes longo tempore et mazime anno ante fodere decet , ut utroque anni tempore et meta tis calorem et hiemis frigus solum sentiat : ita eaim tenue et solutum redditur. Quidam vero etiam tempus ita definiuut ut a solstitio ad arcturum usque id facere precipiant, quo tempore terram et extra et intra scre- bes maxime diffundi, neque quidquam germinare. Pire- tant autem auctumno post vergiliarum occasura, exspec- tatis imbribus canicularibus ut solum madefectam subministret alimentum. (2) Scrobes non statim οἱ» plent, ut infere partes radites bene agant : si minus sursum augentur, quoniam sol et aer omnia alust αἱ augent. Cum autem ali in profundum radices agent, alie per superficiem terre, scrobes non peri altitudine omnes effodiunt, (sed profundiores) iis que radices habent superficiei propinquas, ut oles et fico, quo de- primantur, pugnam quodammodo ineuntes cum netera (3) Ut vero et hieme aqua frui possint et sstate refrige- rentur, quoniam utroque anni tempore auxilium peratum esse oportet, idcirco lapides infra supponunt, qui aques confluentes excipiant et per aestatem radices refrigereni. Alii sarmenta supponupt, alii vas fictile plenuz age juxta defodiunt, alii lignum crassitudine sure, quei postea extrahunt, ut nunquam alimenti copia desit εἰ humoris confluru solo assidue humescente. Breviter omnia facere oportet uti piante bene cum pluviis, cam aere et cum sole conveniat : hinc enim ejus alimentum incrementumque proficiscitur. (4) Cum autera solum ventis aquiloniis compactum magis et siccum fiat, ans- trinis contra liquescat humescatque , ac pari modo pianta ipss nunc humidiores nunc sicciores sint, hac de cam melius sub austro plantatur. Nam radicatio et genni- natio citior, cum planta turgens committitur solo ter- genti et aeris temperamentum molle favet. Etenim si qua planta pulchra debet esse futura, eam simul info et supra germinare oportet. Sed cum aquilonii fiant cas trarium evenit : plant: enim frigent ac laborant : in sale autem adhuc congelato nec radices agere satis nec ger- minare possunt. Hc igitur in aeris ratione sunt eb- servanda. V. Plantas autem oportet-petere ab arboribus adele- scentibus aut bene vigentibus, omnino loevissimas, rectas et quam pulcherrimas : tales enim optime compreben- dunt vigentque et propter etatem et crassitudinem me- lius germinant. Qu enim lavis est, tanquam sana εἰ integra est : quae vero aspera nodosaque prasertim nodis ceecis tanquam manca, quodque e falibus progerminst, di - 224 ποιοῦσι τῆς τε πρώτης γῆς χαὶ τῆς ἐπ᾽ ἄνω" χάτωθεν γὰρ παραθαλλομένην εἷς τὸ ἄνω φέρεσθαί φασιν ὅταν Son: βέλτιστον γὰρ εἶναι τὸν χυλὸν, ἄνωθεν δ᾽ ἐξιχ- μάζεσθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ ὕοντος οὐ διϊχνεῖσθαι τὰ χάτω. (1) Πάντες δὲ τό γε τοσοῦτον συμφωνοῦσιν ὥστε μὴ δριμεῖαν καὶ ἰσχυρὰν ἀλλὰ χούφην δι᾿ ὃ χαὶ μάλιστα χρῶνται τῇ τῶν λοφούρων" ἣ γὰρ δριμεῖα χαὶ ἰσχυρὰ διὰθερμαίνει μᾶλλον ἣ χαὶ ξηραίνει. Χρὴ δὲ χαὶ πρὸς τὴν χώραν ἑχάστην ποιεῖν τὸ ἁρμόττον " οἷον ἐὰν μέν τις ἐν ἐμπύρῳ τόπῳ φυτεύη τοὺς γύρους ὕδατος ἐμπιπλάναι πρότριτα χαὶ ἐπειδὰν ἀναπίωσι χαταθάλλειν ὅπως ἔνιχμος ἢ JT γενομένη μᾶλλον δέ- χηται χαὶ χαλλίω ποιῇ τὴν ῥίζωσιν. (3) ᾿Εὰν δὲ ἐν Giudei ἣ ἐφάμμῳ λίθους περιτιθέναι περὶ τὸ πρέω- vov τοῦ φυτευτηρίου χαὶ περιχῳννύναι γῆν ὅπως ἀπο- στέγωσι τὴν ἁλμυρίδα.. Συμφέρει: δὲ καὶ ὄμμον πο- τάμιον παραθάλλειν χαὶ ψήφους ἐχ ποταμοῦ ἣ χαρά- ὃρας" ἀποστέγει γὰρ χαὶ ταῦτα χαὶ ἅμα δι᾽ αὐτῶν παρέχεταί τινα δύναμιν. ᾿Εὰν δ᾽ ἐν ἐφύδρῳ χαὶ να- ματώδει τάφρους ὀρύσσοντα τὰς μὲν πλαγίους ἵνα τὸ ὕδῳρ δέχωνται τὰς δὲ ὀρθίας χαὶ λίθων πληροῦντα χαὶ γῆς ὥστε μὴ ἅπτεσθαι τῆς σχαπάνης εἶτα ἄμμον ἐμ- θάλλοντα χαὶ χοῦν“ (4) ἅπαντα γὰρ ταῦτα ὠφελεῖ πρὸς τὴν ὑπερύολήν. AT τε γὰρ πλάγιοι τάφροι δεχόμε- νοι τὸ ὕδονρ ξηροτέραν ποιοῦσι al τ᾽ ὄρθιαι χάτω λί- θους ἔχουσαι δέχονται τὴν συρροὴν, ἔτι δ᾽ ἢ ἄμμος χαὶ ὃ χοῦς ἀναξηραίνουσι" διὰ τοῦτ᾽ οὐδ᾽ ἐάν που ἐνῶσι λίθοι ταῖς τοιαύταις οὐχ ἐχλεχτέοι, ὑπάρχει γὰρ φύσει τὸ βοηθοῦν " ὅλως ἐν ὁποιαοῦν ἐὰν ὀρύττων τις λίθους εὔρη ἢ τρόχμαλον ἢ ἄμμον ἢ γὴν μοχθηρὰν οὐχ ἄχος τὸ μὴ συμμιγνύναι μηδὲ σχεδαννύναι ταύτην ἀλλὰ τοσούτῳ βαθύτερον τὸν γύρον ἢ τὴν τάφρον ὀρύ- ξαντα τόν τε τρόχμαλον ὑποστρωννύναι χαὶ τὴν ἄμμον. (6) “O μὲν γὰρ λίθος ὁ μὲν πλατὺς xat συμφυὴς βλά- πτει τὰ δένδρα ὃ δὲ τρόχμαλος ὑποχάτω τεθεὶς Ψψύχος τε παρέχεται τό θ᾽ ὕδωρ δέχεται χαὶ ταῖς ῥίζαις εὖ-- δίοδον ποιεῖ τὸν τόπο. Ἁπλῶς dì τούς γε λίθους ἐχλέγειν οὐδ᾽ ἐχ γῆς ψιλῆς οἴονταί τινες συμφέρειν" χαὶ γὰρ ἀλέαν παρέχειν τοῦ χειμῶνος χαὶ Ψψύχος τοῦ θέρους. ὋὉμοίως δὲ χαὶ xatà τὰς ἄλλας διαφορὰς τῆς χώρας τὰ πρόσφορα ληπτέον. ‘Mc γὰρ ὅλως εἰπεῖν οὐδενὸς ἔλαττον ἀλλὰ πάντων πρῶτον χαὶ μέ- γίστον τὸ δύνασθαι θεωρῆσα! ποῖον ἐν ποία χώρα φυτευτέον οὐ μόνον ἁπλῶς ἀλλὰ χαὶ αὐτῆς τῆς συνε- χοῦς ὅταν ἀνωμαλὴς ἦ κατὰ τοὺς τόπους ἑχάστους. la) Ὥσπερ γὰρ λέγεται πολλάχις ἢ οἰχεία μεγίστην ἔχει ῥοπὴν καὶ πρὸς ἀντίληψιν χαὶ πρὸς εὐκαρπίαν ὃ χαὶ xad’ ὅλων τῶν γενῶν ἐστιν χαὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς δὁμοειδέσιν. Οἷον ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν ἢ συχῇ φιλεῖ τοὺς ξηροὺς τόπους" οἷ γὰρ ὑγροὶ σήπουσιν È οὐ χαλῶς πεπαίνουσι διὰ τὸ καὶ αὐτὸν εἶναι τὸν χαρπὸν ὑγρόν. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὅσαι γε ὑδρεύεσθαι ζητοῦσι καθάπερ ἢ λαχωνιχὴ τὰ ὕφυδρα ζητοῦσιν. Ὡσαύτως δὲ xal τῶν ἀμπέλων ai μὲν στερεαὶ χαὶ πυχναὶ χαθάπερ χαὶ πρό- THEOPHRASTI diam disponunt. Si enim sub terra adjiciatar sursum ferri existimant cum imber incesserit : maxime enim ulilem esse succum : si vero desuper, ac sole humoren extrahi neque pluviam ad partes inferas permeare posse. (2) Inco tamen omnes consentiunt , ut acri ster- core vehementique uti vetent, leve commendent, quam obrem jumentorum stercore potissimum utuntur. Acre enim ac vehemens nimis calefacit et exsiccat. Ceterum observare oportet, que loci cujusque natura accorame- data sint. Ut si quis in loco eestueso plantas deponat, scrobes triduo ante aqua implend®@, dein cum aqua imbiberint, stercus injiciendum ut terra humectata faci- lius recipiat et radicum generationi faveat. (3) Si vero in salso vel arenoso plantes, lapides ad pianta stipitem circumponend& et terra aggeranda ut salsugo arcester. Prodest etiam arenam fluvialem et calculos ex amne vel valle confragosa adjicere : nam et hasc arcent salsuginem et simul ex se ipsa utilitatem quandam adjungunt. Si vero in solo uliginoso et scaturiente plantes, fosse ἀξ- cend®e sunt, alix oblique ad recipiendam aquam, alia recte caeque lapidibus ac terra implende, tam profunde ut terram fodiendam non attingant, tum arena et terra egesta injicienda. (4) Haec enim omnia ad humoris a- cessum prosunt : obliqua [0888 recepta aqua soluza ex- siccant, recte lapidibus in ima parte repleta confluviem excipiunt, preterea arena cum terra regesta humorem exsiccant. Quapropter si forte in ejusmodi solo lapides insint eximendi non sunt : natura enim ipsa suppetias fert. Omnino quacunque fodiens lapillosve aut arenam aut terram vitiosam invenias nihil proficies {non} per- miscendo aut dispergendo, sed scrobe vel fossa tanto profundius ceffossis lapilli arenave substernendi sunt (5) Lapis cnim planus et compactus arboribus nocet, la- pilli vero suppositi et refrigerationem prabent et aquan recipiunt radicibusque pervium reddunt locum. Omniso quidam lapides e nuda quoque terra arboribus non con- sita legere vetant, quippe quie hieme calefaciant, estate refrigerent. Pari modo pro ceteris quoque agri diffe- rentiis, qua cuique prosint, eliges. In universum esim primum atque omnium maximum est in agricultara. nosse quid in quoque agro serendum sit , non simpliciter modo, sed etiam in agri continui partibus divergis, si sint ca inter se dissimiles. (6) Quemadmodum esim sape dictum est plurimum .confert ad bonam germina- tionem et fructuum generationem, ut quesque pianta loco conveniente posita sit, cum in universis generibus. tum in iis que ad eandem pertinent speciem. Excmpii gratia ficus generatim amat loca sicca : humida esi fructum putrefaciunt aut non bene maturant, quonia fructus ipse est humidus. Sunt tamen qua rigari volusi, ut ficus laconica : hae loca humida querunt. Ita viti» quoque que solida densaque sunt montana, ut ast DE CAUSIS PLANT. III 7. τερον ἐλέχθη τὴν ὀρεινὴν μᾶλλον φιλοῦσιν, αἱ δὲ paval χαὶ ὑγραὶ τὴν πεδεινήν " ἑκατέραις γὰρ ἣ τροφὴ πρὸς τὴν φύσιν σύμμετρος ταῖς μὲν ἐλάττων οὖσα ταῖς δὲ πλείων. (7) “Ὅλως δὲ τὰ ἀχρόδρυα χαλὰ δοχεῖ περὶ τὰς ὑπωρείας γίνεσθαι" σημεῖα δὲ ποιοῦνται τὴν aùto- μάτην γένεσιν " ὅπου γὰρ ἢ φύσις αὐτὴ γεννᾷ τοῦτον οἰχειότατον εἶναι τόπον. ΑἹ δὲ καθ᾽ ἕχαστα διαφοραὶ δῆλον ὅτι χυριώταται, χαὶ γὰρ ὑπώρειαι πολλαὶ χαὶ παντοῖαι, χαὶ τὸ ὅλον ὥσπερ μία τις αὕτη διαφορὰ xab’ ὕψος χαὶ ταπεινότητα, πολλῶν οὐσῶν ἑτέρων καὶ μειζόνων ὥσπερ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἴπομεν, ὧν οὐ- δεμίαν ἀθεώρητον εἶναι γρή. (8) Τὴν γοῦν λειμω- νίαν καὶ ἔφυδρον σ εδὸν οἱ πλείους δμολογοῦσιν ἀγα- θὲν εἶναι ταῖς ἀμπέλοις ὥσπερ τὴν λευχόγειον ἐλάαις καὶ συχαῖς αἱ μὲν γὰρ ὑγροτέρας δέονται χαὶ μαλα- χωτέρας τροφῆς, αἱ δὲ ξηροτέρας καὶ σωματωδεστέρας. “Ὅλως δ᾽ αἰεὶ τὰ μὲν ξηρὰ ξηρὰν ζητεῖ γώραν, τὰ δὲ ὑγρὰ ὕγράν. ‘Lc δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν ἀρίστη πᾶσιν È μανὴ καὶ χούφη χαὶ ἔνιχμος, εὐτραφὴς γὰρ μάλιστα χαὶ εὐαυξὴς, εἰ un ὅσα διὰ τὴν ἰσχὺν λαμθάνοντα πλῆθος τροφῆς ἐξυδρίζει χαθάπερ ἢ ἀαυγδαλῇ. Ταύτη γὰρ ἣ λεπτόγειος οἰκειοτέρα χαὶ τόπος εὐδιεινὸς xai εὔειλος, ἐναντίως δὲ τῇ εὐδοϊχῃ παλίσχιος χαὶ Cpoae- ρός. (9) Οὐμιχρὸν δὲ οὐδὲ τὸ πρὸς τὰ πνεύματα καλῶς κεῖσθαι τοὺς τόπους ὥστε χαὶ τοῦτο θεωρητέον. Εδπνουν μὲν γὰρ ἅπαντα ζητεῖ' τροφαί τε γὰρ ἐν τοῖς τοιούτοις βελτίους χαὶ οἱ χαρποὶ πεπειρότεροι, [νευ- ματώδη δὲ χαὶ προσήνεμον οὐδὲν ὡς εἰπεῖν τῶν γε ἡμέρων ἀναυξῆ γὰρ χαὶ μιχρὰ καὶ χαυλώδη γίνεται διὰ τὰς πληγὰς τὰς ὑπὸ τῶν πνευμάτων. Ἐνια δὲ οὐδὲ τῶν ἀγρίων οὐ γὰρ τελειοχαρπεῖ χαθάπερ οὐδὲ τὴν εὐδοϊκήν φασιν, ἀλλὰ μέχρι τοῦ ἄνθους ἀφιχνεῖσθαι, τὰς δ᾽ ἐν τοῖς ὑπηνέμοις εὐαυξεῖς τε χαὶ πολυχάρπους γίνεσθαι. Τὸ γὰρ ὅλον ὥσπερ πολλάχις εἴρηται συμ- μετρίας τινὸς ἔοιχεν ἕχαστα δεῖσθαι πρὸς τὴν φύσιν ὁμοίως ἔν τε ταῖς ἄλλαις τροφαῖς χαὶ ταῖς τοῦ ἀέρος μεταδολαῖς. ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν ἂν εἴη χαθόλου χαὶ χοινόν. VII. Τὰς δὲ μανότητας χαὶ πυχνότητας τῶν φυ- τευομένων οὐ οὕτω πρὸς τὸν τόπον ὡς πρὸς αὐτὰ τὰ νόμενα σχεπτέον ὅσα τε φιλόσχια χαὶ μὴ χαὶ ὅσα μαχρόρριζα καὶ βραχύρριζα " τὰ μὲν γὰρ δῆλον ὅτι pavà, τὰ δὲ πυχνὰ φυτευτέον, Φιλόσχια δὲ ὧν οἵ χαρποὶ ξηροί τε καὶ πυρηνώδεις ὥσπερ ῥόας καὶ μυρ- ρίνου, καὶ ὅσα φύσει μανά τε χαὶ ξηρὰ χαὶ μὴ μαχρόρ- ριζα καθάπερ fi δάφνη. (2) Τῶν μὲν γὰρ ὃ χαρπὸς ἡλιούμενος στρυφνὸς γίνεται, τὰ δὲ ὥσπερ προξολῆς δεῖται χαὶ πρὸς τοὺς χειμῶνας χαὶ πρὸς τὰ χαύματα διὰ τὴν ἀσθένειαν οὐχ ἐνοχλεῖ γὰρ τῷ ταρρῷ διὰ τὴν βραχυρριζίαν" καίτοι τινὲς ἅπαντα χελεύουσι διὰ πολλοῦ φυτεύειν ὅπως μὴ σύνταρρα γίνηται μηδ᾽ ἀναυξῇ τροφήν τ᾽ ἐλάττω λαμθάνοντα καὶ τοῦ πνεύ-- mato ἀποχλειόμενα, Οὐ μὴν ὀρθῶς γε λέγουσιν, ἀλλ᾽ ἑχατερα διαιρετέον ὥτπερ εἴρηται. Χρὴ δὲ χαὶ THEOPNHKASTUS. 323 diximus, loca amant : lax vero et humid® campestria; alimentum enim natura utriusque generis commodum subministratur, alteri plus, alteri minus. (7) Omnino ar- bores, que silvestres fructus ferunt, optime in montium radicibus nasci putantur, argumentoque generationem spontaneam esse : locum enim maxime proprium esse ubi natura ipsa generationem instituat. Sed talium lo- corum differentize singillatim considerare oportet , multo enim sunt et varite, atque illa omnino una tantum est differentia, qua in locorum altitudine vel depressione posita est, quum mplta sint ali® esque graviores, ut in historiis explicavimus, quarum quieque nota perspec- taque esse debet. (8) Ergo solum pratense atque humi- dum vitibus convenire plerique consentiunt, ut candidum oleis ac ficis. ]llis enim humidiore molliorique opus est alimento, his sicciore et magis corporeo. In universum stirpes sicce siccum, humi.la bumidum solum qu@erunt. Optimum omnibus generatim solum est, quod rarum, leve et humidum est. In eo enim bene aluntur et crescuut, nisi si qu& ob virium robur nimio alimento suscepto materia luxurfant, ut armygdala. Huic enim tenue solum magis convenit et locus serenus apricusque , contra nuci euboic® opacus et roscidus. (9) Nec parum refert quam commodum adversus ventos situm loca habeant : ergo et hoc considerandum. ’rorsus omnes locum venti pla- cidi qui&erunt : nam in ejusmodi locis optime aluntur fructusque bene maturantur. Loca autein ventosa et turbida omnes fere domestic® stirpes fugiunt - crescere enim ibi impedita parve nanscque manent crebris ven- torum ictibus exposite; et vel inter silvestres quedam, qua ibi fructus perficere nequeunt, ut nucem euboicam nonnisi ad florem procedere aiunt, sed in locis a vento obtectis pulchre succrescere et fecundissimam esse. Omnino enim, ut sgpe diximus, quaque stirps el cete- ris in rebus al nutritionem facientibus et in aeris mu- tationibus modum quendani desiderat ad naturam suam accommodatum. Ha:c de locis in universum dicta valent. VII. Utrum plantae parvis aut magnis intervallis se- rendw sint non tam e loco quam ex ipsarum plantarum natura judicandum est : scilicet que umbram amant et longas radices habent parvis, que umbram fugiunt et brevi sunt radice magnis intervallis serendie. Umbram amant, quarum fructus sunt sicci nucleosique, ut pu- nica ct inyrtus, atque qua natura lax® siccseque sunt neque longas habent radices ut laurus. (2) Illarum enim fructus soli expositus acerbus redditur, ha vero tanquam tutela indigent, quoniam infirma, adversus hiemis 2estus- que injurias : neque earum radices propter brevitaten mutuo implexu invicem nocent, Quanquam nonnulli omnes stirpes magnis deponere intervallis jubent, ne ra- dices invicem in cratem contexant, neve alimenti copii diminuta et aeris afilatu impedito incrementum probi- beafur. Neque vero recte pracipiunt, sed duo genera 45 10 16 40 45 226 πρὺς τὸν τόπον δρῶντα ποιεῖσθαι τὰς ἀποστάσεις" ἐν γὰρ τοῖς ὀρεινοῖς ἐλάττους ἣ ἐν τοῖς πεδεινοῖς " ἐπ᾽ ἔλαττον γὰρ αἵ τε ῥίζαι προσαύξονται χαὶ ἣ χόμη. (3) Ἅπαν δὲ φυτὸν ὅταν ἐχδλάστῃ τὸ πρῶτον ἐᾶν ῥι- ζωθῆναι μηδὲν χινοῦντα τῶν ἄνω χαθάπερ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων ποιοῦσιν ἀφιέντες τὰς ῥάγους, εἶθ᾽ ὅταν ἰσχύωσιν τότε περιαιρεῖν τὰ ἄνω χαταλιπόντα τὰ χάλ- λιστα χαὶ τὰ ἐπιτηδειότατα πεφυχότα, [ Κατὰ γὰρ τὰ δένδρα τοῦτ᾽ ἀναγκαῖον, οὐδ᾽ ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἄλλων ἀφαιρεῖν ἐνδέχεται πάντα χαὶ τέμνειν ἰσόγεων" |] dp- ριζώτου γὰρ ὄντος ἐὰν περιαιρῇ καὶ χινῇ τις ἀσθενὲς dv χινδυνεύσει μᾶλλον, ἐὰν δ᾽ ἐρριζωμένου χαὶ ἰσχύοντος αὐτό τε ἀπαθὲς ἔσται χαὶ τὴν τροφὴν ἀποδώσει πλείονα τοῖς χαταλοίποις. AU ‘H δὲ ἀναγωγὴ xal ἣν καλοῦσιν of πολλοὶ τῶν φυτῶν παιδείαν οἷον σχτιματισμός, ἐστι καὶ μόρφωσις τῶν δένδρων ὕψει τε χαὶ ταπεινότητι χαὲ πλάτει χαὶ τοῖς ἄλλοις. Ὡς δ᾽ ἐπὶ πᾶν ἐπιτέμ- νουσι τὰ ὑψηλὰ πλὴν ὅσα φύσει τοιαῦτα καὶ ἔστι χαὶ βούλεται χαθάπερ φοῖνιξ, πεύχῃ, χυπάριττος. Ἀχαρ- πότερα γὰρ γίνεται διὰ πολλοῦ τῆς τροφῆς ἰούδης χαὶ ἐνταῦθα καταναλισχομένης, ἀλλὰ δεῖ πολύχλαδα χαὶ πολυδλαστῇ ποιεῖν" Sua γὰρ τῇ πολυχαρπίᾳ χαὶ εὖ- τρυγητότερα χαὶ τὸ ὅλον εὐθεραπευτότερα γίνεται, du ὃ χαὶ περιαιρετέον τὰς μὴ χατὰ χαιρὸν βλαστήσεις. (8) Σχεδὸν δ᾽ ἢ τοιαύτη θεραπεία χαὶ χατάστασις ὁμοία τῇ διαχαθάρσει τυγχάνει τελείων ὄντων τῶν δένδρων" ὑπὲρ ἧς καὶ δεικτέον πρῶτον τῶν κατὰ τὰς θεραπείας. εἶθ᾽ οὕτω περὶ τῶν ἄλλων. Ὥσπερ γὰρ ἐφεξῆς ταῦτα τῶν περὶ τὴν φυτουργίαν ἐστί. Κοινο- τάτη μὲν οὖν καὶ μάλιστα ἔνδηλος ἐπὶ τῶν ἀμπέλων τυγλάνει" πάντες γὰρ χρῶνται χαὶ πάντες ἀμπελουρ- γοῦσιν ὑπ᾽ αὐτῆς ἀναγχαζόμενοι τῆς φύσεως διὰ τὸν εὐδλάστειαν χαὶ πολυύλαστίαν ὑπὲρ ἧς ἐπειδὴ χαὶ ἐν τῇ χλάσει χαὶ ἐν τοῖς ἄλλοις διηχρίδωται μαλισθ᾽ f θεραπεία πειρατέον αὐτὰ χαθ᾽ αὑτὰ θεωρεῖν ὕστερον" γῦν δ᾽ ὑπὲρ τῶν ἄλλων λέγωμεν. (6) Οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ ἐπὶ τούτων μικρόν ἐστι τὸ χαταστήσασθαί πὼς τὰ δένδρα καὶ τὰ χαχῶς πεφυχότα χαὶ τὰ ἐμποδίζοντα τοὺς καρποὺς ἀφαιρεῖν. ’Furoditer γὰρ οὐ ταῦτα μόνον ἀλλὰ χαὶ τὰ ἀπηρτυμένα χαὶ ada ὅλως τὰ πα- ρακαίρως πεφυχότα, Au ὃ δεῖ ταῦ τ᾿ ἐξαιροῦντα με- “ατιθένα: τὴν βλάστησιν εἷς τὸ δέον " ἔοιχε γὰρ è ὥστε- περ ὀχετεία τις εἶναι τῆς τροφῆς τῶν δένδρων ὅπως ἂν ἄγη τις" εἰς γὰρ τὰ χαταλειπόμενα ῥεῖ χαὶ ταῦτ᾽ αὔξει. (7) Toùto δὲ ξυωθαίνει du ὅτι τοῖς μέρεσιν ἄριστα πέφυχε καὶ ἔτι προσεπιύλαστάνει χατ᾽ ἐνιαυ- τόν" ἐπεὶ καὶ εἴ τις ἀεὶ βούλεται χολούειν τὰ ἄνω πρὸς τὰς ῥίζας ἢ τροφὴ πᾶσα φέρεται χἀχεῖναι λαμ-- θάνουσιν αὔξησιν ὥστε συνταρροῦσθαι τὰ χωρία, χαὶ τέλος di ἀναυξῇ γίνεται τὰ ἄνω πάσης ἐνταῦθ᾽ pur- χυίας τῆς τροφῆς" οἷον γὰρ ἤδη φύσις γέγονε χρονι- σθέντων. Ἣ μὲν οὖν ἄμπελος ἀεὶ τὴν τουὴν ἐπιζη- tei χατ᾽ ἐνιαυτὸν διὰ τὸ εὐαυξὲς τὰ δὲ ἄλλα τὰ μὲν παρ᾽ ἔτος τὰ δὲ διὰ τετραετίας, οὐδὲν γὰρ οὕτως THEOPHRASTI plantationis discernenda sunt, ut dirimus. Sed etiam pro loci natura intervalla facienda sunt : scilicet in mon- tanis minora quam in campestribus, quoniam ibi et radi- cum et com incrementum est minus. (3) Piantam, cum primum germinavit , patiendum radices agere neque superiorum partium aliquam tangere aut movere; ut in vitibus quoque ebservant palmites submittentes. Postea vero quam convaluit, amputandum superiora , ramis pul- cherrimis maximeque vegetis relictis. [ Hoc enim obser- vari in arboribus necesse est, non quemadmodure in aliis fit ad soli usque superficiem totas eas cedere licet. } Nam si plantam nondum radicatam putes et lacezsas, utpote imbecillam potius ledes : si vero postquam radi- ‘ces egit et convaluit, et ipsa illeesa erit stirpe et partibus relictis plus alimenti subministrabit. (4) Educatio vero et quam vocant agricole institutionem arborum est quasi figuratio et formatio plantarum secundum altitudinem, humilitatem, latitudinem et cetera. Plerumque vero altas stirpes preecidunt exceptis iis quas natura proceras esse voluit, ut phoenix, picea, cupressus. Minus enim fecund® fiunt alimento in itinere longo ab aliis partibus intercepto et absumto ; propterea multos ramos mrultaque germina elicere oportet : ita enim et fertiliores sunt et fructus facilius colliguntur ac stirpes ipsse’melius colun- tur. Propterea germina intempestiva demenda probi- bendaque sunt. (5) Hic cultus atque hc constitutio similis fere est purgationi arborum adultarum. De qua inter ea opera, que ad cultum pertinent , primum expo- mendum esse videtur, dein de ceteris deinceps. Hxc enim in arboratoris vinitorisque officiis ordine sequitur. Purgatio igitur maxime locum habet et notissima est in vite : omnes enim ea utuntur atque viti eam adbibent, tanquam ab ipsa natura propter germinum copiam εἰ facilitatem coacti. Cujus cultum, quoniam exactior cognitio et pampinationis et relique opere tradita est ab auctoribus, seorsum postea explicare conabi- mur. Nunc autem de ceteris absolvamus. (6) Nam in his quoque multum refert arbores bene constitui et parti: culas haud probe natas et fructus generatiuni nocuas removeri : nocua vero sunt, non solum 408 minus probe nata sunt, sed etiam partes appens» aridaeque atque omnino omnia importune nata. His igitur exemtis germinationem in partes necessarias vertere oportet. Enimvero quasi derivatio alimenti fieri posse videtur in arboribus , quo quis ducat, ita ut ad partes relictas co8- fluat easque augeat. (7) Quod evenit quia arboris natura partes optime conformatas habet et novas quot- annis germinando addit. Nam et si quis superiora semper deminuere velit, alimentum omne ad radices feretur easque adeo augebit ut locus radicum crafe compleatur : tandem superiora crescere desinunt omai alimento istuc converso : fit enim jam natura queidam diuturna consuetudine. Vitis igitur quotannis putanda propter incrementi celeritatem, celere vero alternis, ali» quarto quovis anno : nulla enim viti par est celeritate 10 16 40 45 64) 228 δὲ πρεσδύτερα γένηται τὰς μὲν ἐπεκείους χαὶ ὅλως τὰς ἐπιπολῆς ἀφαιρετέον ὅπως ai κάτω πλείους χαὶ ἰσχυ- 'ρότεραι γίγνωνται" φθείρουσι γὰρ ἐχεῖναι ταύτας χαὶ ᾿ἐμποδίζουσιν, αὐταὶ δ᾽ οὐ δύνανται παρέχειν τροφὴν ἀλλὰ χαὶ πονοῦσι χαὶ ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ ὁπὸ τοῦ ψύ- | χους. ᾿Αφαιρετέον δὲ καὶ τὰς aUac* προσηρτημέναι γὰρ καὶ ἄλλως λυμαίνονται χαὶ σχώληχας ἑἐμποιοῦσι τοῖς δένδροις, (1) Τὰς δὲ ἄλλας οὐ χινητέον" οὐδὲ γὰρ τὴν διαχάθαρσιν ἔστιν ὥσπερ τῶν ἄνω ποιεῖσθαι" χαὶ γὰρ τὸ γυμνοῦν ἐπὶ πλέον χαλεπὸν χαὶ ὅλως οὐχ eUonuov ὅθεν ἀφαιρετέον. “Apa δὲ χαὶ ὁποθενοῦν φυομένη μόνον δὲ ἰσχύουσα τὴν τροφὴν ἀποδώσει, χάλλιον δ᾽ ἐὰν πανταχόθεν τὸ δὲ δὲ μῆχος xal πλάτος ὅσῳ ἂν ἦ πλέον ὠφελιμώτερον ὥστε τὰ πρὸς τὴν βλά- στησιν χαὶ τὴν εὐτροφίαν μόνον δεῖ παρασχευαζειν. (3) Περὶ δὲ ἀρδεύσεως καὶ ὑδάτων σχεδὸν εἴρηται πρό- τερον. Ὅσα γὰρ ἐν τοῖς οὐρανίοις ὠφέλιμα xatà ποίας ὥρας ἣ ἔτους ἢ νύχτωρ ἢ μεθ᾿ ἡμέραν δῆλον ὅτι καὶ ἐν τοῖς ἐπιρρύτοις χαὶ ὀχετευομένοις ὁμοίως ἔσται. Τοῦ δὲ θέρους εὐλόγως μάλιστα γρῶνται διὰ τὴν σπά- νιν τῶν ἐκ διὸς χαὶ ἅμα πρὸς τὴν ἐκτροφὴν τῶν xap- mov ἀναγχαῖον. ΟἿ δὲ χαὶ οἴονται τότε μάλιστα δεῖ- σθαι πλείστης ἀφαιρέσεως xal χυριωτάτης γινομένης. (4) Ἰσχυρὸν δ᾽ ὥσπερ ἐν τοῖς ἄλλοις χαὶ ἐν τούτοις τὸ {00, dla γὰρ φύσις γίνεται. Au ὃ xal τὰ ἐν τοῖς ξηροῖς καὶ ἀνύδροις οὐδὲν ζητεῖ πλὴν τὸ ἀναγκαῖον χαὶ γείρω γίνεται βρεχόμενα χαθάπερ τὰ εἰωθότα μὴ βρέχεσθαι. Καὶ χίνδυνος δὲ ἐὰν μὴ συνεχῶς ἀπο- διδῷ βρέχειν ἀρξάμενος. ᾿Εχείνην τε γὰρ ἀφαιρεῖται τὴν ἰσχὺν χαὶ [τὴν | τροφὴν [xal] ἑτέραν οὐ διδοὺς ἀμφοτέρων παραιρέσει ἁμαρτάνει, ὥστε πολλάχις ὑπὸ τῶν χαυμάτων αὐαίνεται. Σχεδὸν δὲ ci χαρποὶ χεί- povs τῶν γε πλεῖστον βρεχομένων, ἐὰν δὲ σύμωμε- τρον λάδῃη, πλείους καὶ πολλῷ καλλίους. ΙΧ. Περὶ δὲ χοπρίσεως ἀχολούθιης δῆλον ὅτι τῇ διαχαθάρσει λεχτέον τοὺς χρόνους ἄλλως τε εἰ xal | μετ᾽ ἐχείνην εὐθὺς χοπρίζειν δεῖ" ἅμα δὲ χαὶ οὐδ᾽ ἂν δύναιντο δέχεσθαι συνεχῶς ἀλλ᾽ ἀφαυαίνονται διὰ τὴν θερμότητα. Τὸ γὰρ τὴν Ψιλὴν χοπρίζειν οὐχ ὅμοιον" ἐν ἐκείνη μὲν γὰρ εἰς πολλὰ μερίζεται χαὶ ἐξαναλί- σχεται τὰ δεμόμενα τῶν σπερμάτων, ἐνταῦθα δὲ εἰς 4 ὰ 9 a , LI 4 δ΄, CSI n nI αὐτὰς τὰς ῥίζας δύεται καὶ οὐ δύναται πᾶν διαδιδόναι τοῖς χαρποῖς οὐχ ὁμοίως εὔτροφον (dv) οὐδὲ πολύγουν, ὥστε πάλιν ἄλλης xal ἄλλης ἐπιγινομένης ὡς ἐχθερ- μαινόμενον αὐαίνεται, (2) ᾿Επεὶ καὶ ὃ σῖτος, ἄν τις χαταχόρως χρῆται καὶ [μὴ] ἐπιγίνηται πλῆθος ὕδατος" δι᾿ ὃ χαὶ ταῖς ἐπομόρίαις χρησιμώτερος ὅ γε συνεχὴς xal πλείων χοπρισμὸς, ἐν δὲ ταῖς αὐχμώδεσι χαὶ λε- - , LI Und x Y 2 ° LI mais ὃ σύμμετρος. Διὰ ταῦτα δὲ ἴσως οὐδὲ # ὃρι- - n/_ n e 4 Ι! Èd> dx putatm τοῖς δένδροις ἁρμόττει. Καίτοι δόξειεν ἂν ἄτοπον εἶναι τὸ μὴ τοῖς ἰσχυροτάτοις τὴν ἰσχυροτά- τὴν" ἀλλ᾽ ἐν τῷ προειρημένῳ τὸ αἴτιον ληπτέον. “Ere χαὶ τοῖς λαγάνοις διὰ τοῦθ᾽ ἁρμόττει μεθ᾽ ὑδρείας ἣ ,ύλωσις χαὶ ὅλως ὅτι πολλῷ τῷ ὑγρῷ χρῶνται χαὶ χαθ᾽ | non convenire stercus γ 581} }}}}. THEOPHRASTI ole atque vitis. Quum vero adoleverint, annue radi- cule queque superficiei proxima nascuntur resecand» sunt, ut inferiorum copia ac robur augeatur. Ill enim has impediunt atque interimunt, ipse autem alimentum | subministrare nequeunt sed tam estu quam frigore la- borant. Arida etiam detrahende sunt, quia, dum ad- herent, et alia ratione noxam afferunt et vermes in arboribus creant. (2) Reliquas haud tangi opurtet; ne- que enim eodem modo radices purgari possunt ut par- tes supere, quoniam 688 nimis nudare damnosum neque certo signo cognoscere licet unde sint auferend=. Ac- cedit quod, undecunque radix prcdierit , modo valida sit, alimentum preebebit, melius vero si undique. Quo major vero longitudo atque latitudo, eo commodior : itaque omnis cura eo dirigi debet ut alimentum et germine tioni et incremento arboris sufliciat. (3) De rigatione et aque generibus satis fere antea dictum est. Que enim utilitas est aque pluvie, quibus anni temporibus , num noctu an interdiu eas accidere prestet, eadem etiam aqua fluentis ducteque erit. Rigatione vero estate maxime utuntur, quia tunc pluvie minus frequentes sunt et aqua ad nutriendos fructus opus est. Nonnulli vero | existimant tunc maxime aqua opus esse, quod maxima succi et principalis jactura fiat. (4) Ceterum hac in re | quoque ut in aliis magna est consuetudinis vis; fit enim tanquam natura. Quamobrem qua locis siccis et sitien- tibus nascuntur prater necessarium nihil requirant αἱ rigata fiunt deteriora , non secus atque ille que nunquan rigantur. Periculum etiam imminet, si quis rigare co-- perit neque id facere pergat : preripuit enim stirp: suum robur, ct si alimentum novum non subministrat utroque prerepto peccat, ita ut saepe estu exsiccata interimatar. Fructus quoque deteriores plerumque redduntur arborum plurimum rigatarum : sì vero copiam commodam δαὲ- piat, et plures et letiores proveniunt. IX. Post purgationem arborum explicatam deinceps transeundum ad definienda stercorationis tempora, pra- sertim si peracta purgatione stercorare precipiunt. Tum etiam nec tolerare crebram stercorationem arbores queunt sed obarescunt nimio calore. Diversa enim arva sterco- randi est ratio. In illis enim stercoris copia distribuita in magnam seminum copiam, et ab eis recepta consu- mitur : hic vero tota subit radices solas, neque valet (arbor) omnem copiam cum fructibus communicare, quia non tam cito crescit neque tantam seminum copiam fert ut frumenta, ita ut semper nova copia succedente calore fervefacta exarescat. (2) Nam et frumentum'’ perit εἰ nimio stercore , si non secuti sint imbres. Ideoque sol pluvio crebra et largior stercoralio magis est utilis, sed siccis et tenuibus agris modica prodest. Ob id ipsum forsitan acerrimum stercus arboribus non convenit, quanquam absurdum viderì possit validissimis plantis Sed causa in 0 est, quod ante dixi. Nam oleribus quoque propierea stercoratio cum rigatione convenit, quoniam ombino multum humoris querunt, et quidem quotidic et ipsa 0 15 40 45 ᾿ νερὸν ὅτι μᾶλλον παροχλοῦσιν αἱ ῥίζαι τῆς σχιᾶς" σχιὰν 230 ciac, ὅτι καὶ τροφὴ πλείων χαὶ πέψις γίνεται μᾶλλον. Ἐπὶ δὲ τοῦ xpdivou , περὶ τούτου γὰρ μάλιστα ἀντιλέ- γεται, δῆλον εἴπερ ὡς ἀληθῶς πλεῖον ἀναλαμθάνει τῆς συμυέτρου τροφῆς, ὡς ἧττον ποιεῖ εὔχυλον. Ὅπερ χαὶ ἔπ᾽ ἄλλων συμθαίνει περικαρπίων ἐν ταῖς πιείραις λίαν χώραις καὶ εὐτρόφοις,. (3) Ἧ μὲν οὖν σχαπάνη πάντα ταῦτα συναπεργάζεται χαὶ τὸ ὅλον ὠφελεῖ διὰ τὸ ἐξαιρεῖν τὰ παραιρούμενα᾽ ἐπεὶ χαὶ τὰ παραφυ- τευόμενα χαὶ τὰ παρασπειρόμενα διὰ τοῦτο βλάπτει πάντα τὰ δὲ χαὶ ὅλως ἀναιρεῖ πλὴν ὅσα γ᾽ ἐν φαρ- μάχου μέρει" λέγω δ᾽ ὡς οἵ τὰς χριθὰς ἐπισπείροντες τοῖς τῶν ἀμπέλων φυτοῖς ἣ εἴ τι ἄλλο ξηρὸν ὅπως τῆς ὑγρότητος (τὸ πλῆθος) ἀφαιρεθῇ, καὶ ὡς ταῖς ῥαφανίσι τοὺς ὀρόδους πρὸς τὸ μὴ χατεσθίεσθαι χαὶ εἶ δή τι ἄλλο τοιοῦτον" (4) χαὶ ὅσα προσφιλῆ τυγχάνει καθάπερ δοχεῖ τῶν δένδρων ἐλάα καὶ μύρρινος" τάς τε γὰρ ῥίζας συμπλέκεσθαί onor τῶν δένδρων ᾿Ανδροτίων χαὶ τὰς τοῦ μυρρίνου δάθδους φύεσθαι διὰ τῶν ἀκρεμόνων τῆς ἰλάας, τόν τε χαρπὸν ἔχοντα τοῦ ἡλίου xal τῶν ἀνέμων προβολὴν τὴν ἐλάαν ἁπαλὸν γίνεσθαι χαὶ γλυχὺν, ἐλάττω dì τοῦ ἐν τοῖς προσείλοις. "AMo δ᾽ οὐδὲν ἐθέλει φυ- τεύεσθαι πρὸς ταῖς ἐλάαις. 0) Εὐμενὲς δὲ χαὶ ἣ πεύχη δοχεῖ πᾶσιν εἶναι διά τε τὸ μονόρριζος εἶναι καὶ βα- θύρριζος " ὑποψυτεύεται γὰρ ὑπ᾽ αὐτῇ καὶ μύρρινος καὶ δάφνη, χαὶ ἕτερα πλείω αὔξησιν λαμθάνει. Καὶ φα- γὰρ πολλὴν ποιεῖ ἣ πεύχη. Κατὰ λόγον δὲ χαὶ τὰ ἄλλα τὰ ὀλιγόρριζα χαὶ βαθύρριζα χαὶ πρὸς τούτοις ὧν μὴ χατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν ἢ βλάστησις καὶ χαρπο- τοχία " (6) τροφήν τε γὰρ ἐλαχίστην παραιρεῖται ταῦτα χαὶ παραλλάττοντες οἱ ypovor τῇ τε βλαστήσει xat τῇ τελειώσει τῶν χαρπῶν ἧττον λυποῦσι. Χαλεπώτατα δὲ χαὶ ἀυπέλῳ καὶ τοῖς ἄλλοις συχῇ χαὶ ἐλάα" χαὶ γὰρ τροφὴν πολλὴν ἀμφότερα λαμόανει καὶ σκιὰν πα- ρέχει πλείστην’ χαλεπὸν δὲ χαὶ ἣ ἀμυγδαλῇ διά τε τὴν ἰσχὺν xal διὰ τῆν πολυρριζίαν. Καίτοι φυτεύουσί τινες ἐν ταῖς ἀμπέλοις ὡς ἀσινέστατον τροφῆς τε ἐλα- φρᾶς δεομένην χαὶ ἅμα διὰ τὸ πρωΐχαρπον χαὶ μὴ παλίσχιον fxtota ἐνοχλοῦσαν" οὐ μὴν ὀρθῶς χελεύου- σιν. (7) Οὐ γὰρ οὕτως ἣ σχιὰ λυπεῖ χαθάπερ εἴρηται χαὶ τὸ ὄψιον ὡς ἥ ἰσχὺς τῶν ῥιζῶν" ἀφαιρεῖται γὰρ τὴν τροφὴν συντάρρων γινομένων. Ἀλλὰ χουφότατον χαὶ ἀσινέστατον πάντων ἐστὶ μηλέα καὶ fox χαὶ γὰρ οὐ πολύρριζα χαὶ τροφῆς ἐλαφρᾶς δεῖται χαὶ ταχὺ γηρά-- σχουσιν ὥστε μὴ πολὺν χρόνον ἐνοχλεῖν. Ἁπλῶς δ᾽ ἅπαντα ἐπισινῇ χαὶ βλάπτει τῇ παραφύσει. (8) Καίτοι συμθαίνει γ᾽ ἐνίοτε τῶν παραφύτων παραιρουμένου θατέρου χαὶ θάτερον αὐαίνεσθαι᾽ τοῦτο γὰρ ἤδη τινὶ συνέπεσεν ἅμα πεφυχυιῶν ἀναδενδράδων xal συχῶν ὡς αἱ συκαῖ παρηρέθησαν: αἴτιον δ᾽ ὅτι μεγάλην ἐποίησε μεταθολὴν συνηυξημένων ἤδη χαὶ συντεθραμμένων" ὥσπερ γὰρ μία φύσις ἐγεγένητο διὰ τὸν χρόνον. ᾿Επεὶ νέων ὄντων εἴ τις παρεῖλεν οὐχ ὅτι ἂν ἀφαύανεν ἀλλὰ χαὶ εὐχυξεστέρας χαὶ καλλίους ἐποίησε. Καὶ THEOPHRASTI alimenti copia augetur et coctio est magis perfecia. Corni autem fructum, nam de hoc dissentiunt , si re vera plus suscipit alimenti quam commodum est, fossione minus suavem fieri manifestum est , idemque aliis quoque pericarpiis locis admodum pinguibus et opimis evenit. (3) Fossio igitur hxec omnia cum reliquo cultu conjuncta efficit atque in summa utilis est eo quod eliminat que alimentum preripiunt. Ob id ipsum enim nocest es que juxta plantantur vel seruntur, queedam vero etiam mortem afferunt, exceptis iis que medele® causa in pro- pinquo seruntur, uti hordeum vitium plantis quidam is- terserunt aliamve siccam herbam, quo immodicura hu- morem absumant, atque raphanis orobum adjiciunt ne sb insectis depascantur, et qua alia hujusmodi faciunt. (4) Quo pertinet etiam, quod quadam amica sibi sunt, it in arborum genere olea ac myrtus esse dicuntur. Ha- rum enim radices inter se amplecti Androtion auctor est atque myrti virgas internasci oleze ramis, ita ut fructos ejus ab olea contra solem et ventos defensus tener ac dulcis evadat , minor tamen quam in locis apricis. Nulla vero alia planta seri amat juxta nleam. (5) Amica etiam omnibus esse picea dicitur, quia radice simplici altaque nititur : sub ea enim seritur et myrtus et laurus pluresque 8115 ac late crescunt. Ex quo intelligitur radicum vici- niam magis infestare quam umbram : picea enim umbram amplissimam spargit. Par ratio est aliarum quoque ar- boruîn, quae brevi profundaque radice nituntur, nec noa carum que non eodem tempore germinant et fructus fe- runt. (6) He enim minimum alimenti preripiunt et quum tempora germinationis et maturitatis distent minus sibi invicem nocent. Maxime autem et viti et ceteris in- festa sunt ficus et olea, quoniam utraque multum ali- menti suscipit et amplissimam spargit umbram. Amyg- dala etiam molesta propter robur et ob radicem numerosam. Sunt tamen qui inter vites serendam censeant , ut minime moxiam, cum et modico alimento egeat et fructibus cito maturis umbraque exigua parum molesta sit. Errast tamen illi : non enim umbra tantopere nocet, ut dixims, aut sera maturatio quam radicum robur, quibus in cralem implexis propinquis alimentum preeripitur. Omniuin vero facillima et innocentissima malus et punica sunt, quo radicen haud numerosam habent, et alimento modico contente cito senescunt, ita ut diu nequeant infestare. In universum autem nucent omnes arbores juxta nate. (8) Attamen accidit interdum ut altera ex arboribus sociztit amota altera aresceret. Sic enim vitibus arbustivis ac- cidisse notatum est, ubi fici juxta nata sublate fuissent. Causa vero fuit quod nimiam senserunt mutalionea, quum ille vicine sibi educate adolevissent eoque tanquam in unam naturam coivissent longinquitate temporis : etenim si quis dum novelle essent alteram amavisset, 808 modo non exaruisset altera, sed auctior meliorque 20 du 95 232 φυτείας xal' ἑχάτερον' τὴν μὲν γὰρ ἔπομόρον καὶ pu- χρὰν ὀλίγον ποὸ ἰσημερίας δεῖ, τότε γὰρ ξηροτάτη χαὶ θερμοτάτη᾽ τὴν δ᾽ αὐχμηρὰν καὶ θερμὴν μεθ᾽ ἡλίου τροπάς" ὅσῳ γὰρ ἂν μᾶλλον βρέχηται τοσούτῳ βελτίων ἣ βλάστησις" τὴν δ᾽ ἄλλην ἅπασαν τεχμαιρόμενον πρὸς τοῦτο τὸν χρόνον. XII. Χρὴ δὲ xal τὴν ἐργασίαν ποιεῖσθαι πρὸς τὴν χώραν εὐθὺς ἀπ᾽ αὐτῶν τῶν γύρων ἀρξαμένους" οἷον ἐν τῇ ἐπόμλόρῳ μήτε μεγάλους ὀρύττοντας unite βαθεῖς ὅπως μὴ πολὺ συνιστάμενον ἐχσήπη τὸ ὕδωρ᾽ διὰ τοῦτο ydp ἐὰν σφόδρα κάτομόρος ἦ τοῖς παττάλοις τοῖς σι- δηροῖς φυτεύουσι. Μηδὲ δὴ συσχάπτειν αὐτοετεὶ μηδὲ τῷ ὕστερον ὅπως μαλισθ᾽ 8 ἥλιος ξηραίνη τὴν χατὰ τὸ φυτὸν γῆν ἐὰν δὲ αὐχμηρὰ χαὶ ξηρὰ δῆλον ὡς ἐναντίως. Οὐ γὰρ γύρους ἀλλὰ πᾶσαν εἰ δύνατον ὀρυχτέον ἵν᾽ ὡς μάλιστα συνεργασθεῖσα δέχηται τὸ ὕδωρ. Εἰ δὲ μὴ τάφρους ὡς βαθυτάτας καὶ μεγίστας ποιοῦντα συσχάπτειν ὅτι μάλιστα πρὸς αὐτὸ τὸ φυτὸν ὅπως ἥχιστα διαθερμαίνηται τοῦ θέρους. (2) Ὃμοίως δὲ χαὶ τἄλλα τὰ τούτοις ἀκόλουθα ποιεῖν. “Lc γὰρ ἁπλῶς εἰπεῖν ἀληθὲς τὸ χαὶ πρότερον λεχθὲν ὅτι δεῖ ταῖς ἐργασίαις τὴν μὲν ὑγρὰν ξηραίνειν τὴν δὲ ξηρὰν ὑγραίνειν" δι᾿ ὃ χαὶ τοῦ ἔαρος χελεύουσιν ὡς βαθύτατα σκάπτειν ὅπως ὅτι πλεῖστον ἐγχαταμιγθὲν πνεῦμα πα- ράσχη τροφήν. “Ὥσπερ γὰρ εἴρηται πολλάχις οὐχ ἀπὸ τῆς γῆς μόνον ἀλλὰ χαὶ ἀπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ ἀπὸ τοῦ ἀέρος # τροφή. (5) Λαμθάνουσι δὲ χαὶ χατὰ τὰς ὀρεινὰς xal ἀνεμώδεις τὰ πρόσφορα ταῖς φυτείαις, οἷον τούς τε γύρους ὀρύττοντες τοῖς χαθεστῶσι πνεύμασι χαὶ τὸ φυτὸν διθέντες τὸν αὐτὸν τρόπον ὅπως ἣ βλά- στησις μὴ ἐναντία γίνηται τῷ πνεύματι, θραύεσθαι γὰρ ἐκείνως ἀνάγκη . uno ἔμπαλιν ὑπερπεσοῦσα παρὰ φύσιν αὔξηται" τούτων γάρ τι πάσχουσα χείρων ἥ ἄυπελος. Ὥσαύτως δὲ χαὶ τὰ ἄλλα τὰ ἀχόλουθα πρὸς τὴν χώραν. Τὰς μὲν οὖν φυτείας οὕτω καὶ διὰ ταῦτα ποιοῦνται. XIII. ‘Tac δὲ τουαὰς πανταγοῦ τῶν φυτῶν βραχείας ὡς αἱ ῥίζαι σωθῶσι καὶ αὐξηθῶσι" ἅμα δὲ ἣ γῇ αὐχμηρὰ χαὶ τρέφειν ἀδύνατος τὰ πολλά. Κατὰ δὲ τὴν ὀρεινὴν χαὶ ψυχρὰν 7 καὶ ὅλως ἔναυρον κατὰ τὸ ἔαρ τέμνειν εὐλαδοῦνται, τὸ γὰρ Ψψύχος ἀποξηραίνει. Ὥδραν δὲ τῆς τομῆς cjad τὴν αὐτὴν πᾶσιν ἀποδιδόασιν ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν βλάστησιν ὅπως τὸ φυτὸν πλῆρες ὃν τοῦ ὑγροῦ πρὸς τὴν ἀφαίρεσιν ὁρωήση καὶ ὃ βλαστὸς ὅτι χάλλιστος γένηται" (2) τὴν γὰρ τομὴν ταύτην οὐ χαρποῦ χάριν ἀλλὰ βλαστοῦ γίνεσθαι, τὴν δὲ μετοπωρινὴν χαρποῦ δι᾽ ὅπερ ἐχείνην ποιητέον εὐθὺ μετὰ πλειάδος δύσιν" τοτὲ γὰρ εἶναι συνεστηχότα τε μάλιστα χαὶ ἥχιστα τεμνόμενα δαχρυρροεῖν χαὶ ῥήγνυσθαι. Μεθ’ ἡλίου δὲ τροπὰς καὶ μετὰ Tepupay πνοὰς ἀμφότερα πάσχειν ταῦτα τεμνόμενα χαὶ τό τε φυτὸν πονεῖν χαὶ τὸν βλαστὸν ἐξ ἄκρου φύεσθα: πρὸς τῇ τομῇ διὰ τὸ τὴν τροφὴν τὴν μὲν ἐξερρυηκέναι τὴν δ᾽ ἐν τοῖς ἄχροις καταλελεῖφθαι. (1) Tepuvew δὲ τὰ μὲν ἐν τῇ χέρσῳ THEOPHRASTI paullo ante equinoctium conserendum , quippe fune sic- cissimum calidissimumque est : siccum autem et calidura post solstitium : id enim, quo magis imbribus rigatum fuerit, eo melius germen effundet. Ceterorum omnium consitionem ad hanc normam temporum moderari oportet. XII. Cultum etiam adbibere pro soli ratione oportet, initio ab ipsis scrobibus facto. In solo udo enim neque amplae neque alte faciendae sunt scrobes, ne aqu:s magna copia collecta putrefaciat plantas. Idcirco, si ager nirais est udus, palo ferreo adacto plantas serunt. Neque scrobem complere eodem anno licet, neque altero, ut sal terram circa plantam quam mavime exsiccet. Si vero solum siccum aridumque est, contraria valet ratio. Nea enim scrobes 5016, sed si fieri poasit terra omnis effodienda ut quam maxime subacta aquam recipiat. Quod εἰ fieri nequeat, fossas altissimas amplissimasque ducere easque circum plantas complere. oportet, ut sestate minime fer- vescant. (2) Similiter etiam cetera opera consequentia exsequi oportet. Nam omnino verum illud est, quod antea jam diximus cultum agri eo spectare debere ut bu- midus exsiccetur, siccus humectetur. Quamobrer verno tempore agrum quam altissime jubent fodere, ut spirites quam plurimus permistus alimentum precbeat. Etenim quod sepius diximus alimentum non e terra solum sed etiam a sole et ab aere proficiscitur. (3) Atque loc inontanis etiam et ventusis observare qusedam necessaria in plantatione preecipiunt , veluti quod scrobes effodiend» secundum ventos dominantes similique modo piante ita deponenda , ut germinatio ne vento contrario erumpat, sic enim germina defringi, neve e contraria dejecta et demissa in terram prieter naturam luxuriet. Vitis enim, si quid ci tale acciderit, deterior redditur. Pari modo et reliqua consequentia ex agri situ et conditione definiuntur. Vineta igitur locis singulis hoc modo hisque de causis conserere jubent. XIII. Putari autem vites novellas anguste ubique oportet, ut radices serventur et crescant. Simul vero terra arida multa germina alere nequit. In regione vero montasa et frigida vel omnino ventis exposita vere putare cavest: frigus enim exsiccat. De putationis tempore omnes fere fieri enim volunt sub ipsam germinationem, ut planta humoris plena ad secturam incitata probum germen generet. (2) Hanc enim putationem non frac sed germinis causa fieri, autumnalem vero fructus caust. Qua de causa post vergiliarum occasum statim fieri de- bere consentiunt ; : tune enim vitem summopere vigere et prasscissam nec lacrymas fundere neque rumpi. Si vero post solsti- tium et zephyri flatum preecidatur, utroque mado affiri, ac turn plantam ipsam laborare tum germen e summo erumpere, cum alimenti altera pars effluxerit, altera in summitate resederit. (3) Quae in rudi agro sa'a esì, DE CAUSIS PLANT. INT. 14. φυτευόμενα τῷ τρίτῳ ἔτει - θᾶττον γὰρ παραγίνεσθαι διὰ τὸ νεοργοτάτην εἶναι τὴν γὴν xal ἀχάρπωτον. Τὰ δ' ἐν τῇ γεωργουμένῃ ὀψιαίτερον. Τὴν δ᾽ ἄμπελον ἄγειν δεῖ χύχλῳ περὶ τὸν πυθμένα" πανταχόθεν γὰρ δωαλοῦς οὔσης χαλλίων χαὶ εὐχαρποτέρα" τοῦτο δ᾽ οὐ γαλεπὸν ἐὰν τις χαταλίπη μὴ τὰ χάλλισθ᾽ ὥρμηχότα τῶν χλημάτων ἀλλὰ τὰ ἄριστα πεφυχότα πρὸς τὴν ἀγωγήν’ ἀρχεῖ γὰρ εἷς ὀφθαλμὸς λειφθεὶς εἰς τὸ δέον. (1) ᾿Εὰν δέ τις ἀπορῇ καὶ τοῦτο διὰ τὸ τὴν ἄμπελον μὴ ὡρμηκέναι χατὰ τὸ αὐτὸ τῶν λειφθέντων χλημάτων ἀφελεῖν τοὺς ἐντὸς ὀφθαλμοὺς ὅπως εἷς τοὺς ἔξω ξέουσα ἡ τροφὴ σχίσῃ τὴν ἄμπελον᾽ ἀεὶ γὰρ πρὸς τὸ ζῶν χαὶ τὸ δεχόμενον fi ἐπιρροὴ, δι᾽ ὃ καθάπερ ἐλέχθη ῥάδιον ποιεῖν τὰς ἀγωγάς. Τοῦτο δ᾽ ἐν ταῖς ἐνίχμοις χαὶ ἀγαθαῖς. ἐν δὲ ταῖς αὐχιώδεσι χαὶ ξηραῖς ἀνάγχη τὰ βέλτιστα λείπειν: ξηρὰ γὰρ οὖσα xai ὀλιγοτρόφος οὐ ῥαδίως ἕτερα προήσεται, δι᾽ ὃ συναχολουθητέον τῇ Bou: χρὴ δὲ καὶ πρὸς τὰ πνεύματα τῇ αὐτῇ τομῇ χρῆσθαι xal μὴ βιάζεσθαι παρὰ φύσιν. Τῶν μὲν οὖν φυτῶν τοιχύτας χαὶ διὰ ταῦτα ποιοῦνται τὰς θερα- πείας. XIV. Τῶν δ᾽ ἀμπέλων τῶν τελέων ἤδη πρῶτον χαὶ μέγιστόν ἐστιν ἢ χλάσις" χαλῶς γὰρ ἀμπελουργουμένη χαὶ εὐδλαστοτέρα χαὶ εὐχαρποτέρα καὶ πολυχρονιω- τέρα γίνεται. Δεύτερον δὲ χαὶ τρόπον τινὰ τούτῳ παραπλήσιον f βλαστολογία χαὶ γὰρ ἐνταῦθα εἰδέναι δεῖ τὰ ποῖα συμφέρει καταλιπεῖν χαὶ τὰ ποῖα ἀφαιρεῖν καὶ πρὸς τοὺς ἐτείους χαρποὺς χαὶ πρὸς τὴν ὕλην φύσιν. Τὰ δ’ ἄλλα ἤδη, χοινότερα χαὶ fat πάντα δ᾽ ἔχοντα διαφορὰν ὥστε καιρὸν ζητεῖν χαὶ τρόπον. (4) Αἴ δὲ διαφοραὶ χατὰ τὰς ὥρας τῶν ἔργων al μὲν χαὶ ἐν τοῖς ἄλλοις εἰσὶν, οὐ μὴν ἀλλὰ πλείστη γε χατὰ tiv χλάσιν καὶ τὴν ἀμπελουργίαν ὑπὲρ ἧς καὶ πειρῶνταί γε διαιρεῖν ἅμα τοῖς τε γένεσι ποιούμενοι xal ταῖς χώραις τὸν ἀφορισμόν. Ὁ δ᾽ ἀφορισμὸς ἐν δυοῖν ἐν ποίαις ἕχαστα ὥραις δεῖ χαὶ ἐν τῷ βραχυτομεῖν ἢ μακροτομεῖν" ἐπεὶ τό γ᾽ εἷς τὴν ἀγωγὴν χαὶ τὴν ὅλην τομὴν τῶν ἀμπέλων πανταχοῦ τὰ αὐτά, (3) Σγεδὸν δ᾽ ἔνιοί γε τὸν αὐτὸν ἀποδιδόασιν ἐπί τε τῶν γενῶν χαὶ τῆς ὁμοίας χώρας ἀφορισμόν᾽ οἷον τὸ βραχυτομεῖν ἔν τε ταῖς χαυσώδεσι καὶ ξηραῖς χαὶ τῶν ἀμπέλων ὅσαι τοιαῦται τυγχάνουσιν. ᾿Ἐγχαρπότεραι γὰρ γίνονται διὰ τὸ μᾶλλον δύνασθαι τρέφειν" μαχροτομεῖν δ᾽ ἐν ταῖς ἐναντίαις χαὶ τὰς ἐναντίας οἷον ἐν ταῖς ἐφύγροις χαὶ εὐτραφέσι χαὶ ὅσαι τῶν ἀμπέλων τοιαῦται" φύσει τε γὰρ χαρπιμωτέρας εἶναι χαὶ τὸν γινόμενον χαρπὸν ἐν ἄχροις μᾶλλον φύεσθαι τοῖς χλήμασιν. (4) “Evior δὲ καθόλου περὶ πασῶν διαιροῦσιν οὐχ εἰς τὰς χώρας ἀποδλέποντες ἀλλ’ εἰς αὐτὰ τὰ γένη χαὶ τὰς διαθέσεις χελεύοντες σχοπεῖν πρὸς τὴν μήτραν ὥσπερ ἐπὶ τῶν αὐτῶν εἴποιεν ἐν τοῖς ἀποτεμνομένοις τῶν νέων χλημάτων. ᾿Εὰν μὲν γὰρ ἔχη πολλὴν πολλὰ καὶ βραχέα χαταλιπεῖν, ὅπως βρα- giov μὲν ὄντων δύνηται τρέφειν ἀπὸ πολλῶν δὲ πολὺς ὃ καρπὸς γίνηται, ἐὰν δ᾽ ὀλίγην χαὶ πολὺ τοῦ svov 233 tertio anno putandam esse . celerius enim comprehen- dere, quoniam solum nuper coli cu pit neque fructibus est exhaustum. Qu vero in terra culta, serius. Vitis vero in orbem circa caput suum ducenda formandaque est : nam si undique equaliter frondescit et adspectu pulchrior est et meliorem pra:stat fructum. Quod efficere non est difficile, si non pulcherritnos quoque palinites , scd eos potissimum relinquas, qui videntur aptiores ad formam institutam : sufficit enim ad finem unum modo oculum singulis reliquisse. (4) Quod si fieri non possit, quia vitis in eandem parte incitata progerminavit, pal. mitum relictarum interiores auferre oculos jubent, ut alimentum ad externos deductum vitem findat : semper enim defertur ad partem viventem, qua suscipit. Eamque ob causam vitem ut diximus pro voluntate formare facile est, cuntaxat in agro humecto et leto. In sicco vero et stuoso optimi pa]mites relinquendi : ejusmodi enim vitis, ut est sicca et macra haud facile novos emittet ; quapro- pter qua ipsa duxerit sequendum erit. Quin et ventis putationis ratinnem accommodare oportet nec vim na- ture facere. Hac igitur colendarum vitium novellarum precepta his nituntur causis. XIV. Vitibus autem jam adullis prima et precipua opera putationis a«lhibenda est, qua si recte fit et ger mina et fructus edunt meliores , nec non diutius vivunt. Altera, illi fere similis, est pampinatio. Etenim hic quoque scientia opus est, quid et quale germen tollendum aut relinquendum sit, tum ratione fructus annui, tun: respectu nalurwv cujusque. Reliqua cura jam omnibus fere communis et facilior est, ita tamen ut hic quoque solertia opus sit in observandis temporibus atque modis. (2) Tempora quibus singula opera instituenda sint, diffe- runt in ceteris quoque operibus vinitorum, maxime tamen in putatione et ]ampinatione, quas differentias definiro secundum gene:a vitis et secundum locorum rfturam conantur. Dux sunt res definiend® : qualibus singula genera in locis et angustene an latius putanda sint. Qua enim et ad institutionem totamque recisionem vitium pertinent eodlem ubique modo fiunt. (3) Quidam puta- tionem ita definiunt ut in vitis generis et loci natura simili eandem adliibendam esse pracipiant, velut angustam locis sestuosis et siccis et in eodem genere vitis. Ea enim’ fertiliora fiunt quia plus alere possunt. Latiorem vero adhibendam in contrariis locis et generibus vitis natura contrari®, velut in humectis et pinguibus iisque vitibus quarum natura his similis est. Has enim natura ferti- liores esse atque fructum in summis maxime palmitibus gigni. (4) Alii in universum de omnibus statuunt, nulla locorum ratione habita sell genera ipsa corumque affectus respicientes, et medullam observare jubent novellorum palmitum abscissorum ut ante diximus. Qui si multam habeant, multi brevesque relinquendi , ut brevibus illis vitis alimentum sufficiens dare queat. atque ut e multis fructus numerosus prodeat. Sin autem parum medull, sed multum anniculi palmitis habcant , pauciores quidem 10 20 2 35 40 4° δ ts - 234 χλήματος ἔγωσιν, ἐλάττω μὲν τὸ πλῆθος μείζω δὲ τὸ μέγεθος. ἀεὶ δὲ ὅσω ἐλάττω τὴν μήτραν τοσούτῳ μα-- χρότερα λείπειν ἐν ἁπάσαις. (5) Καθόλου μὲν οὖν οὕτω τὸ μέγεθος χαὶ τὴν βραχύτητα τῶν χλημάτων καθ᾽ ἐχάστην ποιεῖσθαι πρὸς τὴν μήτραν τὴν ἐν τοῖς ἀποτόμοις, ὅπως ἴση τὸ πλάτος i τῷ περιειληφότι χλήυατι. Τῆς γὰρ ἀμπέλου τεμνομένης ἐξ ἴσου πρός τε τὴν ἕξιν τὴν ἑαυτῆς καὶ πρὸς τὴν τοῦ καρποῦ φορὰν πολυχρόνιον ἔσεσθαι χαὶ ἀγαθὴν διὰ τέλους. ᾿Βὰν δὲ ἢ μήτρα πλέον μέρος χατέχη τῆς τομῆς χαρπὸν μὲν γίνεσθαι πολὺν τὰ δὲ χλήματα ἀμενηνὰ διὰ τὴν τῆς τροφῆς ἀσθένειαν. (6) ᾿Εὰν δὲ αὖ τὸ κλῆμα τὸ ἐν τῇ τομῇ δυνατὸν ἦ καὶ νεανιχὸν χαρπὸν ὀλίγον ἀπὸ pt χρᾶς τῆς μήτρας" γίνεσθαι γὰρ τὸν μὲν βότρυν ἀπὸ τῆς μήτρας τὸ δὲ χλῆμα ἀπὸ τοῦ περιειληφότος χλή- patog* δηλοῦν δὲ τὴν ἄμπελον αὐτήν. Τὰ γὰρ ἐχ τῶν ἔνων νέα βλαστήματα πάντα ἄχαρπα γίνεσθαι διὰ τὴν μιχρότητα τῆς μήτρας καὶ τὰς νέας τῶν πα- λαιῶν ἀφορωτέρας διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν ὡς ἀπὸ τῆς μήτρας τῆς τε σαρχὸς χαὶ τοῦ γιγάρτου γινομένου" ὅπερ οὐδ᾽ ὑπολαμθάνουσιν οὐδ᾽ ἔοιχεν εἴπερ ἐξαιρεθείσης ἥἣ μὲν σὰρξ γίνεται τὸ δὲ γίγαρτον οὐ γίνεται, πλὴν εἰ ἄρα τοῦ ἐνδοτάτω τῆς μήτρας ἐξαιρουμένης. Τοῦτο μὲν οὖν ἐπισχεπτέον. (7) Εἰ δ᾽ ὅλως al μείζους ἔχουσαι τὰς μήτρας εὐχαρπότεραι χαὶ πολυχαρπότεραι τυγχά- γουσιν οὐδὲν ἂν διαφέροι πρὸς τὰ νῦν. Κοινοτάτην μὲν δὴ ταύτην εἶναι πάσαις. Ὅσαι δὲ χλήματα μὲν πολλὰ φύουσι χαρπὸν δ᾽ ὀλίγον τούτων τὰ μὲν ἐξ ἄχρας τὰ πρῶτα ὡς μαχρότατα λείπειν τὰ δὲ πρὸς αὐτὸ τὸ στέλεχος βραχέα, ὅπως ἀπὸ μὲν τῆς βραχείας τομῆς ἡ ἄμπελος αὔξηται ἀπὸ δὲ τῶν ἐξ ἄχρου χλημάτων ὃ καρπὸς ἀπὸ μεγάλης τῆς μήτρας πολὺς (ἢ). (8) Ὅταν δὲ βλαστάνῃ περιχιρεῖν τὰ ἄλλα πάντα πλὴν ὅσα Rapròv ἔχει, τούτων (3°) ἐπιχνίζειν τὰς χορυφὰς ἐν αὐταῖς ταῖς οἰνάνθαις, ἵνα μήθ᾽ ἢ ἄμπελος εἰς τοῦτο τὸ χλῆμα ἀφίη τὴν αὔξησιν ὅπερ ἀποτέμνεται, ἥ τε περιοῦσα τροφὴ συνειληθεῖσα ἐπὶ ταῖς οἰνάνθαις αὔξη τὸν βότρυν. ᾿Αεὶ γὰρ δεῖ τοῦτο ζητεῖν ἐχ τῆς τομῆς ὅπως # τε ἄμπελος ἰσχύσει καὶ ὃ χαρπὸς ἔσται πολύς. Αὕτη μὲν δὴ καθόλου τίς ἐστι χοινὴ πάσαις. XV. “ὥραν δὲ τῆς ἀμπελουργίας οἱ μὲν ταῖς χώ- parc μόνον διαιροῦσιν οἵ δὲ χαὶ τῶν γενῶν ἐφάπτονται. Κελεύουσι δὲ τὰς μὲν ἐν τῇ ξηρᾷ καὶ θερμῇ πρωΐας ἀμπελουργεῖν ὅταν τάχιστα παύσωνται φυλλοθολοῦ- σαι, τὰς δ᾽ ἐν τῇ ψυχρᾷ xal ἐπόμόρῳ μικρὸν πρὸ τῆς βλαστήσεως. Αἵ μὲν γὰρ ἐν τῇ ξηρᾶ διασώζουσαι τὸ ὑγρὸν αὐταί τε βελτίους γίγνονται χαὶ ὁ χαρπὸς ἧδυοι- νότερος, αἵ δὲ ἐν τῇ ψυχρᾷ μεθεῖσαι τὸ ὕδωρ αὐταὶ μὲν οὐδὲν χείρους ὁ δὲ χαρπὸς ἀσηπτότερος χαὶ ἧδυοι-- νότερος. Τὰς δ᾽ ἐν τῇ μέσῃ χαὶ εὐχράτῳ κατὰ τὸ μέσον τῶν ὡρῶν. (2) “Ἔνιοι δὲ ὅλως πρωΐ πάσας χελεύουσιν ὥσπερ εἴπομεν ὅτι παχύτερόν τε τὸ χλῆμα γίνεται xal ἀμόλωπεῖς οὐχ ἔσονται χαὶ ἐν εὐδία συμ - θήσεται τὰς τουὰς ἐπιξηραίνεσθαι" πάντα δὲ ταῦτα THEOPHRASTI sed longiores palmites relinquendi sunt, eoque longiores in omnibus, quo minus inest medulle. (5)In universam igitur brevitatem et longitudinem palmitum resecandorum in quaque vite ita secundum medullam in absciasis pal mitibus observatam definire jubent, ut tigno ambieeti medulle latitudo par sit. Si enim vitis ita resecetur, εἰ pari modo et ipsius habitus et fructificatiouis ratio he- beatur, fore ut diuturna fiat et proba semper manest. Si vero medulla partem majorem cesura occupet, fruciua quidem numerosum edi sed palmites imbecillos propter alimenti penuriam. (6) Si vero lignum in cesura valide et forte sit, parum fructus e parva medulla nasci. Uvam enim e medulla, palmitem vero e ligno ambiente creari, - ipsamque vitem argumento esse. Nova enim gerrina er anniculis profecta omnia sterilia esse propter medulla exiguitatem et novella ob eandem causam minus fertiles fructuum esse quam veteres; carnem enim et vinaceun e medulla progenerari. Sed hoc minus vero simile esse videtur, siquidem medulla exemta caro creatur vint- ceum autem non fit, nisi fortasse id demum intim exemta medulla accidit. De hoc igitur amplius que- rendum est. (7) Num vero omnino, que medullam ha- bent ampliorem, fructum ineliorem numerosioremque prestent, nihil ad prasentem interest disputationem. Hanc igitur putationem maxime communem omnibus case dicunt. Qu vero palmites multos sed parum fructes edunt, eis primi palmites e stipite summo quam longis- simi relinquendi, qui vero ad ipsum caudicem enati sunt, breves, ut a brevi cesura vitis incrementum fiat, sed a summis palmitibus e medulla copiosa fructus uber pre- deat. (8) Quando vero germinet auferendos esse pampinos omnes, nisi qui fructum spondent : frugiferi autem ca- cumen defringendum juxta ipsum florem, ne vitis in palmitem resecandum incrementum effundat, sed εἰ, quantum alimenti superest, confertum circum fiorem augeat uvam. Semper enim eo spectare oportet pula tionis operam ut ct ipsa vitis bene valeat et fractus copia consequatur. Hocigitur praceptum generale et commune omnibus est. XV. Quo tempore vites putande sint, alii locis tia tummodo distinguunt, alii generum etiam rationem habent. Precipiunt vero in solo sicco et calido mature putare, quum primum folia amiserunt, in frigido autem et pluvio paullo ante germinationem. Ilia enim, 402 in sicco nascuntur, humorem suum servant atque ipsa meliores evadunt et fructus vinum suavius reddit : ba vero, qua in frigidis, emisso humore nec ipsss deteriores evadunt, et fructus putredini minus obnoxius fit et vic suavius fundit. In solo medio autem et bene temperaio medio inter utrumque tempore putare jubent. (2) Sun vero qui omnes vites mature putari jubeant , ut dirimsi, quod et palmites crassiores fiunt el nulli oculi occecan tur atque evenit ut casure® tempore sereno siccentar : 20 40 236 προηγούμενον τῶν βλαστῶν ἁπαλὸν ἀποσχληρύνεται χαὶ παύεται" πεπαυμένης δὲ τῆς αὐξήσεως φύσιν ἔχει τὸ συνίστασθαι τὴν ὑγρότητα τοῦ βλαστοῦ χαὶ ἐκ ταύ- τῆς φύεσθαι τὸν χαρπόν. Ὅσα δ᾽ ἐν παλινσχίοις # ἐφύδροις ἐστὶ χρατεῖ τοῦ ἡλίου χαὶ πλείω) χρόνον αὖ- ξεται. (3) Καιρὸν δέ τινα ζητεῖ χαὶ ἡ διαστολὴ χαὶ ἡ χόλουσις, οὐ μὴν ἄσνμον γ᾽ ὁμοίως οὐδὲ χαλεπὸν χαταμαθεῖν. Τὴν δ᾽ ὑποχόνισιν τὸ μὲν ἐν τοῖς πρώ- τοις χαιροῖς ὅταν ἄρχωνται περχάζειν οἱ βότρυες μὴ ἐὰν ἄχρι οὗ πεπανθῶσιν ὀρθῶς ἔχει" “χωλύουσι γὰρ τὴν ὁρμὴν τῆς πέψεως ἀντισπῶντες ἑτέρᾳ χινήσει " δι᾽ ὃ οὐδὲ τὴν πόαν οἴονται δεῖν Exte. Ὥς δ᾽ ὅλως ἀχρεῖον καὶ βλάπτον οὐχ ὀρθῶς " ἥ τε γὰρ χρεία μαρ- τυρεῖ χαὶ τὸ ἐφ᾽ ἑτέρων γινόμενον " οἱ γὰρ σίχυοι δο- χοῦσι τρέφεσθαι τούτῳ καὶ ἁπαλώτεροι γίνεσθαι χατα- χρυπτόμενοι τῷ χονιορτῷ δι’ ὃ χαὶ Μεγαρεῖς χρύ- πτουσι. (4) Θανμαζεται δ᾽ εἰ ξηρὸς ὧν τρέφει" τὸ δ᾽ αἴτιον ἴσως ἐκ πλειόνων ἂν εἴη χαὶ τῷ χινουμένης τῆς γῆἧς ἀναδίδοσθαι τροφὴν ἐνίχμου τινὸς ἀέρος ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἀτμωδῶν ἐλέχθη καὶ τῷ προβολὴν ἅμα πρὸς τὸν ἥλιον εἶναι" χαὶ ἔτι χαταξηραινόμενος ara) ξηρότητι xaì μαλαχῇ μᾶλλον ἐπισπᾶται τὴν τροφὴν ἐχ τοῦ ἀέρος" πάντα γὰρ ταῦτα συνεργεῖ χαὶ πρὸς εὐτροφίαν χαὶ “πέψιν. Ἡ δὲ τῶν σικύων χατάχρυψις odx ἄλογος ἀναξηραίνων γὰρ ὁ ἥλιος σχλυρύνει δι᾿ ὃ χαὶ ὑπὸ τὰ φύλλα χρύπτουσιν ὥστε ἐπιθολὴν ἔχοντες καὶ βρεχό- μένοι ἀμφοτέρως εὐτραφεῖς γίνονται καὶ ἁπαλοί, Καὶ περὶ μὲν ἀμπέλων ἱκανῶς εἰρήσθω. XVII. ἸΙάντων δὲ ἰδιώτατον εἶναι δοχεῖ τῶν κατὰ τὰς θεραπείας οἱ ἅλες οἵ τοῖς φοίνιξι παραδαλλόμενοι, καὶ γὰρ πρὸς εὐῤλαστίαν χαὶ πρὸς εὐχαρπίαν χρήσι- μοι" ἐπεὶ ὅσα ye πρὸς ἰατρείαν τινὰ τῶν τοιούτων ἣ φυλαχὴν οὐδὲν ἄτοπον οἷον ἣ τέφρα ταῖς τε συχαῖς χαὶ τῷ πηγάνῳ [ξηρὰ γὰρ] πρὸς τὸ μὴ σχωληκοῦσθαι μηδὲ σήπεσθαι τὰς ῥίζας: βοηθεῖ γὰρ καταξηραί- νουσα. (2) Περὶ δὲ τῶν ἁλῶν ἢ τῆς ἅλυης ἣν παρέ- ovo, οἱ μὲν γὰρ οὕτως ποιοῦσιν οἱ δ᾽ ἐκείνως, ἁπλῇ μέν τις αἰτία SU ὅτι φιλεῖ χωρία ἁλμυρώδη. Σημεῖον δ᾽ ὅτι παρ᾽ οἷς πλῆθος φοινίχων ἐν τούτοις ( Fic ) ἐστιν, οἷον Arbor, Συρία, ταῖς ἄλλαις ὥστε Χαθάπερ οἰχείαν τινὰ βοήθειαν βοηθοῦσι διὰ τῶν ἁλῶν. Ὅτι μὲν γὰρ ὃ φοῖνιξ χαίρει τῷ ἁλμώδει χοινή τις ἂν αἰτία λέγοιτο περὶ πάντων ὅσα ζυτεῖ τόπους διαφόρους ἀπὸ τῶν πρώτων χαὶ μεγίστων ἀρχομένοις οἷον ἐνύδρων χερ- σαίων χαὶ ὅσαι δὴ xal’ ἑχάτερα τούτων διαφοραί. (3) Δῆλον γὰρ ὡς τῇ χράσει πως σύμμετροί τε καὶ οἷ- χεῖοι καθ᾽ ἕκαστα τυγχάνουσιν ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζώων" ὃ γὰρ αὐτὸς λόγος χαὶ περὶ τούτων καὶ ἣ αὐτὴ ζήτη- σις. (I μὴν ἀλλ᾽ εἴ γέ τι καὶ περὶ τούτου ἴδιον χρὴ εἰπεῖν ἐν ἀμφοῖν τὴν αἰτίαν ζητητέον ἔν τε τῷ τὴν γῆν ποιάν τινα ποιεῖν καὶ ἐν τῷ τὰς ῥίζας ἅπερ ἄμφω cvu- Eatver διὰ τῶν ἁλῶν" τὴν μὲν γὰρ ποιοῦσι χούφην χαὶ γχαύνην τὰς δὲ ῥίζας εὐτραφεστέρας χαὶ παχυτέρας ἑλχτικωτέρας ποιοῦντες τῷ πόρους τινὰς ἀνοίγειν χαὶ THEOPHRASTI mentum et humor germinis cogitur densaturqgu e quo natura fructum creare solet. Que vera in locis opacis vel humidis posite sunt, vim solis superare diutiusque augeri possunt. (3) Suum etiam tempus postulant dis- tributio brachiorum et decacuminatio, quod tamen noa xeque obscurum neque cognitu diflicile est. Pulveratio- nem autem primis temporibus, cum variari uve isci- piunt, admittere caveas, donec ad maturitatem pervene- rint : motus enim is, quo maturatur fructus, impeditur alioque avertitur. Qua de causa ne purgandam quidem herbis vineam censent. Atqui omnino inutilem notiam- que pulverationem existimant, errant. Nam et uses eam commendat, et quod in aliis fructibus fieri solet. Cucumeres enim pulvere ali videntur atque eo conapersi tencriores fieri, quamobrem Megarenses eos conspergunt. (4) Quod quum mirum videatur pulverem siccum alendi potestatem habere, causa fortasse a pluribus est repe- tenda, et inde quod terra agitata vapor humidus aeris adscendens alimentum affert, ut supra retuli de locis squalentibus et siccis, et quod pulvis contra solis ferro- rem defendit, denique quod siccitate quadam simplici ac leni non penitus exsiccatur sed alimentum ex aere etiam attrahit. Qua quidem omnia copiam alimenti afferunt et coctionem adjuvant. Quod vero cucumeres pulvere obruuntur, eo fit consilio ut sol exsiccans eos duriores faciat, ob eandemque causam sub foliis abscondi soleat, ut et a sole obtecti et rigati grandes et tencri efficiantur. Atque heec satis sint dicta de vitibus. XVII. Inter adjumenta , que cultus arboribus adbibet, maxime singularis est pheenici usus salis radicibus δὶ" spersi, quo et germinatio et fructuum generatio promo- vetur. Nam qua tanquam remedia aut preesidia adhi- bentur nihil admirandi habent, ut cinis ficubus et ruta appositus probibet ne putrescere neque vermem gignere possint eamque opem fert vi exsiccandi. (2) De sale vero aut muria, quam adbibere consueverunt, — alii enim muria, alii sale utuntur, — simplex ratio reddi potest, quod phenix soli salsuginem amat : et 8158: mento est, quod ubi palmarum copia est, { sal} reperitur ut in Libya Syria aliisque regionibus, ita ut apponendo sale phoenici opem tanquam propriam ‘naturalemque fe- rant. Quod enim phanix soli salsuginem amat, ejus red ratio communis reddi potest omnium earum, qua loca querunt diversa, initio a primis summisque generibus sumto, ut aquatilibus, terrestribus et que in utraqu classe generum sunt differentie. (3) Absque dubio esim stirpibus singulis loca temperamento suo convenientia & propria sunt assignata, ut in animalium genere quuqre, de quibus questio et ratio eadem est. Si tamen de sale pheenici adsperso causa peculiaris queritur, duabus in rebus posita esse videtur, quod sale et solo et radicibes qualitas quadam datur : illud enim leve et larum red: dit, has vegetiores crassioresque : meatus enim ape- riendo et refrigerando aptiores 688 facit ad alimenta ΠΕ CAUSIS PLANT. III. 18. ἔτι τῷ χαταψύχειν, ὅπερ ἢ χόπρος οὐ ποιεῖ διὰ τὸ ἔμπυρον. (4) Ὁ δὲ φοῖνιξ τὸν μὲν ἀέρα τὸν περιέ- γοντα ζητεῖ θερμὸν, οὕτω γὰρ ἣ πέπανσις τοῦ χαρ- ποῦ, τὰς δὲ ῥίζας χαταψύχεσθαι διὰ τὴν ξηρότητα, τοῦτο δὲ ποιοῦσιν οἱ ἅλες. Ὅθεν καὶ τοῖς μὲν χρῶν- ται Βαδυλώνιοι, τῇ χόπρω δὲ οὖ χρῶνται, Τοῦ δὲ μόνῳ τούτῳ συμφέρειν τὴν ἰδιότητα τῆς φύσεως altia- τέον᾽ ὥσπερ γὰρ τὸ ξύλον καὶ αἱ ῥίζαι διάφοροι τῶν ἄλλων δι᾽ ὅπερ ἐναδηχθεῖσαι μᾶλλον ἐπισπῶνται τὴν τροφὴν χαὶ αὐταὶ ἀρχοῦνται χαὶ τὸ ὅλον δένδρον αὔ- ξουσι. (6) Ποιεῖ δὲ χαὶ ὡς ἣ γεωργία τὰς ῥίζας πάν- rv ξλχτιχωτέρας᾽ οὕτω γὰρ καὶ ἐξημεροῦνται τῶν ἀγρίων ἔνια" χαὶ ἧ κόπρος δ᾽ ἡ ἰσχυροτάτη τὸ αὐτὸ τοῦτο δρᾶ, χαθάπερ ἧ σχυτοδεψιχὴ τὰς τῶν μυρρίνων χαὶ οὖρον παραχεόμενον - ἄμφω γὰρ διαδύνεται μᾶλ-- λον. αἵ δὲ ῥίζαι δέονται τῆς ἀναδήξεως καί τινων ἄλ- λων τοιούτων καὶ τῶν ῥοιῶν" χαὶ γὰρ ταύταις παρέ- ovo χαὶ τὴν σχυτοδεψιχὴν παραθάλλουσι πλὴν οὐχ ὁμοίως xal τῆς μυρρίνης ἀλλ᾽ ἧττον (6) αἱ δ᾽ ὑγραὶ καὶ σαρχώδεις οὗ δέονται τῆς ἀναστομώσεως xal δή- ξεως. Ὅλως δ᾽ αἵ μεταθδολαὶ τῶν δένδρων διὰ τὰς θεραπείας ὥστε ἐξ ὀξέων χαὶ πιχρῶν γλυχέα γίγνεσθαι χαθάπερ αἵ τε ῥοαὶ χαὶ αἱ ἀυυγδαλαῖ χαὶ εἴ τι ἄλλο «ῷ τὰς ῥίζας ἀλλοιοῦσθαι μεταθάλλει" μεταδάλλουσι δὲ κατὰ τὴν γῆν xal τὴν τροφήν' γλυχέα μὲν οὖν μετὰ τρία ἣ τέτταρα ἔτη γίνεται" τοσοῦτον γὰρ ἧ θεραπεία" δόαι δὲ πιχραὶ διαμένουσι χαί τινα πλείω χρόνον. (7) Μεταθολὴ δ᾽ εὐλόγως τῶν χαρπῶν ἐχπεττομένης μᾶλ- λον τῆς τροφῆς, ἐχπέττεται δὲ τῷ τοιούτῳ ποιάν τινα τὸν ῥίζαν εἶναι. Τὸ δ᾽ ὅλον ὥσπερ καὶ πρότερον ἐλέχθη περὶ τῶν σπερμάτων χινουμένης χαὶ μεταδαλλούσης τῆς ἀργῆς συμμεταθδάλλει καὶ τἄλλα χαὶ ἡ ὅλη φύσις. Αἴ τροφαὶ δὲ χινοῦσιν καὶ ἐξαλλοιοῦσιν ἐὰν πλείω γί- vesvtar χρόνον. ᾿Κπεὶ χαὶ ὅσα τοῖς θερμοῖς ἀρδευό- μενα βελτίω χαθάπερ ἥ τε μηλέα ἡ ἠρινὴ χαὶ è μύρ- ρινος᾽ χαὶ γὰρ οὕτως ἀπύρηνος ὥσπερ φασὶ γίνεται. Καὶ ἐξ ἀρχῆς οὕτω συνώφθη χατὰ σύμπτωμα πρὸς λούτρῳ ὄντος μυρρίνου καὶ ἐξημελημένου - τούτου γὰρ ἀπυρήνου γενομένου λαμθάνοντες ἐφύτευον ὅθεν τὸ γένος ᾿Αθήνησι γέγονεν. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν ἔχοντά τινα ὁμοιότητα πρὸς πίστιν εἴρηται τῶν ἐξ ἀρχῆς. (8) Ἢ δ᾽ ἁλυχότης τῶν ὑδάτων ὅτι χαὶ τῶν λαγανωδῶν τισὶν ἁρμόττει χαὶ δι᾽ ὅτι τῷ λίτρῳ χρῶνται πρὸς ἔνια πρό- τερον εἴρηται, δι᾽ ἃ χαὶ τοῦθ᾽ ὡς ( ἐοιχὸς ) οἰκεῖον πα- βαληπτέον᾽ ἀπὸ γὰρ τούτων δῆλον ὅτι χαὶ τῆς τροφῆς καὶ τούτων f γλυχύτης. ᾿Ἀλλὰ τοῖς μὲν πιχρότης τις ἦν τοῖς “υλοῖς σύμφυτος τῷ δὲ φοίνικι στρυφνότης ἣν ἐξαιροῦσιν εὐθὺς οἱ ἅλες ἐκ τῆς πρώτης ἀρχῆς. Περὶ μὲν οὖν τῶν ἁλῶν ἱχανῶς εἰρήσθω. XVIII. Τὸ δὲ μὴ ἐπιμένειν ἐπὶ τῷ θήλει φοίνιχι τὸν χαρπὸν ἂν μὴ τὸ τοῦ ἄρρενος ἄνθος χατασείωσι Eua τῷ xoviopra xa’ αὐτοῦ, καὶ γὰρ τοῦτο λέγουσί τινες, ἴδων μὲν παρὰ τὰ ἄλλα παρόμοιον δὲ τῷ ἐρι- νασμῷ τῶν συχῶν. Ἔξ ὧν πρὸς τὸ τελειογονεῖν μὴ 237 attrahendum. Quam quidem vim stercus non habet propter calorem suum. (4) Phenix autem aerem cir- cumfusum quarit calidum, ut fructum queat maturare, .radicibus autem refrigerari ob siccitatem desiderat, quod sal efficit; ideoque stercore repudiato Babylonii utuntur sale. Quod autem soli phcenici prodest singu- lari ejus natura adscribendum est : ut enim materies ligni ita radices plurimum differunt a ceteris arboribus, ita ut sale remorsa® alimentum uberius trahant quo et sibi satisfacere et arborem totam augere possint. (5) Fa- cit etiam agricultura omnium radices validiores , eoque modo nonnulla ex silvestrium numero mitigantur. Idem- que stercus acerrimum potest efficere ut fulloniarum officinarum recrementa et urina, quod genus radicibus myrti affunditur. Ambo enim magis penetrant. Radices autem morsionem illam desiderant et aliarum quarundam et punica; nam huic quoque affundunt et quisquilias fullonias adspergunt, minorem tamen copiam quam myrto. (6) Humidas autem et carnosas radices hoc modo aperiri et remorderi non opus est. Omnino vero arborum mutationes culture varietate fiunt, ut ex amaris austerisve fructus transeant in dulces, ut punica et amygdala et quicquid hac radicum cura et mutationem soli ct alimenti patitur. 1118 enim triennio aut qua- driennio post immutantur : tamdiu enim remedium adhi - betur : punice vero amare manent etiam per longius tem- poris spatium. (7) Fructus autem mutatio, cum melius percoquitur alimentum, ratione consequitur ; coctio vero eo perficitur quod radices ejusmodi adjumento qualitatem quandam acceperunt. Omnino vero, ut antea jam de seminibus diximus, si principium turbatur et immutatur, simul immutantur et ceters partes et universa natura. Alimentum vero commovet, et immutat , si diutius pres- tetur. Nam et aqua calida rigate quaedam meliores fiunt ut malus verna et myrtus, quam hoc quuque modo nucleo carere aiunt. Quod deprehensum fortuito in myrto, quae cum juxta balneum staret neglecta inventa est sine nucleo. Ab hac igitur semina petentes planta- runt atque hinc genu3 hoc Athenis natum est. Sed haec quoniam similitudinis aliquid habent, ad fidem rei pro- posite faciendam retulimus. (8) Aquam autem salsam oleribus quibusdam prodesse, et qua de causa nitro ad nonnulla utantur, dictum antea est. Quamobrem hoc quoque exemplo tanquam simili et commodo uti licet, unde appareat in his ipsis ab hujusmodi alimento dulce- dinem fieri. Olerum vero succis amaritudo quedam naturalis inest, pha-nicis autem austeritas, quam vis salis protinus e primis initiis eximit. Atque de salis usu hac dicta satis sunt. XVIII. Quod autem contendunt nonnulli, fructum in phonice femina non permanere, nisi fiorem maris cum pulvere super éum concusserint, peculiare quidem huic est, sed ficuum caprificationi simile : unde quis inducere possit, feminam minus ad perficiendum fetum sufficere. ᾿ xal τὸ σύμμετρον. 238 αὕταρχες εἶναι τὸ θῆλυ χαὶ μάλιστα ἄν τις ἐπαγάγοι, πλὴν ἐχρῆν τοῦτο μὴ ἐφ᾽ ἑνὸς # δυοῖν ἀλλ᾽ ἐπὶ πάν- τῶν ἢ τῶν πλείστων εἶναι" τὴν γὰρ φύσιν οὕτω χρί- vopev τοῦ γένους. ᾿Ἀτοπώτατον δὲ xal ἐπ᾽ αὐτῶν τούτων τὸ τοῦ φοίνικος, ὁ γὰρ ἐρινασμὸς δοχεῖ φανε- ρὰν ἔχειν τὴν αἰτίαν. ᾿Αλλὰ περὶ μὲν τούτων ἅλις. (3) Ἧ δὲ τῶν ἄλλων ἰδιότης ὅσων ἐστὶν συμφανεστέ- ρας ἔχει τὰς αἰτίας, οἷον ὡς τὴν ἀμυγδαλὴν ὅταν ἄρ- χηται χαρποφορεῖν οὔτε ὡδρεύουσιν οὔτε χοπρίζουσιν οὔτε διακαθαίρουσιν εἰ μὴ τὰ αὖα μόνον, οὐδ᾽ ἄλλο τῶν τοιούτων οὐδὲν δρῶσι" πάντα γὰρ ἀφαιροῦσιν ὅπως μὴ ὑπερισχύσασα ἀποδάλλῃη τοὺς χαρποὺς ἐν τῷ ἀνθεῖν, δι᾿ ὃ χαὶ χώραν οὐκ ἀγαθὴν ζητοῦσιν. ᾿Εὰν δὲ μετὰ ταῦτα ἀκαρπῇ τάς τε ῥίζας γυμνώσαντες πα- ραδιδόασι τῷ χειμῶνι χαὶ τὰς ἄλλας χολάσεις προσφέ- ρουσι τὰς εἰρημένας. (3) Ὁμοίως δὲ ὅσων οἷ φλοιοὶ περιαιροῦνται καθάπερ ἀμπέλου, χέδρου, φιλύρας χαὶ ὅλως τῶν φλοιορραγῶν. Αὐτὴ γὰρ ἣ φύσις ἐνταῦθα ἔοιχεν ἐπιδειχνύναι τὸ συμφέρον ἀφισταμένη καὶ ἀλ- λότριον ποιοῦσα " τὸ δ᾽ ἀλλότριον ἅπαν βλαδερὸν ὥσπερ χαὶ τὸ αὖον. Καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ τὸν αὐτὸν τρόπον ὅπου τις ἰδιότης οἰχεία πρὸς τὴν φύσιν. Καὶ περὶ μὲν δένδρων èx τούτων θεωρητέον. XIX. "χει δὲ ὁμοίως χαὶ ἐπὶ τῶν στεφανωματι- χῶν xal ὅλως τῶν φρυγανιχῶν σγεδὸν δὲ xal τῶν λα- γανηρῶν. Τὰ μὲν γάρ ἐστι χοινὰ πᾶσιν οἷον ὕδρευ- σις, χόπρισις, ἣ τοῦ ἐδάφους ἐργασία, τὰ δὲ ἴδια χαθ᾽ ἕχαστον γένος οἷον fi διαχάθαρσις" [ τοῖς φρυγανιχοῖς ὁμοίως ἐν στεφανώμασι xal λαχάνοις χαὶ γὰρ ὃ ἔρ- πυλλος αὐμίνεται μὴ διακαθαιρόμενος χαὶ τὸ σισύα- ὅριον χαὶ τἄλλα. Τὰς δὲ δὴ ῥοδωνίας οὐ καταχόπ- τουσι μόνον ἀλλὰ χαὶ ἐπιχάουσιν' ἀνανθεῖς γὰρ Ὑίνονται καὶ ἐχλοχμοῦνται μὴ τοῦτο πάσχουσαι δι’ εὐτροφίαν. (1) Καὶ 8 ῥάφανος δὲ χαὶ τὸ πήγανον ἀποσχληρύνονται χαὶ ἀποξηραίνονται. [ΚΚολουστύέντα δὲ χαὶ παλιμόλαστῇ γενόμενα μείζω» καὶ χαλλίω χαὶ εὐχυλότερα" δεῖ γὰρ χαὶ τῶν χυλῶν χαὶ τῶν ὀσμῶν ἀφαιρεῖσθαι τὸ ἄγαν δριμὺ, τῇ γὰρ μεσότητι τὸ ἡδὺ Ἔν ὃὲ τοῖς ἄλλοις ἀφαίρεσις μὲν οὐχ ἔστι πλὴν ὅσα χειρόμενα χαλλίω χαθάπερ τὸ πρά- σον ἣ εἴ τι τῶν πολυύλαστῶν. (8) Ἢ δὲ τῶν παρα- φυομένων ἐξαίρεσις καὶ ἣ αὐτῶν τῶν διογενῶν ὅταν ἦ πυχνὰ καθαπερεὶ διαχάθαρσις γίνεται τροφὴν πλείω ποιοῦσα χαὶ αὔξησιν τοῖς λοιποῖς, ἤχει δὲ χαὶ ἰδιό - τητας ἔνια καθάπερ ἐπὶ τοῦ πηγάνου πρότερον ἐλέχθη xal ἐπ᾽ ἄλλων ἐστίν. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐλάττω χαὶ σχεδὸν φανερά. XX. Λοιπὰ δὲ χαὶ ὥσπερ ἀντιχείμενα τοῖς περὶ τὰ δένδρα τὰ περὶ τὴν ψιλὴν γεωργίαν ἐστίν ἐνταῦθα δὲ ἥ τε τῆς γῆς χατεργασία χαὶ ἣ τῶν σπόρων ὥρα χαὶ μετὰ ταῦτα σπαρέντων χατεργασία,, πρότερον δ᾽ ἔτι τούτων ἢ καὶ dua τὴν οἰχείαν ἑχάστῳ σπέρματι ἰδεῖν ὥσπερ καὶ ἐπὶ τῶν δένδρων. ἴΕστι δὲ χαὶ κατὰ τὰς ἐργασίας τὸ οἰχεῖον, οἱονεὶ τὴν μὲν θέρους τὴν δὲ χει- THEOPHRASTI Sed hoc non in uno genere aut duobus sed vel in omni- bus vel in plurimis fieri oporteret : naturam enim generis ita dijudicamus. Sedin his ipsis generibus maxime mira est phoenicis natura : caprificationis enim causa manifesta esse videtur. Sed dc his hactenus. (2) Qua vero cete ris generibus propria sunt, eorum causa magis perspi- cua, ut quod amygdalas, quando fructus ferre inci- piant, neque rigant neque stercorant neque purgasi, preeterquam aridis, neque quidquam ejusmodi illis fa- ciunt. Etenim omnia eis detrahunt ne pre nimio vigore fructum in flore perdant. Propterea ne solum quidem bonum eis deligunt. Qu&d si tamen et postea sterili maneat , radices nudatas hiemis injuria cxponunt et re- liquos castigandi modos, quos retulimus, adhibest. (3) Similis ratio earum est, quibus cortex detrabitur, ut vitis, cedri ( cerasi?), philyr®e et omnium, quibus cor- tex sponte rumpitur : ipsa enim natura indicare videtor quod utile sit, cum corticem segregat et tanquam alie- num propellit. Omne autem alienum nocet, ut et par- tes aride. Eadem est ralio ceterarum arborum, in quibus peculiaris culture modus ad earum naturam res- picit. Et de arboribus hinc ratio contemplandi se menda est. XIX. Similis est ratio coronariarum et omnino earn, qua frutices ac virgulta appellantur, atque fere oleracei quoque generis. Queedam enim culture partes omnibus sunt communes ut rigatio, stercoratio, soli prapara- tio : alie singulis generibus propriss ut purgatio [ vir- gultis pariter coronariis et oleribus }. Nam et serpyi- lus exarescit ni purgetur et sisymbrium et alia. Roses vero non solum concidere sed etiam adurere solent : alioqui propter alimenti copiam sine flore luxuriant ma- teria et immodice frutescunt. (2) Et brassica et ruta durescunt et exarescunt : sed si precisione ut denvo ger- mina emittant coegeris, grandiores, pulchriores et sapi diores redduntur. Nam succi quoque et odoris acrimo- niam nimiam tollere oportet : quippe suavitas posita est in mediocritate temperationis. In ceteris usus detrac- tionis nullus est, praterquam in iis que attonsa fit meliora ut prasum et si quid aliud germina frequentat. (3) Extirpatio vero earum qua juxta enata sunt vel ipso- rum congenerum, si nimis dense sint, purgatio quadem est : facit enim ut plante reliqu®@ plus alimenti inc mentique capiant. Sunt nonnullis pecularia quadm ut rute, de qua antea dixi, et aliis : sed pauciora hac sunt et omnibus fere nota. XX. Reliquum est, quod quasi arborum curs opp situm, ut culturam segetum exponamus. Qua in perle observanda sunt terra subactio et sementis terpos, postbac satorum cura, ante hac omnia vero vel sine, ut cuique semini solum conveniens deligatur, sicat in arborum genere. In preeparatione quoque spectal- dum quid cuique proprium sit, ut hic sestate alibi hiemt 10 95 40 45 mal μανοῦν τὴν γῆν. 440 ἐπὶ τῆς φυτείας ἐλέχθη. Πολλάχις γὰρ μεταύλη- θεῖσα μανὴ χαὶ χούφη χαὶ χαθαρὰ γίνεται τῆς ὕλης ὥστε ῥαδίως ἐχτρέφειν. Καὶ διὰ τοῦτο χελεύουσιν οὐδὲ τὰ χεδροπὰ συμθάλλειν εἰς τὰς νέας ᾿ξὰν μή τι σφόδρα πρώϊον ὅπως μὴ χωλύσωσι τὴν θερινὴν νέαν- au: ἀγαθὴν γὰρ οἴονται τὴν χιόνα ταῖς χειμεριναῖς νέαις χαὶ οὐχ ἧττον τὴν πάχνην εἶναι " διεσθίειν γὰρ (8) Καὶ ὅταν μετὰ τοὺς πρώτους ἀρότους νεάσωσι πάλιν τοῦ ἦρος μεταδάλλουσιν ὅπως τὴν ἀναφυομένην πόαν ἀπολέσωσιν, εἶτα θέρει ἀροῦσι xal πάλιν ὅταν μέλλωσι σπείρειν ὑπήροσαν ὡς δέον χαθάπερ ἐλέχθη προχατεργάσασθαι χαὶ περὶ τοῦτο άλιστα σπουδάσαι. Δι᾽ ὃ χαὶ τὴν ἀπὸ τῆς διχέλλης ἐργασίαν μᾶλλον ἐπαινοῦσιν, ἣ δ᾽ ἀπὸ τοῦ ἀρότρου δοχεῖ πολλὰ παραλείπειν. Θεέτταλοι δ᾽ ἰσχυρότερον ἔτι τῆς δικέλλης ὄργανον ἔχουσιν ὃ καλοῦσι μίσχον ὃ μᾶλλον εἰς βάθος χατιὸν πλείω γὴν περιτρέπει χαὶ χατωτέρωθεν. Αὕτη μὲν οὖν τῆς χώρας ἣ κατεργα- σία. (9) Συμέαίνει δὲ τοῖς εἰς ταῦτα πονήσασιν ἧττον ἐν τοῖς ἄλλοις χαχοπαθεῖν " ὅσοι δ᾽ ἂν μαλαχω- τέρως, ἀναγκάζονται πολλάχις χαὶ σχάλλειν χαὶ βο- τανίζειν ἅτε πολλὴς πόας ἐχφυομένης. Οὕτω γὰρ ἀπόλλυται τὰ σπέρυατα,, προτερεῖ δὲ τοῦ σίτου διά τε τὴν ἰσχὺν xal τὸ προυπάρχειν- ἐπεὶ πρότερον αὐξη- θέντος τοῦ σίτου πολλὰ χαταπνίγεται χαὶ ἀπόλλυται καὶ τὸ ὅλον οὐχ ὁμοίως βλάπτει τὰ σπέρματα. XXI. Τὰ δ᾽ οἰκεῖα τῇ μὲν ἐπόμδρῳ χαὶ ψυχρᾷ τὰ ἀνοστιμώτατα πρὸς τὴν σιτοποιΐαν ὁμοίως καὶ πυρῶν χαὶ χριθῶν χαὶ τῶν ἄλλων" ἀραιὰ γὰρ ταῦτα. Τὰ δ᾽ ἄλλα πλείονος dubpou δεῖται" χαὶ τὰ μέλανα τῶν λευχῶν. ᾿Ἐν δὲ ξηρᾷ χαὶ ἐρυθρᾷ χαὶ ἐν ψυχροῖς τό- ποις πολύνοστα ᾿ χαὶ τὰ λευχὰ μᾶλλον τῶν μελάνων ὅπως ἀδρύνηται πρὸ τῆς ἀπολείψεως τῶν ὑδάτων αὔξεται γὰρ χαὶ φθάνει τὰ λευχὰ μᾶλλον τῶν μελά- νων. Ev δὲ ταῖς εὐχρασίαις τὰ ἀνὰ μέσον. Oi μὲν οὖν οὕτω διαιροῦσιν οἱ δ᾽ ἄλλως. (2) Ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν ἣ μὲν λεπτὴ χριθοφόρος ἀμείνων, # δὲ“πίειρα πυροφόρος al μὲν γὰρ ἐλάττους χαὶ χουφοτέρας δέον- ται τροφῆς, οἷ δὲ πλείονος χαὶ σωματωδεστέρας, To δὲ πυρῶν ὃ μὲν τρίμηνος ἐν τοῖς λεπτογείοις χαλλίων: σύμμετρος γὰρ ἣ τροφὴ χούφη κούφοις" ὁ δὲ λιξυχὸς χαὶ ὃ δραχοντίας χαὶ ὁ στραγγίας χαὶ ὁ σελινούσιος ἐν ἀγαθῇ, πολύτροψοι ap: συμεῖον δ᾽ ὅτι χάλαμον ἔχουσι παγύν ἁπλῶς δὲ χαὶ εἴ τις ἄλλος τοιοῦτος. Εἰ δέ τις πολυχίτων ὥσπερ ὃ θράχιος, ἐν τοῖς χειμε- ρινοῖς: ἀπαθὴς γὰρ ὑπὸ τοῦ ψύχους" ὃ δὲ γαῦνος χαὶ μανὸς ὥσπερ ὃ χαγγρυδίας, ἐν τοῖς ἐπόμόροις" τροφῆς γὰρ πολλῆς καὶ οὗτος δεῖται, δι᾽ ὃ χαὶ παχυ- χάλαμος, (1) Ὡσαύτως δὲ χαὶ ἐπὶ τῶν γχεδροπῶν. Ἢ μὲν γὰρ γλίσχρα καὶ μελάγγεως ἐρέῤινθον, f δὲ χούφη χύαμον φέρει xaddiw, σύμμετρα γὰρ ἑκατέρῳ τὰ τῆς τροφῆς. Καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων δὲ τὸν αὐτὸν τρό- mov ἀεὶ πρὸς τὰ τῆς τροφῆς ἀναχτέον cuprraparau- avevi καὶ τὰ τοῦ ἀέρος. γὰρ εὔειλος χαὶ ἁπλῶς THEOPHRASTI utroque anni tempore, et sestate et lhieme, novetur, quo et a frigore et a sole estivo terra afficiatur quem- admodum de serendis quoque arboribus diximus. Supe enim inversum solum laxum, leve purumque herbis redditur ut co facilius segetem alat. Ideoque vetant legumina in novalibus serere , nisi ques admodum sint priecocia, ne novationem estivam impediant. Niven enim novalibus hibernis prodesse existimant, pruissn vero non minus : corrodere enim terram et rarefacere. (8) Cum agrum post primam sementem novarinî, vere iterum vertunt ut herbam enatam interimast, dein estate arent et cum serere volunt subarant seu lirani : plurimum enim refert ut ager sit bene prerparatus idque omni cum diligentia observandum est. Propterea bidentis operam aratro preferunt, quod multa prater- mittere videtur. Thessali vero instrumento efficaciori etiam, quam bidens est, utuntur, quod mischum vo- cant : hoc enim altius descendens plus terrzs ab ime ia- vertit. His igitur modis solum preparatur et subigiter. (9) Quibus qui plurimum opere et laboris impenderit is in ceteris minus laborabit : contra qui minus diligenter. saepe cogitur sarrire et runcare segetem, quam herbz large subnascentes enecant. Anticipat autem herba se- getem, quia et validior et prius jam solo inest. Nam ἡ herbis antevertit seges, herba plerumque suffocata peri! ct omnino non que potest nocere. XXI. Conveniunt solo pluvio frigidoque ea marime gr- nera et tritici et hordei et reliquornm , que sunt omriem minime nutribilia et minus farine reddunt : hoc cam levia. Alia vero plus desiderant imbris. Atque nigra magis quam alba. In solo sicco vero et rubro et locis frigidis nutribilia. Atque alla magis quam pigra, εἰ ante imbrium finem adolescant ct grandescant : alba enim cilius quam nigra crescunt. Locis autem bene tempera lis genera media conveniunt. Nonnulli igitur hoc modo distinguunt, alii aliter. (2) In universum solo tesci melius hordeum, pingui triticum provenit : iflud erin minore et leviore alimento contentum est, hoc plus εἰ solidius poscit. E tritici generibus trimestris melior estin solo tenui : leviori enim fiumento solum leve est ὧδ modum : libycus vero et dracontias et strangias et sel- nusius in solo meliori : hi cnim multo indigent alimento. quod culmi crassitudine indicatur. Et omnino si qe sunt alia genera cjusmodi. Qua vero pluribus indea tunicis sunt, ut thracius, melius proveniunt Jocis frig- dis : ea enim a frigore nihil patiuntur. Laxa autem ἐ rara, ut genus quod canchrydiasz vocatur, pluviis loc conveniunt : nam et hic multo indiget alimento, quan: olrem et culmo crasso exsurgil. (3) Par est legumisin ratio : soluin enim lentum et pullum erebinthum fest meliorem , tenue vero fabam : utrique enim generi come modum ibi priebetur alimentum. Et in ceteris codes modo semper ad alimentum est respiciendum aeris quo que conditione observata. Cuwlum enim apricum Θ το 16 25 40 51 242 λήνην τῇ θερμότητι σήπειν τῇ ἑαυτῆς. ᾿Ασθενέστερα δὲ χαὶ ἐπικηρότερα πάνθ᾽ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ λευχὰ τῶν μελάνων χαὶ ἐπὶ τῶν φυτῶν ἐστι χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων. Ὅτι μὲν οὖν οἰχεῖα τὰ σπέρματα ταῖς χώραις ληπτέον φανερὸν ἐκ πολλῶν. (3) Νοσήματα δὲ γί- νεται πᾶσι τοῖς σπέρμασιν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν διὰ τὴν ἀσυυμετρίαν τῆς τροφῆς τε χαὶ τοῦ περιέχοντος ἀέρος ὅταν ἣ μὲν πλείων ἥ δὲ ἐλάττων ὁ δὲ χάτομδρος ἣ χατάξηρος ἄγαν 7 μὴ χατὰ χαιρὸν ἀνυγραινόμενος τύχῃ" τότε γὰρ καὶ οἷ σχώληχες ἐγγίνονται τοῖς ὥχροις χαὶ τοῖς λαθύροις καὶ τοῖς πισοῖς χαὶ al χάμπαι τοῖς ἐρεθίνθοις ὅταν οἱ μὲν ἀνυγρανθῶσι χαὶ μεταξὺ ἐγγί- νωνται θερμημερίαι" τῶν δὲ ἐρεδίνθων ὅταν ἢ ἅλμη καταχλυσθῇ χαὶ ἀναγλυχανθῶσι" πανταχοῦ γὰρ fi φύσις ζωογονεῖ μιξαμένη πως τῇ ὑγρότητι τὸ θερμὸν χαθάπερ ὕλην οὖσαν τὴν δγρότητα τῷ θερμῷ πρὸς τὴν σῆψιν. (4) O καὶ ἐπὶ τῶν πυρῶν συμθαίνει χατὰ τοὺς σχώ- ληκας " γίνονται γὰρ ἐν ταῖς ῥίζαις ὅταν νότια πλείω μετὰ τοὺς σπόρους ἐπιγένηται" τότε γὰρ ἀνυγραινο- μένης τῆς ῥίζης χαὶ τοῦ ἀέρος ὄντος θερμοῦ ζωοποιεῖ πὼς ἣ θερμότης συσσήπουσα τὴν ῥίζαν, 6 δὲ γενόμενος εὐθὺς κατεσθίει. Πέφυχε γὰρ ἐχ τῶν αὐτῶν ἑχάστοις ἣ Ὑένεσις χαὶ ἢ τροφή. Ἕτερος δ᾽ ὅταν ἀποχυθῆναι διὰ τὸν αὐχμὸν μὴ δύνηται τὸ ἐγχαταχλειόμενον ὑγρὸν ὑπὸ τοῦ θερμοῦ σήψεως γινομένης ἐζωοποίησεν, εἶθ᾽ ὁμοίως ἣ τροφὴ διὰ τοῦ αὐτοῦ, (5) Ταὐτὸ δ᾽ ἔοιχε τοῦτο χαὶ ἐπὶ τῶν μηλέων καὶ ὅλως ἐπὶ τῶν δένδρων συμθαίνειν ὅσα σχωληχοῦται διψήσαντα " διὰ γὰρ τὸ ὀλίγον εἶναι τὸ ὑγρὸν καὶ μένειν ἐν τῷ δένδρῳ θερμαι- νόμενον σῆψιν ἐποίησεν ἐξ ὧν ὁ σχώλγξ. Σημεῖον δὲ ὅταν ἄφθονος ἣ τροφὴ γίνηται" τότε γὰρ χαὶ ἣ ἐπιρροὴ πρὸς τὰ ἄνω διαδίδοται χαὶ πλείων οὖσα χαταχρατεῖ xal οὐ σήπεται. Παραπλήσιον δὲ τὸ συμύαϊνόν ἐστι χαὶ τῇ ἀμπέλῳ" χαὶ γὰρ ἐν ταύτῃ τοῖς νοτίοις οἱ ἵπες υίνονται μᾶλλον ἅτε διυγραινοιένης χαὶ τοῦ ἀέρος γο- νεύοντος" εἶτ᾽ εὐθὺς ἐξεσθίουσι τὸ ὁμογενές. (6) Ὧσ- αὐτως δὲ χαὶ ἐπὶ τῶν ἔλαῶν αἱ χάμπαι χαὶ ἐφ᾽ ὧν ἄλλα ἐγγίνεται ζῶα περὶ τὴν βλάστησιν ἢ τὴν ἄνθησιν ἢ xal ὕστερον: πάντα γὰρ ἐκ παραπλησίας αἰτίας ἐστὶ συνιστάμενα. Τῇ δ᾽ ἀμπέλῳ μάλιστα τοῦτο συμ- Galver δι’ ὅτι φύσει ὑγρόν ἐστι χαὶ ἣ ὑγρότης αὐτῆς ἄχυλος καὶ ὑδατώδης" εὐπαθεστάτη γὰρ ἣ τοιαύτη. ᾿Ενιαχοῦ δὲ οὐ γίνονται τὸ ὅλον ἵπες ὅταν εὔπνους" τε καὶ μὴ ἔνυγρος μηδ᾽ εὔτροφος ὃ τόπος ὑπάρχη. Καὶ περὶ μὲν νοσημάτων ἐν τοῖς ὕστερον ἐπὶ πλέον fn- τέον. XXIII. Σπείρειν δὲ χελεύουσιν οἱ μὲν πρὸ πλειάδος" ξηρὰν γὰρ ἄνιχμόν τε οὖσαν διαφυλάττειν τὸ σπέρμα τὴν γῆν. Οἱ δ᾽ ἅμα πλειάσι δυομέναις ὥσπερ χαὶ Κλείδημος" ἐπιγίνεσθαι γὰρ ὕδατα τὰ πολλὰ τῇ ἐδ- δόμῃ μετὰ τὴν δύσιν. Ἄριστον δὲ ἴσως χαὶ ἀσφαλέ- στατον εἰς ὀργῶσαν τὴν γῆν ἐμύληθῆναι εὐλαδούμενον ὅπως μήτ᾽ ἐμθληθῇ πηλῷ μήτ᾽ (εἰς) ἡμιδρεχῇ χαὶ ἡμίειλον ἣν δὴ καλοῦσί τινες ἀμφίεργον. ὯἯ μὲν γὰρ THEOPHRASTI suo ipsius calore putredinem inducit. In universur vero candida genera sunt infirmiora et vitiis magie obnozia quam nigra, tam in stirpibus quam in animalibus. Se- mina igitur locis singulis apta eligenda esse πυρῆς e re- bus manifestum est. (3) Morbi autem in wniversam seminibus omnibus eveniunt ex ratione incoramoda δαὶ alimenti aut aeris ambientis, cum istud vel justo largius vel parcius est, hic autem immodice vel pluvius vel siccus est aut non opportuno tempore humore repletur. Tunc enim vermes innascuntur ochris, lathyris et pisis et eruc® erebinthis, illis cum madefacta sint et priusquam resiccata fuerint calor solis supervenerit, erebinthis vere cum salsugine pluviis abluta dulces redditss fueriat. Ubique enim animalia gignit natura, calorem miscess quodammodo humori, siquidem humor quodammode materia calori subjecta est putredinis. (4) Idem tritico evenit : innascuntur enim vermes in ejus radicibus, cam post sationem venti austrini diutius fient. ‘Tunc enim radice humectata et aere calente calor cum humore ra- dice putrefacta animalcula gignit, que nata statim ag- grediuntur radicem. Ex eadem enim materia singulis natura paravit et generationem et alimentum. Alterum genus vermis innascitur cum spica propter estum effandi nequit : tunc enim humor inclusus caloris vi putrefactes animal gignit, cui indidem alimentum quoque subiniais- tratur. (5) IHloc idem et malis et ceteris arboribus eve- nire videtur, quibus sitientibus vermes gignuntur. Quo niam enim humoris copia parva residet in arbore,a calore putrefacta vermes progignit. Argumento est, quod cum alimenti copia sufficiens subministretur, succus ad superiora etiam affluens distribuitur et multitudine vincit calorem nec putrescit. Huic simile est quod vi- tibus evenit : ventis enim austrinis flantibus vermes ipes vocali illis innascuntur, multo humore repletis aere calido fetificante ; vermes autem enati materiem cognatam statim erodunt. (6) Pari modo oleis campe, aliisque arboribus alia animalcula , cum germinant aut cum florent aut etiam postea innascuntur : omnibus enim e simili causa oriuntar. Vitis autem maxime est huic vitio obnoxia, quod natura humida ejusque succus insipidus etaquosus est : ejusmodi enim facillime potest affici. Sunt tamen loca ubi ipes omnino nulli generantur, ca scilicet que ventis erposita sunt nec humore alimentoque abundant. Atque de mor- bis plura postea sunt dicenda. XXIII. Serere jubent alii ante vergiliarum ortum, tune enim semina in terra sicca omnique humore vacante servari; alii sub occasum, ut Clidemus, quod imbhres die septimo ab occasu insequantur. Optimum vero fuerit et tutis- simum semen solo turgenti committere, modo cavess De aut lutulento committatur, aut semimadido aut semi- sicco, quod quidem ambiguum appellant. Humidum enim lutosumque facit ut semina resoluta fere tola 244 δεμία μεταδολὴ, ἣ ἐπὶ τὸ βέλτιον γίνηται. Καίτοι φασὶν dx τῆς ἀγαθῆς ἰσχυρότερα εἶναι δι᾿ ὃ χαὶ ἐπὶ δύο ἔτη διαμένειν τὴν δύναμιν. Εἰ δὲ τοῦτο ἀληθὲς ὅμοιον ἂν εἴη χαὶ τὸ ἐπὶ τῶν φυτευμάτων τὸ τὰ χάλλιστα χαὶ ἰσχυρότατα λαμθάνειν ὥστ᾽ ἀμφοτέρως ἂν ἔχοι λόγον. (1) Χρὴ δὲ χαὶ ταῖς τοῦ ἀέρος ἀνωμαλίαις προσέχειν. Οὔτε γὰρ τὰ ἐκ τῶν εὐείλων χαὶ πρωΐνων εἷς τοὺς ὀψίους xal ᾿διαχειμέρους οὔτε τὰ ἐκ τούτων εἷς ἐκείνους ἁρμόττει. Τὰ μὲν γὰρ προτερεῖν δοχεῖ 10 τὰ δ᾽ ὑστερεῖν ὥστε τὰ μὲν ὑπὸ χειμῶνος τὰ δ᾽ ὑπ’ αὐχμῶν ἀπόλλυται χαὶ ἀνυδρίας " ὄψια γὰρ ὄντα βρα- δέως τε χυΐσχεται χαὶ ἀποτίχτει δι᾽ ὃ χαὶ ὑστερεῖ. Ταὐτὸ δὲ τοῦτο συμδαίνει χαὶ ἐπὶ τῶν σπερμάτων ὅσαπερ εὐδλαστεῖ χαὶ ταχὺ παραγίνεται χαθάπερ τὰ τριμηνιαῖα. (3) Σπαρέντα γὰρ πρώϊα προτερεῖ χαιρῶν εἰ μή τι τοιοῦτον ὥστε προλαδεῖν τοὺς χειμῶνας πρὸς τὴν ῥίζωσιν ὥσπερ χαὶ τὸν χύαμον διὰ τοῦτο πρωΐ- σποροῦσι χαὶ ἅμα διὰ τὸ φιλεῖν ἀνθοῦντα βρέχεσθαι καὶ ἀπανθεῖν πολὺν χρόνον" ὀψὲ γὰρ σπειρόμενος οὐχ ἂν βρέχοιτος, Τὸ δὲ ὕδωρ ἐν τῷ ἀνθεῖν τούτῳ μὲν συμφέρει διὰ τὴν μανότητα, τῷ σίτῳ δὲ ἀσύμφορον διὰ τὴν λεχθεῖσαν πρότερον αἰτίαν, τοῖς δὲ ἄλλοις χεδροποῖς ἀδλαδὲς πλὴν ἐρεδίνθῳ, τοῦτον δὲ ἀπολλύει" χκαταπλυθείσης γὰρ τῆς ἅλμης ὥσπερ συμφύτου τινὸς στερόμενος σφαχελίζει τε χαὶ ὑπὸ χαμπῶν χατεσθίεται" ζωογονεῖται γὰρ ὥσπερ εἴρηται. (4) Βραχέντος δὲ οἴνῳ τοῦ σπέρματος ἧττον δοχεῖ νοσεῖν, ὅπερ οὐχ ἄλογον ἔχοντά τινα δριμύτητα " διατηροῦσι γὰρ αὗται. Τὸ γὰρ ὅλον ἐάν τις ἀλλοιώσας μεταδάλῃ τὸ σπέρμα καθάπερ πρότερον ἐλέχθη μεταδάλλειν xal τὰ φυτὰ χαὶ τοὺς χαρποὺς οὐχ ἄλογον' οἷα γὰρ fi ἀρχὴ τοιαῦτα χαὶ τὰ ἀπὸ τῆς ἀρχῆς. ἴΕτι δ᾽ δρῶμεν ὅτι χαὶ ταῖς τοοφαῖς ἀλλοιούμενα μεταθάλλει χαὶ ὅλα γένη τῶν δένδιων ὥσπερ ἐξ ἀγρίων ἥμερα γινόμενα χαὶ ἐχ με- λανων λευχά" χαὶ χατὰ τοὺς χαρποὺς ὁμοίως ὥστε καὶ πριν πεσεῖν αὐτὸ ποιόν τι γινόμενον οὐχ ἄτοπον ἀλ- λοιοῦν χαὶ τὴν ῥίζαν εὐθὺς χαὶ τὸν χαυλὸν χαὶ τὸν χαρπόν. ᾿Απηνθηχότος δ᾽ οὐ συμφέρει χατὰ μιχρὸν ἐφύειν οὐδ᾽ ἥλιον ἐπιλαμόανειν ἀλλὰ Ψύχη γίνεσθαι καὶ ἐπινεφεῖν ὅπως μὴ ἐπικαθήμενον τὸ ὕδωρ ἐπιλαῤξὼν ὃ ἥλιος ἐρυσιύώσῃ σῆψιν ποιήσας. Δι’ ὃ xal αἵ δρο- σοθόλοι γῶραι καὶ ἔγχοιλοι χαὶ ἀπνεύματοι μάλιστα ἐρυσιῤφώδεις. BIBAION 4. I. Ἐπειδὴ πλείους af γενέσεις τῶν φυτῶν τούτων φιὰλ 2 4 x Ld , 05 χοινοτάτη πᾶσιν ἣ ἀπὸ σπέρματός ἐστιν ὅσα ἔχει σπέρυαα χαὶ χαρπὸν, ἀπορήσειεν ἄν τις διὰ τί ποτε οὐκ ἀνὰ λόγον ἣ ἰσχὺς ἑχάστῳ ἐστὶ τῶν σπερμάτων ἀλλ᾽ ἀσθενεστέρα τῶν ἰσχυροτέρων οἷον τὰ τῶν δένδρων τῶν ἐπετείων. ᾿Αμφοτέρως γὰρ φαίνεται τὸ ὅμολο- THEOPHRASTI tatio, aut si fit in melius. Quanquam e solo bono pro- gnata semina validiora esse.affirmant et virtutem in biennium usque prorogare. Quod si verum est cea- venit cum prescepto eorum qui arborum plantas optimas et validissimas eligere jubent. HMaque utraque ratio causa probabili niti videtur. (2) Verum aeris quoque dissimilitudo est respicienda. Neque enim que apricis preecocibusque locis nata sunt, serotinis et frigidis lock serere licet; neque qua hujusmodi locis nata sunt illis conveniunt. 1118 enim citius, [δος tardius proveniunt, ita ut illa frigore, heec sestu et aquee penuria enecata peresst. Quoniam enim serotina sunt, tarde concipiunt pariunique, ideoque tardiora sunt. Hoc idem seminibus evenit que cunque cito germinant et proveniunt ut trimestria, (3) qua si mature sint sata, justum tempus praeveniunt, nisi quid ejusmodi est quod ante hiemem radicari debet, ut faba, quam et eam ob causam mature serunt et quia cum in flore est madefieri vult et fiores diu prorogat : etenim si sero poneretur pluvia rigatione careret. Huic autem dum floret aqua pluvia prodest quod laro est corpore, frumento vero ob causam ante dictam nocet. Ceteris quoque leguminibus innoria est pristerquam erebintbo quem interimit. Salsugine enim abluta tan- quam naturali aliquo remedio destitutus sideratur et sb erucis exeditur. —Animalia enim eo quo dixi modo creantur. (4) Semina autem vino perfusa minus wegre- tare dicuntur, quod ratione non caret, cum acrinzonism quandam habeant. Hz enim servant. Omnino enim si quis semen aliquo modo immutaverit consentaneum est, ut ante diximus, et plantas ipsas et fructus immutari. Quale enim principium est, talia ea fiunt qua ex ill oriuntur. Ad hac alimento mutari videmus tota genera arborum, ut e silvestribus fiant domestica et e nigris albe. Similiter etiam fructus mutari videmus. Itaque si semen priusquarn etiam terre commissum sit qualita. tem aliquam acceperit, consentaneum id immutare et ra dicem protinus ct caulem et fructum. (Fruges) cum de floruerunt nocent minute pluvie easque mox insecuti solis radii : prosunt vero frigora et nubila tempestas, n immorantem humorem sol insecutus fervefaciens rubig- nem e putredine creet. Quamobrem loca rorulenta d concava et ventis impervia maxrime sunt . rubigisi obnoxia. LIBER IV. I. Quoniam autem plantas pluribus proveniunt rod, maxime communis vero est generatio e semine, qa scilicet fructum et semen habent, dubitari potest, qui fiat ut singularum robori non respondeat seminum rober, sed robustiorum stirpium semina minus sint valida, κὶ arborum semina seminibus annuarum. Quee res utraqee 10 15 25 40 45 50 246 βραχύν τινα χρόνον ἐν τῇ γῇ γίνεται χαὶ ὀλίγην ἕλχει τροφὴν δι᾿ ὃ χαὶ οὐκ ἐξίσταται μιᾷ σπορᾷ τῶν γενῶν, ἀλλ᾽ εἰ τῇ τρίτη, τότε γὰρ ποιεῖται τὴν μεταθολήν" ὥστ᾽ ὅπερ ἐχείνοις διὰ τὸ πλῆθος τῆς τροφῆς εὐθὺς τοῦτο τοῖς σπέρμασι χρονισθεῖσι xatà λόγον' πλὴν ὅτι τὰ μὲν εἰς τὸ χεῖρον del μεταδάλλει τὰ δὲ χαὶ ἐπὶ τὸ βέλτιον ἐὰν # χώρα τοιάδε καὶ ὃ ἀήρ᾽ ἀλλὰ δὴ τοῦτο μὲν ἕτερον. (1) Εἷς ἄλλο δ᾽ ἐξίσταται γένος μάλιστα τῶν σπερμάτων τὰ ἰσχυρότερα χαθάπερ ὃ πυρὸς καὶ ἢ κχριθή" μόνα γὰρ ἐξαιροῦνται" υᾶλλον δ᾽ ὃ πυρὸς ἐν ον ὄν. “Ὥστε χαὶ τοῦτο ὁμολογούμενον τῷ πλείω τροφὴν ἕλχειν. ὋὉ γὰρ θέρμος ὥσπερ ἄπεπτόν τι τὸ ὅλον. 11. Τὰ utv οὖν χατὰ τὴν βλάστησιν ἐν τούτοις ἂν εἴη. Πρὸς δὲ τὴν ἔξω διαμονὴν φυλαττομένων ἄλλοις μὲν ἄλλως συμθαίνει κατὰ τοὺς γρόνους. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ᾿ ἄλογον ἔνια προτερεῖν τῶν δενδριχῶν εἰς τὴν φθορὰν οἷον ὅσα ἐν περιχαρπίοις ἐστὶ σαρχώδεσιν [οἷον] ὅταν χωρισθῇ χαὶ σαπῇ" γυμνούμενα γὰρ ἀναξηραί- νεται χαὶ θνήσχει" τὰ δὲ ἐν δερματιχοῖς χαὶ μὴ χωρι- ζόμενα" χαὶ γὰρ ὑγρότερα χαὶ παρεισδέχγεται τὸν ἀέρα. Μάλιστα δὲ διαμένει τὰ ἐν ξυλώδεσι χαὶ τούτων dra πυχνόν τε τὸ χέλυφος ἔχει καὶ αὐτὰ λιπαρὰ χαθάπερ τὰ χάρυα τὰ ἡρακλεωτιχὰ, πλὴν ἐχπιχροῦται " τὰ δ᾽ ἀμύγδαλα ἐλάττω χρόνον" ἐλάχιστον δὲ τὰ βασιλικὰ μένει, μανότατον γὰρ τὸ πέριξ xal ἥχιοτα συμφυές. Διαμένει δὲ xal τὸ τῆς ἐλάας χαὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον" τῶν δ᾽ ἐν σαρχώδεσι περιχαρπίοις χρονιώτατον τὸ τοῦ φοίνικος ἅτε ξηρότατον ὃν καὶ πυχνόν. (1) Τὰ μὲν οὖν τῶν δένδρων διὰ ταύτας τὰς αἰτίας τὰ μὲν μᾶλλον τὰ δ᾽ ἧττον διαμένει. Σ,εδὸν δὲ χαὶ τὰ τῶν σιτωδῶν διὰ παραπλησίας αἰτίας. Ἢ γὰρ τῷ περιέχεσθαι πλείοσι γιτῶσιν ἢ διαμονὴ χαθάπερ ὃ χέγχρος, ἢ τῷ λίπος ἔχειν ὥσπερ τὸ σήσαμον ἢ τῷ δριμύτητα τινα χαὶ πιχρότητα χυλοῦ χαθάπερ ὃ θέρμος καὶ ὃ ἐρέθδινθος καὶ è ὄροθος" μόνα γὰρ δὴ χαὶ οὐ ζωοῦται τῶν χε- δροπῶν ὁ θέρμος χαὶ 6 ἐρέφινθος - ἀλλ᾽ E γε ἐρέδινθος μέλας γίνεται διαφθειρόμενος. ‘O δὲ πυρὸς μᾶλλον τῆς χριθῆς χαὶ τῶν χεδροπῶν διὰ τὸ θερμότερον εἶναι χαὶ χιτῶνας ἔχειν πλείους" ἢ γὰρ [ad] χριθὴ καθάπερ γυμνόν, "Tà δὲ χεδροπὰ παχέα μὲν τοῖς κελύφεσιν ἀλλὰ μανὰ καὶ γλυχύτητά τινα ἔχοντα φαίνεται" οὐχ ἧττον δ' αἴτια ταῦτα τῆς ς φθορᾶς. Δι᾽ ὃ χαὶ ὦ χύαμος χαὶ ὃ ὦχρος τάχιστα κόπτεται, (3) Τάχα δ᾽ ἀλυηθέ- στερον εἰπεῖν ὡς κατὰ τὰς χώρας" ἐν Ἀπολλωνίᾳ γοῦν τῇ περὶ τὸν Ἰόνιον πολλά φασιν ἔτη διαμένειν τοὺς χυάμους, πολλὰ δὲ χαὶ περὶ Κύζιχον. ᾿Αλλὰ περὶ μὲν τῆς τούτων διαμονῆς χαὶ τὸ ὅλον τῆς φύσεως τάχ᾽ ἂν ἐν τοῖς ὕστερον ἐπὶ πλέον ῥηθείη " πρὸς δὲ τὰ τῶν δένδρων συγχρινόμενα ταύτας ἔχει τὰς διαφοράς. IN. Ἔν δὲ τοῖς τῶν λαγανωδῶν τὰ μὲν ἄλλα τὴν ἐξομοίωσιν ἀποδίδωσι, ῥάφανος δὲ χαὶ μαλάχη δοχεῖ παραλλάττειν χαὶ δενδριχώτερα " τὰς δ᾽ ἐχφύσεις πλέον ἀλλήλων ἔτι ταῦτα παραλλάττει τῶν σιτηρῶν, Τὰ THEOPHRASTI mutantur (in melius). Annu® vero breve tempus intra terram manent et exiguum trabunt alimentum, idecque una satione non degenerant, sed tertia demum; tune enim mutari solent. Quod igitur illis propter alimenti copiam statim evenit, hoc frugibus post longius tempus evenire consentaneum est : preterquam quod hs in de- terius semper mutantur, ille vero etiam in melius, si αἱ solum et aer faveat. Sed heec alia est quesstio. (7) Inter fruges mutantur in aliud plane genus ea ques robustiora sunt, ut triticum et hordeum : haec enim sola in lolium abeunt, atque magis triticum quia robustius. Manifestum ergo id fieri, quia nimis alimenti accipit. Lupinus esin omnino tanquam incoctus atque imperfectus esse vi- detur. II. Hinc igitur ratio germinandi colligi potest. Seminam autem, que extra terram conservantur, aliis alia em durationis tempora. Non mirum vero inter arborum se- mina quadam ad corruptionem properare, ut ca qua pericarpiis carnosis inclusa sunt, simulac secesserust εἰ computruerunt : nudata enim exgiccantur et intéreunt. Quae vero coriaceis continentur etiam si non secesserunt : humidiora eni sunt et aerem facile admittunt. Mazime autem durant qua lignosis inclusa sunt, atque ex his a que putamen solidum habent et ipsa pinguiuscula sunt, ut nuces avellane ; haec tamen amara fiunt. Amygiale vero minus durant : minimum nuces regi, quia tega- gumentum tenuissimum est neque arcte adhseret. Olive etiam et similia semina durant. Inter ca qu carnose pericarpio continentur pheenicis semina marime suni diuturna, quippe qua solida sunt et siccissima. (2) Arbo- ruin igitur semina ob causas dictas alia diutius, alia minus diu durant; eademque fere ratio in frugibus valet. Aut enim conservantur, quia tunicis pluribus tecta sunt, ut milium; aut quia pinguitudinem habent ut sesamum, aut acrimoniam et amaritudinem succi ut lupinus, erebinthms et orobus. Etenim ]Jupinus et erebinthus sola e legumi- nibus non generant vermes. Erebinthus autem cum corrumpitur nigrescit. Triticum autem magis duri hordeo et leguminibus, quod calidius est et tunicas habet plures : hordeum enim tanquam nudum est, }egumisa vero, quanquam putaminibus crassis preedita sunt, (ipsa) tamen rara sunt et dulcedinis aliquid habent, que quidem non minus corruptioni obnoxia facere videntur. Qua- propter et faba et ochrus celerrime vermibus corrodua- tur. (3) Verius tamen fortasse duratio secundum regiones et loca definiri potest. Saltem in Apollonia ad mare Ionium οἱ in Cyziceno agro fabas multos durare annos aiunt. Sed de duratione ct omnino de natura eorum postea fortasse pluribus disseremus. —Hucusque diffe- rentias earum comparatarum cum arborum seminibus exposuimus. III. Inter olera cetera omnia e seminibus similia pro- veniunt, brassica vero et quadam alia vel in arboris speciem transmutari videntur. Quod af tempus, intra quod proveniunt, attinet, plus hac inter se discrepant 10 40 45 50 248 ὥσπερ ἐπὶ τῶν λαχάνων. Αἴτιον δὲ ὅτι εὐπαθέστερά τε χαὶ ἐλάττω τροφὴν ἔχοντα τελειοῖ τὸ δὲ ἐχχαυλεῖν ὥσπερ τελέωσις, δι᾽ ὃ χαὶ τῶν δένδρων τὰ πρεσδύτερα θᾶττον πέττει χαὶ μᾶλλον τοὺς χαρποὺς, τὰ δὲ ἐν ἀχμῇ πλείους μὲν xal χαλλίους ἔχει βραδύτερον δέ. Φαίνεται δ᾽ οὖν εἰ τοῦτο ἀληθὲς ὅτι ta χυγονώτερα τὰ παλαιό- τέρα. Μεμίχθαι γάρ τις ἐν τοῖς σπέρμασι δοχεῖ οἷον ὕλη χαὶ τροφὴ ταῖς ἀρχαῖς ἣν δεῖ προχατειργάσθα: πρότερον ἣ ele τὴν βλάστησιν ἐλθεῖν, (7) Εἴη χἀχεῖνο λέγειν πρός γε τὸ ἐχχαυλεῖν ὡς ἧττον ῥιζου- μένων τῶν παλαιῶν εἷς δὲ τὸ ἄνω μᾶλλον φερομένων ταχεῖαν ποιεῖ τὴν τελείωσιν ὥσπερ σχεδὸν xal ἐπὶ τῶν ὀλιγοχρονίων πάντων ἐστὶ χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τριμήνων λέγεται. Τοὺς δὲ χρόνους δῆλον ὅτι ταὶ τὰς ἀχμὰς xatà τὰς φύσεις ἑἐχάστων ληπτέον. Ἀλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ὁμοιότητά τινα ἔχει. Τὰ δ᾽ ἴδια καθ᾽ ἕχαστον γένος αὐτὰ καθ᾽ ἑαυτὰ λέγουσιν ἐπὶ πλέον. “Ῥητέον δὲ τοῖς τῶν δένδρων χαὶ πρὸς αὐτὰ χαὶ πρὸς τὰ ἄλλα θεωροῦσιν. IV. Ἄτοπον δ᾽ ἂν δόξειε χαὶ ἅμα θαυμαστὸν εἰ ἀπὸ τῶν ἀτελῶν ἔνια γεννᾷ xal ταῦτα δένδρων φύσεις με- γάλας οὕτως οἷον ἱτέας χαὶ πτελέας" ἀτελὲς γὰρ τὸ ὠμόν. Ap’ οὖν εἴπερ τοῦτ᾽ ἀληθὲς διαιρετέον τὴν τελειότητα τήν τε πρὸς ἡμᾶς καὶ τὴν πρὸς γένεσιν. Ἡ μὲν γὰρ πρὸς τροφὴν fi δὲ πρὸς δύναμιν τοῦ γεν- vive ἔνια δὲ ἄτροφα γεννητιχὰ δὲ, τὰ δ᾽ ἴσως ἀνάπα- Mv. Td aya È ἐκείνη πρός γε τὰ νῦν f διαίρεσις ὅτι τὴν πέψιν τιθέμεθα χρώμασι καὶ χυλοῖς χαὶ πυχνότητι χαὶ τοῖς τοιούτοις" ἐπεὶ τό γ᾽ ἐδώδιμον ὑπάρχει χαὶ τοῖς τῆς πτελέας καὶ ἄλλοις" ἀλλ᾽ οὐ τοῦτο χύριον ἀλλὰ τὸ γεννᾷν᾽ ἕκαστον γὰρ τῷ ἔργῳ χρίνεται. Καὶ ταῦτα μὲν ὡς πρὸς ὑπόθεσιν. (a) ᾿Εχεῖνο δὲ ἀτοπώ- ταταν εἰ τελεούμενα γένους τινὸς ἄγονα γίνεται ᾿ τὸ ὅλαν χαίτοι ἀπὸ σπέρματος γινομένου τοῦ δένδρου χα- θάπερ ἐπὶ τῆς χυπαρίττου. Τὸ γὰρ ἄρρεν γένος ὅλως ἄγονον πολλὰ δὲ καὶ τῶν θηλειῶν, ᾿Επεὶ τό γε μὴ χαρποφορεῖν ἔνια τῶν ὁμογενῶν ἧττον di ἄτοπον. Καὶ πάλιν ἐπὶ τῶν σπερμάτων αὖ τὸ πηρωθὲν ἄγονον, ἀλλ᾽ ἴσως τοῦτό γε χαὶ ἀναγχαῖον. Τὸ δὲ μηδὲν ὅλως γόνιμον ὥσπερ ἐλέγχει τὴν φύσιν ὅτι ποιεῖ μάτην, ὃ καὶ ἡμῖν ὑπεναντίον πρὸς τὰ πρότερον. (3) Καὶ τὰ μὲν τῆς πτελέας ἀμφισθητούμενα χαὶ τῆς ἰτέας. ‘O δ᾽ ἐρινεὸς ὑμολογουμένως γεννᾷ καὶ ἄπεπτον εἰς τὴν ἡμετέραν τροφήν. Γεννᾷ δὲ xal τὸ θύμου ἄνθος χαὶ ἄλλων ἃ πρὸς τὴν ἡμετέραν αἴσθησιν , ἀφανῆ τὸ δ᾽ ἄν- θος μόνον φανερόν. ᾿Αλλὰ τὸ μὲν τῶν δένδρων. τινῶν ἔτι χαὶ ἄλλας ἴσως d ἀπορίας ἔγχει. Καὶ γὰρ τὸ περὶ τοὺς gomixac ἄτοπον χαὶ λόγου δεόμενον, χαὶ τὸ οὔ-- τως ἀμενηνά τινων εἶναι τὰ σπέρματα xaîdreo καὶ τῆς χυπαρίττου. 0) Tà Yap τοιαῦτα δίδωσί τινὰ ἔννοιαν χαὶ ὑπὲρ τοῦ μὴ ἔχειν ἔνια τροφὴν πρὸς ἑαυ- τοῖς πλὴν ἴσως ἄλλοις ἄλλη χαὶ ὕλη χαὶ τροφὴ καὶ ἰχανόν τισιν ἂν ἔχη τὸ διατηρῆσον. Ὑπὲρ δὲ τῶν σιτηρῶν χαὶ ὅλως τῶν ἐπετείων αἱ μὲν τοιαῦται THEOPHRASTI dicant imbecilliora celerius caulem edere, quemadmodum et olera, causamque eam esse quod facilius afficiuntur et alimenti minore copia sumta perficiuntur : emissio caulis autem perfectionis est genus. Ob eamque causam ve- tustiores arbores citius et melius fructus maturant, quam ea qua in ipso atatis fiore sunt plures ferant et pal- chriores sed tardius percoquant. Quod si verum, vete- stiores ad fetificandum celeriores esse videntur. Nim in seminibus admixta esse videtur principio genitali ma- teria quaedam et alimentum quam confici antea et ele- borari oportet priusquam ad germen creandum adhiberi possit. (7) Nec non dici posse videtur, vetustiora, am minus radices augeantur sed in partes superas impetus feratur, citius caulem edere, quemadmoduin in iis omai bus fit qua breve per tempus vitam absolvunt, ut de trimestribus adnotatur. Ztatem autem et vigorem « natura singularum plantarum statuere oportet. Sed δὲ similitudinem quandam ostendunt. Qu vero singuls generibus propria sunt seorsim proponunt. De arboribes est exponendum et per se consideratis et cum ceteris comparatis. IV. Absurdum autem ac mirum simul videri debet, si queedam ex imperfectis seminibus generare queunt, pra- sertim arborum naturas tam grandes, ut salices et ul- mos. Imperfectum enim quod crudum est. Num igitur, si verum hoc est, perfectionem duplicem esse dicem, alteram quae ad usum hominis referatur, alteram, qua ad generationem? illa enim facit ut semen alimento esse possit, haec ut generare. Sunt autem quedam cibo havd idonea at apta ad generandum; alia fortasse e contrarie. Forsan autem ad has res explicandas ista valet disliac- tio, quod maturitas fructuum cernitur colore, succo, dea- sitate et hujusmodi notis ; nam usus cibarius nec ulmi nec aliarum fructibus denegatus est : verum non 886 est propria seminum vis, sed facultas generandi. Quodvis enim gudicandum est ex opere suo. —Atque h:ec dicta velim per suppositionem. (2) Illud vero maxime omnium absur- dum si quo in genere semina perfecta quidem sed pror- sus infecunda sunt, quanquam arbor e semine nascitur, ut in cupresso : genus enim masculum prorsus infecun- dum est, nec non multe feminae. Nam inter congene- res arbores quasdam fructum non ferre minus est ab- surdum. Nec in seminibus mirum, sed necessarium adeo esse videtur, quod 1488 sunt infecunda. Sed genus aliquod esse in totum sterile, naturam quasi oper fru- stra impensa arguit, id quod sententie nostre supra positae contrarium est. (3) Ac de ulmi et salicis semini. bus dubitatio manet : caprificus autem procul dubio ge- nerat fructum, sed ad usum humanum imperfectum. Nec non generant semina flores thymi et aliarum, qua sensu percipi nequeunt, flores vero tantummodo cernus- tur. Verum de arborum quarundam generatione etiam ali: queedam manent dubitationes, uti illud quod in phenice fit absurdum est et ratione caret, et quod quarundam semina tam exigua sunt ut cupressi. (4) Ta libus enim illustrari videtur quod quedam alimentoum inclusum fenent nullum, nisi forte aliis genus aliud tum materie tum alimenti natura addidit atque quibusdam satis est si liabeant quod ad conservandum valet. In 250 τυγχάνῃ τῇ xatà τὴν βλάστησιν, ἤδη δ᾽ ἐχδεόλασ- τηχὸς χαὶ ἐρριζωμένον ὥσπερ γέγονε. Τούτου δὲ χαὶ μείωσις εἰς αὔξησιν χαὶ τροφὴν ἣ καὶ τὴν ὅλην φθορὰν οὐχ εἷς μεταθολήν. ‘Eu δὲ χαί φασιν dî ἔμπειροι φανερὸν εὐθὺς εἶναι τὸ φύλλον ἀνατέλλον τῆς αἵρας λιπαρώτερον ὃν χαὶ ποιωδέστερον καὶ στενότερον χαὶ οὐχ ὕστερον τοιοῦτον γινόμενον. (12) Ἔχ μὲν οὖν τούτων δόξειεν ἂν τοῖς σπέρμασιν. Οὐ μὴν οὐδὲ θά- τερον ἀδύνατον οὐδ᾽ ἄλογον ὥστε ἐν τῇ χλόη μεταδαλ- Ae ἀλλοιουμένων τῶν ῥιζῶν" τοῦτο γὰρ ἀνάγχη συμ- Galvew εἴπερ ἅπαν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἑτέρας ἕτερον. Φαίνεται δὲ τοῦτο χαὶ ἐφ᾽ ἑτέρων συυθαίνειν ὥσπερ τῶν δένδρων ὅτα μεταδάλλει ταῖς θεραπείαις τοὺς καρποὺς ἐξ ὀξέων xal πιχρῶν εἰς γλυχεῖς χαὶ ποτίμους ἢ ἐχ πολυπυρήνων εἰς ἀπυρήνους. (13) Ἧ δ᾽ αἰτία τῆς μεταβολῆς ὁμοίως χαὶ ταύτης πλήθει τροφῆς ὅταν ἐπομύρίαι γίνωνται χαὶ ὥς γε δή τινές φασι μάλιστα τοῦ ἦρος ἐὰν ἥλιοι συνεπιλάμψωσιν ὡς ἐξ ἀμφοῖν γινομένης τῆς μεταστάσεως. ᾿Ενιχχοῦ γὰρ ἕν τισι τόποις ἑλώδεσιν ὅλως τοῦτο cuubalver χαὶ τό τε φύλλον μεταθάλλει ὥστε πᾶσιν εἶναι φανερόν. "Ely δὲ (ὕδαγτα ἐαρινὰ μὴ γίνηται πολὺ γίνεσθαι πυρῶν πλῆθος. “Ὥστε τοῦτο μὲν οὐδ᾽ ἑτέρως ἄλογον. Εἰ δὲ χαὶ ἀμφοτέρως cuubalver τάχ᾽ ἂν οὐδ᾽ ἄτοπον εἴη, διαφοράν τινα συναιτίαν εἶναι χαὶ τῶν ἐδαφῶν καὶ τοῦ ἀέρος" ἐπεὶ χαὶ σπαρέντων εὐθὺ μεγάλη βλαθη πολυυδρίαν ἐπιγίνεσθαι, Zuubalver γὰρ ἀσθενεστέ- ρας εἶναι τὰς ῥίζας, τὸ δ᾽ ἀσθενὲς εὐπαθέστερον. Ἢ μὲν οὖν ἐξαλλαγὴ διὰ τοῦτ᾽ ἂν εἴη. V. Τὸ δὲ μόνα ταῦτα πάσχειν ἔτι δ᾽ ἰσχυρότατα δοχοῦντ᾽ εἶναι, χαὶ γὰρ ἢ ζειὰ ἰσχυρὸν, μιᾷ τινι λύοιτ᾽ ἂν αἰτία xai τῇ αὐτῇ" διὰ γὰρ τὸ ἰσχυρότατα χαὶ πολυρριζότατα εἶναι πλείστην ἔχοντα τροφὴν καὶ μάλιστα πάσχοντα ὑπομένει τὰ δ᾽ ἄλλα φθείρεται τε- λέως. Ετι δ᾽ ἢ ὥρα χαθ᾽ ἣν ὃ σπόρος ἐπομθροτέρα χαὶ πλείω χρόνον ἐν τῇ γῇ γίνεται, τὰ δὲ πρὸς τὸ ἔαρ χαὶ διαγελῶντος ἤδη τοῦ ἀέρος ἐν εὐχρασία υᾶλλον καὶ εὐθὺς εἰς τὴν βλάστησιν ἣ avaSpouri (3) δι᾽ ὃ χαὶ οὐδ᾽ ἕτερον οὐδὲν ἐχ τῆς διαφθορᾶς αὐτῶν ἄν ποτε διαφ- θαρῇ γίνεται. Τὸ μὲν γὰρ εἰς alpav ἀξιοῦν ἄτοπον" εἰς γὰρ τὸ σύνεγγυς χαὶ δὁμογενές πως αἵ μεταθολαί" τὸ δὲ μηδὲ εἰς ἕτερον μηδὲν εἰς ἀσθένειαν ἀναχτέον ὡς ὅλως φθειρομένων" ἀλλὰ τοῖς δμοιοπύροις ἂν εἴη χαὶ δμοιοκρίθοις μᾶλλον εἰς alpav. Τούτων δὲ τὰ μὲν ὅλως οὐχ ὑπομένει διὰ τὴν ἀσθένειαν ὥσπερ ἣ τίφη, τὰ δὲ εἰς τὸ σύνεγγυς μᾶλλον μεταύαλλει χαθάπερ ἣ ζειὰ πρὸς τὸν βρόμον. (8) Ὁ δὲ πυρὸς εἷς τίφην οὐ μετα- θάλλει καὶ ζειὰν ἐξαμύλούμενος ὅτι πλείων ἡ τροφὴ χαὶ ἰσχυροτέρα δι᾽ ἣν συμμένει. Τοιαύτη δ᾽ οὖσα οὐχ ἂν ἐχθηλύνειεν ἀλλ᾽ εἰς τὸ σφοδρότερον ἀγάγοι χαὶ ὅλως ἐχστήσειε τοῦ γένους. Ἐπεὶ μᾶλλον ἄν τις εὐλόγως θαυμάσειεν ὅτι οὐχ εἰς τὸν ἄγριον πυρὸν ὥσ- περ χαὶ ἄλλα. υγγάνει δὲ χαὶ τούτου παραπλησία τις ἥ αἰτία" μεταχινεῖ γὰρ ἁπλῶς f φύσις. (ε) Ἄτο- THEOPHRASTI mutatione, quam germinatio sequitur, versatur : ubi vero egerminavit et radices egit, pianta tanquam perfecta esi : in hanc vero cadit deminutio , ita ut minus bene nutris- tur et augeatur vel tota eliam pereat, non autem ut na- tetur. Ad heec periti rei rustic® lolii folium protinus com prodit agnosci affirmant, utpote pinguius et viridius εἰ angustius, neque postmodo tale evadere. (12) His igi- tur de causis mutatio fieri in seminibus videtur. Ve. rumtamen alterum quoque fieri potest nec raticsi cse- trarium, plante herbam mutari mutatis radicibus : hec enim necessario consequitur siquidem omne e priacigie diverso evadit diversum. Quod idem in aliis quoqe manifesto accidit, ut in arboribus iis quarum fructu cultus ope ex austeris et amaris in dulces et sagides abeunt auf nucleos osseos amittunt. (13) Causa ver hujus quoque mutationis est in alimenti copia, qua crebri imbres incesserint et maxime, ut affirmant nos- nulli, vere si tum sol illuxerit : qua ex utraque cana fieri degenerationem. Nam in regionibus quibusdam lecis palustribus semper id fieri, ibique e mutato folio omnibus notum et perspicuum esse. Si vero pluviss verni nea incesserint largam tritici copiam nasci aiunt. Nevtn igitur mutationis causa ratione caret. Si’vero ulrege modo accidit haud inepte statucris et soli et coli babi tum quendam peculiarem ut causam mutationis accedere. Etenim statim post satas fruges aqua: majorem copism supervenire nocet : tunc enim radices adhuc infirme sunt, quod autem infirmum est citius detrimentum ca- pit. He igitur cause degeneralionis statuend® ese videntur. V. Quod autem hec frumenti genera sola afficiuster, praesertim quum validissima esse videantur, — nam ze quoque e validioribus est, — una eademque ratione e1plicari potest. Quod enim propter valorem et copiam radica alimenti maximam copiam habent etiam vehementer af- fecta resistunt : cetera vero penitus intereunt. Accedit quod anni tempus, quo hac seruntur, magis pluviam est, et quod diutius in terra morantur, cetera vero que sub ipsum ver curloque jam exbilarato seruntur temperie fausta fruuntur statinque in germina erumpunt. (2) ldeo- que horum, nullum genus, si quando corrumpantar, ia aliud mutatum abit. Arbitrari enim lolium ex iis fieri caret ralione, quia omnis mutatio ad propinquum et cognatum quodammodo genus ducit. Quod autem neque in aliud ἡ ullum genus transeunt imbecillitati eorum tribueodum est, utpote qua penitus intereant. Qu@ vero tritico vd hordeo similia sunt, his convenire videtur in lolium mutari. Ex his. vero pars omnino non perstat ob im- becillitatem ut tipha, pars in genus propinquum potiss mutatur ut zea in bromum. (3) Triticum vero in tiphem aut zeam abortu nunquam mutatur, quod majorem habet alimenti copiam fortioris, cujus auxilio perstat immuta- tum. Ejusmodi vero alimentum effeminare non valet, sed ad robustius genus traducere et omnino degesera- tionem efficere debet. Alioqui merito quispiam miretur, mutationem non fieri in agreste triticum, ut in aliis fer solet. Sed hujus quoque similis quaedam ratio est : natura enim simpliciter transmovet. (4) Mirum autem 10 40 45 252 ἐχδλαστήση θάτερον Ywpikeodar® μὴ γὰρ χωρισθὲν καὶ εἰ μὴ γίνεται συμπαθὲς, ἀλλ᾽ ἐξαιρουμένων γε τῶν διζῶν συναίροιτ᾽ ἄν, πολλάχις δὲ τοῦτο δρῶσιν οἷ γεωργοὶ xal οὔ φασι φθείρειν, (8) Τὸ δὲ διαρχεῖν ἀπαθὲς ἐν τῇ γῇ μέχρι μὲν τῆς οἰχείας ὥρας εἰς τὴν ἔχφυσιν εὕὔλογόν τε χαὶ ἐπὶ πολλῶν γινόμενον" τὸ δ᾽ ὅλον ἐνιαυτὸν ἐπισχεῖν ἤδη θαυμασιώτερον. — “AME μὴν καὶ τὸ μὲν τέλεον τὸ δὲ ἀτελὲς αὐτῶν εἶναι τε- λεοῦσθαι δὲ παρ᾽ ἐνιαυτὸν ἄλογον οὔτε γὰρ ἀσθενὲς ἀλλ᾽ ἰσχυρὸν ὃ αἰγίλωψ ὥστε ἐχτελεοῦν δύνασθαι πλείω καὶ ἔνια δὴ χαὶ τῶν ἀσθενεστέρων τοῦτο δρᾶ" ἥ τε αὖ τελέωσις ἣ χατὰ φύσιν οἰχειοτάτη τάχα δὲ καὶ μόνη" τροφὴν γὰρ τότε λαμθάνει τὴν αὑτοῦ διὰ δὲ τῆς τροφῆς ἡ αὔξη xal τὸ τέλεον, χωρισθὲν δὲ ἦτοι φθείρεται πάμπαν ἣ ἀναυξὲς χαὶ ἀνεπίδοτον ἔσται. Πολυχίτωνι δ᾽ εἶναι καὶ τῷ βρόμῳ καὶ τῇ ζει συμδέ- Onxev ὥστ᾽ ἐχρῆν καὶ ταῦτα διαμένειν ἀπαθῆ. (4) Τὰ μὲν οὖν ἀντιδαίνοντα σχεδὸν ταῦτ᾽ ἐστίν. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ εἰ δεῖ λέγειν τὴν αἰτίαν ἐχείνην ἄν τις ἴσως μά- λιστα εἴποι τὴν φάσχουσαν μὴ τελεοῦσθαι ἄμφω πρὸς τὸ φύσιμα ποιεῖν, ἀλλ᾽ ὅμοιόν τι ξυμαίνειν καὶ τῶν ὠοτόχων χαὶ τῶν σχωληχοτόχων τισί’ τὰ γὰρ ὠὰ ἀποτιχτόμενα τρέφεται χαὶ ἐχτελεοῦται τὰ μὲν ἐν τῷ ὕδατι καὶ τῇ θαλάττῃ τὰ δὲ ἐν τῇ γῇ καὶ τῷ ἀέρι καὶ ταῦτα δεχόμενα ζωοποιεῖ, τὰ δὲ φύσαντα xal ἐχτε- χόντα ἐξαδυνατεῖ, (6) Φαίνεται δὲ τοῦτό γε καὶ ἄλ- de ἀληθὲς ὡς οὐχ εὐθὺς ἀλοηθέντα τὰ σπέρματα βελτίω τῶν χρονισθέντων οὐδὲ τὰ νέα τῶν ἔνων ὥσπερ εἴπομεν ἀλλὰ δεῖ τινα λαθεῖν ἐν ἑαυτοῖς οἷον πέψιν καὶ δύναμιν ἀποπνεύσαντος τοῦ ἀλλοτρίου. Τί οὖν ἴσως ἄν τις φαίη χωλύει καὶ ἐπὶ τῶν ἀπορουμένων τοιοῦτόν τι συμδαίνειν ὥστε χαὶ τελέωσιν λαμόανειν καὶ δύναμιν ἐχπεττόμενά mmc τῇ θερωότητι τῇ τε ἐν ἑαυτοῖς χαὶ τῇ περιεχούση. (6) Ἢ τοῦτο παράλογον ὡς μᾶλλον ἐν τῇ Ὑἢ χαταχλειομένη ἢ θερμότης ἐχ- πέττει τὴν τροφὴν τὴν ἐν τῷ σπέρματι χαὶ τελεοῖ τῆς ἐν τῷ ἀέρι, χαὶ ταῦτα πεφυχότων ἐν τούτῳ τελεοῦ- σθαι χαὶ ἅμα λαμῥανόντων τροφὴν οὐχ ὠμὴν ἀλλὰ προπεπονημένην ὑπὸ τοῦ χαυλοῦ καὶ τῶν ῥιζῶν; (7). ἔτι δὲ τῶν μὲν ὠῶν μία τις ἣ πέψις χαὶ τελέωσις x ΄“ ἁπάντων, εἰθ᾽ ὑπὸ τῶν ἔξω" συμβαίνει γὰρ ὥσπερ τὸ μὲν χατὰ φύσιν τὸ δὲ παρὰ φύσιν" χαὶ ταῦτ᾽ ἰσχύοντος ἔτι τοῦ φυτοῦ χαὶ οὐ περιλαμδανομένον τῇ ὥρα πρὸς , τὴν πέψι. Πλὴν εἴ τις λέγοι ὅτι προεχπηδᾶ τὰ “ LÌ LI Y σπέρματα πρὶν τελειωθῆναι διὰ τὸ τὴν φύσιν ἔχειν 9 ΄“ ’ ἢ “- 3 L - ἀσθενῆ. Συμβαίνει μὲν δὴ τοῦτο χαὶ πολὺ προτερεῖ τῶν χριθῶν ὥστε χενὸν ἑστάναι τὸν χάλαμον' τοῦτό τε οὖν εἷς τὴν οὐσίαν ἀνακτέον καὶ τὸ συνεχτρέφεσθαι δὲ χαὶ τελειοῦσθαι τοῖς περιέχουσιν οὐκ ἄλογον. ᾿Επεὶ τό γε διαμένειν ἀπαθὲς ἄλλως τε χαὶ ἐν χιτῶσι τοσού- ’ Ca , = # τοῖς ἧττον θαυμαστόν. Πολλὰ γοῦν φαίνεται χαθάπερ ἐλέχθη καὶ τῶν ἄλλων μᾶλλον δὲ πάντα διατηρούμενα DI ᾿ ’ Ω͂ 9 - v , πρὸς τὴν οἰχείαν ὥραν. Exeivo γὰρ ἔτι θαυμασιώτε- ρὸν ὅπερ εἴρηται περὶ τῶν τευτλίων ὅτι οὐ μόνον ἑνὶ THEOPHRASTI est : nam sì conjunctum maneret, etiamsi nullius affec- tionis particeps fuerit, radicibus evulsis una evelleretur; coloni autem quanquam sepe eegilopa vellunt sic eum exstirpari negant. (3) Ceterum manere incorruptem sub terra usque ad tempestatem germinationi aptara haué mirum atque in multis aliis fit, sed totum per annum iata ctum jacere mirum esse debet. At id quoque probebili ra- tione caret alterum semen perfectum esse alterura imper- fectum et anno post perfici. Egilops enim minime imbecille est stirps sed valida, ita ut plura semina perficere possi : atque nonnulle etiam ex imbecillioribus plantis id pres tant. Et perfectio ea, que naturam sequitur, marine est propria atque fortassis sola ; tunc enim alimentem suum sibi capit : ex alimento autem incrementum prece dit et perfectio : separatum vero aut omnino interibit ant incremento carebit. Tunicis multis tectum esse etiam bromi et ze® seminibus contigit, ita ut hasc quoque im- mota manere dcberent. (4) Qua repugnant hwc ΝΠ sunt. Verumtamen si reddenda aliqua ratio est, illa fortassis quispiam dicat, utrumque semen non ita perfci ut generandi facultatem accipiat, sed simile quodquan evenire illi, quod in animalibus nonnullis ova vel vermes parientibus fieri videmus. Ova cnim partu croissa m- triuntur perficiunturque pars în aqua et mari parsa terra et aere, atque ab his elementis excepta ad vitan perveniunt, quam impertire parentes non potucruni. (3) Ceterum in aliis quoque l:oc compertum habetur, semina recentia a tritura non preestare vetustioribus , neque bora anniculis, ut diximus, sed opus est concoclionem quandata internam et facultatem accipiant humore alieno esacio. Nihil igitur obstare diveris etiam in stirpibus 1515. de quibus nunc querritur, simile aliquid cvenire, ut perfeo- tionem facultatemque suam accipiant calore ct co, qui ipsis inest et qui extrinsecus accedit. (6) An hoc con- trarium rationi est, calorem terra inclusum magis conco- quere alimentum in semine ac perficere quam is, qui ia aere est, prassertim cum seminibus natura dat1m sit ia aere perfici, simulque alimentum ibi capiant non cra- dum sed praparatum antea a caule et radicibus. (7) Adde quod ovorum omnium una est coctio οἱ perfectio, deinde ea sequitur quae per clementa ambicntia efficitur. Accidit enim illud tanquam e naturali norma, hoc vero contra legem natura, presertim cum stirps adhuc vigess sit neque propter tempestatem anni a concoctione pro- hibeatur ; nisi forte dicataliquis semina exsilire priusquam perfecta sint propter imbecillitatem. Ita enim fit et agi lops multo antecedit hordeum, ut culmus stet inenis. Hoc igitur ad naturam cjus proprietatemque referendum est, neque ratione caret a rebus ambientibus semina ali et perfici. Etenim quod immotum manet preesertim tam multis tectum tunicis minus est mirum. Multarum qui dem etiam e ceteris stirpibus vel potius omnium semist servari et immota manere usque ad tempus suum vide- mus, uti jam dirimus. ΠΙυὰ enim magis etiam mirur est, quod de teutlis retulimus, non solum post mensem 254 τῶν σιτωδῶν ἐξ ἑχατέρων τῶν ἄχρων, ἀπὸ μὲν τοῦ παχέος Î πρὸς τῷ στάχυϊ προσπέφυχεν ἥ ῥίζα, ἀπὸ δὲ τοῦ λεπτοῦ ὅθεν ὁ ἀθὴρ ὁ χαυλὸς, ὡς ὃν ἑκάτερον ἀνὰ λόγον τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ ἄνω τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ χάτω, χαὶ γὰρ ἣ ῥίζα χαὶ ὁ χαυλὸς οὕτω. (6) Τὴν δ᾽ αἷ- τίαν εὐθὺς ἐν τῇ φύσει ληπτέον ὅτι τὰ μὲν χεδροπὰ δίθυρα ὄντα μίαν τινὰ χαὶ τὴν αὐτὴν ἀρχὴν ἀμφοῖν ἔχει κατὰ τὸ dxpov ὃ χαὶ φαίνεται προσπεφυχὸς ὥσ- περ ἔξωθεν ἧ καὶ συνάπτουσι πρὸς τὸν Adbov. “Ate Ὑὰρ ἐναγγειόσπερμα ὄντα ταύτην μὲν ἐξ ἀνάγχης ἔχει, τρέφεσθαι γὰρ ἄλλως οὐκ ἦν, τὴν δ᾽ ix τοῦ ἑτέρου μέρους ἀδύνατον συνεχῇ τ᾽ ἀλλήλοις ὄντα καὶ περιε- χόμενα τῷ λοδῷ" τὸ δ᾽ εἶναι τοιαῦτα τῆς οὐσίας. (e) “Ὥστε τούτων μὲν εἰχότως # φύσις εἷς ταὐτὸ τὰς ἀρ- χὰς ἔθηκε, τῶν δὲ σιτοιδὼῶν χαθ᾽ αὑτά τε πεφυχότων χαὶ περιεχομένων ἔτι δ᾽ ὥσπερ εὐθέων πως ὄντων τὴν μορφὴν ἐχώρισε τὴν ἔχφυσιν ἀπὸ μιᾶς μὲν ἀρ- χἧς ἀμφοτέρας ποιήσασα συνεγοῦς δέ τινος οὔσης xal διηχούσης ἐφ᾽ ἑκάτερον τῶν ἄχρων ὥσπερ καὶ χατὰ τὴν βλάστησιν φανερὰ διατείνουσα χατὰ τὴν ἐντομήν. Τοῦ μὲν οὖν μὴ ὁμοίως ἔχειν ταύτην ὑποληπτέον τὴν αἰτίαν" (7) ἐχεῖνο δ᾽ ὁμοίως ἐν ἀμφοῖν ἐστιν ὥστε τὴν τῆς ῥίζης φύσιν ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ χατὰ τὴν ἐν τῷ στάχνϊ χαὶ τῷ λοδῷ γίνεσθαι πρόσφυσιν ἀφ᾽ οὗ ἀμ- φοτέρων αἵ τροφαὶ, τοῦ μὲν καλάμου καὶ τῆς πρώτης βλάστης ἣ ῥίζα τῶν δὲ χαρπῶν ἧ πρόσφυσις ἥ τε πρὸς τὸν λοδὸν καὶ πρὸς τὸν στάχυν ...... πίπτοι δὲ τῶν χαρυωδῶν χαὶ βαλανωδῶν. Καὶ τὰ μὲν περὶ τὴν ἔχφυσιν οὕτως ἄν τις διέλοι. . VII. Τὴν δὲ ταχυδλαστίαν τοῖς χεδροποῖς ἀπο- δοίη τις ἂν διὰ τὴν ὥραν ὅτι μαλαχωτέρα χαὶ γονιμω- τέρα τῆς χειμερινῆς " ἀλλὰ μᾶλλον τούτου αἰτιάσαιτ᾽ ἄν τις τὴν ἀσθένειαν δι᾽ ἣν χαὶ σπείρονται πρὸς τὸ ἔαρ χαὶ διαδλαστάνουσι θᾶττον’ τὸ γὰρ ἀσθενέστερον ὥσπερ πολλάχις ἐλέγομεν εὐπαθέστερον. Τάχα δὲ καὶ τῆς πολυχαρπίας, πολυχούστερα γὰρ δὴ τὰ χε- δροπὰ, τὴν αὐτὴν ἢ παραπλησίαν, χαὶ τοῦ ὑᾶττον δὲ ἐχτελεοῦν χαὶ μὴ χαρπίζεσθαι τὴν γὴν ἀλλὰ νειὸν ποιεῖν" ἅπαντα γὰρ ταῦτα 7 τὰ τοιαῦτα συυδαίνει σχεδὸν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν διὰ τὴν ἀσθένειαν. (2) Καὶ γὰρ ἐχθρέψαι καὶ τελειῶσαι ῥᾷον τὸ ἀσθενέστερον ὥστε καὶ πολυχαρπεῖν χαὶ τὴν γὴν ἧττον χαρπίζεσθαι χαὶ τὴν ἔχφυσιν δὲ τὴν πρώτην ῥάω» καὶ θάττω ποιεῖσθαι. Πλὴν εἴ τι χωλύεται διὰ τὴν ἰσχὺν τοῦ περιέχοντος ὥσπερ ὃ κύαμος " αἰτία γὰρ τούτῳ τῆς δυστουΐχς ἢ τοῦ χελύφους παχύτης" ἐὰν δὲ χαὶ ἐφύσυη͵, σπαρέντι δυσ-- φυέστερον ἔτι καθάπερ ἐδαφιζομένης τῆς γῆς. Ἂν δὲ τοῖς σιτηροῖς χαὶ ταῦθ᾽ διολογούμενα πρός τε τὴν ἡρονιότητα τῆς πέψεως καὶ πρὸς τὸν xapricudv τῆς γῆς οἷον % τε πολυρριζία καὶ ἢ γλισχρότης τῶν χαρ-- πῶν" βραδέως γὰρ τὰ γλίσχρα χαὶ xabapà χαὶ ἐν τοῖς δένδροις πεπαίνεται. (1) Δι᾽ ὃ χαὶ πυροὶ χριθῶν ὁψιαίτεροι χαὶ ὀλιγοχούστεροι᾽ χαὶ af ῥίζαι δὲ τῶν σι- τηρῶν πολλαὶ χαὶ χατὰ βάθους οὐσαι χαρπίζονται e THEOPHRASTI omnibus ex utroque seminis apice, e crassiore perte, qua semen spice adheret, radix, a tenuiore vero une arista emergit, caulis, ita ut pars utraque pro natura sua aller e summo altera ex imo semine prodeat : etenim radi: εἰ caulis hoc modo se habent. (5) Causa ducenda est er ipsa natura, quod legumina, utpote que bivalvia sint, unum idemque uùtriusque partis principium habent in ὦ mucrone , qui velut adnatus extrinsecus esse videtar, qu adherent siliquas. Hoc autem quia vasculis incines ces- tinentur, necessario habent : aliter enim ali non possest; allerum vero ex altera parte habere principium nequemt, cum continua sibi sint et inclusa siliqua.- Quod vero tali sunt, ad ipsorum naturam est referendum. (6)Justa ἐξ causa igitur in leguminum seminibus utriusque pertis priucipium eodem in loco posuit : in frumentaceis auten, quorum semina distincta et suo quodque tegumento in tructa sunt, atque etiam rectam quodammodo figura habent, ortum distinxit, ita ut ab uno quidem principio utraque pars exeat, sed hoc quodammodo contizzia ab uno ad alterum extremum contingat, id quod in ipa germinatione apparet, ubi secundum incisuram pria pium illud pertinet. Differenti» ergo utriusque generis hec statuenda est causa. (7) Illud autem utrique com- mune, ut radix eadem ex parte proveniat, qua seme spice et siliquae adheret et a qua utrique parti alimentem adducitur : culmo scilicet et primo germini a radicali, fructibus vero a nexu qui vel siliqua vel spicmo seme conjungit .... gilandium et nucum. Ortusigitur et ger- minatio seminum hac fere ratione erplicari posse τὸ detur. VIII. Causam cur legumina cito germinent quer aliquis in tempestate anni, quippe quae mollior et al generandum magis apta quam hiberna. Sed potius tri- buenda esse videfur imbecillitati, propter quam sub ver seruntur citiusque germinant. Quod enim infirmius es, ut sepe diximus, facilius aflicitur. Fortasse eidem vi simili causa tribuendum est, quod fructuum magam ferunt copiam, legumina cnim fecundiora sunt, et quel ciiius perficiuntur, neque vires arvi absumunt sed ne vas addunt : hwec cnim omnia et que ejusdem sunt g- neris, cveniunt ferme, ut simpliciter dicam, propie imbecillitatein. (2) Quod enim infirmius est facilius al- tur et perlicitur, ita ut fructum ferant uberiorem di agi vires minus absumant et primum exortum etiam facili rem ct celcriorem habeant. Preterquam sì quid. εἰ faba, putaminis duritie prohibetur; huic enim casa, © cur cegre proveniat, in corii crassitie est : sì vero sale pluvize supervenerint, segrius etiam germinat , sole qui dammodo condensato. In firumentaceis autem brc di inoram concoctionis ct cxsuctioner arvi ex omnia 36: tentia faciunt, videlicet radicum numerus et lenti fructuum : lenti cnim ct pingues fructus arborum qu que tarde mafurantur. (3) ldeoque triticum hordeo free tum tardius maturat minusque reddit. Frumentaccora vero radices, que numerose sunt et alle descendusi, 30 46 Pi causcuen ὁ Ìtoesuziao T ἄκμων vulerzion Sai jrumpime vin ἔλεγον ἐκεῖντν viso sicu ipuorzio. cavsra ΣΦ suscrsunzioeo Cra: ze: sto καὶ ia cr» visayrrza ne: τπτν. fior» τέο tyseverzzzonee insto. Tix per οὖν καίων ne: aovio. "Ain T 7:: na: cva- πίνω τὰς xssiss teevevasziszbe: 1 σἕτιν ἵ τς Sy ἐγξνο»" vuowle: “sz χα: vix εὐκατέσνπττον i τοῦς vas, | do fn 7 ἦττον τὸ igm πῖνε Îi χα: cy sole; εἶνκι΄ τὸ vas Tifa 25: 7 ada lara ren: siva μαχδένοντα. "4 Διχ Dr cola 235 φ'τία: ὡς ernia siii οὖκ ἄστως nav ἔγε: Vasi δε “Ὦ regia ὡς le ἔτράς,. εἰπεῖν τόξιν toa ὅΞ- parsa χα: κυσφότντε corsia χα: Pain xa τὰς 14445 τς vert gior ἔχάστυις χείας si γώζει x i is Usd TUusTi: LIZ Du» + ΤΗΣ ὁ. ἬΝ. 5.- Ὁ} Maue ὑξεσμίσαδα. [ςἋ(ὁ Flex ἡμῖν γανεῖδε'. cum ΘΕΟΣ nusunia Che maga èdvestr meter, neo αὖναπο ἃ Ὡ- fee: «£. inn «és eg eee. er n rp: abecama atgne Incenppedza cor gg si quando di crd «i sprite chit nia δπππασε να, venpi Bax iper commune € genna min csì - sapuiua "τῶν Îla. qud οἷν ie vstricree sicilia i ‘enim. cer: comune . meter. «—Tribom an crac fateenma «i comontedificàe est. «î magi: cin pura «ins Mace «fe πααπασαῦπαι delete do cà: adeniti» sis pecat : poegrins com queyge farib+ ἐδ Inerruviio: sunto riat «t vento vi) Qui tè canti mode detai E τασόξεῦκαν quale natime ma ‘ caret. itd mira cost vidrioe propter diverse n tera. ἔκειρε vt dem δὰ procîttrem ἰετ πεῖν musi τὸς διαψυρές- τὰ μὲν γὰρ ix τῶν tici χαὶ | alimenti tum pestri tum criceram avimelza, quel εὔπνων και 2επ:ο είων χουψύτατα τὰ Î ἐχ τῶν ᾧν- | cique ermeri soci εις παῦσιν γευρεῖπα ci. ppi καὶ ἑπόμδριν ἑπφύτερα διὰ τὸ πλείω 372279 | pierimen conferent sd εἰ er. Qur cinba χαὶ ey ogni Eye. ls) Κα: Di DEE μὲν ἕλλου πνρῦὺ Vasi DI Ara teo ᾧ σικελεχὸς | ἰσγυγότατος hu, vs. φυντνς ὥσεε; ἐν τεῖς Pugni εἴρηται. καὶ ris 5 γώγκ iva χαι 5 ἀν, ψχοές. Και τὰ da vin, τῶνν ruga παρατ᾽ ησίως fer φαρύτητι. Ἔν. Ze ταῖς ΠΠπετάτεαις 4 δεαρρηγνήαν ἦν εἴπαμεν È ses Chissa Gin ὅτι τῇ ῥαγύτηι, φότετος χαι ai Ai καίπερ ψηφῦ τῶ ἀέρος ὄντος ὅτι χαι τὰ σπέγμετα χαὶ τὰ ἐδάφη χουφύτερα καὶ ἢ, yu συνεκπέττει pls. (4) Ὅτι δὲ χαὶ τὸ φπίρματα ῥοπὴν οὖ μιχρὰν ἔχει ψενερὸν ἐχ τῶν τρι- μήνων καὶ εἴ τινες ἐν ράττονι γγύνῳ τελεισῶνται τού- vr dh n 1% τοῦ γεώξυυς ὥρχοντες ἀλλὰ xs "ἢ 7, eat piangere γι χρυτοτέραν πὸ ποιῶσι χαὶ τὴν προ »ράν. "Pansa di χαὶ 4 652 τι cupe dI.1.e392t Li da: τὸ pf, ψρνίζειν, Oi γὰρ εἷς È ὁργῶσαν πίπτει τὴν Ὧν καὶ παραπλήσυυν 24 συμβαῖνον ὥς ὅπερ τὰ ἐπὶ τὸ Uni ἐμύαλλόμενα τῶν ἐνομένων" οὐδεμίαν γὰρ οὐδὲ κἀκεῖνα γαμῥάνει μόφωνσ», Εἰ δέ τινες τῶν ὀλιγυγρονίων τούτων βαρεῖς ὥσπερ φασὶ τοὺς περὶ Λἢ- prov ἐνταῦθα τοῦ σπέρματος τὴν γύσιν αὐτοῦ χατά- λοιπὸν αἰτιᾶσθαι, Καὶ περὶ μὲν τούτων ἀρχεῖ τὰ εἰρημένα. Χ, Τὴν Zi ἄνόγσιν πολυψρονιωτέραν ποιοῦνται τὰ γεδροπὰ τῶν σιτωδῶν ὅτι τῶν μὲν ἀσθενὲς τὸ ἄνθος" εἴρηται δὲ ὅτι τὰ ἀσθενέστερα πανταγοῦ θᾶττον τε-- λεοῦται. Δι’ 8 χαὶ βρέχεσθαι τὰ μὲν οὐ δύναται τὰ δὲ καὶ ζητεῖ καὶ ὀνίναται᾽ τάχα δὲ τοῦτό γε χατὰ συμ- (εθηκὸς ὅτι τὸ ὅλον quidv εὐτραφεῖ βρεχόμενον, ὃ δὲ χαρπὸς δεῖται βοηθείας πρὸς τὴν τελέωσιν, μάλιστα δ᾽ ὁ χύαμος ὅτι μανότατον χαὶ πολνανθέστατον χαὶ πολυχαρπότατον. “O ὃὲ ἐρέφινθος ἀπόλλυται διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν. (2) Ἀλλὰ περὶ μὲν τοῦ σίτου τῆς διαφθορᾶς λεχτέον, Αἰτιάσαιτο δ᾽ ἄν τις μάλιστα τὴν ἀσθένειαν " οὐχ ὑποφέρει γὰρ ἀλλὰ φθείρεται χαὶ 4 Ὁ δὲ zona xi, apricis venosi; schegue tenni mata ὅσα, ca |vimim: que auiem frizidieribus venbresisque . gara : ἧς triici generibas. dieci siculum est gravissizzure: que tLupea pravies beotim εἰ in bistona dinimus : terra ecua pingrss et aer frigda est. Et re‘iqui quique iructes triîico pravitate respes- i dent. In Piesanzensi agro . ut dinimes. triticum nacir, aer est frigidus, quia sernina εἰ solum leviora sent di coctio nive adsuvatur. (6, In sernimibus autem nea per vum esse momentum, ecremplo trimestri frumento docemur. et si quae breviore etiam tempore maturaater. Cum enim minus terrestris materia attrabant sed al mento leviori utantur ad cibum quoque sunt levion Tempus anni etiam conferre aliquid videntor que miss: diu in terra semina maneanî : committuntur enim terre jam quasi turgescenti atque idem evenit. quod in ἢ: que nou frigide sed ferventi aqua coquenda immittm- tur : ita enim immaturam duritiam non experiuste. Quod si genus aliquod eorum, quae brevi tempore matr rantur, grave tamen est, ut Lemnium narrant triti, restat ut causam in ipsa seminis natura queramus. Al que hac his de rebus dicta sufficiant. X. Fiorent diutius legumina quam framenta, quia ἤτ- menti flos imbecillior est : perfici autem ocius in omai genere quod imbecillius est jam dirimus. Ideoque h.x pluvia rigari non volunt, illa vero qua:runt et madefacia juvantur. Sed hoc forsitan casu accidit, quoniam us- versa planta madefacta latius viget : fructus autem opt îndiget aliqua, quo melius perficiatur, maximeque faba, quia valde raro corpore est et plurimum florem froc- tumque edit. Erebinthus contra madefactus ob causa ante dictan interit. (2) Sed de causa interitus framenti dicendum est. Ejus causa potissimum querenda in is becillitate : non enim sustinent pluviam sed pereunt ei 36 45 258 χαὶ ὀλιγοκαλαμώτερος καὶ è στάχυς μιχρὸς χαὶ ὀλιγό- πυρος. Ὁ δὲ τρίμηνος πρωϊσπορηθεὶς οὐκ ἂν ὗπο- μείνειε διὰ τὴν ἀσθένειαν. Ἄτοπον δὲ χαὶ ὑπεναντίον τὸ συμθαῖνον εἶ βαρεῖς οἱ ὀλιγοχρόνιοι καθάπερ οἱ περὶ Αἶνόν φασι τοὺς ἰσημερίνους. Λοιπὸν γὰρ αἷ- τιᾶσθαι τὴν ἰδίαν φύσιν ἣν δρῶμεν ἐν πλείοσι μεγάλας ἔχουσαν διαφορὰς χαὶ xatà τὴν ἔχφυσιν χαὶ τελείωσιν χαὶ χατὰ τὰς ἰδίας μορφὰς οἷον μεγέθους καὶ μιχρό- τῆτος καὶ σχήματος χαὶ τὸ πολυάχυρον εἶναι καὶ μὴ χατωφελῇ τὸ πρὸς ἡμᾶς χατὰ τροφὴν χαὶ σίτησιν, (5) Τάχα δὲ καὶ τὰ γένη ποιοῦσιν ai γῶραι ἤτοι πάντα ἃ ἔνια " συνεξομοιοῦσι γάρ πως ἑαυταῖς ἣ δια- φορὰν γενῶν ἐμποιοῦσιν χαὶ πρὸς τὸ χρήσιμον, ὥσπερ τῷ θραχίῳ πυρῷ τὸ πολύλοπον εἶναι χαὶ ὀψιῤλαστῆ" διὰ τοὺς γὰρ χειμῶνας ἄμφω συμθαίνει. Καὶ διὰ ταῦτα xal ἐν ταῖς ἄλλαις πρωϊσπορούμενος ὃ θράχιος ὀψὲ διαδλαστάνει χαὶ ἐξαύξεται καὶ πάλιν ὃ παρὰ τῶν ἄλλων ἐκεῖ σπειρόμενος ὀψὲ βλαστάνει" γέγονε γὰρ οἷον φύσις ἤδη τὸ ἔθος. (6) Οἷον ἐν τοῖς ᾿Επισυ- νάγγαις χαλουμέναις τῆς ᾿Ασίας οἱ διαρρηγνύναι λεγό- μενοι χαὶ οἷ τὰ μεγέθη τοῖς πυρῆσιν ἴσοι χώρας ἰδιό- τητι χαὶ φύσει τὰς δυνάμεις ἔχουσι ταύτας χαὶ οὐχ ἂν τηροῖεν μετενεχθέντες. Ὃ γὰρ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων λέγουσιν ὡς ὅσα χώρας εἴδη τοσαῦτα χαὶ ἀμπέλων τοῦτ᾽ ἀληθὲς χαθόλου. Καὶ οὐχ ἧττον ἐφ᾽ ἑτέρων ἐὰν ἅμα τῇ χώρα χαὶ τὸν ἀέρα τις προσθῇ. Διὰ τοῦτο γὰρ al τε ἀνωμαλίαι τῶν καρπῶν ἀπὸ τῶν ab τῶν φυτευομένων al θ᾽ ὅλως ἀχαρπίαι μὴ φερούσης τῆς χώρας. (7) "Ex δυοῖν γὰρ ἢ καὶ πλειόνων ὅταν γένηταί τι δύναμιν ἐχόντων ἀνάγχη xatà τὰς τούτων διαφορὰς χαὶ τὸ ὅλον διαφέρειν, ὃ χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων συυμθαίνει" καὶ γὰρ χαὶ τῷ ἄρρενι χαὶ τῷ θήλει χαὶ τῇ χώρα καὶ τῷ ἀέρι καὶ ἁπλῶς ταῖς τροφαῖς λαμύα- νουσι διαφορὰς ὅθεν καὶ γενῶν ἰδιότητες γίγνονται χαὶ πολλάχις τὸ παρὰ φύσιν ἐγένετο χατὰ φύσιν ὅταν γρο- νισθῇ χαὶ Adbn πλῆθος. ᾿Αλλὰ γὰρ τοῦτο χαθό- λου μὲν χαὶ χοινόν. (8) Ai δὲ τῶν σπερμάτων δια- φοραὶ γίνονται διὰ τὰς εἰρημένας αἰτίας: ἐπεὶ χαὶ τοῦ θᾶττον τελειοῦσθαι παρά τισιν, ὥσπερ ἐν Αἰ- Ὑύπτῳ φασὶ μηνὶ πρότερον A ἐν τῇ ᾿Ελλάδι,, τὸν ἀέρα τις ἂν αἰτιάσαιτο μαλαχὸν ὄντα χαὶ εὐτραφῆ τὸ È ὅλον ἐν δυοῖν τούτοιν θετέον τὰς αἰτίας ὥσπερ εἴρηται ἀέρι χαὶ ἐδάφει. Τὸ γὰρ αὖ περὶ δῆλον συμθαῖνον τῆς τελεώσεως ὥστε τὸν ὕστατον σπείροντα θερίζειν ἅμα τοῖς πρώτοις ἐπὶ τὴν χώραν ἀνοιστέον ὡς εὔτρο- φον, ὃ γὰρ ἀὴρ παραπλήσιος. (9) Τὸ γὰρ μὴ ἴσο- “ρονεῖν τὰ σπέρματα χαθάπερ χαὶ τὰ ζῶα παρὰ πᾶσιν ὁποιασοῦν οὔσης τῆς χώρας οὐδὲν ἄτοπον. ’Exeiva μὲν γὰρ ἐν ἑαυτοῖς ἔχει τὰς ἀρχὰς τὰς χυριωτάτας τὸ δὲ σπέρμα χαὶ ὅλως τὸ φυτὸν ἐν τῷ ἀέρι μᾶλλον. Εἰ δὲ μὴ τήν γε πρὸς βλάστησιν χαὶ ὅλως γένεσιν χαὶ διαφθοράν. Διόπερ οἷον ἂν ἢ τὸ ἔτος ἀχολουθεῖ χαὶ τὰ τῶν χαρπῶν ἔν τε τοῖς ἄλλοις χαὶ ἐν τῇ πρωϊό- muti χαὶ ὀψιότητι, (10) Σύωαφωνον δὲ τρόπον τινὰ THEOPHRASTI et triticum quod multas radices habet si vere seratur ci- tius assurgit paucioribusque culmis et spicam minorem paucis granis promit. Trimestre vero quoniam infir- mum, si mature seratur, vix hiemem tolerabit. Mirum autem et contrarium illis fuerit si triticum aliquod quod breviore tempore perficitur, grave sit ut de tritico equi- noctio verno sato in agro Enensi referunt : relinquitar ut peculiari ejus nature causam tribuamus, a qua in stirpibes piuribus magna et germinationis et perfectionis discri- mina et forme differentias quoad magnitudinem et ha- bitum proficisci videmus. Adde copiam pale et incom- moditatem ad usum cibarium hominum. (5) Forsitaa εἰ regiones genera vel omnia vel quaedam efliciunt : esim- vero assimilant sibi quodammodo istas aut differentiam generum creant adeo ut et ulilitas exaugeatur : ita quidem triticum thracium multis glumis tecium est sero que germinat , quod utrumque hiemes faciunt. Id genus ergo si in aliis regionibus mature seritur sero germinat et incrementum capit ac rursus aliunde eo transiatun ibique satum sero germinat : consuetudo enim tanquam natura evasit. (6) Triticum illud quod nascitur Episy- nangis in Asia, vi disrumpendi praditum et alteram ibidem quod magnitudine nuclei, hasce facultates regio- nis virtute possident nec alibi servare posse videntar. Verum enim omnino quod de vite praedicant, quot agri tot etiam vitis esse genera, idemque in alias quoque cadit si coeli conditionem agro addideris. Eo enim ti- plicatur cur ex iisdem seminibus educati fructus inter se dissimiles sint, et quandoque sterilitas omnino eve- niat, regione recusante. (7) Si quid enim duarum plu- riumve rerum facultate quadam preditarum ope prodit pro illarum differentia id quod nascitur diversum quoque esse oportet, idemque in animalibus evenit. Nam et a marc atque a femina generantibus et a solo et a celo breviter ab alimentis discrimina subeunt unde genera propria existunt : sic factum ut saepe id quod natura contrarium erat longinquitate et copia naturale fieret : hec autem ratio universalis et communis. (8) Frugum vero differentie a causis dictis ducende sunt; quod cnim citius perficiuntur quibusdam locis , ut in AEgypto mense anteire Graciam maturatio dicitur, causa in celo miti et ad nutritionem commodo ponenda esse videtur. Omnino causa posita sunt in utrisque his rebus, colo et solo. Quod enim in insula Melo fruges tam cito perfici tradunt, ut novissima seges una cum prima metatur, agri fertilitati tribuendum est, cui similis est aeris con- ditio. (9) Non mirum igitur si semina non pari tempore perficiuntur ubique, ut animalia, qualiscunque regio sit : illa enim principia genitalia summa in se ipsa habent, semina autem et plant& omnino in aere magis, certe e qua ad germipationem, omnino ad generationem et ia- teritun pertinent. Qualisigitur annus fuerit, tales erust fructus et ceteroquin et quoad celeritatem aut tarditatem. (10) Concinit cum hac re eique proximum est quod net 18 3 DE CAUSIS PLANT. IV. 12. καὶ οὐ πόρρω τούτων χαὶ τὸ μὴ χινεῖσθαι πρότερον. unite σπέρμα μηδὲν μήτε φυτὸν ἀλλὰ κατὰ τὴν οἰχείαν ὥραν. Ὃ καὶ θαυμάζεται περὶ τῶν σπερμάτων ὅτι διαμένει πρὸς τὸ θέρος ἔνια καὶ οὐ διαφθείρεται πολ- λῶν ὑδάτων xal εὐδιῶν γενομένων. ᾿Επεὶ τό γε μὴ διαθλαστάνειν ἧττον ἄλογον μὴ ἔχοντα τὴν οἰχείαν χρᾶσιν. Αἴτιον δὲ τούτου πως ὑποληπτέον, ἐς ἀσφαλὲς τῆς φύσεως πρὸς ἄμφω τιθεμένης ἐν τῇ τῶν περιεχόν- τῶν ἰσχύϊ᾽ φαίνεται γὰρ τὰ μὲν ξυλώδη καθάπερ τὰ ἀνθιχὰ τὰ δὲ πολυχίτωνα τὰ δ᾽ ἄλλας τοιαύτας ἔχοντα φυλαχάς. Καὶ ταῦτα μὲν δὴ χοινά πως τῆς φύσεως. XII. Ὑπὲρ δὲ τῶν σπερμάτων πῶς ποτε τὰ τερά- uova ἣ ἀτεράμονα γίνεται πότερα διὰ τὴν χώραν ἢ διὰ τὸν ἀέρα χαὶ τὰς ἰδίας διαθέσεις ἣ δι᾿ ἄλλο τι πά- θος χαὶ πάντα ἢ ἔνια. Δοχεῖ γὰρ δὴ χαὶ μάλιστα ἐπὶ τῶν χυάμων χαὶ φαχῶν συμθαίνειν, πολλάχις δὲ καὶ τὸ χωρίον ὁτὲ μὲν τεράμονα φέρειν è δτὲ δὲ ἀτεγάμονα τῆς αὐτῆς ἐργασίας τυγχάνον᾽ χαὶ τῶν συνε χῶν αὖλα- χος μόνον διειργούσης τὸ μὲν ἀτεράμονα τὸ δὲ τερά- μονα" καὶ τῶν σπερμάτων ὁτὲ μὲν ἐχ τῶν ἀτεραμό- νων τεράμονα γίνεσθαι ὁτὲ δ᾽ ix τῶν τεραμόνων ἀτεράμονα. Κατὰ δὲ τὴν ἔχφυσιν χαὶ βλάστησιν καὶ τὴν ἀδρότητα χαὶ εὐχαρπίαν οὐδὲν διαφέρει τὸ ἀτέ- μὸν adv τι νενοσηχὸς ἢ πεπονηχός. (2) Ὑπὲρ δὴ τούτων ἣ εἰ ἄλλο τι συνάπτει πρὸς τὴν ἀπορίαν ταύτην πρῶτον ἐκεῖνο λεχτέον ὅτι τὸ τεράμον xal ἀτεράωον πρὸς τὴν πύρωσιν λέγεται χαὶ διάχυσιν καὶ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν πρὸς τὴν τροφὴν τὴν ἡμετέραν. "To μὲν γὰρ εὐδιάχυτον xal τῇ ἑψήσει ταχὺ ἀλλοιούμενον τεράμον τὸ δ᾽ ἀδιάχυτον ἣ ἀναλλοίωτον ἣ βραδέως ἀλλοιούμε- νον ἀτεράμον. Τοιοῦτον δ᾽ ἑκάτερον εἰ τὸ μὲν μανὸν εἴη καὶ βαλαχὸν τὸ δὲ πυχνὸν χαὶ σχληρόν᾽ οὕτω fràp) ἂν τὸ μὲν δέχοιτο τὴν θερμότητα χαὶ ὑγρότητα δι᾿ ὧν ἢ διάχυσις τὸ δ᾽ οὐ δέχοιτο ἀλλ᾽ ἀποστέγοι τῇ πυχνότητι χαὶ σχληρότητι. (3) Διῃρημένου “δ᾽ οὕτω τοῦ τεράμονος χαὶ ἀτεράμονος σχεπτέον παρὰ τίνας καὶ ποίας τινὰς αἰτίας ταῦτα συμδαίνει. "Tò μὲν οὖν ἁπλοῦν ἐχεῖνο χαὶ (νῦν) ἀληθὲς ὃ xal ἐπὶ τῶν πρότε- ρον εἴρηται δι᾽ ὅτι παρὰ τὴν τροφὴν τὰ τοιαῦτα γίνε- ται πάντα τῷ ποιάν τε χαὶ ποσὴν εἶναι. Μεθί- στησι γὰρ αὕτη συμόαίνει γὰρ τὰ μὲν ἐν τοῖς ἀλεει- νοῖς χαὶ διαχόπροις χαὶ λεπτογείοις χαὶ ἡλιοθόλοις κούφην τε τὴν τροφὴν χαὶ εὐχατέργαστον ἔχειν ὥστε χαὶ τὰ ξυνιστάμενα μανὰ χαὶ μαλαχὰ γίνεσθαι. Διὰ "TOUTO γὰρ χαὶ τὰ λήμνια τεράμονα δι᾽ ὅτι τοιαῦτα τὰ ἐδάφη. Τὸ γὰρ ὅλον τὴν γῆν τεράμονά τινες χαλοῦσι τὴν τοιαύτην, ἐν δὲ τῇ τεράμονί φασι γίνεσθαι (τερά- μονα). Τεράμονα δὲ χαὶ τὰ ἐν Λἰγύπτῳ διά τε τὸ ἔδαφος χαὶ διὰ τὸν ἀέρα " τὸ γὰρ θερμὸν οἰχεῖον τῇ τε- ραμότητι καὶ ὅλως τῇ πέψει" δι’ ὃ χαὶ τὰ χοπριζόμενα προτερεῖν φασι τῶν ἀχοπρίστων σχεδὸν εἴχοσιν ἧμέ- pars. (+) Τὰ μὲν οὖν ἐν τῇ ἀλεεινῇ χαὶ χούφη διὰ ταύτας τὰς αἰτίας τεράμονα τὰ δ᾽ ἐν τῇ ψυχρᾷ καὶ πιείρᾳ xat γλίσχρα καὶ ὥσπερ κεραμίᾳ καὶ ἔτι δὲ τῇ 459 semina nec plants moventur ante tempus suum ; quod in seminibus fieri mirantur que usque ad estatem incorrupta manere posse et pluviis et diebus tepidis insccutis non crederes. id enim minus mirum quod temperie aeris commoda carentia non ad germinationem feruntur. Causa firmitati tunica ambientis tribuenda esse videtur, qua natura semen contra utrumque casum tutata est : semina enim alia tegminibus lignosis ut arborum, alia tunicis pluribus, alia preesidiis aliis ejusmodi munita sunt. Haec communia nature quodammodo esse videntur. XII. Semina autem quomodo coctilia et incoctilia fiant, utrum causa sit in solo an in aere an in peculiari eorum temperamento aut affectione aliqua , et num omnibus an parti tantum id accidat, — maxime enim fabis ac lentibus hoc proprium esse videtur; saepe vero etiam eadem re- gio munc coctilia semina proferre nunc incoctilia quan- quam eadem adhibita cultura, quin et agri continui sulco tantum discriminante pars altera coctilia, altera in- coctilia. Ceterum exortu, germinatione, fructus magni- tudine et copia incoctilia semina nullo modo differunt, ut pro affectis laborantibusque haheri nequeant. (2) De hac seminum facultate igitur et si quid preterea ad hanc quiestionem pertinet, prirmum hoc tenendum est, coctile et incoctile dici ratione coctionis qua semen emol- litur et diffunditur ad usum cibi humani. Quod enim coctione facile diffunditur mutaturque coctile est, quod vero minus bene diffunditur et omnino non mutatur aut tarde incoctile; inde alterum laxum ct molle alterum, densum durumque est; illud igitur calorem humoremque quibus diffusio fit recipit, hoc vero non recipit sed prop- ter densitatem duritiemque intrare prohibet. (3) Post- quam sic exposuimus quomodo coctilium facultas et in- coctilium differant, quibus qualibusque de causis ita fiat explicandum est. Simplex ista ratio igitur quam prius jam adhibuimus , bic quoque vera est, quod ejusmodi omnia ab alimenti qualitate repetenda sunt , quia in co facultas semina transmutandi inest. Locis tepidis, stercoratis, exilibus solique expositis alimentum leve est et ad co- quendum facile, itaque fructum inde enatum rarum mollemque prastant. Hac de causa semina lemnia coctilia sunt, quia solum insule tale est. Protinus enim agrum ipsum coctilem appellant et in solo coctili nasci (semina coctilia ) aiunt. Et in AEgypto fruges coctiles soli aerisque virtute, calor enim efficit ut semina coctilia et matura fiant, unde fieri credunt ut in agro stercorato viginti diebus ea preveniant qua in non stercorato nata sunt. (4) Que igitur agro calido levique proveniunt his de causis coctilia sunt : contra que terra frigida pingui lentaque et quasi figulari, atque etiam que pratensi, uda n” 1ὃ 20) 20 35 4ι 45 “ροῦ χαταμιγνυμένων" ἧ γὰρ δὴ πῆξις χαὶ ἡ 260 λειμωνία καὶ ἐφύδρῳ xai ἑλώδει πάντ᾽ ἀτεράμονα διά τε τὸ πλῆθος χαὶ τὴν ἰσχὺν τῆς τροφῆς πυχνά τε χαὶ βαρέα καὶ σχληρὰ τοῦ γεώδους τε πολλοῦ χαὶ τοῦ ψυ- πύχνω- σις ἐκ τούτων ἐξ divreo xal ἡ σχληρότης. Ἔν δὲ τοῖς ἑλώδεσι χαὶ ἐφύδροις ἀχρεῖα τὸ ὅλον" οὐ γὰρ ἐν- διδοῖ βρεχόμενα δι᾿ ὃ καὶ χαταχρῶνται πρὸς τὰς ὗς. Αἴ μὲν οὖν ἐκ τῶν ἐδαφῶν αἰτίαι σχεδὸν αὖται. (6) ᾿Επεὶ δὲ xal τὰ ὕδατα τὰ οὐράνια χαὶ ὁ ἀὴρ συνερ- qui ταῖς τροφαῖς διὰ τοῦτο ταῖς γε ἐπομόρίαις ἀτερά- μονα μᾶλλον γίνεται πλέονος οὔσης xal ἀπεπτοτέρας τῆς τροφῆς. Σχεδὸν γὰρ τοῦτο συμθαίνει χαὶ εἰ ἐχ τῆς τοιαύτης γῆς χαὶ εἰ τοιαύτη τοῦ ἀέρος ἣ ψυχρότης ὥστε ἔνυδρός τις εἶναι χαὶ μὴ πνευματική" πῆξιν γὰρ οὕτω ποιήσει χαὶ πύχνωσιν. Διηρημένων δ᾽ εἰς ταῦτα τῶν αἰτίων οὐδὲν χωλύει χαὶ τὸ αὐτὸ “χωρίον ὁτὲ μὲν τεράμονα φέρειν ὁτὲ δὲ ἀτεράμονα μὲ ὁμοίων ἀλλ᾽ ἐναντίων γινομένων τῶν ἐχ διὸς χαὶ τῶν διειργο- μένων αὔλαχι τὰ μὲν τεράμονα τὰ δὲ ἀτεράμονα γί-- νεσθαι εἴπερ τοῦ μὲν τοιόνδε τοῦ δὲ τοιόνδε τὸ ἔδα-- PI. (0) Ὥσπερ γὰρ ἐν τοῖς μετάλλοις ῥάδδους οὕτως χἀν τοῖς ἐργασίμοις ὑπολαβεῖν γρὴ διατετάσθαι τὴν μὲν τοιάνδε τὴν δὲ τοιάνδε παρ᾽ ἀλλήλας ὥστε τῶν αὐτῶν ἐχ τοῦ ἀέρος γινομένων ταῖς ἰδίαις δυνά- μεσι ποιεῖν τὰς διαφορὰς, δτὲ δὲ χαὶ τοῦ αὐτοῦ γωρίου μιχρόν τι μέρος εἶναι τοιοῦτον " ὡσαύτως δὲ χαὶ εἴ τις ἀέρος ἣ πνεύματος προσπέσοι τοιαύτη ψυχρότης ὥστε ποιῆσαι πῆξιν ἢ χαθ᾽ ὅλον ἢ χατὰ μόριον. Ὃ καὶ κατὰ τὴν φθορὰν cuubaiver τῷ τὰ μὲν παραλλάττειν τὰ δ᾽ ἐπιδαίνειν. Καὶ εἴ τις ἐν αὐτοῖς τοῖς omépua- σιν ἀνυμοία διάθεσις ὑπάρχει" τὰ γὰρ ἀσθενέστερα δῆλον ὡς εὐπαθέστερα, τὸ δ᾽ ἀσθενὲς xv φύσει γί- νοῖτο τῷ λαμόύανειν τινὰ μεταθολὴν ἐν ἑαυτῷ, (7) AU ὃ χαὶ τῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χαυλοῦ χυάμων οὐδὲν χωλύει τῶν μὲν ἀτεράμονα τὸν λοδὸν εἶναι καὶ ἐν τῷ αὐτῷ λοδῷ χαθάπερ τινές φασι εἴπερ λέγουσιν ἀληθῇ τὸν μὲν γὰρ ἀσθενέστερον εἶναι τὸν δὲ ἰσχυρότερον ἐνδέ- χεται. Τῆς δ᾽ ἀσθενείας τοῦ χυάμου xdxeivo σημεῖον ἄν τις λάύοι" μόνος γὰρ δοχεῖ μεταθάλλειν τὴν χρόαν ἐχ λευχοῦ μέλας. ἐστιν ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ δι᾽ ἣν ἀτεράμονα γίνεται μαρ- τυρεῖ χαὶ τὸ περὶ Φιλίππους cuubatvov περὶ τοὺς χυά- μους" ἐχεῖ γὰρ σφόδρα ψυχροὶ ἀνεμοί τινες γίνονται" ἐὰν οὖν ἐν τοῖς ἀχύροις μὴ ἠλοημένοι ἐν τῇ ἅλῳ χατα- τεθῶσιν οὐ μεταῤάλλουσιν ἀλλὰ τεράμονες " ὁτὲ μὲν γὰρ ὑπὸ τῶν ἀχύρων ὁτὲ δ᾽ ὑπὸ τῆς πρὸς ἀλλήλους συναφῆς σχεπάζονται χαὶ ἅμα τῇ τῆς γῆς θερμότητι" ὅταν δὲ μετέωροι ληφθῶσι τό τε πνεῦμα μᾶλλον ἰσχύει καὶ οὐδαμόθεν ἐχόντων σχέπην εἰσδύεται χαὶ πήγνυ- σιν" ἅμα δὲ χαὶ ἀσθενέστατοι τότε γίγνονται γυμνού- μενοι πρῶτον τῶν ἀχύρων χαὶ τῆς θερμότητος τῆς περιεχούσης. Αἴ δὲ μεγάλαι μεταδολαὶ μάλιστα κινοῦσιν. (9) ᾿Επιγενομένου δὲ χρόνου χαὶ ὥσπερ ἤδη σννεστηχότων ἐὰν διϊχμῶνται πάλιν μηδὲν πάσχειν σ Α n» (8) “Ὅτι de πῆξίς τις καὶ πύχνωσίς. THEOPHRASTI et palustri nascuntur incoctilia propter copiam viresque alimenti, densa nempe, gravia et dura fiunt, quoniam alimento preeter frigus multe partes terrens admixta Concretio enim et condensatio ex iisdem cansis fit e quibus duritia. Pessima autem semina in peles- tribus et uliginosis nascuntur, utpote quse ne macerata quidem obsequuntur, quare suum pabulo cedunt. Hxc igitur a solo efficiuntur. (5) Sed et aquze cenlestes et aer conferunt ad alimentum, ideo tempore pluvioso incoctilia magis fiunt cum alimentum copiosius et mines concoctum preebeatur. Idem enim evenit si e solo ejus- modi oriuntur, et si aer adeo frigidus ut humoris liquidi neque in halitum mutati plenus sit, quse concretionem et condensationem efficiunt. Causis hoc modo distinctis nihil obstat quin idem solum modo coctilia modo incoc- tilia ferat, ubi aqua de celo non &quali sed contrario modo deferatur, et quin agri partes sulco tantum divisa haec coctilia altera incoctilia proferat, si utriusque soli sunt. rationes diverse sint. (6) Ut enim in metallis ita et in arvis venas diversi soli juxta se positas pertendere eristi- mare debemus, que vel eadem manente aerìs condi- Idem eveniet si acr aut ventu frigidus ingruerit adeo ut con- cretionem vel totius stirpis vel partis faciat : accidit nimirum id et in corruptione ut alias partes transeat, alias invadat; atque si ipsis seminibus dissimilis habites subest : infirmiora enim facilius afficiuntur : infirmam tione suis viribus differentias efficere possint. autem natura fieri potest eo quod intra se ipsum muta- tionem subit. (7) Itaque nihil impedit quominus in €0- dem caule fabarum siliquae nonnulle incoctiles sint, at- que adeo in eadem siliqua si quidem verum est quod narrant; altera enim robustior, altera infirmior esse po- test. Infirmitas faba vero eo etiam perspici potest quod (8) Se- mina fieri incoctilia concretione et condensatione quara frigiditas efficit demonstrat illud quoque quod fabis apod Philippos evenit : ibi enim venti quidam satis frigidi flant; si igitur fabse in paleis non contrite deponantur in area non mutantur sed coctiles manent, cum enim a pè leis tum a mutuo contactu simul etiam a terra calore tutelam habent. Si vero sublimes a vento deprebendua- tur, is majore vi, cum illis nusquam auxilium sit, intrat et condensat, prasertim cum tunc infirmissima sint primum paleis nudata et calore ipsas ambiente privata; ci soli color albus in nigrum mustari creditur. magn® autem mutationis maximum est momentum. (9) Quod si aliquo tempore postea cum veluti corroborat® 10 15 25 40 45 60 262 λάχις προσπίπτει τὰ σπέρματα. Κἂν μὴ προσχόψῃη μηδὲ βουσὶν ἀροτριᾷ τις οὐδὲν ἧττον ἀτεράμον γίνεται. Περὶ μὲν οὖν τούτων ἱκανῶς εἰρήσθω. XIII. “Ὅσα δὲ τῶν ὁμογενῶν μὴ ἅμα διαθλαστάνει τοῖς ἄλλοις ἀλλ᾽ ὕστερον πολλῷ χαθάπερ ἐλέχθη! περὶ τοῦ τευτλίου παραπλησία τις ἣ αἰτία ταύτη χαθάπερ εἴπομέν ἐστιν’ ὥσπερ γὰρ πρὸς ἕψησιν καὶ ὅλως πύ- ρωσιν ἀτεράμονα, καὶ πρὸς ἔχφυσιν οὕτω χαὶ πρὸς βλάστησιν" ἣ γὰρ τοιαύτη ἀτέλειά τις τῶν σπερμάτων. Ὁμοίως δὲ ἐπὶ πάντων ὧν τοῦτο cupbatver. Περὶ μὲν οὖν τούτων ἐπισχεπτέον. (2) Περὶ δὲ τοῦ ἰσχυ- ρότερα καὶ εὐχυλότερα γίνεσθαι χαὶ νοστιμώτερα ἣ ἀνοστότερα χαὶ πρὸς τὴν σίτησιν βελτίω ἣ χείρω τὰ μὲν τοῖς τόποις διαφέρει χαθάπερ εἴρηται τῷ ξηρότερα ποιεῖν χαὶ πυχνότερα xal ξυνεστηχότα μᾶλλον οἷον τὰ ὀρεινὰ τῶν πεδεινῶν χαὶ ἔτι μᾶλλον τῶν ἐπόμδρων' εὐπνούστερά τε γὰρ χαὶ ἐν τροφῇ συμμετρότερα. Νο- στιμώτερα δ᾽ ἐχ τῆς αὐτῆς παρὰ τὴν τοῦ ἀέρος χρᾶσιν" οὗ γὰρ πάντως ὅταν πλεῖστος καὶ ἁδρότατος γένηται χαὶ νοστιμώτατος ἀλλ᾽ ἑτέραν δεῖ διάθεσιν ἔχειν. (3) Δοχεῖ δὲ μεγάλα συμόάλλεσθαι καὶ fi σχάλσις πρὸς τὸ νοστιμώτερον ποιεῖν χαὶ τὸ ἐγχυλότερα θερίζειν" ἐξα-- ναλωθέντος γὰρ παντὸς τοῦ ὑγροῦ xal χείρω πρὸς τὴν σίτησιν 'χαὶ ἐλάττω, ‘Tà δ᾽ ὄσπρια θερίζουσιν ἐγχυ- λότερα χαὶ πρὸς τὸ δύνασθαι συλλέγειν, ξηρανθέντα γὰρ χαταρρεῖ. Τὸν δὲ θέρμον ἤδη λήγοντος τοῦ θέ- ρους ἀνυγραινομένου τοῦ ἀέρος χατὰ τὸ ἕωθινόν᾽ ἂν γὰρ πρότερον θίγη τις ἐχπίπτει χαὶ οὐχ ἔστι λαθεῖν. Καὶ ταῦτα μὲν ὡς γεωργικά. (4) Τὰ δὲ τῆς φύσεως οἷον τὸ ἁδρύνειν τὰ πνεύματα χαὶ τὸ βόρεια μᾶλλον χαὶ ὅλως ἃ ἑχάστοις ψυχρὰ χαὶ τἀναντία δὴ φθείρειν χαὶ ὅσα δὴ τοῖς ὕδασιν ἢ τοῖς πνεύμασιν ἀπόλλυνται τοῖς παρώροις, ὥσπερ ἐλέχθη περὶ ἐρεδίνθων τῶν ἀνθούνυντων. ‘O δὲ χύαμος ἐὰν πνεῦμα ἐπιγένηται λαμπρὸν χαὶ ὁ πυρὸς χαὶ ἣ χριθὴ xal ἀπηνθηχότα ὑγρὰ δ᾽ ἔτι ἂν ληφθῇ " διαπνεῖται γὰρ καὶ χοπτόμενα πρὸς ἄλληλα χενοῦται. ᾿Γελεουμένων δὲ ἐπιγινόμενον ὕδωρ ἐναντίως τὴν μὲν χριθὴν βλάπτει τὸν δὲ πυρὸν ὠφελεῖ μᾶλλον" καὶ γὰρ γυμνὴ χαὶ τὸ ὅλον ἀσθενὴς, ὃ δὲ χαὶ. ἐν χιτῶσι χαὶ πυχνότερον χαὶ ἰσχυρότερον ὥστε τὴν μὲν ὀλίγης δεῖσθαι τροφῆς χαὶ σγεδὸν τῆς ἀπὸ τοῦ ἀέρος μόνης τὸν δὲ πλείονος " (5) ἔτι δὲ ἰσχυρότερος ὧν χαὶ χαταχρατεῖ καὶ συμπέττει μᾶλλον χαὶ τὸ ὅλον οὐδὲ πολλὴν δέχεται διὰ τὴν πυχνότητα χαὶ τοὺς χιτῶνας, ἡ δὲ πλείω τε ἕλχει μανὴ τὴν φύσιν οὖσα χαὶ ταύτην où χαταπέττει δι᾽ ἀσθένειαν χαὶ ὑγρᾶς γενομένης ὃ ἥλιος ἅμα τῇ ἐπιγενομένῃ συνεξάγει τὴν οἰχείαν ὑγρότητα συνεφελχομένην. Καὶ τὰ πνεύματα δὲ χόπτοντα φθείρει μᾶλλον διὰ τὴν ἀσθένειαν, (6) ᾿Απορεῖται δὲ χαὶ διὰ τί ἁδροῦ ὄντος τοῦ σίτου καὶ σχεδὸν ὥσπερ ξηροῦ ἐφυσθεὶς οὐχ ὅτι βελτίων ἀλλὰ καὶ χείρων γίνε- ται, ἐὰν δὲ θερισθεὶς εἰς θωμοὺς συντεθῇ ἁδρότερος χαὶ βελτίων" ἔνιοι δὲ χαὶ ῥαίνουσιν. Αἴτιον δὲ ὅτι τότε μὲν ἀνυγραίνεται χαὶ ὃ ἥλιος ὅταν ἀναλάμψη THEOPHRASTI lapides in quos semina jacta spe incidunt, ac etiamsi in cornu non offenderint nec bobus aretur, tamen incoc- tilia fiunt. Atque de his satis dictum. XIII. Si inter congeneres aliquee non eodem tempore germinant quam cetere sed multo serius, ut de teutliv diximus, simili cause id tribuendum est : quemadmodum enim semina quaedam minus accommodata sunt ad coc- turam et eegre igni elirantur, sic etiam ad germinationem sunt quadam minus apta. Enimvero in omnibus semi- nibus quibus ejusmodi res evenit in imperfectione qua- dam ponendum est, qua dere accuratius erit queres- dum. (2) Utrum autem robustiora et succulentiora evadant et plus farina reddant an minus et ad usum cibarinm meliora an deteriora sint, id partim locorum differenti debetur, ut diximus que sicciora et compactiora gene- rant, quod faciunt montana magis quam plana nedum uda - nam ventis magis patent et alimenti modum justum subministrant. Farine autem ex eodem solo plos reddunt pro diversa aeris temperie. Non enim illod quod plurimum seminum et crassissima dat idem pluri- mum farine reddit, sed alia opus est constitutione et” habitu. (3) Ut multum farine reddant conferre diciter etiam sarritio et si non plane exsiccata metuntur. Omusi enim humore exacto et minora et ad usum cibarium de- teriora sunt. Legumina autem paullum humida coli gunt quod sic facilius colliguntur : arefacta enim de- fluunt. Lupinum autem sub finem eestatis ubi aer jam humescit tempore matutino : si enim prius tangatur delabitur nec capi potest. Sed hec'ad agriculturam magis pertinent. (4) Redeo ad naturam. Vento igitur semina grandescunt, presertim aquilonio et qui in qua- que regione frigida flant, contrario corrumpuntur; tum alia pluviis aut flatibus intempestivis pereunt ut de ere- bintho florente retuli. Item faba si ventus alacer eaio invadat et triticum hordeumque vel post fiorem si hu- mida adhuc tenellaque afflatu suo tangat : exsuguntur enim atque inter se conflictata exinaniuntur. Si vero jam ad maturitatem appropinquantibus pluvia superve- nerit hordeo nocet, tritico prodest. Ilud enim nudum infirmumque, hoc vero tunicis tectum, densum magis et validum, quare illi tenuiore opus est alimento atque suf- ficiat fere id quod aer praebet, huic vero ampliore. (5) Accedit quod triticum quod validius est alimentum as- sumtum compescit percoquitque magis et omnino propter tunicas et densitatem minorem copiam admittit, hordeum vero, quod laxo constat corpore, plus recipit et ob infir- mitatem minus concoquit : huic igitur humectato sol cum adscito humore proprium quoque simul eximit, atque venti concutientes propter imbecillitatem magis perdunt. (6) Quzrritur etiam cur frumentum jam grandescens at- que pene aridum, si pluvia tangatur non modo non me- lius sed deterius fiat, si vero post collectionem in acervos componatur, grandius meliusque evadat. Nonnulli etiarn aquam adspergunt. Ratio est quod illo modo humescit : DE CAUSIS PLANT. IV. 15. συνεξάγει τὴν olxsiav ὑγρότητα χαὶ ἰσχάνει" ὅταν δὲ εἰς θωμοὺς συντεθῇ συνιχμάζεταί τε xal'f ἀναγομένη ἀτμὶς λεπτὴ χαὶ πνευματώδης οὖσα παρεισδύεται καὶ ἀδρύνει τοὺς ὄγχσυς. (17) Τάἀυτὸ τὲ τοῦτο συμᾷαίνει χαὶ ὅταν εἷς τὰ οἰχία τεθῇ χύδην, δι᾿ ὃ χαὶ τὸ ἐπίμε- τρὸν ποιεῖ τὸν γὰρ dtuòv τὸν ἀνιόντα λεπτὸν ὄντα δέχεται καὶ διὰ τοῦτο εἰς βάθος χαταβάλλουσιν ὅπως πλέον ἀνίη πάντα δὲ ταῦτα διασημαίνει χαὶ ἔτι πρὸς τούτοις ἣ ἐμδαλλομένη γῇ καὶ ἄχοπον παρέχουσα χαὶ ἀνοιδίσχουσα ὅτι δύναταί τινα δι᾽ αὑτῶν ἕλχειν τροφὴν ἄνευ τῶν ῥιζῶν, ὅθεν χαὶ ἢ ὑκὸ τῶν πνευμάτων χαὶ τοῦ ἀέρος οὐχ ἄλογος. XIV. Τὸ δὲ τῆς ἐρυσίδης χοινὸν οὐχ ἧττον ἀλλὰ μᾶλλον ἅπτεται τῶν σιτωδῶν, χριθῆς δὲ μᾶλλον ἢ πυροῦ διά τε τὸ γυμνοτέραν εἶναι τὸν δ᾽ ἐν χιτῶσι πλείοσι χαὶ διὰ τὸ ἐγγυτέρω τοῦ στάχυος ἔχειν τὸ φύλλον ὅθεν ἡ ἀπόχυσις ἐν ᾧ μένει χαὶ ἣ δγρότης ὥστε σαπεῖσα μᾶλλον ἅπτεται' καὶ ἔτι τὸν στάχυν ὀρθὸν εἶναι καὶ πυχνότερον' ἀπορρεῖ γὰρ ἧττον δι᾽ ὃ καὶ ἐπι- χύπτειν ξυμφέρει καὶ ἀπολλύει τὸ συνεχὲς θᾶττον, ἐν δὲ τῷ μανῷ πρὸς τοῖς ἄλλοις χαὶ διεχπίπτει ἣ ὑγρότης. Ἢ δ᾽ αὐτὴ αἰτία καὶ τῇ λευχῇ πρὸς τὰς ἄλλας, ἅπαντα γὰρ μάλιστα ἔχει τῶν ἄλλων. (2) Τῶν δ᾽ ὀσπρίων μάλιστα ἐρυσιδᾷ χύαμος καὶ διὰ τὸ πολύφυλλος εἶναι πολλαχόθεν χαὶ διὰ τὸ πυχνοσπορεῖσθαι χαὶ διὰ τὸ τὴν ὑγρότης μάλισϑ᾽ ἕλχειν εἰς ἑαυτὸν διὰ τὴν μάνωσιν καὶ ἔτι διὰ τὸ πρὸς τῇ yi μάλιστα τὸν χαρπὸν ἔχειν" σήπεται γὰρ ὑάλιστα τὰ χάτω διὰ τὴν ἄπνοιαν, Καὶ ὅλως δὲ τῶν χεδροπῶν τὰ τοιαῦτα. (3) ᾿Ερυσίδη δὲ ᾿αἶψίς τίς ἐστι τοῦ ἐφισταμένου ὑγροῦ, δι᾽ ὃ πολὺ μὲν ὕσαντος οὗ γίνεται, χαταπλύνεται γάρ" ἐὰν δὲ ψεχάδες ἢ καὶ δρόσοι πλείους γένωνται καὶ ὁ ἥλιος ἐπιλάθη χαὶ ἄπνοια τότε σήπεται δι᾿ ὃ χαὶ ἐν τοῖς εὔπνοις καὶ με- TEMPOL ἧττον ἐν δὲ τοῖς xofdorc χαὶ δροσοθόλοις μᾶλλον. Καὶ πανσελήνοις δὲ μᾶλλον ὅτι συνεργεῖ καὶ ἡ τῆς σελήνης θερμότης καὶ ὅλως 8 ἀὴρ ὑγρότερος. (4) Πάντων δ᾽ ἐπιχηρότατον ὃ πίσος " πρὸς μὲν τὰς ἐρυ- αἰδας ὅτι πολύφυλλον καὶ χαμαισχιδὲς καὶ εὐαυξές" συμπληροῖ γὰρ τὸν τόπον χἂν ἀραιὸς 7° πρὸς δὲ τὰ ψύχη καὶ τοὺς πάγους ὅτι ἀσθενόρριζον. Σχωληκοῦται δὲ μάλιστ᾽ ἣ μόνα πυρὸς χαὶ ἐρέῤινθος, οὐχ ἐν τοῖς αὐτοῖς δὲ ἑκάτερος, ἀλλ᾽ ὃ μὲν ἐν τῷ χαρπῷ ὃ δὲ ἐν ταῖς ῥίζαις, ἄμφω δὲ διὰ γλυχύτητα. ‘O μὲν ἐρέ- όινθος ὅταν fi ἅλμη περιπλυθῇ καθάπερ εἴρηται, ὁ δὲ πυρὸς ὅταν fi ῥίζα ὑγρανθῇ. (6) Ζωοποιεῖ δὲ σηπό- μενα τὰ γλυχέα᾽ γλυχύτερον γὰρ ὃ πυρὸς χριθῇς δι᾽ ὃ καὶ τὸ ἄχυρον ἥδιον. Ὃ δὲ σχώληξ γινόμενος ὅταν ἐξαναλώση τὴν ἐν τῷ χαλάμῳ τροφὴν αὐτὸς ἣ ὥστε ὅλον ἐξαπολλύναι τὸν στάχυν ἣ κατὰ θάτερον μέρος. Ταῦτα μὲν οὖν χαὶ τὰ τοιαῦτα χαθάπερ νοσήματος ἔχει χώραν ὧν οὐ χαλεπὸν τὰς αἰτίας ἰδεῖν. XV. Περὶ δὲ τῶν θερινῶν σπερμάτων οἷον σησάμου, ἐρυσίμου, xéyypov, ἐλύμων,., ἐπὶ τοσοῦτον μὲν εἰπεῖν ἐστι παντὶ πρόχειρον ὅτι δι᾽ ἀσθένειαν ταύτην τὴν ὥραν 202 sol autem insecutus simul proprium humorem educit et semina comprimit. Si vero in acervos compositum sit, humectatur et vapor tenuis àereus sursum adscendens insinuat se seminibus eaque grandiora reddit. (7) Idem evenit cum in horreis effusum conditur, quo mensura augetur; ascendentem enim vaporem tenuem recipit, quamobrem strata altiora faciunt quo plus vaporis ex- surgat. Hec igitur omnia, quemadmodum ‘terra quo- que injecta, qua et a vermibus defenduntur et paul. lulum intumescunt, demonstrant semina ipsa per se sine ope radicum alimentum attrahere posse, ita ut non abs re dictum sit ab aere quoque et ventis ali posse. XIV. Rubiginis vitium commune quidem est omnium, maxime autem infestat frumentacea, magisque hordeum quam triticum, quia illud nudum est; hoc vero tunicis tectum pluribus, et quia in hordco spice propius est folium illud e quo ista erumpit, sic ut humor in eo re- tentus putrefactus spicam invadat. Confert etiam spice situs erectus et densitas quae humoris defluxum probhi- bent, unde juvat spicam inclinatam nutare : adde quod spice continuitas citius interitum affert, in laxa autem preter cetera humor quoque facile delluit. Eadem est eausa cur album hordeum maxime ei vitio sit obnoxium, id enim maxime ea omnia habet quibus illud concipitur. (2) Inter legumina rubigine maxime corripitur faba, tum propter foliorum multitudinem in partibus omnibus, tum quia densa seritur, tum etiam quia propter raritatem inaxitne humorem attrahit, denique quia omnium maxime terra» propinquum fructum habet : iaxime enim partes infera: putrescunt, quoniam minime a vento tanguntur. Ac omnino legumina ejusmodi rubigini sunt obnoxia. (3) Rubigo est putredo quaedam humoris remanentis ideoque nulla consistit sì largi imbres incesserint, qui- bus iste abluitur : sed si minute pluvi& vel rores plures, solque insecutus fuerit aura silente, putredo existit. Prup- ter id minus sentitur locis ventosis et editioribus, magis in concavis roscidisque. Et magis pleniluniis : lune enim calor et aer humidior putredinem adjuvant. (4) Maxime omnium injuriis obnoxium est pisum : rubigini propter foliorum multitudinem et quia humi in ramulos multos spargitur citoque augescit, breviter enim omne spatiun implet tametsi rarum seratur; frigori et gelicidio propter imbecillitat em radicum. A vermibus eroduntur aut maxime aut sola triticum et erebinthus, sed non utrumque iisdem in partibus, sedillud in fructu hic in radice, utrumque vero dulcedinis causa; erebinthus abluta salsugine ut dixi- mus, triticum radice nimio humore correpta. (5) Vermes gignunt dulcia cum putrescant. Triticum enim dulcius est hordeo, ideo palea quoque suavior. Vermis genera- tus ubi alimentum in culmo absumsit ipse aut ut totam spicam pessumdet aut alteram ejus partem. Hxc igitur ac cetera hujusmodi morbi loco haberi possunt, quorum causas exquirere non difficile est. XV. De seminibus estivis, sesamo, erysimo, milio, elymo, hactenus causa in promtu est, quod propter imbecillitatem et quia cito perficiuntur, isto anni tempore 10 15 20 25 40 48 264 σπείρεται χαὶ διὰ τὸ ταχὺ τελεοῦν᾽ ἣ δὲ φύσις αὐτῶν ποία τις ἂν εἴη, σχεπτέον" οὐδὲ γὰρ γεώδης ὥσπερ τῶν ὀσπρίων οὔτε πάντη χούφη᾽ τὸ γὰρ σήσαμον λιπαρὸν χαὶ δεόμενον πέψεως. Καὶ τοῦτο μὲν μονόρριζον ὃ δὲ χέγχρος xal πολύρριζον χαὶ βαθύρριζον χαὶ πολυ- χάλαμον ὥστ᾽ εἰς ἀμφότερα μεριζομένης τῆς τροφῆς καὶ τῆς δυνάμεως ypovuotepov ἐχρῆν εἶναι. ᾿'Γὸ γὰρ σήσαμον ἐπεὶ μονόρριζον καὶ βαθύρριζον ἄνω πᾶσαν ἀφίησι τὴν δύναμιν: ἀλλ᾽ ἀντίχειται τούτῳ τὸ λιπαρόν" τὰ γὰρ αὖ γλίσχρα πλείονος πέψεως δεῖται, Ταῦτα δ᾽ ὥσπερ εἴρηται πάντα πολύχαρπα. Περὶ μὲν οὖν τούτων σχεπτέον () Ἐπεὶ δ᾽ ὅλως εἰπεῖν τὰ μιχρόχαρπα πολυ- καρπότερα καθάπερ τά τενῦν εἰρημένα χαὶ οἵ φαχοὶ δὴ χαὶ ὅσα τοιαῦτα xal ἐπὶ πᾶσι τὰ πολυχούστατα λεγόμενα xUpurvov τε καὶ μήχων χαὶ ὅλως δὴ τὰ λαχανώδη πάντα χαὶ τὰ ἐναγγειόσπερμα πολύχοα τίς ἂν οὖν αἰτία τούτων εἴη; πότερον ὅτι τὰ μιχρὰ ῥᾷον ποιῆσαι " χαὶ γὰρ ζῶά φάμεν ἔνια τοιαῦτα χαὶ μάλιστα δὴ τὰ ὠοτόχα χαὶ σχωληχοτόχα - ἣ αὔτη, μὲν ἔξωθεν ἄλλην δέ τινα οἴχειο- τέραν ζητητέον ; ἐπεὶ χαὶ τῇδε διαφέρει τῶν περὶ τὰ ζῶα - τῶν μὲν γὰρ ἐχτρέφει τὰ ὠὰ xal τελειοῖ χαὶ ὅλως ζωογονεῖ τὸ περιέχον ὥσπερ χαὶ ἐν τοῖς πρότερον εἴ- ρηται. Τῶν δὲ χαρπῶν ἐν αὐτοῖς τοῖς φυτοῖς ἡ ἐχτροφὴ xal τελείωσις ὥστε πλείονος δεῖ δυνάμεως. (3) Πρὸς δὲ θησαυρισμὸν ἄριστα μὲν χέγψρος καὶ ἔλυμος χαὶ σήσαμον χαὶ θέρωμος καὶ ἐρέδινθος, τὰ μὲν ὅτι πο- λυχίτωνα χαὶ ξηρὰ, τὸ δ᾽ ὅτι λιπαρὰ, 6 δὲ θέρμος χαὶ ὃ ἐρέδινθος ὅτι πιχρότητά τινα ἔχουσι χαὶ δριμύτητα. Διατηροῦσι δ᾽ αὗται τὸ ἀπαθὲς ὥσπερ εἴρηται δθεν χαὶ διαφθειρόμενα (μόνα) τῶν σιτωδῶν οὐ ζωοῦται χαθάπερ οὐδὲ τὰ τῶν λαχάνων: χαὶ γὰρ ταῦτα ἄζωα χαὶ ὅσα δὴ τῇ ξηρότητι ἢ τῇ δριμύτητι. (4) Συμόαίνειν γὰρ ὥσπερ ἀνάμιξίν τινα γίνεσθαι τοῦ ἔξωθεν. Σηπόμενον δὲ ἕχαστον ἴδιον γεννᾷ ἐκ τῆς οἰχείας ὑγρότητος οἷον οἱ μὲν πυροὶ χαὶ ai χριθαὶ τοὺς χίας ὃ δὲ χύαμος τὸν ὑπό τινων χαλούμενον μίδαν' ὡσαύτως δὲ χαὶ οἱ φαχοὶ χαὶ af ἀφάχαι χαὶ πίσοι χαὶ ἄλλα. Τὸ δὲ αἴτιον χοινὸν πλειόνων᾽ οὐ γὰρ μόνον ἐν τοῖς χαρποῖς ἀλλὰ χαὶ ἐν τοῖς δένδροις χαὶ μετὰ ταῦτα τοῖς ξύλοις" χαὶ ὅλως ὅσα τῶν ἀψύχων ζωογονεῖται διαφόρους ποιεῖ πάσας τὰς μορφὰς ὡς ἂν ἐξ ἑτέρας ὕλης. XVI. ‘O δὲ χονιορτώδης σῖτος θᾶττον σήπεται χαὶ ὃ ἐν τοῖς χονιατοῖς ἢ ἀχονιάτοις οἰκήμασι διὰ τὸ πλείω θερμότητα ἔχειν. Καὶ γὰρ ὃ χονιορτὸς θερμὸς ἅτε ξηρὸς ὧν χαὶ τὸ χονίαμα ὅταν ἀναδέξηται τηρεῖ τὴν θερμότητα. ἐπεὶ καὶ ἀθρόος καὶ κατὰ βάθους ὦν, πλείων γὰρ ἢ θερμότης. Θᾶττον δὲ πολὺ χόπτεται χριθὴ πυροῦ διὰ τὸ μανότερον εἶναι χαὶ γυμνότερον. Τά- χιστα δ᾽ ὃ χύαμος " θερισθεὶς γὰρ εὐθὺς χαὶ συντεθεὶς ἐνιαχοῦ χαθάπερ ἐν Θετταλίᾳ. (2) Φαίνεται δὲ χατὰ τοὺς τόπους. Παρ᾽ ἐνίοις γὰρ ἀσηπτότατος ὥσπερ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἴρηται περὶ ᾿Απολλωνίαν χαὶ περὶ Τά- pavta. Καὶ ἀναπληροῦσθαι δέ φασι χοπέντα, Τοῦτο μὲν οὖν σχεπτέον. Ἀχόπως δὲ ἔχει τάδε" θέρμος, rHEOPHRASTI seruntur. Sed explicanda etiam natura et compositio earum. Est autem nec terrena ut leguminum, neque pe- nitus levis. Sesamum enim pingue est coclioneque opus habet : et hoc quidem radice singulari nititur; milinm vero radicibus pluribus et alte demissis; multosque caules habet, itaque cum vires et alimentum dividuntur inter radices et culmos, lentius perfici deberet. Sesamum enim, quod radice simplici altaque est sursum vires omues intendit, sed obstat ejus natura pinguis, quo- niam glutinosa omnia majore coctione indigent. Hec autem ut diximus omnia fecunda sunt. De his igitur amplius erit considerandum. (2) Cum in universum, que parva edunt semina, fertiliores sint piante, ut modo dicta et lentes similesque et ante omnia qua fero ferti- lissima esse feruntur cyminum, papaver et totum genus olerum atque que vasculis inclusa semina gerunt fertilia sint, queenam hujus rei causa esse videtur ὃ utrum quiz minora sunt perfici possunt facilius? idem enim in asi malia quaedam cadit, inter que ovipara praesertim fecunda sunt. An causa heec externa est, alia vero magis pro- pria querenda? Nam inter utrumque genus hoc etiam interest, quod illorum ova ab aere circumdante aluntar perficiunturque ita ut tandem animantia evadant, ἔπι- gum vero nutritio et perfectio in ipsis stirpibus fit, quare majore vi opus est. (3) Omnium optime condita servan- tur milium, elymus, sesamum, lupinus, erebiothus, pars quia tunicis tecta et sicca, pars quia pinguia, lupiae ct crebinthus quod amaritudinem quandam et acrimoniam habent. He, vero inaffecte manent ut diximus, quam- obrem vel corrupte he sole ex omni frumentaceo genere animalia non pariunt, uti neque olera. Nam hec que- que absque animalculis sunt uti omnia sicca et acria. ii) Evenit enim ut quaedam quasi admixtio rei externa fiat. Quodque vero putrescens proprium aliquid ex humore suo gencrat, ut triticum et hordeum cias, faba quod nonsul- lis midas audit, eademque ratione lens, aphaca, pisum ct alia. Causa vero pluribus communis est. Non enim ad fruges solum sed etiam ad arbores et deinde ad ligna pertinet, ac omnino quacunque e corporibus inanimati animalcula generant, omnium formas procreat diversas quippe e diversa materie oriundas. XVI. Frumentum pulverulentum citius putrescit et quod in horreis opere tectorio laevigatis conditur quam quod in non Ievigatis, quoniam caloris plus sentit. Ete- nim pulvis calidus est, quia siccus et tectorium calorem susceptum servat : nam triticum constipatum et cumu- latum calorem auget. Hordeum multo citius vermicu- latur quam triticum quia magis laxum nudumque est; citissime vero faba, vel post ipsam collectionem condi- tum nonnusquam ut in Thessalia. (2) Manifesto autem secundum loca (differentia obtinet) : manet enim alicubi incorrupta, ut apud Apolloniam et Tarentum, quod dixi- mus in historia; quin etiam vermiculatum recreari et repleri narrant, sed hoc accuratius examinandum ἐπὶ. DE CAUSIS PLANT. V. 1. χέγχρος, αἰγίωψ, da σήσαμον, ἐρέδινθος καὶ ὅλως τὰδριμέα. ‘O utvouv αἰγίλωψ πολυχίτων, ἢ δ᾽ αἶρα γυμνὴ, δι᾽ ὃ καὶ ἄλλῃ τινὶ δυνάμει. 'Γὸ δ᾽ ὅλον ἄχοπα τὰ μὲν ξηρότητι δι’ ὃ καὶ ἡχάχρυς χρονιώτερον, τὰ δὲ ἀμιξίᾳ χαὶ χαθαρότητι χαθάπερ ὁ χόνδρος, τὰ δὲ χυμῶν φύσει καὶ δυνάμει φυσιχῇ χαθάπερ ἐρέόινθος, θέρμος, σήσαμον, τὰ δὲ τῷ πολὺ τὸ ἀποστέγον ἔχειν ὥσπερ δ ὦ ὥχρος, ἅμα δὲ τοῦτό γε χαὶ ξηρὸν καὶ θερμόν. Τῷ dì σίτῳ χοπέντι βοήθεια ταχίστη τὸ εἷς τὴν ἅλω φέροντας ἀπιχμῆσαι. Καὶ τούτων μὲν σχεδὸν ἐνταῦθά που τὸ αἴτιον. (3) Ὃ δὲ παρά τινων ζητεῖται διὰ τί ποτε ὃ χεχομμένος σῖτος χαὶ παλαιὸς ὕδατος͵ μὲν ἐπι-- χεομένου θερμοῦ διαδλαστάνει, ---- ταύτην γὰρ δὴ διά- πεῖραν \apbdvovaw εἰ φύτιμος ὅταν ἐμθάλλοντες εἰς σχαφίον ἐπιχέωσι, — σηπόμενος δ᾽ οὐ διαθλαστάνει, — χαίτοι ἡ σῆψις ὑπὸ θερμοῦ καὶ ἐν ὑγρῷ fori, — xo- μιδῇ δόξειεν ἂν Tap ὁμωνυμίαν εἶναι. Διαφέρει γὰρ ἥ τε φθαρτιχὴ καὶ ἢ γόνιμος θερμότης χαὶ ἣ ὑγρότης δὲ ὡσαύτως. Εστι δ᾽ ἡ μὲν σήπουσα ἀλλοτρία χαὶ φθαρτιχὴ, ἢ δὲ τοῦ ὕδατος τοῦ θερμοῦ συμυετρίαν τινὰ ἔχουσα" δεῖται γὰρ τοιαύτης πρὸς τὴν βλάστησιν. (4) ᾿Επεὶ τρόπον τινὰ παρόμοιον καὶ εἴ τις ἀποροίη διὰ τί ἢ θερμότης χαὶ ἣ ὑγρότης χαὶ ὑγείαν ἐν τοῖς σώμασι ποιοῦσι χαὶ νόσον' δῆλον δ᾽ ὡς οὐχ at "αὐταὶ ἀλλ᾽ ὡς ἕτεραι χαὶ ἐναντίαι. Θερωὸν δ᾽ ἐπιχέουσι διὰ τὴν ἀσθένειαν τῶν σπερμάτων ὅπως μὴ χαθάπερ ἐχ- παγῇ διά τε τὸ θᾶττον ἀποδηλοῦν᾽ ἐπεὶ οἵ γε μὴ παν- τελῶς διεφθαρμένοι χαὶ ἐν ψυχρῷ διαδλαστάνουσι. Συμδαίνει δὲ χαὶ χόπτεσθαι χαὶ σήπεσθαι δι᾽ ἀλλο-- τρίας θερμότητος. ΒΙΒΛΙΟΝ Ε΄. I. Τῶν δ᾽ ἐν τοῖς δένδροις χαὶ φυτοῖς τὰ μὲν αὐτό- ματα γίγνεται, τὰ δὲ ἐχ παρασχευῆς χαὶ θεραπείας, ἑχάτερα δὲ αὐτῶν ἔχει διαίρεσιν" τῶν γὰρ αὐτομάτων τὰ μέν ἐστι φύσει, τὰ δὲ παρὰ quat” χαὶ γὰρ ἐν τοῖς φυτοῖς ὑπάρχει τι τοιοῦτον ὥσπερ χαὶ ἐν τοῖς ζώοις" οἷον ἐάν τι μὴ τὸν οἰχεῖον ἐνέγχῃ βλαστὸν ἢ χαρπὸν ὃ μὴ κατὰ τὴν τεταγμένην ὥραν ἣ μὴ dx τῶν εἰωθότων μερῶν ἥ τι τοιοῦτον ἕτερον ἅπαντα γὰρ ταῦτα παρὰ φύσιν" τῶν δὲ ἐχ τέχνης καὶ θεραπείας τὸ μέν ἐστι συνεργοῦν τῇ ἢ φύσει πρὸς εὐκαρπίαν καὶ πλῆθος, τὸ δὲ εἰς ἰδιότητα καὶ τὸ περιττὸν τῶν καρπῶν, οἷον τὸ mora: βότρυν ἀγίγαρτον ἢ ἐχ τοῦ αὐτοῦ χλήματος μέλανα χαὶ λευχὸν φέρειν ἢ xal ἐν αὐτῷ τῷ βότρυϊ χαὶ ὅσα δὴ τοιαῦθ᾽ ἕτερα ποιοῦσι, πλείω γάρ fat (2) περὶ μὲν οὖν τῶν κατὰ φύσιν καὶ τῶν ν συνεργούντων τῇ φύσει πρότερον εἴρηται" περὶ δὲ τῶν παρὰ φύσιν χαὶ ὅσα πρὸς τὸ περιττὸν ἄχει νῦν λεχτέον χαὶ πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῶν παρὰ φύσιν ἢ ὄντων δοκούντων χαὶ γὰρ τούτων ἐστί τις αἰτία καθάπερ ἐν τοῖς ζώοις" οἷον ὅσαι Βα. τάρωροι χαρποτοχίαι χαὶ μὴ ἐκ τῶν αὐτῶν μερῶν γί- 265 Verminibus non sunt obnoxia lupinus, milium, ®gilops, era, sesamum, erebinthus et omnino acria. Afque eegilops quidem tunicis tectus sed era est nuda, quare ci alia facultas esse debet. Omnino a vermibus libera manent alia ob siccitatem, quamobrem etiam hordeum tostum magis diuturnum, alia puritate sinceritateque sua ut chondrus, alia succi natura et facultate naturali nt erebinthus, lupinus, sesamum ; alia quod tegmen ido- neum habent ut ochrus, idque simul siccum calidumque est. Frumento vermiculato presentissimum remedium est area illatum ventilare. Atque h® fere sunt cause» eorum, de quibus diximus. (3) A quibusdam autem queritur quid sit quod frumentum vermiculatum et ve- tus aqua tepida affusa germinet, — hoc enim modo pa- tinee injectum explorant num pullulandi facultatem reti- nuerit, — putridum autem non germinet, — quanquam putredo vi caloris in corpore humecto fit : — oritur haec dubitatio profecto vocis ambiguitate. Interest enim inter vim genitalem et corruptricem tam caloris quam humo- ris : calor enim qui putredinem creat alienus et exitialis est : sed aqua tepidao calor temperationem habet eam que germinationi accommodata est. (4) Etenim haec queestio similis fere est ei qui fiat ut calor et humiditas cum sanitatem corporibus faciant tuni morbum : scilicet exe facultates non sunt esedem sed contrarie. Aqua calida affunditur propter seminum imbecillitatem ne tan- quam gelentur et quia sic potestatem citius indicant; etenim quae non penitus corrupta sunt frigida etiam perfusa germinant. Vermiculationis autem et putredì- nis causa est in alieno calore. LIBER V. I. Eorum, que in arboribus plantisque fieri videmus, alia sponte proveniunt, alia opera hominis et cultu exis- tunt, utrumque vero duplici ratione. Eorum qua spente fiunt pars e natura lege sunt, pars contra naturam. Talia enim non minus in plantarum genere reperiuntur quam in animalibus, ut si qua stirps germen aut fruc- tum non suum, aut non justo tempore aut in loco non solito edit, haec enim omnia preter nature legem fiunt. Qua vero arte et cultu fiunt, aut naturam adjuvant ad fructuum bonitatem et copiam , aut ad peculiarem et ex- quisitum fructuum habitum, veluti cum uvara sine vi- naceis creat, aut cum facit ut idem palmes nigras pal- lidasque uvas ferat, aut eadem uva utriusque coloris acinos, et que sunt artis alia opera : complura enim sunt. (2) Jam cum de iis que e nature lege fiunt ac de iis qua naturam adjuvant in superioribus dictum sit, nunc de iis disputabimus qua prater nature legem fiunt et qua ars exquisitiora efficere studet. Primum igitur de iis quss preter natura legem aut sunt aut esse putantur, nam haec quoque pariter ut in animalibus ad 45 266 νονται" λέγω δ᾽ οἷον εἴ ποτε συχῇ xatà χειμῶνα τοῦ ἦρος δποφαίνοντος ἤνεγχε καρπὸν καὶ δόα καὶ ἄμπελος sx τῶν ἀχρεμόνων χαὶ ἐχ τοῦ στελέχους καὶ εἶ δή τι παραπλήσιον τουτοισί" (3) πρὸς δὴ ταῦτα λαθεῖν δεῖ πρῶτον ὅτι συμδαίνει τὰ τοιαῦτα τοῖς πολυχάρποις καὶ ὑγροῖς οἷον ἀμπέλῳ καὶ τοῖς εἰρημένοις " ἅπαντα γὰρ ταῦτα ὑγρὰ καὶ πολύχαρπα" ξηρῷ δ᾽ οὐδενὶ χαὶ ὀλιγοχκάρπῳ. Δεύτερον δὲ πρός τε τὰς βλαστήσεις χαὶ χαρποτοχίας τὰς παρώρους ὅτι πάντων ἔχουσί τινας ἀρχὰς ἐν αὑτοῖς βλαστητιχὰς ἣ χλῶνες ἢ πτόρθοι ἢ ἀχρεμόνες ἣ ὅτι χρὴ χαλεῖν τὰ ἐσχατεύοντα τῶν δένδρων’ οὐδὲν γὰρ ἐπὶ πᾶσι χοινὸν, ἀλλ᾽ ἔνια προση- Ὑορίας τινὰς ἔχει καθάπερ dalla, χράδη, xa χα- λοῦσι δέ τινες χαὶ χλῶνας, (4) Ὅτι δὲ ἔχουσιν ἀρχάς τινας τοῦ βλαστάνειν φανερὸν ἐκ τῶν χαταπηγνυμένων ἃ πολλάκις ἀρριζώτων ὄντων τῶν χάτω μεθίησι βλα- στὸν. [Οἷον χλήματα χαὶ χράδαι χαὶ ἐλάας χάραχες ἐνίοτε δὲ χαὶ μὴ χαταπαγέντα, ἀλλ᾽ ἀφηρημένα χα- θάπερ τά τε χλήματα χαὶ τὰ τῆς ἐλάας ξύλα, Τρίτον δ᾽ ὅτι cupbalver τὴν πάρωρον βλάστησιν γίνεσθαι χειμώνων μαλακῶν ἢ νοτίων γενομένων" éx τούτων γὰρ οὐχ ἂν δόξειεν ἄλογον εἶναι τὸ συμδαῖνον ἦθροι- σμένης τῆς γονίμου δυνάμεως χαὶ ὑγρότητος ὁτὲ μὲν χαθ᾽ αὑτὴν, ὁτὲ δὲ λειπομένης τῆς ἔμπροσθεν, ἀφ᾽ ἧς δ χαρπὸς ἦλθεν. “Ὥσπερ cupbalver καὶ ἐπὶ τῆς συχῆὶς. “ὙὙπολειπομένης γὰρ πλείονος τῆς τοιαύτης δγρότητος ὅταν ἀὴρ ἐπιγένηται μαλαχὸς καὶ ὑγρὸς χαὶ θερμὸς. ἐξεχαλέσατο τὴν βλάστησιν. (8) Ὅτι δὲ τοῦτο συμ- βαίνει φανερὸν εἰ ἐχ τούτου τοῦ μέρους ὁ καρπὸς ἀνίεται ὅθεν xal οἱ πρόδρομοι. Τάχα δὲ χαὶ ci πρόδρομοι διὰ τὴν μαλαχότητα τοῦ ἀέρος προτεροῦσί τε χαὶ πέτ- tovzar μᾶλλον’ εἰ δ᾽ ἄρα μὴ τοῦτο, ἀλλὰ τἄλλά γε πάντα διὰ τὰς αὐτὰς χαὶ παραπλησίας αἰτίας ἐστὶν Titor γενομένων τινῶν ὑπολειμμάτων ἣ χαθ᾽ αὑτὰ συν- ἰισταμένων ἀμφοῖν" (6) οὐχ ἄλογον δὲ, οὐδ᾽ ἕτερον" προῦὔπάρχει γὰρ di τοῦ δένδρου πρὸς ἄμφω φύσις ὑγρά τις οὖσα χαὶ πρόδλαστος ὥστ᾽ ἂν εὐδίαι πλείω γρόνον ἐπιγένωνται χαὶ τοῦ χρώματος ποιεῖν τὴν μεταβολήν" ἐπεὶ τόν γε χυλὸν οὐ δύναται πέττειν οὐδαμῶς. ἀλλ᾽ ἢ φαντασία σχεδὸν γίνεται κατὰ τὴν χρόαν. Οἱ δ᾽ ὄλυνθοι συνεργούσης ἤδη τῆς ὥρας πεπαίνονται μέχρι τινός - ἔτι δ᾽ οὗτοί γε χατὰ φύσιν πώς εἶσιν. ᾿Ἀεὶ γὰρ γίνονται τὴν αὐτὴν χαὶ τεταγμένην ὥραν ὥσπερ xal ὃ τῶν διφόρων συχῶν λεγομένων χαρπός᾽ (7) ἀλλ᾽ ἐπὶ τοσοῦτον τὸ ὅμοιον ληπτέον ὅτι παραπλησία τις ἢ αἰτία πάντων ἐχ τοῦ συνίστασθαι τὴν τοιαύτην ὑγρότητα χαὶ δύναμιν δι’ ὃ καὶ ὄπισθεν τοῦ φύλλου πάντα ταῦτα γίνεται χαὶ οὖχ ὥσπερ τὸ σῦχον ἔμπροσθεν" ἀλλ᾽ αἱ μὲν φύουσαι τοὺς προδρόμους ἀσθενέστεραι τυγχά- νουσιν ὥστε οὐδ᾽ ἐπιμένειν δύνανται τῆς βλαστήσεως γινομένης ἐχεῖσε“ (8) ὅλως δὲ πολυειδές τι τὸ τῶν συχῶν ἐστιν᾽ αἷ μὲν γὰρ ὀλυνθοφόροι μόνον σῦχα δ᾽ οὐ φέρουσιν οἷον aî τοὺς λευχοὺς ὀλύνθους φέρουσαι τοὺς ἐδωδίμους. “Ἑτεραι δὲ φέρουσι καὶ σῦχα χαὶ ὀλύν- THEOPHRASTI causas suas debent referri, ut sunt cum fructus preter justum tempus aut non ex iisdem partibus gignuster, exempli causa si ficus hieme vere appropinquante frue- tum edit, et punica vitisve e ramis grandibus vel e can dice tulit, et quae sunt alia his similia. (3) Ad horem rationem reddendam primum notandum est hzec acci- dere iis que copioso sunt fructu et humidw ut viti & ceteris nominatis humore et fructuum copia conspicuis, nulli autem sicc®@ minusque fecunde plants. Queè deinde ad intempestivam germinationem et fructaem generationem attinet, ea eo explicatur quod omnes frondes aut surculi aut rami, aut quovis alio vocabule arborum partes extreme indicantur, principia germi nandi in se habent. Partes enim iste vocabulo com- muni fere nullo indicantur, sed in quibusdam piantis suis nominibus, ut thaliae, crades, palmitis, quidim etiam frondes nominant. (4) His autem inesse germi nandi principia et facultatem colligitur ex iis ques pea- guntur, quae sxpe partibus inferis non radicatis sercules agunt [ut vitis sarmenta, ficus surculus et olexw palus], interdum vero etiam non defix® sed a parente decisa ut palmites et ligna olew. Tertio animadvertendur est intempestivam germinationem fieri hieme molli et pla- cida austrove flante : ex his enim evenire illud justa de causa videtur siquidem facultas et humor genitalis collectus constipatusque est, tum ipse per se, tum er reliquiis ejus succi ex quo prior fructus creatus fuit. Quod spe in ficu evenit, que si major copia ejusmod humoris reliqua fuerit aere miti, hbumido calidoque invi- tata germina evocavit. (5) Quod ita fieri manifestum fit inde, quod fractus ex eo loco provenit unde et pro dromi; forsan etiam ipse prodromi aeri3 mollitie evo- cate prius apparent et magis maturantur. Sin autem mi- nus hoc ita sit, atcetera omnia iisgem aut similibus de cas sis eveniunt, id est vele reliquiis humoris facultatisque genitalis , vel per se e nova collectione. (6) Et id nec re tioni repugnat, neque diversum est. Nam arboris natura ad utrumque quasi parata est, cum humida et matere germinationis sit ita at si serenitas per longius tempes fuerit, coloris quoque fit mutatio, succus tamen percoqui non potest, sed maturitatis speciem colore tantum pre se fert. Grossi autem adjuvante jam anni tempore ali- quatenus maturantur, qui ipsi quoque quodammodo se- cundum naturam esse videntur, quoniam stato eodemge tempore semper nascuntur, sicut et fructus earum cuum, quas hiferas vocant. (7) Verum similitudinem ita accipere oportet ut similis quadam omnium causa sit humoris et facultatis genitalis collectio, quamobres secundum folia hac omnia enascuntur non supra δἰ legitima ficus. Sed quae prodromos pariunt imbecilliores sunt, quam ut permanere valeant, facto illuc germina- tionis impetu. (8) Omnino vero ficorum genus multi- forme et varium est. Sunt enim qua grossos m0d0 ferant, ficos autem nullas, ut illa que grossos edules DE CAUSIS PLANT. V. 2. θους μέλανας, ἀδρώτους δὲ τούτους 7 καὶ ἐδωδίμους φέρουσαι δὲ τὸν ὄλυνθον ὄπισθεν τοῦ θρίου " γίνονται δ᾽ ἐν αὐτοῖς χαὶ ψῆνες" αἱ δ᾽ ὅλως οὐ φέρουσιν ὀλύν- Gouc. Πάλιν δὲ τοὺς προδρόμους al μὲν φέρουσιν οἷον ἥ τε λαχωνιχὴ καὶ λευχομφάλιος χαὶ ἕτεραι πλείους, αἱ δ᾽ οὐ φέρουσιν: τῶν δὲ φερουσῶν οὐ συν» εχὴς, ἀλλὰ παραλλάττουσα ἣ φορὰ κατὰ τὴν διάθεσιν. ‘Orti μὲν γὰρ ἤνεγχαν, δτὲ δ᾽ οὐχ ἤνεγκαν, ἐὰν δὲ καχῶς οὐχ ἤνεγχαν. (9) Φέρουσι δὲ οὐ παρ᾽ αὐτὸ τὸ θρίον μόνον, ἀλλὰ καὶ κατωτέρω πολὺ χαὶ ἔνιαί γε ἐχ τῶν παχέων σφόδρα" συμδαίνει δὲ ἐνίους καὶ ἐχπέτ- τειν τινὰς τῶν ὕστερον᾽ οὐ γὰρ ἅμα πάντας, ἀλλὰ τοὺς μὲν πρότερον gt a τοὺς δὲ μικρῷ πρὸ τῶν ἐρινῶν" ἐγγύτεροι δὲ οὗτοι τοῦ βλαστοῦ xal τῶν σύχων’ ἀπο» πίπτουσι δ᾽ ἐχεῖνοι πρότερον χαὶ ἧττον ἐχπέττονται " τὰ μὲν οὖν συμθαίνοντα ταῦτ᾽ ἐστὶν, οὐχ ἀλόγως δ᾽ ἂν δόξειεν οὐδέν. (10) Τὸ γὰρ μὴ πάσας φέρειν, ἀλλ᾽ ὅσαι ὑγρότεραι χαὶ ἰσχὺν ἔχουσαι εἷς τὴν ἐπίσπασιν εὔλογον" ἐχ γὰρ τῆς ὑπολοίπου τροφῆς ἐδλάστησεν ἧ σύστασις " ἐφελχυσαμένν͵ δὲ πλέον οὐχ ἄλογον τὸ μὴ πᾶσαν χαταπέψαι tits: τό τε μὴ ἐνδελεχὲς αὐτῶν τούτων διὰ τὸ μὴ ὁμοίας εἶναι τὰς διαθέσεις. Ἀσθε- νεστέρως γὰρ ἔχουσα χαὶ χεῖρον θεραπευθεῖσα δῆλον doc ἔλάττω λήψεται τὴν ὑγρότητα, μὴ λαθοῦσα δὲ πλῆθος, οὐδ᾽ ὑπόλειμμα ποιήσει" ἐπεὶ γεωργηθεῖσα ὁμοίως χαὶ τῶν ἐχ τοῦ ἀέρος συνεργησάντων ἀποδώσει χαὶ τὸ ὕστερον. (11) ᾿Ενίοτε δὲ κἀχεῖνο συμθαίνει μὴ τυχούσης θεραπείας ὥστε τοὺς μὲν προδρόμους ἐνεγχεῖν, τὸν δὲ χαρπὸν μὴ δύνασθαι. Τοῦτο δ᾽ ὅτι τὸ μὲν δπῆρχε προχατειργασμένον, θάτερον δ᾽ ὥσπερ ἐκ καινῆς ἔδει ποιεῖν ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὸ μὴ ἐχπέττειν τοὺς dx τῶν παχέων, ἀλλὰ τοὺς ἄνω μᾶλλον" ἣ γὰρ τροφὴ ἅμα καὶ ἣ θερμότης ἄνω φέρεται xal ὅλως i; τοῦ δένδρου δρμὴ πρὸς τὴν βλάστησιν᾽ ὥσθ᾽ ἅμα συν- νου χαὶ τοῦ θερμοῦ δι᾿ ἀμφοτέρων ἣ ὑπό- λειψις δι’ ὃ xal αἱ βλαστήσεις xal αἵ χατὰ μέρος ἀνθήσεις χαὶ af χαρποτοχίαι τῶν αὐτῶν ὕστερον" ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἱκανῶς εἰρήσθω. (13) Παραπλήσιον δὲ καὶ τὸ συμβαῖνον χαὶ ἐπὶ τῶν ἀμπέλων ἐστίν" χαὶ γὰρ αὗται προύλαστανουσιν ἐνίοτε συνηθροισμένης «ἧς τονίμου χαὶ βλαστητιχῇς ἀρχῆς" ὃ δὲ τόπος ὡρι-- σμένος αὐταῖς, ἐχ τῶν ὀφθαλμῶν γὰρ i βλάστησις" δικοῖα δ᾽ ἂν χαὶ τὰ τοῦ ἀέρος ἐπιγένηται καὶ ἐπὶ πόσον , οὕτω χαὶ τὰ τῆς αὐξήσεως ἀχολουθεῖ. Σκγ εδὸν δὲ χαὶ ὅσα πρωϊῥλαστῇ χαὶ πρωϊανθῇ φύσει ταὐτὸ τοῦτο πάσχει" χυϊσχόμενα γὰρ ἐν ὥρα προκαλουμένων τῶν εὐδιῶν πολλάχις ἀποτίχτει πρὸ τῶν χαιρῶν χαὶ προάγει μέχρι οὗ ἂν ὁ ἀὴρ ὁμαλίζη " τὰς μὲν οὖν παρ- ἔρος βχαστήσεις ἐν ταύταις ὑποληπτέον ταῖς αἰτίαις ναι. HI. Τὰς δὲ μὴ dx τῶν οἰχείων μερῶν, ἀλλ᾽ οἷον ἀχρεμόνων χαὶ στελέχους οὐ πόρρω ταύτης ὅταν ἀδροισμὸς εἰς ταῦτα γένηται τῆς γονίμου δυνάμεως" ἀργῆς γὰρ ἐπισυστάσης È ἐπιρροὴ τῆς τροφῆς ἐξο- 207 albos ferunt; ali» et ficus ferunt et grossos nigros vel edules vel non edules, qui post folium nascuntur ac pse- nes etiam generant; alia grossos nullos ferunt. Rursus quedam prodomos ferunt ut laconica et que ab umbilico albo leucomphalios vocatur, ali» non ferunt. Et que fe- runt non continuo fuerunt sed intermittunt pro habitu plants : modo enim ferunt, modo non, et si male ha- beant, non ferunt. (9) Ceterum edunt eos non modo pone folium sed etiam multo inferius, nonnulle e parte admodum crassa. Interdum accidit ut 8118 posteriorum quoque mature fiant; non enim prodromi omnes simul nascuntur, sed alize prius alia paullo ante caprificos, qui propius germen ct ficum enascuntur, ille vero prius decidunt et minus percoquuntur. Hwec igitur sunt qua ficis evenire videmus, qua quidem omnia causas suas habent. (10) Non enim omnes ( prodromos) ferre, sed eas tantum qua humidiores ct ad attrahendum sat robo- ris habent consentaneum, quoniam ex alimenti reliquiis componuntur: cum vero plus alimenti attractum sit, non potest omne tunc concoquere. Et cur prodromi non continuo generentur causa est quod habitus et affectus nofi semper idem manet. Qua enimimbecilliores et minus bene culte sunt minus sane attrahere possunt humoris, cujus si copia non adest neque reliquize supererunt. Alio- qui si cultus fuerit #equalis columque faverit debitum etiam anno sequente rediet. (11) Cum vero cultura defccerit accidit etiam ut prodromos ferant, fructum autem legitimum ferre non valeant : illud enim tanquam praparatum jam aderat, alterum vero tanquam de novo elaborandum. Sed et illud profecto explicatum habet quod fructus summitate enati magis concoquuntur quam e parte crassa. Nam alimentum et calor sursum ferun- tur sicut omnino arboris impetus ad germinationem fertur : itaque cum una etiam calor sursum feratur utraque fit ratione ut inferiora destituantur. Ob ean- demque causam quadam particulatim germinant et flo- rent per intervalla et eidem fructus serius quoque yene- rantur. Sed de his hactenus. (12) Simile quoque quod in vite evenire videmus : nam hac quoque interdum germinationem anticipat ex collecto antea illo principio genitali atque ad germinandum apto. Sed his locus germinandi certus et constans est ex oculis. Prout au- tem acr et coelum et quamdiu aut commoda aut adversa fuerint, augmentum quoque consequitur. Ac idem ferme omnibus iis accidit, quae natura cito germinant floresque edunt. Conceptum enim suo tempore [τη serenis diebus provocata spe ante justum tempus pariunt atque editum producunt co usque quo aer wequabilem prastet temperiem. Ejusmodi de causis intempestivea fiunt germinationes. II. Germinationes autem, qua non e partibus suis et legitimis, scd e ramis crassioribus et caudice prorumpunt eadem causa nitf videntur, cum humor genitalis in has partes collectus pervenerit : simulac enim principium τ0 15 40 45 268 μοιοῦται τῷ ὑποχειμένῳ χαθάπερ ἐν τοῖς ἄλλοις. ‘H δὲ σύστασις οὐχ ἄλογος εἰς τοιαύτην τινὰ χατὰ μόριον ἔλαθε κρᾶσιν, ἀλλ’ εὐλογωτέρα πολὺ τῆς ἐν ζώοις γινομένης οἷον, εἰ χέρας ἐχ τοῦ στήθους 3A τι τοιοῦτον ἕτερον’ αὕτη γὰρ μείζων ἣ παραλλαγὴ τῶν ἐν τοῖς φυ- τοῖς ὅσῳ μᾶλλον ὁμοιομερῇ τὰ φυτὰ τῶν ζώων" (2) ἐὰν δὲ δὴ xal προδλάστημά τι γένηται τῷ χαρπῷ ἔλαττον ἔτι τὸ ἄτοπον" ἐνίοτε γὰρ χαὶ φύεται χλῆμα ἐχ τοῦ στελέχους ἰσχύσαντα δὲ χαρποτοχῆσαι ταῦτ᾽ οὖκ ἄλογον. ᾿ἈἈλλ᾽ ὅταν αὐτὸς ὁ χαρπὸς ἐχ τοῦ ἀχρε-- μόνος ἢ τοῦ στελέχους ἀτοπώτερον ὥσπερ ἐπὶ τῶν ῥοῶν" αἰτίαν δὲ τὴν εἰρημένην ὑποληπτέον. Αἴ δὲ τοιαῦται παραλλαγαὶ τῶν τόπων ἐλάττους εἰσὶν οἷον. εἴ ποτε συχῇ τις ἤνεγχεν ἐκ τοῦ ὄπισθεν τοῦ θρίου τὸν χαρπόν' μιχρὰ γὰρ ἢ μεταθολὴ χαὶ ὃ τόπος ὅλως οὐχ ἀλλότριος τοῦ συμθαίνοντος. (3) Αἴτιον δὲ ὅτι τὴν μὲν ἐπιδλάστησιν ἀσθενῆ, τὴν δ᾽ ἐνταῦθα cup— ροὴν ἰσχυροτέραν ἔσχεν ὥστ᾽ ὀψιαιτέρας γενομένης τῶν προδρόμων ἐπένειμέ τε χαὶ ἐξέπεψεν. Φαίνεται δὲ xal τῇδε ἧττον ἄτοπον ὅτι γένος τί φασιν εἶναι τοιοῦτον ὃ δὴ χαλοῦσιν ὀπισθοχάρπιον" εἰ γὰρ ὅλως τι πέφυχεν οὕτω χαρποτοχεῖν τῶν ὁμογενῶν οὐχ ἄτοπον συμθῆναί ποτε χαὶ τοῖς μὴ πεφυχόσι τῆς duotag δια- θέσεως γενομένης. (ει) ᾿Επεὶ καὶ τὸ ἐκ τῶν ἀχρεμό- γοῦν ἐνεγκεῖν τινα ὁμοιότητα ἔχει τῇ ἐν Αἰγύπτῳ συ- καμίνῳ" φέρει Tap. δὴ χἀχείνη τὸν χαρπὸν ἐχ ποῦ στελέ χους, οὐχ ἐχ τῶν ἀχρεμόνων εὐδλαστής τις οὖσα καὶ εὔτονος ὡς ἔοιχε πρὸς καρποτοχίαν’ σημαίνει dè τὸ πλεονάχις ἀπὸ τῶν αὐτῶν φέρειν ἀφαιρουμένων Οὐ πεπαίνει δὲ χαλῶς μὴ ἐπιχνισθέντων χαὶ περια : λειφθέντων ἐλαίῳ χαθάπερ ἐλ έχθη διὰ τὴν εὐτροφίαν. χαὶ τὸ πλῆθος τῆς ἐπιρροῆς" ἀφαίρεσίς τε γὰρ γίνεται τῇ ἐπιχνίσει χαὶ τὸ ἔλαιον ἅμα διαθερμαῖνον καὶ ὃ ἥλιος ἀνεῳγμένων ταχεῖαν ποιεῖται τὴν πέψιν. (65) "Foe δὲ παραπλήσιον τρόπον τινὰ τὸ συμδαῖνον τοῖς xatà μέρος ἀνθοῦσιν ἀπὸ τῶν χάτωθεν ἀρχομένοις. ᾿Ἐχείνων τε γὰρ τὰ μὲν ἰσχύοντα καὶ οἷον τετελεωμένα καὶ ἀνθεῖ χαὶ χαρπογονεῖ, τὰ δ᾽ ἀσθενέστερα χαὶ ἐπάνω προσαύξεται καὶ βλαστάνει καὶ ἀεὶ τὸ τελεούμενον ἀνθεῖ, τὴν δὲ τῆς τροφῆς ἐπιρροὴν ἕχαστον εἰς τὴν ἑαυτοῦ φύσιν καταμερίζεται καὶ δύναμιν" χαὶ τούτων ὁμοίως μὲν εἰς τὴν βλάστησιν φέρεταί τι τῆς τροφῆς, ἣ δ᾽ εἰς τὸ ἰσχυρὸν ἤδη χαὶ xaprroyovodv: èxetvo δ᾽ οὕπω δύναται διὰ τὴν ὁγρότητα χαὶ τὴν ἀτέλειαν" χαὶ περὶ μὲν τούτων ἀρχείτω τὰ εἰρημένα. ΠΠ. Τὰς δὲ μεταδολὰς τῶν χαρπῶν εἴ τινες ἢ ἐχ λευκῶν μέλανες ἣ éx γλυχέων ὀξεῖς ἢ ἀνάπαλιν χαθά- περ φασὶν ἐπί te συχῆς χαὶ ἀμπέλου χαὶ ῥόας τοῦτο συμθαίνειν ἐνιαχοῦ μὲν οὐδὲν θαυμαστὸν οὐδ᾽ ὅλως ἄτοπον φαίνεται τὸ τὴν φύσιν, dti μὲν οὕτως, bri δὲ ἐχείνως χαὶ τοῖς μέρεσιν ἀνομοίως φέρειν οἷον τὴν χάπνεον ἄμπελον χαλουμένην: αὕτη γὰρ δοχεῖ τοὺς μὲν λευχοὺς ἐνίοτε, τοὺς δὲ μέλανας χαὶ δτὲ μὲν πάν-- τας τοιούτους, ὁτὲ δὲ τοιούτους φέρειν. Δι᾿ ὃ καὶ THEOPHRASTI constiterit alimentum affluens parti jam formate assimi- latur, ut idem in ceteris fit. Illlud autem consistere non rationi repugnat , quando humor ibi collectus temperaiu- ram hujusmodi in parte aliqua accepit, sed multo magis consentaneum est quam in animalium genere, cum ex pectore cornu erumpit aut huic simile evenit. Huc esim loci mutatio tanto mirabilior est, quanto magis simile; inter se sunt plantarum partes quam animalium. (2)Si vero et germen aliquod precurrerit fructui minus miram est; evenit enim ut e caudice palmes prorumpat quem viribus auctis fructum parere consentaneum est. Atti ipse fructus e crassiore ramo vel caudice prodit, ut ia punica evenit , id magis est mirum ; evenit autem de cana pradicta. Minus a lege declinant ejusmodi mulfatiene loci, ut cum ficus fructum potrie folium tulit : mutatio ‘enim parva est nec locus ab ejusmodi re alienus. (ἢ Causa vero est ea quod supergerminatio imbecilla, cos- fluxue autem alimenti illum in locum validior fuit, ita πὶ generatione prodromorum serius facta his arbor alimea- tum ibi congestum tribuat eosque concoquat. Prastera id eo minus esse mirabile videtur quod genus quoddam esse dicitur quod inde cognomen habeat quod fractam pone folium ferat. Nam si inter congeneres omnino est species ea modo fructifera nihil absurdum est etiam is- ter ceteras que nature non tales sunt uni alterive id accidere cum similem affectum nacta sit. (4) Proventu florum e ramis crassis omnino comparandus cum pre- prietate ficus segyptie : nam et ᾿ς fructum edit e cas- dice, non ex ramis crassioribus, quippe que ad germi nandum prona et valida ad fructificandum est, cujes rei argumentum est quod fructu decerpto eum sepins ceden ex parte repetat. Neque bene concoquit nisi scalpatar olcoque inungatur propter aflluentis alimenti copiam abundantem. Vulnere enim humor detrabitur et oleun simul calefaciens una cum sole pomum apertum cile maturationem perficit. (5) Quod hic accidit quodam- modo comparare licet cum iis qua particulatim fiorat initio facto ab inferiore parte : nam in his ex qua pe convaluerunt partes et tantum non perfecte sunt forest et fructus generant, imbecilliores vero superius site ae- gescunt et germinant, ita ut semper id quod ad perfec- tionem venit floreat, affluens alimentum autem quegee pars nature sue et viribus dispertitur et accommodit. Eodem ergo modo in illis pars alimenti in germinationem convertitur, pars in id quod jam convaluit fructamque generat, cui operi illud nondum idoneum est quoad δε- midum nimium et imperfectum est. Atque de his hec dicta sufficiant. III. Mutationes fructuum fieri, ut quidam ex albis nigros aut ex dulcibus austeros evadere aiunt aut contra, quod observatum esse in fico , vite et punica, locis qui- busdam non est mirum, neque omnino rationi repugnare videtur, naturam fructus nunc hoc nunc illo modo pro- ferre, saepe etiam diversos partibus, ut in vite ea que fuliginosa vocatur evenit, quam uvas alias albas aliss nigras, interdum omnes albas nigrasve ferre traditor. Quamobrem nec vates hoc portenti loco habent : qued 270 τις ἄλφω ταῦτα συνθήσει χαὶ τὸν χρόνον λανθανειν καὶ τὴν μεταδολὴν εἶναι βραχεῖαν" (1) ἐπεὶ ἔν γε τοῖς ἐπετείοις oÙx ἄλογον οὐδ᾽ ὁμοίως ἐφ᾽ ὧν συμόαίνει θαυμαστὸν εἴπερ ἄρα cupbaiver χαθάπερ ὅταν ἐκ πυ- ρῶν alpa γένηται διά τε τὸ πολλάχις γίνεσθαι χαὶ διὰ * πὸ τὴν αἰτίαν οἴεσθαί πως" al γὰρ ὑπερομόρίαι ποιοῦ: 10 20 80 40 45 60 σιν" εἰ δὲ χαὶ ἐχ τῶν alposv εἰς πυροὺς πάλιν ἀποχα-- θίσταται, τοῦτο θαυμασιώτερον" εἴη δ' ἂν ὥσπερ ἀ- σθένειά τις ἢ νόσος γεγενημένη τοῦ σπέρματος ἥτις ἀπολύεται μεθισταμένων ἄρα τῶν περὶ τὸν ἀέρα καὶ τὴν τροφήν. ᾿Αλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ἐπὶ πλέον εἴρηται συμπαραλαμθάνοντα πρὸς τὴν τῆς αἰτίας πίστιν τὰ διολογούμενα. ΙΝ. 'Tò δ᾽ ἐνεγκεῖν ἄμπελόν ‘tore χαρπὸν ἄνευ φύλλων ὡς μὲν ὅλως εἰπεῖν οὐ πιθανὸν, ὡς δὲ μιχρᾶς τινος γενομένης βλαστήσεως χαὶ ταύτης διὰ τὴν ἀσθέ- verav ἀπορρυείσηςς μᾶλλον πιθανὸν ὡς ἐνταῦθα πλείονος χαὶ σφοδροτέρας τῆς δρυῆς γινομένης" ὅπερ ἐπί γέ τι- γων δένδρων ἀεὶ cuubaiver σχεδὸν ὅταν εὐχαρπήσωσιν ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀμυγδαλῷς" διὰ γὰρ τὸ πλῆθος οὐδὲ φαί- νεται τὰ φύλλα χαὶ ἄλλα μικρὰ χαὶ ἀσθενῇ γίνεται τῆς φύσεως ἐνταῦθα ὡρμηχυίας. “Ὥσπερ καὶ ἐν τῷ ἀνθεῖν fi ἄμπελος ὅταν Gion [χαὶ] διατηρεῖ τὸν χαρπὸν ἄνευ τῶν οἰνάρων ὥσπερ χαὶ ἢ συχῇ τῶν θρίων" (2) ἰσχυ- ρότεροι γὰρ ὅταν ἅπαξ συστῶσι γίνονται τῶν φύλλων, of μὲν διὰ τὸν μίσχον καὶ τὴν προσάρτησιν, οἵ δὲ διὰ τὸ πιλοῦσθαι τῷ ψύχει. ᾿Γῶν μὲν γὰρ φύλλων ἐξαι--. ρεῖται τὴν ὑγρότητα χαὶ τὸν ὀπὸν, τῶν δὲ χαρπῶν διὰ τὸ πλῆθος χαὶ τὸ μᾶλλον ἔχειν θερμότητα τοῦτο μόνον δύναται συμπυχνῶσαι χαὶ πιλῶσαι. Παραπλήσιον δὲ τούτῳ χαὶ εἴ ποτέ τις ἐλάα τὰ μὲν φύλλα ἀπέδαλε, τὸν δὲ χαρπὸν ἐξήνεγχεν. ᾿Ασθενέστερον γὰρ ὃν μᾶλ- λον ὑπήχουσε τοῦ ψύχους ἢ εἴ τι πάθος εἴη ἕτερον" πεπανθεὶς μὲν γὰρ 6 καρπὸς αὐτόματος ἀπορρεῖ, πρὸ δὲ τοῦ πεπανθῆναι μᾶλλον ἰσχύει χαὶ προσήρτηται. Av ὃ καὶ ῥαδδίζουσι τὰς ἐλάας. (3) 'Γαῦτα μὲν οὖν καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα φυσιχάς τινας ἀρχὰς τὰ μὲν ἐξ αὐτῶν, τὰ δ᾽ dx τοῦ περιέχοντος ἔχει' ἐπεὶ xal τὰ αὐτόματα διαύλαστάνοντα ξύλα, χαθάπερ τὰ ἐλάϊνα χαὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον ἅπερ εἰς τέρατα χαὶ σημεῖα ἀνάγουσιν οὐκ ἔστιν ἄλογον’ φύσει τε γὰρ εὔζωα χαὶ βλαστητιχὰ διὰ πυχνότητα χαὶ τὸ ἔγψλυμον. Καὶ ὅταν ἔξωθεν ἰκμάδα τινὰ λάθη, ταχὺ ἀναδίδωσιν, ὡς δ᾽ ἐπὶ τὸ πολὺ κατορυττόμενα χαὶ ἐν ὑγρῷ τόπῳ βλα- στάνει πλὴν εἴ τι χοπὲν ὕστερον μιχρῷ διεθλάστησεν ἔχον ἐν ἑαυτῷ συνηθροισμένην τὴν γόνιμον δγρότητα ἅμα δὲ καὶ τῆς ὥρας ὑπογυίου τῆς βλαστητικῆς οὔσης. (4) Τούτῳ δὲ ὅμοιον τρόπον τινὰ τὸ ἐπὶ τῆς σκίλλης χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τῶν ἔξω βλαστανόντων" ὡσαύτως δὲ χαὶ τὰ ἐκ τῶν ξύλων ἐχφυόμενα χαὶ μάλιστα ἐχ τῶν ἐλατίνων ἃ χαλοῦσιν οἱ μάντεις εἰλειθυίας - aver μένου γὰρ ὄντος καὶ μαλαχοῦ τοῦ ἀέρος ἐχφύεται μά- λιστα ὁπότε ἣ ἐνυπάρχονσα ὑγρότης συρρυεῖσα χαὶ f ἔξωθεν προσπίπτουσα συνεπάγη χαὶ ἐποίησεν οἷον THEOPHRASTI dixerit et tempus latere et mutationem exiguam esse. (7) Nam in annuis id evenire minus absurdum est, neque ubi evenit mirum est, siquidem vere evenit, ut triticaa in lolium abire dicitur, tum quod sxepe fit, tum qued causam nosse arbitrantur, imbrium enim copia evenit Magis autem miratione dignum si lolium iterum mutatam in triticum restituitur. Videtur vero infirmitas quedam vel morbus aliquis esse seminis, qui tollitur colo et ak mento mutatis. Sed hc copiosius disputavimus, 24 sumtis ad causas comprobandas etiam iis qua in ces- fesso habentur. IV. Vitem aliquando fructum tulisse absque (οἷδε omnino haud credibile est, magis autem verosimile est frondem erxiguam progerminasse eamque propter imbe- cillitatem mox defluxisse, quoniam ad fructum edendm major et vehementior impetus factus erat : idque in ar- ‘ boribus nonnullis semper fere evenit postquam fruciss copiosiores tulerint, ut amygdale : nam propter ποίεε copiam folia vix erumpunt et alia parva et imbecilli prodeunt, cum natura fructibus omnes vires impenderi!. Sic vitis etiam, quum flores serius prodicrunt, fracius retinet absque foliis, ut et ficus sine foliis poma. (2) Fructus -enim quum semel formati fuerint validiores sunt foliis, alii pedunculi ope et ob nexum suum, alî quod frigore compactiores redduntur : foliis enim frigss i liumorem succumque aufert, sed in fructibus cuadem, quoniam et copiosior est ct majore preeditus calore, nonnisi condensare compactumque reddere potest. 5," mili ratione aliquando cvenit ut olea foliis amissis fruc- tum efferret : folia enim quippe quae imbecilliora sust ὃ frigore magis tanguntur et si qua alia noxa eas contingat. Fructus enim malturus ipse decidit, priusquam auten maturuerit firmiter adh:eret, quamobrem perticis oless percutiunt. (3) Hic igitur quaeque his similia sunt cas- sas habent naturales, partim in ipsis arboribus posits partim in rebus externis. Nam et illud ratione pon caret, quod ligna quadam ut oleaginea et alia nonnulla egrr- minant, quanquam id in portentorum ostentorumqee mumerum referunt; cum enim natura sua vivacia et δὲ germinandum prona sint propter densitatem et humoris copiam. ubi extrinsecus vapor accesserit, cito germist Ὁ edunt. Plerumque autem defossa et in locis humids germinant, preterquam si quod recens decisum peulle post pullulat scatens adhuc genitali humore priesertim cum tempus legitimum germinationis propinquum st (4) Simile est quod in scilla evenit aliisque qua esla terram germinant, nec dissimilis ratio eorum, que e lignis praesertim abiegnis enascuntur, que lucinas augares vocant. Enascuntur enim maxime aere remisso et molli, cum humor internus collectus et externus oocurress concrescunt in tumorem quodammodo globusum. ἘΔ" DE CAUSIS PLANT. V. 5. σφαιροειδές. Ὁμοίως δὲ xai ὅσα ἰδίει τῶν ξύλων' xal γὰρ ταῦτα νοτίου καὶ ὑγροῦ τοῦ ἀέρος ὄντος τουτὶ πάσχει χαὶ οὐ πάντα, ἀλλ᾽ ἐν οἷς ἐστι λιπαρότης οἷον χέδρου, χυπαρίττου, ἐλάας, ἃ δὴ καὶ σημεῖα χαὶ τέρατα νομίζουσιν. (5) Ὅσα δὲ ἄλλα συμθαίνει καὶ προφέρεται τῶν τοιούτων οἷον ὥς ποτέ φασιν ἐν πλατάνῳ φῦναι δάφνην ἣ ἁπλῶς περὶ τὰς ἐμδλαστήσεις τὰς ἐν ἀλλή- λοις ἐκ λανθανούσης ἀρχῆς ὑποληπτέον γίνεσθαι χα- θάπερ ἐλέχθη" τὸ γὰρ αὐτοῦ τοῦ δένδρου τοιαύτην τινὰ γίνεσθαι σῆψιν ἣ ἀλλοίωσιν ἄλλως τε xal πολὺ διε-- στώσης οὐχ εὔλογον’ οἱ δὲ τρόποι τοιοῦτοι’ λέγω δὲ λανθανούσης εἰ ἐπιπέσοι σπέρμα χαὶ ἔμόιον᾽ γένοιτο σῆψιν ἔχοντος γεώδη τινὰ τοῦ δένδρου" βλαστοίη γὰρ ἂν οὕτως ἕτερον ἐν ἑτέρῳ ἀλλ᾽ f τοιαύτη βλάστη- σις ὁμοία τῇ τῶν ἰξιῶν’ ἢ ὡς διὰ πλείονος ἐπὶ τῇ πλα- τάνῳ ἐχ τοῦ χαλχοῦ τρίποδος" μᾶλλον δ᾽ ἀμφότεραι τῇ dx τῆς γῆς (6) οὐ γὰρ οἷόν τε φῦναι μὴ γεώδους τινὸς ἐνυπάρχοντος ὥσπερ οὐδ᾽ ἐκ τῶν τοίχων τῶν λιθίνων ἐὰν μὴ τοιαύτη τις συρροὴ γένηται χαὶ σῆψις ἐξ ἧς πέ- quae βλαστάνειν ἔτι δ᾽ ὕστερον ἐπιρροήν τινα λαυδάνῃ τῆς τροφῆς" οὕτω γὰρ αὐτῶν if αὔξησις. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν τοιαῦτα χαὶ αὐτομάτως ἣ πάντα ἢ ἔνια γίνεται, τάχα δὲ χαὶ σπερμάτων τινῶν χαταρρυέντων ἅμα τῇ σήψει χαὶ συστάσει" δάφνη δὲ χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἔτε- ρον ἀπὸ τῶν χαρπῶν᾽ εἰ δ᾽ ἄρα καὶ τοῦτο ἀπὸ σήψεώς τινος οὐδὲν διαφέρει πρὸς τὴν αἰτίαν. (7) Εἰ δέ ποτε δένδρον ἐχπεσὸν ὑπὸ χειμῶνος ἀνέστη πάλιν αὐτόμα- τὸν ὥσπερ ἐν Φιλίπποις μὲν ἰτέα, ἐν δὲ ᾿Αντάνδρῳ πλάτανος xai τῆς μὲν οὐδὲν ἀφηρέθη πλὴν ὅσοι τῶν ἀχρεμόνων χατεχλάσθησαν ἐν τῇ πτώσει, τῆς πλατά-- νου δὲ ἀφηρέθη χαί τι παρεπελεχήθη τήνδ᾽ αἰτίαν ὑπελάμόθανον ὅτι πεσοῦσα ἐπὶ θάτερον μέρος ἀνέσπασε πολλὴν γῆν, ἐπιγενομένου δὲ εἰς νύχτα τότε πνεύμα- τὸς ἑναντίου χαὶ μεγάλου χινήσαντος αὐτὸ διὰ τὸ ἐμ- πίπτειν τοῖς ἀχρεμόσι ῥοπὴν ἐποίησεν ἐγχείμενον τὸ μέρος καὶ χατασπάσαν ὥρθωσεν" οὕτω γὰρ συνέθη τῷ ἐν Φιλίπποις" τὸ δ᾽ ἕτερον ἐχινήθη μὲν δμοίως χαὶ τὴν ἀνάσπασιν εἶχε τῆς γῆς, διὰ δὲ τὴν περιχοπὴν ἀνέστη for: ἀλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν ἴσως ἔξω φυσιχῆς αἰτίας ἐστίν’ ὑπὲρ δὲ τῶν ἐν αὐτοῖς φυτοῖς dx τῶν εἰρημένων πειρατέον μετιέναι χαὶ θεωρεῖν. V. ἙἙκόμενα δέ πώς ἐστι τούτοις εἰπεῖν ὅσα δὴ «+ διὰ τέχνης καὶ παρασχευῆς γίνεται τῶν περιττῶν ὑπὲρ ὧν φανερωτέρας ἄν τις ὑπολάθοι τὰς αἰτίας εἷ- ναι χαθάπερ xal εἰσίν. ᾿Αγιγάρτους μὲν γὰρ ποιοῦσι τοὺς βότρυς ἐξαιροῦντες τὴν μήτραν, ἀφ᾽ ἧς γίνεται τὸ γίγαρτον. ᾿Εχ τοῦ αὐτοῦ δὲ χλήματος φέρειν λευ-- χὸν χαὶ μέλανα βότρυν ἢ dv αὐτῷ τῷ βότρυϊ τὰς ῥᾶ- que τὰς μὲν τοιαύτας, τὰς δὲ τοιαύτας, ὅταν διελόν-- τες συνθῶσιν ἑχατέρου τὸ ἥμισυ πλὴν τοῦ χάτω μέρους χαὶ συνδήσαντες χαταπήξωσι' συμφύεται γὰρ ἀλλήλοις" (3) σύμφντον μὲν γὰρ ἅπαν τὸ ζῶν τῷ ζῶντι χαὶ μά- λιστα τὸ ὁμογενὲς, ὅταν ἀφελχωθῇ xal γένηται μία τις φύσις. ᾿Ἑχάτερον δὲ xad' ἑαυτὸ τὴν τροφὴν διΐη- ΦΊ demque est ratio lignorum sudantium, quibus id accidit aere humecto austris regnantibus, non autem omnibus sed iis tantum que pinguedinem habent, ut cedrino, cu- parissino, oleagineo : qua quidem pro ostentis prodi- giisque habentur. (5) Sunt et alia qua accidere tradun- tur hujusmodi, veluti laurum in platano aliquando enatam esse dicunt et omnino arborem in arbore alia germinare : talia e primordio aliquo latitante surgere putandum, ut diximus; nam in ipsa arbore ejusmodi putredinem aut mutationem fieri, utalia ac prassertim tam diversa natura prodeat ratione caret. Latitans autem pri- mordium est, quum semen deciderit in arborem compre- henderitque , jam putredine aliqua facta in ipsa arbore qua ejus substantia in terram conversa sit ; sic enim fieri potest ut alterum in altero germinet. Ejusmodi autem germinatio similis est ei qua viscum exoritur. Longius distat quod platano accidit ut ex seneo tripode proveni- ret. Rectius dicitur uterque germinationis modus similis esse proventui e ferra. (6) Nihil enim nasci potest nisi subsit terrena quaedam subetantia, ut neque ex muris lapidineis quicquam oritur, nisi substantia confluxerit putrueritque e qua generatio fieri potest ac deinde ali- mentum affluat, quo augeri possit. Sed ejusmodi pianta vel omnes vel nonnulle etiam sponte existunt, forsan vero etiam seminibus delapsis eodem tempore quo pu- tredo et concretio cepit initium; laurus vero similesque arbores fructu suo creantur : verumtamen si hec quoque e putredine fiunt nihil ad causam refert. (7) Si vero arbor aliquando tempestate evulsa prostrataque resur- rexit sua sponte , ut Philippis salix, Antandri platanus, quarum illi nulla pars detracta est preter ramos casu ipso defractus, platano autem prater ramos pars etiam dolatione fuit ablata, hanc fuisse causam existimabant. Arbor alteram in partem prostrata multum terris sur- sum avulsit : nocte autem insequente ventus vehemens contrario flatu incubuit ramis arboremque movit, cryo pondere suo pars terre incumbens librationem fecit detralendoque arborem ercxit : sic enim in salice apud Philippos factum est : altera vero simili modo terram evul- sam sustulit, sed quia dedolata fuit facilius resurrexit. Sed hic ad ipsam plantarum naturam non pertinent. Earum vero rerum qua in ipsa plantarum facultate po- sita sunt causa ev iis repetend®e sunt qua ante dixi- mus. V. Hwc excipit evplicatio eorum, que magis exquisita artis et 50] γί ope efficiuntur, quorum cause mani- feste magis esse videntur, ut re vera sunt. Uvas enim prastant sine vinaceis medulla eremta, 40:28 vinacea gignit. Ex eodem vero palmite albam et nigram uvam ferre aut in eadem uva acinos tam hujus quam illius coloris eo efficiunt ut diversi generis palmitibus duobus fissis utriusque dimidium componant parte infera ex- cepta, caque colligata deponant : bac enim coalescunt. (2) Omne enim quod vivit facile coalescit cum altero vivo, priesertim si cognati generis est, quum vulnera- tione in unius individua substantiam abierint. , Utraque ergo pars per se alimentum transmittit ita ut nulla ejus 10 20 30 272 σιν ὥστε μὴ ἐπιμιγνυμένης ἀποδιδόναι τὸν οἰχεῖον καρπόν" ὅπερ χαὶ οἷ ποταμοὶ ποιοῦσιν οἱ συμθάλλοντες ἀλλήλοις ὥσπερ ὅ τε Κηφισὸς ἐν τῇ Βοιωτία χαὶ ὃ Μέλας: ἑκάτερος γὰρ ῥεῖ τὸν αὑτοῦ πόρον. ᾿Ενταῦθα δ᾽ οὐδὲ συμδάλλουσιν, ἀλλὰ παρ᾽ ἀλλήλας ὀχετεύον- ται χαὶ ῥέουσιν aî τροφαί. (3) Ταυτὸ δὲ καὶ παρα- πλήσιον τούτῳ χαὶ ὅταν τὸ αὐτὸ δένδρον παντοδαπὰς φέρῃ ῥόας ἣ μῆλα: τῇ σφυρᾷ γὰρ οἷον μαλάξαντες τὰς ῥάδδους ἵνα συμφύωσιν (2) διὰ τὴν ἀφέλχωσιν auvòr- σαντες ἐφύτευσαν, εἶτα γίνεται τὸ μὲν δένδρον ἕν τῇ συμφύσει, διατηρεῖ δὲ ἕχαστον τὸ γένος ἕλχον καθ᾽ αὑτὸ χαὶ πέττον τὴν τροφὴν, οὐδὲν δὲ ἄλλο ἢ τῆς συμφύσεως χοινωνοῦν. Σχεδὸν δὲ χαὶ παρόμοιον τούτῳ χαὶ ἐπὶ τῶν μειζόνων γίνεται χαὶ μάλιστα ἐπὶ τῶν ἀγρίων τῇ φύσει περιπλαχεῖσα γὰρ συκῇ καὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτόν ἐστι συμφύεται τε χαὶ ἕν ποιεῖ τὸ στέλεχος᾽ (4) χαὶ τούτων τὰ μὲν ἐξεπίτηδες ποιοῦσιν, ἔνια δὲ χαὶ αὐτομάτως λαμόανει τοιαύτην σύμφυσιν, ὅσα προσφιλῇ τε χαὶ μὴ ἐναντία ἀλλήλοις" ὅταν γὰρ ἅπαξ συμπλαχῇ χαὶ δέξηται, “καθάπερ φύ- σις τις αὕτη μία γίνεται, δι᾽ ὃ χἂν ἀφαιρῇ χἂν Abr τις αὐαίνονται, χαθάπερ χαὶ τῶν μὴ διογενῶν τὰ ὅμο- δλαστῇ καὶ σύντροφα γενόμενα ἀλλήλοις ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἀναδενδράδος ἐλέχθη χαὶ τῆς συχῆς. ᾿Επεὶ ὅσα γε βλάπτει περιφυόμενα καὶ ἐμφυόμενα, χαθάπερ ὃ χιττὸς, ἐχ τούτων γε οὐ γίνεται μία φύσις" αὐαίνεται γὰρ θάτερον. Πολυφορεῖν μὲν οὖν ταὐτὸ διὰ ταύτας ὑποληπτέον τὰς αἰτίας" ὅμοιον γὰρ τρόπον τινὰ xal ὥσπερ εἴ τις ἐνοφθαλμίσειε δένδρον ἕν ἀπὸ πλειόνων χαὶ διαφόρων' ἀρχὰς γὰρ πεποίηκε χαὶ φύσεις πλείους ἀπὸ μιᾶς οὐσίας, ἐχεῖνο δὲ ἐξ ἀρχῶν πλειόνων μίαν οὐσίαν τῇ φύσει. ΥΙ. Τὰ δὲ τῶν χαρπῶν μεγέθη τῶν χατορυττομέ- νων ἐν ταῖς χύτραις ὅταν χαταθῶσι τοὺς ἀχρεμόνας, οἷον ῥοῶν χαὶ μήλων εὐλόγως γίνεται. Τό τε γὰρ Ord τοῦ ἡλίου χαὶ τοῦ ἀέρος ἀφαιρούμενον ἡ χύτρα χωλύει ἀποστέ: ἴουσα xal ἅμα τὴν ἐχ τῆς γῆς ἕλκει νοτίδα δι᾿ ἧς τρέφεται τὴν γὰρ d ἀπὸ τοῦ δένδρου ἐπιρ- ροὴν οὐχ εὔλογον γίνεσθαι πάρωρον οὖσαν ἣ βραχεῖάν τινα πάμπαν, δι’ ὃ χαὶ ὃ μὲν χόχχος οὐδὲν μείζων τῆς ῥόας γίνεται, τὸ δὲ σίδιον παχύτερον ὡς οὐ διιχνουμέ- νης εἷς ἐχεῖνον τῆς τροφῆς" Forme γὰρ ὃ οἰχεῖος χυλὸς τῇ φυσιχῇ δυνάμει πάντων γίνεσθαι χαὶ πεπαίνεσθαι, δι’ ὃ καὶ τὰ μῆλα χείρω χαὶ ἀχυλότερα γίνεται" τὸ δὲ αίδιον χαὶ ἐκ τῶν ἔξωθεν λαμβάνει τὴν αὔξησιν ὡς ἀλλοτριώτερον τῆς φύσεως, (2) Ἢ δ᾽ ὁλχὴ τῆς γοτί-- Soc, ἐξ ἧς LI τροφὴ χαὶ ἐπίδοσις οὐχ ἄλογος ὥσπερ τοῦ ἄρου καὶ ἑτέρων ὥσπερ πρότερον εἴπομεν. Ὁμοίως δὲ τοῦτο συμδαίνει χαὶ ἐν τοῖς λαχάνοις; ἐφ᾽ ὧν πα- χύνουσι τὰς ῥίζας τῶν μὲν ἀφαιροῦντες τὰ φύλλα, χαθάπερ τῆς ῥαφανίδος, ὅταν μάλιστα ἀχμάζωσι τοῦ χειμῶνος, καὶ χατασάττοντες τὴν γὴν ὥστε χαὶ τὸ ὕδωρ ἀποστέγειν" ἐν γὰρ τῷ θέρει γίνονται θαυμασταὶ τῷ πάχει, (3) Τοῦ δὲ σελίνου περιορύξαντες χάτω THEOPHRASTI permixtione facta fruclus ei particularis propriusque prodeat. Quod comparari potest cum fluviis aquas sus conferentibus, ut Cephisus et Melas in Βα δ sum quisque viam continuat; hic autem ne conferuntur qui- dem alimentorum rivuli sed juxta sese suo quisque c- nali fluunt. (3) Idem vero aut simile est, quum cadem arbor varia punicarum malorumve genera ferat. Virgas enim malleo contusas veluti prsemollientes quo facilias coalescant mox colligatas plantant : tum arbor una εἰ conjunctione virgarum fit, sed unaquaeque genus sun servat alimento ad se attracto et concocto , altera vere cum altera nihil commune habens pricterquam qui connate sunt. Simile aliquod evenit quoque in maje. bus presertim silvestribus arboribus : ficus enim εἰ s- miles arbores vicinam aliquam complex ita cohwrent st unum caudicem efficiant. (4) Alia hominum opera et ἰδὲ. tria talia evadunt, in quibusdam ea unio nature spontante motu fit, eorum scilicet que sibi amica nec adversa si. Ubi enim altera alteram complexa receperit quasi nale. una ex ambabus fit, quamobrem vi disjuncta et amis . exarescunt, quod et in diversis generibus accidit, fi qua simul enata et concreta idefn alimentum bauserati, ut de vite arbustiva et fico retulimus. Nam ee qua cis plexu suo et adheesione nocent, ut hedera, nature δ» nem non ineunt sed altera exarescit interitque. Haec if tur causa supponenda est, si qua arbor varios ΝΒ fert, quod simili modo se habet ut si uni arbori ccsli plurium diversarumque arborum inseras; hic enim pritei cipia plura multasque naturas ex una substantia fedi, illic autem e principiis pluribus unam naturalem substa tiam. VI. Fructus ut majores evadant una cum ramis in δ lis deposita in terra defodiuntur, ut in punicis et mllb: facere solent. Causa cur ita fiat est quod olla id, qui a sole et aere aufertur quasi tegmentum cohibet a mul fructus humorem e terra attrabit quo nutritur. AP borem enim ipsam alimentum transmittere isto quidett anni tempore non est probabile nisi admodum pere quamobrem granum punica nihilo majus fit, corte # - tem crassior, quoniam ad ilfud alimenturà non pervesì ' Succus enim omnium fructuum proprius natorali fs tate perfici et concoqui videtur, qua de causa poma nell deteriora et insipida fiunt, cortex granati autem eis extrinsecus recipit incrementum , utpote qui magis 4 ΜΡ tura fructus alienus sit. (2) Humorem autem unde alimentum proficiscitur et incrementum fit, si mirum : idem in aro fit aliisque supra co Idem fit in oleribus, quorum radices crassiores μὲ abscissis foliis, ut raphani hieme cum mazime vige | terraque circum conculcala ne pluvia penetrare posì vi sic enim cestate radices mira crassitudine fiunt. (3) lino vero usque ad radicem circumfosso bordeum fit: 10 16 38 40 δι ὩΣ 274 χαὶ μέγεθος χαὶ βραχύτητα χαὶ μῆκος" μεμορφωμένα γὰρ εὐθὺς ἐκεῖνα ταῦτα δ᾽ ἅμα τῇ γενέσει μορφοῦται" δι’ ὃ καὶ τὸ σέλινον ὅταν μεταφυτεύηται χελεύουσιν ὅποσον ἄν τις βούληται ποιῆσαι τηλιχοῦτον πάτταλον καταχρούειν ὥστ᾽ ἐχπληροῦν πάντα τὸν τόπον τὴν δίζαν. (8) “Ὅμοιον δὲ τρόπον τινὰ τούτῳ καὶ ἣ τῶν ῥι- ζῶν αὔξησις ἐν τοῖς ἡμερώμασιν᾽ εὐοδοῦσαι γὰρ χαὶ ἔχουσαι τροφὴν αὔξονται μᾶλλον χαὶ εἷς μῆχος χαὶ εἷς πάχος. (0) Ποιεῖ δὲ μεγάλας χαὶ τὰς ῥίζας χαὶ τὰς βλάστας χαὶ ἐὰν πλείω τις εἰς ταὐτὸ σπέρματα ξυνδή- σας εἷς ὀθόνιον φυτεύση, δι᾽ ὃ χαὶ ἐπί τινων τοῦτο ποιοῦσι, χαθάπερ ἐπὶ τοῦ πράσου χαὶ σελίνου χαὶ ἑτέρων’ ἰσχύει γὰρ τὰ πλείω δῆλον ὅτι μᾶλλον χαὶ ἐξ ἁπαντων γίνεται μία τις φύσις. ὕνια δὲ χατὰ τὴν σπορᾶς ὥραν λαμθάνει. μορφὴν ἀλλοίαν, οἷον ἣ γογγυ- Me ἂν εὐθύς τις ἐπὶ τῆς ἅλω φυτεύσῃ πλατεῖα γίνεται" οὕτω δ᾽ ἧττον ῥιζοῦται χαὶ διευρύνεται μᾶλλον. (10) Ὅσα δ᾽ ἐν σχίνῳ φυτεύουσιν A σχίλλη πάντα τῆς εὐθλαστίας ἕνεχα καὶ εὐτροφίας φυτεύουσιν" ἔχει γάρ τινα ἄμφω θερμότητα χαὶ ὑγρότητα χαὶ γίνεται χα-- θάπερ ἐμφυτεία τις. Ὁμοίως δὲ χαὶ εἴ τι ἕτερον ἐν ἑτέρῳ καθάπερ τὸ πήγανον ἐν συχῇ, δοχεῖ γὰρ δὴ χάλλιστον γίνεσθαι. Φυτεύεται δὲ παρὰ τὸν φλοιὸν παραπηγνύμενον χαὶ τῇ γῇ χαταχρύπτεται' χαὶ ξυμ-- δαίνει δὲ τὸν ὀπὸν ἅμα τῇ τροφῇ διὰ θερμότητος καὶ βοήθειάν τινα ἔχειν εὔχαιρον ὥσπερ χαὶ τὴν τέφραν παραπαττομένην εἶτ᾽ οὖν πρὸς τὸ μὴ σχωληχοῦσθαι τὰς ῥίζας εἴτε χαὶ πρὸς τὸ τρέφεσθαι ἅλμη" ἔχει γάρ τινα ὁμοίαν θερμότητα. — (11) Μέγεθος δὲ γίνεται φαχῶν χαὶ ἐρεδίνθων τῶν μὲν ἂν ἐν βολίτῳ φυτεύη- ται τὸ σπέρμα’ συντρέχει γὰρ τῇ θερμότητι χαὶ ξηρό- anti τῶν δ᾽ ἐρεδίνθων ἐὰν μετὰ τῶν χελύφων Bpey- θέντες" ἔλαττον γὰρ τὸ ἀποσηπόμενον χαὶ ἣ τροφὴ πλείων ἣ πρώτη" πρώϊοι δὲ ἂν ἅμα τοῖς ἄλλοις σπα- ρῶσι" χαὶ ταῦτα μὲν δή τι θαυμαστὸν ἔχει χαὶ ἔνια δοχεῖ χαὶ παρὰ φύσιν. (2) Αἱ δὲ τοιαῦται μεταθο-- dal χαὶ αὐτόματοι γίνονται χαὶ τέχνη καὶ χατὰ φύσιν" οἷον ἐπὶ τίφης καὶ ζειᾶς περιπλαττομένοις πυροῖς, ὥσπερ καὶ ὅσα τῶν σπερμάτων ἢ ἐν λίτρῳ προύρεχό- μενα τεραμονέστερα ἣ ἐν μέλιτι χαὶ γάλαχτι γλυχύ- τερα yiverar πέφυχε γὰρ οἷον ἂν σπαρῇ τοιοῦτον χαὶ᾿ γεννᾶν" σπείρεται δὲ διηλλοιωμένον καὶ μεταδεόδηκός" ἐν ἀμφοῖν δέ πως 7 ἐν ἅπασι συμβαίνει μεταχινεῖσθαι τὴν ἀρχὴν, ἔνθα μὲν χατὰ τὸ ποιὸν, ἔνθα δὲ χαθάπερ ταῖς τίφαις χαὶ ζειαῖς χαὶ τῷ μορίον τι μὴ ἔχειν ὅπερ ἐξ ἀργῆς μὲν περιαιρεθὲν οὐχ ἀδυνατεῖ γεννᾶν᾽ πλεο-- νάχις δὲ τοῦτο παθοῦσα καὶ ὥσπερ τελέως γυμνωθεῖσα καὶ παθητιχωτέρα γινομένη τῷ τε ποιῷ μεταδάλλει καὶ τὸ πλῆθος οὖχ ἴσχει τοῦ ἀχύρου" (13) συμέαίνει δὲ καὶ ἐν ἄλλοις μορίων τινῶν ἀφαιρουμένων ποιεῖν τινα διαφορὰν ὥσπερ ταῖς ἀμπέλοις ὅταν ἣ μήτρα τοῦ χλήματος ξυσθῇ τοὺς βότρυς ἀγιγάρτους εἶναι" χαὶ πίστιν ταῦτα παρά- σχοιτ᾽ ἂν ἴσως τοῖς ἀφ᾽ ἑχάστου τῶν μερῶν λέγουσιν ἀπιένα: σπέρμα" λύσις δ᾽ ἥπερ εἴρηται καὶ ἐπὶ τῶν ζώων. THEOPHRASTI poris : quippe illa formata jam oriuntur, plant vero dum generantur formam accipiunt; ideoque selinum in transplantatione jubent quantum quis efficere velit tan- te magnitudinis clavum immittere, sic fore ut radit totam foveam compleat. (8) Simili modo in plavtis cuita mitigatis auctio fit radicis : nactss enim spatium in quod se diffundere possint et in longitudinem et in crassitadi nem augentur. (9) Incremento et radicum et germinun prodest quoque ut semina plura in linteolo colligata se- rantur, qui sationis modus in quibusdam ut in praso, selino aliisque usitatus est. Plura enim conjuncta for- tiora sunt et ex omnibus una consistit natura. Nonnulla autem pro tempore anni quo seruntur diversam speciem capiunt, ut gongylis protinus in area sata in latitudine» expanditur : sic autem minus radicum emittit et magis dilatatur. (10) Que in schino aut scilla plantantur melius germinant et augeniur : uterque enim bulbus calorem he- moremque continet, itaque fit quasi insitio. Similis ratio est aliarum plantarum que in aliis seruntur, ut rute in fico nate ubi optima fieri creditur. Seritur juxta corti- ‘ cem defiìxa terraque obruitur. Succus enim prester ali- mentum etiam calore suo rut® auxilium opportunam prestat, ut et cinis adjectus, sive ad vermes a radicibes propellendos sive ut salsugo alat; similem enim calorem habet. (11) Lens et cicer fiunt grandiora illius seminibus in fimo satis, calore et siccitate enim adjuvat; ciceris an- tem si cum putaminibus aqua praemacerata serantur : sic enim minus erit quod putredine removeri oportet et alimentum primum copiosius erit. Prascoces autem erunt si ab area (libri : cum ceteris) serantur. Atque hesc quidem admirationem faciunt, quaedam etiam preeter nature leges fieri videntur. (12) Ejusmodi mutationei autem et sponte fiunt et arte et e lege nature, ut cam tipha et zea pista seruntur et in triticum transeunt, et sì quw semina nitro antea madefacta coctilia fiunt, aut melle et lacte madefacta dulciora. Natura enim fert υἱ qualia semina serantur talia quoque enascantur : serun- tur autem mutata et conversa. Duabus autem in rebus [aut]in omnibus principium immutari videtor, in qui- busdam secundum qualitatem,ein aliis ut in tipha et 268 etiam eo quod pars aliqua aufertur, quse quidem cum primum est demta non cessat facultas generandi; si autem sepius id passte sint et semen tanquam penitus nudatum et magis obnorium factum fuerit, tum qualitas mutatur et palea imminuitur. (13) Ac iri alils quoque parte aliqua demta differentia apparet, ut viti, que pal- mitis medulla exemta uvas sine vinaceis gignit. Quod quidem fidem facere videri possit opinioni eorum qui semen ab omnibus corporis partibus abire censent. Sed hujus queestionis solutio eadem est quam in animalibus diximus. 10 is) 40 45 δ᾽) 216 τοῖς ζώοις ἢ ἀπ᾽ αὐτῶν ἢ ἀπὸ τῶν ἔξωθεν χαὶ f φθορὰ ἢ ὅλως ἢ εἰς χαρπογονίαν. Ἀπ’ αὐτῶν μὲν ὅταν ἢ πλῆθος ἢ ἔνδεια τῆς τροφῆς ἣ ποιότης, ἀπὸ δὲ τῶν ἔξωθεν ὅταν ἢ χειμῶνες ὑπερδάλλοντες ἣ χαύματα ἣ ἐπομόρίαι ἢ ἄλλη τις δυσχρασία τοῦ ἀέρος" ἔτι δὲ ὅσα διὰ πληγὴν ἢ ἕλχωσιν ἐχ σκαπάνης ἢ ἐχτομῆς ἣ δια- χαθάρσεως ἢ ἐξ ἄλλης τοιαύτης αἰτίας" ὧν Υ᾽ ἔνιαι χαὶ ἀπὸ τοῦ δαίμονος συμθαίνουσι χαθάπερ ἣ χαλα- ζοχοπία" εἰ δὲ χαὶ ἣ ἔνδεια xal ἣ ὑπερθολὴ τῆς τροφῆς τῶν ἔξωθεν ὥς τινές φασιν οὐδὲν ἂν διαφέροι. (3) Πάντα δὲ ἰσχύει μᾶλλον τὰ ἀπὸ τοῦ ἀέρος ἐν τοῖς d- «σθενῶς διαχειμένοις" τὰς γὰρ ὁπερδολὰ εἰἧὗττον δύνανται φέρειν. ᾿Ασθενεστάτη δὲ διάθεσις μελλόντων τε χαὶ ἀρχομένων βλαστάνειν χαὶ πάλιν μετὰ τὴν χαρποτο- χίαν ὥσπερ ἐξηραμμένων" τότε γὰρ ἐν μεγίστη μετα- θολῇ" δι’ ὃ xal τὰ ἄγρια μάλιστα πονεῖ πρὸ τῆς βλα- στήσεως ἢ ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν βλάστησιν ὅταν χαλαζοχο- πηθῇ ἢ πνεύματα ἐπιγένηται ψυχρὰ σφόδρα ἢ θερμά. Κρατεῖται γὰρ ταῖς brrepboraic. ΟἿ δ᾽ ὡραῖοι χει- μῶνες ὠφελοῦσι χαὶ τὰ ἄγρια καὶ τὰ ἥμερα" xal γὰρ ἰσχὺν ἐμποιοῦσι xat τῇ πιλήσει χαὶ πυχνώσει καὶ eù- δλαστίαν. ΙΧ. Ταῦτα μὲν οὖν ἀμφοῖν χοινά, Νοσήματα δὲ τῶν ἀγρίων où λέγεται, τῶν δ᾽ ἡμέρων λέγεται πλείω, τάχα δὲ xal ἔστι διὰ τὴν ἀσθένειαν ὧν τὰ μὲν ἀνώ-- γυμα,, τὰ δὲ ὠνομασμένα, χαθάπερ ἡ ψώρα χαὶ ὃ σφαχελισμὸς χαὶ ἀστρόδλητα χαὶ σχωληχόδροτα γί- νεσθαι. ᾿Ἀστρόδλητα μὲν οὖν μάλιστα γίνεται τὰ φυτὰ χαὶ οἱ μόσχοι διὰ τὴν ἀσθένειαν. Συμαίνει δὲ τὸ πάθος ὅταν ἢ γῇ ξηρανθῇ καὶ μὴ ἔχωσιν ἕλχειν δγρότητα, du ὃ καὶ ὑπὸ τὸ ἄστρον πλεῖστα" (2) τὰ δὲ πρεσθύτερα διὰ τὴν ἰσχὺν ἀντέχει τε μᾶλλον χαὶ ἕλχει πόρρωθεν, ἔτι δ᾽ ὑγρότης fi οἰχεία πιοτέρα χαὶ λιπαρωτέρα χαὶ πρωϊκαρπότερα τῶν νέων χαὶ ὅσα ἂν προδείξωσιν πάντ᾽ ἐχφέρουσιν᾽ ὅλως δὲ πᾶσαν μεταξο- λὴν ἧττον δύναται τὰ ἀσθενέστερα φέρειν, ὑπὸ δὲ τὸ ἄστρον καὶ διυγραίνεταί πως μᾶλλον τὰ δένδρα, χα- θάπερ πρότερον ἐλέχθη, δι᾽ ὃ καὶ ἢ ἐπιύλάστησις" ἡ μὲν οὖν ἀστροθολία διὰ ταῦτα συμῦαίνει xal ἔτι διὰ τὰς πληγὰς τὰς ἔξωθεν χαὶ τὰς ἑλχώσεις ἀσθενέστερα. γὰρ διὰ ταῦτα γίνεται καὶ ἐπὶ πλέον αὐτῶν αἱ δυνά- perc διϊκνοῦνται᾽ (3) σχωληχοῦται δὲ μᾶλλον τὰ πρεσ- Gutepa. Συμόαίνειν δὲ δοχεῖ καὶ τοῦτο τὸ πάθος A διὰ τὰς ἑλχώσεις τῶν περισχαπτομένων # ὅταν ἐχ- διψήση διὰ τοὺς αὐχμούς: èx μὲν γὰρ τῆς πληγῆς σήπεται, ἀλλοιούμενα δὲ τῇ σήψει ζωογονεῖ χαθάπερ καὶ τὰ ἄλλα" ἐκ δὲ τοῦ διψῆσαι, διὰ τὸ ἔλαττον ἔχειν τοῦ συμμέτρου τὸ ὑγρόν’ οἷον γὰρ ἔχστασις γίνεταί τις ἐκ φύσεως. ἐν δὲ τῇ ἐχστάσει μεταδολὴ καὶ ἀλλοίω- σις) ἐν δὲ τῇ μεταθολῇ διὰ τὴν σῆψιν ἢ ζωογονία. Συμθαίνει δὲ τοῦτο χαὶ ἐν ταῖς ἀφαναινομένα::" ἐνισχύει γὰρ τότε τὸ θερμόν. Σχωληχοῦνται δὲ μά- λισθ᾽ αἵ μηλέαι δι᾽ ὃ χἀν τοῖς ἐμπύροις φαῦλαι’ ταχὺ γὰρ al ῥίζαι ξηραίνονται, (4) Κοινότατα ξὲ φαίνεται THEOPHRASTI et animalibus aut în ipsis est aut externus , atqueinteri- tus aut ad totam plantam pertinet aut ad facultatem fructus generandi. In ipsis initium est cum aut alimesti abundantia aut penuria aut qualitas quzsdam nozia ad- sit, ab externis vero rebus cum excessus frigoris ast caloris aut imbrium aut alia coeli intemperies accidat. Addo que plaga aut vulnere ex fossione , excisione δαὶ putatione vel alia ejusmodi lesione fiunt. Quaruma alique et deorum numine imminent ut grandinis. Si vero ali- menti copiam et inopiam ad externas referre malis, ut quidam auctores sunt, nihil interest. (3) Omnia vero coeli incommoda vehementius commovent plantas infir- mas, utpote quae nullum excessum tolerare valeast. Infirmissimae autem sunt cum germen incitatgr aut erumpit et denuo cum fructus ediderint quo tempore quodammodo exsiccate sunt. His enim temporibas mutatio in iis maxima fit. Fam ob causam silvestres quoque maxime paullo ante aut sub ipsam germinatio- nem mazxime infestantur cum aut grandine aut venforum nimis frigidorum calidorumve flatu tangantur : excessa enim conficiuntur. Contra hiemes tempestiva prosuni et silvestribus et sativis : vires enim addunt cohibendo et densando quo melius possint germinare. IX. Hec igitur utrique generi communia sunt. Morbi autem agrestium nulli traduntur, sed urbanarum com- plures et forsan causa eorum est ipsaruzm infirmitas : alii nomine carent, alii nomen habent ut scabies, sphace- lismus, sideratio, vermiculatio. —Siderantur marime plant et plantul® tenelle propter imbecillitatem, quod accidit quum terra exsiccata non habeant humorem, unde maxime sub canicula pereunt. (2) At provectiores state, quoniam validiores, magis resistunt et e longinquo bumorem attrahunt, et preterea humor proprius pin- guior et oleosior est et fructus prascociores ferunt quam novella, quosque ostenderint omnes educant. Omniso imbecilliora minus apta sunt ad mutationes ferendas, sub caniculam autem arbores etiam magis humescunt quodammodo , ut superius diximus, unde etiam novorum Sideratio igitur his de causis accidit, atque etiam plagis et vulneratione : lis enim infirmiores redduntur ut illarum vis altius pene- trare possit. (3) Vermiculantur autem magis arbores provectiores, quod et ipsum evenire videtur vel vulse- ratione circumfodientium vel cum tempore tstuoso siti laboraverint. Vulnere enim putrescunt, putredine au tem mutata animalia gignunt ut et alia» res idem faciuni Cum vero sitiunt, quia copia sufficiente humoris carent, quodammodo natura sua excedunt, quacum mutatio fi, mutata vero atque putrescentia vermes gignunt. Idem accidit arefactis, in quibus vis caloris magiîs valet. Maxime autem pini vermiculantur, itaque in locis fervidis inferiores, quia radices cito exsiccantur. (4) Vermia- tunc fit germinum accessus. 10 35 40 65 278 τὴν εὐδλάστειαν᾽ οὐ δύνανται γὰρ οὐδὲ ταῦτ᾽ ἐχπέτ- τειν, ἀλλ᾽ εἰς τὴν βλάστησιν ἢ ὁρμὴ τρέπεται, καθά- περ ἐπισπωμένη διὰ τὸ πλῆθος, ὩὭς ἐπὶ πολὺ δὲ ἐκ τῶν τοιούτων συμδαίνει συκῇ μὲν ψωριξν, ἐλάα δὲ λειχηνιᾶν, ἀμπέλῳ δὲ ῥεῖν ὥσπερ καὶ Κλείδημός φη- σιν’ λεπτὸς γὰρ ὁ καρπὸς ἄπεπτος ὧν καὶ ῥοώδης. (11) Ἢ βοήθεια δ᾽ ἐν δυεῖν ἔν τε τῷ παραιρεῖσθαι τὴν εὖ- τροφίαν ὥσπερ καὶ τὰς ἀμυγδαλᾶς καὶ τὰς ῥόας τινὲς χολάζουσι χαὶ ἐν τῷ δύναμίν τινα προστιθέναι τῷ δένδρῳ καὶ ἰσχύν. Τοῦτο γὰρ al τε διαχόψεις ποιοῦσι τῆς cuxic, ὅταν ἄρχηται βλαστάνειν, ὅπως μὴ πα- λίσκιος οὖσα παχύνῃ τὸν ὁπὸν χαὶ αἱ ἀποψιλώσεις τῶν ἀμπέλων xal ἀποχνίσεις τῶν οἰνάρων τῶν με- γίστων παρ᾽ ὅλον τὸ θέρος ὥς τινες χελεύουσιν" xal αἱ περικαθάρδεις δὲ τῶν ἀνωτάτων ῥιζῶν xal τὰ χλήματα ἐπιδαλλόμενα χαὶ ἀποχατώρυγες χαθιέμε- vat χαὶ ἢ σχαπάνη βοηθεῖ γενομένη χαιρία γυμνοῦσα τὰς ῥίζας, ὅπως ἐθισθῶσι πνεύματι χαὶ ψύχει, χα- θάπερ ἔνιοι χελεύουσι πάγον εὐλαδουμένους χαὶ μετὰ ταῦτα δὲ τὴν κατεργασίαν ἀποδιδόναι. Πάντα γὰρ ταῦτα τῆς τροφῆς ἀφαιρεῖ χαὶ συναύξει τὴν δύνα- μιν. = ’Evavilme δὲ τοῖς ἐξησθενηχόσι διὰ τὴν ἔν- δειαν f χατεργασία χαὶ ἣ ἄλλη θεράπεια τήν τε δύ- vaptv ἅμα χαὶ τὴν εὐτροφίαν ἀποδίδωσιν. (19) Τὴν δὲ ψώραν οἴονταί τινες γίνεσθαι χαὶ ἄλλως οἷον ὅταν ὕδωρ ἐπὶ Πλειάδι γένηται μὴ πολύ᾽ τότε γὰρ ἀνα- ζυμοῦται τὰ ἀναθερμαινόμενα χαὶ δίεισιν ἔξω χαθά-- περ τὰ ἐξανθήματα' ἐὰν δὲ πολὺ γένηται, ἀπο- χλύζεται τὰ αἴτια, τάχα δὲ χαὶ διαδίδωσιν εἷς τὰ ἐντὸς χαὶ παύει’ συμύαίνει δὲ τότε καὶ τὰ ἐρινὰ χαὶ τοὺς ὀλύνθους ἀπορρεῖν: διϊκνεῖται Ὑὰρ εἷς ταῦτα ἢ ὑγρότης" τῆς μὲν οὖν ψώρας ταῦτ᾽ αἴτια τῇ συχῇ λέ- γουσιν᾽ τῇ δὲ ἀμπέλῳ τοῦ τραγᾶν, ὅταν ἢ ὑπὸ πνεύ- ματος βλαστοχοπηθῇ, ἢ ὅταν τῇ ἐργασία συμπαθη, ἢ τρίτον ὅταν ὑπτία τμηθῇ" συμθαίνει γὰρ πλείω τὸν ἀθροισμὸν γινόμενον μᾶλλον εἷς τὴν βλάστησιν σφο- δροτέρως δρμᾶν, ὥστε μὴ δύνασθαι χαρπογονεῖν. (13) Τοῦ δὲ ῥυάδα γίνεσθαι δύο αἴτια ἢ ὅταν ἐπινιοθῇ χατὰ τὴν ἀπάνθησιν ἢ ὅταν χρειττωθῇ᾽ τοῦτο δ᾽ εἰ ἀληθὲς ἔοικε xata μὲν τὴν ἀπάνθησιν ὑγρότερος ὧν ὃ dip ὥσπερ ἀπερυσιδοῦν, ἢ δὲ χρείττωσις οἷον ἀντισπᾶν χαὶ μεθιστάναι τὴν τροφὴν, ὥστε ἐξ ἀμφοτέρων εὖ- λογον ἀπορρεῖν τὰς ῥάγας χαὶ τὰς ἐπιμενούσας μικρὰς εἶναι. Ἡ δ᾽ ἀμόλωσις τῶν ὀφθαλμῶν ὅταν ῥιγῶσξ ταὐτὸν χαὶ παραπλήσιόν ἐστιν, ὅπερ ἐπὶ τῶν ἀγρίων προδλαστάνειν ἀρχομένων ἐὰν ἐπιγένηται χειμών. Ι]άσχει δὲ τοῦτο χαὶ ἣ πρὸ ὥρας ἄνθησις" ἐπ᾽ ἀσθενεῖ γὰρ πνεύσας ἄνεμος Ψυχρὸς ἀπέχαυσεν. Ταῦτα μὲν οὖν τῶν δένδοων αὐτῶν ἐστι νοσήματα χαὶ πάθη. Χ. Τὰ δὲ τῶν χαρπῶν οἷον τῶν μὲν βοτρύων ὃ χαλούμενος χράμβος" τοῦτο δ᾽ ὅμοιον τῇ ἐρυσίθη" γί- νεται γὰρ ὅταν ἐπούσης ὑγρότητος μετὰ τὰς ψεχάδας ἐπιχαύση σφοδοοτέρως ὃ ἥλιος, ὅπερ συμβαίνει χαὶ ἐπὶ τῶν οἰνάρων, Μηλέας δὲ χαὶ ἐλάας χαὶ συχῆς καὶ THEOPHRASTI nam his quoque quia alimentum concoquere nequeunt, impetus in germina frondemque convertitur quasi eo de- tractus propter nimium alimentum. Plerumque vero ex ejusmodi causis ficus scabiem, olea impetiginem, vitis fluorem patitur ut et Clidemus ait. Cum enim fructes incoctus manet tenuis evadit et ad fiurum pronus est. (11) Remediumest duplex: aut alimenti copia detrabitar, ut quidain vitem et punicam castigare solent , aut arboris facultas et robur augetur; eo conferunt tum intercisio fici cum germinare incipit ne nimia umbra crassio- rem reddat, tum denudatio vitium et pragrandium fe- liorum decerptio per totam eestatem, ut quidam preci- piunt, item purgatio summarum radicum et palraites summissi et propagines demissar. Juvat etiam ut fossio justo tempore adhibeatur, quo radices nudatae ventis frigoribusque assuescant, ut quidam docent , ita tamea vi arbores a congelatione tuta sint atque deinde viti cal- tum suum reddere. Hsec enim omnia et alimentum di- minuunt et vires augent. Contra illi quae ob alimenti inopiam infirmiores redditae sunt et cultura et reliqua cura et vires et alimenti copiam reddit. (12) Scabiem sunt qui alia quoque ratione oriri putent, ut cum pluvia minute vergiliis exorientibus fuerint : tum enim que intus concaluere fermentata effervescunt et ad superfi- ciem eunt ut ulcera pustuleque. Si vero copia aqua acces serit causa scabiei abluitur, forsan et intestina subit ef reprimit. Evenit per idem tempus, ut et erina et grossi decidant, quod eos quoque humor subit. Has igitur scabiei in fico causas esse tradunt. Vitis autem lascivia cum germina vento defracta sint aut in cultu lesa sit aut cum putate plaga resupina est. Accidit enim ut cumulatio alimenti majori cum impetu in germina ferri ita ut fructus concipere nequeat. (13) Fluoris causa duplex est, aut quod deflorescens madefacta aut si crissosin passa sit. Quod si verum sic videtur explicandum esse ut in deflorescentia aer humidior vitem quasi rubigine vitiet, crissosis vero alimentum quasi avertat et aliorsum trahat, ex utroque igitur consequitur acinos defluere et residuos esse pusillos. Frigore oeuli exccecantur, quod idem aut simile accidit silvestribus arboribus, que maturius ger- minare incipiunt, si frigida tempestas supervenerit. Idem sentit etiam flos prematurus; cum enim ventus frigidus fiaverit, infirmum adurit atque hi sunt ipsarum arborun morbì et vitia. X. Ali sunt fructus morbi, ut uvarum qui crambes vocatur, similis rubigini, qui oritur, cum post pluviam sub stillam sol vehementius inurat; idem frondes quoqse infestat. Fructus piri, ole et fici etiam a vermibus expetuntur. Piri ficique fructum vermes semper cor- IV 20 25 Ξ 35 40 45 50 280 συχῇ χαὶ ἐξ ἑαυτῆς oxmimxac χαὶ τοὺς ἐντιχτομένους τρέφει, πάντα δ᾽ εἰς χεράστην ἀποκχαθίστανται᾽ φθέγ- γονται οἷον τριγμόν" περὶ μὲν οὖν νοσημάτων ἱκανῶς εἰρήσθω. ΧΙ. Περὶ δὲ φθορᾶς ἁπλῶς τῶν δένδρων ἐχεῖνο πρῶτον δεῖ διελεῖν ὅτι εἰσὶν αἱ μὲν χατὰ φύσιν, ( αἵ δὲ παρὰ φύσιν. Κατὰ φύσιν μὲν af γήρᾳ χαὶ δι᾽ ἀσθένειαν αὐάνσεις ὥσπερ ἀποπνεόντων χαὶ ἀπομα-- ραινομένων αὐτομάτων" παρὰ φύσιν δὲ al ἀπὸ τῶν ἔξωθεν, τούτων δὲ al μὲν βιαιότεραι φαίνονται χαθά- περ ἐὰν χοπὲν A πληγὲν, αἵ δ᾽ ἧττον αἱ διὰ χειμῶνας ἢ πνεύματα. πασῶν δ᾽ ἥχιστ᾽ αἵ διὰ νόσον ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζώων" ἐγχρονίζουσι γὰρ αὗται μάλιστα δι᾿ ὃ καὶ οὐδὲ φαίνονται παρὰ φύσιν ὁμοίως ἔν τε ζώοις καὶ φυτοῖς εἴπερ ἐχείνη τῆς φύσεως ἣ ἔχλειψις. (2) Ἔστι δέ τις χαὶ ἑτέρα fi διὰ τὴν εὐκαρπίαν χαὶ πολυχαρ- πίαν: ταῦτα μὲν οὖν, ὥσπερ ἐλέχθη, φύσει βραχύδια ἐξαναλισχομένης ἐνταῦθα τῆς οὐσίας, ὅσα πολυχαρπή- σαντα ἀφαυαίνεται χαθάπερ ἐλέχθη" συμβαίνει γὰρ τοῦτο πλείοσιν" ἐπεὶ χαὶ ἐλάαι αἱ νέαι δοχοῦσι φθεί- ρεσθαι δι᾿ εὐχαρπίαν ὅτι οὕπω τετελεσμέναι τὴν τῆς αὐξήσεως τροφὴν ἐξαναλίσχουσιν εἰς τοὺς καρπούς" ταύτην δ᾽ οὐ τῶν κατὰ φύσιν ἄν τις θείη τὴν φθορὰν οὐδ᾽ ὡς ἀπὸ τῶν ἔξωθεν χαὶ βιαίως, ἀλλ᾽ ὡς ἀπ᾽ aù- τῶν διὰ τὴν ἐπὶ πλέον ὁρμὴν τοῦ συμμέτρου πρὸς τὸν χαρπὸν ἧ συναίτιός πως καὶ 6 dip xal ἣ τοῦ ὅλου κατάστασις" εὐχαρπία γὰρ γίνεται τοιαύτη, διὰ τὴν τοῦ ἀέρος εὐχρασίαν" ταύτην μὲν οὖν εἴτε χατὰ φύσιν εἴτε παρὰ φύσιν εἴτε χαὶ μέσην τινὰ χρὴ λέγειν οὐδὲν διαφέρει, (3) Τάχα δὲ χαὶ γένει τινὶ δένδρων ἔνιαι χατὰ φύσιν αὐτομάτως τε γινόμεναι χαὶ οὐ καχουμέ-- νοις, ἀλλ᾽ εὐθενοῦσι, οἷον τῆς πεύχης ὅταν αἱ δίζαι δαδυιθῶσι" πάσχουσι μὲν γὰρ τοῦτο δι᾽ εὐτροφίαν χαὶ ὑπερθολὴν, ἅμα δὲ τῇ δαδώσει τὴν τροφὴν οὐ διεῖσαι φθείρονται. Καὶ ἔοικε παραπλήσιον τὸ cuubaivoy χαὶ ἐπὶ τῶν ζώων, ὅταν ὑπερπαγυνθῶσιν" οὐ Suvd- μενα γὰρ ἕλκειν τὴν πνοὴν οὐδ᾽ ὅλως τῷ πνεύματι χρῆσθαι διὰ τὴν σύμφραξιν χαὶ τὴν πύχνωσιν ἐχεῖνά τε ἀποπνίγονται χαὶ αἱ πεῦχαι δι᾿ ὃ χαὶ οὐ χαχῶς οἱ ὀρείτυποι τοὔνομα τέθεινται" φασὶ γὰρ ἀποπνίγεσθαι τὴν πεύχην διὰ τὴν πιότητα πάντα γὰρ ὡς ἔοιχε δεῖται πνεύματός τινος ἢ μανώσεως ἣ πόρων. Τὰς μὲν οὖν τοιαῦτας μᾶλλον ἂν τις θείη φυσιχὰς ἐχείνας δὲ ὁποτέρως δεῖ προσαγορεύειν μηδὲν διαφερέτω xa- θάπερ ἐλέχθη. XII. Περὶ δὲ τῶν χατὰ φύσιν λεχτέον ἐπείπερ αἱ κατὰ φύσιν ἁπλαῖ τινές εἰσι χαὶ φανεραί, Τούτων δὲ σγεδὸν ἐν δυοῖν al αἰτίαι τῶν χατὰ τὸν ἀέρα γινομέ- νων ὑπερδολῇ ψύχους τε χαὶ χαύματος" αἱ γὰρ δι᾽ ἔνδειαν τροφῆς οἷον ἣ λειψυδρίαν ἢ χώρας χαχίαν ἕτερον εἶδος ἔχουσι χαὶ φανεραὶ ἐχ τῶν εἰρημένων. Αἴ μὲν οὖν ὑπὸ καύματος ἐλάττους ἂν μή τις aly uòg ὑπερδάλλων γένηται, χαὶ οὗτος δὲ μᾶλλον τἄλλ᾽ ἀπόλλυσιν ἢ τὰ δένδρα, ταῦτα δ᾽ ἂν συνεχὴς γίνηται THEOPHRASTI olea nasci et in fico gignere tradunt. Ficus autem et ipsa ex se vermes genefàt et alit alienos partus , omnes autem in cerastem mutati abeunt. Sonum stridulum edunt. Hc de morbis dicta satis sint. XI. Arborum interitum omnino contemplanti primum duo modi sunt discernendi : alii fiunt e lege nature (alii praternaturales ). Naturales sunt arefactiones a senectute et imbecillitate , cum sponte veluti exspirant et tabescunt. Prester naturam vero eveniunt ii qui causas externas habent. Horum vero alii violenti sunt, ut cam cedendo aut vulnere emoriantur, alii minus qui hieris ventorumque potestate afferuntor, omnium minime vio- lenti a morbis ut in animalium genere. Morbi enim dia- tissime inherent, quamobrem tam in plantis quam in asi malibus non preter naturam accidere videntur, siquidem et mors naturalis est, cum vires paullatim deficiunt. (2) Alia deinde fit corruptio e precoci fecunditate et fertili- tate. Tales ergo arbores ut diximus natura sua brevis sunt evi, omni facultate illico exbausta, qui ex copia fructuum arefiunt, quarum plura sunt genera. Nara et ole novelle pereunt ex fertilitate quod nondum perfecta alimentum quod incremento arboris prodesset omne in fructibus consumserunt. Hoc genus interitus non refe- rendum esse videtur neque inter naturales neque inter eos qui ab externis causis violenterque fiunt, sed εὃ ipsis arboribus proficisci statuendum quia potentiori impetu ad fructus generandos feruntor, ita tamen ut aeris quoque et omnium rerum constitutio eo conferat, ejusmodi enim fertilitas bona aeris conditione efficitar. Utrum igitur eam naturalem an preternaturalem an me- diam inter utramque dicamus nihil refert. (3) Forsan et generi cuidam arborum quidam interitus modus naturalis est, iisque non male affectis sed bono babitu fruentibus valentibusque ut picex cum radices in tedam conversa sint, quod accidit alimenti bonitate et abundantia, simul vero etiam alimento e teda non transmisso intereunt eo- dem fere modo ut animalia quae extra modum pingues- cunt. Quoniam enim spiritum trahere nequeunt neque omnino spiritu uti quia vasa obturata sunt animalia ists suffocata pereunt, parique modo picea, quare lignatores id mortis genus scite verbo significant, cum piceam prop ter pinguedinem strangulari dicunt. Omnino enim τί- ventia corpora spiritu aliquo aut laxitate aut meatibes opus habent. Hujusmodi ergo interitus naturales censeri possunt, illos autem utro nomine appellare conveniat, nihil refert, ut diximus. XII. Nunc de iis interitus modis dicendum, qui se- cundum naturam fiunt, quia simplices quodammodo & manifesti sunt. Horum causa est duplex, nempe in excessu frigoris et caloris. Etenim qui alimenti inopis eveniunt, ob aqui: defectum aut soli exilitatem alius sunt generis ex antea dictis satis explicati. —stus mi- nus valet, nisi si modum excesserit, quo tamen magis cetera pereunt quam arbores : ha vero si continues sit et diuturnus. Sed ab eo cestu qui quotannis certo 10 15 35 40 45 282 θερμῷ. (7) Τὸ δὲ πονεῖν μάλιστα τῶν τόπων ὅσοι χοῖλοι χαὶ ὅσοι περὶ τοὺς ποταμοὺς καὶ ὅλως τοὺς ἀπνευστοτάτους οὐχ ἄλογον. Ἵσταται γὰρ μάλιστα ἐνταῦθα φερόμενον τὸ πνεῦμα χαὶ πλεῖστον διατρίδει χρόνον ὥστε καὶ μάλιστα ἀπεργάζεται. Καὶ γὰρ ὅπου μὴ διὰ πνεύματα τὸ πάθος, ἀλλὰ διὰ παρουσίαν καὶ στάσιν τινὰ τοῦ ἀέρος γίνεται καθάπερ ἐν Maxedovla τε χαὶ Θετταλίᾳ ἐνιαχοῦ καὶ περὶ Φιλίππους ἐνταῦθα οἵ χοῖλοι τόποι μάλιστα πονοῦσιν ἐφεστηχὼς γὰρ ὁ ἀὴρ πήγνυται χαὶ πήγνυσιν καὶ τὸ ὅλον πλείω χρόνον ἐρ- γάζεται. Κατὰ δὲ τοὺς ὑπτίους οὐδὲ γίνεται πῆξις ὅλως ὥσπερ ἣ τοῦ ὕδατος ἢ πνεύματος" χωλύει γὰρ ἣ κίνησις. (8), Ἀλλ᾽ ἐκεῖνο θαυμαστὸν καὶ λόγου δεό- μενὸν ὅτι οὗ τὰ ἀσθενέστατα μάλιστα πονεῖν εἴωθεν, ἀλλ᾽ ἐνίοτε τὰ ἰσχυρὰ μᾶλλον" ἔλάαν γὰρ καὶ συχῆν οὐδὲν ἄλογον ἀποχαυθῆναι’ τῆς μὲν γὰρ μετέωροι, τῆς δὲ μαναὶ αἱ ῥίζαι, ὥστε χαὶ ἄνωθεν τὸ ψύχος διϊχ- vetodar χαὶ ἣ ἄμπελος δὲ ἔχει τινὰ αἰτίαν ἐκ τῆς φύ- σεως χαὶ ἐχ τῆς ἑλχώσεως͵ τῆς περὶ τὴν τομήν' ἀλλὰ τὸ τὸν χότινον μᾶλλον πονῆσαι τῆς ἐλάας ἄτοπον χαὶ τὸ τὴν ῥόαν μηδὲν παθεῖν ἀσθενῇ πρὸς τοὺς χειμῶνας οὖσαν᾽ ἐχπήγνυσθαι γὰρ τάχιστα δοχεῖ. (0) Καὶ γὰρ εἰ διαφέρουσιν αἱ ἐκπήξεις αἱ ὑπὸ τῶν πάγων καὶ τῶν πνευμάτων ὅλως οὐχ ἄλογον ἀμφοτέρων τὰ ἀσθενέσ- tata μάλιστα ὑπαχούειν, εἰ μὴ ἄρα τὸ αὐτὸ γίνεται γχαὶ ἐνταῦθα τῷ πρότερον εἰρημένῳ’ μᾶλλον γὰρ ἐφίσ- ταται χαὶ ἐμμένει τοῖς πυχνοῖς ἢ τοῖς μανοῖς, τὰ δὲ μανὰ διΐησιν ὃ καὶ τοῦ μὴ ἐχπήγνυσθαι τὰς μηλέας αἴτιον ἢ ἧττόν Y ἑτέρων ἀσθενεῖς οὔσας ὥσπερ χαὶ περὶ Θετταλίαν. τῇ γὰρ μανότητι διΐησιν χαὶ οὐχ ἀποστέγει’ τὸ δὲ Ki upovitouevov μηδὲ ἀθρόον οὐδ᾽ ἐργατικὸν, ὥσπερ οὐδ᾽ ἐν τοῖς χεραυνοῖς. Δεῖ δὲ δυοῖν θάτερον ἣ μὴ δέχεσθαι , χαθάπερ τὰ πυχνὰ xal ἰσχυρὰ, τοιοῦτον γὰρ A ἄπιος xai τὰ ἄγρια δὲ χαὶ τὰ ἄκαρπα ἔτι μᾶλλον οἷον πτελέα, ὀστρύη. ἣ δεξάμενον διϊέναι χαὶ μὴ χατέχειν. Ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων ἐν- ταῦθα που τὸ αἴτιον. di 0) Ἡ Sì τοῦ πνεύματος φορὰ, καθ᾽ ὃν ἂν γένηται τόπον, ἐπέχλυσεν οἷον ποταμός τις δυεὶς, ὥσπερ ἐν τοῖς λοιμοῖς δι᾽ ὃ xal τὰ ἁπτόμενα χαὶ τὰ σύνεγγυς ἀπαθῇ πολλάχις, ἐνίοτε δ᾽ οὕτως εἰς ἀχριδὲς διῆλθεν, ὥστε τῶν ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ χλήματος ὀφθαλιῶν οἱ μὲν ὑγιεῖς, οἱ δὲ πεπηγότες εἰσίν" πολ- λάχις δὲ χεχρυμμένης ὑπὸ χιόνος ὅλης τῆς ἀμπέλου, γίνεται γὰρ τοῦτο ἐν τοῖς ψυχροῖς τόποις, ἐὰν λάδῃ γυμ- νὰ τὰ dxpa x\Muata, ταῦτα ἀπέχαυσε χαὶ ἀπὸ τούτων διαδίδωσι πρὸς τὰς ῥίζας.... ὥστ᾽ ἐνίοτε ζῆν" (11) περὶ δὲ τὸν Πόντον ὑπὸ τῶν πνευμάτων ἔχπηξις γίνε- ται, ὅταν αἰθρίας οὔσης ( λεπίδες χαταφέρωνται" ταῦτα δέ ἐστι πλατέα ἄττα φερόμενα μὲν φανερὰ, πεσόντα δ᾽ οὐ διαμένει" δῆλον δὲ ὅτι πῆξις τις τῆς ὑγρότητος ἐν τῷ ἀέρι, χαθάπερ τῆς πάχνης" ὅταν οὖν τοιοῦτος ὁ ἀὴρ προσπίπτων ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἢ χαὶ ταῦτα συγχαταφέρηται, χατὰ λόγον 4 ἔχπηξις γίνεται, Τὰ δὲ πνεύματα τοῖς μὲν ψυχροῖς φύσει τῶν THEOPHRASTI educit. (7) Cur autem loca cava et convalles et fiursi- nibus apposita maxime laborent non obscurum est ii enim venti illati marxime coercentur diutissimeque mo- rantur ita ut summa vi agant. Nam et ibi ubi hesc nora non a ventis infertur sed aer immotus stat, ut in Thes- salia et Macedonia tum alibi tum apud Philippos, ibi loca concava magis laborant. Aer enim immotus gelatar et arbores gelat, omninoque vim suam diutius exercet Sed locis supinis nulla fit gelatio omnino , neque aqua neque aeris : motus enim impedit. (8) Ilud vero mirum et quzestione dignum qui fiat ut non infirmissime arbe- res maxime laborant sed interdum valida» magis. Olcom enim et ficum frigore aduri nihil mirum, cur illi radices altius ad superficiem jaceant huic laxss raresque sint, ut frigus etiam desuper eas attingere possit. In vite causam partim habet sua natura, partim lassio in putatione. Sed oleastrum magis laborare olea permirum , atque punicam immunem plane esse, quanquam adversus hiemis frigera infirma sit, celerrime enim gelari affirmatur. (9) Etsi enim gelatio a gelu et a ventis differre inter se videstor, in universum tamen rationi consentaneum fuerit arbores infirmissimas utrique pariter obnorias esse, nisi forte quod antea diximus hic quoque locum habet. Magi enim insidet et manet in densis quam in raris, rare vero arbores transmittunt, quo fieri quoque videtar ut pirus, quanquam infirma est, aut omnino non aut taiam aliis congelascat, ut in Thessalia patuit : propter rarita- tem frigus transmittitur neque retinetur; quod gzuten diu non immoratur neque confertum ingruit minus habet virium, sic ut in fulminibus. Alterutrum autem fer debet aut ut non recipiant frigus, ut densa et valida, ceu malus et silvestres et steriles arbores etiam magis ut ulmus, ostrya, aut receptum transmittant neque reti- neant. Horumigitur causa hinc repetenda esse videtur. (10) Venti autem cursus, in quem locum incubuit, quasi flumen inundat, quemadmodum etiam in pestilentia fieri videmus. Quapropter sepe que tangunt et proxima sunt loca immunia sunt, nonnunquam autem ita certa linea pervadit ut ex oculis qui in eodem palmite sunt alii integri alii congelati sint. Fit etiam ut vite tota nive obtecta, quod fit in locis preegelidis,, si forte extrema sarmentorum nuda deprehenderit, hsc adurat atque hinc ad radices penetret ... ut interdum vivat. (1!) In Ponto gelatio fit a ventis, cum colo sereno [que mule] ex aere deferuntur : que sunt corpuscula qua- dam latiuscula, conspicua dum decidunt, sed postquas ceciderunt evanescunt. Apparet ergo fieri in aere bu- moris concretionem ut in pruina : si igitur aer a vento appulsus talis sit et ista simul deferantur, congelato recte conscquitur. Venti autem locis natura frigidis 10 15 284 - τὴν πρότερον οὐ πολλὴν xal ἰσχυρὰν διανεμομένην τότ᾽ εὔλογον ἀναλίσχεσθαι, ὥστ᾽ εὐλόγως καὶ $ αὔ- ξησις ταχεῖα καὶ # xaprroroxla. Τοῦτο μὲν οὖν ὁμολογουμένως γίνεται παρὰ πᾶσιν. (6) Ὃ δέ τινες θαυμάζουσιν, ὅτι ἣ μὲν χιὼν οὐχ ἐχπήγνυσιν, ἣ δὲ πάχνη μετριωτέρα τῆς χιόνος οὖσα, οὐδὲν ἄτοπον᾽ ᾿πρῶτον μὲν ὅτι ἢ μὲν οὐχ ἐπιμένει, ἀλλ᾽ ἀποτήχεται ἀπὸ τῶν χλημάτων xal τῶν βλαστῶν, f δὲ πάχνη ταῦτ᾽ ἀποχάει" ἔπειτα χαὶ ἣ διάθεσις αὐτὴ τοῦ χλήμα- τος ἧ μὲν γὰρ ἀδλαστοῦς, ἢ δὲ βεδλαστηχότος ἄρτι πίπτει ὅτε ἀσθενέστατον ἐνίοτε δὲ ἀνοιδοῦντος πρὸς τὴν βλάστησιν ὅτε οὐχ ἧττον ὡς εἰπεῖν ἐπίχηρον ἐπὶ πᾶσι διυγραινομένου ἤδη καὶ pavoupévou: ἔτι xal λεπτοτέρα τῆς χιόνος, ὥστε δι᾿ ἄμφω σφοδροτέραν τὴν πῆξιν εἶναι. (η) Ἡ δὲ χιὼν ὅλως οὐδ᾽ ἂν ἐπιμεί-- « vetev ἐπὶ τοῖς χλήμασι μὴ χαταχρυπτομένης ὅλης. Ὅταν δὲ τοῦτο πάθη, σχεπάζει τῷ ἐπιμένειν ἐγχα- ᾿ παχλείουσα τὴν θερμότητα xal ἀποστέγουσα τὴν ἔξω, sì. 40 4ὺ καθάπερ χαὶ τὴν γῆν᾽ τὸ δ᾽ ὅλον χαὶ τμητιχωτέρα δο- χεῖ ἢ πάχνητῆς χιόνος εἶναι, δι᾽ ὃ χαὶ τὰς νεοὺς οἴονταί τινες βελτίους ταύτην ποιεῖν" διαχεῖν γὰρ τὰς βώλους διαδυομένην χαὶ δάχνουσαν τῷ συνεστάναι μᾶλλον" λεπτοτέρα δ᾽ ἐστὶ τῆς χιόνος ὅτι ἣ μὲν ἐκ νέφους καὶ οἷον ἀφρός τις ἐμπεριειληφυῖα πνεῦμα, f δ᾽ αὐτὴ καθ᾽ αὑτὴν συνεστηχυῖα χαὶ ἐχ λεπτοτέρου τινὸς ἀέρος καὶ ὑγροῦ: τούτων μὲν οὖν ταύτας ὑποληπτέον τὰς αἰτίας. XIV. Αἴ δ᾽ ἐχπήξεις ὅλως πότερον διὰ τὴν παχύ-- anta τοῦ ἀέρος ἢ διὰ τὴν λεπτότητα γίνονται xal εἰ δι’ ἄμφω, διὰ πότερον μᾶλλον, ἀπορήσειεν ἄν τις" εἰ μὲν γὰρ οὐδὲ τοῦ ἀέρος γίνεται πῆξις, ὅταν μὴ αἴθριος ὁ ἀὴρ, μηδ᾽ ἂν τοῦ παχέος δόξειεν" ὃ γὰρ αἴ- θριος λεπτότερος, ἅμα δὲ καὶ διαδυτιχώτερος 8 λεπ- τὸς, ἡ δ᾽ ἔχπηξις εἰσδυομένου τοῦ τέμνοντος, ἔτι δ᾽ εὐψυχότερος χαὶ εὐπαθέστερος ὅλως δ λεπτός" διὰ τοῦτο γὰρ καὶ τὰ ὕδατα προθερμανθέντα ψύχεται χαὶ πήγνυται θᾶττον ὅτι λεπτύνεται τῇ θερμότητι. (5) Συνεπιμαρτυρεῖν δὲ καὶ οἷ τόποι δοχοῦσιν ci ἐναίθριοι λεγόμενοι: πλείω γὰρ ἐχπήγνυται χαὶ πλεονάχις ἐν τούτοις ἐνιαχοῦ μὲν χαὶ μιχρὸν πάνυ διεχόντων, ὥσ- περ ἐν Κορίνθῳ τὸ Κράνιον χαὶ τὸ Ὀλύμπιον. Σχλη- par γὰρ αἵ αἰθρίαι σφόδρα περὶ τὸ Κράνιον, ὥστε χαὶ τοῖς φυτοῖς χαὶ τῇ αἰσθήσει δῆλον εἶναι. Ἐνιαχοῦ δὲ χαὶ ἐπὶ πλείονι διαστήματι. Καὶ ὅλως οἱ πρότερον οὐκ ἐκπήγνυντες τόποι παχέος ὄντος τοῦ ἀέρος νῦν ἐχπηγνύουσι, χαθάπερ οἷ περὶ Λάρισσαν τὴν ἐν Θετ- ταλία' τότε μὲν γὰρ ἐνεστηχότος ὕδατος πολλοῦ καὶ λελιμνωμένου τοῦ πεδίου παχὺς ὁ ἀὴρ ἦν καὶ ἡ χώρα θερμοτέρα" τούτου δ᾽ ἐξαχθέντος καὶ ἐνίστασθαι χωλυ- θέντος ἥ τε χώρα ψυχροτέρα γεγονε χαὶ ἐχπήξεις πλείους" (3) σημεῖον δὲ λέγουσιν, ὅτι τότε μὲν ἦσαν ἐλάαι χαὶ ἄλλοθι χαὶ ἐν αὐτῷ τῷ ἄστει μεγάλαι χαὶ χαλαὶ νῦν δὲ οὐδαμοῦ, καὶ αἱ ἄμπελοι τότε μὲν οὐχ ἐξεπήγνυντο νῦν δὲ πολλάχι. Ὅτι δὲ τὸ ὕδωρ οὐχ THEOPHRASTI vero quod copiose aftluit distribuiturque in germisa converti, unde et incrementum celer et generatio fruc- tuum consequi debeat. Hoc igitur omnium confessione ubique fit. (6) Quod autem nonnulli mirantur, nivem non gelare ut pruinam, quamvis hujus minor sit moles, justam habet causam. Primum enim nix non manet sed liquefacta decedit a sarmentis ramulisque, pruina autem hos adurit : deinde alia est sarmenti conditio : nix enim cadit ubi illud nondum germina edidit, δος vero cam ipsa germina primum explicuit, ubi maxime infirmem est, aut cum germina turgescunt , quo tempore non mi- nus fere obnorium in omnibus est, humefactum jam εἰ laratum. Denique pruina nive tenuior est, ita ut utra que ratione congelatio vehementior fiat. (7) Adde quel nix ne adheret quidem sarmentis, ni tota vitis obtecta fuerit; quod si acciderit , immanens nix tuetur calorem includens et tam vitis externam partem quam terram ipsam contegens. Omnino autem pruina majorem int dendi vim habere videtur, unde quidam eam novalibe prasertim convenire existimant, quippe ques quo com pactior sit eo magis in glebas penetret easque discindet Tenuior autem nive propterea est, quia nix e nube ort est et tanquam spuma quedam spiritum gerens incl sum , illa vero sola per se consistit ex aere temuiore et humore. Horum igitur causas has esse existimamus. XIV. Queritur autem utrum gelationes e crassiere prodeant an e tenuiore aere, aut si ex utroque fit, a utro potissimum. Si enim aer non gelatur nisi serenas, crassus omnino gelari non posse videtur; serenus enim tenuior est, atque tenuis magis penetrabilis est : gelatio autem fit eo ut id quod incidit introeat ac preeterea te nuis aer facilius refrigeratur ac omnino afficitur. Οὐ eamque causam aqua antea calefacta celerius refrigerater gelaturque, quia calore tenuior facta est. (2) Testari hoc idem loca videntur, qua serena vocantur. Pier enim in his congelantur et sepius, nonnusquam etiam parvi intervalli discrimine, ut apud Corinthum Cranime et Olympium. Dura enim aeris serenitas circa Craniam est ut et plantarum affectione et sensu percipi possi. Alibi idem majore intervallo animadvertitur. Otmniso locis ubi antea arbores non congelabantnr cum str crassior esset nunc congelantur ut circa Larissam ia Thessalia. Tum enim, cum aque major copia ibi esset omnis campus magne paludis instar esset aer erat craesitt et regio calidior. Postquam autem aqua educta et ne de nuo stagnare posset cautum erat, regio frigidior reddita est et congelationes increbruerunt. (3) Cujus mutatio? argumentum afferunt, quod olim oleee tum alibi tun in ipsa urbe magn® pulchreque erant, nunc vero des derantur, et vites tunc nunquam frigore corripiebantef 286 anta, f δὲ διὰ λεπτότητα χαὶ ἀὴρ χωλύει περισχελὴς ὧν ἐφ᾽ ἑχάτερα χαὶ ὕδατος ἔνδεια χαὶ πλῆθος" φθείρει γὰρ χαὶ τὸ στάσιμον ἐὰν ὑπεραίρη τὸ μέγεθος τοῦ δένδρου, καθάπερ ἐν ταῖς ἐπομόρίαις χαὶ τοῖς λιμνου- μένοις τόποις, ὃ χαὶ περὶ Φενεὸν ξυνέθδαινεν' ὅπου δ᾽ ἀπορροὴ γίνεται χὰν ἔχη βάθος διαφέρουσι μᾶλλον βοηθεῖ γὰρ fi χίνησις καὶ τῷ ἱχανὸν ἀεὶ τὸ προσπί- πτὸν εἶναι: τούτων μὲν οὖν ταύτας ὑποληπτέον τὰς αἰτίας. XV. Λοιπὸν δ᾽ ἐστὶν εἰπεῖν περί τε τῶν βιαίων παθῶν χαὶ εἶ τις ἄλλη μὴ ὑπὸ τοῦ ἀέρος καὶ τῶν τῆς φύσεως ἀλλ’ ὑφ᾽ fut γίνεται" χαθάπερ ἥ τε διὰ τὸν περιφλοϊσμὸν χαὶ διὰ τὴν ἕλχωσιν τῶν φυτῶν καὶ ὅσα παραθαλλόμενα παρὰ τὰς ῥίζας αὐαίνει, χαθάπερ τὰ τῶν χυάμων χελύφη xal εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον ἕτερον. Καὶ πρῶτον ὑπὲρ τῶν χυάμων λέγωμεν" φθείρει γὰρ τὰ τῶν χυάμων χελύφη περιβαλλόμενα ταῖς ῥίζαις καὶ τοῖς βλαστοῖς οὐ πάντα, ἀλλὰ τὰ ἄρτι ἀναφυό- μενα, ταῦτα γὰρ ἀσθενέστερα - φθείρει δὲ ὅτι τῇ σχληρότητι χαὶ τῇ ξηρότητι ἀφαιρεῖται τὴν τροφὴν τὴν μὲν ἕλχοντα αὐτὰ, τὴν δ᾽ ἀποστέγοντα" μὴ τρεφόμενα γὰρ φθείρεται. (2) Καὶ ταῦτα χαὶ εἴ τι τοιοῦτον ἕτερον ὥσπερ ἐναντία πρὸς τὴν βλάστησιν ὄντα φθείρει" ἔνια δὲ χαὶ τῶν οἰχείων καὶ συνεργούν- των, ἐὰν πλείω συνενεχθῇ τῶν συμμέτρων ἣ ἰσχυ- ρότερα ἢ μὴ κατὰ χαιρὸν οἷον ἢ κόπρος ἢ συνεχῶς ἢ πλείων ἣ ἰσχυροτέρα παραδαλλομένη χαθάπερ ἥ σχυτοδεψιχή" πάντα γὰρ ὡς εἰπεῖν αὕτη δοχεῖ φθεί- pe ἄκρατος οὖσα 7 μὴ χαλῶς χραθεῖσα“ καὶ ὅσαι δὲ θερμαὶ χαὶ ξηραὶ καὶ ἰσχυραὶ τὸ ὅλον xal μὴ οἰκεῖαι πρὸς ἕχαστον. (1) Εἰσὶ γὰρ ὥσπερ εἴπομεν αἵ πρὸς τὰς φυτείας ἁριμόττουσαι καὶ οὐχ ὥσπερ τὸ ὕδωρ πᾶσι χοινόν' ἀλλὰ τοῦτο ἐνίοτε τῷ πλήθει διαφ- θείρει σῆπον τὰς δίζας καὶ λίαν ἐχμεθύσκον: ἐὰν δὲ δὴ νέα τύχη καὶ μὴ ἄγαν ὄντα φίλυδρα καθάπερ i χυπάριττος χαὶ τἄλλα τὰ ξηρὰ χαὶ μᾶλλον. Καὶ ἐὰν δή τις μὴ xatà χαιρὸν ἣ τούτοις ἣ τῇ διχχαθάρ- σει ἣ τῇ σχαπάνῃ χρήσηται" πάντα γὰρ συναίτια γί- νεται φθορᾶς" ὃ δὲ καιρὸς χαὶ πρὸς αὐτὰ καὶ πρὸς τὰ ἐπιγινόμενα παρὰ τοῦ θεοῦ χατὰ τὰς ὥρας. Αὗται μὲν ἐν τοῖς οἰχείοις αἱ φθοραὶ δι᾽ ὑπερθολὴν ἢ δι᾽ ἔλ- λειψιν τροφῆς ἢ ἀκαιρίαν ἔργων. (4) Αἱ δ᾽ ἀπὸ τῶν παραφυτευομένων ἢ παραδλαστανόντων αὐτομάτων τῷ ἀφαιρεῖσθαι τὰς τροφὰς θᾶττον δ᾽ ἐὰν ἰσχυρότερα χαὶ πλείω, χαθάπερ τὰ ἄγρια καὶ ὅσα δὴ πολύρριζα καὶ πολύτροφα xal ἐπισχίζοντα καὶ περιπλεχόμενα χαὶ χαταπνίγοντα χαὶ ἐμφυόμενα, καθάπερ ὁ χιττός. ᾿Επεὶ χαὶ ἃ ἱξία δοκεῖ χαὶ ὅλως τὰ ἐμόλαστάνοντα φθείρειν" ὃ δὲ χύτισος καὶ τὸ ἄἅλιμον τῇ τε πολυτροφίαᾳ χαὶ τῇ ἁλμυρίδι τῇ περὶ αὐτά" ἰσχυρότερον δὲ τὸ ἅλιμον διὰ τὸ πλείω ἔχειν. (5) Φθοραὶ δὲ καὶ ἄλλοις ὁπ’ ἄλ- λων εἰσὶν ἴδιαι χαθάπερ ἐν τοῖς ἐλάττοσιν" χαὶ γὰρ ἣ ὁροδάγχη καλουμένη φθείρει τὸν ὄροθον τῷ περιπλέχε- σθαι χαὶ χαταλαμθάνειν χαὶ τὸ λειμόδωρον τὸ βού- THEOPHRASTI dam steriles quia nimis pingues, aliss quia nimis tenues, et nocet aer si in alterutram partem modum excedìt et aqua tam abundantia quam inopia. Nam et aqua sta- gnans, si arboris magnitudinem ercedit, interimit, ut cum imbres increbruerunt et locis paludosis, quod etiam circa Pheneum evenit. Ubi vero aqua exitum habet, etsi profunda sit , ist» sunt meliores ; prodest enim mo- tus ita ut id quod affluit semper sufficiens sit. Hesc igiter hisce de causis eveniunt. XV. Reliquum est ut de iis noris dicamus que vi fut et si qua presterea non ab aere et natura sed a nobis infe- runtur. Cujusmodi ex sunt quae decorticatione et val neratione arborum fiunt, et si ques adjecta prope radices exarefaciunt, ut fabarum putamina qussque iis similem babent effectum. Ac primum de fabis loqui libet. la terimunt enim fabarum putamina radicibus germinibes- que apposita non quidem omnia sed recens enata, quigpe que infirmiora sunt. Interimunt vero sic ut aridilste siccitateque sua alimentum praripiant eo ut partem ipsa subtrabant, partem operiendo arceant, quo preerepto ista emoriuntur. (2) Hxc igitur et qua his similia tanquen germinationi inimica nocent. Qusdam vero etiam ες eorum numero, qua nature arborum conveniust εἰ alioqui juvant, nocent si immodica, aut vehementiera, aut alieno tempore adhibeantur , ut stercus aut contisve aut majore copia aut nimis forte additum, ut fimas co riarius : hic enim tantum non omnes enecat si sit peru aut non bene mixtus. Item si stercoris genus sit cal- dius aut siccius vel omnino fortius neque arboris generi conveniens. (3) Cuique enim sationi suum sterceris genus convenit, neque commune unum omnibus quemasé modum aqua. Hac vero interdum abundantia sua no- cet radicibus putredinem et tanquam ebrietatem inferes, idque multo magis si arbores juveniles neque siticulose sint, ut cupressus cetereque siccioris nature. Nocet quoque sì quis intempestive non modo fimum et aquan sed etiam putationem fossionemque adhibeat; omsit enim hec causam interitus augent. Opportunum ten- pus autem definitum tum ipsa plantarum natura tum is que singulis anni temporibus in aere evenire solent. Hi modi interitus repetuntur a rebus alioqui naturss arboram convenientibus propter alimenti copiam aut penorism aut culturam male tempestivam. (4) Alii autem veniunt a stirpibus juxta satis vel sponte natis eo quod alimea- tum subtrahant idque eo citius , quo validiores pluresque sint, ut silvestres faciunt et qua radicibus suis mumero- sis multum alimenti hauriunt, queeque findunt et am- pPlexu suo strangulant innascunturque ceu hedera. Nam viscum quoque et omnino qua in aliis germinant nocere putantur. Cytisus autem et halimum et quia plurimon alimentum requirunt et salsugine sua, sed magjs hali- mum quia plus habet salsuginis. (5) Item aliis ab δε plantis imminet interitus, preecipue inter minores : sic ervum ab orobanche dicta comprehensum ampletu enecatur, et buceras a limodoro statim radicibus inna- 10 15 30 40 45 288 . THEOPHRASTI ρων τοῦτο δύνασθαι συχῇ, ἄμπελος, diga, duuy- δαλῇ διὰ τὸ συμμύειν τάχιστα .... δ ὃ καὶ δύσχιστα | τῷ χολλώδη τὴν ὑπόστασιν ἔχειν" χαὶ γὰρ ὁ ὀπὸς χαὶ τὸ τῆς ἐλάας τοιοῦτο χαὶ πᾶν τὸ λιπαρὸν, τὸ δὲ τῆς ἀμπέλου ξύλον αὐτὸ τοιοῦτον’ σημεῖον δὲ ὅτι καὶ σχιζόμενα τὰ χλήματα καὶ τῆς ἐντεριώνης ἐξαιρου-- μένης τάχα συμφύεται" χαὶ τούτου γε μᾶλλον ὁ χάλα- μος, καὶ γὰρ συνέρχεται αὐτόματος" φασὶ δὲ xal τὴν ἄπιον σχίζεσθαι" περὶ μὲν οὖν τούτων σχεπτέον. XVII. Ἡ δὲ τοῦ φλοιοῦ περιαίρεσις χοινὴ πάντων ἢ τῶν πλείστων ἐστὶ φθορὰ, περὶ ἧς εἴρηται πρότερον. Εἴτε γὰρ ἐν τοῖς κυρίοις ἐστὶ τοῦ ζῆν εἴτε χαὶ ἀπὸ τούτων πυχνουμένων διϊχνεῖται πρὸς τὸ ὅλον εὔλογον χαὶ οὕτως. Ἢ δὲ μήτρα μέχρι μέν τινος ἐξαιρου- μένη οὐ φθείρει, δι᾿ ὅλου δὲ φθείρει καθάπερ οἷ περὶ Ἀρκαδίαν φασὶ xal πεύχην χαὶ ἐλάτην χαὶ ἀλλ᾽ ὅτι ἄν' οὐχ ἄλογος δ᾽ οὐδὲ ταύτης ἣ αἰτία" χαὶ ταῦτ᾽ εἴη «τῶν εἰρημένων’ δγρότατον γὰρ δοχεῖ χαὶ ὥσπερ μά- λιστα εἶναι ζωτιχόν. (2) Σημεῖον δ᾽ ὅτι χαὶ τὰ ξύλα τὰ ἔμμητρα διαστρέφεται χατειργασμένα ἤδη μέχρι ceu ficus, vitis, olea, amygdala, quod partes scita citissime coalescunt ... quocirca zegre finduntur quia sub- stantia tenarx et siccida est. Nam et succus olei et olea talis et omnino quisque pinguis humor, vitis autem lig- num ipsum tale est. Argumento sunt palmites fissi qui exemta medulla celeriter coeunt, et magis etiam calamus, qui sponte conjungitur. Aiunt autem malum findi. De | his rebus queestio erit continuanda, XVII. Corticis detractione omnes aut certe plereque arbores pereunt quemadmodum ante diximus. Sive enim cortex ad 688 partes pertinet, in quibus vita prin- cipium sedet, sive ab his partibus condensatis malun ad totum corpus permeat , utroque modo interitus cos- sequi oportet. Si medulla aliquatenus eximatur, arber non emorifur, sed omni erxemta testibus Arcadibus et picea et abies pereunt et reliqua omnes. Neque bujus causa obscura. Medulla enim pars humidissima et vite lis precipue est. (2) Argumentum est quod materies quae medullam continet laborata torquetur usque dum οὗ ἂν τελέως ἀναξηρανθῇ, δι᾽ ὃ xal ἔνσχιστα xal οὐχ ἔμμητρα ποιοῦσι τὰ τῆς ἐλάτης καὶ τῆς πεύχης. Ταύτης δ᾽ οὖν μέχρι μέν τινος ἐξαιρουμένης οὐχ ἄτοπον διαμένειν τὸ δένδρον ὥσπερ καὶ τοῦ φλοιοῦ μέχρι τινὸς ἀφαιρουμένου, τελέως δ᾽ ἐξαιρεθείσης ᾿ αὐαίνεσθαι καθάπερ ἀρχῆς τινος ἣ χαὶ οἰκείας ὑγρό- τητος συμφύτου στερούμενον. (3) Περὶ δὲ τῆς ἔπι- χοπῆς χαὶ τῆς χολούσεως ἐν ὀλίγοις fi σχέψις" ὀλίγα γὰρ τὰ φθειρόμενα χατὰ μὲν τὴν ἐπιχκοπὴν, ἐλάτη; πεύχη, πίτυς, φοῖνιξ, ἔνιοι δὲ χαὶ χέδρον καὶ χυπά- ριττόν φασιν χαλοῦσι δ᾽ ἐπιχοπὴν, ὅταν ἀφαιρεθείσης τῆς χόμης ἐπιχόψη τις τὸ ἄκρον οὐχ ἀλόγως δ᾽ ἂν δόξειε φθείρεσθαι ξηρά τε τῇ φύσει καὶ εὐθυπορώτατα μὲν, μονόρριζα δ᾽ ὄντα. Καὶ γὰρ αἱ ἑλχώσεις πόνον παρέχουσι xal εὐπαθέστερα ποιοῦσιν εἰς τὸ διϊκνεῖσθαι καὶ τὸ καῦμα χαὶ τὸ ψῦχος ἄλλως τε χαὶ πανταχόθεν οὖσαι χαὶ διὰ τὴν ὀρθότητα χαὶ διὰ τὴν εὐθυπορίαν ταχὺ διϊχνεῖται χαὶ πρὸς τὰς ῥίζας, ὥστε πολλαχόθεν ἣ φθορά’ (1) φύσει δὲ ἀπαράδλαστα πάντα χαὶ διὰ ν ξηρότητα τῶν ῥιζῶν χαὶ διὰ τὴν εἰς τὸ ἄνω φορὰν xal ἔτι τῷ μονόρριζα εἶναι καὶ τῷ βαθυτέρας ἔχειν. Οὐδαμοῦ γὰρ οὐδὲν περιττὸν οὐδὲ παροχετευόμενον ἐχπίπτει τῆς τροφῆς ὥστε μὴ εἶναι βλαστήσεως dp- | χήν' ὅταν οὖν πάντα ταῦθ᾽ ὑπάρχη πᾶσι σχεδὸν ἀναγχαῖον τὴν φθορὰν εἶναι τελείαν’ (5) αἱ δὲ χολού- σεις φθείρουσιν ὅλως ὀλίγα" μόνον γὰρ μάλιστα τὸ τῆς ἀμπέλου φυτὸν ἀπόλλυται xal εἴ τι ἕτερον ἅπα- λὸν χαὶ ἀσθενὲς χαὶ εὐθύπορον" ταῦτα γὰρ αἴτια τοῖς τοιούτοις τῆς φθορᾶς" χείρω δὲ ποιοῦσι πλείω" χαὶ γὰρ΄ ἡ ἀμυγδαλῇ πικρὰ γίνεται καὶ ἣ ῥόα σχληροτέρα χαὶ ἕτερ᾽ ἅττα μεταῤθάλλει' τὸ δ᾽ αἴτιον εἴρηται πρότερον ὅτι τῆς ἀρχῆς ἀλλοιουμένης συναλλοιοῦται χαὶ τὸ τέλος" (6) χαλεπαὶ δὲ χαὶ αἱ ἐπιδοσχήσεις ὅτι συνεπι- χάουσιν ἅμα τῇ τομῇ xal ἀφαιρέσει δι᾽ ὃ χαὶ ὁ πόνος tota resiccata fuerit, quamobrem materiem piceinam εἰ abietinam fissam exhibent omni medulla remota. Hac igitur ex parte demta non mirum arborem servari, quem admodum et corticis parte aliqua sublata, si vero tota | dematur, exsiccari, ut principio quodam vel efiam ha- more proprio aut nativo privatam. (3) Decacuminationis mutilationisque ratio paucis expediri potest. Pauc® eaim arbores cacumine preciso intereunt nempe abies, picca, pinus, palma quibus nonnulli cedrum et cupressum δέ- dunt. Decacuminatur autem arbor cum detracta comi arboris pars suprema precidatur. Merito autem arbores ille ita pereunt, cum natura sicc® sint et meatus quidem rectos sed radicem simplicem habeant. Nam et vue i ribus illatis laborant et molliores redduntur ad reci- piendam vim caloris et frigoris, preesertim cum vule- rate sint undequaque, et propter rectitudinem tun arboris ipsius tum meatuum penetrant calor et frigos δὲ radices usque : itaque pernicies undique ingruit. () Omnes autem iste a radice non pullulant , cum propter siccitatem radicum tum quod sursum crescere tendosi, preterea etiam quod radicem simplicem, et quod pro- fundiores habent. Nuspiam enim alimenti pars superesi que alio derivari possit, itaque nullum sobolis pre- creandi principium adest. (5) Mutilatione paucissime pereunt ; precipue autem aut sola vitis planta ita perit £ si quod aliud genus tenerum atque imbeciliem recisi meatus habet. Sed piures ea deteriores fiunt, ut am dalus redditur amara et punica durior et alias quesdan immutantur. Causa eadem est quam antea diximas. quod principio mutato finis quoque cum fructw mutatiò sequitur. (6) Nocet etiam depastio animalium, quod dum germen carpit et detrahit simul adurit : hinc magi 10 15 25 30 45 290 ἣ χεγλραμὶς καὶ τὰ ἄλλα τὰ τοιαῦτα πολλῷ μᾶλλον ἀποξηραίνεται γυμνούμενα. τῶν τοιούτων ὅσα πυρῆνι περιέχεται, χαθάπερ τὸ τῆς ἐλάας χαὶ εἴ τι ξυλῶδες ἣ ὀστῶδες τυγχάνει, χαθάπερ τὸ τοῦ φοίνικος χαὶ ὃ χνήχος χαὶ τἄλλα τὰ χνηχώδη. πυχνὰ γὰρ πάντα χαὶ προδολὴν ἔχοντα" τὸ δὲ σπέρμα τὸ ἕντος δτὲ μὲν κεχωρισμένον τι χαὶ φανερὸν, ὁτὲ δὲ ἀχώριστον καὶ ἀφανὲς, ὥσπερ τὸ τῶν φοινίχων. ΒΙΒΛΙΟΝ Z'. I. Περὶ δὲ χυλῶν xal ὀσμῶν, ἐπειδὴ χαὶ ταῦτα τῶν φυτῶν οἰχεῖα, πειρατέον ὁμοίως ἀποδοῦναι τοῖς πρότερον τά τε cupbalvovta περὶ ἕχαστον εἶδος καὶ διὰ τίνας αἰτίας, Ἢ μὲν οὖν φύσις ποία τις ἑκατέρου τοῦ γένους ἐν ἄλλοις ἀφώρισται καὶ ὅτι μιχτά πως ἄμφω κατὰ λόγον ἐστί. Χυμὸς μὲν fi τοῦ ξηροῦ χαὶ γεώδους τῷ ὑγρῷ ἐναπόμιξις ἢ ἣ τοῦ ξηροῦ διὰ τοῦ ὑγροῦ διήθησις ὑπὸ θερμοῦ" διαφέρει δ᾽ ἴσως οὐδὲν. ᾿Ὀσμὴ δὲ τοῦ ἐν χυαῷ ξηροῦ ἐν τῷ διαφανεῖ" τοῦτο γὰρ κοινὸν ἀέρος χαὶ ὕδατος. Καὶ σγεδὸν τὸ αὐτὸ πάθος ἐστὶ χυμοῦ τε xal ὀσμῆς οὐχ ἐν τοῖς αὐτοῖς δὲ ἑχάτερον. Ταῦτα μὲν οὖν οὕτω χείσθω κατὰ τὸν εἰρημένον ἀφορισμόν. (53) Τὰ δ᾽ εἴδη τῶν χυμῶν ὡς μὲν εἰς ἀριθμὸν ἀποδοῦναι ῥάδιον οἷον γλυχὺς, λιπαρὸς, αὐστηρὸς, στρυφνὸς, δριμὺς, ἁλμυρὸς, πιχρὸς, ὀξύς. Ὥς δὲ κατὰ τὴν οὐσίαν ἑχάστου χαλεπώτερον. Αὐτὸ γὰρ τοῦτο πρῶτον ἔχει τινὰ σχέψιν πότερον [γὰρ] τοῖς πάθεσι τοῖς χατὰ τὰς αἰσθήσεις ἀποδοτέον ἢ ὥσ- περ Δημόχριτος τοῖς σχήμασιν ἐξ ὧν ἕχαστοι" εἰ μὴ ἄρα καὶ ταῦτα συνάπτει πως εἷς τὰς δυνάμεις χἀχεί-- νῶν λέγεται χάριν: ἢ χαὶ el τις ἄλλος τρόπος ἐστὶ παρὰ τούτους. (8) Λέγω δὲ τοῖς πάθεσι τοῖς χατὰ τὰς αἰσθήσεις οἷον εἴ τις ἀποδοίη γλυχὺν μὲν τὸν δια- χριτιχὸν τῆς ἐν τῇ γλώττῃ συμφύτου ὑγρότητος ἃ χυμὸν λεαντικὸν ἢ λεπτὸν 7) λεῖον. στρυφνὸν δὲ τὸν ξηραντιχὸν ἡ πηχτιχὸν ἠρέμα ταύτης" δριμὺν δὲ τὸν πηχτιχὸν ἢ δηκτιχὸν A ἐχχριτιχὸν τῆς ἐν τῇ συμφύτῳ ὑγρότητι θερμότητος εἰς τὸν ἄνω τόπον ἢ ἁπλῶς γυ- μὸν καυτιχὸν ἢ θερμαντιχόν' ἁλμυρὸν δὲ τὸν δηχτιχὸν xal ξηραντιχόν' πιχρὸν δὲ τὸν φθαρτικὸν τῆς ὑγρότη- τος ἢ τηχτιχὸν ἢ δηχτιχὸν ἢ ἁπλῶς τραχὺν ἣ μάλιστα τραχύν" αὐστηρὸν δὲ τὸν ῥυπτιχὸν τῆς αἰσθήσεως ἢ τῆς ὑγρότητος τῆς ἐν αὐτῇ ἣ τῆς ἐπιπολῆς δγρότητος δηχτικὸν ἢ πηχτιχὸν ἣ ξηραντιχὸν ἢ ἁπλῶς στρυφνό- Tuta τινα ἠρεμαίαν χαὶ μαλαχήν. (4) Ἦ πάλιν ὡς Πλάτων χαθόλου τὰς διαφορὰς τῶν δυνάμεων ἀποδί- δωσι τῷ συγχρίνειν χαὶ διαχρίνειν χεχρημένος τραχύ- τητι χαὶ λειότητι χαθ᾽ ἐχάστας δὲ διαιρεῖ τοῖς εἴδεσιν. ὦ Ὅσα μὲν οὖν χάει τὰ φλέδια καὶ ἀποξηραίνει τραχύ- vuvta στρυφνά" αὐστηρὰ δὲ τὰ τούτων ῥυπτιχώτερα καὶ πᾶν τὸ περὶ τὴν γλώτταν ἀποπλύνοντα: ὅσα δὲ ῥύπτει πέρα μὲν τοῦ μετρίου ὥστε χαὶ ἀποτήχειν Μάλιστα δὲ διαμένει | THEOPHRASTI et cetera ejusdem generis nudata multo magis exsiccan- tur. Maxime diuturna vero inter hec sunt ea qua nu- cleo continentur ut ole®, et si que sant lignosa aut ossea, ut palme semen et cnicus et cetera cnico sirailia : hsec enim omnia densa et munimento suo tuta. Semen | autem contentum in aliis solutum conspicuumque inest, in aliis indiscretum obscurumque, ut palmit. LIBER VI. 1. De sapore et odore, quoniam hi quoque piantarum sunt qualitates, disseramus eadem ratione, qua de cete- ris disputavimus, que in utroque genere eveniunt αἱ quas ob causas enarrantes. Quenam sit utriusque na tura alio loco expositum est et quod utrumque mixtione certa quadam ratione facta constat. Sapor enim est mixtio siccae et terrena substantize in hbumore, aut sicci per hbumidum a calore facta percolatio, quod fortasse non differt. Odor est partis siccae, qua in succo est, in pellucido corpore abstersio : pellugiditas enim aeri atque aquee communis est. Eadem fere saporis et odo- ris affectio est sed non in iisdem utraque. Haec igitar secundum premissam definitionem hoc modo proposità sint. (2) Saporum species numero declarare haud opero sum : sunt dulcis, pinguis, austerus, acerbus, acris, salsus, amarus, acidus : sed naturam cujusque expli- care difficilius. Primum enim id ipsum queeritur utrem saporum differentize definiend®e sint secundum affectas quibus tangunt sensus, an auctore Democrito* secundum figuras, quibus singuli constant. Nisi forte et figura ἰδία contingunt quodammodo facultates et earum gratia excogitate sunt; an quis sit alius modus prater predic- tos sapores dignoscendi. (3) Affectus sensuum ita intel- ligendi, ut si quis dulcem dixerit eum esse qui humo- rem lingue nativum discernat, aut saporem qui laviget, aut tenuem aut levem; acerbum vero qui humorem siccet aut leviter contrahat densetque; acrem qui con- denset aut mordeat aut qui ex humore nativo calorem ia locum superum secernat aut breviter saporem vel cale- facientem vel adurentem; salsum autem qui exsiccet & mordeat; amarum qui humorem corrumpat aut qui lique faciat aut mordeat aut breviter asperum vel asperrimum: austerum qui abstergat sensum aut lingue humorem act | qui humorem in summa residentem mordeat aut conden- set aut exsiccet aut breviter acerbitatem lever et le- nem. (4) Alia est ratione Plato usus, qui facultatem differentias in congregando et discernendo ponit adbibitit asperitate et lacvitate et singulos speciebus distinguit. Que igitur venas urunt et exasperantia exsiccant acerba sunt ; austera que magis etiam abstergunt atque eluunt quicquid lingue adheret; que ultra modum abstergusi 10 25 35 40 45 292 ἐκεῖνο μόνον ἀναγχαῖον ποῖόν τι τῶν αἰσθητηρίων ἕχαστον. Δεῖ γὰρ εἰδέναι χαὶ τὴν τούτων φύσιν xal διάθεσιν ἐπείπερ οὐχ ὁτιοῦν μόριον αἰσθητιχὸν, ἴσως δὲ χαὶ ὅταν ἐχ πλειόνων ἕν τι γένηται τὴν ἐχ θατέρου δύναμιν καὶ οὐσίαν οὐ δεῖ λανθάνειν. ἤἌτοπον δὲ χἀχεῖνο τοῖς τὰ σχήματα λέγουσιν ἣ τῶν ὁμοίων δια-- φορὰ χατὰ μιχρότητα χαὶ μέγεθος εἰς τὸ μὴ τὴν αὐτὴν ἔχειν δύναμιν. (4) Οὐ γὰρ ἐπὶ τῆς μορφῆς ἀλλὰ τῶν ὄγχων αἱ δυνάμεις ... οὖς εἰς μὲν τὸ διαδιάσασθαι xal. ἁπλῶς τὸ μᾶλλον χαὶ τὸ ἧττον τάχ᾽ ἄν τις ἀποδοίη εἰς δὲ τὸ μὴ ταὐτὸ δύνασθαι μηδὲ ποιεῖν οὐχ εὔλογον" ἐπεὶ ἐν τοῖς σχήμασιν al δυνάμεις" εἶ γὰρ ὁμοιοσχήματα ταὐτὸν ἂν εἴη τὸ ὑπάρχον ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις. "Td γὰρ τρίγωνον τὸ ποδιαῖον χαὶ τὸ μυριόπουν δμοίως δυσὶν ὀρθαῖς χαὶ τὸ τετράγωνον τέτταρσιν ὁρ- θαῖς. Kal ταῦτα μὲν χαὶ χατὰ τὸ ποσὸν διάφορα" τὰ δὲ λόγῳ μὲν ὄντα τὰ αὐτὰ οἷον ἧ ἀσυμμετρία τῆς διαμέτρου τὸ δὲ ποσὸν διάφορον' ὥστ᾽ εἰ ἐκ τούτων ἢ ἀπὸ τούτων ἐγίνετο τὸ μὲν ποσὸν διάφορον ἂν ἦν τῷ δ᾽ εἴδει ἀδιάφορον. ᾿Αλλὰ γὰρ αἵ μὲν χατὰ τὰ σχή-- ματα καὶ τὰς μορφὰς δυνάμεις πλείω καὶ περὶ πλειό- νων ἔχουσιν ἀπορίαν. "||. Ὅτι δ᾽ ἐναπομίξει πως ὃ χυμὸς χαὶ f ὀδμὴ καὶ ἐχ τῶνδε φανερόν' οὐδὲν γὰρ φαίνεται τῶν ἁπλῶν ἔχειν χυμὸν οὐδ᾽ ὀδμὴν ἐὰν μὴ λάδη μίξιν οἷον ὁ ἀὴρ ἣ πῦρ᾽ ἢ Lap: ἄχυμον γὰρ καὶ τὸ ὕδωρ xa’ αὑτὸ, δι᾿ ὃ χαὶ οἱ παλαιοί φασι δι᾽ οἵας ἂν γῆς pen τοιοῦτον χαὶ εἶναι. Καὶ ἡ θάλαττα δὲ χαὶ τὰ νιτρώδη χαὶ σαπρὰ καὶ ὀξέα τῶν ὑδάτων ἔχει τινὰ μίξιν ὧν ἐνίοις χαὶ ἢ ὀσμὴ μάλιστα δὲ τῇ θαλάττῃ συναχολουθεῖ. Fi δὲ χαὶ λίθος ἀ quan, πλὴν ἐάν τινα τοιαύτην λάθῃ μίξιν. (2) Καίτοι φαίνεταί γε ταῦτα μᾶλλον ἔχειν οἷον ὅσαι 0᾽ ἁλμώδεις χαὶ ὅσαι χαὶ ὡς ἣ τέφρα πιχραὶ χαὶ ἔνιαι γλυχεῖαι δοκοῦσιν εἶναι ὥσπερ χαὶ È ἄργιλος. Ἅμα δὲ χαὶ οὐχ ἄλογον εἴπερ τῇ τοῦ γεώδους ἐναπομίξει γίνεται χυμός. Τὰ δὲ δὴ “Μεταλλευόμενα χαὶ λίθων ἕνια ι γένη καὶ ὀσμὰς ἔχει πρὸς τοῖς χυμοῖς. Ἅπαντα δ᾽ οὖν ταῦτα μίξει τινὶ χαὶ ἀλλοιώσει È ἔγχυμα φαίνε- ται χαὶ ὀσμώδη. Καὶ γὰρ ἣ τέφρα διὰ τὴν χατάχαυ- σιν ἐξαλλοιουμένη χαὶ ὅσα πυροῦται λαμθάνει τινὰ χυμὸν τὰ μὲν ἁπλᾶ τὰ δὲ μιηγνύμενα τοῖς ὑγροῖς. Ἡ μὲν οὖν φύσις ὅτι τοιαύτη χαὶ πρότερον εἴρηται χαὶ νῦν. (3) ᾿Επεὶ δ᾽ ἐν τρισὶν οἱ χυμοὶ, ---- φυτοῖς τε γὰρ χαὶ ζώοις εἰσί τινες χαὶ ὀσμαὶ καὶ χυμοὶ κατὰ τὰς χράσεις, ἔτι δ᾽ ἐν τοῖς χατὰ τέχνης παρασχευήν τινα μιγνυμένοις ἢ χαὶ αὐτομάτως ἀλλοιουμένοις. δτὲ μὲ; ἐπὶ τὸ βέλτιον brè δ᾽ ἐπὶ τὸ χεῖρον ὥσπερ τῶν σηπο- μένων, — τὸ μὲν ὑπὲρ ἁπάντων τούτων εἰπεῖν κοινό- τερόν τε καὶ καθόλου μᾶλλόν ἐστιν ὑπὲρ δὲ τῶν φυσι-- χῶν πρῶτον λεχτέον, ἀρχὴ γὰρ ἐν ἅπασιν ἣ φύσις, καὶ τούτων ὅσοι χατά τε τὰ ἁπλᾶ φαίνονται καὶ ὅλως τὰ ἄψυχα καὶ ὅσοι χατὰ τὰ φυτὰ χαὶ τοὺς χαρπούς. Καὶ γὰρ ταῦτα πρότερ᾽ ἄν τις τιθεῖτο τῶν ζώων ἅμα δὲ καὶ ἡμῖν ἢ σκέψις ὑπὲρ τούτων οἷον συνεχὴς οὖσα Ἐπ Ἐπ ὦ δε ΠΡ ΕΣ ὉΠ: N ne ni το νος ες THEOPHRASTI ris sapores definiunt, hec omnia erplicanda sunt. Qui vero facultates modo spectant, iis illud tantum decla- randum quale sit quodque sensus instrumentum. Horum enim naturam et habitum nosse oportet, quandoquiez non qualiscunque pars corporis potestate sentiendi ha- bet. Neque, si quando e duobus fiat unum, qua sit utriusque facultas et natura, ignorari debet. ìncredibil:s etiam eorum, qui figuris sapores definiunt, ista opinio est, sapores similîé figura nec nisi magnitudine inter se diversas non iisdem sed diversis viribus proeditos esse. (4) Non enim in forma sed in volumine vires ... sui qui dem facultas violente et plus minusve agendi tribui pose: videtur, sed ut diversos effectus peragere possit non competit. Facultates enim in figuris sunt positae. Nam si figura simili sunt, eadem eorum lex et ratio sit necesse est, ut in aliis rebus. Omnis enim triangulus, sive unins sit pedis longitudine sive innumerabilium, tres habet ango- los ®quales duobus rectis, et omnis figura quadrata qua- tuor rectis equales habet angulos. Atque hze figurze quee- titate tantum differunt. Sunt alia qua in quantitate diversam eandein tamen rationem servant, ut ille in quibus diameter proportionem non servat. Igitor εἰ εα his vel ab his composite essent, quantitate differrest, specie non essent diverse. At enim si saporum facalta . tes e tiguris et formis definire velimus, magna erit et de pluribus rebus dubitatio. 111. Saporem et odorem immixtione quadam fieri etiam inde patet quod e rebus simplicibus, ceu aer, ignis, aqua, neque saporem neque odorem habent, nisi quid admixtum habeant. Nam et aqua per se ipsa insipida est, qua de re veteres auctores dixere aquam assumere saporem ex terrarum, per quas transeat, qualitatibus. Atque aqua marina, et nitrosa ac putridae acidaeque continent parti- culas admixtas, quo fit ut quadam earum, prasertim mare, odore quodam praedita sint. Terra vero et lapides insipidi, nisi aliquam ejusmodi mixtionem nacti sint. (?) Attamen terras sapore magis praeditas esse apparet, ot ce que salsa, et que tum amara vt cinis, tum dulces esse existimantur ut nonnulla alia et argilla. Atque ra- tioni non repugnat immixtione particula terrena saporen existere : qua: vero metallis elfodiuntur et lapidum ge- nera nonnulla non modo saporem sed odorem etiam ba- bent. Haec igitur omnia mixtione et mutatione quadam tum sapida tum olida effici videntur. Etenim cinis com- bustione mutatam formam nactus et omnino omnia que ignis vim passa sunt saporem aliquam accipiunt, aut pe’ se aut admixto humore. Natura igitur saporis hxc est, quemadmoduin etiam ante diximus. (3) Quoniam autem n tribus mixtorum generibus odores saporesque reperiantar, — plantarum enim animaliumque quidam sunt odores saporesque ex sua cujusque temperatione, dein in iis cor- poribus quer vel arte aliqua miscentur vel etiam spoate immutantur, nunc in melius, nunc in deterius ut in ρα" trescentibus, — de his omnibus disputare pertinet agis ad communem et generalem de his doctrinam, nunc a8- tem de naturalibus rebus primum dicendum, omniur enim principium a natura est : atque eorum primum ei- ponendi sunt illi, qui in simplicibus atque omnino i inanimatis insunt, et qui in plantis fructibuaque iave- niuntur. Has enim prius proposueris merito iis, qui i animalibu» sunt, atque nobis quidem queestio de b$ 5 DE CAUSIS PLANT. VI. 4. τοῖς πρότερον. (4) Οἱ μὲν οὖν dv τῇ γῇ ξυνιστάμενοι χυμοὶ τῶν ὀγρῶν, οὗτοι γὰρ ἐμφανέστατοι, λέγω δ᾽ οἷον ὀξεῖς χαὶ( ἁλμυροὶ) γινόμενοι μὲν δῆλον ὅτι διὰ τὰς αὐτάς πως ἢ παραπλησίας ἀνάγχας δι᾿ ἃς χαὶ ἐν τοῖς φυτοῖς, οὐ μὴν οὔτε ἴσοι τὸ πλῆθος οὐδ᾽ ὅμοιοι τούτοις ἀλλὰ θολερώτεροι διὰ τὸ μὴ τὴν αὐτὴν πέψιν μηδ᾽ δμοίαν ἔχειν. Τὸ δὲ πλῆθος οὐ συμόὄλητοί. Πολλοὶ γὰρ of τῶν χαρπῶν καὶ ἀνόμοιοι χυμοὶ xal | οὐδαμῶς ἔνιοί γε ἐμφαινόμενοι τοῖς ἐχ τῆς γῆς οἷον ὁ αὐστηρὸς χαὶ δριμὺς καὶ ἄλλοι δὲ πλείους. (5) Εἰ μή τις λέγοι τῇ μίξει καὶ τῇ χράσει τῶν ἄλλων γίνεσθαι τούτους τοῖς δὲ γένεσιν εἶναι τοὺς αὐτούς" οὕτω δ᾽ ἂν εἴησαν ἄπειροι, ἄπειροι γὰρ οἵ λόγοι τῶν μίξεων. Καὶ ἔτι δὲ κατὰ τὸ μᾶλλον xal ἧττον af διαφοραὶ δι᾿ ὃ χαὺ οἱ ὁμογενεῖς πλείους οἷον αὐστηροὶ, λιπαροὶ, πι- χροὶ, γλυχεῖς, ὅθεν καὶ of παλαιοὶ τῶν φυσιολόγων ἀπείρους . ἐτίθεντο τοὺς χυμοὺς ὥσπερ καὶ Μενέστωρ᾽ &rofa γὰρ ἄν τις ἥ μίξις χαὶ ἣ πέψις γένηται τοῦ ὑγροῦ ἐμφύτου τοιοῦτον εἶναι χαὶ τὸν χυμόν. Οὐ μὴν ἀλλὰ βέλτιόν γε of ὡρισωένους λέγοντες ἐχ τούτων δ᾽ ἤδη κατὰ τὰς μίξεις ποιοῦντες τὰς διαφοράς. ἤϊδιος γοῦν τῶν dx τῆς γῆς ὁ ἁλμυρός" οὐδ᾽ ἑνὸς γὰρ χαρποῦ τοιοῦτος ἀλλ᾽ εἴπερ φύλλου καὶ καυλοῦ χαὶ χελύφους. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτου τὴν αἰτίαν ὕστερον λεχτέον. IV. Αἱ δὲ ἰδέαι τῶν χυμῶν ἑπτὰ δοχοῦσιν εἶναι χαθάπερ xal τῶν ὀσμῶν χαὶ τῶν γρωμάτων, τοῦτο δὲ ἄν τις τὸν ἁλμυρὸν οὐχ ἕτερον τιθῇ τοῦ πιχροῦ καθά- περ καὶ τὸ φαιὸν τοῦ μέλανος" ἐὰν δὲ χωρίζη συμθαί- vet τοῦτον ὄγδοον εἶναι. Γλυχὺς γὰρ καὶ λιπαρὸς χαὶ πιχρὸς καὶ αὐστηρὸς καὶ δριμὺς καὶ ὀξὺς καὶ στρυφνὸς ἀριθμοῦνται' προστίθεται δὲ χαὶ ὃ ἁλμυρὸς ὄγδοος. Οἵονται δέ τινες χαὶ τὸν οἰνώδη δεῖν. “Ev te γὰρ τοῖς καρποῖς ὁπάρχει πλείοσι καὶ ἐχ τῆς γῆς ἀναπιδύει τις ἐνιαχοῦ τοιοῦτος χυυός" ἔτι δ᾽ οὐδ᾽ ὥσπερ ὃ γαλαχ- τώδης εἰς τὸν γλχυχὺν ἂν τεθείη, — xal γὰρ οὗτος ἐν ἐνίοις ὡς εἶδος ἄν τι τιθοῖτο τοῦ γλυχέος, — οὕτω τὸν οἰνώδη τῶν ἄλλων τινὶ προσνεῖμαι ῥάδιον ἀλλ᾽ ἰδία τις ἢ φύσις καθ᾽ αὑτὴν ἐπιδεχομένη καὶ τὸ γλυχὺ καὶ τὸ ἴσως διαφέροι πρὸς τὴν τῶν ἄλλων θεωρίαν. Ὁ δὲ ἀριθ- μὸς διτῶν ἑπτὰ χαιριώτατος καὶ φυσιχώτατος, Πότερον δὲ τοὺς μὲν ὥσπερ ἀρχὰς τοὺς δὲ ὡς στερήσεις δεῖ λέγειν οἷον τὸν μὲν γλυχὺν xal λιπαρὸν καὶ ὅσοι σύ-- στοιχοι τούτοις ἀρχὰς, dx τούτων γὰρ αἷ γενέσεις καὶ af τροφαὶ, τοὺς δ᾽ ἄλλους στερήπεις, ἢ πάντας φυσι- χούς; ἔοιχε γὰρ εἰ μὲν εἰς τὸ ἄριστον δεῖ τάττειν τὴν φύσιν ἐν τούτοις εἶναι μόνον, ἅμα δὲ καὶ τὸ τῆς τρο- φῆς χαὶ γενέσεως ἀληθινόν. Οὐδὲν γὰρ ὡς εἰπεῖν οὔτε τρέφεσθαι δοχεῖ διὰ τῶν ἑτέρων οὔτε γίνεσθαι, Εἰ δ᾽ εἰς τὸ πλείονα εἴδη εἶναι ἐχεῖνοί γε μᾶλλον A οὐχ ἧττον χατὰ φύσιν, ὀλίγοι γὰρ ἐν τούτῳ τῷ μέρει. (2) Σχεδὸν δέ τι παρόμοιόν ἐστν τὸ ζητούμενον χαὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζώων πρὸς τὸν ἄνθρωπον πότερα κατὰ φύσιν ἢ χατὰ στέρησιν τἄλλα. Καθάπερ γὰρ 293 confinuat nostram disputatfonem. (4) Scapores ig'tue humorum qui in terra existunt, hi enim maxime mani- festi, ut acidus et (salsus) existunt nimirum ex iisdem similibusque causis, de quibus in plantis prodeunt, sed neque numero pares illi neque similes sed impuriores quoniam coctione tali carent. Numero illi comparari non | possunt : sapores enim fructuum multi et dissimiles at- i que tales nonnulli quales omnino non inter terrestres reperiuntur ut austerus, acer et plures alii. (5) Nisi forte dixeris hos existere mixtione et temperatione cete- rorum sed genere non differre , sic autem saporum nume- rus infinitus esset, infinite enim mixtionis sunt rationca. Preeterea gradibus et modo majore minoreve differunt, ut adeo plures sint congeneres ut austerus, pinguis, amarus, dulcis, quamobrem veteres physiologi, inter quos Menestor, innumeros statuerunt sapores. Qualis enim mixtio fuerit et coctio humoris nativi talem existere sa- porem. Melius tamen alii numero finitos sapores po- i nunt, atque ex his secundum mixtionem differentias derivant. Salsus sapor terra et terrestrium corporum proprius esse videtur, neque enim in ullo fructu sed tan- tummodo in foliis, caule et putaminibus occurrit. Sed hujus causam postea reddemus. IV. Species saporum septem esse videntur, ut odorum quoque et colorum, si quis nempe salsum non distin- guere velit ab amaro, ut colorem brunneum non a nigro; si vero discernere velis is erit octavus : sunt enim dulcis, pinguis, amarus, austerus, acer, acidus et acerbus, | quibus salsus ut octavus adjici potest, nonnulli vinosum i quoque addendum esse putant : is enim in fructibus i pluribus inest atque e terra nonnusquam talis aqua sca- turit. Ad πες non, ut sapor lacteus generi dulci attribui potest, — etenim lacteus qui ip nonnullis reperitur pro specie dulcis haberi posse videtur, — sic vinosus ad aliud genus referri potest , sed natura ejus peculiaris est et dul- | cem, acerbumet austerum complectitur. (2) Verum hoc στρυφνὸν χαὶ αὐστηρόν. (2) ᾿Αλλὰ γὰρ τοῦτο μὲν οὖχ dv | nihil forsan refert ad ceterorum contemplationem. Sed numerus septenarius maxime opportunus et naturalis. Utrum autem partem ut principia , partem ut privationes dicere decet, exempli gratia dulcem, pinguem et reliquos his aflines principia, quia ex illis generatio et nutritio prodit, ceteros vero privationes, an omnes esse naturales censendum? Si enim natura ponenda est in optimo quo. que, in his solis esse videtur, quo etiam nutritionis ct generationis ratio accedit; nihil enim fere neque nutriri videtur a ceteris neque generari. Si vero in eo ponitur ut plures sint species , isti quidem non magis aut certe non minus naturales : nam in hoc quidem genere pauci sunt. (3) Hsec quesstio comparari potest cum ea que est de homine ceterisque animalibus, utrum hec secun - dum naturam an secundum privationem esse censendum 904 χαὶ τούτων ἴδιαί τινες αἱ οὐσίαι χαὶ τῶν φυτῶν δμοίως. Εἰ οὖν ἢ υὲν στέρησις ἐν ἀτελεία τινὶ χαὶ ἐνδείᾳ ταῦτα δὲ χαὶ γεννᾷ χαὶ ἐχτρέφει τὰ ὅμοια καὶ ἰσχυρότερα πολὺ τῶν ἑτέρων οὐχ ἂν εἴησαν χατὰ στέρησιν. “Et δὲ ἔν γε τοῖς φυτοῖς ἅμα συμβαίνει μὴ τελεοχαρπεῖν καὶ ἧττον εἶναι πιχρὰ τὰ ἐν τούτῳ τῷ γένει, καθάπερ ἐπὶ τοῦ χενταυρίου καὶ ἀψινθίου χαὶ τῶν τοιούτων, ὡς ἐκεῖσε τῆς φύσεως φερομένης xal τὴν γλυχύτητα καθάπερ ἀπεψίαν τινὰ οὖσαν ἢ ἔλλειψιν πέψεως. (4) Asl γὰρ fi φύσις ἐξομοιοῦν ἐθέλει τῷ ὑποχειμένῳ τοῦτο χαὶ ἐν τοῖς ζώοις καὶ ἐν τοῖς φυτοῖς, Ποιεῖται γὰρ χαὶ τροφὴ γίνεται πᾶσιν ὅταν χρατηθῇ τὸ λαμθανόμενον. ΕἾ δὲ δὴ καὶ ἔνια τρέφεται διεφθαρμένοις τισὶν ὥσπερ καὶ τῶν ζώων ὧν xal ἡ, γένεσις dx τούτων οὐδ᾽ ἂν ἡ τῆς τροφῆς ἱκανὴ πίστις εἴη πρὸς τὸ χατὰ φύσιν οὐδ᾽ ἂν fi πρώτη σύ-- στασις ἀλλ᾽ ἑκάστοις μεμερισμέναι χατὰ τὰς μίξεις. (5) ᾿Επεὶ οὐδ᾽ οἱ γλυχεῖς χυμοὶ τρόφιμοι πάντες fuiv, ἀλλ᾽ οἱ μὲν ἐχστατιχοὶ χαθάπερ ἧ ὁμοία τῷ σχολύμῳ δίζα καὶ ἄλλαι τινὲς, οἱ δ᾽ ὑπνωτιχοὶ πλείους δὲ δι- δόμενοι χαὶ θανατηφόροι χαθάπερ 6 μανδραγόρας ἔνιοι δὲ διαολογουμένως ἐπιθάνατοι" πολλοὶ γὰρ ἤδη καὶ πολ- λαγοῦ ῥίζας φαγόντες ἃς ἠγνόουν γλυχείας τε τῇ γεύσει xat ἡδείας ἀπέθανον καὶ ἄλλα τοιαῦτα πλείω τυγχά- νει τὰ μὲν βλάπτοντα τὰ δὲ καὶ ὅλως ἀναιροῦντα τῶν χατὰ τὴν προσφορὰν ἡδέων ἣ ἀλύπων. (6) “Evia δὲ πάλιν ὠφελοῦντα τῶν ἀηδῶν καὶ πιχρῶν οἷον καὶ τὰ ἄρτι λεχθέντα χενταύριον χαὶ ἀψίνθιον χαὶ ὅσα δὴ φαρμαχωδεστέρους ἔτι τοὺς χυμοὺς ἔχει" πολλὰ γὰρ χαὶ τούτων ὀνίνησι. Τῶν δὲ καὶ ὅλως ὃ χυμὸς ἄτρο- φος ὧν ὡσπερεὶ ἥδυσμα τῆς τροφῆς ἐστιν οἷον ὁ di- μυρὸς χαὶ ὀξύς: οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα χρατεῖν ἀχράτου χαθάπερ οὐδὲ τῶν ἄλλων ἔνια ζώων δι᾿ ὃ χαὶ τούτοις παρέχοιεν τοὺς ἅλας. “Eva δὲ χαὶ αὐτὰ ἑαυτοῖς εὑρίσχει τὰ πρόσφορα πρὸς τὴν τοιαύτην ἐπιχουρίαν ὥσπερ καὶ οἵ ὀρνίθες ἤδη. Καὶ φανερὸν ἂν δόξειεν ὡς οὐχ ἔστιν ἁπλῶς μευερισμένα τὸ μὲν ὥσπερ φυσιχὸν τὸ δ᾽ ὡς ἐν στερήσει χαὶ παρὰ φύσιν. (7) ᾿Αλλὰ καὶ τὸ ἡμῖν ἄτροφον ἑτέροις τρόφιμον χαὶ τὸ ἄλλοις τρόφιμον ἄλλοις ἄτροφον. Ὥς γὰρ ἄν αἵ φύσεις ἔχωσι χατὰ τὰς χράσεις οὕτως καὶ αἱ τροφαὶ καθ᾽ ἕχαστον ἁρμόσουσιν. Ὁμοίως δὲ καὶ aî ἡδοναὶ καὶ af λύπαι χαὶ αἱ βοήθειαι | πρὸς τὰ πάθη καὶ τὰς διαθέσεις ὃ χαὶ φανερὰ ποιοῦντα πολλὰ τῶν ζώων ἐστὶν οὐ πρὸς τὰ συμδαίνοντα πάθη μόνον αὐτομάτως ἀλλὰ χαὶ xat' αὐτὰς τὰς ἐδωδὰς ὅταν ἄλλο φάγωσιν ἕτερον ἐπεσθίοντα χαθάπερ αἱ Eyes τὸ πήγανον ὅταν τὸν σχόρδον. ΥΝ. "ἔχει δὲ καὶ κατὰ τὰς ὀσμὰς ὁμοίως" ἄλλαι γὰρ ἄλλοις ἐναντίαι xal οὐ πρόσφοροι χαὶ οὐ μόνον εὶς τὸ ud δεῖσθαι μηδὲ ζητεῖν ἀλλ᾽ ὑπὸ τῶν ἡδίστων ἡμῖν ἀναι- ρεῖσθαι χαθάπερ οἱ γύπες ὑπὸ τῶν μύρων καὶ οἵ χάνθα- ροι ὑπὸ τῶν ῥόδων. Πολεμοῦσι δὲ δὴ σφόδρα καὶ αἱ μέλιτται τοῖς μεμυρισμένοις, “Ὅλως μὲν γὰρ ἣ οὐδὲν È βραχύτι πάμπαν ἐστὶν ἐν τοῖς ἄλλοις ζώοις τὸ τὴν εὐωδίαν THEOPHRASTI sit. Quemadmodum enim horum sunt forms naturaque peculiares, ita plantarum quoque. Si vero privatio est posita in indigentia et defectu, hac vero sui similia ge- nerat et educat multoque validiora sunt ceteris, band quaquam iis privatio convenit. ‘ Presterea in piantarum genere amaro evenit ut simul fructus imperfecti maneant ct plants ipse minus amara sint, ut centauriu:n, ap- sinthium et similes, quod scilicet natura in amarum sapo- rem tendit ut duicedo quasi pro cruditate et cectionis defectu habenda sit. (4) Semper enim natura subiecie simile alimentum reddere conatur et in animalibes εἰ ἃ plantis. Omnibus enim in alimentum tune vertitar id quod assumtum est cum superatur. Si vero quasdam etiam materie corrupta nutriuntur, ut inter animalia que ex ejusmodi re etiam generantur, neque ab alimento idoneum argumentum repeti posse videtur quo ila marime naturales esse evinciatur neque a prima compe- sitione, sed singulis pro sua mixtione singuli sapores st- tributi sunt. (5) Etenim neque dulces sapores cmaes nostro alimento idonei sunt, sed sunt inter eos qui ho- mines exsultare et vecordes fieri faciunt ut radix scolyme i siv.ilis aliseque nonnullae, alii qui somnum inducant et si copiosius dentur mortem afferant, ut mandragoras; nes- nulli denique omnino letales sunt. Sepe enim jam bomi- nes multisque locis cum radices ignotas comedissent sa- pore dulces et suaves interierunt; et ejus modi pian sunt, partim nociva partim latifera, inter ca que gusta suavia aut non injucunda sunt. (6) Contra ex injucee dis et amaris quadam sunt utilia ut quae modo dirimes centaurium et apsinthium et qui succum magie medica- mentosum quam ista gerunt : nam et horam multa utàia. Alii succum habent, qui ipse quidem non cedit in alisote- tum sed ei condiendo inservit, ut est salsus et acidus. Bterim alimentum purum superare non possurmus ut εἰ ceterorum animalium nonnulla, quamebrem horum quoque pabulo sal admiscemus. Quaedam vero etiam ipsa sibi e1- quirunt qua ad hunc usum commoda sunt ut aves. Atque manifestum nunc esse videtur genera saporum non ita esse distincta, ut aliud naturale aliud presternaturale εἰ privatione tale dici possit. (7) Sed quod nobis inutile aliis ad cibum idoneum est, et quod huic nutrimento est aliis non est. Prout enim naturarum temperamenta se habent ita siugulis queque alimenta conveniunt. Pari modo et voluptates et molestie et remedia contra labo res et affectus, quod exempla multorum animalium de cent, que non modo contra affectus sponte accidentes sibi remedia queerunt, sed etiam cibo ita consulunt ut eum alienum quid comederint aliud devorunt, ut vipere rutam ubi scorodum comederint. V. Eadem quoque ratio odorum est, quorum alii alis eontrarii et inutiles non modo ut non indigeant nec desi- derent, sed ut ab iis qui nobiz gratissimi sunt interimas- tur, ut vultures ab unguentis et canthari rosarum odore. Apes quoque homines unguentis delibutos vebementer àmpugnant. Omnino inter animalia bruta aut nullem est genus aut perpauca, qua odoris suuvitatem proptet DE CAUSIS δίωχον αὐτῆς χάριν, ἀλλ᾽ εἴπερ κατὰ συμδεδηκὸς ὧν ἡ τροφὴ τοιαύτη" pis man ἦν ἡ ἐπιθυμία καὶ ταύτης, (2) Εἰ δ' ἄρα καὶ τοιοῦτόν ἐστιν ἡμῖν γε οὐ σαφές. ᾿Κπεὶ καὶ ἦν πάρδαλιν τοῖς μὲν ἄλλοις ἡδύ φασιν ὄζειν δι᾿ ὃ χαὶ θηρεύειν αὐτὴν χαταχειμένην. καὶ ταύτη προσαγομένην, ἡμῖν δ' οὐδεμίαν εὐωδίαν. ἐμφαίνει" εἰ μὴ χἀκχεῖνο ἀληθὲς ὥσπερ ἐστὶν ἀληθὲς ᾿ ὅτι χειρίστην ἔχομεν πάντων τὴν ὄσφρησιν. Καὶ διὰ τοῦτο ὡς εἰπεῖν πολλαὶ λανθάνοιεν ἂν ἡμᾶς ὄσμαὶ καὶ 10 τὰ ἡδέα καὶ τὰ λυπηρὰ τὰ κατὰ ταύτας. (1) "Ὁ δ' ἄν τῳ δόξειεν ἄτοπον εἶναι τὸ τὰ ἄλλα ζῶα σαφεστέ- pav ἔχοντα μηδ᾽ αἰσθάνεσθαι μηδὲ χρίνειν τὰς εὐωδίας οὐχ ἔστιν ἄτοπον. Τάχα μὲν γὰρ καὶ αἰσθάνονται πρὸς δὲ τὴν φύσιν αὐτῶν οὐχ ἁρμόττουσιν ἀλλὰ καὶ καθάπερ ἐπὶ τῶν γυπῶν ἐλέχθη καὶ ὡς τὰ ἔντομα πάντα ὑπὸ τοῦ ἐλαίου βαρύνεται" φεύγει γὰρ τὴν ὀσμήν. “Ἑτερα δ᾽ ὑφ᾽ ἑτέρας τινὸς ἴσως, λογον δ᾽ ἐνταῦθα δόξειεν ἂν συμθαίνειν πρὸς ἐκείνην i εἰ ἢ τίνα τοῦ γλυκέος εἶδος ἔνια δὲ ΠΗ ἡμῖν" εἰ μὴ ἄρα καὶ τοὺς πόρους ἐνταῦθα αἰτιάσαιτο χαθάπερ ἔνιοι τῶν φυσιχῶν τῷ ἢ A μή" δι' ὃ καὶ διαιροῦσι τοῖς μεγέθεσι τὰ τῶν τοιῶνδε αἰσθάνεσθαι τὰ δὲ rata. Τὸ δὲ μὴ αἰσθάνεσθαι riso rat | où ἄν τις ita ἢ διαιροῦντες. Οὐδ᾽ ἐν τοῖς πόροις # ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τὴν διάθεσιν καὶ τὴν κρᾶ- ii ἘΠῚ ἐν ταῖς χαχώδεσι καὶ βαρείαις ὧν ἐνιαί πᾶσιν οἷον αἱ ἔχ τινων ἐχπνέουσαι χ 2 È A 5. πε} it 41 di _Eù pa αὗται τοῖς ἀναπνευστιχοῖς μόνον ἀλλὰ τοῦτό γε φανερὸν ἐπὶ τῶν ὅτι καὶ ὀσμαί ro pregi ἐν» οἴκεῖαι καὶ ᾿ πε τ μαμορς μὴ Ξ λόγος ἐχεῖσε ἐπανιτέον. (0) ἙἭ.χάστου τῶν χυμῶν καὶ τῶν ὀσμῶν ἐστί τις φύσις ὥσπερ χαὶ τῶν ζώων ἢ πηὸς ἐκέστην sr sez xal κρᾶσιν, Οὐ μὴν τοιῶνδε μᾶλλον οὐχ ἱκανὴν οὐδ' olxelav | ἀποδοίη χαὶ τὴν ἀπάθειαν δον | (5) “Ὅπερ συμδαίνει καὶ ἐπὶ | inj PLANT. VI. ὅ. 205 ipsam appetunt, sed non nisi per accidens, quod scilicet pabulum quo vescuntur est tale, ad quod cupiditate fe- runtur, (2) Si autem inter animalia quoque quirdam odorem persequuntur, nobis quidem non manifestum est. Quodsi pardalim ceteris animalibus suaviter olere qui- dam aflirmant , ceamque ob causam istam venarì decum- bentem odoris sui gratia bestias allicientem, at nobis nullam odoris habere suavitatem videtur. Nisi verum est quod dicunt, ut profecto verum est, nos ex omnibus ollactum pessimum habere, qua de causa multi nobis percipitur. (3) Quod autem mirum viderì possit ce- tera animalia, quanquam olfactu prestant, tamen odo- rum suavitatem nec sentire nec dignoscere posse, id sed ipsorum nature non conveniens est, sed potius con- traria, ut de vulture commemoravimus et ut nsectis omnibus oleum grave est, cujus odorem fugiunt. Aliis autem forsan alia sunt gravia. Sed hic pugnare videtur | quan ista opinione , qua sapor pinguis species esse saporis | delectantur, ut cnipes ... nihil enim quod nature con- | venit nocivum est nisi excessu. (ἃ) Sed hujus causa acrimonia tribuenda est, ut et origani et similium. quas omnia fugiunt. Quod autem sentire ista odorem negant, de eo nobis non constat, nisi forte velis ut physicorum © nornulli dixere hic quoque causam tribuere meatuum conditioni , quibus illi odores aut congrui sint aut non modi, que divisio neque apta satis neque propria est. vga artigo teodoro sentus residet, sed potius ex al (5) Quod etiam hominibus evenit, si- quidem non ommibus grati sunt iidem odores; potius ex fwtidis et gravibus aliqui communem omnibus offensio- nem habent, ut qui ex quibusdam hiatibus terre spelun | fortasse hi quoque odores iis tantum animalibus nocent, qui respirant, hoc certe consiat, sicut inter sapores , sic | nire, et suavitatem odoris praster eam que pabulo intue- | reat aut paucis aut nulli bestie expeti; an vero uni alte- id nos latet Fierî tamen potest ut non sit ommnino ve- iii ii 296 ἀληθές. Ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων ἀρχείτω τὰ εἰρη- μένα. "VI. Τῶν δὲ φυτῶν μᾶλλον δὲ πάντων ἐν οἷς of χυμοὶ διὰ τί μὲν ἕκαστα τούτους ἔχει λέγω δ᾽ οἷον γλυκεῖς ἢ πιχροὺς ἣ λιπαροὺς τὴν πρώτην αἰτιατέον σύστασιν ὁπὲρ ἧς οἱ μὲν τοῖς σχήμασι διορίζοντες ὥσπερ Δημόχριτος οἵονται λέγειν τινὰς αἰτίας ὁμοίως δὲ χαὶ εἴ τις χατ᾽ αὐτὴν ἔχει τὸν ἴδιον ἀποδοῦναι περὶ ἑχάστου λόγον" οἱ δὲ κατὰ πέψιν χαὶ ἀπεψίαν διαι- ροῦντες τὰ γλυχέα καὶ τὰ πιχρὰ καὶ τὰ ἄλλα τάχ᾽ ἂν δόξειαν χωλύειν τὰ μικρῷ πρότερον ἡμῖν εἰρημένα" πέψει γὰρ πρότερόν τινι φαίνεται πάντ᾽ ἐξουοιοῦσθαι καὶ τοῖς φυτοῖς χαὶ τοῖς ζώοις. (2) Ἀλλὰ τούτοις ὁμοίως λεχτέον ὅτι χαὶ οἷ γλυκεῖς χαὶ οἱ ἁπλῶς τρόφιμοι χυ- μοὶ καὶ αἵ ὀσμαὶ αἵ εὐώδεις πέψει τινὶ γίνονται χαὶ χατεργασία χαὶ ὅτι μᾶλλον ὡς τῷ γένει λαθεῖν πε- πεμμένα τῶν ἑτέρων’ δηλοῖ δὲ χαὶ ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν ὁμογενῶν: καὶ γὰρ εὐχυλότερα καὶ εὐοσμότερα τὰ πεπεμμένα τῶν ἀπέπτων ἑχατέρων πεττομένων χατὰ τὴν οἰχείαν πέψι. Ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων ἐν τοῖς ἑπομένοις ἔσται φανερώτερον. (8) Τῶν δ᾽ ἄλλων ἐκεῖνο δεῖ λαθεῖν πρῶτον ὃ χοινόν ἐστι τῆς τῶν φυτῶν οὐσίας. Πάντα γὰρ ἐν τῇ γενέσει τῶν χυμῶν μεταδάλλει κατὰ τὴν πέψιν ἐξ ἄλλων εἰς ἄλλους τυ- μοὺς ὡς μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν ἐκ τῶν στερητιχῶν εἰς τοὺς xar' εἶδος οἷον ἐχ πιχρῶν χαὶ στρυφνῶν εἰς γλυχεῖς καὶ λιπαροὺς καὶ εἴ τις ἄλλος ὁμόστοιχος" ὡς δὲ καθ᾽ ἕχαστον ὡς ἂν ἣ διάχρισις ἔχη τῆς φύσεως, χαὶ τὰ μὲν εἷς πλείους τὰ δ᾽ εἰς ἐλάττους" τὰ μὲν γὰρ ἐχ τοῦ πιχροῦ καθάπερ ἐλάα συνεχβαίνουσα πρὸς τὸ στρυφνόν. Τὰ δ᾽ èx τοῦ στρυφνοῦ καθάπερ ἄπιοι καὶ τἄλλα' καὶ γὰρ τὰ ὀξέα πρότερον στρυφνά" τὰ δ᾽ ἐκ τοῦ στρυφνοῦ πρῶτον εἰς τὸν ὀξὺν εἶτ᾽ ἐχ τοῦ ὀξέος εἰς τὸν γλυχὺν ὥσπερ βότρυς. (4) Ὥς γὰρ ὅλως εἰπεῖν πλείστας ἀλλοιώσεις οὗτος λαμθανει καὶ ὅλως οἱ οἰνώδεις χυλοί. Τὸ μὲν γὰρ πρῶτον ὥσπερ ὑδατώδης γίνεται μετὰ δὲ ταῦτα στρυφνὸς εἶτ᾽ ὀξὺς εἶτ᾽ ἔσχατον γλυχύς. ὭὩσαύ- τως δὲ χαὶ τὸ συχάμινον᾽ Èx στρυφνοῦ γὰρ ὀξὺ καὶ ἐξ ὀξέος γλυχὺ καὶ ἐπ᾽ ἄλλων δὲ τοῦτο συμθαίνει" τῆς γὰρ οἰνώδους γλυχύτητος ἐγγυτάτω χεῖται τὸ ὀξύ, Au ὃ καὶ οἵ ἀποροῦντες du ὅτι τὸ συχάμινον ἐρυθρὸν ὃν ὀξύτερόν ἐστιν ἢ λευχὸν ἐγγυτέρω τῆς πέψεως dv οὐχ ὀρθῶς ἀποροῦσι: τότε γὰρ οἷον γένεσίς ἐστιν αὐτοῦ τοῦ οἰκείου χυμοῦ. Λευχοῦ δ᾽ ὄντος f στρυφνότης πλέον ἀπηρτημένη καὶ χοινοτέρα. Διὰ τοῦτο γὰρ χαὶ ἐνταῦθα ὅταν 7 ξηρότερόν ἐστιν" ἐρυθραινόμενον δὲ ἐξυγραίνεται χαθάπερ ἔγχυλον γινόμενον. (5) “Ὅλως γὰρ πᾶν τὸ περικάρπιον ξηρὸν( ὄν) τὸ πρῶτον ἀνυγραίνεται χαὶ ἔστι γένεσις αὕτη τῶν χυλῶν ἐπιρρέοντος καὶ ὥσπερ διηθουμένου πλείονος ἀεὶ τοῦ ὑγροῦ καὶ ἀεὶ συναύξον- τος ἦ καὶ στρυφνὰ τὰ πολλὰ κατ᾽ ἀρχὰς οὐχ ἀλόγως ἅτε χαὶ ξηρὰ ὄντα, Ξηρότατα δὲ δοχεῖ τῶν ὑγρῶν ὧν ὀπώδης ἢ ὑγρότης ὥσπερ τῆς συκῆς κατὰ τὸ πά- os. Τούτοις μὲν αὖν ὥσπερ ὑλικοί τινές εἰσιν οἱ κατὰ THEOPHRASTI rum quod de dulci retulimus. Sed de his dicta suffi- ciant. VI. Causa saporum cum in plantis tum in aliis corpo- ribus, cur quodque suum habet vel dulcem vel amarum vel pinguem, tribuenda est prima earum combpositivni, cujus rationes quasdam reddere sibi videntur ii, qui ut Democritus eos figuris definiri arbitrantur. Pari mode qui secundum illam constitutionem singulorum saporum rationes reddere possunt. 1] autom qui coctione ejusque defectu dulcia et amara discernunt et cetera, ca que nos paullo ante diximus impugnare et conficere videnter. Constat enim coctione omnia tam in plantis quam ia animalibus assimilari. (2) Verum his similiter dicendem sapores dulees et simpliciter ad alendum aptos et odores suaves coctione et elaboratione quadam provenire et gene ratim magis esse percoctos quam ceteros. Apparet id in ipeis congeneribus : meliore enim sunt tum succo tum odore cocte quam non cocte, cum utreque modo suo peculiari percoquantur. Sed hgc accuratius posthac dicemus. (3) Ceterum illud primum sumendum est, quod piante rum substantie commune est : omnes nempe secundum coctionem in generandis saporibus transcunt per diversos sapures, ut generatim dicam ex iis qui privantes sunt in formales, ut ex amaris et acerbis in dulces et pingues atque eos qui his aflines sunt; in singulis vero ita ut natura differentia fert, in aliis in plures, in aliis in pea- ciores. Aliis enim sapor amarus transit in acerbum ut oleie, aliis acerbus mutatur ut malo aliisque, nam et acidi fructus anteà acerbi fuere. Aliis saper acerbos primo in acidum, dein acidus in dulcem mutatur, ut uve. (4) Maxime enim uva plurimas mutationes subit αἱ omnino succi vinosi : primum enim aquosa est, tam acerba fit, deinde acida, postremo dulcis. Idem evenit moro aliisque ut cx acerbo sapore fiat acidus, ex acido dulcis : nam a vinosa dulcedine proxime abest sapor acidus. Quamobrem qui qu:erunt cur morum cum rubet acidius sit quam cum albescit, quanquam propius a coctione et maturitate absit, non recte quarunt : tunc enim cum rubescit, saporem suum sihi generat, quamdiu autem albescit acerbitas a dulcedine magis remota εἰ communior est. Propter eandera enim causam etiam cum in co est statu siccius est, cum vero rubet humec- tum succulentiusque fit. (5) Omnino totun pericarpium ab initio siccum paullatim humescit, atque succus hoc modo generatur ut semper major copia humoris affiuat et tanquam pereoletur et augmentum afferat, unde pie rique fructus ab initio merito acerbi sunt, quippe qui etiam sicci. Omnium autem propter crassitudinem sic- cissimi sunt humores lactei ut fici. His igitur tanquam materiem prebent ii qui e privatione sunt, unde ad coc- tionem ct maturitatem transitus , aliis vero ad substan- 298 χαὶ ὀξυγωνίων περιφερῆ γίνεσθαι, A πάντων ἐνυπαρ- »όντων τῶν τε τοῦ στρυφνοῦ χαὶ ὀξέος xal γλυχέος τὰ μὲν ἐχχρίνεσθαι τὰ τῶν πρότερον ἀεὶ θάτερα δὲ ὕπο-- μένειν τὰ οἰκεῖα χαθ᾽ ἕκαστον, ἢ τρίτον τὰ μὲν ἐξιέναι τὰ δ᾽ ἐπεισιέναι, Ἐπεὶ δ᾽ ἀδύνατον μετασχηματί- ζεσθαι, τὸ γὰρ ἄτομον ἀπαθὲς, λοιπὸν τὰ μὲν εἰσιέναι τὰ δ᾽ ἐξιέναι ἢ τὰ μὲν ὑπομένειν τὰ δ᾽ ἐξιέναι. Ἄμφω δὲ χαὶ ταῦτα ἄλογα’ προσαποδοῦναι γὰρ δεῖ χαὶ τί τὸ ἐργαζόμενον ταῦτα καὶ ποιοῦν. ᾿Αλλὰ γὰρ τούτου μὲν ὑπὲρ πλειόνων ἴσως ὃ λόγος ἁπάντων γὰρ οὕτω ποιεῖ τὰς γενέσεις οἷον οὐσίας, ποσοῦ, ποιότητος. (2) Ἡ ῶν δ᾽ ἄλλων ἡ ὑπὸ τοῦ θερμοῦ πέψις γινομένη τὰ μὲν ἐχ- . χρίνει χαὶ διατμίζει τὰ δὲ παχύνει χαὶ συνίστησι τὰ 15 3) 40 45 δὲ λεπτύνει τὰ δ᾽ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ἀλλοιοῖ καθάπερ χαὶ ἐν τοῖς πυρουμένοι. “Ὅλως δὲ τοῦτο ληπτέον ὅτι πάντες ἐνυπάρχουσιν οἷ χυμοὶ δυνάμει, προσιούσης δὲ μεταδολῆς τότε γίνεσθαι καὶ εἶναι χατ᾽ ἐνέργειαν" πεφθέντων δ᾽ οἱ μὲν εὐθὺς φανεροὶ τῇ αἰσθήσει xadd- περ ὃ γλυχὺς καὶ 8 λιπαρός" χαὶ γὰρ ἀποπιεζόμενος οὗτός γε ἐξ ἐνίων ῥεῖ καὶ χωρισμὸς ἔκ γε τῶν πλείσ- τῶν οὕτως αὐτοῦ. (ε) Of δ᾽ οὐχ ὁμοίως ἔνδηλοι χα- θάπερ ὃ οἰνώδης ἐν τῷ μύρτῳ᾽ ἔτι δ᾽ ἧττον ὅ λιπαρός" ἔχει γὰρ καὶ τοιοῦτον ὃς ἐφίσταται τῷ οἴνῳ σακχιζο- μένῳ καὶ ἀφαιροῦσιν αὐτὸν xal χάουσιν ἐπὶ τῶν λύχνων. ‘Axpatéotepor δὲ πάντες γίνονται χωρισθέντες τῶν περιχαρπίων χαὶ ὅσοι δὲ χρονίζονται μᾶλλον. Tore γὰρ ἥ τε τοῦ ὑδατώδους ἀποπνοὴ xal ἢ τοῦ γεώδους ὑπόστασις χαὶ τὸ ὅλον # τοῦ θερμοῦ τοῦ ἐν αὐτῷ δύναμις" ἐπεὶ χαὶ ἀφαιρεθέντων τῶν χαρπῶν ἐν αὐτοῖς τούτοις ἀλλοιοῦνται χαὶ τά γε κάρυα χαὶ ὅσα γε τοῦτον τὸν τρόπον ἐλαιώδη χρονιζόμενα μᾶλλον ἐξε- λαιοῦται διὰ τὰς εἰρημένας αἰτίας (5) Ἢ καὶ φανερὸν ὥσπερ ἐλέχθη δι᾽ ὅτι δυνάμει πάντες ἐνυτφάρχουσι. τὰς δ᾽ ἐνεργείας aî ἀλλοιώσεις ποιοῦσιν. Εἰσὶ δ᾽ ὥσπερ ἐν αὐτοῖς τοῖς περιχαρπίοις ὡρισμέναι μεταδολαὶ χωρισ- θέντων ὁμοίως εἴς τε τοὺς χατὰ τὰς πέψεις καὶ εἰς τοὺς χατὰ τὰς φθοράς. Μάλιστα δὲ τοῦτ᾽ ἔνδηλον ἐπὶ τοῦ οἴνου" καὶ γὰρ παριστάμενος χαὶ ἐξιστάμενος καὶ οἷον γηράσχων ἐν ὡρισμένοις τισὶ μεταδάλλει χυμοῖς" ἀλ-- λοιωθεὶς γὰρ ὃ μὲν ὥσπερ κατὰ φύσιν ὃ παλαιούιλενος ἐχπεπίκρωται. Τοῦτο δὲ συμδαίνει dt ὅτι τὸ πότιμον ὃ ἀὴρ ἐξάγει χαὶ τὸ περιέχον ἀπιόντος γὰρ τούτου χα- ταλείπεται τὸ γεῶδες χαὶ πιχρὸν. ‘O δ᾽ ὥσπερ βίᾳ χαὶ παρὰ φύσιν εἷς τὸ ὀξὺ, τοῦτο γὰρ ἐναντίον. "Eye δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων παραπλησίως. (6) Zupbalver δὲ τῷ οἴνῳ τὴν ἐχστατικὴν ταύτην ποιεῖσθαι φθορὰν ἐξ οὗπερ χαὶ f φυσιχὴ γένεσις" ἐκ γὰρ τοῦ ὀξέος χαὶ εἷς τὸ ὀξὺ χαθάπερ εἰς τὴν ὕλην ἀναλνόμενον μεταδάλ- λει, Καὶ ἀποχαθίστασθαι πάλιν συμθαίνει μὲν ὡσαύ- τως; σπανίως δὲ καὶ μάλισθ᾽ ὅταν ἣ θαλαττωθῇ ἡ ἐπὶ τῆς τοῦ ἄστρου ἐπιτολῆς παραχινήσῃ" χαὶ γὰρ τότε παραπλήσιον τὸ πάθος ἂν μὴ γένηται σφοδρόν" ἀλλ᾽ ὑπὲρ μὲν τῶν τοιούτων ἐν τοῖς ἑπομένοις οἰχειότερον ἐπελθεῖν. (7) Ἡ δὲ φϑορὰ καὶ ἣ ἀλλοίωσις ἐν τεταγ- THEOPHRASTI rotunde fiant, aut omnes insint figure et acerbiet acidi et dulcis atque pars foras mittatur, ca nempe que priorum proprie sunt, altera autem pars remaneat que cuique plante proprie sunt, aut qnod tertium datar εἰ alise foras eant, 8119 introeant. Cum autem figure ma- tari nequeant, quia atomum nullam admittit affectionem, relinquitur ut aut ali» introeant, alise foras cant, ant pars remaneat , pars foras eat. Utrumque autem raticni repugnat; debet enim adjungi causa ques opereter e hwc efliciat. Sed Democriti ratio ad piura alia pertinet : omnium enim generationes ille hunc in modum expenit, ceu substantis», quantitatis, qualitatis. (3) Ceteri vere sic explicant ut coctio 408 calore fit particalae secerni atque evaporatione exigat, alias coagulet et compellst, alias extenuet et diducat, alias denique modo immatr ut fit in iis ques fignis vim sentiunt. Omnino autem statuere oportet omnes sapores inesse in omni pianta potestate , accedente vero mutatione vere existere et acta adesse. Coctione vero peracta alii protinus manifesti sensui ut dulcis et pinguis : hic enim quibusdam frecdi bus expressus fluit et hoc modo e plerisque extrabitar; (4) alii non sque manifesti ut vinosus in myrto, ac mi pus etiam pinguir. Nam et talem habet, qui vino per- eolato innatat, eoque detracto ad lumen lucernoram utuntur. Omnes sinceriores autem accipiuntur pericar- piis expressi, ac multo magis qui per tempus aliquei asservantur; tune enim et nimius humor evaporat d terrena pars subsidet atque caloris in eo robur augeter. Nam fructibus decerptis quoque in his ipsis suoci imme- tantur atque nuces ac cetera genera que peri modo oleum reddunt satis diu asservata ob causas prisdictas magis oleosa fiunt. (5) Eoque manifestum est, ut diu- mus, potestate sapores omnes inesse, mutatione vere fieri ut actu sint. Sicut vero in ipsis pericarpiis certa ratione mutantur, sic etiam postquam expressi sunt suoti ejusmodi varatione afficiuntur, qua aut ad perfeclm coctionem aut ad interitum ducit. Patet hoc maxime in vino, quod per certas et stalutas saporis mutatione transiens vigorem suum adipiscitur et deinde quasi se- nescens deficit. Mutatione enim aut secundum παῖδ ram, qui quidem cetatem nanciscitur, amarus est factas, quod eo fit ut aer et vas includens partem potabilem det cem eximat, quo ereunte particulse terrene et amare relinquuntur, aut contra naturam et quasi vi in acid saporem abiit , qui contrarius est. Simili ratione ia & teris evenit. (6) Ceterum vino accidit ut hoc modo de generet et corrumpatur, cum ab eodem sapore ab δὲν profectum esset : nam ex acido in acidum tancusm 8 materiem suam resolutum mutatur. Pari modo remi potest et ad priorem saporem iterum redire , sed id rare fit, maxime cum aqua marina admixta fuerint, aut fi sub canis ortum mutatum fuerit. Etenim affectus tm similis est, si non vebemenssit. Sed de bis commodies infra disseretur. (7) Mutatio autem et corruptio cesti 10 45 300 τοῦ πλείονος θερμοῦ δημιουργεῖσθαι καὶ εὐθὺς ἀναπο- μίχτῳ χυλῷ τῷ γεώδει χαὶ ὑδατώδει. (6) Πρὸς Ἂρ- χτοῦρον μὲν οὖν ἄμφω ταῦτ᾽ ἐστίν' καὶ γὰρ fi ὥρα θερμοτέρα καὶ ὁ χυλὸς ἀμιγέστερος. Μετ᾿ ᾿Αρχτοῦρον δ᾽ ἐναντίως" αὔξεται γὰρ ἧ σὰρξ τότε χαὶ τελεοῦται, Ὅτι δ᾽ οὐχ ἐν πλήθει τροφῆς οὐδ᾽ ἐν εὐσαρχία τῶν ἐλαῶν τὸ τοῦ ἐλαίου πλῆθος ἐχ πολλῶν φανερόν’ al τε γὰρ ἐπομόρίαι ποιοῦσιν ἔλαττον, al τ᾽ ἀρδόμεναι χεῖρον δέουσιν: ὧν δὲ ἣ σάρξ πολλὴ ὃ δὲ πυρὴν μιχρὸς ὀλι-- γοέλαιοι χαθάπερ αἱ φαυλίαι ὡς ἐνταῦθα τῆς φύσεως χεχμηχυίας. Οὐδὲ δὴ ἐν τοῖς ψυχροῖς ἴσχουσιν ἀλλὰ σάρκα πολλήν. (6) Ὃ χαὶ ἀποροῦσιν διὰ τί f μὲν ἄμπελος ἐν τοῖς χειμεριωτάτοις (ἔχει) χυλὸν ἣ ἐλάα δ᾽ οὔ, Αἴτιον δὲ τό τε νῦν εἰρημένον ὅτι εἰς τὴν capxa A δύναμις, τοῦ βότρυος δ᾽ ὁ χυλὸς ἐν αὐτῇ τῇ σαρχὶ χαὶ ἔτι πρότερον ἴσως καὶ χυριώτερον ὅτι ἣ θερμότης # ποιοῦσα τοὔλαιον ἀσθενής" ἦρι μὲν γὰρ où γίνεται, τὸ δὲ θέρος οὐ καλὸν ἀλλὰ τὸ μετόπωρον, οὐχέτι (δὲ) δύναται ἐν τούτῳ χαταχρατεῖν ὁ ἥλιος, ὃ χαὶ σημεῖον ἄν τις λάθοι διὰ τί τοῦ θέρους γίνεται" τὸν μὲν γὰρ οἰνώδη καὶ ὑδατώδη χυλὸν δύναται τὸ ψύχος ἐχπέττειν τὸν ἐλαιώδη δ᾽ ἀδύνατον. (7) Τὰ ὕδατα δὲ τὰ ἐχ διὸς γινόμενα xal τὰ ἐχ τῶν ὀχέτῷν ἄρδοντα τὴν σάρχα πληθύει χαθάπερ εἴρηται, τὸ δ᾽ ἔλαιον ἄμικτον ὥσπερ καὶ ὅταν τοῦ περιχαρπίου χωρισθῇ. Ἐν Αἰγύπτῳ δὲ τὸ μὲν τῶν αἰγυπτίων χαλουμένων ἔλαῶν γένος τῶν πολυσάρχων τε xal μεγάλων ἀνέ-- λαιόν ἐστι θάτερον δ᾽ ἐλαιῶδες" πολλὰ γὰρ εἴδη ὥσπερ ἐν ταῖς ἱστορίαις εἴρηται. Περὶ μὲν οὖν τῆς τοῦ ἐλαίου γενέσεως τοιαύτην τιν᾽ ὑποληπτέον τὴν αἰτίαν. Περὶ δὲ τῶν ἄλλων τῶν λιπαρῶν ὥσπερ αὐταὶ συμφω- νεῖται ἐχ πάντων. (8) Εἰ δ᾽ ἔνια χατ᾽ ἄλλην ὥραν διαιρετέον ἣ τὰς φύσεις ἑκάστων ἣ ποῖόν τι τὸ λιπα- ρὸν ἢ τὸν τρόπον τῆς γενέσεως" πλὴν (εἶ) χρονιζόμενα καθάπερ τὰ χαρυώδη;" ταῦτα γὰρ δύναμιν μὲν ἔχει χα- θάπερ ἐλέχθη τὴν δ᾽ ἐνέργειαν ὃ χρόνος ἀποδίδωσι τοῦ μὲν ὑδατώδους ἀποχρινομένου τοῦ λιπαροῦ δὲ ξυνιστα- μένου xat πεττομένου. Τῶν δὲ χαὶ χομιδῇ ξηρά τις ἣ λιπαρότης εἰ μὴ ἄρα χαὶ ἀντιπεριἴστάμενον τὸ dep- μὸν ἔν τισιν ἐνδέχεται ταὐτὸ τοῦτο ποιεῖν. IX. Ἁπάντων δ᾽ ὅσα χυμὸν ἔχει τὰ μὲν εὐθὺ χαὶ ὀσμώδη τυγχάνει τὰ δὲ πολλὰ συνεμφαίνει τινὰ γευ- ομένοις ὀσμὴν ἕνια δὲ xal θλιδόμενα μόνον χαὶ χινού- μενα. Καὶ πάλιν τὰ ὀσμώδη διαμασωμένοις χαὶ # , , Card TÀ , ξυομένοις χυμὸν σύνεγγυς τῶν αἰσθήσεων χειμένων. | , ni TSE χὺμ i H i suum instrumenta sibi vicina sint : sed quodammodo vd ᾿Αλλὰ τρόπον τινὰ xal τῶν αἰσθητῶν, È καὶ où χαχῶς ἂν δόϊειε λέγεσθαι τὸ χατὰ τοὺς χυλοὺς τελεῖν τὰς ὀσμάς" αὕτη γὰρ εἰς ἐχεῖνον φέρει τὴν δόξαν ὡς ἐχόν- τῶν τινὰ συγγένειαν χαὶ ἀπὸ ταὐτοῦ πῶς γινομένων, “A δὴ καὶ δεῖ διελεῖν εἴ τι ἑχάτερον ἣ πῶς ταὐτὸ δια - φέρον. (8) Οὐ μὴν ἴσως κατά γε τὰς προσηγορίας ἀποδοθήσονται πᾶσαι" πιχρὰν γὰρ ὀδμὴν καὶ ἁλμυρὰν χαὶ λιπαρὰν χαὶ στρυφνὴν οὐχ ἂν ἐθέλοις λέγειν" οὐδὲ γὰρ οἱ χυμοὶ πάντες χατὰ τὰς όσμας. = AM THEOPHRASTI test quin a calore fortiori perficiatur succo nondum ad- mixtis partibus terrenis et aqueis. (5) Quod utramque contingit versus arcturum , cum anni tempus calidius et succus minus permixtus est. Post arcturum contra caro in fructu augetur et perficitur. Olei autem copiam ne- que copia alimenti neque carnis olivarum effici maltis patet argumentis. Imbribus enim frequentibus olcum minuitur et ole rigate deterius aut minus fluunt. Olire autem quae multam carnem sed nucleum parvum habeot parum olei continent, sicut phaulis , tanquam vires hac în parte defecerint. Neque vero in locis frigidis oleo abundant sed carne. (6) Queritur ergo, cum vitis locis maxime hiemalibus succum (habeat ), oliva non habest Causa vero ea, quam odo diximus, quod in cara vis se vertit, contra uve succus ipsi carni inest , ant que causa prior et gravior esse videtur, quod calor is, quo oleum perficitur, minus efficar est. Vere enim nea fi, sestas autem non pulchra ibi, sed autumnus : tune vero solis potestas agendi jam imminuta est, unde argumea- tura etiam peti potest oleum estate fieri. Succum csim vinosum et aqueum frigus concoquere potest, oleosum non potest. (7) Aquis autem pluviis et e canalibus δὲ rigandum adductis caro augetur, ut diximus, oleur 2u0- tem impermixtum manet, quemadmodum cura e peri- carpiis expressum est. In /Egypto alterum genus oles- rum, qua egyptie vocantur, carnis copia et magnitodine preestantes, oleo carent , alterum oleum fundit. Malta enim, ut in historiis diximus, olearum genera. Hanc igitur olei generationis causam esse existimandum est. De ceteris autem omnes fere consentiunt. (8) Si vero genera quadam anni tempore discrepant, distinctio fieri debet aut secundum singulorum naturam aut.qualitatem pinguedinis aut medum generandi. Praeter ea scilicet qua vetustate pinguedinem accipìunt ut nuces; has'enim potestatem quidem habere diximus, sed actum impertit tempus, humore secreto, que pinguedo consistit atque concoquitur. Sunt etiam quarum pinguedo sicca admo- dum est : fieri autem potest ut calor intus cohibitus et inclusus idem in quibusdam efficiat. IX. Ex omnibus corporibus sapidis quadam odorata quoque iltico sunt, pleraque autem gustantibus odorem i cum sapore junctum ostendunt, nonnulla etiam jara fri- cata medo et quassata. Contra quoque odarata saporem gustantibus aut mandentibus faciunt, cum horum s@- ipse res similes sunt, quare non perperam dici videtur odores esse pro saporum modo : odor enin existimatio nem saporis excitat, quippe qui cognati sint et ab code principio quodammodo oriantur. Quod ipsum distinc- tione eget, num utrumque aliquid sit, aut si iden quorsodo differat. (2) Verum non totidem odorum ve- cabula quot saporum : amarus enim odor, salsus, pin guis ot acerbus a nemine dicuntur : neque vero sapo- res omnes odoribus respondent. Nihilominus famen 10 15 40 45° 302 ἥχιστά τε ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἀνάγεσθαι χαὶ ἐπιπολάζειν. Πανταχοῦ γὰρ πλατέα χαὶ μεγάλα τοῖς δγροῖς ἐπι - φέρεσθαι, ἀσύμπλεκτα δὲ xal ἄχολλα διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν σχαληνὲς, ἀλλὰ γωνοειδῇ τε εἶναι χαὶ πολυκαμπῇ. Ταῦτα μὲν εἰ χωλύει πρὸς τὴν τῶν φυτῶν χκατάμιξιν ἕξεστι σχοπεῖν. (4) Πρὸς δὲ τὰ πρότερον εἰρημένα ζητήσειεν ἄν τις περὶ τὰ χαθόλου λεχθέντα διὰ τί ποτε ἐνίοις ἐγγίνεταί γε χαὶ πόθεν ἡ ἁλμυρίς. Εἰ μὲν γὰρ ἐν αὐτοῖς ὁπάρχει δῆλον ὡς οἰχεῖον ἄν τι τῆς τροφῆς εἴη χαὶ τῆς φύσεως: εἰ δ᾽ ἔξωθεν ἐπιγίνεται καὶ τοῦτο μὲν ἧττον ἐκεῖνο δ᾽ ἄν τις ὁμοίως ἀπορήσειε πόθεν καὶ Ered τινος’ ἀνάγχη γὰρ ἐκ τοῦ ἀέρος ἣ ἐχ τῆς ἀτμίδος τῆς ἀναφερομένης ἢ κατὰ τὰς ῥίζας ἑλχυσθὲν ἐξανθεῖν οἷον περίττωμά τι. Φαίνεται δ᾽ ἢ ἅλμη καὶ ὅλως τὸ ἁλμῶδες ἐπιπολάζειν. (5) Εἰ μὲν οὖν οὕτω φανερὸν ὅτι ἕλκοιεν ἂν εἰ δ᾽ ἐκείνως ἄτοπον διὰ τί μόνον ἐπι- χαθίζει τούτοις οἷόνπερ. ἐρεδίνθῳ καὶ ἁλίμῳ καὶ τοῖς τοιούτοις. Ὅσα γὰρ ἁλμᾶ νοσηματιχῶς ὥσπερ ἢ ῥοδωνία καὶ ἄλλ᾽ ἄττα περὶ τούτων ἕτερος λόγος, τῷ δ᾽ ἐρεῦίν- θῳ καὶ οἰκεῖον φαίνεται χαὶ χρήσιμον’ ἀποπλυθέντων γοῦν ὅταν ἀνθοῦσιν ἐφύσῃ χαὶ ἄρτι συνισταμένοις ᾿ἀπόλλυνται καὶ διαφθείρονται σφαχελίσαντες ὥστε πρὸς σωτηρίαν ἡ φύσις ἐπάγοιτ᾽ ἂν τὰ τοιαῦτα (ὡς) συγγενῆ. (6) Φαίνεται δὲ χαὶ ὅλως τινὰ ἔχειν τοιοῦ- τὸν χυλὸν dv τε τοῖς φύλλοις χαὶ τοῖς χλωσὶν ὃς xal ἀποπλυθέντων ὅλως ἔνδηλός ἐστι χατὰ τὴν γεῦσιν οὐ μόνον ἐν τούτοις ἀλλὰ xal ἐν αὐτῷ τῷ χαρπῷ. Δῆλον δὲ τοῦτο ἐν τῇ γεύσει γίνεται ἐάν τις ἐπὶ τὴν γλῶτ- ταν ἐπιθῇ μὴ διαμασησάμενος ὅλως" ἐν τῷ χελύφει γὰρ ἣ ἁλμυρὶς οὐχ ἐν τῷ ἐντὸς ἢ καὶ συνδιατηρεῖ πρὸς τὸ ἄχοπον εἶναι. Καὶ φαίνεται τὴν αὐτὴν ἔχειν τάξιν ἥπερ χαὶ πεφυχότος" (7) καὶ γὰρ ἐν ἀμφοῖν ἔξω xal ὥσπερ φυλακῆς χάριν" χλωροῦ μὲν οὖν ὄντος ἐν τῷ χαυλῷ καὶ λοθῷ καθάπερ εἴρηται, ξξηραινομένου δὲ χαὶ τὸ κέλυφος λαμβάνει τοιοῦτον χυλὸν ὥσπερ, ἐχκρινόμενον ἀπὸ τοῦ ἐντός" ἕξω γὰρ ἀμφίστασθαι τὰ τοιαῦτα εὔλογον ὡς ἂν ἀλλότρια χαθάπερ xai ἐν τοῖς. σικύοις ἣ ἐν τῷ vot πιχρότης, χαὶ ὡς ἐν Καρίᾳ φασὶν ἄπιόν τιν᾽ ἔχειν χνοῦν Giumin θαυμαστῶς ὥστε tav μὴ ἀποπλύνγη, τις μὴ δύνασθαι ἐσθίειν. Οὐδὲν δὲ ἄτο- πον οὐδ᾽ εἰ πλείω τοιαῦτ᾽ ἐστίν. ᾿Επεὶ οὐδὲ τοῦτο πόρρω τῶν εἰρημένων οἷον τὸ ταῖς βαλάνοις ἐπὶ τῶν ἄχρων τὴν πιχρίαν εἶναι (xal) τοῖς βολδοῖς ἐν τῇ καλουμένη χορυφῇ χαὶ τοῖς σχόρδοις τὴν δριμύτητα ἐν τῷ διήκοντι τῆς γελγίδος᾽ πλὴν ταῦτα μὲν ὡς χαθ᾽ l'ntamicin stilo spicarum intestino. ὁμοιότητά τινα εἰρήσθω, (8) Ὅτι δὲ φαίνεται qu- σιχόν τι χαὶ συγγενὲς ἐχεῖθεν δῆλον ὅπου γὰρ ἂν σπαρῇ χαὶ φυῇ πανταχοῦ λαμῦανει τὴν ἁλμυρίδα χἂν μὴ τὸ ἔδαφος 7 τοιοῦτον" ἐπεὶ χαὶ τὰ γ᾽ ἐν τοῖς ἀλ- | μώδεσι φυόμενα Ἷ τὸ ] ἔχειν ἁλμυρίδα τινὰ οὐχ ἄλογον ὥσπερ ἄλλα τε καὶ τὸ ἅλιμον, ἔνια δὲ χαὶ εὐχυλότερα χαὶ βελτίω γίνεσθαι χαθάπερ τὴν facavove ἐξεσθίει γὰρ αὕτη τὴν δριμύτητα χαὶ τὴν πιχρότητα τὴν ἐνυ- THEOPHRASTI neque assumitur : excerni enim rursus cporteret..... propterea minime a sole attrahitur et in superficie versa- tur. Lata enim ubique magnaque liquoribus supernatare, incomplexa et facile separabilia, quod nullum scaleno simile, sed angulosa omnia et multiferiane fiexa. ως | igitur salsoruam succorum figura num in plantis permis- tionem earum impediat , queri oportet. (4) Adverans ea vero que antea in universum diximus , quesri potest car et unde salsugo quibusdam plantis adveniat. Nam εἰ ipsis inest propriam esse oportet eerum nutrimenti atque nature. Si vero extrinsecus advenit neque una com planta nata, id quidem non minus queeri debet unde et a quo afferatur. Necesse enim est aut ex aere, aute va- pore e terra se attollente aut a radicibus attractam tue- quam excrementi genus efflorescere. Omnis vero salsugo in superficie insidet. (5) Prior ratio si vera est, a radi- | cibusattrahi patet; si altera mirum est cur solummode ciceri et halimo et similibus quibusdam insidest. Si quae enim salsugine morbosa laborant ut rosa alisqne, barum ratio differt : ciceri vero vel propria et utilis esse videtur. Abluta enim, dum floret et fructus consistit, corrumpuntur et sphacelismo intereunt : natura igitar ejusmodi humorem ad salutem et tanquam presidiam affine assumere videtur. (6) Nonnulle vero manifesto ejusmodi succum gerunt in foliis et ramulis, qui tam in his quam in fructibus, etiamsi imbre ablutus sit, gusta prodit, quod maxime fit si leviter mansum lingu» impe- nantur. Salsugo enim in putamine inest non in parte interiore, et ad eum defendendum eundem situm digri- tatemque habere videtur ac in planta vivente : (7) 8 utroque scilicet extrinsecus tutela causa appositus est, quamdiu planta viret in caule et siliqua, ut dixi, am vero exarescit, succus idem putamen occupat, tanquan | ab interioribus excretus. Merito enim ejusmodi succes extus circumsedit, ut alienus, quemadmodum in cqa Inere amaritudo in lanugine, et in Caria malum nasti aiunt, salsa quadam lanugine obsitum adeo ut ni abluatur edi non possit; neque mirum si plura ejusmodi sunt. Ab his qua modo commemoravimus non valde diversum est, quod glandes amaritudinem habent ia parte summa (et)bulbi in cacumine et allium acrime Hec tamen tastue- modo similia esse dixerim. ($)-Salsuginem autem εἰ naturale aliquid et cagnatum apparere eo ostenditur quel eam accipit quocunque loco seritur nasciturque etiamsi solum non sit ejusmodi. Etenim ea qua locis salsié proveniunt salsuginem quandam habere ut inter alia bi limum consentaneum cst, quasdam plantas etiam melio rescere succumque suaviorem accipere ut-brassica. Sa πάργουσαν ἄμα δὲ καὶ εὐμέριστόν tiva ποιεῖ παραι- | sugo enim exedit acrimoniam amaritudinemque brassic® 10 15 25 40 50 304 δ᾽ ἄλλων μορίων ὅλως μηδὲν ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἴων xat τῶν ῥόδων. ἤχει δὲ xal τὸ πρῶτον λεχθὲν ἀπορίαν ὅσων ἐν ταῖς ῥίζαις ἢ εὐχυυία χαὶ ἣ εὐοσμία τυγχάνει" ἄμφω μὲν γὰρ ταῦτα πέψει γίνεται. Τὸ δὲ πλείστην Eyov χαὶ ἀεὶ χαινὴν τροφὴν ἀφ᾽ οὗ τοῖς ἄλλοις ἣ διά- δοσις ἥχιστ᾽ εὔλογον εἰς πέψιν ἥχειν ἢ εὐχυλίας ἣ εὐοσμίας ὡς οὐδὲ τῶν ζώων αἵ χοιλίαι. (6) Περὶ δὴ τούτων χαὶ τῶν τοιούτων ἀρχῇ χρωμένους τῇ πολλά- χις εἰρημένη διότι πέψει τινὶ ταῦτα γίνεται τὸ μετὰ τοῦτο δεῖ λαθεῖν ἐπὶ τοῦ τευτλίου λεχθὲν τὸ πρῶτον ὅτι αἱ ῥίζαι (οὐχ) ὡς χοιλίαι τοῖς φυτοῖς εἶσι πάντως" εἰ δὲ χαὶ τοῦτό τις θείη διὰ τὸ τὴν τροφὴν ἀλλοιοῦσθαί πως ἐν αὐταῖς, ἀλλ᾽ ἐχεῖνό γε φανερὸν ὡς οὐχ ἔχου- σιν οὐδὲν περίττωμα δύναμιν δὲ ἔχουσιν εἰς τὸ πέτ- τειν, Τοιαύτας δ᾽ οὖσας οὐδὲν χωλύει εὐγυμίαν xal εὐοσμίαν ἔχειν ὅσαι χρᾶσιν εἰλήφασι τοιαύτην. Ἐπεὶ χαὶ ἐν ταῖς τῶν ζώων χοιλίαις περιττώματα ἔχουσιν Susws ὕπεστιν δγρότης, εὐχυλία τις οὖσα καὶ πέψις ὡς μάλιστα τῆς τοιαύτης ἀλλοιώσεως ἐνταῦθα γινομένης. (6) Καὶ ἐπὶ τῶν δένδρων ὅσα πίονα τυγχάνει χαθάπερ ἧ πεύχη" πᾶσα γὰρ ἔγδαδος ταῖς ῥίζαις ὥσπερ ἐλέχθη χαὶ πρότερον’ αἴτιον δ᾽ ὅπερ ἐπὶ τῶν ζώων ὅτι τὸ διαθερμαινόμενον ἀεὶ χαὶ πεττόμενον χαθαρώτατον ὃν προσίζει καὶ ἀθροιζόμενον χαὶ πυχνωθὲν ἐποίησέ τινα πιότητα. Τὸ δὲ διϊὸν εἰς τὰ ἄνω μέρη τροφὴ γίνε- ται τοῖς ὑπὲρ γῆς οὐ διὰ τῆς πιότητος ταύτης ἀλλ᾽ ἔχον τινὰς ἑτέρους πόρους" ἐπεὶ πάντων γε δαδωθέν- τῶν ἀπόλλυται τὰ δένδρα χαθάπερ ἐλέχθη συμπνιγό- μενα καὶ οὐδεμίαν ἔχοντα δίοδον τῷ πνεύματι. (7) Τοῦτο δὲ συμδαίνει καὶ ἐπὶ τῶν ζώων ὅσα διαπιαίνε- ται ξυμφράττονται γὰρ οἷ πόροι διὰ τὴν πυχνότητα τῆς πιμελῆς ὥστε μὴ διϊέναι εἰς τέλος τὴν πνοήν᾽ οἷς μὲν οὖν μὴ ἔνεστιν ὅλως λιπαρότης χαὶ πιότης ἢ αὕτη μὴ πολλὴ μηδὲ σωματώδης τούτοις οὐ γίνεται τοιαύτη πάγυνσις" οἷς δ᾽ ἔνεστι γίνεται χατισχυούσης τῆς θερ- μότητος. (8) Παρόμοιον δὲ τούτῳ καὶ τὸ περὶ τὴν οὐλότητα τῶν ξύλων ἐστίν᾽ οὐλότερα γὰρ ἀεὶ τὰ μὲν ἐν τοῖς στελέγεσιν τῶν dvw, τούτων δὲ αὐτῶν τὰ χάτω χαθάπερ xal πυχνότατα καὶ παχύτατα. Συμ- βαίνει δὲ τοῦτο διὰ τὸ μᾶλλον καταλύειν χαὶ ξυνίστα- σθαι τὴν τροφὴν ὥσπερ ὅλως καὶ ἣ εἰς βάθος αὔξησις" ἡ δ᾽ εἰς τὸ ἄνω διϊοῦσα πρὸς τὴν βλάστην καὶ τὸ pi χός ἐστι. ᾿Εφισταμένης οὖν καὶ ὥσπερ εἰλουμένης ἐνταῦθα χαὶ ἣ πυχνότης χαὶ ἣ οὐλότης γίνεται τῶν ξύλων, ἐκείνη δὲ ἀεὶ διΐεται πρὸς τὸ πόρρω. Δι’ ὃ χαὶ οὐχ ἐν τοῖς νέοις ἐστὶν οὐλότης ἅτε χαὶ ἐπ᾽ αὔξη- σιν ὥὡρμηκότων ἀλλ᾽ ὅταν στῇ τὰ τοῦ μήχους ὥσπερ ἐπὶ τῶν ζώων. (0) Ἡ αὐτὴ δὲ καὶ σύνεγγυς αἰτία καὶ διὰ τί δα χαὶ πίτταν χαὶ δητίνην ὅλως οὐχ ἔχει τὰ νέα χαταναλίσχεται γὰρ ἣ τροφὴ πᾶσα πρὸς τὴν αὔξησιν χαὶ xaprroyoviav ὕστερον γὰρ ἐχδαδοῦνται χαὶ ὅλως τὴν τοιαύτην δγρότητα (μετὰ ) τὴν χαρπογο- νίαν λαμ θάνουσιν ὥστε γε χαὶ πλῆθος εἰπεῖν᾽ τότε γὰρ οἷον περίττωμα γίνεται τοῦτο φυσικὸν ἀφηρημένης THEOPHRASTI suavissimo sint odore cum cetere partes omnes odor sint expertes, ut viole et ross. Neque dubitatione caret id quod initio diximus, cur quarundam radices grato sint et sapore et odore, qui uterque coctione fit : atqui minime rationi consentaneum est radices , que plurimarn alimenti semperque novum accipiant, a quibus ceteris partibus transmiltitur, ad eam coctionem venire, qua succi adorisque suavitas existat , non magis quam anima- lium ventriculus. (5) De his atque similibus querestes principium illud adhibendum est quod sepe diximus, hec fieri coctione, atque adjungendum est quod prizmo de teutlio disputantes proposuimus, radices plantarur nea plane cum ventriculo animalium comparandas esse; aut si iis nihilo minus equiparare velis quia alimentur in eis quadam tenus mutatur, illud tamen manifestum est, es excrementum nullum habere sed facultatem concoquenti. Tales vero cum sint, nihil obstat quominus sapore ode- reque sint, grato exe que ejusmodi temperamentura ac- ceperunt. Nam etin ventriculo animalium, cui escre- menta sunt, tamen subest humor, quasi succi quedam perfectio et coctio, quia scilicet in illo ejusmodi mutatio maxime fiat. (6) Idemque valet de arboribus, que pia- gues sunt, ut picea, quam radices penitus ted piesas babere superius diximus. Causa eadem, que in anime libus est, quod alimentum calefactum usque et coctisse purgatum ibi adhsret collectumque et densatum pia- guedinem creat : quod vero ad superas partes permeat ali- mento est partibus supra terram, non per illam piagne- dinem subiens sed per alios quosdam meatus : si cain omnes teda referti fuerint arbor suffocata interit. cam omnes spiritui permeando vie occluss sint. (7) Idem evenit in animalibus ultra modum pinguefactis : meatas omnes pinguedinis frequentia obturantur, ut spiratio im- pedita cesset. Quibus ergo arboribus succus pingu aut oleosus non inest, aut is non crassus neque corpe: lentus, ha non sunt obnoxi® concretioni : quibus autem inest, iis precvalente calore accidere solet. (8) Simili de causa crispitudo lignorum fit. Magis enim crispa sus caudicis partes quam supera, et in eo ipso partes it fera, sicut etiam maxime densa et crassa : tales enim fiunt quia ibi alimentum magis moratur et congregater. qua re fit ut arbor in latitudinem augeatur, illud vero quod sursum transit ad germina tendit et longitudise@ auget. Alimento igitur retento et quasi circumvoluto ὃ loco lignum densum evadit et crispum, altera autem part ad ulteriores partes transmittitur. Ideoque in novelli nulla existit crispitudo, quippe qua ad incremente® vergant, sed ubi in longitudinem augeri cessaronî, ut n animalibus. (9) Eadem et proxima huic causa, cur Bè vellee neque tedam neque picem resinamve habessi : omne enim alimentum ad incrementum et fructus get rationem convertitur. Postmodo enim tedam concipiast et omnino talem succum (post) fructuum generation demum habent copia satismagna. Tum enim excrementi” το 15 40 48 50 -306 ἐγχυλίζοντες καὶ ξηραίνοντες τὰ δ᾽ ἐντέμνοντες ὅπως ὃ ἅλιος χαὶ ὃ ἀὴρ πήξη χαθάπερ τὰς ῥητίνας χαὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτα χαὶ τὸν λιδανωτὸν χαὶ τὴν σμύρναν χαὶ τὸν ὀπὸν τοῦ σιλφίου. (15) “Foti δὲ [χαὶ] τῶν μὲν καὶ ἄνω καὶ ἐν ταῖς ῥίζαις ἣ ἐντομὴ χαθάπερ φαρμα- χωδῶν τέ τινων χαὶ τοῦ σιλφίου" χαὶ γὰρ ἢ ῥίζα καὶ 6 χαυλὸς ἐντέμνεται χαὶ ἑκατέρωθεν ὃ ὀπός’ τῶν δὲ μεμερισμένη τῶν μὲν ἐν ταῖς ῥίζαις τῶν δὲ ἐν μὲν τοῖς χαυλοῖς ὡς ἂν ἔχωσιν ἑχατέρα τῆς φύσεως" ἐὰν | sì enim radices plus succi habent has incidunt , si supera i partes, caules. A radicibus enim siccis et lignosis non | exigunt succum. Eadem ratio lacrimarum qu sponte i consistunt in schino et spinis quibusdam, et si que arbores μὲν τὰς ῥίζας εὐχυλοτέρας ταύτας ἐὰν δὲ τὰ ἄνω τοὺς χαυλούς: ἐπεὶ ὧν γε ξηραὶ χαὶ ξυλώδεις οὐχ ὀπίζουσιν.᾿ Ὁμοίως δὲ χαὶ τῶν αὐτομάτως ἐπιπηγνυμένων δα- χρύων οἷον ἐπί τε τῆς σχίνου κἀν ἀχάνθαις τισὶ xal εἴ τι τῶν δένδρων διαδίδωσιν ὥσπερ ἀμυγδαλῆ καὶ ἣ do- ρὴν ἐλάτη χαὶ τέρμινθος" τούτων δὲ xal τὰ μὲν καὶ εὔστομα χαὶ εὐώδη τὰ δ᾽ ἄχυμα καὶ ἄοσμα χαθάπερ τὸ χόμμι τὸ τῆς ἀχάνθης τῆς ἐν Αἰγύπτῳ. (ι6) Κα-- λοῦσι δὲ τὰ μὲν ὀποὺς τὰ δὲ δάχρνα,, χοινότερον δὲ ὀπὸς, διαφέρει δὲ ἴσως οὐδέν’ ἐπεὶ τό γε χοινότατον ἀνωνύμως λεγόμενον ἣ ὑγρότης ἣ οἰχεία καθ᾽ ἕχαστον πέψιν ἔχουσα. Διὰ δὲ τὸ σωματωδεστέρας εἶναι καὶ Ὑλίσχρας τὰς δ᾽ ὁδατώδεις ἀγλίσχρους τῶν μὲν γίνεται πῆξις, τῶν δ᾽ où. Πρὸς ἐνίας δὲ καὶ παρεμδάλλουσί τι τοῦ πῆξαι χαὶ συλλέγειν. ΧΙ. Ὅτι δὲ τὰ μὲν ἐν ταῖς ῥίζαις τὰ δ᾽ ἐν mois | . καυλοῖς τὰς δυνάμεις ἔχει ταύτας ἐχείνην χρὴ τὴν al- τίαν ὑπολαθεῖν τὴν μικρῷ πρότερον λεχθεῖσαν. “Dv ἢ φύσις ἑκατέρων σύμμετρος εἰς τὴν δύναμιν ἔνθα μὲν ὑγρὸν ἱκανὸν ἔνθα δὲ ἔλαττον ἔχουσα ξηρὸν καὶ ὡσαύ- τως, ἔτι δ᾽ ὧν, ἣ οὐσία μᾶλλον ἐφ᾽ ἑκάτερα ῥέπει, --- χαὶ γὰρ ἐπὶ τῆς αὐξήσεως χαὶ τοῦ μεγέθους τοῦτ᾽ ἐστί" — τὰ μὲν ἐν τοῖς ἄνω τὰ δ᾽ ἐν ταῖς ῥίζαις ἔχει μᾶλ- λον. Οἱ μὲν γὰρ σίχυοι χαὶ χολοχύνται καὶ ἄλλ᾽ ἅττα πλείω τὰ ἄνω μείζω δίζαν δὲ uuxpàv ἔχουσι, σχίλλα δὲ καὶ βολόὸς καὶ ἁπλῶς τὰ χεφαλόρριζα τὰ μὲν ἄνω λεπτὰ χαὶ ἀσθενῆ τὰς δὲ ῥίζας μεγάλας χαὶ σαρχώδεις. (2) Οἷς δ᾽ ἐνυπάρχει δριμύτης ἢ καὶ ἄλλη τις τοιαύτη δύναμις ἐν ταῖς ῥίζαις γίνεται μᾶλλον ὥστε τοῖς xpo- μύοις χαὶ τοῖς σχόοδοις χαὶ ταῖς σχίλλαις" τοῦτο δ᾽ εὐλόγως ἐνταῦθα τῆς φύσεως ὡρμηχυίας μᾶλλον" ἀχο- λουθοῦσι γὰρ ταύτῃ χαὶ af δυνάμεις ὃ χαὶ ἐπὶ τῶν φαρμαχωδῶν ἐστὶ σχεδὸν τῶν πλείστων" αἵ γὰρ ῥίζαι φαρμαχωδέστεραι καὶ μᾶλλον ἔχουσι τὴν δύναμιν. Ἢ δ᾽ αἰτία ἐν δυοῖν ἐχείνοιν ἅπερ εἴρηται τῷ τε μὴ χά- θυγρα χαὶ τῷ μὴ κατάξηρα γίνεσθαι. ὙΨὰ μὲν γὰρ οὖχ ἔχει πέψιν διὰ τὸ πλῆθος τὰ δ᾽ ciov ὕλην εἰς τὴν πέψιν διὰ ξηρότητα. Πέψις δὲ ἑχάστων ἐστὶν ὥσπερ εἴρηται πρὸς τὴν οἰχείαν φύσιν χαὶ δύναμιν. (4) “Qui μὲν οὖν ὥσπερ ἐναντίως τῶν μὲν ἄνω τῶν δὲ χάτω συμβαίνει τοὺς χυμοὺς χαὶ τὰς ὀσμὰς καὶ ἁπλῶς τὰς τοιαύτας δυνάμεις ἐκ τῶν εἰρημένων δεῖ θεωρεῖν. “Ὅτι δ᾽ οὐκ ἐν τοῖς αὐτοῖς μέρεσι τοῖς ἄνω πᾶσιν οὔθ᾽ οἱ “χυμοὶ τυγχάνουσιν οὔθ᾽ αἵ ὀσμαὶ σχεδὸν οὐ πόρρω τῶν εἰρημένων αἰτιῶν ἐστίν ὡς μὲν γὰρ ἁπλῶς εἰπεῖν ἔχει THEOPHRASTI more excreto, quamobrem preparantur aut infandendo sic- candoque aut incidendo quo aer et sol cogantut diversa re- sine genera, libanotum, myrrham et succum silphii. (15) Sunt quarum et superis partibus et radicibus incisura adbibetur, ut medicatarum nonnullis et silphio : nam inciditur et radix et caulis et ex utroque succus colligi- tur; aliz contra ita tractantur ut modo radices, modo caules incidantur, prout natura utriusque partis ferat; tales exsudant, ut amygdala, abies mas et terebinthus: harum alia palato grat:e et odore, alize sapore odoreque carent ut gummi spine egyptiace. (16) Diversis cos succos appellant nominibus, tum opos i. e. succos, tum lacrimas, sepius et vulgo succos; quamquam vix differt, quo nomine appelles : genus autem utrisque commune caret nomine, humor proprius unicuique, qui suo mode percoquitur. Sed quod pars spissior est et lentus, pars aquosus et sine lentore, illius fit coactio, hujus noa fit. Nonnullis etiam quiddam admiscent, quo melius coactos colligant. XII. Causam autem, cur alize in radicibus, ali» in cau- libus facultates istas habeant, illam existimare oportet quam paullo superius diximus. —‘Quarum enim natura in hac aut illa parte facultati conveniens est, sic ut hu- morem sufficientem habeat aut parciorem itemque sicci- tatem, et quorum substantia in alterutram partem magi vergit,—cadem enim differentia etiam incrementi et mag- nitudinis est, —earum inquam pars in superis, pars in radi- cibus facultatibus illis pollet. Cucumeres enim, colocynt® i et alia plures partes superas majores gerunt, radices vero exiguas; scilla vero et bulbus, omnino que radice sunt capitata superas partes tenues imbecillasque, radices vero magnas et carnosas habent. (2) Quibus acrimonia aut similis facultas inest, earum radicibus potius inest ut cepis, alliis, scillis, quod ideo evenit, quod natura eo potius tendit; naturam enim facultates quoque conse quuntur, ut in plerisque medicatis videmus : radices enim presertim medicate istaque instructie sunt facal- tate. Causa duabus in rebus, quas dirimus, querenda, quod nec nimis humid:e nec nimis sicc® fiunt : ista enim coctione carent propter nimium humorem, hc tanquam materie coctionis obsiccitatem. In singulis autem coctio pro carum natura et facultate procedit. (3) Cur igitor contraria ratione sapores, odores omnesque ejusmodi f- cultates nunc superis partibus date sint nunc inferis € causis supra dictis judicari potest. Quod autem neque sapores neque odares non iisdcm e superis partibus tribati sint hujus rei causa ab illa proxime abest. In universun σι DE CAUSIS PLANT. VI. 12. τιν᾽ ὁμοιότητα xal xatà τοὺς χυμοὺς xal xatà τὰς ὀσμὰς ἕκαστον τῶν μερῶν διαφέρει δὲ τῷ μᾶλλον χαὶ ἧττον. (4) "Eupavic δὲ τοῦτο μάλιστα ἐπὶ τῶν ἀχρατεστέρων ταῖς ὀσμαῖς χαὶ τοῖς χυμοῖς οἷον ἐλάτης, πεύχης, χυπαρίττου, πίτυος, ἔτι δὲ τῶν ἡμέρων συχῆς. Ἔν δὲ τοῖς ὑδαρεστέροις οὐχ ὁμοίως ἀλλ᾽ ἐν τούτοις διαφέρουσιν ὥστε τὰ μὲν ἔγχυμα τὰ δὲ ἄχυμα καὶ δύσχυμα χαὶ εὔοσμα τὰ δ᾽ ἄοσμα γίνονται. Καὶ δια- φέροντα δὲ ταῖς ὀσμαῖς χαὶ τοῖς χυμοῖς ὥσπερ τῆς ἀμπέλου τό τε οἴναρον χαὶ ὃ βότρυς. Καὶ ἁπλῶς δὲ πάντων χαὶ τῶν φύλλων χαὶ τῶν καρπῶν. (65) Αἴτιον δ᾽ ὅτι τὸ μὲν ἄπεπτον τὸ δὲ πεπεμμένον, τάχα δὲ μᾶλλον ὅτι οὐδ᾽ ἐχ τῆς αὐτῆς ὕλης ἑχάτερον ἀλλὰ τὸ μὲν ὥσπερ ἐκ χαθαρᾶς τινος χαὶ εἰλιχρινοῦς τὰ δ᾽ ἐκ περιττωματιχῆς. Εἰσὶ δ᾽ ἐχ βλοσυρωτέρας χαὶ σω- ματωδεστέρας οἱ βλαστοὶ χαὶ ἀχρευόνες χαὶ 8 ὅλος ὄγκος, ὥστ᾽ ἀνομοίων οὐσῶν ἀνόμοιον χαὶ τὸ τέλος ἑχάστου πρὸς τὴν ἰδίαν φύσιν ὥσπερ ἐν τοῖς ζώοις" ἴσως δ᾽ ἀνάπαλιν, ἐπεὶ χαὶ τὸ τέλος ἑχάστου ἴδιον xai ἣ ὕλη διάφορος, ὡς δὲ ἁπλῶς εἰπεῖν πάντων πρὸς τὴν ὑποχειμένην φύσιν. (6) ᾿Επεὶ δ᾽ αὗται διάφοροι καὶ χατὰ χυμοὺς χαὶ ἀχυμίας χαὶ ὀσμὰς χαὶ ἀοσμίας ἥ δ᾽ ἀναφορὰ πρὸς τὴν ἡμετέραν αἴσθησιν ἐν ταύτη παραλλαγὴ γίνεται τῶν μερῶν" οὐδὲν γὰρ χωλύει τὴν μὲν ἐν τοῖς φύλλοις χρᾶσιν ἐνίοτε σύμμετρον εἶναι τῇ γεύσει τὴν δ᾽ ἐν τοῖς χαρποῖς ἀσύμμετρον χαὶ σφοδρο- τέραν ἣ xatà στρυφνότητα xal αὐστηρίαν ἢ χατὰ πιχρότητα χαὶ ἄλλην τινὰ διάθεσιν. “Ὅπερ φανερὸν χαὶ ἐπὶ τῶν λαχάνων ἐστί’ τὰ μὲν γὰρ φύλλα σύμυε- τρα χαὶ προσφιλῇ τὰ δὲ σπέρματα δριμέα χαὶ πιχρό-- τερα καὶ ὅλον ἰσχυρότερα πρὸς τὴν αἴσθησιν ὥστε σχεδὸν ἀνάπαλιν ἔχειν" (7) καὶ ἐπὶ τῶν δένδρων χαὶ ἐπὶ τοῦ σίτου" τῶν μὲν γὰρ οἱ καρποὶ χρήσιμοι τὰ δὲ φύλλα ἀχρεῖα τῶν δὲ ταῦτα μόνον χρήσιμα τὰ δὲ ἄλλα ὡς ἂν ἐν φαρμάκου λόγῳ. Ὅπερ οὖν ἐπὶ τούτων οὐδὲν χωλνει (εἰ) καὶ ἐπὶ τῆς φιλύρας χαὶ ἐπ᾽ ἄλλων δένδρων τινῶν ὃ μὲν χαρπὸς ἄδρωτος τὸ δὲ φύλλου γλυχὺ καὶ βρωτόν: ἐκεῖνος μὲν γὰρ τὸ ἄχρατον ἔχων καὶ χαθαρὸν τῆς φύσεως, εἴτε ξηρὸς ὧν ἄγαν χαὶ ξυλώ- ric εἴτ᾿ αὐστηρὸς χαὶ πικρὸς i χαχώδης ἣ χαὶ ἄλλην τινὰ ἔχων δυσχέρειαν ἄδοωτος γίνεται, τὸ δὲ φύλλον ὑγρό- τερον ὃν χαὶ ἅμα χεχραμένον ἔχει τινὰ συμμετρίαν. (8) Ὃ καὶ ἐπὶ τοῦ σιλφίου χαὶ ἄλλων δριμέων ἐστίν" ἡδὺ γὰρ τὸ φύλλον αὐτοῦ καὶ ὁ χαρπὸς ἁπαλὸς ὧν διὰ τὴν ὑπάρχουσαν ὑγρότητα᾽ σύμμετρος γὰρ ἣ δριμύτης γίνεται χραθεῖσα τῷ ὑδατώδει καὶ ποιεῖ τινα χυμὸν, ἀποξηραινομένου δὲ σφοδροτέρα, χαὶ ἣ τοῦ σπέρματος δ᾽ ἔτι μᾶλλον. (9) Ὅλως δ᾽ ἐν πολλοῖς τοῦτ᾽ ἔστιν ὥστε χλωρὰ μὲν ὄντα βρωτὰ γίνεσθαι χαὶ ἔχειν τινὰ ψυμὸν διὰ τὸ ἀναμεμίχθαι τῷ ὑδατώδει, χαταξηραι- νόμενα δὲ χαὶ λυομένης τῆς χράσεως ἀδρωτα" χαὶ γὰρ οἷ τῶν ἀμπέλων βλαστοὶ τοιοῦτοι χαὶ οἱ τῶν ἀσφαρά- γῶν ἔτι δὲ ἄλλων τινῶν ἀχανθωδῶν ὄντων χαὶ τῶν γεδροπῶν- ἐνίων οἷον ὥχρων χυάμων καὶ ἁπλῶς ὅσα 307 enim singul® partes similitudinem aliquam possident tam saporis quam odoris, sed differunt majore minoreve modo. (4) Quod maxime est manifestum in iis, quibus puriores sincerique magis odoris saporesque sunt, ut abieti, picea, cupresso, pino, et inter domesticas fico. In iis autem qua magis aquosos habent minus elucet, sed ita differunt ut alia bono, alie malo sapore sint, alis plane nullo. Ac diverso etiam odore atque sapore sunt ut vitis folium et uva, et omnino fere omnium folia et fructus. (5) Ratio, quod alterum magis, alterum minus coctione perfectum est, forsan vero potius, quod utre- que partes non ex eadem materia sunt, sed ill: e puriore ac sincera, he ex tali que magis incrementi naturam ha- bet. E crassiore et magis corporea sunt surculi, rami totaque moles trunci. Cum igitur materie dissimiles sint, necesse quoque est ut finis cujusque pro sua natura dissimilis sit, ut in animalibus : imo fortasse contra, quia cuique suus est finis, etiam materie diverse sunt, breviter convenit materia nature subjecte. (6) Quoniam vero hw differunt ssporis odorisque vel pra- sentia vel defectu, eaque ad sensum nostrum referun- Nihil enim obstat quominus mixtio et temperamentum foliorum palato nostro conveniat, fructuum vero non conveniat atque vehementior sit vel acerbitate vel austeritate aut amari- tudine aut alia quadam qualitate. ‘Quod manifestum quoque fit in oleraceis : horum enim folia conveniunt no- bis grataque sunt, semina autem acria atque amara, omnino fortiora, ita ut bue partes fere sibi contrarie sint; (7) nec non in arborum et frumentorum generibus : par- tim enim fructus utiles, folia inutilia, partim haec solum usui sunt cetera vero medicamentorum instar sunt. Id quod tamen nihil obstat, Yuominus et tiliz et aliarum arborum fructus non edules, folia autem dulcia et esui sint. Fructus enim materiam puram et sinceram conti- net : sive ergo nimis siccus est, sive lignosus, sive aus - terus ct amarus, sive fortidus, sive alio modo teter, in- gustabilis redditur : folium autem, quod humidius ac bene temperatum est gustui magis convenit. (8) Idem cadit in silphium ac alias plantas acres : folium enim suave ut fructus quoque quamdiu tener est propter hu- miditatem , que inest, quia acrimonia cum humore mixta gustui convenit et saporem quendam efficit, sed cum exsiccatur fortior est et precipue seminis. (9) Omnino in multis generibus id evenit ut recentia in cibum cedant et saporem prestent, quia humor admixtus est, exsiccata vero et sublata illa temperatura ingustabilia fiant : ut vitis germinibus et asparagi et aliarum ex aculeatorum genere, atque leguminum nonrullis ut ochris, fabis et omnino iis quae dulcedine aliqua preedita sunt. Commune 20, tur, in eo diversitas partium cernitur. "»"Ἡ-7ὦ»᾽ 35 308 γλυχύτητά τινα ἔχει. -Eyedov δ᾽ ἐστὶ χοινὸν τοῦτο ἐπὶ πάντων ὧν στρυφνότεροι καὶ δριμύτεροι χαὶ πιχρό- τεροι χαθ᾽ αὑτοὺς ol χυλοί’ χεραννύμενοι γὰρ ὅπὸ τῆς φύσεως τῷ ὑδατώδει βελτίους χαὶ γλυχυτέρους ποιοῦσι τοὺς χυλοὺς, ὅπερ xal ἐπὶ τῶν μύρτων γίνεται χαὶ τῶν ῥοῶν. (10) Εἰ δέ τις τῶν δένδρων χαὶ ὅλως τῶν ὁλημάτων τοιαύτη φύσις ἐστὶν ὥστε τοὺς μὲν χαρποὺς ἀμίχτους ποιεῖν ἔχοντας τὴν οἰχείαν δύναμιν καθαρὰν τὰ δὲ φύλλα xal ἄλλο τι τῶν μορίων μιχτὰ τούτων οὐδὲν χωλύει χαθάπερ εἴρηται τὰ μὲν φύλλα βρωτὰ τὸν δὲ χαρπὸν ἄδρωτον εἶναι. Παραπλήσιον δέ τι τούτοις χαὶ ἐπὶ τῶν ῥιζῶν τῶν ἐδωδίμων ἐστὶν ὧν τὰ μὲν φύλλα σχεδὸν ἄδρωτα διὰ τὸ ξηρὰ εἶναι καὶ ἀκαν- θώδη οἱ δὲ χαυλοὶ ἐδώδιμοι αὐταὶ δὲ αἱ ῥίζαι χαὶ ἡδεῖαι, (11) Τῶν δ᾽ ἀνάπαλιν τὰ μὲν ἄλλα βρωτὰ χαὶ ἔχοντα τιν᾽ ἡδονὴν αἱ ῥίζαι δὲ ἀόρωτοι διὰ τὸ ξυλῶδες ἢ πιχρὸν ἢ ὅλως δύσχυμον ἢ dyupov διαφορὰ δὲ οὐ μικρὰ καὶ διὰ τὰς φύσεις τῶν. ζώων" τὰ μὲν γὰρ "“ἥμῖν ἄψυμα τοῖς ἄλλοις ἔγχυμα φαίνετ αἱ διὰ τὴν ἰσχὺν xai τὴν χατεργασίαν" (ἄλλα δὲ) ἄλλοις κἀκείνων προσφιλῇ χαὶ χατὰ τοὺς γυμοὺς καὶ χατὰ τὰς διαθέσεις " (12) χαίρει γὰρ τὰ μὲν τοῖς ἁπαλοῖς τὰ δὲ τοῖς ξηροῖς μᾶλ- λον" ἔνια δὲ καὶ ἀνάπαλιν ἁπαλὰ μὲν ὄντα ἀδρωτα ξηραινόμενα δὲ ἐδώδιμα διὰ τὸ συνεχπέττεσθαι χαὶ ἐχχρίνεσθαι τὸ πιχρὸν ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαθάπερ τὸ σή- σαμον χαὶ τὸ ἐρύσιμον" τούτων γὰρ χλωρῶν ὄντων οὐ- δὲν ἅπτεσθαι δοχεῖ ζῶον διὰ τὴν πιχρότητα χαὶ δυσ- χυμίαν, ξηρανθέντων δὲ μᾶλλον,, οἱ δὲ δὴ χαρποὶ χαὶ ἡδεῖς. Ἀλλὰ δὴ τούτων μὲν τοιαῦταί τινες αἱ αἰτίαι. XIII. Περὶ δὲ δὴ τῶν χαρπῶν τῶν τροφίμων δῇ- λον ὅτι ῥάων 8 λόγος" οὗτοι γὰρ καθαροὶ καὶ εἴλιχρι- γεῖς οἷον ἐξηθημένοι πως ὑπὸ τῆς φύσεως ὥστε πλείοσι χαὶ μᾶλλον ἁρμόττειν. Ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν φαρμαχωδῶν χαὶ ὅλως (τῶν) xatà τὰς δυνάμεις θεωρητέον’ χαὶ γὰρ ἐν τούτοις οὔθ᾽ al αὐταὶ δυνάμεις οὐτ᾽ ἴσαι πάντων εὐθὺς ἀπὸ τῶν ῥιζῶν ἀρχομένοις’ οὐδὲ δὴ τῶν ἄνω πᾶσιν οἷον φύλλοις χαὶ χλωσὶ χαὶ καρποῖς. Καὶ τὸ μὲν τῷ μᾶλλον χαὶ ἧττον διάφορον ἔχει τιν᾽ εὐλογίαν τὸ δ᾽ ὅλως ἔνια μηδὲ δύνασθαι ποιεῖν ὥσπερ τὰ τῶν διζῶν [τὰ] σπέρματα xal τοὺς χαυλοὺς ἣ πάλιν τὰ τῶν φύλλων τοὺς χαρποὺς χαὶ τὰς ῥίζας μᾶλλον ἄν τις θαυυάσειε. (2) Τὰς δ᾽ αἰτίας χαὶ τούτων ἐν τοῖς εἰ- ρημένοις ἀνασχεπτέον. “Ἑχάστου γὰρ ἰδία χρᾶσις οὖσα καὶ φύσις διαφόρους ποιεῖ χαὶ τὰς δυνάμεις ὥστε τὰ μὲν συντήχειν χαὶ διακρίνειν τὰ δὲ μὴ, χαὶ τὰ μὲν υᾶλλον τὰ δ᾽ ἧττον χαὶ θερμαίνειν χαὶ πέττειν χαὶ ψύχειν καὶ ξηραίνειν καὶ τἄλλα ὡσαύτως. Τὸ δὲ δὴ μάλιστα τοὺς καρποὺς εἶναι τοιούτους οὐχ ἄλογον εἴ- περ μηδ᾽ ἣ ὅλη φύσις ὁμοία ῥίζης τε χαὶ καρποῦ χαὶ τῶν ἄλλων μορίων ἀλλὰ τὰ μὲν ὅλως ἄπεπτα τὰ δὲ πεπεμμένα καὶ ὅλως ἐχ πλειόνων σύνθετα δι᾽ ὃ χαὶ τοῖς χυλοῖς χαὶ ταῖς δυνάμεσιν ἕτερα. (3) Τοῦτο γὰρ καὶ ἐπὶ τῶν ἀγρίων καὶ τῶν ἡμέρων δρῶμεν, ὧν af ᾿ΤΗΕΟΡΗΒΑΘΤΙ | ‘autem hoc fere omnibus est , quorum succus et sapor per se vel amarior est: nam humore naturali admixto sasor meliorescit et dulcescit, ut fit in myrtis et rosis. (10) Si que autem sunt arbores aut frutices, 4025 fructus habeant non temperatos suam vim integram servantes, folia vero aliamve partem mixta, nihil impedit quominos earum folia sint edulia, fructus autem ingustabiles. Si- mili modo habent radices edules, quarum folia ἔδεε in- gustabilia sunt, quippe que sicca et aculeata sunt, caules vero edules ipseque radices vel gustu suaves. (11) In aliis contra cetere partes edules et grato sapore sunt, ra- dices vero ingustabiles, quia lignose, aut amare, ant ins:pide sunt. Sed natura animalium varia etiam diffe- rentiam haud parvam facit : quedam enim nobis insi- pida, ceteris animalibus sapida sentiuntur, quia robustora sunt et facilius conficiunt. Et inter ipsa animalia (alia plant ) aliis grata sunt secundum sapores et suas affec- tiones. (12) Quadam enim teneris, alia siccis magis de- lectantur. Sunt autem contra plante qu:sedam, dum tenere sunt, ingustabiles, sicc® autem edules, quod ama- ritudo a sole concoquente excernitur, ut sesamum et ery- simum. Hc enim recentia ob amaritudinem et saporem ingratum animal nullum tangere creditur, sed sicca, at- que fructus eorum adeo suaves. Horum igitur cause hujusmodi esse videntur. XII. Jam de fructibus cibo idoneis causa facilius reddi potest : hi enim puri atque sinceri tanqua natura ope percolati ita ut pluribus et magis conveniant. Sel nunc quastio de medicamentosis et iis que vires quas- dam obtinent instituenda. Etenim in his neque eadem virez insunt neque pares omnibus, primum statim radi- cibus ipsis consideratis, neque vero superioribus omnibes ut foliis, ramulis et fructibus. Atque quod partes virium . magnitudine differunt non quidem mirum est, magi autem miretur aliquis quod quedam omnino nihil] efficere possunt eorum que alie possunt, ut semina et caules potestate radicum aut fructus radicesque potestate folio- rum carent. (2) Cause ex iis que antea diximus rep:- tende. Cum cujusque partis peculiare sit temperamen tum et natura vires quoque prestat diversas, ut alia liquefacere possint et discernere, alia nequeant, et alia magis possint alia minus aut calefacere aut concoquere aut frigefacere et siccare et reliqua pari ratione. Maxime autem fructus esse tales consentaneum est, cum radix et fructus et reliquae partes tota sua natura differant, illa prorsus cruda, hec vero concocta et omnino e pluribus composita ideoque et succis et viribus diversa sint. (3) Hoc enim tan in silvestribus quam in cultis videmus, quaram 45 DE CAUSIS PLANT. VI. 44. δίζαι πιχραὶ καὶ ὀπώδεις τούτων τοὺς χαρποὺς γλυχεῖς ὄντας ὡς ἂν ἐξ ἀπέπτου τινὸς πεπεμμένους ὄντας" ταὐτὸν δὲ χαὶ ἐν ταῖς τῶν φαρμάχων δυνάμεσιν ὑπο- ληπτέον συμθαίνειν ὥστ᾽ οὐχ ἄλογον εἷς ἔνια μὲν τὰς ῥίζας ἰσχύειν μᾶλλον εἰς ἔνια δὲ τῶν λοιπῶν τι με- ρῶν. ᾿Επεὶ χαὶ ῥίζαι ῥιζῶν ἐν τοῖς ὁμογενέσι χαὶ σπέρματα σπερμάτων χαὶ τἄλλα μέρη πολὺ διαφέ- ρουσιν ἰσχύϊ διὰ τὸν ἀέρα ἑχάστης χώρας, ὥσπερ xal ὃ σῖτος χαὶ οἱ ἄλλοι χαρποὶ τῇ βαρύτητι χαὶ χου- φότητι διὰ τὰς τροφάς. (4) Καὶ διὰ τοῦτο φάρ- μαχα φαρμάχων ἀμείνω κατὰ τοὺς τόπους οὐ μα- χρὰν ἀπέχοντας" οἷον ὁ dx τῆς Οἴτης ἐλλέῤορος τοῦ ἐν τῷ Παρνασῷ" δοχεῖ γὰρ ἰσχυρότερος εἶναι οὗτος καὶ οὐχ ἁρμόττειν εἰς τὴν χρείαν. Ἡ δὲ ἰσχὺς ἐκ παρα- πλησίας τινὸς αἰτίας γίνεται χαὶ ἐπὶ τῶν χαρπῶν᾽ χαὶ γὰρ ἐνταῦθα σχληρότητί τε τοῦ ἀέρος χαὶ πλήθει τῆς τροφῆς βαρεῖς γίνονται διὰ τὸ πολὺ τὸ γεῶδες ἔχειν ὥσπερ οἱ ἐν τῇ Βοιωτία᾽ χἀχεῖ διὰ τὰς ὁμοίας αἰτίας. (5) Ἄλλη δὲ πρὸς ἄλλην δύναμιν οἰκεία χώρα καθά- περ ἐπὶ τῶν καρπῶν" ἔνιαι γὰρ οὐδὲ ἐχπέττουσιν ὅλως τὰς φαρμαχώδεις δυνάμεις" ἐπεὶ πολλαχοῦ χαὶ μέλας ἐλλέδορός ἐστι χαὶ ἄλλαι τῶν ῥιζῶν ἀλλ᾽ ἀμδλεῖαι χαὶ ἀδύνατοί τινες. Ἧ xai δόξειεν ἂν ψυχροῦ τινος ἀέρος ἅμα χαὶ εὔπνου δεῖσθαι χαὶ ἔτι τροφῆς cvput- τρου" φαίνεται δ᾽ οὖν ἐν τοῖς ὄρεσι πλεῖστα φάρμακα Ὑίνεσθαι χαὶ ἐν τοῖς ὑψηλοτάτοις καὶ μεγίστοις μά- λιστα. Καὶ περὶ μὲν τούτων ἱκανῶς εἰρήσθω. XIV. Περὶ δὲ τῶν ὁδιῶν ἐπειδὴ χαὶ αὗται χατὰ μέρη γίνονται τὰς αὐτὰς καὶ παραπλησίάς αἰτίας ὗπο- ληπτέον᾽ fi γὰρ πέψις τοῖς μὲν ἐν τῷ ἄνθει μᾶλλον τοῖς δὲ xal ἐν τῷ χαρπῷ τοῖς δὲ xal ἐν τοῖς φύλλοις χαὶ ἐν τοῖς χλωσὶ γίνεται, Τοῖς μὲν ἐν τοῖς ὑδαρέσι καὶ ὥσπερ ἐν τοῖς ἀχύλοις ἣ δριμέσι. ἘἜἘΝν τοῖς ἄνθεσιν οἷον ῥόδῳ, κρόχω καὶ τοῖς τοιούτοις, Ὅσα δὲ αὐτῶν ud εὔχυλα xal ἐν ταῖς ὀσμαῖς ἐμφαίνει τινὰ βαρύτητα χαθάπερ τὸ χρίνον χαὶ τὸ λείριον χαὶ τὰ παραπλήσια τούτοις. (2) "Evia δ᾽ ὅλως οὐδ᾽ εὐοσμίαν ἀλλὰ βαρύ- τητα ἔχει χατὰ τὴν ὄσφρησιν χαὶ φανερὸν ὡς ἀπὸ τοῦ υλοῦ πως γίνεται χαὶ οὐχ ἔστιν ἀπηρτημένον τὸ τῆς ὀσμῆς. “Ὅσα γὰρ ὑδαρῇ καὶ ἄχυμα χαὶ ἄοσμα ὡς ἐπὶ πᾶν’ ἐν δυσὶ γὰρ τούτοιν ὡς εἰπεῖν ἢ ἀοσμία τῷ τε τὸν χυλὸν ὑδαρῇ τιν᾽ ἔχειν φύσει χαὶ τὸ πολὺ dda- τῶδες. Τὸ μὲν γὰρ ὥσπερ ἄμιχτον τὰ δ᾽ ὑπὸ τοῦ πλή- θους ἀφανίζεται δι᾿ ὃ τρόπον τινὰ καὶ τοῦθ᾽ ὥσπερ ἄμιχ- τον" ἐν μίξει δέ τινι χαὶ τὸ τῆς ὀσμῆς. ‘Oca δὲ ἐν τροφῇ πλείονι χαὶ βλοσυρωτέρᾳ καθάπερ τὰ λιμναῖα ταῦτα χαὶ τὰς ὀσμὰς ἔχει παραπλησίας βαρείας τινὰς «αἱ θολεράς. (5) Ἐπεὶ οὖν τῶν μὲν ἐν ταῖς ῥίζαις A τοιαύτη μίξις χαὶ συμμετρία τῶν δ᾽ ἐν τοῖς χλωσὶ xaì τοῖς φύλλοις τῶν δ᾽ ἐν τοῖς χαρποῖς πλείστων δ᾽ ἐν τοῖς ἄνθεσιν εὐλόγως εὔοσμα ταῦθ᾽ ἑχάστων, Καὶ διὰ τοῦτ᾽ ἐν τοῖς δένδροις τὰ ἐλάττω τῶν ἀνθῶν εὔοσμα χαὶ ἧττον ἐν τοῖς ἄλλοις χαὶ τὸ γεῶδες πλέον χαὶ ἡ ὑγρότης. ΕἸ δὲ μὴ ζητητέον αἰτίαν. σως μὲν οὖν 309 radices amare et succo spissiore [δἰ8 earundem fructus dulces, quasi ex crudo excoctos. Quod idem viribus quoque medicatarum plantarum evenire putandum, ita- ut causa non careat si quibusdam viribus radices, aliis. autem relique partes polleant. Nam et radices congene- rum et semina et cetera partes multum inter se diffe- runt viribus propter caelum et aerem regionum. ut frumentum aliique fructus gravitate aut levitate pro ali- mento diversi, (4) Ideoque medicamenta quedam longe prestantiora aliis in locis non valde distantibus, ut elle- borus e monte CEta preestat parnassio; hic enim fortior neque ad usum aptus esse creditur. Ejus autem preva- lens vis simili causa oritur, quam de fructibus adnotavi- mus. Ibidem enim cceli asperitate et alimenti abundare tia graves fiunt quia multum terrena substantiss conti - nent, quemadmodum in Bceotia, ubi idem easdem ob causas fit. (5) Alius autem ager alias generat vires ut jam de fructibus adnotavimus ; quidam enim ad faculta- tes medicamentosas excoquendas nullo modo idonei. Nam et elleborus niger et alis radices multis locis nas- cuntur, sed imbecille ac impotentes. Unde colligere licet eum aere subfrigido et loco ventoso atque alimento commodo opus habere. Piurimas medicatas plantas in montibus nasci constat, maximeque in altissimis maxi- misque. : XIV. Odorum autem, quandoquidem ii quoque par- tium singularum propri® sunt, easdem aut similes cau- sas statuere oportet. Coclio enim aliis plantis in flore magis, aliis etiam in fructu, quibusdam etiam in foliis ramulisque perficitur. * Nonnullis in humidis et sicut în exsuccis aut acribps, in floribus ut rose, croco et simili- bus * que vero earum non minus grato sunt succo odoris quoque prabent gravitatem quemadmodum crinum. li- lium et similes. (2) Quaedam vero in totum suavitate odoris carentes gravitatem sensui exhibent , neque obs- curum est odorem a sapore quodammodo proficisci, a quo odor non valde remotus est. Nam que aquoso sunt succo ese tantum non omnes et sapore et odore carent. Odoris enim inopia his duobus fere in rebus posita est. quod planta natura babet aqueum succum et quod copiam humoris habet nimiam. Alter enim mixtione quasi caret. alter autem multitudine odorem abolet et sic idem mix- tione caret, qua tamen odoris natura continetur. Que vero copiosiore utuntur et impuro alimento ut lacustres, ese odoris quoque gravitatem spurcitiemque pre se ferunt. (3) Cumergo talis mixtio et temperatio aut in radicibus fiat aut in ramulis aut in foliis aut in fructibus aut, quod in plu- rimis fit, in floribus, his iisdem partibus in singulis inesse odorem consentaneum est. * Eamque ob causam in arbo: ribus minores florum suavi sunt odore et minus in cete- ris et terrena pars et bumor copiosior. Sin minus causa querenda. Forsan ergo in universum explicata est. * Si 10 90 35 40 45 50 310 χαθόλου xa ἁπλῶς εἴρηται, Ei δὲ καθ᾽ ἕχαστον δεῖ σχοπεῖν τὰς εἰρημένας συμμετρίας οὐχ ἂν δόξαιεν ἀλόγως ἐν τῷ ἄνθει τοῖς πλείστοις" ἐνταῦθα γὰρ οἷον πρώτη καὶ ἐλαφροτάτη πέψις ( τοῦ ὑγροῦ) ἀποξηραι- νομένου θ᾽ Sua καὶ μεταθάλλοντος᾽ (4) ὅταν δ᾽ εἰς τὸν χαρπὸν ἔλθη πλείονος τῆς ὑγρότητος οὔσης οὐχέτι δια- μένει τὸ τῆς ὀσμῆς ἐφ᾽ ὧν μὴ φύσει τοιοῦτος ὃ χυλός. Ὡς δ᾽ ἐπὶ τὸ πᾶν ἕν τε τῶν οἰνωδῶν τισι χαρπῶν Î edoguta, τοιοῦτο γὰρ χαὶ τὸ μῆλον χαὶ τὸ ἄπιον χαὶ τὸ μέσπιλον" καὶ τῶν εὐστόμων διὰ δριμύτητός τινος οἷον χεδρίδος te χαὶ τεραίνθου χαὶ τῶν τοιούτων" καὶ τῶν λιπαρῶν ὥσπὲρ ὅ τε τῆς ἐλάτης καὶ τῆς πεύκης καὶ τῆς πίτυος χαὶ τῆς δάφνης. (0) Τῶν δὲ γλυχέων οὐδεὶς ὡς εἰπεῖν ἢ ἐπὶ αἱχρόν" ἐπεὶ χαὶ τὰ μῆλα τὰ Ὑλυχέα πάντων ἥχιστα εὔοσμα καὶ ὅσω ἂν yAuxuTEpa | ἧττον ἅμα δὲ καὶ ταῦτ᾽ ἔχει πως οἰνώδη τὸν χυλόν" | αἴτιον δ᾽ ὅτι παχύτερος καὶ γεωδέστερος ὃ γλυχὺς χυ- λὸς ἄλλως τε καὶ ἐν τῷ περιχαρπίῳ μειιγμένος. Ἢ δὲ ὀσμὴ λεπτοτέρου χαὶ ξηροτέρου καὶ διαπνεομένων μᾶλλόν ἐστιν ὑπὲρ ὧν xai ὕστερον διασαφητέον. (6) Ἀλλ᾽ ὡς ἐπὶ χεφαλαίων ἐν τούτοις τοῖς γένεσιν ἣ edo- σμία. Τῶν δὲ φύλλων χαὶ χλωνῶν καὶ ὅλως τῶν δέν- δρων χαὶ ὑλημάτων ἐν οἷς καὶ δριμλύτης τις ὑπάρχει χαὶ λιπαρότης ὥσπερ ἀμέλειχαὶ οἱ προειρημένοι χαρποὶ | χαὶ ἐπὶ τῶν οἰνωδῶν ἐνίων" ὃ γὰρ τοῦ μυρρίνου καρπὸς 4 DÒ vd ni . ° 3 bi v λ LÀ εὐώδης, εὔοσμος δὲ χαὶ αὑτὴ χαὶ εἴ τις ἄλλη τοιχύτην ἔχει δριμύτητα εἴτε λιπαροῦ τινος εἴτ᾽ οἰνώδους εἴτε Ἁ P i LÌ Ἁ ’ € , χαὶ ἄλλου χυλοῦ xatà τοὺς χαρπούς, (7) Ὁμοίως δὲ καὶ ἐπὶ τῶν στεφανωμάτων οἷον ἑρπύλλου, σισυμόρίου καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων, χαὶ ἐπὶ λαχάνων οἷον πηγάνου, σελίνου, μίνθης τό τε ξηρὸν χαὶ δριμὺ καὶ στυπτιχόν “, n > “ιν “ - NI 9 “ v | πως ἔνδηλον οὐχ ἐπὶ τοῖς χαρποῖς οὐδ᾽ ἐν τοῖς ἄλλοις ἐχόντων τὴν ὑγρότητα τοιαύτην. Ἔν ἅπασι δ᾽ ἐνυ- πάρχει καὶ τούτοις τὸ χατὰ τὸν διωρισμὸν τοῖς εὐώ- δεσιν ὥστε τὸ ἔγχυλον ξηρῷ ἀπομιγνύμενον ἐμφαίνειν τινὰ δύναμιν. (8) Εὐοσωότερα δὲ χαὶ ἡδίω χαὶ ὅλα αἱ χατὰ μέρος ἐν τοῖς εὔπνοις καὶ ξηροῖς τόποις dpr- ρημένου τοῦ ὑδατώδους xal τοῦ καταλοίπου πεπεμμέ- νου μᾶλλον, ὥς γὰρ ἁπλῶς εἰπεῖν ἣ ξηρότης οἰκειο- τέρα ταῖς ὀσμαῖς χαὶ μᾶλλον ἐνταῦθ᾽ ἀποχλίνει πάντα" σημεῖον δὲ χαὶ τὸ ἐν ταῖς θερμοτέραις χώραις πλείω γίνεσθαι χαὶ μᾶλλον τὰ εὔοσμα" πεπεμμένα γὰρ δῆλον ὅτι μᾶλλον" χαὶ ἔνιχ ξηραινόμενα ὄζει, χλωρὰ δ᾽ οὐχ ὄζει καθάπερ «ὃ χάλαμος χαὶ ὁ σχοῖνος, τὰ δὲ χαὶ μᾶλλον ὄζει ξηρανθέντα χαθάπερ ἴρις καὶ ὁ μελίλωτος" οὗτος δὲ χαὶ οἴνῳ ῥανθεὶς εὐοσμότερος. (9) Οὐ μὴν πανθ᾽ οὕτως ἀλλ᾽ ἔνια χαὶ ἀνάπαλιν: ἃ δεῖ διαιρεῖν" ἁπλῇ δέ τις ἡ διαίρεσις" τῶν μὲν γὰρ ἀσθενεῖς al ὁσ- pate τοιαῦτα δὲ ὡς ἐπὶ πᾶν τὰ ἄνθη μάλιστα" ταῦτα μὲν εὐοσμότερα χλωρὰ χαὶ πρόσφατα, χρονιζόμενα δὲ ἀμθλύνεται διὰ τὴν ἀποπνοήν: ὧν δ᾽ ἰσχυρότεραι, τοιαῦτα di ὅσα γεωδέστερα χαὶ ἐν γεωδεστέροις καὶ οὗ μέμικταί τις ὑδατώδης δύνχιις, ταῦτ᾽ ἀποξηραινόμενα χαὶ παλαιούμενα μέχρι τινὸς, ὡς καὶ τὰ μῆλα τὰ THEOPHRASTI vero per singula genera temperaturas predictas consid:- rare oportet non immerito plerisque plantis in fioribus inesse videntur odores : nam ia his prima et levissima toctio peragitur, cum humor exsiccatur simul et muta- tur. (4) Cum vero ad fructum perventum est, propter humoris abundantiam odor non permanet nisi iis quorum | succus natura sua talis est. In totum autem fructus quidam, qui vinoso sunt succo, odorati ut piri, mali et mespili poma, atque etiam ei qui etsi acres tamen palato grati sunt ut cedridis, terebinthi et similium, nec non eo- rum qui pingues ut abietiz, picesa, pini et lauri; (9) eorum autem qui dulces sunt fere nullus aut parum. Nam et dulcia poma omnium minime odorata et eo minus que magis dulcia. Simul vero etiam haec habent succum quodammodo vinosum. Dulcis enim succus crassier |'Îmagisque terrenus, preesertim cum mixtus fuerit in pe- ricarpio. Odor autem in humoris tenuitate, siccitate e exhalatione potius inest, de quibus posthac distinctius trademus. (6) Sed sisummatim dicamus in his generibes inest odoris suavitas. Foliis autem inest et ramulis et i totum arboribus fruticibusque quibus etiam acrimonia quiedam inest et pinguedo, ut et antea dicti fructus & quidam etiam ex vinosis. Myrti enim fructus odoratus est, sed et ipsa est odorata et alive quadam que talem acri- moniam cum succo pingui aut vinoso aut alio ejusinodi fructuum suorum conjunctum habent. (7) Simili modo coronaria se habent, ut serpyllum, sisymbrium aliaque, et olera quaedam ut ruta, selinum, mentha, qua siccita- tem, acrimoniam et adstrictionem neque in fructibos manifestam habent neque in ceteris ejusmodi humorem ostendunt. Jn omnibus autein odor sequitur definitionem supra positam, ut succus sicco immixtus facultatem quandam odoris gignat. (8) Magis odoratae suavesque cum tote plantae tum partes in locis ventis patentibus siccisque, ubi exhausto humore aquoso reliqua pars magis percoquitur. Siccitas enim adeo magis convenit odori et omnia odorata eo potius vergunt, cujus rei argu- mentum est, quod in terris calidioribus plura et meliora odoramentorum genera proveniunt; etenim magis ibi percocta. Quadam etiam exsiccata olent, recentia autem i nonolent ut calamus et scheenus, et nonnulla post exsic cationem magis odorata ut iris et melilotus : bic vero etiam vino adspersus odoratior fit. (9) At non omnia hoc modo se habent, sed quaedam etiam contrario : qua ad discernendum non difficilia sunt. Sunt enim quorum ode res sint imbecilli , cujus modi potissimum flores sunt. Hi quidem recentes vigentesque odoratiores sunt, sed tem- pore procedente odor hebetatur ob exhalationem. Qui vero fortiore odore sunt, ut eorum qua terrena magis et in terrenis substantiis posita admixta etiam (δου δίς aquosa, hac siccata et vetustate usque ad certum tempus odorata permanent, ut mala cydonia et e coronariis ea 10 1ὅ 35 40 45 342 ἀπέπτους ὅταν πυρῶνται καὶ ἡλιῶνται: μεταδολῆς γὰρ γινομένης οἷ μὲν εἰς τὸ βέλτιον οἱ δὲ εἰς τὸ χεῖρον μεταθάλλουσι' τοὺς μὲν γὰρ πέττει τοὺς δ᾽ οἷον ἐξίσ- τῆσι τὸ θερμόν: ἀνάγχη γὰρ ὅταν ἐν τῷ τέλει γίνηται τὴν μεταδολὴν εἶναι πρὸς τὸ χεῖρον, ὃ δὴ χαὶ ἐνταῦθα φαίνεται cuubaivov μαλαχωτέρας τῆς ὀσμῆς γινομέ- ws: οἷον γὰρ ἄνεσίς τις γίνεται τῆς dxparov. Ἅμα δὲ χαὶ διυγραίνεσθαι συμδαίνει ξηρὸν ὃν φύσει κατὰ τὴν ἄνθησιν" (4) ὧν γένεσις οὐχ ἄνευ τούτων κἂν ταύτῃ γίνοιτό τις ἄνεσις" εἰ δὲ μὴ ὑγρότης ἀλλ᾽ οἷον γλυχύ- τῆς ἐγγίνεται πρὸς τὴν τοῦ χαρποῦ γένεσιν’ ἅπαντα γὰρ ἐκ γλυκέος γεννᾶται, δι’ ὃ χαὶ τὰ πολλὰ τῶν ἀν- θῶν ἐστι γλυκέα. Καὶ τοῦτο χατὰ λόγον ἐχλελυμένην τε καὶ θηλυτέραν εἶναι τὴν ὀσμὴν οἷον ἐπιγλυκαίνου- σαν ἀφηρημένης τῆς ἀχράτου δριμύτητος. Τούτων μὲν οὖν τοιαύτην τινὰ αἰτίαν ὑποληπτέον. XVI. Διὰ τί δ᾽ οἵ ἄγριοι χαρποὶ τῶν ἡμέρων εὖοσ- μότεροι τῶν ὁμογενῶν οἷον μῆλά τε καὶ ἀχράδες xal ola χαὶ μέσπιλα χαὶ τᾶλλα χαὶ αὐτῶν δὲ τῶν μήλων ἔν τε τοῖς ἀγρίοις καὶ τοῖς ἡμέροις τὰ στρυφνότατα εὐοσμότατα,---καἰτοι διὰ πέψιν γινομένης τῆς ὀσμῆς προσῆκεν εὐοσμεῖν τὰ μάλιστα πεπεμμένα,---περὶ δὴ τούτων ἔστι μὲν ἁπλῶς εἰπεῖν ὅτι τὰ ἄγρια ὡς σχληρό- τερα εὐοσμότερα χαθάπερ ἐν τοῖς ἄλλοις. “Est δὲ χαὶ οἰχειοτέρως εἴ τις δύναιτο διελεῖν τὰς πέψεις τήν τε τοῦ χυλοῦ χαὶ τὴν τῆς ὀσμῆς ἐν τίνι ἑκατέρα γίνε- ται" φαίνεται γάρ τινα ἔχειν διαφορὰν εἴθ᾽ ἑτέρων ὄν- των εἴτε τοῦ αὐτοῦ μεταδάλλοντος. (2) Τοῦτο μὲν οὖν χαθόλου διαίρεσιν ἔχει, πρὸς ξὲ τὸ νῦν ἱκανὸν το- σοῦτον ὅπερ χαὶ φανερὸν ὅτι ἣ μὲν γλυχύτης καὶ ὅλως ἢ εὐστομία παγχύνδει τῶν χυλῶν δι᾽ ὃ χαὶ γηράσχοντες οἱ χαρποὶ χαὶ ἡλιούμενοι πάντες γλυχύτεροι" παχύ- νονται γὰρ ἀφαιρουμένου τοῦ ὑδατώδους. I di τῶν ὀσυαῶν ἐν προτέρα τινὶ καὶ ἀτελεστέρα πέψει. Ση- μεῖον δὲ χαὶ ὅτι αὐτὰ τὰ εὐώδη χαθάπερ ἄπιοι χαὶ μῆλα καὶ τὰ ἄλλα μᾶλλον εὔοσμα γίνεται μὴ τελέως ἐχπεπανθέντα. Κζαίτοι τότε τοῦ χυλοῦ μάλιστα πέ- ψις. (5) Καὶ ἔοικεν ἐν ταῖς προτέραις μεταθολαῖς τῶν gdo, πλείους γὰρ, εὐοσμία γίνεσθαι καθάπερ ἅμα πνευματική τις οὖσα χαὶ οὔπω τοῦ χυλοῦ τὴν οἰκείαν ἔχοντος φύσιν" ὅταν δ᾽ εἰς ταύτην ἐπέλθη παχυνθεὶς χαὶ πεφθεὶς τὰ μὲν τῆς ὀσμῆς ἐλάττω τὴν δὲ γλυχύ- Tuta τὴν οἰκείαν καὶ ὅλως τὴν τῇ αἰσθήσει πρόσφο- ρον λαμόάνει. Τὰ μὲν οὖν ἄγρια μέχρι τῆς προτέρας προϊόντα xal τὴν εὐωδίαν ἔχει χατὰ λόγον. Τὰ δὲ ἥμερα τελεούμενα τῇ πέψει χαὶ εὐτροφοῦντα διὰ τὴν χατεργασίαν μεταύαλλει τοὺς χυλοὺς εἰς γλυχύτητα χαὶ εὐστομίαν. (4) Ἅμα δὲ χαὶ τὴν ὑγρότητα καὶ τὴν ξηρότητα καὶ τὴν πολυτροφίαν χαὶ τὴν ὀλιγοτρο- φίαν χαὶ τὴν εὔπνοιαν εἶχός τι συμβάλλεσθαι πρὸς τὰς ὀσμὰς εἴπερ ὅλως χαὶ τὰ ξηρὰ καὶ ἐν ξηροῖς καὶ ὀλιγότροφα καὶ ἐν εὔπνοις εὐοσμότερα" μιγνυμένη γὰρ ἣ πλείων ὑγρότης dubruver τὴν ὀσμήν" δι’ ὃ χαὶ ἐν τοῖς παλισχίοις καὶ ἐφύδροις οὐχ εὔοσμα καὶ μάλιστα THEOPHRASTI tatione qua eo fit alteri in melius alteri in deterius ab- eunt, quoniam illos calor concoquit, hos a natura sua alienat. Necessario enim cum jam perfecti fuerint mu- tatio in deterius vertit, id quod hic quoque odore re- missiore facto evenire videmus : remissione enim vitiatur odor purus. Accedit quod planta natura sicca tempore floris humorem recipiat. (4) Fructus enim generatio non sine floribus, atque hac quoque remissio fieri pre- babile. Si vero non humor at dulcedo certe ad fructuum generationem accedit : omnia enim generantur e dula substantia, quamobrem etiam flores multi sunt dulces. Atqui consequitur odorem debilitari atque effeminari taa- quam dulcedinem afferentem flori, acrimonia pura exemta. Has igitur harum rerum causas existimaveris. XVI. Cur autem fructus silvestres odoratiores quam arborum cultarum ejusdem generis, ut pira, mala, sora, mespila et cetera, et inter pira tam silvestria quan culta que acerbissima sunt suavissimo sint odore ,— quanquam cum odor coctione prodeat maxime cocti fructus odore prestare deberent, — hac de re dici potest silvestria esse odoratiora, quod duriora sunt, ut et in ceteris. Sed propius accedere licet ad eam quas- tionem solvendam ita ut distinguamus quibus in rebos fiant coctio succi et coctio odoris : nam differentia utique intercedit , sive id quod mutatur idem sit in utraque sive ' diversa. (2) Haec igitur generalis quaedam divisio. Ad rem autem nobis propositam sufficit quod manifestura est, dulcedinem et omnino saporis suavitatem crassitu dine succi, unde et fructus omnes senescentes solique expositi dulciores redduntur : crassescit enim succus exemta parte humoris aquosa. Odoris autem suavitas coctione quadam priore ac minus perfecta fit. Argumento ‘estquod ipsi fructus odorati ut mala et pira ceteraque suavius olent cum nondum plane percocti sint. (3) At- que in mutationibus prioribus succi, sunt enim plures, videtur odor consistere, qui simul in Spiritu positus esse afque eo tempore oriri videtur quo succus nondum na- turam suam adcptus est : ad hunc vero sicubi coactus cuncoctusque pervenit odor remittitur, ille vero dulcedi- nem suam sensuique gratam acquirit. Cum ergo silves- tres fructus nonnisi ad priorem usque coctionem perve niant hi odoratiores esse debent, culti vero coctione perfecti et bene nutriti talem mutationem subeunt ut succi dulces et cibo idonei reddantur. (4) Simul vero etiam siccitatem, humiditatem, alimenti copiam inopiamque com- moditatemque ventorum conferre ad odorem probabile est, siquidem in universum sicc® et siccis locis ventosisque nata et modice nutrita magis odorata sunt. Major enim humoris copia admixta odorem hebetat. Ideoque in 10 15 20 40 45 60 314 χέσι καὶ δυσχύλοις μᾶλλον ὡς εἰπεῖν. Τῶν δ᾽ ὀσμῶν ἡ μὲν ἰσχὺς ἑχάστων δῆλον ὅτι χατὰ τὴν ὑὁποχειμένην φύσιν. , XVII. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἔνιά γε τῶν ἀνθέων ἐξ ἀπο- στάσεως ἢ πλησίον ἐλθοῦσιν εὐοσμότερα χαθάπερ καὶ τὰ ἴα δοκεῖ, Τὸ δ᾽ αἴτιον ὅτι πρὸς μὲν τὰ πόρρω χαθαρὰ φέρεται χαὶ ἀμιγὴς ἣ ὀσμὴ πλησίον δ᾽ ὄντων ὅτι συν- απορρεῖ τινα χαὶ ἀπὸ τῶν ἄλλων μορίων ἅπερ οὐ διϊχνεῖται πρὸς τὰ πόρρω διὰ τὸ γεωδέστερα χαὶ πα- χύτερα εἶναι. Καθόλου γὰρ ταῖς μὲν ἀσθενέσι τῶν ὀσμῶν fi ἀμιξία τῶν δ᾽ ἰσχυροτέρων ἐνίαις αἵ μί- ξεις αἵ οἰχεῖαι χρησιμώτεραι χαθάπεο τοῖς χυλοῖς οἷον χαὶ τῇ συύρνη᾽ (2) δοχεῖ γὰρ ἄμεινον θυμιᾶσθαι χα- tabpayeica μελικράτῳ # γλυχεῖ' μαλαχωτέρα γὰρ ὀσμὴ χεραννυμένη χαὶ γλυχυτέρα γίνεται. Ταὐτὸ δὲ τοῦτο συμθαίνει χαὶ ἐπὶ τῶν χυλῶν. "ἔνιοι γὰρ δέονται αίξεως πρὸς εὐστουΐίχν, “Ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν ἕωθεν καὶ ὀσμαὶ πλεῖσται χαὶ ἀχρατέστεραι. προσιούσης δὲ τῆς μεσημθρίας ἧττον, μεσημθρίας δ᾽ ἥχιστα διὰ τὸ ἀναξηραίνειν τὸν ἥλιον. (3) Ὡς δ᾽ ἐν ταῖς τῆς ἡμέρας ὥραις δυοίως καὶ ἐν ταῖς τοῦ ἐνιαυτοῦ κατὰ λόγον πλὴν εἴ τινων ὀσυαὶ χαὶ πεπάνσεις χατ᾽ ἄλλην ὥραν ἢ εἴ τινων af χράσεις τοῦ ἀέρος σύμυετροι πρὸς τὰς ὁσυὰς, ὅπερ χαὶ καθ᾽ ἑσπέραν ἐστὶν ἐπὶ τῆς ἑσπερίδος καλου- μένης: αὕτη γὰρ τῆς νυχτὸς ὄζει μᾶλλον. [Κατὰ δὲ τὰς ἡλικίας οὐχ ἐν ταῖς ἄχραις ἀλλ᾽ ἐν ταῖς ἀχμαῖς εὐοσμότατα μιχρόν τε παρεγχλίνοντα τὴν axunv. (4) Οὐ γὰρ ἴσως ἣ αὐτὴ χυλοῦ καὶ ὀσυῆς πέψις. "Td μὲν γὰρ νέον ἅτε πλείω τοοφὴν ἐπισπώμενον οὐ πέττει τὸ δὲ γεγηραχὸς ἐξασθενεῖ di’ ἔνδειαν θερμότητος. = Où μὴν ἀλλὰ ταῦτά γε εὐοσμότερα τῶν νέων" ἐλάττων γὰρ ἢ ὑγρότης ὥστ᾽ ἐπιχρατεῖ μᾶλλον ὥσπερ χαὶ τὰ ἐν ταῖς γώραις ταῖς λεπτογείοις, Ὡ)-ς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ ἐν τῇ ἀχυῇ καὶ πρὸς εὐγυλίαν ἄριστα χαὶ πρὸς εὐοσυίαν ὧν ἑκατέροις ἐνταῦθα τὸ τέλος. (5) "Ev δὲ τοῖς ψύχεσι καὶ πάγοις ἀμθλύτεροι χαὶ οἱ γυλοὶ χαὶ αἴ ὀσμαὶ διὰ τὴν πῆξιν᾽ πεπηγότα γὰρ οὐ διαδίδωσιν, Ἅμα δὲ χαὶ ἀφανίζεταί πως ὑπὸ τοῦ ψύχους χαταχρατοῦντος μᾶλλον χἀχεῖνα χαὶ ἢ αἴσθησις" ἀμφότερα γὰρ ἐξίστη- σιν ἐκεῖνα δὲ μᾶλλον. Ἐπεὶ καὶ τῶν καρπῶν ἐξαιρεῖ- ται τὴν γλυχύτητα διαταίζον τῇ πήξει χαὶ ἐξαεροῦν. Ὡσαύτως δὲ χαὶ ἢ τῶν χχυμάτων ὑπερθολὴ τοὺς χυ- λοὺς λυμαίνεται" τὰ μὲν γὰρ χαταχάει τὰ δὲ οὐ πέττει τὰ δ᾽ ὥσπερ σήπει χαὶ διυγραίνει χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν συχῶν hey; (6) τὰς δ᾽ ὀσυὰς ἴσως ἐνίων μᾶλλον διατηρεῖ, Ῥαχα δὲ χαὶ ποιεῖ τὰς γε ἐν τοῖς ξηροῖς γινομένας, ἄκρατοι Yip αὗται. Πολλὰς δὲ καὶ φθεί- ρει" τὰς δ᾽ ἐν τοῖς χαρποῖς ἐγχυλοτέρας χαὶ μεαιγυέ- γας τινὰς εἶναι μὴ πεπαινομένων δὲ χαλῶς οὐ γίνε- σθαι. Τὸ δ᾽ ὅλον ἐν συαμετρία τινὶ τὴν αἱξιν ὑπάρχειν χαὶ ἐμφαίνεσθαί πως τὴν τοῦ ξηροῦ φύσιν ἐν ταῖς ὀσμαῖς. Τοῦτο γὰρ τὸ τὰς ὀσμὰς ποιοῦν ἢ πάντων ἤ τινων᾽ ὅπερ φανερὸν εὐθὺ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς ἐστιν ἐν τοῖς τοιούτοις ὑετοῖς, Διαχεχανμένης γὰρ ἐν τῶ θέρει τὸ THEOPHRASTI | exercent. Has ob causas igitur odoris suavitas magis in succis minus dulcibus ingratisque inest. Odores autem omnium subjectam naturam sequi manifestum est. XVII. At multi flores eminus odoratiores sunt quam ei qui propius accesserit, ut viola traditur. Ratio est quod ad locum remotiorem odor purus et impermixtes fertur, cum vero propius accesseris a ceteris quoque partibus queasdam effluunt simul, que ultra non progre- diuntur quia terrena magis et crassiora sunt. Infirmie ribus enim odoribus plus prodest ut pura et absque mixtione sint, et validioribus autem nonnullis ut mitta sint, ut et succis quibusdam ceu myrrhbw. (2) Hac enim mulso aut vino dulci macerata melius redelere videtur : odor enim permixtus mollior et dulcior perci- pitur. Idemque in succis evenit, quorum quidam mir- tione indigent ut palato grati fiant. In universum ode res mane plures sentiuntur et puriores , appropinquante autem meridie minus distincte, ipsa meridie minime, quoniam sol omnia siccat. (3) Diei boris anni tempora respondent prieterquam si quorundam coctio et odor ab- solvitur alio anni tempore, aut sì quarum odoribus qua dam corli temperics commoda est, ut vesper® ei que hes peris vocatur : harc enim noctu maxime olet. Si spectas atatem odor est optimus non extremis atatibus, sel vi- goris tempore aut paullo post eum : (4) non enim cade forsan succi et odoris coctio. Novella enim planta, quoniam plus alimenti attrahit, non concoquit; senescens autes cb inopiam caloris viribus care : nibilominus le odora- tiora novellis sunt. Quia cnim humoris minor copia fè- cilius cum vincit ut agro tenui et macro. In unpiversum autem in vigore @tatis et succus et odor optimus est, cum utriusque perfectio eo tempore fiat. (5) Frigore geluque et sapores et odores hebetiores fiunt, quia partes frigore compactie nihil transmittunt. Simul vero a fri- gore exsuperante tam illi quam sensus ipsi hebetantor : utraque enim e natura suo movet frigus, sed istos vehe- mentius. Nam fructuum quoque dulcedinem aufert, am congelatione evaporet et in acrem convertat. Nec mines eestus excessus succos reddit deteriores eo quod perte adurit, partefh crudam relinquit , partem etiam in putredi- nèm vertit et liquefacit, quod ficis evenire animadvertimss. (6) Odores quarundam autem magis conservare videtur. Forsan etiam conficit eorum certe que locis siccis nas- cuntur, quia illi puriores. Multos vero etiam pessum- dat. Qui vero fructibus insunt, ei ut succosiores δ bene mixti fiant eflicit, si vero non satis bene maturest ut plane non existant : omnino autem ut proportio que dam mixtionis adsit et sicci natura in odoribus apparest. Siccitas enim aut omnium aut multarum odores general. Quod statim fit manifestum in terra post imbres cestitos : solo enim estate adusto calor cum aqua ejusmodi odoren DE CAUSIS PLANT. VI. 11. θερμόν πως xai τὸ ὕδωρ ποιεῖ τὴν εὐωδίαν. (τ᾽) Ταῦτα δὲ ποιεῖ χαὶ ἐν ἄλλοις. ἴριν λεγόμενον ὡς ὅπου ἂν χατάσχη ποιεῖ τὰ δένδρα χαὶ τὸν τόπον εὐώδη τοιοῦτόν ἐστι ποιεῖ γὰρ οὐ πάν- τως ἀλλ᾽ ἐὰν ὕλη τις ἦ νεόχαυτος οὐδ᾽ ἴσως χαθ᾽ αὖ- τὴν ἀλλὰ τρόπον τινὰ χατὰ συμδεβηκός" ἐφύει γὰρ ὅπου ἂν ἐπιστῇ" πεπυρωυένης γὰρ τῆς ὕλης ἢ xata- petto ποιεῖ τινα ἀτμίδα χαὶ εὐωδίαν" οὐδὲ γὰρ οὐδὲ ίνεται πλῆθος ὕδατος ἀλλ᾽ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ψεχὰς ὥστε συμμετρίαν εἶναι πρὸς τὴν θερμότητα χαὶ ξη- ρότητα. Δεῖ δὲ καὶ αὐτὴν τὴν ὕλην ποιάν τινα προῦπάρχειν, οὗ γὰρ ἐν πάση χαὶ πάντως. (8) “Ὅλως δὲ καὶ ἐν ἄλλοις ἣ πύρωσις χαὶ ἢ χατάμιξις τῶν πε- πυρωμένων ποιεῖ τινας εὐωδίας χαὶ τὸ ὅλον ὀσμὰς ἐὰν ἔχη τὸ ovuperpov. ᾿Επεὶ χαὶ τὰ θυμιάματα ταῦτα πυρώσει ἀνίει εὐωδίας μαλαχῇ δὲ χαὶ οὐ χατα- χαιούσῃ" τὸ γὰρ σύμμετρον οὕτω πρὸς ὀσμὴν ἐχείνως δὲ φθορά. (0) Πάρεγγυς δὲ xai ταὐτό πως τούτῳ εἰ ἔστι μὲν τῶν δένδρων χαὶ ὅλως τῶν ὑλημάτων εὔοσμα “πολλὰ ζῶον δὲ οὐδὲν εἰ μὴ τὴν πάρδαλίν φασι χαθά- τὴν φύσιν ὥστε λεπτοτέρα χαὶ καθαρωτέρα τις ἣ aù- τῶν ἀποπνοὴ, τὰ δ᾽ ἐν ὑγρότητι πλείονι χαὶ ὑλωδεσ- τέρα δι᾿ ὃ καὶ ἡ ἀποπνοὴ τοιαύτη xal ὅλως ἧ τροφὴ τῶν μὲν ἁπλῆ χαὶ ἀπερίττωτος τῶν δὲ ποιχίλη χαὶ περιττωματιχή. (10) Συμβῥάλλεται δέ τι χαὶ τοῦτο πρὸς εὐοσμίαν ὅταν ἣ φύσις ἅμα προῦπάρχη ποιά τις; ἀρχὴ γὰρ αὔτη καὶ πρῶτον" ἐπεὶ οὐδὲ τὰ δένδρα πάντα εὐώδη διὰ τὸ μὴ τὰς δυοίας ἔχειν χράσεις. Taya δὲ καὶ ἡμῖν οὐχ ἔνδηλον dx τῶν ζώων τὸ εὔοσμον διὰ τὸ χειρίστην εἶναι τὴν ὄσφρησιν᾽ ἐπεὶ τά γ᾽ ἄλλα καὶ πόρρωθεν αἰσθάνεται χαὶ τὸ σύνεγγυς ἀχριβέστε- ρον’ ἣ καὶ τὰ μὲν ἴσως αὐτοῖς εὐώδη τὰ δὲ xai ἀνδῇ παντα φαίνεται χαθάπερ χαὶ fuiv ἕτερα ἑτέρων μᾶλλον ἔνια δὲ χαὶ ὅλως φεύγομεν. (ι1)) Ἀλλ᾽ ἐχεῖνο ἄτοπον ὃ χαὶ πρότερον εἴπομεν εἰ τὸ ἡμῖν χαχῶδες καὶ doguov ἐχείνοις εὔοσμον γίνεται" τάχα δ᾽ οὐχ ἄτοπον. ὩὉρῶμεν δ᾽ οὖν τοῦτο χαὶ ἐφ᾽ ἑτέροις συμθαῖνον οἷον ἐν αὐταῖς εὐθὺ ταῖς τροφαῖς ὧν μάλιστ᾽ ἄν τις αἰτιάσαιτο τὰς χράτεις ἀνωιαλεῖς γε οὔσας. "Era τά γε σχήματα Δημοχρίτου χαθάπερ ἐλέχθη τεταγμένα ἔχοντα τὰς μορφὰς τεταγμένα χαὶ τὰ πάθη χαὶ ... ἐρχῆν ποιεῖν, ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν οὕτω λεχ- τέον. (1:21) Ὃ δὲ χαὶ μιχρῷ πρότερον ἐλέχθη καὶ νῦν πάλιν εἴπωμεν ὅτι χαὶ ἣ εὐοσμία χαὶ ἣ εὐχυμία ζητεῖ τινα χαὶ χώρας καὶ ἀέρος ποιότητα χαὶ τροφῆς. Δεῖ γὰρ μήτε ὑπερδαάλλειν μήτ᾽ ἐλλείπειν μήτε ἀλλοτρίαν εἶναι τοῖς ὑποχειμένοις τὴν τροφὴν ὡς τὸ μὲν πλῆθος χωλύει τὴν πέψιν τὸ δ᾽ ἐνδεὲς οἷον ὕλην οὐχ ἔχει τὸ δὲ | μὴ οἰκεῖον οὐ ποιεῖ τὸ τῆς φύσεως. Τοῦτο δὲ μάλιστα ἐν τῷ ποιόν τι τὸ ἔδαφος εἶναι χαὶ τὸν ἀέρα xal τὴν θερμότητα τοῦ ἡλίου" ταῦτα γάρ ἐστι τὰ τὰς τροφὰς χαὶ τὰς πέψεις οἵας δεῖ ποιοῦντα. Πρὸς ἑτέρους δὲ χαρποὺς χαὶ χυλοὺς ἑτέρα χαὶ διάφορος. Καὶ γὰρ τὸ περὶ τὴν | nec semper odoris suavitas deprehenditur. (1) 345 generant. (7) Quod idem in aliis fieri videmus. Nam et quod de arcu celesti referunt arbores et loca reddere odorata quacunque attigerit simile est : non enim ubique et semper id eflicit, sed ubi silva recens exusta fuerit; mi id per se forsitan facit sed quodammoda per accidens : pluvia enim sequi solet ubi arcus incubuit. ‘Combusta enim materie cinis commixtus aque vaporem quendam odoremque excitat. Neque enim imber largus sed plu- via minuta plerumque insequitur ita ut siccitatis caloris- que modo congrua sit. Preterea ipsum quoque mate- riam qualitatem certam adesse debet : non enim ubique (8) Omnino etiam aliorum corporum combustio et mixtio combus- torum odoris suavitatem vel odorem certe aliquem excitat si modus justus adsit. Nam suflimenta in- censa reddunt odorem suavem, sed igne molli qui non comburat : sic enim modus aderit justus quo odor fit, alioquin perit. (9) Proximo huic nisi idem videtur essa quod affirmant multas quidem et arbores et frutices odo- i ratas esse, animalium vero nullum, excepta forsan sola περ ἐλέχθη τοῖς θηρίοι. Τὰ υὲν γὰρ θερμὰ χαὶ ξηρὰ | pardali, quam aiunt bestiis bene olere, ut antea dictum, est. Animalia enim naturam siccam calidamque habent, ita ut exhalatio eorum tenuior sit et purior . piantarum na- tura humidior et crassior, ita ut earum exhalatio quoque talis sit. Atque plantarum alimentum simplex absque excrementis , animalium autem varium multum habens excrementum. (10) Confert autem non nihil quoque ad odorcin si nature qualitas idonea antecedat : hasc enim prineipium et primum est. Neque cnim arbores omnes odoratie, quia non simili temperamento sunt. Forsitan autem a nobis odores ab animalibus exeuntes non percipiuntur, quod olfactu ceteris animalibus infe- riores sumus : ista enim et eminus bene sentiunt odores et propinquos multo accuratius. Et fortasse animalibus quoque aliorum odor gratus, aliorum penitus ingratus videtur, ut nobis alia aliis suaviora sunt, quadan; etiam omnino repudiantur. (11) Illud tamen mirum, quod antea diximus, si, quod nobis fa-tidum inodorumque, illis gratum occurrit. Tamen minus forsan mirum est, quandoquidem in aliis evenire hoc idem videmus, ut in ipsis alimentis : baec enim tam diversa diversis piacere e diversis temperamentis deduci oportet. Figura enim 11 Democriti, quoniam formas habent definitas , etiam affectiones et... facere debebat. Sed hirc ita dici opor- tebat. (12) Quod autem paullo superius diximus nunc recordemur et odoris et saporis bonitatem cum soli οἱ ceeli tum alimenti qualitatem quandam requirere. Ali- mentum enim neque nimis abundare neque deficere nec subjecto alienum esse oportet, quia nimium coctionem impedit , parcum et breve non satis materia prebet, alie» num vero fungi nature oflicio nequit. Alimenti autem fa- cultasmaxime pendet a certa soli aerisque qualitate et justo solis caloris modo : haec enim efficiunt ut et alimentum idoneum sit et coctio talis fiat qualem esse oportet; diversis autem fructibus succisque diverso alimento aliaque opus est coctione. (13) Hoc autem verum esse χρᾶσιν ἔχει. 4“ Ce 9 LI “4 rà τῷ ἀέρι χαὶ ἀνύδρῳ. 316 Ὅτι δὲ ἀληθὲς τὸ λεγόμενον dx πολλῶν φανερόν. Ἄλλα γὰρ ἐν ἄλλη χώρα καὶ εὔοσμα xal εὔχυλα χαὶ χάρπιμα χαὶ ἄχαρπα χαὶ βλαστητιχὰ χαὶ ἀδλα- στῇ. Καὶ γὰρ ἂν ταῦθ᾽ ὑπὸ τὴν αἰτίαν τὴν αὖ- τὴν πίπτοι περὶ ὧν οὐδὲν ἕτερον ἄν τις αἰτιάσαιτο παρὰ τὴν ἐχ τοῦ ἀέρος χρᾶσιν καὶ τὴν ἐχ τοῦ ἐδάφους τροφήν. Καὶ γὰρ τὰ χωλύοντα χαὶ αὔξοντα ταῦτα χαὶ τὰ τὴν πέψιν ποιοῦντα χαὶ εὐχυλίαν. Ἐπεὶ δὲ χαὶ αἱ ὀσμαὶ χαὶ οἵ χυλοὶ πολυειδεῖς διὰ τοῦτ᾽ οὐ μία χρᾶσις οὐδὲ μία τροφὴ πᾶσι πρόσφορος ἀλλ᾽ ἑχάστοις ἡ πρὸς τὴν ἰδίαν φύσιν. XVIII. Ὅθεν καὶ ταύτης τῆς ἀπορίας λύσις διὰ τί ποτε μᾶλλον ὄντων εὐόσμων τῶν θερμῶν τόπων οὐχ ἅπαντα ἐν ἅπασι τοῖς θερμοῖς τὰ εὔοσμα, ἔτι δὲ μᾶλλον διὰ τί ποτε τὰ μὲν παρὰ τοῖς ἄλλοις ἄοσμα παρὰ τούτοις εὔοσμα καθάπερ χάλαμος χαὶ σχοῖνος ἐν Συρίᾳ, τὰ δὲ παρὰ τοῖς ἄλλοις εὔοσμα παρ᾽ ἐχεί- νοις οὐδὲν μᾶλλον ὡς δέ τινές φασι χαὶ ἧττον' χαίτοι χατὰ λόγον χαὶ ταῦτα μᾶλλον’ ὑπὸ γὰρ τὴν λεχθεῖσαν αἰτίαν ἅπαντα ταῦτ᾽ ἐστίν. Ἢ γὰρ ἀνωμαλία τοῦ ἀέρος χαὶ τῆς τροφῆς ἑτέρων ὄντων τῶν εἰδῶν ἄλλη πρὸς ἄλλους ἁρμόττει. (2) Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ αὐτῆς τῆς Συρίας βραχύς τις τόπος καὶ τοῦ χαλάμου χαὶ τοῦ σχοίνου. Καὶ πάλιν τὸ ὀποδάλσαμον καὶ τῶν ἄλλων τῶν τὰς εὐοσμίας ποιούντων πρὸς μὲν τὴν οἰχείαν ... πρὸς δὲ τὰ παρὰ τοῖς ἄλλοις εὐώδη παραπλησίαν ἢ χείρω Καθάπερ cupbaiver καὶ ἐπὶ χαρπῶν᾽ οὐ γὰρ ἴσης πάντα δεῖ θερμότητος οὐδ᾽ ὁμοίας ἀλλὰ τὰ μὲν πλείονος τὰ δὲ ἐλάττονος καὶ μαλαχωτέρας ὥσπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ἑψομένων xal ὅλως τῶν χατὰ τὰς τέχνας γινομένων. (1) ᾿Ενιαγοῦ δὲ χαὶ τοῖς χαθ᾽ ἕχαστα εὔδηλον" ἐν Αἰγύπτῳ γὰρ χείριστα τὰ ἄνθη χαὶ τὰ στεφανώμαθ᾽ ὡς εἰπεῖν ὅτι ὁ ἀὴρ διιχλώδης χαὶ δροσούόλος. ᾿Εν δὲ ταῖς τοιαύταις χώραις οὐ γἱ- γεται τὸ ὅλον εὐωδία διὰ τὸ μὴ γίνεσθαι πέψιν ἀλλὰ μᾶλλον ἐν ταῖς χαταξήροις, ἐν ταύτη γὰρ ἐχπέττου - civ ἐπεὶ τὰ περὶ Κυρήνην διὰ ταῦτα εὔοσμα τά τ᾽ ἄλλα καὶ μάλιετα τὸ ῥόδον rai ὁ χρόχος. Ἢ γὰρ χώρα λεπτὴ καὶ ξηρὰ καὶ οὐχ ἄγαν θερμὴ χαθαρῷ δὲ Πρὸς εὐωδίαν δὲ al τοιαῦται τροφαὶ συμμετροῦνται" τὸ δὲ ῥόδον χαὶ ὃ χρόχος ὀλι- γότροφα δι᾽ ὃ xal τῶν ἄλλων εὐοσμότερα. (4) Θαυ- μασιώτερον δ᾽ ἐν Αἰγύπτῳ τὸ περὶ τὰς μυρρίνας ὅτι τῶν ἄλλων ὄντων ἀόσμων ὑπερβάλλουσιν αὗται τῇ εὐοσμίᾳ" καὶ γὰρ ἣ ξηρότης καὶ ἢ θερωότης οὐχ ἣἧτ- τον ἀλλὰ μᾶλλον ἔν τισιν ὑπάρχει τῶν λοιπῶν καὶ τὰ ἄλλα δὲ σχεδὸν τὰ xatà τὴν αἴσθησιν. “Fou υὲν δὴ χαί τι γένος ἴσως ὃ μεταφυτευόμενον εἰς ἑτέρας χώρας οἷον Κύπρον, Ῥόδον, Κνίδον, ἐμφαίνει τι τῆς δυνάμεως" οὐθὲν μέντοι τῶν αὐτῶν ἀλλὰ χαὶ πλατυ-- φυλλοτέρα γίνεται, λεπτὴ γὰρ ἐχείνη, χαὶ tiv εὐω- δίαν οὐχ ἐγγὺς πρὸς ἐκείνην. (6) Οὐ μὴν ἀλλὰ τό γε πλεῖστον ἐν τῇ ya τὸ αἴτιον καὶ τὴν ἰδιότητα ποιεῖ πρὸς τὰ ἄλλα τὴν ὑνυμαζομένην. Τὸ γὰρ αὖ πάλιν μι- THEOPHRASTI multis rebus manifestum fit. Alia enimalio in agro bene olentia , boni saporiìs, fructifera, sterilia nascuntur, ger- minant aut non germinant. Nam et besc ad eandem can- sam referenda esse videntur, neque earum rerum alia causa queerenda esse prater temperiem aeris et alimen- tum e terra profectum : hac enim sunt qua: et impe- dimento et auxilio esse possunt, quieque coctioner et succi bonitatem efficiunt. Cum autem et odoruem εἰ saporum plures sint species, propterea non una tempe- ries nec idem alimentum omnibus idonea sunt, sed sia- gulis ea qua nature ipsorum respondeant. XVIII. Atque ex iisdem ea etiam solvitur questio quamobrem , cum loca calida magis generent stirpes odo ratas, non omnia odorata omnibus in regionibus calidis gignantur, atque illa etiam, cur tandem 4088 alibi odere carent his locis odorata sint ut calamus et scheornus in Syria, at qua alibi odorata sunt ibidem nihilo melius io parcius olcant? sed haec quoque merito fieri videstur, omnia enim sub eandem illam quam diximus causam ce dunt. Quoniam enim species sunt diversa aeris et alimenti habitus varii aliis atque aliis plantis sunt idonei. (2) Propter id ipsum in Syria calamus et schoenus non nisi angusto tractu nascuntur, et rursus opobalsamum et ce- terorum qua suaves odores cient ad suam sibi propriam ... sed ad ea, qua alibi odorata sunt, simile aut pejss temperamentum habent. Eadem ratio est fructuum: non enim omnibus pari opus est calore nec simili, sed alii fortiore, aliis imbecilliore mollioreque , ut et iis que coquuntur et arte parantur. (3) Idem singula gene alicubi demonstrant; in AEgypto enim flores et coroa» menta parum olent, quod aer nebulosus et roscidus. Ejusmodi locis autem odores suaves non gignuntur que- niam deest facultas coquendi, sed potius in siccis, qui coquendi facultatem habent : ideoque et cetera οἱ pra sertim rosa et crocus in agro cyrenaico prestant, qui tenuis, siccus nec nimis calidus est, ca-Jo autem puro sine imbribus gaudct ita ut alimentum ab eo submini» tratum'odorum suavitati gignenda imprimis aptum sit. Rosa autem et crocus parvo egent alimento, quamobrem ceteris odoratiora. (4) Magis autem mirum, quod de myrtis ZEgypti tradunt, qua cum cetera inodora sis, odoris suavitate preestant : etenim siccitate et calore ce- terarum qu:eedam non inferiores sunt, sed vel prastant, et ceteris rebus quoque qua quidem sensu percipi pot sunt. Forsan genus aliquod est, quod translatum ἃ alias terras ut Cyprum , Rhodum, Cnidum, aliquid ejss facultatis ostendit : nuîlum tamen eorundem sed etiam latiore folio est, ista enim tenuis, et odore non prope δὲ illam accedit. (5) Loci natura autem potissimum ces sam continet atque preestantiam ejus celebratam. Quod enim fructu parvo est, neque alba sed nigra, non est 008 318 , μὲν ἐχτὸς προσπίπτον ὁτὲ δὲ καταχλειόμενον ὥσπερ χαὶ ἐν τῇ τῆς ὀπώρας πεπάνσει' παραπλήσιον γὰρ τὸ cupbatvov ἀντιπεριϊσταμένη γὰρ fi θερμότης εἰς τὴν γὴν καὶ συνελαυνομένη πέττει. Δεῖ δὲ καὶ τὴν γῆν» μήτε πηλώδη μήτε πίειραν εἶναι μήτε γλίσχραν᾽ διὰ γὰρ τὴν ὑγρότητα χαὶ τὴν γλισχρότητα οὐχ ὁμοίως ἐργάσεται τὸ θερμὸν, ἀλλὰ γρὴ τοιαύτην ὥστε μήτε τὸ ἐχ τοῦ ἀέρος δέχεσθαι ψυχρὸν τό τε ἐν αὐτῇ θερμὸν ἀποστέγειν καὶ τηρεῖν. (12) Διὰ τοῦτο γὰρ χαὶ ἐν τῇ Ἰλλυρίδι βελτίων ἡ ἴρις ἢ ἐν Μακεδονία, ἐν δὲ τῇ Θράχῃ καὶ ταῖς ἔτι ψυχροτέραις ἅμα xal ἀπεπτοτέραις ὅλως ἄοσμος: χαὶ γὰρ ἣ γῆ πίειρα καὶ ἣ ὑγρύτης πολλὴ χαὶ ὃ χειμὼν ἔχτοπος" ἐν δὲ ταῖς ἀλεειναῖς χαὶ λεπ- ταῖς διὰ τὴν μαλακότητα τοῦ ἀέρος ἄοδυος" οὐχ ἴση γὰρ ἡ ἀντιπερίστασις. "EE ἀμφοῖν δὲ ζητητέον ὥσ- περ χαὶ ἐν τοῖς ὑπὲρ γῆς εὐόδμοις καὶ ἐκ τοῦ ἐδάφους χαὶ ἐκ τοῦ ἀέρος τὰς δυνάμεις τὰς εἰς τὴν πέψιν συν-- ἐργούσας. Ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων. ἱκανῶς εἰρήσθω. XIX. Τὰς δ᾽ ὀσμὰς ἤδη τὰς ἀπ᾿ ἀλλήλων οἱ χαρποὶ μὲν οὐχ ἕλκουσιν οὐδ᾽ ὅλως οὐδὲν τῶν ἐν τοῖς φυτοῖς μορίων ὥστε γε καὶ ποιεῖν τι δῆλον, Ὥστε χαὶ παρα- φυτεύομέν γ᾽ ἔνια τῶν δριμέων οἷον σκόρδα καὶ χρό- uua τοῖς στεφανώμασι᾽ φασὶ γὰρ ὠφελεῖν εἷς εὐωδίαν. Τοῦτο δ᾽ εἴπερ ἀληθὲς δυοῖν θάτερον αἰτιάσαιτ᾽ ἄν τις ὡς τὸ χαχῶδες ἀφαιρουμένων. “Ἕχαστον γὰρ δὴ τρέ- φεται τῷ οἰχείῳ χαὶ ἕλχει τὸ συγγενὲς, ἀφαιρεθέντος δὲ τοῦ ἀλλοτρίου χαθαρώτερον χαὶ εὐωδέστερον τὸ λοιπόν" ἣ ὡς χαταξηραινόντων τὸν τόπον διὰ τὴν θερ- μότητα χαὶ πολυτροφίαν' ἐν δὲ τοῖς ξηροῖς ἅπαντα εὐοδμότερα. "Toùto μὲν οὖν ὡς ἂν χαθ᾽ ὑ πόθεσιν εἶ- ρήσθω. (2) Οἱ δὲ χυλοὶ χωρισθέντες ἕλχουσι, καὶ μάλιστα τό τε ἔλαιον χαὶ ὃ οἶνος, Ὃ δὴ χαὶ ἄλογον φαίνεται τί δή ποτε τὸ μὲν ὕδωρ χαὶ λεπτομερὲς ὃν τοῦτο καὶ ἄοδμον χαὶ ἄγυμον χαὶ ὅλως ὃν διειδὲς οὐ δέχεται τὰ δὲ καὶ ἔγχυμχ χαὶ ὀδμώθη χαὶ παχύτερα δέχεται, ὃ δὲ οἶνος χαὶ μὴ ἐμθαλλομένων ἀλλὰ πλη- σίον ὄντων᾽ ἕλχει γὰρ τῷ ἔχειν τινὰ θερμότητα ἐν ἑαυτῷ" τοῦτο γὰρ τὸ ἕλκον, τὸ δ᾽ ὕδωρ ἥχιστα ἔχει, φύσει γὰο ψυχρόν (3) Δεῖ δὲ τὸ ὀεξόμενόν τε ἅμα χαὶ διατηρῆσον μὴ oUTW λεπτόν τι ὡς στεγνὸν χαὶ φυλαχτιχόν τι εἶναι’ τὸ μὲν γὰρ διΐησιν ὥσπερ θυμὸς οὐκ ἔχον ᾧ στέγει" τὸ δὲ σωματωδέστερον χαὶ πυχνότερον εἴς τε τὸ δέξασθαι χαὶ τηρεῖν εὐφυὲς πρὸς ἄμφω συμμετρίαν ἔχον, ἅπερ ἀμφότερα τῷ οἴνῳ καὶ τῷ ἐλαίῳ συμθέῤθηκε. Καὶ οἱ μυρεψοὶ δὲ τὰς ὀσμὰς εἰς τὸ ἔλαιον τίθενται χαὶ γὰρ ἄλλως ἁρμόττον πρὸς τὴν χρείαν χαὶ ἅμα δύναται μάλιστα θησαυρίζειν διὰ τὴν ἀμεταύλησίαν" τὸ δὲ ὕδωρ εὐθὺς διαπνεὶ χαὶ ὥσ- περ ἐχπλύνει χαὶ διΐστησιν. Ἢ δὲ λεπτότης ὥσπερ εἴπομεν οὗ χρήσιμος, ἐπεὶ οὐδ᾽ è ἀὴρ δύναται χατέ- per ἀλλὰ διαπέμψαι μόνον. (4) Τῶν δὲ ξηρῶν μά- λιστα μὲν ὅσα μανὰ χαὶ ἄοσμα χαὶ ἄγυλα καθάπερ ἔρια χαὶ τὰ ἵμχτια χαὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον" οὐ αὴν THEOPHRASTI nem efficit, qui nunc extrinsecus accedit, nunc iste inclusus est, ut in autumnali fructuum matuntate, qua simili modo perficitur. Calor enim a frigore in terran compulsus ibique cohibitus fructum perficit. Sed tem quoque ne lutosa nec pinguis nec lenta sit necesse est: humore enim et lentore caloris actio impeditur; sed talem esse oportet ut et frigorem ex aere non recipia et calorem inclusum cooperiat et retineat. (12) Ob ean- dem causam illyrica isis prestat macedonic® , in Thracia vero et terris frigidioribus minusque coctioni idoneis omni odore caret : terra enim pinguis, humor nimius εἰ hiems vehementior. In tepidis autem locis soloque tem: imodora est propter aeris mollitiem, calor enim’terre nen seque cohibetur. Nempe vires ad coctionem idones.er ambobus illis, solo et acre, repetende sunt etiam in his, quemadmodum in odoramentis, qua supra ter- ram exstant. Sed de his satis hzec dicta sint. XIX. Odores autem nec fructus neque ulla plantaram pars a se invicem trahunt, quod quidem sensu percipi potest; itaque acria queedam ut alium et cepam juta serere solemus coronamentis quod ad odoris suavitatem conferre putant. Quod si est verum, alterutra cass statuenda esse videtur cur malum odorem detrabast. Unumquodque enim alitur eo quod ipsi proprium est attrahitque sibi affine, subtracto vero quod alienum est reliqguum eo magis purum et suavius erit. Aut illa sic agere credideris ut Jocum exsiccent suo calore et humo ris extractione in suum alimentum cedentis : locis siccs autem omnia odoratiora fiunt. Utrum igitur valeat in medio nunc relinquendum est. (2) Sed succi express odorem facile trahunt, maxime oleum cet vinum. Qued profecto mirum est, si aqua συ et tenuis et inodora δ insipida insuper perspicua est odores non recipit, ista vero qua crasso sapore et odore praedita sunt recipiuat, vinum adeo non injectis sed tantum in vicinia positis odoribus. Trahit autem vinum calore quem contise, aqua non trahit quia caloris minimum habet sed natora frigida est. (3) Quod autem suscepturum servaturum- que est non tam tenue esse oportet quam densum οἱ retinendo rloneum , illud eni:n transmittit cribri mode. cum non liabeat quo continere possit. Qua vero ma- gis corporea cet densa sunt et ad suscipiendum et δὲ retinendum odorem idonea et congrua sunt : tali autem sunt vinum ct oleum. —Unguentarii ergo odo res olco suscipiunt, quod et ceteroquin ad hunc usen est accommodatum, et quia immutabile permanet, od res maxime conservat : aqua contra diffundit et τὸ luti diluit et dissipat. Tenuitas enim ut dixi inutilis er, cum necaer possit retinere odorem sed solummodo trass- mittere. (4) Inter siccas res servando odori marine idonea , qua raro corpore sunt absque odore ac sapore, ut lana, vestes et his similia. Sed etiam recipiunt qu? ἀλλὰ καὶ ὅσα χυλοὺς ἔχει καὶ ὀσμὰς ὥσπερ καὶ τὸ δ odorem saporemque habent ut pira, quae odorum suerui DE CAUSIS PLANT. VI. 20. μῆλον' χαὶ γὰρ τοῦτο δέχεται xal ἕλχει τὰς dx τῶν χυλῶν ὀσμάς: ἔγχυλον γὰρ αὐτὸ μᾶλλον" χρὴ γὰρ ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν μήτε χατάξηρον εἶναι τὸ δεξόμενον ὥσ- περ τέφραν ἣ ἄμμον μήτε xaduypov* τὸ μὲν γὰρ διϊὸν οὐχ ἅπτεται ἐν τῷ δὲ διαχεῖται χαὶ ἐχχλύζεται. (6) Διὰ τοῦτογὰρ καὶ τὰ ἴχνη τῶν λαγῶν εὐσημότερα ψεχασθέντα μαλακῶς ὑπ᾽ αὐτὴν τὴν χυνηγίαν᾽ ἐμμένει γὰρ μᾶλ-- λον διὰ τὸ σφοδρῶς ἀπερείδεσθαι xat εἰς βάθος χαὶ οὐχ ὥσπερ ξηρᾶς οὔσης ἐπιπολῆς οὐδ᾽ αὖ πηλώδους ὥσπερ ἐφ᾽ ὕδατι χαὶ νότῳ. ’Evavtia γὰρ xai τὰ ὕδατα χαὶ ἀπόλλυσιν ἄμφω τὰς ὀσμάς. ᾿Αλλὰ δεῖ χαθάπερ τὰ ἀπομάγματα τῶν δαχτυλίων μέσην τινὰ χρᾶσιν ἔχειν, Καὶ περὶ μὲν τούτων ἅλις. XX. Ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν ἥμερα τὰ δ᾽ ἄγρια τῶν εὖό- σμὼν οὐχ ἀχολουθεῖ χατὰ τὸ γένος ἀλλ᾽ ἔνθα μὲν εὔο- σμον τὸ ἥμερον χαθάπερ τὸ ῥόδον. ἔνθα δὲ τὸ ἄγριον ὥσπερ ἴον τὸ μέλαν χαὶ ὃ χρόχος. Ὁ δὲ ἕρπωλλος χαὶ τὸ ἑλένιον δριμύτερα χαθάπερ χαὶ τῶν λαγανωδῶν τὸ πήγανον. Αἴτιον δὲ ὡς μὲν εἰπεῖν χαθόλου τὸ χαὶ πρότερον λεχθὲν ὅτι τὴν συμμετρίαν ἑχάτερα λαυθά- ver δι᾿ ἑκατέρου τῆς ὑγρότητος χαὶ ξηρότητος ἐξ ὧν al ὀσμαί. (2) Ὥς δὲ καθ᾽ ἕχαστα φανερὸν ἐπισχο-- ποῦσι. Τὸ μὲν γὰρ ἴον τό γε μέλαν καὶ 8 χρόχος οὔτε πολλῆς δεῖται τροφῆς ἐξ αὑτῶν θ᾽ ἱχανήν ... χεφαλόρριζα γὰρ ὥστ᾽ ἐν τοῖς ἡμέροις ἡ πλείων ἀπεπ- τοτέρα. Διὰ τοῦτο γὰρ χαὶ τοῖς μὲν τέφραν περι- (άλλουσι τοῖς δ᾽ ἐπιπάττουσι. Τὸ δὲ ῥόδον χαὶ ὃ ἕρπυλλος καὶ ὅσα ὅμοια τούτοις ἄγρια μὲν ὄντα ξηρό- τερα τοῦ συμμέτρου γίνεται δι᾽ ὃ τὸ μὲν ῥόδον ἀσθενὲς οἷόν τι ἄοδμον καὶ ἄνιχμον᾽ οὐδὲ γὰρ τὸ ἴον τὸ λευχὸν ἐν ταῖς ἄγαν ξηραῖς χαὶ λεπταῖς εὔοσμον οὐδ᾽ ὅπου θερμὸς σφόδρα χαὶ ἔμπυρος ὃ drjp* ἀναξηραίνει γάρ. (3) Ὁ È ἕρπυλλος χαὶ τὸ ἑλένιον χαὶ τἄλλα τὰ τοιαῦτα διὰ τὴν ξηρότητα δριμείας ἄγαν ἴσχει χαὶ σχληρὰς τὰς ddudc ἡμερούμενα δὲ μαλαχωτέρας. Ἡ δὲ συμμετρία δι᾿ ὅτι χαὶ πέψιν ποιεῖ φανερόν. ᾿Επεὶ χαὶ τῶν εὐωδῶν ὀσμαὶ πρὸς τῇ τοῦ ἐδάφους χαὶ τὴν τοῦ ἀέρος εὐχρασίαν ἀπαιτοῦσιν ὥστ᾽ ἀναμίγνυσθαι μιήτε χωλύεσθαι μήθ᾽ ὅτ᾽ ἑνός. (ε) "ἔοικε γὸρ τοιοῦ- τόν τι συμβαίνειν χαὶ περὶ τὰ ἴχνη τῶν λαγῶν ὦν χαὶ ἀρτίως ἐμνήσθημεν. Οὔτε γὰρ θέρους εὔοσμα οὔτε χειμῶνος οὔτε ἦρος ἀλλὰ μάλιστα τοῦ φθινοπώρου. Χειμῶνος μὲν γὰρ ὑγρὰ θέρους δ᾽ αὖ ξηρανθέντα δι᾽ ὃ χαὶ μεσημύρίας χείριστα᾽ τοῦ δ᾽ ἦρος αἱ τῶν ἀνθῶν ὁσμαὶ παρενοχλοῦσι᾽ τὸ δὲ μετόπωρον σύμμετρον ἔχει πρὸς ἅπαντα τὴν χρᾶσιν. [Περὶ μὲν οὖν ὀσμῶν χαὶ χυλῶν τῶν ἐν τοῖς φυτοῖς χαὶ χαρποῖς ἐχ τούτων θεω- ρητέον. “Oca δ᾽ ἤδη χατὰ τὰς μίξεις καὶ τὰ πάθη πρὸς ἄλληλα χαὶ τὰς δυνάμεις ταῦτα χαθ’ αὑτὰ λεχτέον. λ 919 suscipiunt οἱ attrahunt : ipsum enîm plus succi habet. Quod enim suscepturum est, ut breviter dicam, neque nimis siccum esse oportet, ut cinis vel arena, neque humectum : quod enim permeare debet in altero non remanet , in altero diffunditur et eluitur. (5) Propterea vestigia leporum evidentiora sunt, cum ante venationem leviter pluerit : ita enim diutius permanent quia veho- mentius et altius imprimuntur : contra in solo sicco ad- h:erent in superficie, in lutoso autem ut in aqua et flante austro abolentur. Nam tam aqua quam venti contrarii sunt odoribus eosque exstinguunt. —Debent igitur vestigia media ratione ita esse temperata, ut si- milia sint materie, que annulorum signatoriorum ex- pressam imaginem recepit. Sed de his satis dictum. XX. Quoniam autem odor non sequitur tribus silves- trium aut cultarum, sed nunc οὐδ odorata sunt, ut rosa, nunc silvestres ut viola nigra et crocus, serpyllus vero et helenium acriores sunt ut inter olera ruta : causa in universum eadem est, quam jam diximus; utrumque genus enim justam temperaturam ab humidi- tate et siccitate accipit unde odor oritur. (2) In singulis ratio considerantibus haud obscura erit : viola enim nigra et crocus non multo egent alimento, ex se ipsa vero suf- ficientem ... sunt enim radice capitata; in cultis igitur nimius (humor) minus facile coquitur. Quamobrero nonnullis cinerem appununt, aliis adspergunt. Rosa et serpyllus et similia, cum silvestria sunt, nimis exsiccan- tur, quamobrem rosa infirma, tanquam odore vaporeque carens, neque enim viola alba in nimis tenui siccoque agro odoratum est, neque ubi aer calidus et aestuosus : is enim exsiccat. (3) Serpyllus autem et helenium et cetera ejusmodi ob siccitatem nimis acrem durumque habent odorem, sed cultu mitigatie molliorem. Cur auter jus- tus modus coctionem faciat manifestum est. Nam et sua- veolentium odores preter soli mixtionem etiam faustam aeris temperiem requirunt, quo misceri possint et omni liberentur impedimento. (4) Nam et in leporum vestigiis quorum modo mentionem fecimus simile aliquid evenire videtur, que nec eestate nec hieme nec vere sed autumno maxime odorem canibus agnoscendum spirant. Hieme enim nimis humida, eestate nimis sicca sunt, quam ob causam meridie quoque maxime infirma : vere autem florum odores sensum turbant : autumnus autem com- modam ad omnia temperaturam habet. Odorum igitur causa saporumque qui in plantis et fructibus insunt ex hac disputatione cognoscuntur. Sed mixtioncs eorum et affectus facultatesque seorsim considerandi sunt. put) 40 40 322 ἂν εἰς τὸ μέσον τιθεὶς τὴν ἑαυτοῦ δόξαν τῶν te φα- σχόντιον προσπίπτειν τὴν ὄψιν χαὶ τῶν φέρεσθαι πρὸς αὐτὴν ἀπὸ τῶν ὁρατῶν. (6) ‘Axotv δὲ διὰ τῆς φωνῆς δρίζεται. Φωνὴν γὰρ | εἶναι πληγὴν ὑπ᾽ ἀέρος ἐγχε- φάλου χαὶ αἵματος δι’ ὥτων μέχρι ψυχῆς, τὴν δ᾽ ὑπὸ ταύτης χίνησιν ἀπὸ χεφαλῆς μέχρι ἥπατος ἀχοήν. Περὶ δὲ ὀσφρήσεως χαὶ γεύσεως χαὶ ἁφῆς ὅλως οὐδὲν εἴρηχεν, οὐδὲ εἰ παρὰ ταύτας ἄλλαι τινές εἶσιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀχριῤολογεῖται περὶ τῶν αἰσθητῶν. (7) Ἐμ- πεδοχλῆς δὲ περὶ ἁπασῶν ὁμοίως λέγει χαί φησι τῷ Evapuottew εἰς τοὺς πόρους τοὺς ἑχάστης αἰσθάνεσθαι: διὸ χαὶ οὐ δύνασθαι τὰ ἀλλήλων χρίνειν ὅτι τῶν μὲν εὐρύτεροι ὄντες τῶν δὲ στενότεροι τυγχάνουσιν οἷ πόροι πρὸς τὸ αἰσθητὸν ὡς τὰ μὲν οὐχ ἁπτόμενα διευτονεῖν τὰ δ᾽ ὅλως εἰσελθεῖν οὐ δύνασθαι. Πειρᾶται δὲ χαὶ τὴν ὄψιν λέγειν ποία τις ἐστί" φησὶ Ἱὰρ τὸ μὲν ἐντὸς αὐτῆς εἶναι πῦρ τὸ δὲ περὶ αὐτὸ γῆν καὶ ἀέρα, δι᾿ ὧν διιέναι λεπτὸν ὃν χαθάπερ τὸ ἐν τοῖς λαμπτῆρσι φῶς. ἹΓοὺς δὲ πόρους ἐναλλὰξ χεῖσθαι τοῦ τε πυρὸς χαὶ τοῦ ὕδατος, ὧν τοῖς μὲν τοῦ πυρὸς τὰ λευχὰ τοῖς δὲ τοῦ ὕδατος τὰ μέλανα γνωρίζειν " ἐναρμόττειν γὰρ n° ἑχάτερα. Φέρεσθαι δὲ τὰ χρώματα πρὸς τὴ iv ὄψιν διὰ τὴν ἀπορροήν. (8) Συγχεῖφσθαι δ᾽ οὐχ ὁμοίως, τὰς δ᾽ ἐχ τῶν ἀντιχειμένων, καὶ ταῖς μὲν ἐν μέσῳ ταῖς δ᾽ ἐχτὸς εἶναι τὸ πῦρ, διὸ χαὶ τῶν ζώων τὰ μὲν ἐν ἡμέρα τὰ δὲ νύχτωρ μᾶλλον ὀξυωπεῖν" ὅσα μὲν πυρὸς ἔλαττον ἔχει: μεθ᾽ ἡμέραν" ἐπανισοῦσθαι γὰρ αὐτοῖς τὸ ἐντὸς φῶς ὑπὸ τοῦ Extoc* ὅσα δὲ τοῦ ἐναντίου vux- τωρ᾽ ἐπαναπληροῦσθαι τὰρ χαὶ τούτοις τὸ ἐνδεές. Ἔν δὲ τοῖς ἐναντίοις ἑκάτερον" ἀμδλυωπεῖν μὲν γὰρ χαὶ οἷς ὑπερέ χει τὸ πῦρ᾽ ἐπαυξηθὲν γὰρ μεθ᾽ ἡμέραν È ἐπι- πλάττειν χαὶ χαταλαυύανειν τοὺς τοῦ ὕδατος πόρους. Οἷς δὲ τὸ ὕδωρ ταὐτὸ τοῦτο γίνεσθαι νύχτωρ᾽ χατα-- λαμύανεσθαι γὰρ τὸ πῦρ ὑπὸ τοῦ ὕδατος ἕως ἂν τοῖς μὲν ὑπὸ τοῦ ἔξωθεν φωτὸς ἀποχριθῇ τὸ ὕδωρ, τοῖς d ὑπὸ τοῦ ἀέρος τὸ πῦρ’ fai γὰρ ἴχσιν εἶναι τὸ ἐναντίον. Ἄριστα δὲ χεχρᾶσθαι χαὶ βελτίστην εἶναι τὴν ἐξ ἀυ τοῖν ἴσων συγχειμένην. Καὶ περὶ υὲν ὄψεως σι εδὸν ταῦτα λέγει. (9) T ἣν δ᾽ ἀχοὴν ἀπὸ τῶν ἔξω- θεν γίνεσθαι ψόφων. ὅταν γὰρ ὑπὸ τῆς φωνῆς. χινηθῇ ἠχεῖν ἐντός" ὥσπερ γὰρ εἶναι χώδωνα τῶν ἔσω 7 γων τὴν ἀχοὴν ἢ ἣν προσαγορεύει σάρχινον ὄζον" χινουμένην δὲ παίειν τὸν ἀέρα πρὸς. τὰ στερεὰ χαὶ ποιεῖν ἦχον. "Ὄσφρησιν δὲ γίνεσθαι. τῇ avarvoî, διὸ χαὶ μάλιστα ὀσφραίνεσθαι τούτους οἷς σφοδροτάτη τοῦ ἄσθματος ἣ χίνησις" ὀσμὴν δὲ πλείστην ἀπὸ τῶν λεπτῶν χαὶ τῶν χούφων ἀπορρεῖν, [Περὶ δὲ γεύσεως καὶ ἁφῆς οὐ διο- ρίζεται xad' ἑτέραν οὔτε πῶς οὔτε δι᾽ ἃ γίγνονται, πλὴν τὸ χοινὸν ὅτι τῷ συναρωόττειν τοὺς πόρους αἴσθη- σίς ἐστιν ἥδεσθαι δὲ τοῖς ὁμοίοις χατὰ τά τε μόρια καὶ τὴν χρᾶσιν λυπεῖσθαι δὲ τοῖς ἐναντίοις, (10) (Ὡσαύ- τως δὲ λέγει καὶ περὶ φρονήσεως χαὶ ἀγνοίας. Τὸ μὲν γὰρ φρονεῖν εἶναι τοῖς δυοίοις τὸ δ᾽ ἀγνοεῖν τοῖς ἀνομοίοις ὡς ἢ ταὐτὸν 7 παραπλήσιον ὃν τῇ αἰσθήσει THEOPHRASTI FRAGMENTUM |. hoc modo fieri ut videamus. Mediam igitur suam posuit opinionem inter eos qui visum ad corpora proficisci aiunt et eos quia visibilibus corporibus ad oculos ferri existi- mant. (6) Auditum definit clangore. Ciangorem enim esse concussionem cerebri et sanguinis que ab aere per sures ad animam usque pervenit : auditum vero motum ab anima exeuntem a capite ad hepar usque pertinentem. De olfactu et gustu et tartu omnino nihil definivit, ne- que si preter hec alia sunt genera , sed accuratius dispe- tat de rebus in sensum cadentibus. (7) Empedocies de omnibus idem statuit, sensumque eo fieri ait, quod res in cujusque sensorii meatus insinuantur. Propterea sea- soria non posse ea percipere, qua alterius sensorii sust, quia horum meatus latiores, illorum angustiores sunt, ita ut aut nequeant que accidunt valide penetrare ant omnino non introire. Conatur etiam visus rationem ex- plicare : ait enim interiorem ejus partem esse ignem, extrinsccus autem aquam et aerem jacere, per quos ἢ- lum, quippe qui tenuis sit, permeare, sicuti lucem in lucernis. Meatus vero ignis et aque alterna esse sita; per meatus ignis percipi que sunt alba, per meatus aqua, que nigra : altera enim alteris insinuari. Colores azien ad visum effluvio ferri. (8) Visus autem non periter esse compositos e corporibus contrariis, atque aliis ignem sedere in parte media, aliis extrinsecus. Quarnobrem animalium alia diurno tempore, alia nocturno acutiss cernere; omnia enim que minus habent ignis, interdia acutius cernere : bis enim compensationem fieri luminis interni ab externo, que vero corporis contrarii plus ha- bent, noctu; etenim his quoque defectum suppleri Utrumque vero in contrariis positum esse : hebeti enim esse visu et ca qua igne abundent, qui interdiu auctes aqua meatus obtundat atque occupet, et idem accidere noctu iis, quae aqua abundent, quibus iguem ab aqua occupari, donec illis a lumine externo aqua, his vero ignis ope aeris secernatur : utriusque enim remedia esc contraria. Optime autem temperatum esse et maxime prestare cum visum. qui ex utroque pariter compositus sit. Hc fere sunt, qua de visu asserit. (9) Auditum vero a sonibus erternis commoveri. Si enim a voce qua- dam commoycatur, intus clangorem fieri. Auditum enim quasi tintinnabulum esse clangorum internorum, eumque carneum tubuin appellat. Commotum autem auditem propellere aerem partes solidas versus atque sic clango- rem efficere. Olfactum autem respiratione fieri , ideoque iis hunc sensum fortissimum esse, quihus spiritus movi sit vehementissimus. Odorem plurimum vero spargì ἃ tenuibus levibusque corporibus. Neque de gusty neque de tactu seorsim definivit, quomodo aut quas ob causss eveniant, nisi quod de omni sensu asserit, eum fieri in- sinuatione meatuum. Delectari vero qui sentiunt iis re- bus que et partibus et mixtione similes sunt, dolere vero dissimilibus. (10) Eodem modo de coznitione et ignoranti disputat : cognitionem fieri similibus , ignorantiam dissi- milibus, tanquam cognitio aut idem sit aut similis sensui 10 324 νον ἅπτοιτο χαθ᾽ ὁτιοῦν εὔλογον αἴσθησιν γίνεσθαι " n - ᾽ 9 ann CS] ®» δυοῖν γὰρ τούτοιν ἀποδίδωσι τὴν γνῶσιν τῷ te ὁμοίῳ χαὶ τῇ ἁφῇ, διὸ καὶ τὸ ἁρμόττειν εἴρηχεν " ὥστ᾽ εἰ τὸ | ἔλαττον ἅψαιτο τῶν μειζόνων εἴη ἄν αἴσθησις. “Ὅλως δὲ χατά γε ἐχεῖνον ἀφαιρεῖται χαὶ τὸ ὅμοιον ἀλλὰ ἣ συμμετρία μόνη ἰχανή. Διὰ τοῦτο γὰρ οὐχ αἰσθα- νονται, φησὶν, ἀλλήλων, ὅτι τοὺς πόρους ἀσυμμέτρους ἔχουσιν " εἰ δ᾽ ὅμοιον ἢ ἀνόμοιον τὸ ἀπορρέον οὐδὲν ἔτι προσαφώρισεν. Ὥστε ἢ οὐ τῷ ὁμοίῳ ἣ αἴσθησις ἢ οὐ διά τινα ἀσουμετρίαν οὐ xpivougi... ἁπάσας ἀνάγχη τὰς αἰσθήσεις χαὶ πάντα τὰ αἰσθητὰ τὴν αὐτὴν ἔχειν φύσιν. (16) Ἀλλὰ μὴν οὐδὲ τὴν ἡδονὴν καὶ λύπην ὁμολογουμένως ἀποδίδωσιν ἥδεσθαι μὲν ποιῶν τοῖς δικοίοις λυπεῖσθαι δὲ τοῖς ἐναντίοις " ἐχθρὰ γὰρ εἶναι" διὸ « πλεῖστον ἀπ᾽ ἀλλήλων διέχουσι Levy, τε χράσει το χαὶ εἴδεσιν ἐχμαχτοῖσι. ν Αἰσθήσει γάρ τινι ἣ ‘ pet’ αἰσθήσεως ποιοῦσι τὴν ἡδονὴν χαὶ τὴν λύπην, 35 40 40 50 ὥστε οὗ, ἅπασα γίνεται τοῖς ὁμοίοις. “Emi εἰ τὰ Ὁ , - n vw δ “ὦ ’ συγγενῆ μάλιστα ποιεῖ τὴν ἡδονὴν ἐν τῇ ἁφῇ, καθά- x x , # 94 “n È ì x , περ φησὶ, τὰ σύμφυτα μάλιστ᾽ ἂν ἥδοιτο. xal αἰσθά- vorto * διὰ τῶν αὐτῶν γὰρ ποιεῖ τὴν αἴσθησιν καὶ τὴν ἡδονήν. (17) Καίτοι πολλάχις αἰσθανόμενοι λυπού- μεθα κατ᾽ αὐτὴν τὴν αἴσϑησιν, ὡς δ᾽ ᾿Αναξαγόρας | φησὶν ἀεί: πᾶσαν γὰρ αἴσθησιν εἶναι μετὰ λύπης. Ἔτι δ᾽ ἐν ταῖς χατὰ μέρος συμθαίνει οὐχ ἀεὶ τῷ δμοίῳ γίνεσθαι τὴν γνῶσιν" τὴν γὰρ ὄψιν ὅταν ix πυρὸς χαὶ τοῦ ἐναντίου συστήση τὸ μὲν λευχὸν χαὶ τὸ μέλαν δύ- ναιτ᾽ ἂν τοῖς ὁμοίοις γνωρίζειν, τὸ δὲ φαιὸν χαὶ τἄλλα χρώματα τὰ μιχτὰ πῶς; οὔτε γὰρ τοῖς τοῦ πυρὸς οὔτε τοῖς τοῦ ὕδατος πόροις, οὔτ᾽ ἄλλους ποιεῖ χοινοὺς ἐξ ἀμφοῖν: δρῶμεν δ᾽ οὐδὲν ἧττον ταῦτα τῶν ἁπλῶν. (15) Ατόπως δὲ χαὶ ὅτι τὰ μὲν ἡμέρας τὰ δὲ νύκτωρ μᾶλλον δρᾶ" τὸ γὰρ ἔλαττον πῦρ ὑπὸ τοῦ πλείονος φθείρεται, διὸ χαὶ πρὸς τὸν ἥλιον χαὶ ὅλως τὸ χαθαρὸν οὐ δυνάμεθα ἀντιόλέπειν, “Ὥστε ὅσοις ἐνδεέστερον τὸ φῶς ἧττον ἐχρὴν δρᾶν μεθ᾿ ἡμέραν, ἢ εἴπερ τὸ ὅμοιον συναύξει, χαθάπερ φησὶ, τὸ δ᾽ ἐναντίον φθείρει χαὶ χωλύει τὰ μὲν λευχὰ μᾶλλον ἐχρῆν δρᾶν ἅπαντας μεθ’ ἡμέραν, χαὶ ὅσοις ἔλαττον καὶ ὅσοις πλέον τὸ | φῶς, χαὶ τὰ μέλανα νύχτωρ. Νῦν δὲ πάντες ἅπαντα μεθ᾽ ἡμέραν μᾶλλον δρῶσι πλὴν ὀλίγων ζώων τούτοις δ᾽ εὔλογον τοῦτ᾽ ἰσχύειν τὸ οἰχεῖον πῦρ ὥσπερ ἔνια χαὶ τῇ χρόᾳ διαλάμπει μᾶλλον τῆς νυχτός. (19) "Et δὲ οἷς ἢ χρᾶσις ἐξ ἴσων ἀνάγχη συναύξεσθαι χατὰ μέρος ἑκάτερον" ὥστ᾽ εἰ πλεονάζον χωλύει θάτερον ὁρᾶν ἁπαν- τῶν ἂν εἴη παραπλησία πως ἣ διάθεσις. Ἀλλὰ τῷ μὲν τῆς ὄψεως πάθη χαλεπώτερον ἔσται διελεῖν. Τὰ δὲ περὶ τὰς ἄλλας αἰσθήσεις πῶς χρίνωμεν τῷ ὁμοίῳ; τὸ γὰρ ὅμοιον ἀόριστον. Οὐὗτε γὰρ ψόφῳ τὸν ψόφον οὔτ᾽ ὀσμῇ τὴν ὀσμὴν οὔτε τοῖς ἄλλοις τοῖς ὁμογενέσιν, τὴν αἴσθησιν προσάγειν. χυλῶν ἐν γεύσει χαὶ ὀσμῆς ἐν ὀσφρήσει χωφότεραι πᾶ- σαι γίνονται μᾶλλον ὅσῳ ἂν πλήρεις war τῶν διοίων᾽ THEOPHRASTI FRAGMENTUM I: sinuetur sed tantum quacunque parte attingat, sensor fieri consentaneum est. His enim duobus cognitionem fieri vult, simili et tactu, quamobrem etiam verbo « ac- commodare » usus est. Itaque si minus attingat majes, | sensus fieri potest. Omnino autem secundum illum etiam similitudo tollitur, atque proportio sola sufficit. Pre- pterea enim, inquit , alterum alterius sensum non habet, quia meatus non habent proportionales , sed utrum il quod eflluit simile sit an dissimile non definivit. Itaque' si sensus non simili fit, nempe si propterea non discer- nunt quia proportio deest, necesse est omnes sensus omniaque sensibilia eadem esse natura. 1$. At nec in definienda voluptate et dolore ipse sibi constat, quem delectari nos dicit similibus, dolore vero affici a contra- riis; hac enim inimica esse : « quare longissime a se di- stare origine, mixtione et formis effictis. » Sensu enim quodam aut cum sensu faciunt illa voluptatem atque dolorem. Itaque non ornnis sensus evenit simailibus. Dein si affinia maxime delectant in contactu, ut ait, ca qua cognata sunt maxime delectari debent et omnino sentire. Sensum enim et voluptatem per eadem effici st2- tuit. (17) Tamen sape, quum sentimus, dolore afficimar in ipso sensu, et si Anaxagoram audiamus, semper, quippe qui omnem sensum cum dolore conjunctum etse dicat. Porro in singulis non semper accidit ut cognitio fiat si- milibus. Visus enim, quum eum ex igne et contrario componat, possit quidem album et nigrum similibus cognoscere, sed brunneum et ceteros mixtos colores quo- modo potest? neque enim ignis neque aqua meatibus, pritter quos alios ex utroque mixrtos non statuit. Eos tamen nilhilo minus quam simplices videmus. (18) Nec id consentaneum est quod alia animalia interdiu, alia noctu magis cernant : imbecillior enim ignis a fortion perditur, unde fit ut solem et omnino purum ignem adspicere nequeamus. Quibus itaqye lux debilior, eos interdiu minus videre necesse esset, aut si, quod di- cit, simile auget, contrarium vero perdit et impedit, omnes album interdiu magis videre necesse esset, ei quibus imbecillior et quibus fortior est lux, nigra vero noctu. Nunc vero omnes omnia interdiu magis cermont, paucis animalibus exceptis, quibus hanc fortiorem vim ab igne proprio venire consentaneum est, ut quibusda®m etiam cutis noctu magis splendet. (19) Deinde, quibus mixtio est e particulis aequalibus, ea augeri utraque parte necesse est, sic, ut, si alterum abundans actionem vi- dendi impedit, omnium quodammodo similis conditio fuerit. Sed visus affectus discernere difficilius erit; ce- terorum autem sensuum rationes, quomodo judicemas simili : simile enim indefinitum est. Neque enim claa- gore percipimus clangorem , neque odore odorem, neqm k | cetera iis qua cognata sunt, sed potius contrariis. Εἰ- ἀλλὰ μᾶλλον ὡς εἰπεῖν τοῖς ἐναντίοις - ἀπαθῇ γὰρ δεῖ Υ̓͂ 4Ὶ , 5." | Hyou δ᾽ ἐνόντος ἐν ὠσὶν ἢ enim sensum oportet integrum adigere. Quum vero sones inest in auribus aut sapor in gustu odorve in olfacîa, omnes sensus fiunt 60 hebetiores, quo magis similibes rebus impleti sint. Aut alio modo de his erit disserendum. 10 30 35 40 45 50 326 χεῖρας τοῦ δημιουργεῖν, ἀλλ᾽ οὖχ ὀργάνου τάξιν ἔχοντα. Διὸ καὶ μᾶλλον ἄν τις ἀποδοίην τῇ μορφῇ τὴ αἰτίαν ἢ τῇ χράσει τοῦ αἵματος, ἣ χωρὶς διανοίας ἐστίν " οὕτως γὰρ ἔχει καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ζώων. Ἐμπεδοκλῆς μὲν οὖν ἔοικεν ἐν πολλοῖς διαμαρτάνειν. IV. (35) Τῶν δὲ μὴ τῷ ὁμοίῳ ποιούντων τὴν αἴσθη- σιν ᾿Αλχμαίων μὲν πρῶτον ἀφορίζει τὴν πρὸς τὰ ζῶα διαφοράν. Ἄνθρωπον γάρ φησι τῶν ἄλλων διαφέρειν ὅτι μόνον ξυνίησι" τὰ δ᾽ ἄλλα αἰσθάνεται μὲν οὐ ξυν-- ίησι δὲ, ὡς ἕτερον ὃν τὸ φρονεῖν χαὶ αἰσθάνεσθαι, χαὶ οὐ χαθάπερ ᾿Ευμπεδοχλῇς ταὐτόν. πειτα περὶ ἑχάστης λέγει. ’Axovem μὲν οὖν φησι τοῖς ὠσὶν διότι χενὸν ἐν αὐτοῖς ἐνυπάρχει" τοῦτο γὰρ ἠχεῖν φθέγγε-- σθαι δὲ τῷ χοίλῳ τὸν ἀέρα δ᾽ ἀντηχεῖν. ᾿Οσφραίνε- σθαι δὲ ῥισὶν ἅμα τῷ ἀναπνεῖν ἀνάγοντα τὸ πνεῦμα πρὸς τὸν ἐγχέφαλον. ᾿Γλώττη δὲ τοὺς χυμοὺς χρίνειν" χλιαρὰν γὰρ οὖσαν χαὶ μαλαχὴν τήκειν τῇ θερμότητι" δέχεσθαι δὲ χαὶ διαδιδόναι διὰ τὴν μανότητα τῆς ἁπαλότητος. (26) Ὀφθαλμοὺς δὲ ὁρᾶν διὰ τοῦ πέριξ ὕδατος " ὅτι δ᾽ ἔχει πῦρ δῆλον εἶναι, πληγέντος γὰρ ἐχλάμπειν. ὋὉρᾶν τῷ στίλδοντι χαὶ τῷ διαφανεῖ ὅταν ἀντιφαίνη καὶ, ὅσῳ ἂν χαθαρώτερον f, μᾶλλον. Ἅπασας δὲ τὰς αἰσθήσεις συνηρτῇσθαί πως πρὸς τὸν ἐγχέφαλον., διὸ χαὶ πηροῦσθαι χινουμένου χαὶ μεταλ- λάττοντος τὴν χώραν "- ἐπιλαμθάνεσθαι γὰρ τοὺς πόρους δι᾽ ὧν αἱ αἰσθήσεις. Περὶ δὲ ἁφῆς οὐχ εἴρηχε οὔτε πῶς οὔτε τίνι γίνεται. ᾿Αλχμαίων μὲν οὖν ἐπὶ τοσοῦ- τον ἀφώριχεν. V. (27) ᾿Αναξαγόρας δὲ γίνεσθαι τοῖς ἐναντίοις τὸ γὰρ ὅμοιον ἀπαθὲς ὑπὸ τοῦ ὁμοίου. Καθ᾿ ἕχάστην δ᾽ ἰδίᾳ πειρᾶται διαριθμεῖν. ὋὉρᾶν μὲν γὰρ τῇ ἐμφάσει τῆς κόρης, οὐχ ἐμφαίνεσθαι δὲ εἰς τὸ ὁμόρων ἀλλ᾽ εἰς τὸ διάφορον. Καὶ τοῖς μὲν πολλοῖς μεθ᾽ ἡμέραν ἐνίοις δὲ νύχτωρ εἶναι τὸ ἀλλόχγρουν, διὸ ὀξυωπεῖν τότε. Ἁπλῶς δὲ τὴν νύχτα μᾶλλον ὁμόχρων εἶναι τοῖς ὀφθαλ- μοῖς. ᾿Εμφαίνεσθαι δὲ μεθ᾽ ἡμέραν ὅτι τὸ quig συναί-- τιον τῆς ἐμφάσεως" τὴν δὲ χρόαν τὴν χρατοῦσαν μᾶλ- λον εἷς τὴν ἑτέραν ἐμφαίνεσθαι [etc]. (28) Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον χαὶ τὴν ἁφὴν χαὶ τὴν γεῦσιν χρίνειν " τὸ γὰρ ὁμοίως θερμὸν χαὶ ψυχρὸν οὔτε θερμαίνειν οὔτε ψύχειν πλησιάζον, Οὐδὲ δὴ τὸ γλυχὺ xal τὸ ὀξὺ δι’ αὐτῶν γνωρίζειν ἀλλὰ τῷ μὲν θερμῷ τὸ ψυχρὸν, τῷ δ᾽ ἁλμυρῷ τὸ πότιμον, τῷ δ᾽ ὀξεῖ τὸ γλυχὺ χατὰ τὸν ἔλλειψιν τὴν ἑκάστου" πάντα γὰρ ἐνυπάρχειν [ἐστὶν ] ἐν ἡμῖν. “Ὡσαύτως δὲ χαὶ ὀσφραίνεσθαι χαὶ ἀχούειν τὸ μὲν ἅμα τῇ ἀναπνοῇ τὸ δὲ τῷ διιχνεῖσθαι τὸν ψόφον ἄχρι τοῦ ἐγχεφάλου " τὸ γὰρ περιέχον ὀστοῦν εἶναι χοῖ- λον εἰς ὃ ἐμπίπτειν τὸν ψόφον. (29) Ἅπασαν δ᾽ ai- σθησιν μετὰ λύπης, ὅπερ ἂν δόξειεν ἀχόλουθον εἶναι τῇ ὑποθέσει " πᾶν γὰρ τὸ ἀνόμοιον ἁπτόμενον πόνον παρέχει. Φανερὸν δὲ τοῦτο τῷ τε τοῦ ὕπνου (ypé- νου Sch.) πλήθει χαὶ τῇ τῶν αἰσθητῶν ὑπερβολῇ. Τά τε γὰρ λαμπρὰ χρώματα χαὶ τοὺς ὑπερβάλλοντας ψόφους λύπην ἐμποιεῖν χαὶ οὐ πολὺν χρόνον δύνασθαι THEOPHRASTI FRAGMENTUM I. bene loquendi, manus bene opus faciendi , neque Le partes instrumentorum instar essent. Rectius ergo caussa fuerit tribuenda forme earum quam mixtura sanguinis, que a mentis cogitatione sejuncta est. Sic enim res etiam in ceteris se habet animalibus. Empedoclis igitur ratio a vero multis de caussis abesse videtur. IV. (25) Inter eos qui sensum non simili fieri siatuuni Alcmicon primum definit differentiam hominis ab anima- libus : hominem enim eo a ceteris ait differre , quod solus intelligat; cetera vero sentiunt quidem sed non intelligunt, siquidem intelligere alia sit res ac sentire, neque vero. ut Empedocles putat, eadem. Dein de singulis disserit. Audire igitur nos inquit auribus propter vacuum qued est in illis, id enim sonare; loqui vero ope cavi, aerem vero resonare. Odorari autem naribus una cum respira- tione , spiritu ad cerebrum perlato. Lingua autem sape- res discerni, eam enim, quum sit tepida et mollis calore suo liquare ; recipere autem et dispertire ob tenuitatem mollitici (propter tenucm substantiam tenerrima quaque ?.. (26) Oculos autem cernere per aquam circumjacentem; quod autem ignem continent inde constat quod concas sis clucet. Visum autem fieri co, quod splendet et per- lucet, quando contra luceat, ac tanto magis , quo magis sit purum. Orpnes autem sensus quodaminodo cum ce- rebro coharere, ideoque, si id moveatur aut sedem suam mutet, hebetari. Corripere ( corripi? ) cnim mea- tus, quibus fit sensus. De tactu non definivit. neque quomodo neque quibus organis fiat. Jac sunt que de his rebus Alcinicon statuit. V.(27) Anaxagoras autem contrariis fieri sensus ait, si- mile enim non affici a simili , idque per singula sensuum genera scorsim exponere conatur. Videre eo fieri utin pupillam species immittatur, non vero immitti in id. quod pari sit colore, sed quod diverso. Plerisque δε- tem diversum colorem accidere interdiu , nonnullis autem noctu, hic ergo co tempore acutius cernere. Omnino autem noctem colore magis @quiparari oculis. Species vero interdiu immitti quia ad eas exprimendas lux accedere debet. Colorem autem fortiorem potius exprimi in mines forti. (28) Eadem ratione et tactum et gustum res discer- nere : id enim quod calore frigoreve par sit admotum neque calefacere, neque refrigerare, neque vero dulce auste- rumque per ea ipsa cognosci, sed frigidum per calidum, dulce per salsum, dulce per austerum, secundum cujus- que defectum; ista enim omnia in nobis adesse. Eodem- que modo et odorari nos ait et audire, illud una cum respiratione, hoc vero ita ut clangor ad. cerebrum usque perveniat : nempe os ambiens esse carum , quo clangoren incidere. (29) Omnem vero sensum coujunctum esse cum dolore, id quod proposito consequens esse videtnr : omst enim dissimile tangendo incommodum affert . quod appa ret et temporis longitudine et rerum sensibilium cumala- tione Colores cnim splendidiores et clangores vehemes tiores dolores facere, neque posse multum temporis talia tolerari. Sentiendi facultate magis praedita esse gran- ro 25 35 40 45 328 σεως εἶναι τὰ μιχρὰ μὴ λανθάνειν, χαὶ ἅμα τὸ τὰ ἐλάττω δυνάμενον χαὶ τὰ μείζω χρίνειν οὐχ ἄλογον. Ἅμα δὲ χαὶ δοκεῖ περὶ ἐνίας αἰσθήσεις βέλτιον ἔχειν τὰ μιχρὰ τῶν μεγάλων, ὥστε ταύτῃ μὲν χείρων ἣ τῶν μειζόνων αἴσθησις. (85) Εἰ δ᾽ αὖ ὅ φαίνεται χαὶ πολλὰ λανθάνειν τὰ μικρὰ - τῶν μειζόνων, οἷον οἱ ψόφοι, χρώματα, βελ- τίων ἢ τῶν μειζόνων’ ἅμα δὲ χαὶ εὔλογον ὅ ὥσπερ χαὶ τὴν ὅλην τοῦ σώματος κρᾶσιν ὁμοίως ἔχειν xal τὰ περὶ τὰς αἰσθήσεις. Τοῦτο μὲν οὖν ὥσπερ ἐλέχθη διαπο- ρήσειεν ἄν τις εἰ ἄρα δεῖ λέγειν οὕτως" οὐ γὰρ ἐν τοῖς δμοίοις γένεσιν ἀφώρισται χατὰ τὸ μέγεθος, ἀλλὰ χυ- ριώτατα ἴσως ἢ τοῦ σώματος διάθεσίς τε χαὶ χρᾶσις. "Tò δὲ πρὸς τὰ μεγέθη τὴν συμμετρίαν ἀποδιδόναι τῶν αἰσθητῶν ἔοικεν ὁμοίως λέγειν Ἐμπεδοχλεῖ " τῷ γὰρ ἐναρμόττειν τοῖς πόροις ποιεῖ τὴν αἴσθησιν. Πλὴν ἐπὶ τῆς ὀσφρήσεως ἴδιον συμθαίνει δυσχερές" ὄζειν μὲν γάρ φησι τὸν λεπτὸν ἀέρα μᾶλλον, ὀσφραίνεσθαι δὲ ἀχριθέστερον ὅσα τὸν πυκνὸν ἃ τὸν μανὸν ἕλκει. (30) Περὶ δὲ τῆς ἐμφάσεως χοινή τίς ἐστιν ἣ δόξα" σχεδὸν γὰρ οἵ πολλοὶ τὸ δρᾷν οὕτως ὑπολαμθάνουσι διὰ τὴν γινομένην ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἔμφασιν. Τοῦτο δὲ οὐχέτι συνεῖδον ὡς οὔτε τὰ μεγέθη σύμμετρα τὰ δρώμενα τοῖς ἐμφαινομένοις οὔτε ἐμφαίνεσθαι πολλὰ ἅμα χαὶ τά- ναντία δυνατόν. μέγεθος δρατὰ μὲν ἔμφασιν δ᾽ οὐ ποιοῦσιν. ᾿Ενίοις δὲ τῶν ζώων οὐδ᾽ ἐμφαίνεται χαθάπερ τοῖς σχληροφθάλ- μοις καὶ τοῖς ἐνύδροις. Ετι δὲ χαὶ τῶν ἀψύχων διά γε τοῦτο πολλὰ ἂν ὀρῷεν" χαὶ γὰρ ἐν ὕδατι χαὶ χαλχῷ καὶ ἑτέροις πολλοῖς ἐστιν ἀνάκλασις. (37) Φησὶ δὲ καὶ αὐτὸς ἐμφαίνεσθαι μὲν εἰς ἄλληλα (τὰ) χρώματα, μᾶλλον δὲ τὸ ἰσχυρὸν εἰς τὸ ἀσθενές " ὥστε ἑχάτερον μὲν ἐχρὴν δρᾶν, μᾶλλον δὲ (τὸ) μέλαν χαὶ ὅλως (τὸ ἀσθενέστερον. Διὸ χαὶ τὴν ὄψιν ὁμόχρων ποιεῖ τῇ νγυχτὶ χαὶ τὸ φῶς αἴτιον τῆς ἐμφάσεως, Kattot πρῶτον μὲν τὸ φῶς δρῶμεν αὐτὸ dt οὐδεμίας ἐμφά- σεως; ἔπειτα οὐδὲν Ἴτῖον τὰ μέλανα τῶν λευχῶν οὐχ ἔχει φῶς. Ἔτι δέ γ᾽ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀεὶ τὴν ἔμφασιν ὁρῶμεν εἰς τὸ λαμπρότερον χαὶ καθαρώτερον γινομένην, ὥσπερ καὶ αὐτὸς λέγει τοὺς ὑμένας τῶν ὀμμάτων λεπτοὺς εἶναι χαὶ λαμπρούς. Τιθέασι δὲ χαὶ τὴν ὄψιν αὐτὴν οἱ πολλοὶ πυρός... ταύτης τῆς χρόας μετε- govoas μᾶλλον. ᾿Αναξαγόρας μὲν οὖν ὥσπερ ἐλέχθη χοινήν τινα ταύτην χαὶ παλαιὰν δόξαν ἀναφέρει. Πλὴν ἴδιον ἐπὶ πάσαις λέγει ταῖς αἰσθήσεσι χαὶ μάλιστα ἐπὶ τῇ ὄψει διότι τὸ μὲν αἰσθανόμενόν ἐστιν, οὐ δηλοῖ δὲ τὰς σωματιχωτάτας αἰσθήσεις. VII. (38) Κλείδημος δὲ μόνος ἰδίως εἴρηκε περὶ τῆς ὄψεως. Αἰσθάνεσθαι γάρ φησι τοῖς ὀφθαλμοῖς μὲν ὅτι διαφανεῖς" ταῖς δ᾽ ἀχοαῖς ὅτι ἐμπιπεων δ ἀὴρ χινεῖ. Γαῖς δὲ ῥισὶν. ἐφελχομένους τὸν depa, τοῦτον γὰρ ἄνα- μίγνυσθαι" τῇ δὲ γλώσσῃ τοὺς χυμοὺς χαὶ τὸ θερμὸν καὶ τὸ ψυχρὸν διὰ τὸ σομφὴν εἶναι" τῷ δ᾽ ἄλλῳ σώ- ματι παρὰ μὲν ταῦτ᾽ οὐδὲν, αὐτῶν δὲ τούτων καὶ τὸ θερμὸν καὶ τὰ ὑγρὰ xal τὰ ἐναντία " μόνον δὲ τὰς Ἔτι δὲ χίνησις χαὶ διάστημα χαὶ᾿ THEOPHRASTI FRAGMENTUM I. ad acutiorem sensum pertinere videtur quod res parva non lateant, et simul probabile est id quod parva possit, posse etiam magna discernere. Simul vero etiam quasdam sensus parva animalia meliores habere videntur magnis, sic ut ab hac parte majorum sensus sit deterior. (35) Contra si quedam res majores parva animalia latere apertum est, ut clangores, colores, sensus majorum potior erit. Porro consentaneum est, qualis totius est corporis mixtura, tale:n etiam sensuum esse rationem. He sunt cause, cur dubitare, ut diximus, liceat, num sic cum illo statuendum sit. Non enim certus est modus in generibus similibus definitus; Sed gravissima esse videtur corporis conditio et mixtura. Quod vero proportionem magnitudinis esse statuit inter sensorii magnitudinem et res que sensu percipiuntur, eadem esse videtur sententia, que Empedoclis. Sensum enim eo fieri vult quod resi meatus insinuantur. Sed in olfactu difficullas singularis evenit : olere enim ait magis tenuem aérem, acrius vero odorari ea, que densum quam qua tenuem spirando attra- hant. (36) Que de speciei immissione in oculos dicit, vulgaris fere opinio est : plerique enim videre nos opinas tur eo quod imago in oculo existat. Illud vero nondun explicuerunt, quod neque magnitudo rerum visarum pro- portionalis est imaginibus, neque fieri potest ut simul multe atque etiam contrarie existant imagines. Adde etiam quod et motio et intervallum et magnitudo sint visibilia, sed ca non immittantur. Quibusdam vero animalibus omnino non immittitur species, ut iis qui oculum durio- rem babent et aquatilibus. Preterea sic etiam corpora anima carentia viderent, quum etiam in aqua, aére et multis aliis refractio fiat. (37) Ait vero ipse etiam, co- lores in se invicem immitti , magis vero fortem in minus validum, ita ut necesse esset utrumque videre, magis vero nigrum et omnino minus validum. Ideoque visui eundem esse, qui nocti, colorem statuit, atque lucem cau- sam esse immissionis. Attamen primum lucem ipsam videmus nullam per imaginem : dein non minus pigra quam alba lucem non habent. Preeterca in ceteris spe ciem immitti semper videmus in splendidius atque purius. uti et ipse dicit membranas oculorum tenucs esse splen- didasque. Ponunt vero vulgo visum in igne... hujusque coloris magis participantes. Anaxagoras igitur, ut dixi- mus, hanc communem fere ac veterem opinionem refert : nisîì quod suam de singulis sensibus profert sententiam et maxime de visu, qua: sit causa sentiendi , maxime cor- poreos autem sensus non illustrat. VII. (38) Clidemus autem solus suo marte de visu locutes est. Sentire enim nos per oculos ait, quoniam pellucidi sunt : auditu vero quod air appulsus movet, paribus vero aérem attrahentes, hunc enim admisceri; lingua vero sapores atque calidum et frigidum, quod mollis et fungosa est; reliquo vero corpore nihil preter hac, orum ipsorum vero et calidum et humidum et contraria. δου 35 330 αἴσθησιν οὕτω kai διὰ τοῦτο γίγνεσθαι. (41) Φρονεῖν δὲ ὥσπερ ἐλέχθη τῷ ἀέρι καθαρῷ καὶ ξηρῷ - χωλύειν γὰρ τὴν ἰκμάδα τὸν νοῦν, διὸ καὶ ἐν τοῖς ὕπνοις χαὶ ἐν ταῖς μεθαῖς χαὶ ἐν ταῖς πλησμοναῖς ἧττον φρονεῖν. Ὅτι δὲ ἢ ὑγρότης ἀφαιρεῖται τὸν νοῦν σημεῖον ὅτι τὰ ἄλλα ζῶα χείρω τὴν διάνοιαν" ἀναπνεῖν τε γὰρ τὸν ἀπὸ τῆς γῆς ἀέρα xal τροφὴν ὑγροτέραν προσφέρεσθαι. l'ode δὲ ὄρνιθας ἀναπνεῖν μὲν χαθαρὸν φύσιν δὲ ὁμοίαν ἔχειν τοῖς ἰχθύσι" καὶ γὰρ τὴν σάρχα στιφρὰν καὶ τὸ πνεῦμα οὗ διιέναι διὰ παντὸς ἀλλὰ ἑστάναι περὶ τὴν χοιλίαν. Διὸ τὴν μὲν τροφὴν ταχὺ πέττειν, αὐτὸ δ᾽ ἄφρον εἶναι. Συμθάλλεσθαι δ᾽ ἔτι πρὸς τῇ τροφῇ χαὶ τὸ στόμα καὶ τὴν γλῶτταν" οὐ γὰρ δύνασθαι συνιέναι ἀλλήλων. Τὰ δὲ φυτὰ διὰ τὸ μὴ εἶναι χοῖλα μηδὲ ἀναδέχεσθαι τὸν ἀέρα παντελῶς ἀφηρῆσθαι τὸ φρονεῖν. (45) Ταὐτὸν δ᾽ αἴτιον εἶναι χαὶ ὅτι τὰ παίδια ἄφρονα. Πολὺ γὰρ ἔχειν τὸ ὑγρὸν ὥστε μὴ δύνασθαι διὰ παντὸς διιέναι τοῦ σώματος (τὸν ἀέρα) ἀλλὰ ἐχχρίνεσθαι περὶ τὰ στήθη, διὸ νωθῇ τε εἶναι χαὶ ἄφρονα. Ὀργίλα δὲ χαὶ ὅλως ὀξύρροπα χαὶ εὐμετάπτωτα διὰ τὸ ἐν μιχρῷ χινεῖσθαι τὸν ἀέρα πολύν' ὅπερ χαὶ τῆς λήθης αἴτιον εἶναι" διὰ γὰρ τὸ μὴ ἰέναι διὰ παντὸς τοῦ σώματος οὗ δύνασθαι χαὶ συνιέναι" σημεῖον δέ" xal γὰρ τοῖς ἀνα- μιμνησχομένοις τὴν ἀπορίαν εἶναι περὶ τὸ στῆθος, ὅταν δὲ εὕρωσι διασχίδνασθαι καὶ ἀναχουφίζεσθαι τῆς λύπης. IX. (46) Διογένης μὲν οὖν πάντα βουλόμενος ἀνάπτειν τῷ ἀέρι πολλῶν ἀπολείπεται πρὸς πίστιν, Οὔτε γὰρ τὴν αἴσθησιν οὔτε τὴν φρόνησιν ἴδιον ποιεῖ τῶν ἐμψό - χων. Ἴσως γὰρ καὶ ἀέρα τοιοῦτον χαὶ χρᾶσιν χαὶ συμμετρίαν ἐνδέχεται πανταχοῦ χαὶ πᾶσιν ὑπάρχειν, εἰ δὲ μὴ τοῦτο αὐτὸ λεχτέον. Ετι δὲ χαὶ ἐν αὐταῖς ταῖς διαφόροις αἰσθήσεσιν ὥστε ἐνδέχεσθαι τὰ τῆς ὄψεως τὴν ἀχοὴν χρίνειν χαὶ ὥσπερ ἡμεῖς τῇ ὀσφρήσει ταῦτα ἄλλο τι ζῶον ἕτερα διὰ τὸ τὴν αὐτὴν ἔχειν χρᾶσιν. Ὥστε χαὶ τῇ περὶ τὸν θύραχα ἀναπνοῇ χρί- νεῖν τότε τὰς ὀσμάς" ἐνδέχεται γὰρ ἐνίοτε σύμμετρον εἶναι ταύταις. (εη)) Εὔηθες δὲ χαὶ τὸ περὶ τὴν ὄψιν ὡς τῷ ἀέρι τῷ ἐντὸς δρῶμεν" ἀλλὰ ἐλέγχει μέν πως τοὺς τὴν ἔμφασιν ποιοῦντας οὐ μὴν αὐτὸς λέγει τὰν αἰτίαν. Επειτα τὸ μὲν αἰσθάνεσθαι χαὶ ἥδεσθαι χαὶ φρονεῖν τῇ τε ἀναπνοῇ καὶ τῇ μίξει τοῦ αἵματος ἀπο-- δίδωσι. Πολλὰ δὲ τῶν ζώων τὰ μὲν ἄναιμα τὰ δὲ ὅλως οὐχ ἀναπνεῖ" χαὶ εἰ δεῖ διὰ παντὸς τοῦ σώματος διιέναι τὴν ἀναπνοὴν ἀλλὰ μορίων τινῶν ... μιχροῦ γὰρ ἕνεχα τοῦτ᾽ ἔστιν, οὐθὲν ἂν χωλύοι διά γε τυῦτο καὶ τὰ πάντα καὶ μεμνῆσθαι χαὶ φρονεῖν. ἴΕτι δὲ εἰ χαὶ τοῦτο συνέδαινεν οὐκ ἂν ἦν ἐμποδών. Οὐ γὰρ ἐν ἅπασι τοῖς μέρεσιν ὃ νοῦς, οἷον ἐν τοῖς σχέλεσι χαὶ τοῖς ποσὶν, ἀλλὰ ἐν ὡρισμένοις, δι’ ὧν καὶ οἱ ἐν ἡλιχία καὶ μέμνηνται καὶ φρονοῦσιν. (48) Εὕὔνθες δὲ χαὶ τὸ τοὺς ἀνθρώπους διαφέρειν τῷ χαθαρώτερον ἀναπνεῖν ἀλλ᾽ οὗ τὴν φύσιν χαθάπερ χαὶ τὰ ἔμψυχα τῶν ἀψύχων. χρῆν γὰρ εὐθὺς μεταλλάξαντα τόπον διαφέρειν τῷ THEOPHRASTI FRAGMENTUM Ι. atque hanc ob causam fieri. (44) Cogitare vero nos, εἰ diximus , aére puro et sicco ait; vaporem enim mentem impedire , quare fieri ut in somno atque ebrii Cibisque re- ferti minus expedite cogitemus. Humorem autem menti nozium esse argumentum est quod cetera animalia ad co- gitandum minus apta sunt : respirare enim aérem ab ipsa humo egredientem, alimentumque humidius susmere. Aves autem purum quidem aérem respirare, sed nateram similem habere piscibus, nam et carnem esse rigidam et spiritum non per totum ire torpus, sed in alveo subeistere: ideo hoc animal cito alimentum concoquere, sed cogila- tionis expers esse. Preter alimentum eo facere etiam es et linguam, non enim se invicem intelligere. Piantas vere, que neque cav sint, neque spiritum ducant, cogitaticne omnino privatas esse. (45) Eandemque esse cansam cer infantes cogitatione careant : multum enim humoris ha bere, ut non possit universum permeare corpus, sed cira pectus secernatur. Ideoque stolidos esse et stultos; im- petuosos vero et agiles et mutabiles, quod multum aéris in parvo corpore circumagitur. Idemque oblivionis esse causam. Quoniam enim non per totum corpus est, nos colligi posse. Argumentum esse quod iis qui remizisa volunt labor fit in regione pectoris, ubi vero inveneriot. dissipari illum, molestiaque eos levari. IX. (46) Quum igitur Diogenes omnia vellet ad δόξει deferre, in multis fidem non facit, neque enim sensum δὲς cogitationem propriam esse docet eorum qua animim habent. Fors enim fieri potest ut ejusmodi aér et mixtora et proportio omnibus locis et in omnibus rebus insit : si minus id ipsum dici debebat. Deinde etiam in ipsis diver- sis sensibus esse potest, ita ut fieri queat ut auditu cv gnoscantur ea, que ad visum pertinent, et sicuti nos ha res olfactu percipimus, ita aliud animal alias res percipiat. quia camdem mixturam habent. Sic ut respiratione, que pectore fit, tunc odores discernantur : accidit enim ut aliquando illis sit proportionalis (47) Stultum etiam est quod nos interno aére videre dicat: sed cum coarguat quo dammodo eos qui visum in speciei immissione ponunt, îpie tamen causam non aperit. Deinde sentiendi, delectandi εἰ cogitandi facultates respirationi ac sanguinis compositieni tribuit : multa vero animalia sanguine garent, alia nella omnino respiratione utuntur. Atque respirationem totum corpus permeare oportet, sed partium quaruradam ce. oc enim parvi cujusdam gratia est. Nihil hanc quidem υὃ rem obstiterit quominus omnia recordentur atque co- gitent. Dein, si hoc etiam atcideret, nullo impedi- mento esset : non enim residèt mens in partibus omai bus, v. g. in tibiis aut pedibus, sed in definitis, quilas et ii qui in #tate valida versantur recordantur et cogitani. (48) Stultum vero illud quoque est homines eo supe- riores esse, quod puriorem spiritum ducant , neque vero natura, sicut ea quae anima praedita sunt iis qua ca ca. 10 15 40 45 332 ἔχει. Καὶ πρὸς τούτῳ διὰ τί ποτε ἕχαστος αὐτὸς αὑτὸν οὐχ δρᾷ ; χαθάπερ γὰρ τοῖς τῶν πέλας ὄμμασιν of τύποι, καὶ τοῖς αὐτῶν ἐμφαίνοιντ᾽ dv: ἄλλως τε εἰ χαὶ εὐθὺς ἀντιπρόσωποι χεῖνται xal ταὐτὸ cuubalver πάθος ὥσπερ ἐπὶ τῆς ἠχοῦς. Ἀναχλᾶσθαι γάρ φησι xal πρὸς αὐτὸν τὸν φθεγξάμενον τὴν φωνήν. Ὅλως δὲ ἄτοπος ἣ τοῦ ἀέρος τύπωσις. Ἀνάγχη γὰρ ἐξ ὧν λέγει πάντα ἐναποτυποῦσθαι τὰ σώματα χαὶ πολλὰ ἐναλλάττειν, ὃ χαὶ πρὸς τὴν ὄψιν ἐμπόδιον ἂν εἴη καὶ ἄλλως οὐχ εὔλογον. Ετι δὲ εἴπερ ἣ τύπωσις δια-- μένει χαὶ μὴ φανερῶν μηδὲ πλησίον ὄντων τῶν σω- μάτων, ἐχρῆν δρᾶν εἰ καὶ μὴ νύχτωρ ἀλλὰ μεθ᾽ ἡμέραν. Καίτοι τούς γε τύπους οὐχ ἧττον εἰχὸς διαμένειν νυχτὸς ὅσῳ ἐμψυχρότερος ὁ ἀήρ. (54) ‘AN ἴσως τὴν ἔμφασιν ὃ ἥλιος ποιεῖ τὸ φῶς ὥσπερ ἐπιφέρων ἐπὶ τὴν ὄψιν, χαθάπερ ἔοικε βούλεσθαι λέγειν. ᾿Επεὶ τό γε τὸν ἥλιον ἀπωθοῦντα ἀφ᾽ ἑαυτοῦ χαὶ ἀποπλαττόμενον πυχνοῦν τὸν ἀέρα, καθάπερ φησὶν, ἄτοπον’ διαχρίνειν γὰρ πέφυχε μᾶλλον. Ἄτοπον δὲ χαὶ τὸ μὴ μόνον τοῖς ὄμμασιν ἀλλὰ χαὶ τῷ ἄλλῳ σώματι μεταδιδόναι τἧς αἰσθήσεως. Φησὶ γὰρ διὰ τοῦτο χενότητα χαὶ ὑγρότητα ἔχειν δεῖν τὸν ὀφθαλμὸν ἵν᾽ ἐπιπλέον δέ- χηται χαὶ τῷ ἄλλῳ σώματι παραδιδῷ. “A%oyov δὲ χαὶ τὸ μάλιστα μὲν δρᾶν φάναι τὰ ὁμόφυλα, τὴν δὲ ἔμφασιν ποιεῖν τοῖς ἀλλόχρωσιν ὡς ox ἐμφαινομένων τῶν ὁμοίων. Τὰ δὲ μεγέθη χαὶ τὰ διαστήματα πῶς φαίνεται καίπερ ἐπιχειρήσας λέγειν οὐχ ἀποδίδωσιν. (56) Περὶ μὲν οὖν ὄψεως ἰδίως ἔνια βουλόμενος λέγειν πλείω παραδίδωσι ζήτησιν. Τὴν δ᾽ ἀχοὴν παρα- πλησίως ποιεῖ τοῖς ἄλλοις. Eîc γὰρ τὸ χενὸν ἐμπίπ- Tovra τὸν ἀέρα χίνησιν ἐμποιεῖν, πλὴν ὅτι χατὰ πᾶν μὲν ὁμοίως τὸ σῶμα εἰσιέναι μάλιστα δὲ χαὶ πλεῖστον διὰ τῶν ὦτων, ὅτι διὰ πλείστου τε χενοῦ διέρχεται χαὶ ἥχιστα διαμίμνει. σῶμα οὐχ αἰσθάνεσθαι ταύτη δὲ μόνον. “Ὅταν δὲ ἐντὸς γένηται σχίδνασθαι διὰ τὸ τάχος" τὴν γὰρ φωνὴν εἶναι πυχνουμένου τοῦ ἀέρος χαὶ μετὰ βίας εἰσιόντος. Ὥσπερ οὖν ἐχτὸς ποιεῖ τῇ ἁφῇ τὴν αἴσθησιν οὕτω τῇ ἀχοῇ ἐντός. (56) ᾿Οξύτατον δ᾽ ἀχούειν, εἰ ὁ μὲν ἔξω χιτὼν εἴη πυχνὸς τὰ δὲ pdebla χενὰ xal ὡς μάλιστα ἄνιχμα xal εὔτρητα χατά τε τὸ ἄλλο σῶμα χαὶ τὴν χεφαλὴν χαὶ τὰς ἀχοὰς, ἔτι δὲ τὰ ὀστὰᾷ πυχνὰ χαὶ ὃ ἐγχέφαλος εὔχρατος χαὶ τὸ περὶ αὐτὸν ὡς ξηρότατον" ἀθρόον γὰρ οὕτως εἰσιέναι τὴν φωνὴν ἅτε διὰ πολλοῦ χενοῦ χαὶ ἀνίχμου χαὶ εὐτρήτου εἰσιοῦσαν, καὶ ταχὺ σχίδνασθαι xal δμαλῶς χατὰ τὸ σῶμα χαὶ οὐδὲ ἐχπί- mere ἔξω. (57) Τὸ μὲν οὖν (οὐ) σαφῶς ἀφορίζειν | ὁμοίως ἔχει τοῖς ἄλλοις. Ἄτοπον δὲ τὸ ἴδιον, κατὰ πᾶν τὸ σῶμα τὸν ψόφον εἰσιέναι, xal ὅταν εἰσέλθη, διὰ τῆς ἀχοῆς διαχεῖσθαι χατὰ πᾶν, ὥσπερ οὐ ταῖς ἀχοαῖς ἀλλ᾽ ὅλῳ τῷ σώματι τὴν αἴσθησιν οὖσαν. ἘΠ γὰρ καὶ συμπάσχει τι τῇ ἀχοῦ διὰ τοῦτ᾽ οὐχ αἰσθάνεται. Πάσαις γὰρ τοῦτό γε ὁμοίως ποιεῖ, χαὶ οὐ μόνον ταῖς αἰσθήσεσιν ἀλλὰ χαὶ τῇ ψυχῇ. Καὶ περὶ μὲν ὄψεως Διὸ χαὶ χατὰ μὲν τὸ ἄλλο | | minimeque commoratur ; ideoque in cetero corpore sen- | haec definivit, id pariter fecit ut ceterì THEOPHRASTI FRAGMENTUM TL. ipse videt. Sicut enim vestigia impressa ejus oculis, qui propinquus est, sic nostris ipsorum quoque immitterentur, presertim si alter alterius faciei adversus sit, idemque hic evenit, quod in sonu. Ad eum enim qui vocem edidit ipsum reflecti ait sonum. Omnino vero effictio aéris ine- pta est. Necesse est enim ex ejus sententia omnia corpora effingi et multa immutare, quod et visui impedimento foret et ceteroquin parum probabile est. Dein, si impressio manet, etiam corporibus non apparentibus neque pre- pinquis, tamen videre ea necesse esset, etiamsi non nocta, at interdiu. Quanquam vestigia impressa non mines nocte permanere probabile est, quo magis sit aer frigidus. (54) Forsan autem sol efficit ut species immittatur, tan- quam afferens lucem ad visum, ut ille dicere velle videtur. : Nam quod ait, solem repellentem a se et refingentem condensare aérem ineptum : dissipare enim magis cjus nature convenit. Verum illud quoque ineptum est noe oculos solum sed reliquum etiam corpus sensus fieri participes : propterea enim oculum vacuo spatio et bm- more preditum esse ut majorem copiam reeipiat et re- liquo corpori transferat. Nec illud consentaneum est di- cere maxime ea qua congenera sunt in visum cadere, et immissioliem speciei tribuere iis que alieno sunt colore, quia similia non reflectantur. Quomodo autem magri. tudo et intervalla in conspectum’ veniunt. Conatui quidem explicare caussam tamen non reddidit. (55) De visu igitur quaedam suo modo explicare ratus multem reliquit dubitationem. Auditum eodem fere fieri modo statuit quo ceteri : aérem nempe in vacuum spatiun illatum motum ciere; sed is statuit cum per universam corpus &qualiter introire, maxime vero plurimumque per aures, quod ibi per summam copiam vacui transit sum non fieri, sed hic tantum. Ubi vero intus advenent, propter celeritatem motus spargi : vocem enim fieri δέτε condensato atque cum vi quadam introeunte. Sicut igitar extrinsecus tactu sensum fieri statuit, sic auditu intus (56) Acerrime vero audire, si tunica externa sit densa, vene autem vacue et humoris expertes et permeahiles tum in cetero corpore tum in capite et auditus organo, atque ossa densa, cerebrum bene temperatum atque que circumcirca quam siccissima : sic enim vocem introire spissam, quippe que per locum vacuum humoris expertem permeabilemque feratur, atque cito et equaliter per corpas spargì neque foras elabi. (57) Quod igitur non satis clare : ineptum vero etiam, quod sonos per totum corpus introire statuit, e qui per aures introivit quoquoversus diffluere , tanquam hic sensus non ad aures sed ad totum corpus pertineret : | nam cetiamsi afficitur simul in auditione, propterca non sentit. Afficitur enim omnibus sensibus, neque his s0- το 15 20 30 40 45 334 xal τὸ χενὸν ἔχειν πολλαχῇ καὶ κατὰ μεγάλα πεπυχ- νῶσθαι χαὶ χατὰ ἔνια, ἁπλῶς δὲ πλέον ἔχειν χενόν. σθαι κατὰ πᾶν ὁμοίως, διὸ βαρύτερον μὲν μαλαχώτε-- ρον δ᾽ εἶναι τοῦ σιδήρου. (68) Περὶ μὲν βαρέος καὶ χούφου χαὶ σχληροῦ χαὶ μαλαχοῦ ἐν τούτοις ἀφορίζει. Τῶν δ᾽ ἄλλων αἰσθήσεων οὐδενὸς εἶναι φύσιν ἀλλὰ πάντα πάθη τῆς αἰσθήσεως ἀλλοιουμένης ἐξ ἧς γίνε- σθαι τὴν φαντασίαν. Οὐδὲ γὰρ τοῦ ψυχροῦ xai τοῦ θερμοῦ φύσιν ὑπάρχειν ἀλλὰ τὸ σχῆμα μεταπῖπτον ἐργάζεσθαι χαὶ τὴν ἡμετέραν ἀλλοίωσιν | ὅτι γὰρ ἀν ἄθρουν È τοῦτ᾽ ἐνισχύειν Exdotw, τὸ δ᾽ εἰς μιχρὰ δια- γενημένον ἀναίσθητον εἶναι. Σημεῖον δὲ ὡς oùx εἰσὶ φύσει τὸ μὴ ταὐτὰ πᾶσι φαίνεσθαι τοῖς ζώοις ἀλλ᾽ ὃ ὃμῖν γλυχὺ τοῦτ᾽ ἄλλοις πιχρὸν καὶ ἑτέροις ὀξὺ χαὶ ἄλ- λοις δριμὺ τοῖς δὲ στρυφνὸν, καὶ τὰ ἄλλα δὲ ὡσαύτως. (64) "Ετι δ᾽ αὐτοὺς μεταδάλλειν τῇ χράσει xatà τὰ πάθη χαὶ τὰς ἡλιχίας" ἧ χαὶ φανερὸν ὡς ἣ διάθεσις al- τία τῆς φαντασίας, Ἁπλῶς μὲν οὖν περὶ τῶν αἰσθη- τῶν οὕτως δεῖ ὑπολαμθάνειν. Οὐ μὴν ἀλλ᾽ ὥσπερ χαὶ τὰ ἄλλα καὶ ταῦτα ἀνατίθησι τοῖς σχήμασι" πλὴν οὐχ ἁπάντων ἀποδίδωσι τὰς μορφὰς ἀλλὰ μᾶλλον τῶν χυλῶν καὶ τῶν χρωμάτων, καὶ τούτων ἀχριδέστερον διορίζει τὰ περὶ τοὺς χυλοὺς ἀναφέρων τὴν φαντασίαν πρὸς ἄνθρωπον. (65) Τὸν μὲν οὖν ὀξὺν εἶναι τῷ σχή- ματι γωνιοειδῇ te xal πολυχαμπῇ χαὶ μιχρὸν καὶ λεπ- τόν. Διὰ γὰρ τὴν δριμύτητα ταχὺ καὶ πάντη διαδύ-- γεσθαι, τραχὺν δ᾽ ὄντα χαὶ γωνιοειδῇ συνάγειν χαὶ συσπᾶν, διὸ χαὶ θερμαίνειν τὸ σῶμα χενότητας ἐμ- ποιοῦντα" μάλιστα γὰρ θερμαίνεσθαι τὸ πλεῖστον ἔχον χενόν, Τὸν δὲ γλυχὺν ἐκ περιφερῶν συγχεῖσθαι σχη- μάτων οὐχ ἄγαν μιχρῶν,, διὸ καὶ διαχεῖν ὅλως τὸ σῶμα χαὶ οὐ βιαίως χαὶ οὐ ταχὺ πάντα περαίνειν" τοὺς δ᾽ ἄλλους ταράττειν ὅτι διαδύνων πλανᾷ τὰ ἄλλα χαὶ ὑγραίνει" ὑγραινόμενα δὲ χαὶ x τῆς τάξεως χινούμενα συρρεῖν εἷς τὴν χοιλίαν "ταύτην γὰρ εὐπορώτατον εἶναι διὰ τὸ ταύτη πλεῖστον εἶναι χενόν. (66) Τὸν δὲ στρυ- φνὸν ἐχ μεγάλων σχημάτων χαὶ πολυγωνίων χαὶ πε- ριφερὲς ἥχιστ᾽ ἐχόντων " ταῦτα γὰρ ὅταν εἷς τὰ σώματα ἔλθη ἐπιτυφλοῦν ἐμπλάττοντα τὰ φλεύία χαὶ χωλύειν συρρεῖν, διὸ χαὶ τὰς χοιλίας ἱστάναι. ‘lov δὲ πικρὸν ἐχ μιχρῶν χαὶ λείων xal περιφερῶν τὴν περιφέρειαν εἴληχότα χαὶ χαμπὰς ἔχουσαν, διὸ χαὶ γλισχρὸν xal χολλώδη. Ἁλμυρὸν δὲ τὸ ἐκ μεγάλων καὶ οὐ περι- φερῶν ἀλλ᾽ ἐπ᾽ ἐνίων μὲν σχαληνῶν διὸ οὐδὲ πολυχαμ- πῶν. Βούλεται δὲ σχαληνὰ λέγειν ἅπερ παράλλαξιν ἔχει πρὸς ἄλληλα καὶ συμπλοχήν. Μεγάλων μὲν ὅτι ἢ ἁλμυρὶς ἐπιπολάζει" μικρὰ γὰρ ὄντα χαὶ τυπτόμενα τοῖς περιέχουσι μίγνυσθαι ἂν ἐν τῷ παντί + οὐ περιφε- ρῶν δὲ ὅτι τὸ μὲν ἁλμυρὸν τραχὺ τὸ δὲ περιφερὲς λεῖον [οὐ] σχαληνὸν δὲ διὰ τὸ μὴ περιπλάττεσθαι, διὸ ψαφαρὸν εἶναι. (67) Τὸν δὲ ὀριμὺν μικρὸν xal πε- ριφερῇ χαὶ γωνιοειδῇ, σκαληνὸν δὲ οὐχ ἔχειν. " Τὸν μὲν γὰρ δριμὺν πολυγώνιον ποιεῖν τῇ τραχύτητι, dep THEOPHRASTI FRAGMENTUM I. in quibusdam..., omnino vero plus vacui habere. Plum | bum vero, quod minus vacui habeat , equ£biliter com- Τὸν δὲ μόλυδδον ἔλαττον ἔχοντα χενὸν ὁμαλῶς συγχεῖ- positum esse per omne corpus, ideoque gravius quidem sed mollius esse quam ferrum. (63) De gravi et levi, molli et duro πο definivit ; ceterorum vero que in sensus cadunt nullius esse naturam, sed omnia eese afiecim sensus mutati, e quo cogitationem rei existere. Neque cnim calidi neque frigidi naturam subesse, sed figuram mutatam in nobis quoque mutationem efficere. Qued- cunque enim frequens densumque sit, id in quoque valere, quod vero in parvas particulas sit distributum sensu nea percipi. Argumentum ea non esse natura est id, quod non omnibus animalibus eadem apparent , sed quod nobis dulce videtur, idem aliisamarum, aliis acerbum, quibusdam acre, nonnullis vero austerum. Idemque in ceteris sic se habet. (64) Dein nobis ipsis mutari dicit compositionem secundum affectus et etatem, unde patere, a constitutione pendere cogitationem rerum. Generatim ergo sic erisli- mandum esse de rebus in sensus cadentibus. Verum- enimvero, sicut cetera, sic has quoque ad figuras refert. non tamen omnium formas recenset sed pracipue sapo rum colorumque. Horumque accuratius definit sapores, cogitatione eorum ab homine sumta. (65) Saporem acidum igitur figura angulatum esse flexuosumque et parvum fe- nuemque, propter acredinem enim cito et ubique perfandi, cum vero asper sit et angularis contralrere eum et coagere, proptereaque corpus calefacere , quia vacua spatia efficit, maxime enim calefieri, quod plurimum vacui babeat. Dulcem vero compositum esse e figuris rotundis peque nimis parvis, unde eum et corpus omnino diffandere * et absque vi neque celeriter omnia peragere. Ceteros turbare, quod permeans cetera circumagit et liquefacit ; * liquefacta vero et e loco suo ordineque mota in alvum conftuere, han enim aditu facillimam esse quod hic plurimum vacnui adest. i (66) Austerum vero e figuris magnis, multangulis et a rotunditate maxime alienis. Has enim si corpus in- traverint venas obturando cecas reddere et impedire quominus confluxum faciant, unde fieri ut alvum obstria- | gant. Amarum vero € parvis, leevibus rotundisque parti- culis, ea scilicet rotunditate quae flecti patiatur, unde liat ut Jentus viscosusque sit. Salsum vero eum, qui magnis, neque rotundjs constet particulis , sed nonnu- quam etiam scalenis, ideoque non flexuosis. Scalem vero ea dicere vult, qua inter se permutationem habeal οἱ complexum. Magnis igitur, quia salsugo in superficie manct : si enim parva essent, a proximis contusa, tofi corpori miscerentur : non rotundis autem, quia salsum est asperum, rotundum vero leve : [non] scalenum av tem, quia non circum applicatur, quamobrem etiam fria- bile. (67) Acrem vero parvum et rotundum et angulare, sed scalenum non habere. * Acrem enim multangulan formam eflicere asperitate sua, calefacere et diffundere co quod sit parvus et rotundus et angularis. Nam et as- gulare ejusmodi esse. * Eodemque modo ceteras quoque cujusque saporis virtutes proponit, ad figuras relata‘ Omnium autem figurarum nullam integram esse.neque non mixtam aliis, sed in omni sapore plures ( figuras) inesse atque candem habere partem Levis et asperì , δί- 25 “ be 336 γε ὑπαρχούσης αἰτίας. ἴΕτι δὲ τὸ θερμόν τε χαὶ ψυ-- χρὸν ἅπερ ἀρχὰς τιθέασιν εἰχὸς ἔχειν τινὰ φύσιν, εἰ δὲ ταῦτα καὶ τὰ ἄλλα. Νὺν δὲ σχληροῦ μὲν χαὶ μαλα- χοῦ χαὶ βαρέος χαὶ χούφου ποιεῖ τὴν οὐσίαν, ἅπερ οὐχ ἧττον ἔδοξε λέγεσθαι πρὸς ἡμᾶς, θερμοῦ δὲ xal ψυχροῦ καὶ τῶν ἄλλων οὐδενός. Καίτοι τό γε βαρὺ καὶ χοῦφον ὅταν διορίζη τοῖς μεγέθεσιν ἀνάγκη τὰ ἁπλᾶ πάντα τὸν αὐτὸν ἔχειν ὅρον τῆς μορφῆς, ὥστε μιᾶς τινος ἂν ὕλης εἴη καὶ τῆς αὐτῆς φύσεως. (72) ᾿Αλλὰ περὶ μὲν τούτων ἔοιχε συνηχολουθηχέναι τοῖς ποιοῦσιν ὅλως τὸ φρονεῖν χατὰ τὴν ἀλλοίωσιν, ἥπερ ἐστὶν ἀρ-- χαιοτάτη δόξα. Πάντες γὰρ ci παλαιοὶ καὶ οἱ ποιη- ταὶ καὶ σοφοὶ κατὰ τὴν διάθεσιν ἀποδιδόασι τὸ φρονεῖν. ὧν δὲ χυλῶν ἑκάστῳ τὸ σχῆμα ἀποδίδωσι πρὸς τὴν δύναμιν ἀφομοιῶν τὴν ἐν τοῖς πάθεσιν" ὅπερ οὐ μόνον ἐξ ἐχείνων ἀλλὰ xal ἐχ τῶν αἰσθητηρίων ἔδει συμύαί- νεῖν ἄλλως τε χαὶ πάθη τούτων ἐστίν. Οὐ γὰρ πᾶν. τὸ σφαιροειδὲς οὐδὲ τὰ ἄλλα σχήματα τὴν αὐτὴν ἔχει δύναμιν, ὥστε καὶ κατὰ τὸ ὑποχείμενον ἔδει διορίζειν πότερον ἐξ ὁμοίων ἣ ἐξ ἀμφοῖν ἐστί, χαὶ πῶς ἣ τῶν ; αἰσθήσεων ἀλλοίωσις γίνεται, χαὶ πρὸς τούτοις ὁμοίως ἐπὶ πάντων ἀποδοῦναι τῶν διὰ τῆς ἁφῆς χαὶ μὴ μόνον τὰ περὶ γεῦσιν. “AM xal ταῦτα μὲν ἦτοι διαφοράν τινα ἔχει πρὸς τοὺς χυλοὺς ἣν ἔδει διελεῖν, ἣ χαὶ πα- ρεῖται δυνατὸν dv ὁμοίως εἰπεῖν. (73) Τῶν δὲ χρω- μάτων ἁπλᾶ μὲν λέγει τέτταρα. Λευχὸν μὲν οὖν εἶναι τὸ λεῖον. Ὃ γὰρ ἂν μὴ τραχὺ μηδ᾽ ἐπισχιάζῃ μηδὲ δυσδίοδον ἢ τοιοῦτον πᾶν λαμπρὸν εἶναι. Δεῖ δὲ χαὶ εὐθύτρυπα χαὶ διαυγῇ τὰ λαμπρὰ εἶναι. Τὰ μὲν οὖν σχληρὰ τῶν λευχῶν ἐχ τοιούτων σχημάτων συγ- χεῖσθαι οἷον ἣ ἐντὸς πλὰξ τῶν κογχυλίων οὕτω γὰρ ἂν ἄσκια χαὶ εὐαγῇ καὶ εὐθύπορα εἶναι. Τὰ δὲ ψα- θυρὰ χαὶ εὔθρυπτα ἐκ περιφερῶν μὲν λοξῶν δὲ τῇ θέσει πρὸς ἀλληλα" χαὶ τὰς δύο συζεύξεις τὴν τ᾽ ὅλην τάξιν ἔχειν ὅτι μάλιστα ὁμοίαν. Τοιούτων δ᾽ ὄντων ψαθυρὰ μὲν εἶναι διότι χατὰ μικρὸν ἣ σύναψις" εὔθρυπτα δὲ ὅτι ὁμοίως κεῖνται - ἄσχια δὲ διότι λεῖα χαὶ πλατέα" λευχότερα δ᾽ ἄλλα ἄλλων τῷ τὰ σχήματα τὰ εἰρημένα χαὶ ἀχριδέστερα χαὶ ἀμιγέστερα εἶναι καὶ τὴν τάξιν χαὶ τὴν θέσιν ἔχειν μᾶλλον τὴν εἰρημένην. Τὸ μὲν οὖν λευχὸν ἐχ τοιούτων εἶνχι σχημάτων. (74) Τὸ δὲ: μέλαν ἐχ τῶν ἐναντίων ἐχ τραχέων χαὶ σχαληνῶν χαὶ ἀνομοίων - οὕτω γὰρ ἂν σχιάζειν καὶ οὐχ εὐθεῖς εἶναι τοὺς πόρους οὐδ᾽ εὐδιόδους. Ετι δὲ τὰς ἀπορροίας νωθεῖς καὶ ταραχώδεις " διαφέρειν γάρ τι καὶ τὴν ἀπορ- ροὴν τῷ ποιὰν εἶναι πρὸς τὴν φαντασίαν ἣν γίνεσθαι διὰ τὴν ἐναπόληψιν τοῦ ἀέρος ἀλλοίαν. (75) ᾿Ερυθρὸν δ᾽ ἐξ οἵωνπερ τὸ θερμὸν, πλὴν ἐχ μειζόνων. Edy γὰρ al συγχρίσεις ὦσι μείζους ὁμοίων ὄντων τῶν σχη- μάτων μᾶλλον ἐρυθρὸν εἶναι. Σημεῖον δ᾽ ὅτι ἐχ τοιούτων τὸ ἐρυθρόν" ἡμᾶς τε γὰρ θερμαινομένους ἐρυ- θραίνεσθαι χαὶ τὰ ἄλλα τὰ πυρούμενα μέχρις ἂν οὗ ἔχη τὸ τοῦ πυροειδοῦς. ᾿Ερυθρότερα δὲ τὰ ἐχ μεγά- λων ὄντα σχημάτων οἷον τὴν φλόγα καὶ τὸν ἄνθρακα THEOPRASTI FRAGMENTUM I. quoque. Nunc vero duri et moltis atque gravis et levis essentiam proponit, quae non minus ad nos relata dici videbantur, non autem calidi et frigidi nec ullius ejus- modi. Tamen si grave et leve magnitudine definisi, necesse est omnia simplicia eundem terminum forme he- bere, ita ut.uniuscujusdam materize natur:sque ejusden fuerint. (72) Sed his in rebus eos secutus esse videtur, qui cogitationem omnino mutatione fieri statuunt, que est antiquissima opinio. Omnes enim veteres et poeta et sapientes cogitationem pendere a constitutione dixere. Sed saporum cuique figuram tribuit comparando cam cum ea facultate que in affectibus inest, sed ista noe modo ex hac sed etiam e sensorio oporteret componi, presertim cum etiam hujus sint affectus. Non esim omnia rotunda neque cetere figure eandem habent po testatem, ita ut etiam secundum subjectum (sensorium) definire necesse sit, utrum e similibus an utrisque (con- trariis ) constet, et quomodo sensuum mutatio fat, atque preterea pariter omnium causaz edere, qua tac fiunt, non solum eorum que gustum attinent. At vero h:ec quoque cum saporibus comparata differentiam quas- dam habent, quae proponenda erat : aut omissa fortasse est, quum etiam simili modo de fis dici possit. (73) Colorum autem simplices quatuor esse dicit. Al- bum igitur esse id quod leve : omne enim quod nea asperum sit, neque umbram faciat, nec impermeabile, splendidum esse ; oportet vero etiam rectis meatibus per- via et pellucida esse splendida. Solida igitur ex iis, que alba, ex ejusmodi figuris constare, ut pars intera cos charum, sic enim non inumbrata atque lucida rectisque meatibus pervia esse. Friabilia vero et fragilia constare e rotundis particulis sed oblique inter se positis, atque et utramque combinationem et omnem ordinem quan maxime similem esse. Quum vero talia sint, friabilia esse , quia parvis particulis cohereant, fragilia autem, quia equaliter posita sunt , non inumbrata , quia levia e lata. Alia autem aliis magis alba eo quod figuras dictss magis expressas minusque mixtas habent , atque ordinen et situm particularum pradictum servent. Album igitor talibus constare figuris. (74) Nigrum vero e contrariis, el asperis, scalenis et inaequalibus, sic enim umbram facere, neque meatus esse rectos et permeabiles dein effluvia segnia et turbulenta. Etenim qualitatem effluvii quoque differes tiam facere cogitationi, qua a susceplione aliena aeris fiat. (75) Rubrum ex iisdem esse, e quibus calidum, sed e majoribus : si enim concretiones majores sint, figuns sequalibus, rubrum colorem magis apparere. Rubrem autem ex ejusmodi constare argumentum est, quod no calefacti erubescimus et reliqua igni exposita , donec co- lorem ignei accipiant. Magis rubra vero esse que € majusculis figuris constant, ut fiammam carbonesquì lignorum virentium quam aridorum. Atque ferrum etiam 15 20 35 40 45 60 «ἀρχῶν. 998 τάξιν ὡς τὴν αὐτὴν ἔχοντα τῷ μέλανι φαίνεσθαι τοιαῦτα, Καὶ πάλιν ὅσα λευχὰ τῶν τραχέων. Ἔχ μεγάλων γὰρ εἶναι ταῦτα χαὶ τὰς συνδέσεις οὐ περι- φερεῖς ἀλλὰ προχρόσσας" καὶ τῶν σχημάτων τὰς μορ- φὰς μιγνυμένας͵ ὥσπερ " fi ἀνάδασις χαὶ τὰ πρὸ τῶν τειχῶν ἔχει σώματα᾽ τοιοῦτον γὰρ ὃν ἄσχιον εἶναι καὶ οὐ χωλύεσθαι τὸ λαμπρόν. (80) Πρὸς δὲ τούτοις πῶς λέγει καὶ ἐξ ὧν τὸ λευχὸν ἐνίων γίνεσθαι μέλαν, el τεθείησαν οὕτως ὥστ᾽ ἐπισχιάζειν; ὅλως δὲ τοῦ διαφα- νοῦς χαὶ τοῦ λαμπροῦ μᾶλλον ἔοιχε τὴν φύσιν ἢ τοῦ λευχοῦ λέγειν. Τὸ γὰρ εὐδίοπτον εἶναι χαὶ μὴ ἐπαλ- λάττειν τοὺς πόρους τοῦ διαφανοῦς" [ἐπὶ πόσα δὲ λευχὰ τοῦ διαφανοῦς ] ἔτι δὲ τὸ μὲν εὐθεῖς εἶναι τῶν λευκῶν τοὺς πόρους, τῶν δὲ μελάνων ἐπαλλάττειν ὡς εἰσιού- σης τῆς φύσεως ὑπολαθεῖν ἐστίν, δρᾶν δέ φασι διὰ τὴν ἀπορροὴν xal τὴν ἔμφασιν τὴν εἰς τὴν ὄψιν εἰ δὲ τοῦτο ἐστὶ, τί διοίσει τοὺς πόρους χεῖσθαι κατ᾽ ἀλλή- λους ἣ ἐπαλλάττειν; οὐδὲ τὴν ἀπορροὴν ἀπὸ τοῦ χενοῦ πὼς γίνεσθαι ῥάδιον ὑπολαθεῖν " ὥστε λεχτέον τούτου τὴν αἰτίαν. ἤοιχε γὰρ ἀπὸ τοῦ φωτὸς ἣ ἀπὸ ἄλλου τινὸς ποιεῖν τὸ λευχόν. Διὸ xal τὴν παχύτητα τοῦ ἀέρος αἰτιᾶται πρὸς τὸ φαίνεσθαι μέλαν. (81) "Ἔτι δὲ οἷς τὸ μέλαν ἀποδίδωσιν οὐ ῥάδιον καταμαθεῖν" ἢ σχιὰ γὰρ μέλαν τι χαὶ ἐπιπρόσθησίς ἐστι τοῦ λευχοῦ" διὸ πρῶτον τὸ λευχὸν τὴν φύσιν. Ἅμα δὲ οὐ μόνον τὸ ἐπισχιάζειν ἀλλὰ χαὶ τὴν παχύτητα τοῦ ἀέρος χαὶ τῆς εἰσιούσης ἀπορροῆς αἰτιᾶται καὶ τὴν ταραχὴν τοῦ ὀφθαλμοῦ. Πότερον δὲ ταῦτα cupubarver διὰ τὸ μὴ εὐδίοπτον ἣ xal ἄλλως γίνοιτ᾽ ἂν χαὶ ποίῳ τὸ μέλαν οὐ διασαφεῖ, (82) Ἄτοπον δὲ χαὶ τὸ χλωρῶν μὴ ἀπο- δοῦναι μορφὴν ἀλλὰ μόνον ἐχ τοῦ στερεοῦ χαὶ τοῦ χενοῦ ποιεῖν. Κοινὰ γὰρ ταὐτά τε πάντων χαὶ ἐξ ὁποιωνοῦν ἔσται σχημάτων. Χρὴ δ᾽ ὥσπερ xal τοῖς ἄλλοις ἴδιόν τε ποιΐσαι. θρῷ, καθάπερ τὸ μέλαν τῷ λευχῷ, τὴν ἐναντίαν ἔχει μορφήν " εἰ δ᾽ εἴη μὴ ἐναντίον αὐτὸ τοῦτ᾽ ἄν τις θαυ- άσειεν ὅτι τὰς ἀρχὰς οὐχ ἐναντίας ποιεῖ" δοχεῖ γὰ ἐν πᾶσιν οὕτως. Δίάλιστα δ᾽ ἐχρῆν τοῦτο διαχριύοῦν ποῖα τῶν χρωμάτων ἁπλᾶ, καὶ διὰ τί τὰ μὲν σύν- θετα τὰ δὲ ἀσύνθετα" πλείστη γὰρ ἀπορία περὶ τῶν ᾿Αλλὰ τοῦτο μὲν ἴσως χαλεπόν. ᾿Επεὶ χαὶ τῶν χυμῶν εἴ τις δύναιτο τοὺς ἁπλοῦς ἀποδυῦναι μᾶλ- λον &v ὅδε λέγοι. Περὶ δὲ ὀσμῆς προσαφορίζειν παρ- Fix, πλὴν τοσοῦτον ὅτι τὸ λεπτὸν ἀπορρέον ἀπὸ τῶν βαρέων ποιεῖ τὴν ὀὸμήν. Ποῖον δέ τι τὴν φύσιν ὃν ὑπὸ τίνος πάσχει οὐχέτι προσέθηκεν, ὅπερ ἴσως ἦν χυ- ριώτατον. (83) Δημόκριτος μὲν οὖν οὕτως ἔνια πα- ραλείπει. XV. Πλάτων δὲ θερμὸν μὲν εἶναί φησι τὸ διαχρῖ- νον δι’ ὀξύτητα τῶν γωνιῶν ψυχρὸν δὲ ὅταν τῆς ὑγρότητος ἐχχρίνηται τὰ ἐλάττω xal μὲ δυνάμενα εἰσ- ἱέναι τὰ μείζω χύχλῳ περιωθῇ " τῇ γὰρ μάγη τρόμον χαὶ τῷ πάθει ῥῖγος εἶναι ὄνομα. Σχληρὸν δὲ © ἂν ἣ σάρξ ὑπείχη, μαλαχὸν δὲ ὃ ἂν τῇ σαρχὶ. Καὶ πρὸς Καὶ εἰ μὲν ἐναντίον τῷ ἐρυ-᾿ THEOPHRASTI FRAGMENTUM I. tionem enim et positionem, quippe quae eandem habeant quam nigra , talia videri. Itemque multa ex asperis alba videri : hec enim e magnis particulis esse nexusque non circulares sed scalares, et figurarum formas mixtas, ut * * tale enim umbram non facere , neque splendidum sic probiberi. (80) Preeterea vero e quibus et quomodo album interdum fieri nigrum asserit, si quidem illa sic posita fue- rint ut inumbrent? omnino vero pellucidi potius et spice didi naturam magis quamalbi explicare videtur. Nam visui pervium esse atque meatus non alternare proprium est pellucidi; dein meatus albi esse rectos , nigri vero al- ternare, utpote natura intrante, cogitari potest, visum fieri autem aiunt effluvio atque eo ut species in oculum immittantur. Quod si est quid intererit utrum meates sibi oppositi jaceant an alternent? Neque facile intelli- gitur effluvium posse aliquo modo e vacuo fieri ita ut hujus causa afferenda esset. Videtur-enim album aluce vel alia ejusmodi re ducere, ideoque aeris spissitatem arguit cur nigrum appareat. (81) Neque vero quibus nigrum tribuit satis intelligitur : umbra enim nigrum aliquod et obumbratio albi est, que album natura primum est. Simul vero non solum inumbrationem sed etiara spissitatem aeris ἐΐ introeuntis effluvii accusat, atque per- turbationem oculi. Qua utrum accidant quia ἴσης visai minus pervia sunt an alio modo fiat, et quali — non decla- rat. (82) Ineptum vero etiam id quod fiavi non recenseet figuram, sed modo ex solido et inani fieri statuat. Hz enim communia omnium , e quibuscunque constant figv- ris. Sed oportet ut ceteris ita his quoque singulare ali- quid tribuere, et sì contrarium est rubro uti nigrum albo, contrariam habere formam : si vero non cootra- rinm sit, hoc ipsum mirari debeamus, quod principia non contraria esse ponat : sic enim ubique habere vide tur. Potissimum autem enucleandum erat, quinam co- lores simplices sint, et cur alii compositi sint, alii noa : de principalibus enim maxima est dubitatio. Sed hoc forsan diflicile est. Etenim si quis possit docere qui sapores sint simplices is hanc rem magis illustraverit. De odore definire omisit, nisi quod tenue a gravibus ef- fluens odorem efficere dicat, sed que sit ejus natura et a quo afficiatur, quod quidem scitu dignissimum erat, non adjecit. (83) Democritus ergo hoc modo quaedam omisit. XV. Plato vero calidum id esse ait quod acutis angulis discernit : frigidum vero ubi humoris partes minores excer- nentur, majores vero, quum in eorumlocum intrare ne- queant illas circumagant; huic certamini enim tremoris, atque affectui frigoris esse nomen. Durum vero cui caro cedat , molle vero quod cedat cari, et sic omnino inter se - 340 10 15 35 40 45 πῦρ καὶ ὁ ἀὴρ ταῖς εἰς τοὺς οἰκείους τόπους φοραῖς κοῦφα χαὶ ἔστι χαὶ δοχεῖ. Διόπερ οὖχ ἔσται τὸ μὲν ἔλαττον τῶν ὁμογενῶν ἔχον βαρὺ τὸ δὲ πλεῖον χοὔφον' τὸ μὲν γὰρ πῦρ ὅσον ἂν ἦ πλησίον χουφότερον, ἀλλ᾽ ἄνω μὲν τιθεμένου τοῦ πυρὸς ἐφαρμόσουσιν οἵ λύγοι χαὶ og χἀχεῖνος ἐνταῦθα δ᾽ οὐδέτερος. «Ὡσαύτως δὲ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς " ἄνωθεν γὰρ δεῦρο θᾶττον οἰσθήσεται τὸ πλέον. Ὥστε cd, ἁπλῶς f γῆ χαὶ τὸ πῦρ ἐστὶ τὸ μὲν βαρὺ τὸ δὲ xoupov, ἀλλ᾽ Éxdrepo πρὸς τὸν τόπον᾽ οὐδ᾽ ὁμοίως ἐνταῦθα χαὶ τὸ γεῶδες ἀλλ᾽ ἀνάπαλιν. ᾿Ἐνταῦθα μὲν τὸ ἔλαττον, ἐχεῖ δὲ τὸ πλέον ἔχον τῶν ὁμογενῶν χουφότερον. (89) Tata δὲ πάντα συμθαίνει διὰ τὸ μὴ ἁπλῶς περὶ χούφου xal βαρέος ἀλλὰ περὶ τοῦ γεώδους ἀφορίζειν. Τῶν δὲ χυ- λῶν τὰς μὲν φύσεις οὐ λέγει τίς ἕχαστος, εἰ ἄρα tio- σαρες aî πᾶσαι διαφοραὶ, τὰ δὲ πάθη τὰ συμδαίνοντα ἀπ᾽’ αὐτῶν δηλοῖ. Συνάγειν γὰρ τοὺς πόρους τὸ στρυφνὸν ἢ στυπτιχὸν, χαὶ χαθαίρειν τὸ ἁλμυρὸν, ὅπερ πάθος ἐστὶν ἡμἐτερὰν: Ὅμοίως δὲ καὶ τὰ ἄλλα, Ζητοῦμεν δὲ τὴν οὐσίαν μᾶλλον καὶ διὰ τί ταῦτα ὃ ρῶ- σιν" ἐπεὶ τά γε πάθη θεωροῦμεν. (90) ᾿Απορήσειε δ᾽ ἄν τις χαὶ περὶ τῶν ὀσμητῶν εἴ ἐστιν εἴδη" xal γὰρ τοῖς πάθεσι χαὶ ταῖς ἡδοναῖς διαφέρουσιν ὥσπερ οἵ χυλοί. Περὶ δὲ τῆς ὀσμῆς ὅτι ἀπορροή τίς ἐστι καὶ ἀνάπνευ- σις τοῦ ἀέρος σχεδὸν ὁμολογοῦσιν. Τὸ δ᾽ ἀφομοιοῦν καπνῷ χαὶ ὀμίχλη, ταὐτά τε λέγειν οὐχ ἀληθές. Οὐδὲ γὰρ αὐτὸς φαίνεται ποιεῖν. Τὸν μὲν γὰρ ἐξ ὕδατος εἰς ἀέρα, τὴν δ᾽ ὀμίχλην ἐξ ἀέρος εἰς ὕδωρ λέγει μετα- δάλλειν. Καίτοι δοχεῖ γ᾽ ἀνάπαλιν ἔχειν ἐπὶ τῆς bpd- χλης, διὸ καὶ παύεται τὰ ὕδατα γινομένης ὁμίχλης. (91) ᾿Ενδεεστέρως καὶ ὁ τῆς φωνῆς εἴρηται λόγυς" οὔτε Ὑὰρ κοινὸς ὅπασι τοῖς ζώοις ἐστὶν οὔτε τὴν αἰτίαν λέγει τῆς αἰσθήσεως βουλόμενος. ἽΕτι δὲ οὐ τὸν ψύφον καὶ τὴν φωνὴν ἀλλὰ τὴν ἡμετέραν αἴσθησιν ἔοιχεν ἀτο- ρίζειν. Περὶ δὲ χρωμάτων σχεδὸν ὁμοίως ᾿Εμπεδο- χλεῖ λέγει" τὸ γὰρ σύμωετρα ἔχειν μόρια τῇ dl TO τοῖς πόροις ἐναρμόττειν ἐστίν. Ἄτοπον δὲ τὸ μόνην ταύτην ἀποδιδόναι τῶν αἰσθήσεων" ἔτι δὲ τὸ ἁπλῶς τὸ χρῶμα φλόγα λέγειν" τὸ μὲν γὰρ λευχὸν ἔχειν τινὰ ὁμοιότητα, τὸ δὲ μέλαν ἐναντίον ἂν φανείη. Τὴν δὲ τῶν ἄλλων μίξιν τὸ ἀφαιρεῖν ὅλως οὐχ ἐνδέχεται ἀπο- | Ὁ - ’ - Le x Π δοῦναι ταῖς αἰτίαις δεῖταί τινος λόγου καὶ πίστεως. ΠΕΡῚ ΛΙΘΩΝ. I. (1) Τῶν ἐν τῇ γῇ συνισταμένων τὰ μέν ἐστιν ὕδατος, τὰ δὲ γῆς. Ὕδατος μὲν τὰ μεταλλευύμενα χαθάπερ ἄργυρος καὶ χρυσὸς καὶ τἄλλα, γῆς δὲ λίθος τε χαὶ ὅσα λίθων εἴδη περιττότερα, χαὶ εἴ τινες δὴ τῆς γῆς αὐτῆς ἰδιώτεραι φύσεις εἰσὶν ἢ χρώυασιν È λειό- ano ἣ πυχνότησιν ἢ ἄλλη τινὶ δυνάμει. Πεοὶ μὲν Καὶ ἅμα δόξειεν ἂν ὁμοίως ἔχειν ἐπὶ πάντων, | THEOPHRASTI FRAGMENTUM II. ignis autem et aer eo quod in loca propria ferantur levia et esse videntur et sunt. Quare non erit grave id quod minus continet congenerum partium, quod vero plus leve. Ignis enim qui in propinquo est, levius, sed igni in superioribus locis posito et hec et illa ratio conveniet, hic vero neutra. Fademque est ratio terrae : nam e δῦ» periori loco huc citius feretur major copia. Itaque non protinus terra et ignis, illa est grave, hic leve, sed utrumque ratione loci. Neque similiter hic se habet quod terrene nature est, sed contrario modo : hic quei copiam minorem, ibi vero quod majorem continet conge- nerum partium levius est. (89) Hsec omnia eveniunt, quia non simpliciter grave et leve definivit, sed de eo quod terrene nature est. Saporum autem ques sit natura non explicat, num sint quatuor eorum discrimina, std affectus que per illos accidunt declarat : austerum δαὶ stypticum seu adstrictorium contrahere meatua, atque sal- sum purgare, qui sunt nostri affectus. Eademque est ratio ceterorum. Qu&rimus autem magis essentiam, quaque de causa ista efficiant : nam affectus ipsos observando novi- mus. (90) Dubitaveris etiam utrum eorum qua odorata percipiuntur faciat genera qusedam : affectibus enim et voluptate quam faciant differunt, sicut sapores. Atque sic in omnibus facere videtur. Ceterum odoratum esse ef- fluvium quoddam et aerem cum spiritu ductum omnes fere consentiunt : sed eum fumo et nebule w#quiparare, et pro eodem habere, non est vero conveniens. Neque vero ipse id facere videtur : illum enim ex aqua in aerem, nebulam vero ex aere in aquam mutari dicit. Afqui contraria nebule ratio esse videtur : nebula enim apparente pluviz cessant. (9!) Manca etiam sunt, qua de voce disputavit; neque enim omnia animalia tangunî, neque causam sensus reddidit, quanquam voluisse vide tur; porro non sonum atque vocem, sed nostrum sen- sum definire videtur. De coloribus idem fere quod Em- pedocles dicit : quod enim convenientes visui particulas habent idem est quod ille dixit meatibus insinuari. Mi- rum etiam quod hunc unum sensum explicuerit. Dein quod colorem protinus flammam appéliet : album enim similitudinem quandam habet, sed nigrum contrarium esse videtur. Quod vero mixturas ceterorum coloram explicationem sustulerit, quoniam earum causa reddi nullo modo queant, documento aliquo et demonstratione indiget. LIBELLUS DE LAPIDIBUS. I. (1) Forum, qua intra terram consistunt, alia ex aqua sunt, alia e terra : ex aqua genera metallorum ut argen- tum, aurum et cetera, e terra lapis et quascunque genera lapidum exquisitiora et si quae sunt ipsius quoque terre peculiares natura aut colore aut levitate aut denzitate aut alia quadam facultate insignes. De metallis igitur LL) 15 2) 2 40 342 εἰσὶ χαὶ σμικροὶ χαθάπερ ἥ te σμάραγδος χαὶ τὸ σάρ- Giov χαὶ ὃ ἄνθραξ χαὶ ἣ σάπφειρος χαὶ σχεδὸν... λόγον εἰς τὰ σφραγίδια γλυπτῶν. ΟἿ δὲ χαὶ ἐν ἕτέ- ροῖς εὑρίσχονται διαχοπτομένοις. Ὀλίγοι δὲ χαὶ οἵ περὶ τὴν πύρωσιν καὶ καῦσιν, ὁπὲρ ὧν δὴ καὶ πρῶτον ἴσως λεχτέον τίνας χαὶ πόσας ἔχουσι διαφοράς. Il. (9) Κατὰ δὴ τὴν πύρωσιν of μὲν τήχονται χαὶ δέουσιν ὥσπερ οἵ μεταλλευτοί. Ρεῖ γὰρ ἅμα τῷ ἀργύρῳ xal τῷ χαλχῷ χαὶ σιδήρῳ καὶ f λίθος ἣ ἐκ τούτων, εἴτ᾽ οὖν διὰ τὴν ὁγρότητα τῶν ἐνυπαρχόντων εἴτε χαὶ δι᾽ αὐτούς. Ὡσαύτως δὲ χαὶ οἱ πυρομάχοι καὶ οἱ μυλίαι ῥέουσιν οἷς ἐπιτιθέασιν οἱ καίοντες. ΟἹ δὲ χαὶ ὅλως λέγουσι πάντας τήχεσθαι πλὴν τοῦ μαρ- μάρου, τοῦτον δὲ χαταχαίεσθαι χαὶ χονίαν ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι, (10) Δόξειε δ᾽ ἂν οὕτως ἐπὶ πλεῖον εἰρῆσθαι᾽ πολλοὶ γὰρ οἷ ῥηγνύμενοι καὶ διαπηδῶντες ὡς ἀπομα- γόμενοι τὴν πύρωσιν ὥσπερ [οὐδ᾽ | ὃ χέραμο. Ὃ χαὶ xatà λόγον ἐστὶν, οἴτινες ἐξυγρχσμένοι τυγχ άνου-- σιν᾿ τὸ γὰρ τηχτὸν ἔνιχμον εἶναι δεῖ χαὶ ὑγρότητ᾽ ἔχειν πλείω. (11) Φασὶ δὲ χαὶ τῶν ἡλιουμένων τοὺς μὲν ἀναξηραίνεσθαι τελείως ὥστ᾽ ἀχρείους εἶναι μὴ χκαταθρεχθέντας πάλιν χαὶ συνιχμασθέντας τοὺς δὲ χαὶ μαλαχωτέρους χαὶ διαθραύστους μᾶλλον, ΦΦανερὸν δὲ ὡς ἀμφοτέρων μὲν ἐξαιρεῖται τὴν ἡγρότητα, cuu- Galver δὲ τοὺς μὲν πυχνοὺς ἀποξηραινομένους σχλη-- ρύνεσθαι, τοὺς δὲ μανοὺς χαὶ ὧν ἣ σύμφυσις τοιαύτη θραυστοὺς εἶναι καὶ τηκτούς. (12) "Evior δὲ τῶν θραυ- στῶν ἀνθραχοῦνται τῇ χαύσει χαὶ διαμένουσι πλείω ypovov ὥσπερ οἷ περὶ Βίνας ἐν τῷ μετάλλω οὖς ὃ πο- ταμὸς καταφέρει' χαίονται γὰρ ὅταν ἄνθραχες ἐπιτε- θῶσι καὶ μέχρι τούτου ἄχρις ἂν φυσᾷ τις, εἶτ᾽ ἀπομα- ραίνονται χαὶ πάλιν καίονται, διὸ καὶ πολὺν γρόνον ἢ χρῆσις" ἣ δ᾽ ὀσμὴ βαρεῖα σφόδρα xai δυσχερής. (13) Ὃν δὲ καλοῦσι σπῖνον, ὃς ἦν τοῖς ( αὐτοῖς) μετάλλοις, οὗτος διαχοπεὶς χαὶ συντεθεὶς πρὺς ἑαυτὸν ἐν τῷ ἁλίῳ τιθέμενος χαίεται, χαὶ μᾶλλον ἐὰν ἐπιψεχάση χαὶ περιράνη τις. (14) ‘O δὲ λιπαραῖος ἐχφοροῦταί τε τῇ χαύσει χαὶ γίνεται χισσηροειδὴς ὥσθ᾽ ἅμα τήν τε χρόαν μεταῤφάλλειν καὶ τὴν πυχνότητα' μέλας τε γὰρ χαὶ λεὶός ἐστι χαὶ πυχνὸς ἄχαυστος ὦν. L'ivetar δὲ οὗτος ἐν τῇ χισσήρει διειλημμένος ἄλλοθι καὶ ἄλλοθι χαθάπερ ἐν χυττάρῳ χαὶ οὐ συνεχὴς, ὥσπερ χαὶ ἐν Μύήλῳ φασὶ τὴν χίσσηριν ἐν ἄλλῳ τινὶ λίθῳ γίνεσθαι, Καὶ ἐκεῖνος μὲν τούτῳ ὥσπερ ἀντιπεπονθιύς" πλὴν ὃ λίθος οὗτος οὐχ ὅμοιος τῷ λιπαραίῳ. (15) ᾿Ιὐκφοροῦται δὲ χαὶ ὃ ἐν 'Γετράδι τῆς Σιχελίας γινόμενος" τοῦτο δὲ τὸ ywpiov ἐστὶ χατὰ Λιπάραν, ὃ δὲ λίθος ἐν τῇ ἄχρα τῇ Ερινεάδι χαλουμένη πολὺς ὁμοίως τῷ ἐν ἰδίναις χαιόμενος ὁσαὴν ἀφίησιν ἀσφάλτου, τὸ δ᾽ ἐχ τῆς xa- ταχαύσεως ὅμοιον γίνεται γῇ χεκαυμένη. (16) Og δὲ χαλοῦσιν εὐθὺς ἄνθρακας τῶν ὀρυττομόνων διὰ τὴν χρείαν εἰσὶ γεώδεις, ἐχχαίονται δὲ χαὶ πυροῦνται χα- θάπερ oi ἄνθραχες. Εἰσὶ δὲ περί τε τὴν Λιγυστικὴν ὅπου χαὶ τὸ ἤλεχτρον, xat ἐν τῇ λείᾳ βαδιζόντων THEOPHRASTI FRAGMENTUM II. carbunculus ct sapphirus ac fere * qui scalpi possunt et in sigilla adhibentur. Quidam etiam in aliis dissectis reperiuntur. Qui autem uruntur et deflagrant pauci sunt, quorum discrimina quot et qualia sint, primum explicas- dum esse videtur. II. (9) Jam quidam igne colliquefacti fiuunt, ut qui c metallis eruuntur. Fluit enim cum argento, aere ac ferro suus lapis, sive ob humorem eorum qua in eo continentur, sive suapte natura. Item pyromachi et mo- Sunt vero qui omnes liquefieri dicant praster marmor : hoc vero comburi et calcem ex eo fieri. (10) Sed videtur id dictum omnem modum excedere. Plures enim sunt qui frao- gantur atque dissiliant, tanquam repugnantes combus- tioni, ut tegula : neque istud abs re in iis accidit, qui humore fuerint defecti; quod enim liquefieri debet, id ut humidum sit et copiam humoris-majorem habeat necesse est. (11) Feruntur etiam lapides esse qui soli expositi tum exarescunt, ita ut inutiles fiant nisi denuo irrigentur cos- vaporenturque, tum molliores fiunt atque fragiles. Ma- nifestum humorem utrisque a sole auferri; fit autem ita, ut densi exsiccatione condurentur, rari vero et quo- rum concretio est talis fragiles et liquabiles reddantar. (12) Nonnulli e fragilium numero urendo abeunt ia carbones' diutiusque permanent, ut Binis in metallo. quos fluvius defert. Impositis enim carbonibus eatenus deflagrant, quoad afflantur, deinceps emoriuntur, ac rursus accenduntur, ita ut eorum usus per magnum tem- poris spatium continuetur : odor autem teter et gravis. (13) Quem spinum appellant, qui in (iisdem) metallis erat, diffissus ct in cumulum compositus incenditur soli expositus, coque magis si velirroretur vel aqua adspergi- tur. (14) At Liparzeus urendo evinanitur atque pumici &i- milis evadit, quum simal et colorem amittat et densita- tem; prius enim quam ignem experiatur niger, lasvis εἰ densus est. Nascitur hic in pumice hic et illic suis tan- quam alveolis disclusus, nec continuus, quemadmodun in Melo pumicem in alio quodam nasci lapide narrani. Hic igitur illi quasi contrario modo nascitur, nota autem hune Liparaeo non esse similem. (15) Exinanitur etiam is lapis qui circa Tetrada Sicilia» nascitur, quod oppidum Lipara e regione situm est. Frequens est in promontorno Erineade, non secus ac Binensis ustus bituminis odorem spargit : quod autem cremato superest terram exustam refert. (16) Quos vulgo carbones appellant ex iis que propter usum effodiuntur, terrei sunt : incenduntur com- burunturque ut carbones. Reperiuntur in Liguria, ubi et electrum, et in Elide, qua per montem ad Olympiam lares fluunt (cum iis) que superponuntur. 10 15 2 da 35 40 465 344 ρίστη τοῦ χαθ᾽ αὑτὴν μόνον. (24) Καὶ πρὸς τὰ du- ματα ἀγαθὴ, διὸ καὶ τὰ σφραγίδια φοροῦσιν ἐξ αὐτῆς ὥστε βλέπειν" ἔστι δὲ σπανία χαὶ τὸ μέγεθος où με- γάλη, πλὴν εἰ πιστεύειν ταῖς ἀναγραφαῖς δεῖ ὑπὲρ τῶν βασιλέων τῶν αἰγυπτίων ἐχείνοις γάρ φασι χο- αισθῆναί ποτ᾽ ἐν δώροις παρὰ τοῦ Βαδυλωνίων βασι- λέως μῆχος μὲν τετράπηχυν πλάτος δὲ τρίπηχυν. ᾿Ἀναχεῖσθαι δὲ xal ἐν τῷ τοῦ Διὸς ὀδελίσχῳ σμαράγ- δους τέτταρας, μῆχος μὲν τετταράχοντα πηχῶν, εὖ- ρος δὲ τῇ μὲν τέτταρας τῇ δὲ δύο. Ταῦτα μὲν οὖν ὅτι χατὰ τὴν ἐχείνων γραφήν. (25) Τῶν δὲ βαχτρια- γῶν χαλουμένων ὑπὸ πολλῶν ἣ ἐν Τύρῳ μεγίστη. Στήλη γάρ ἐστιν εὐμεγέθης ἐν τῷ τοῦ ‘HpaxAéauc ἱερῷ" εἰ μὴ ἄρα ψευδὴς σμάραγδος, καὶ γὰρ τοιαύτη γίνεταί τις φύσις. Γίνεται δὲ ἐν τοῖς ἐν ἐφιχτῷ χαὶ Ἱνωρίμοις τόποις διτταχοῦ μάλιστα περί τε Κύπρον ἐν τοῖς χαλχορυχείοις χαὶ ἐν τῇ νήσῳ τῇ ἐπιχειμένη Χαλχηδόνι. Καὶ ἰδιωτέρους εὑρίσχουσιν ἐν ταύτη: μεταλλεύεται γὰρ ὥσπερ τἄλλα χαὶ ἣ φύσις κατὰ ῥάδδους ἐποίησεν ἐν Κύπρῳ αὐτὴν χαθ᾽ αὑτὴν πολλάς. (26) Εϑρίσκονται δὲ σπάνιαι μέγεθος ἔχουσαι σφραγί- δος ἀλλ᾽ ἐλάττους af πολλαὶ,, διὸ καὶ πρὸς τὴν χόλλη- σιν αὐτῇ χρῶνται τοῦ χρυσίου" χολλᾷ γὰρ ὥσπερ ἣ «ρυσοχάλλα, Καὶ ἔνιοί γε δὴ καὶ ὑπολαμδάνουσι τὴν αὐτὴν φύσιν εἶναι" καὶ γὰρ τὴν χρόαν παρόμοιαι τυγ- γάνουσιν. Ἀλλ᾽ ἣ μὲν χρυσοχόλλα δαψιλὴς χαὶ ἐν τοῖς χρυσείοις χαὶ ἔτι μᾶλλον ἐν τοῖς χαλκορυχείοις Ciamep ἐν τοῖς περὶ τοὺς " τόπους, (27) δὲ σμά-- ραγδος σπανία χαθάπερ εἴρηται’ δοχεῖ γὰρ ἐκ τῆς ἰάσπιδος γίνεσθαι, ΦΦασὶ γὰρ εὑρεθῆναί ποτε ἐν Κύπρῳ λίθον ἧς τὸ μὲν ἥμισυ σμάραγδος ἦν τὸ ἥμισυ δὲ ἴασπις ὡς οὕπω μεταθδεθληχυίας ἀπὸ τοῦ ὕδατος. "Fou δέ τις αὐτῆς ἐργασία πρὸς τὸ λαμπρόν" ἀργὴ γὰρ οὖσα οὐ λαμπρά. V. (28) Αὕτη te δὴ περιττὴ τῇ δυνάμει χαὶ τὸ λυγγούριον: καὶ γὰρ ἐκ τούτου γλύφεται τὰ σφραγίδια χαὶ ἔστι στερεωτάτη χαθάπερ λίθος" ἕλχει γὰρ ὥσπερ τὸ ἤλεχτρον, οἱ δέ φασιν οὐ μόνον χάρφη καὶ ξύλον (φύλλα ἢ ἀλλὰ καὶ χαλκὸν χαὶ σίδηρον ἐὰν ἡ λεπτὸς, ὥσπερ χαὶ Διοχλῇς ἔλεγεν. Ἔστι δὲ διαφανές τε σφόδρα χαὶ ψυχρόν. Βέλτιον δὲ τὸ τῶν ἀγρίων 7 τὸ τῶν ἡμέρων καὶ τὸ τῶν ἀρρένων ἢ τὸ τῶν θηλειῶν ὡς χαὶ τῆς τροφῆς διαφερούσης, χαὶ τοῦ πονεῖν ἢ μὴ πονεῖν, καὶ τῆς τοῦ σώματος ὅλως φύσεως, ἢ τὸ μὲν ξηρότερον τὸ δ᾽ ὑγρότερον. Εὑρίσχουσι δ᾽ ἀνορύττοντες οἱ ἔμπειροι" χαταχρύπτεται γὰρ χαὶ ἐπαμᾶται γῆν ὅταν οὐρήση. Γίνεται δὲ καὶ χατεργασία τις αὐτοῦ πλείων. (20) ᾿Επεὶ δὲ χαὶ τὸ ἤλεκτρον λίθος, τὸ γὰρ ὀρυχτὸν ὃ περὶ Λιγυστιχὴν, καὶ τούτῳ ἂν fi τοῦ ἕλχειν δύναμις ἀχολουθοίη. Μάλιστα δ᾽ ἐπίδηλος χαὶ φανε-- ρωτάτη ἡ τὸν σίδηρον ἄγουσα, Γ΄ νεται δὲ καὶ αὕτη σπανία χαὶ ὀλιγαχοῦ. Καὶ αὕτη μὲν δὴ συναριθ- μείσθω τὴν δύναμιν ὁμοίαν ἔχειν. σφραγίδια ποιεῖται καὶ ἄλλαι πλείους εἰσὶν, οἷαν ἥ θ᾽ (30) Ἐξ ὧν δὲ τὰ THEOPHRASTI FRAGMENTUM II. (24) Praterea oculis utilis est, quamobrem sigilla [ perspicilla? ] ex eo gestant, qua spectent. Rara autem est h:ec gemma et parvi voluminis, nisi vero fides ba- benda commentariis qui de Egypti regibus scripti sunt : &is enim narrant aliquando muneri ἃ Babyloniorum rege missam longitudine quatuor cubitorum, latitudine trim. Atque in obelisco Jovis quatuor esse smaragdos , qua- draginta cubitorum longitudine, latitudine vero una parte quatuor in altera duorum. Horum igitur fides penes i- lorum commentarios sit. (25) Ex iis, que bactrisas vocantur a multis maxima est Tyri; ἰδὲ enim columm insigni longitudine est in Heraclis tempio, nisi ca est falsa smaragdus : nam tale quoque genus reperitur. Ob- viam fit inter loca accessu facilia et nota pracipue: duo- bus, in Cypri fodinis et in insula Chalcedoni adjacentie : Effodiuntur enim si- cut ceetera ac natura in insula Cypro hunc seorsum per multas venas distributum deposuit. (26) Rarius magni- tudine sigilli occurrunt, sed plerique minores cut, ideoque iis ad auri glutinum utuntur : glutinat enim ut chrysocolla. Ac nonnulli eandem esse naturam putazt, colore enim illi est similis. Sed chrysocolla uberrima reperitur et in aurariis et in erariis magis, ut in fis qua circa * loca sunt. (27) Smaragdus autem rara est, ut diximus : putant quidem eum e iaspide fieri. Narrast enim in Cypro lapidem esse repertum, cujus dimidium smaragdus esset, dimidium iaspis, quasi humore nondum in totum transfigurato. Recipit autem arte nitorem quen- dam : rudis autem minime nitet. in hac magis exquisitos reperiunt. V. (28) Ipse igitur virtute insignis et lyngurium. nam ex hoc quoque scalpuntur sigilla, et durissimum est sicat vulgaris Japis. Attrahit enim ut succinum, neque solum, ut nonnulli affirmant, floccos et ligna sed etiam xs εἰ ferrum, si in parvas particulas discissa sint, inter ques et Diocles. Egregie pellucidum est frigidumque. Pre stat autem quod e feris ei quod e mansuetis, et quod e maribus quam quod e feminis originem duxit, quam εἰ alimentum differat, et laboris ratio et omnino corporis habitus ex quo illud siccius hesc humidior sit. Periti terra effossa reperiunt : animal enim occulit terramque accumulat, simulac urinam emiserit. Est et ejus opero sior quaedam tractatio. (29) Cum vero electrum quoqu? lapis sit, quod enim effoditur in terra Ligustica provenit, huic quoque attrahendi vis pertinere videtur. Maxime vero manifesta est ea qua ferrum attrahit. Sed he 480 que rara est et paucis locis. Atque hac simul enumerata esto eadem facultate praedita. (30) Sunt et 4118 gemma plures, quer in sigillorum usum veniunt , ut qua a vitri 946 Tube χάλαμος ἀπολελιθωμένος. inc σχέψεως. VII. (39) Τῶν δὲ λίθων πολλαί τινες αἱ φύσεις χαὶ τῶν μεταλλευομένων. “Evia γὰῤ ἅμα χρυσὸν ἔχουσι χαὶ ἄργυρον, προφανῇ δὲ μόνον ἄργυρον" βαρύτεραι δὲ αὗται πολὺ χαὶ τῇ δοπῇ xat τῇ ὀσμῇ. Καὶ xvavoc αὐτοφυὴς ἔχων ἐν ἑαυτῷ χρυσοχόλλαν. ὌὌἌλλλη δὲ λίθος ὁμοία τὴν χρόαν τοῖς ἄνθραξι- βάρος δὲ ἔχουσι. (40) Τὸ δὲ ὅλον ἐν τοῖς μετάλλοις πλεῖσται χαὶ ἰδιώτα-- ται φύσεις εὑρίσκονται τῶν τοιούτων, ὧν τὰ μέν εἶσι γἧς καθάπερ ὥχρα καὶ μίλτος, τὰ δὲ οἷον ἄμμου χα- θάπερ χρυσοχόλλα καὶ χύανος, τὰ δὲ χονίας οἷον σαν- δαράχη καὶ ἀρρενιχὸν χαὶ ὅσα ὅμοια τούτοι. Καὶ τῶν μὲν τοιούτων πλείους ἄν τις λάύοι τὰς ἰδιότητας. (61) "ἔνιαι δὲ λίθοι χαὶ τὰς τοιαύτας ἔχουσι δυνάμεις εἷς τὸ μὴ πάσχειν, ὥσπερ εἴπομεν, οἷον τὸ μὴ γλύ- φεσθαι σιδηρίοις ἀλλὰ λίθοις ἑτέροις. “Ὅλως μὲν ἡ κατὰ τὰς ἐργασίας χαὶ τῶν μειζόνων λίθων πολλὴ δια- φορά. Πριστοὶ γὰρ, οἷ δὲ γλυπτοὶ, καθάπερ ἐλέχθη, χαὶ τορνευτοὶ τυγχάνουσι, χαθάπερ χαὶ ἣ μαγνῆτις αὕτη λίθος fi χαὶ ὄψει περιττὸν ἔχουσα, χαὶ ἧς γε δή τινες θαυμάζουσι τὴν ὁμοίωσιν τῷ ἀργύρῳ μηδαμῶς οὔσης συγγενοῦς. (42) Πλείους δ᾽ εἰσὶν οἱ δεχόμενοι πάσας τὰς ἐργασίας. ᾿Επεὶ χαὶ ἐν Σίφνῳ τοιοῦτός τίς ἐστιν ὀρυχτὸς ὡς τρία στάδια ἀπὸ θαλάττης, στρογγύλος χαὶ βωλώδης, xal τορνεύεται xal γλύφε- ται διὰ τὸ μαλαχόν' ὅταν δὲ πυρωθῇ χαὶ ἀπούαφῇ [τῷ] ἐλαίῳ, μέλας τε σφόδρα γίνεται καὶ σχληρός. ΠΟοιοῦσι δ᾽ ἐξ αὐτοῦ σχεύη τὰ ἐπιτράπεζα., (43) Οἱ Ταῦτα μὲν οὖν ἄλ- ᾿ μὲν ( οὖν) τοιοῦτοι πάντες προσδέχονται τὴν τοῦ σιδή- ρου δύναμιν’ ἔνιοι δὲ λίθοις ἄλλοις γλύφονται, σιδή- pote δ᾽ οὐ δύνανται χαθάπερ εἴπομεν. ΟἿ δὲ σιδήροις μὲν dubiutépor δέ' χαὶ εἰσὶν ... παραπλησίως δὲ χάτω ( ἄτοπον }ὴ) τὰ... μὴ τέμνεσθαι ... σιδήρῳ xai- τοι χαὶ στερεὸν ἕτε... ἰσχυρότερα τέμνει, χαὶ σίδηρος λίθου σχληρότερος ὦν. (44) Ἄλτοπον δὲ xdxeivo φαί- νεται διότι i μὲν ἀχόνη χατεσθίει τὸν σίδηρον, ὁ δὲ σίδηρος ταύτην μὲν δύναται διαιρεῖν καὶ ῥυθμίζειν, ἐξ ἧς δὲ αἴ σφραγίδες où. Καὶ πάλιν ὁ λίθος © γλύ- ‘ povar τὰς σφραγίδας ἐχ τούτου ἐστὶν ἐξ οὗπερ αἱ ἀχόναι, ἣ ἐξ ὁμοίου τούτῳ" ἄγεται δὲ ἢ ( ἀρίστη) ἐξ ᾿Αρμενίας. (46) Θαυμαστὴ δὲ φύσις καὶ τῆς βασα- νιζούσης τὸν χρυσόν" Soxet γὰρ δὴ τὴν αὐτὴν ἔχειν τῷ πυρὶ δύναμιν" χαὶ γὰρ ἐχεῖνο δοχιμάζει. Διὸ χαὶ ἀπο- ροῦσί τινες οὐχ ἄγαν οἰχείως ἀποροῦντες. Οὐ γὰρ τὸν αὐτὸν τρόπον δοχιμάζει, ἀλλὰ τὸ μὲν πῦρ τῷ τὰ γρώ- ματα μεταθάλλειν χαὶ ἀλλοιοῦν ὃ δὲ λίθος τῇ παρα- τρίψει" δύναται γὰρ ὡς ἔοιχεν ἐχλαμθάνειν τὴν ἑχά- στου φύσιν. (46) Εὑρῆσθαι δέ φασι νῦν ἀμείνω πολὺ τῆς πρότερον ὥστε μὴ μόνον τὸν ἐχ τῆς καθάρσεως ἀλλὰ xal τὸν χατάχαλχον χρυσὸν χαὶ ἄργυρον γνωρί- ζειν χαὶ πόσον εἷς τὸν στατῆρα μέμιχται. Σημεῖα δ᾽ ἐστὶν αὐτοῖς ἀπὸ τοῦ ἐλαχίστου" ἐλάχιστον δὲ γίνεται χριθὴ, εἶτα χόλλυθος, εἶτα τεταρτημόριον ἢ ἡμιώθο- THEOPHRASTI FRAGMENTUM II. arundo indica. Hssc vero ad aliam pertinent disputatio- nem. VII. (39) Multe varieque sunt lapidum nature in i quoque, qua terra effodiuntur. Quidam enim aurem simul argentumque continent, argentum vero solura con- spicuum : atque hi et pondere et odore graviores sunt. Et cyanus occurrit nativus chrysocollam intus continess. Alius item Japis colore carbonibus similis. Pondus ba- bent. (40) Atque omnino in metallis prurim et singniares id genus reperiuntur nature, quorum alis terre» sunt, ut ochra et minium, ali velut ex arena, ut chrysbcella et cyanus, alia velut calce, ut sandaraca et arsenicum, quaque istis similia. Atque istorum 4126 ejusmodi sunt plures observantur proprietates. (41) Nonnulli lapides etiam ea virtute insignes sunt, ut, quemadmodum dbi- «mus, nihil patiantur, e. g. non scalpantur, ab instre- mentis ferreis, sed ab aliis lapidibus. Omnino autem in opere manuque plurima est majorum etiam lapidam differentia : alii enim serra secantur, alii scalpuntur ut dixi, alii tornantur, uti et lapis ille magnes, ipsa specie quoque singularis, cujus etiam similitudinem cum δι- gento admirantur, cum ei nullo modo cognatus sit (42) Complures sunt qui omnibus modis- operis tractari sinunt. Cujusmodi est etiam in Siphno quidam fossilit tribus circiter stadiis a mari, rotundus instarque giebe, qui et tornari et scalpi patitur ob mollitiem : dein vero idem calefactus oleoque intinctus egregie nigrescit dures citque. Ex eo escaria vasa mensis parant. (43) Ouases hi ferri actionem sentiunt ; nonnulli vero aliis lapidibes scalpuntur, ferramentis vero ut diximus nequeunt. Ahi contra ferro sed hebetiori * * fortiora scindit, et femm (44) Atque illud quoque absonum sane, quod coticula ferrum absumit , ferrum vero hasc dividit atque concinnat, illum vero lapidem e quo sig fiunt, non tangit. Ac rursus lapis quo gemmas sealpunt, ex eo genere est e quo cotes., aut certe simili : afferter ex Armenia. (45) Admiranda quoque est ejus lapids natura, quo aurum probatur : eadem enim esse vi, qu ignis, videtur, nam is quoque probationi inservì. Ideoque quidam questionem moverunt, sed vane. Etenim probatio non eadem fit ratione, sed ille probere videtur immutatione ac alienatione colorum, lapis τᾶν attritu : is enim est, qui possit cujusque naturar arripere. (46) Meliorem nunc multo quam antea inventum est ferunt, ita ut non solum depuratione ortum sed etiam sere mixtum aurum argentumque in eo cognoscatur, quan- tumque stateri sit almixtum. Indicia capiunt a minimo. Minimum vero est granum, deinde collybus, tum quadrass vel semiobolus; quibus agnoscunt, quantum interst durius quam lapis. ς σι 348 δ᾽ εἰς Σινώπην. (62) Ἐν δὲ τῷ μικρῷ μεταλλεύεται xa’ αὗτήν. Εστι δὲ αὐτῆς γένη τρία, ἢ μὲν ἐρυθρὰ σφόδρα, ἣ δὲ ExAeuxoc, ἣ δὲ μέση. 'Γαύτην αὐτάρχη χαλοῦμεν διὰ τὸ μὴ μίγνυσθαι, τὰς δ᾽ ἑτέρας μιγ- νγύουσι. Γίνεται δὲ χαὶ dx τῆς ὥχρας χαταχαιομένης ἀλλὰ χείρων, τὸ δ᾽ εὔρημα Kudtov. Συνεῖδε γὰρ ἐχεῖνος, ὥς φασι, χαταχαυθέντος τινὸς πανδοχείου τὴν coypav ἰδὼν ἡμίκαυστον χαὶ πεφοινιγμένην. (54) Trofeo δ᾽ εἰς τὰς χαμίνους χύτρας χαινὰς περιπλά- σαντες πηλῷ" ὀπτῶσι γὰρ διάπυροι γενόμεναι" ὅσῳ δ᾽ ἂν μᾶλλον πυρωθῶσι, τοσούτῳ μᾶλλον μελαντέραν καὶ ἀνθραχωδεστέραν ποιοῦσι. Μαρτυρεῖ δ᾽ ἣ γένε- σις αὐτή" δόξειε γὰρ ἂν ὑπὸ πυρὸς ἅπαντα ταῦτα με- ταδαλεῖν, εἴπερ ὁμοίαν ἢ παραπλησίαν δεῖ τὴν ἐν- ταῦθα τῇ φυσιχῇ νομίζειν. (56) Ἔστι δὲ, ὥσπερ χαὶ μίλτος ἣ μὲν αὐτόματος ἣ δὲ τεχνιχὴ, χαὶ χύανος ὃ μὲν αὐτοφυὴς È δὲ σχευαστὸς ὥσπερ ἐν Αἰγύπτῳ. ᾿ ένη δὲ χυάνου τρία, ὃ αἰγύπτιος, χαὶ σχύθης, καὶ τρί- τος ὁ χύπριος, Βέλτιστος δ᾽ ὁ αἰγύπτιος εἰς τὰ ἄχρατα λειώματα, ὁ δὲ σχύθης εἷς τὰ ὑδαρέστερα. Σχευαστὸς δ᾽ ὃ αἰγύπτιος. Καὶ οἱ γράφοντες τὰ περὶ τοὺς βασιλεῖς χαὶ τοῦτο γράφουσι, τίς πρῶτος βασιλεὺς ἐποίησε χυτὸν χύανον μιμησάμενος τὸν αὐτοφυῇ, δῶρά τε πέμπεσθαι παρ᾽ ἄλλων τε καὶ ἐκ Φοινίχης φόρον χυάνου, τοῦ μὲν ἀπύρου τοῦ δὲ πε- πυρωμένου. Φασὶ δὲ οἷ τὰ φάρμαχα τρίδοντες τὸν μὲν χύανον ἐξ ἑαυτοῦ ποιεῖν χρώματα τέτταρα, τὸ μὲν πρῶτον ἐχ τῶν λεπτοτάτων λεπτότατον, τὸ δὲ δεύτερον ᾿ dx παχυτάτων μελάντατον. Ταῦτά τε δὴ τέχνῃ γίνεται 40 45 καὶ ἔτι τὸ ψιμύθιον. (56) Τίθεται γὰρ μόλυδδος ὑπὲρ ὄξους ἐν πίθοις ἡλίχον πλίνθος. Ὅταν δὲ λάθη πάχος, λαμθάνει δὲ μάλιστα ἐν ἡμέραις dira, τότ᾽ ἀνοίγου-- σιν, εἶτ᾽ ἀποξύουσιν ὥσπερ εὐρῶτά τινα ἀπ᾽ αὐτοῦ, χαὶ πάλιν, ἕως ἂν χαταναλώσωσι. Τὸ δ᾽ ἀποξυόμενον ἐν τριπτῆρι τρίδουσι χαὶ ἀφηθοῦσιν ἀεὶ, τὸ δ᾽ ἔσχατον ὑψιστάμενόν ἐστι τὸ ψιμύθιον. (57) Παραπλησίως δὲ χαὶ ὃ ἰὸς γίνεται’ χαλχὸς γὰρ ἐρυθρὸς ὑπὲρ τρυγὸς τί-- θεται χαὶ ἀποξύεται τὸ ἐπιγινόμενον αὐτῷ" ἐπιφαί- νεται γὰρ ὃ ἰός. (68) Γίνεται δὲ καὶ χιννάδαρι τὸ μὲν αὐτοφυὲς τὸ δὲ xat' ἐργασίαν. Αὐτοφυὲς μὲν τὸ περὶ ἸΙἸθηρίαν σχληρὸν σφόδρα χαὶ λιθῶδες, καὶ τὸ ἐν Κόλ- yo. Τοῦτο δέ φασιν εἶναι (ἐπὶ ) χρημνῶν ὃ xata-- ὀάλλουσι τοξεύοντες. Τὸ δὲ χατ᾽ ἐργασίαν ὑπὲρ ᾿Εφέσου μικρὸν ἐξ ἑνὸς τόπου μόνον. "ἔστι δ᾽ du- μος ἣν συλλέγουσι λαμπυρίζουσαν καθάπερ ὃ χόχχος" ταύτην δὲ τρίψαντες ὅλως ἐν ἀγγείοις λιθίνοις λειοτά-- τὴν πλύνουσιν ἐν χαλχοῖς [μιχρὸν ἐν χαλοῖς] τὸ δ᾽ ὑφιστάμενον πάλιν λαθόντες πλύνουσι χαὶ τρίδουσιν, ἐν ᾧπέρ ἐστι τὸ τῆς τέχνης" οἵ μὲν γὰρ ἐκ τοῦ ἴσου πολὺ περιποιοῦσιν, οἵ δ᾽ ὀλίγον ἢ οὐθέν: ἀλλὰ πλύσ- pari (τῷ) ἐπάνω χρῶνται ἕν πρὸς ἕν ἀλείφοντες. Γίνεται δὲ τὸ μὲν δφιστάμενον κάτω χιννάδαρι, τὸ δ᾽ ἐπάνω καὶ πλεῖον πλύσμα. (59) Καταδεῖξαι δέ φασι sal εὑρεῖν τὴν ἐργασίαν Καλλίαν τινὰ ᾿Αθηναῖον ἐχ THEOPHRASTI FRAGMENTUM IL devecta. (53) In parvo (Lemno ?) autern ipsum per se effe. ditur. Cujus tria sunt genera , unum cximie rubrum, al- terum pallidum , tertium medium. Hanc propter since- ritatem fortem appellamus; reliquas miscent. Fit etiam ex ochra combusta, sed deterius, quod Cydias invenit. Nam is, incensa, ut aiunt, cauponia taberna animadvertit ochram semiustam atque rubefactam. (54) Ponunt autem ollas novas în caminis luto obtectas, ques quum igne inca luerunt illam torrent. Quo autem magis arserint co megis nigram carbonaceamque reddunt. Testimonio est ipa crigo. Talia enim omnia ignis vi videntur mutata eme, siquidem mutationem hic factam cum naturali comperare licet. (55) Ut minium et sponte sua natum et artificiale est, ita cyanus quoque tum nativus tum factitius, ut in Zegypto. Tria sunt cyani genera, sgyptius, scythica, tertiusque cyprius, optimus est segyptius ad meracisa lomenta, scythicus vero ad dilutiora. Egyptins fectitim est, atque ii qui regum res gestas scripsere hoc queque memorie prodidere quis regum primus fusilem cramm nativum imitando fecerit, atque dono missum cm è aliis tum e Pheenicia tributum cyani, partim vivi, partin ignem experti. Tradunt qui pigmenta terunt cyan εἰ se quatuor colores edere ; primum quidem et tenmissini partibus tenuissimum (candidissimum?), altera € crassissimis nigerrimum. Et hesc igitur arte parantar ei cerussa. (56) Ponunt enim in doliis prumbum magnite- dine laterculi super acetum : ubi id crassitudinem cepe- rit, quod decem maxime diebus fit, aperiunt et deradui ceu situm quendam, idque iterum faciunt donec consu tum sit. Quod derasum est in mortario terunt semper que percolant, quodque postremo subeidit cernasa est. (57) Simile modo fit #®rugo : rubrum es super vis- cea ponitur, ac deraditur quod in ejus superficie fil: apparet enim in eo summo ®rugo. (58) Est et cinnaberis, partim nativa, partim industria parata : nativum, stit Hispania, praedurum et lapideum, et in Colchide : narrast id in preerupta rupe inveniri, sagittisque dejici. Indertra quod paratur pàullum supra Ephesum ex uno tantum loce peti. Arena est splendens, colore cocci, quam collectam et in alucis lapideis quam minutissime tritam in abesis lavant, quodque subsidit repetitum iterum terust & lavant. Heec opera artem requirit : alii enim e parte equi multam reficiunt, alii paullum aut nihil, sed lotura summa utuntur, unum alteri illinentes. Quod imum subidi est cinnabaris, quod majori copia supernatat lotura (59) Invenisse ferunt et ostendisse parationem Calls» quendam Atheniensem in fodinis argentariis, qui aress® Li) τ 9ὅ 40 50 350 παραχρῆμα πρὸς τὴν ypelave ἐὰν (δὲ) μικρὸν πρότερον ταχὺ πήγνυται χαὶ οὐχ ἔστι διελεῖν. Θαυμαστὴ δὲ χαὶ (ἢ) ἰσχύς" ὅτε γὰρ οἵ λίθοι ῥήγνυνται ἣ διαφέρονται ἥ γύψος oùx ἀνίησι, πολλάχις δὲ καὶ τὰ μὲν πέπτωχε καὶ ὑφήρηται, τὰ δ᾽ ἄνω χρεμάμενα μένει συνεχόμενα τῇ χολλήσει, (67) Δύναται δὲ καὶ ὀφαιρουμένη πάλιν xal πάλιν ὀπτᾶσθαι χαὶ γίνεσθαι χρησίμη. Περὶ μὲν οὖν Κύπρον καὶ Φοινίχην εἰς ταῦτα μάλιστα, περ δὲ Ἰταλίαν καὶ εἷς τὸν οἶνον" καὶ of γραφεῖς (εἷς) ἔνια τῶν χατὰ τὴν τέχνην ἔτι δὲ di γναφεῖς ἐμπάτ- τοντες εἰς τὰ ἱμάτια. Διαφέρειν δὲ δοχεῖ καὶ πρὸς ἀπομάγματα πολὺ τῶν ἄλλων, εἰς ὃ χαὶ χρῶνται μᾶλλον χαὶ μάλισθ᾽ of περὶ τὴν “Ελλάδα, γλισχρότητι χαὶ λειό- muti. (68) ‘H μὲν δύναμις ἐν τούτοις καὶ τοιούτοις. δὲ φύσις ἔοιχεν ἀμφότερά πως ἔχειν χαὶ τὰ τῆς χονίας χαὶ τὰ τῆς γῆς, θερμότητα καὶ γλισχρότητα, μᾶλλον δὲ ἕχα- τέραν ὑπερέχουσαν. Ὅτι δ᾽ ἔμπυρος κἀχεῖθεν φανερόν. Ἤδη γάρ τις ναῦς ἱματηγὸς βρεχθέντων ἱματίων ὡς ἐπυρώθησαν συγχατεχαύθη καὶ αὐτή. (60ὴ Καίουσι δὲ χαὶ ἐν Φοινίχη xat ἐν Συρία χαμινεύοντες αὐτήν [καὶ χαίοντες7" χαίουσι δὲ μάλιστα τοὺς μαρμάρους χαὶ ἁπλουστέρους, στερεωτάτους μὲν παρατιθέντες (βόλι- τον, ἕνεχα) τοῦ θᾶττον καίεσθαι χαὶ μᾶλλον. Δοχεῖ γὰρ θερμότατον εἶναι πυρωθὲν xal πλεῖστον χρόνον διαμένει. Ὀπτήσαντες δὲ χόπτουσιν ὥσπερ τὴν χονίαν. Ἐχαούτου δ' ἂν δόξειεν εἶναι φανερὸν ὅτι πυρώδης τις ἣ γένεσις αὐτῆς τὸ ὅλον ἐστίν. ΠΕΡῚ ΠΥ͂ΡΟΣ. {1) Ἡ τοῦ πυρὸς φύσις ἰδιαιτάτας ἔχει δυνάμεις τῶν ἁπλῶν. ᾿Αὴρ μὲν γὰρ χαὶ ὕδωρ καὶ γῇ τὰς εἰς ἀλ- ‘ Anda μόνον ποιοῦνται μεταβολὰς φυσιχὰς, αὐτὸ δὲ αὑτοῦ γεννητιχὸν οὐζὲν, Τὸ δὲ πῦρ γεννᾶν καὶ φθείρειν πέφυχεν αὑτὸ, γεννᾶν μὲν τὸ ἔλαττον τὸ πλέον, φθεί-- ρειν δὲ τὸ πλέον τὸ ἔλαττον. "Et δὲ ai γενέσεις αὐτοῦ αἵ πλεῖσται [χαὶ] οἷον μετὰ βίας" καὶ γὰρ ἢ πληγὴ τῶν στερεῶν ὥσπερ λίθων, ἣ θλίψει καὶ πιλήσει καθάπερ τῶν πυοείων, καὶ ὅσα ἔχει φορὰς ὥσπερ τῶν πυρουμένων χαὶ τηχομένων, ἐχ δ᾽ αὐτοῦ τοῦ ἀέρος ἐν τοῖς νέφεσι συστροφῇ χαὶ θλίψει. Blator γὰρ δὴ af φοραὶ δι’ ὧν δὴ οἵ πρηστῆρες χαὶ χεραυνοὶ γίνονται, Καὶ ὅσους δὴ τρόπους ἄλλους τεθεωρήχαμεν εἴθ᾽ ὑπὲρ γἧς γινομένων εἴτ᾽ ἐπὶ γῆς εἴθ᾽ ὑπὸ γῆς. Αἱ γὰρ πολλαὶ ὁὀόξαιεν. ἂν αὐτῶν μετὰ βίας. (2) Εἰ δ᾽ ἄρα μὴ τοῦτ᾽ ἀλλ᾽ ἐκεῖνό γε φανερὸν ὅτι πλείστας ἔχει γενέσεις, ὧν οὐδεμία τοῖς ἄλλοις ὑπάρχει οὐδ᾽ ὅλως ὃ τρόπος οἷ- χεῖος, ἀλλὰ πάντων ὥσπερ ἐλέχθη φυσιχή τις μεταῤδολὴ χαὶ γένεσις. Διὸ χἀχείνων μὲν οὐθὲν ἐφ᾽ ἡμῖν ποιεῖν, Οὐδὲ γὰρ ὅταν τὸ ὕδωρ ὀρύττωμεν αὐτὸ ποιοῦμεν, ἀλλ᾽ εἰς ἐμφάνειαν ἄγομεν τὸ χαταμεμερισμένον ἀθροιζόμενοι. (3) Τοῦτο δὲ φαίνεται οὐ χαθ᾽ ἕνα μόνον τρόπον ἀλλὰ χατὰ πλείστους. Μεγίστη δὲ αὕτη THEOPHRASTI FRAGMENTUM III. dispesci potest. Mira etiam ejus vis : nam si quando l- pides disrupti hiant, gypsum non remittit, spe vere etiam pars decidit recessitque, pars suspensa manet giu- tinafionis vioculo. (67) Polest autem ejus detractum rades iterum iterumque torreri et usui esse. In Cypro igitur ei Pheenicia ad hec precipue : in Italia etiam ad vin condiendum. Neque pictores in parte artis suse id sperannt. Dein fullones vestibus inspergunt. Presstare etiam ceterìs creditur ad excipiendas formas varias, quem δὰ um artifices maxime in Gracia adhibent, lentore ac lssvilale. (68) Vis igitur ejus in his et hujuscemodi fere spectatar, natura autem qualitates calcis: ust® et terre conjuctas habere videtur, vel potius utramque exsuperantem, ca- lorem dico et lentorem. Natura igness manifestum est argumentum, quod narrant de nave vestibus onerata, que, ubi vestimenta forte madefacta ignem conceperani, una quoque ipsa combusta fuit. (69) Urunt autem gypem et in Pheenicia et in Syria in caminos ipsum construeates. - Urunt autem potissimum marmorosos lapides et omaino durissimos apposito fimo bubulo, quo citius reliusqee urantur. Nam semel incensum omnium calidissizzuz esse opinantur et diutissime durat. Torrefactum -autem ut calcem ustam tundunt; inde perspicuum esse videtu, igneam plane ejus esse naturam. cn Arr LIBELLUS DE IGNE. (1) Ignis natura inter ea qu® simplicia sunt, maxime singularibus preedita est facultatibus. Nam aer, aqua, terr mutuam fantum inter se natur® commutationem exercest, sed nullum eorum se ipsum procreat : ignis autera tabs est natura ut se ipsum et generet et perimat, genere scilicet minor ignis majorem, interimat vero major mi- norem. Beinde generandi ejus plurimi sunt modi quesi violenti. Etenim fit aut solidorum collisu , ut lapidum. aut attritu et compressione, ut igniariorum, quege impetu incitata feruntur atque ita vel inffammanter vel liquantur; ex ipso vero aere in nubibus conglohetiene ei compressione : violenti cnim sunt impetus illi, quibus presters et fulmina prodeunt; et quacunque tandem ali genera videmus et supra terram et in terra et sub terra. (2) Horum fere omnium-ortus non sine violentia videtar esse, aut si minus id quidem apertum est plures este generafionis modos, quorum nullus reliquis cosvesì nec omnino propria ejus ratio , sed omniun uti dizi n- turalis quaedam commufatio et origo est. Ideoque 888 est penes nos quicquam eorum facere : neque coil quum aquam fodimus, eam facimus , sed per partes dit persam colligimus collectamque in apertum prominss - (3) Ignis autem non uno tantum modo lit, sed plurimi 10 ° 15 - δὶς 352 τὸ θερμὸν xal τὸ ψυχρὸν ὥσπερ πάθη τινῶν εἶναι οὐκ ἀρχαὶ καὶ δυνάμεις. Ἅμα δὲ καὶ ἣ τῶν ἁπλῶν λεγο- μένων φύσις μιχτή τις χαὶ ἐνυπάρχουσα ἀλλήλοις. Ὥσπερ γὰρ οὐδὲ τὸ πῦρ ἄνευ ἀέρος ἢ ὑγροῦ τινος καὶ γεώδους εἶναι δυνατὸν οὕτως οὐδὲ τὸ ὑγρὸν ἄνευ πυ- pds οὐδὲ τὴν γῆν ἄνευ ὑγροῦ. Σημεῖον δέ" τὸ μὲν γὰρ πήγνυται διὰ τὴν ἔχθλιψιν, ἢ δ᾽ οὐχ ἂν συμμείνειεν ἀπολιπόντος πάντη χαὶ πάντως τοῦ ὑγροῦ. Διὸ ταῦτα μὲν φαίνεται χοινὰ χαὶ δεόμενα διορισμοῦ πῶς ποτὲ χρὴ τὰ ἁπλᾶ λέγειν. (9) Τὰ δὲ τούτων πρότερα μιχ- θέντα μείζους ἔχει ζητήσεις ὥσπερ εἴπομεν. ᾿Εκεῖνο δ΄ ἐξ ἁπάντων φανερὸν ὡς ἣ τοῦ πυρὸς φύσις ἰδιαιτάτας ἔχει καὶ πλείστας δυνάμεις, καθάπερ ἐν ἀρχῇ τῶν λό- γῶν ἐλέχθη. Καὶ γὰρ αὐτὸ τὸ πολυειδὲς αὐτοῦ χαὶ διειλημμένον ἐν ἅπασι τοῖς τόποις ἰδιότητα μηνύει τῆς φύσεως. Οὐδὲν γὰρ δὴ τῶν ἄλλων οὔθ᾽ οὕτω πολυειδὲς οὔτ᾽ ἀνώμαλον ταῖς δυνάμεσιν οὔτ᾽ αὐτῇ τῇ φύσει διά- φορον οὔτε διῆχον εἰς πάντας χαὶ χαταμεμερισμένον τοὺς τόπους. (10) Αφέντας γοῦν τὰ μείζω χαὶ τὰ πρότερα πειρατέον ὁπὲρ τῶν ἐλαττόνων λέγειν ἀρξαμένους ἀπὸ τῆς γενέσεως ὑφ᾽ αὑτοῦ χαὶ φθορᾶς" [ἣν ὑφ᾽ αὑτοῦ ποιεῖται]. II. Δηπτέον δὲ εἰς ταῦτα τὸ μιχρῷ πρότερον εἴρη- μένον, ὃ χαὶ τῇ αἰσθήσει φανερὸν, ὡς ἐν ὑποχειμένῳ πως ἡ φύσις αὐτοῦ καὶ τὸ ὅλον ἀλλοιουμένῳ χαὶ πά- σχοντι. Τούτου γὰρ τεθέντος εὐοδοίη ἂν καὶ ἣ γένεσις χαὶ ἢ φθορά. Γεννᾷ μὲν γὰρ τῷ ἐπὶ πλεῖον ἀεὶ προϊέναι xaiovxal ἐξομοιούμενον. Συμόαίνει δὲ καὶ ἀπόλειψίν τινα αὐτοῦ γίνεσθαι χαταναλισχομένης τῆς ὑγρότητος τῶν πρότερον πυρουμένων. Φθείρει δὲ ὅταν πλησίον τεθῇ τὸ πλεῖον τὸ ἔλαττον, εἴτε τὴν τροφὴν ἀφαιρού-- μένον εἶτ᾽ οὖν ἐξαεροῦν τὴν ἀρχὴν χαὶ xatauapaivov τῷ ὑπερισχύειν" οὔτε γὰρ ἄνευ ὑγρότητος οὐδὲν χαυστὸν οὔτε ταύτης ἐνυπαρχούσης ἐὰν μὴ ἔχη δύναμιν τὴν ἐργασομένην. (11) Ὁμοίως δὲ καὶ ὑπὸ τῆς πνίξεως σόέσις. Καὶ γὰρ ἐνταῦθα συναϑροισθὲν τῷ μὴ ἀπορ- ρεῖν τὸ θερμὸν ἐχμαραίνει καὶ ξηραίνει τὴν ἀρχὴν 40 45 ὥσπεραν θλίψιν τινὰ ποιοῦσα καὶ ἀποπίεσιν' διὸ xal οὐχ ἀμαθῶς τοὔνομα τὸ χαταπνίγεσθαι τὸ πῦρ᾽ χαὶ γὰρ ὅλως ὁ ἀὴρ πυχνωθεὶς δύναιτ᾽ ἂν τοῦτο δρᾶν χαὶ πυρωθεὶς ἔτι μᾶλλον χαὶ θᾶττον. Διὰ τὰς αὐτὰς δὲ xal παραπλησίας αἰτίας χαὶ ἐν τῷ ἡλίῳ τὸ πῦρ ἧττον χαίεται ἢ ἐν τῇ σχιᾷ xal οἱ λύχνοι φαίνουσιν ἧττον χαιομένου πυρὸς xal ἀποσθέννυνται ὅλως ἐὰν ὑπὲρ τῆς φλογὸς τεθῶσι" χαὶ γὰρ ἐνταῦθα χαταμαραίνει te: χαὶ χωλύει τὴν ἀρχὴν τὸ πλέον. (ι2) ᾿ἈΑντιχειμένως δὲ τούτῳ διὰ τὴν αὐτὴν χαὶ παρομοίαν αἰτίαν τὰ χαιόμενα θᾶττον χαταχαίεται χειμῶνος ἣ θέρους" ἀσθε- νέστερον γὰρ ποιεῖ τὸ πῦρ τὸ θέρος ὥσπερ χαὶ ὁ ἥλιος χαὶ αὐτὸ τὸ πῦρ τὸ φῶς, ὃ δὲ χειμὼν καὶ τὸ τοῦ πέριξ ἀέρος ψυχρὸν ἀθροίζει, συνηθροισμένον δὲ πᾶν ἰσχυρόν" διὸ χαὶ (τὸ) ἐν τοῖς λαμπτῆρσι φῶς ἐπὶ πλεῖον φαίνεται. Ὅλως δὲ συνεστηκυῖα καὶ ἀθρόος ἣ δύναμις ἅπαντος ἰσχυροτέρα χαθάπερ τοῦ βάρους" ὥεπερ γὰρ μεῖζον THEOPHRASTI FRAGMENTUM II. calorem et frigus tanquam affectiones quarundam rerua esse manifestum est, non principia et facultates. Simul vero etiam corporum que vulgo simplicia dicuntur naturam compositam esse ita ut alterum insit alteri. Sicut enim ignis sine aere et humore quodam et terreis particulis esse nequit, ita neque humor sine igne, neque terra sine δ. more. Argumentum est : humor consistit igne expulso, terra vero non coherebit humore omni prorsus deficiente. He ergo queestiones latius patent atque certius defieiri opus est, quonam modo corpora dici oporteat simplicia. (9) Cu autem ante ista mixta sunt, de his ut diximes major est questio. Sed illud profecto perspicuum est ignis naturam singularibus preditam esse plurimisque potestatibus , ut initio disputationis dictum est. Nam εἰ ipse numeros® ejus species et omnibus locis ejus inter- ventus proprietatem nature indicant. Non enim alii quidquam ita specie multiplex, ita varium potestate, ita natura sua dissimile, ita in omnia penetrans et tot divism locis reperias. (10) Missa igitur questione de prima e principali ignis natura, de minoribus disserere conabimer, initiumque faciamus ab ortu et interitu, quem ignis pere ipse habet. II. Hic in considerationem vocandum , quod paullo ante diximus, quodque sensui perspicuum est, naturam ignis quodammodo eam esse ut subjecto cuidam insit, εἰ omnino in mutato aliquo et affecto. Quo posito et οἵας ejus et interitus facilem habebit explicatum. Nam generat dum usque ultra grassando accendit et sibi assimilil. Evenit autem ut etiam defectus ejus fiat, humore conm que prius flagrabant absumto. Interimit autem major tninorem juxta positum, sive alimentum detrabendo sive principium in aerem vertendo et paullatim consumendo, cum robore pravaleat. Neque enim absque humor quidquam deflagratur, neque si suppetat, vis tamen jesta non adsit, que agat. (11) Eodem modo et suffocatiese exstinguitur : tunc enim calor coacervatus, quia eflluere nequit, principium absumit et desiccat quasi elisione et compressione. Proinde non inscite suffocari ig dicitur, nam et densatus acr id efficere potuerit, δ incensus multo magis et celerius. Ob eandem et similem causam et in sole minus flagrat ignis, quam in umbra, et lucerne minus lucent prope ignem ardentem εἰ exstinguuntur omnino supra flammam posite : nam εἰ hic majore vi principium impeditur et clanguescìt. (13, Contra vero ob candem similemve causam incensa cor- pora citius delfagrant hieme quam cestate : sestatis case calor, uti ct solis, ignis vim frangit, sicut et ignis le- men superat, hiemis vero et aeris ambientis frigus οὐ- ligunt; omne autem quod collectum est, validius est. Qua de causa etiam in laternis lumen clarius luce. Omnino collecta et conferta vis quascunque plus habei roboris, ponderis more quod majus redditur. (13) Ejusdest “ 904 μὴ γίγνεσθαι τὴν τοῦ πυρός" χαὶ γὰρ οὕτως ἐχμαραί- νεται χαταναλισχομένου τοῦ ὑγροῦ" μηδ᾽ αὐγὴν, εἴ τις ἄρ᾽ ἐστὶ, συναθροίζεσθαι χαθάπερ πρὸς τοῦ πνιγέος, ἀλλ᾽ ἔχειν δίοδον ἱκανήν, Τὸ δὲ δοχοῦν ὑπεναντίον εἶναι τούτῳ διότι μὴ ἐγχρυφθὲν θᾶττον φθείρεται ἢ ἀφαιρούντων τὴν τέφραν ἃ ὑφαιρούντων οὐκ ἔστιν ὑπεναντίον: διὰ γὰρ τὴν ὀλιγότητα τὴν αὐτῆς οὔτε χωλύειν δύναται τὸν ἀέρα προσπίπτειν οὔτε πάλιν εἷς τὴν ἀπορροὴν ἰέναι τοσαύτην ὥστε ἀμύνεσθαι xal χρατεῖν τοῦ προσπίπτοντος, ὅπερ εἰ γυμνὸν ἣν ἐποίει ἂν μᾶλλον’ ὥστ᾽ εὐλόγως ἀναλίσχεται θᾶττον. III. (20) Φθοραὶ γὰρ πυρὸς πλείους" ἣ μὲν ὥσπερ φυσιχή τις ἐξαναλισχομένου τοῦ ὑγροῦ καὶ ἁπλῶς τοῦ χαυστοῦ᾽ τότε γὰρ ὥσπερ φθίνει χαὶ μαραίνεται. Αἴ δ᾽ ἔξωθεν: ὧν ἕν μέν τι γένος αἱ ὑπὸ τῶν ὁμογενῶν ἃς ὀλίγῳ πρότερον εἴπομεν. Ἄλλλαι δὲ ὑπὸ ψυχροῦ χαὶ ὑγροῦ, μᾶλλον οἰχεῖαι δόξασαι τῶν ὑπὸ τοῦ ὅμο- γενοῦς" τὰ γὰρ ἐναντία φθαρτιχὰ φύσει τῶν ἐναντίων. Διὸ δὲ καὶ ἡ προσπίπτουσα ψυχρότης εἰς τὸ τετεφρω- μένον πῦρ σθέννυσιν. (21) Ἢ δ᾽ ὑγρότης χαὶ θερμὴ καὶ ψυχρὰ οὖσα διαδύεται χαὶ καταφθείρει τὴν ἀρχήν' ἐπεὶ χαὶ ἣ φύσει χαυστὴ χαθάπερ ἣ λιπαρὰ πλείων ἐπιρρέουσα τῆς ἱχανῆς. ἴΕτι τοῦ te φλογώδους * χαὶ ὑπὸ πνεύματος μεγέθους: χαὶ γὰρ οὗτος σθέννυται φθειρόμενος καὶ οὐχ ὥσπερ χατισχυομένης τῇ μείζονι χινήσει ἀλλὰ τρόπον τινὰ χαταφθειρομένης χαὶ ἐνταῦθα τῆς ἀρχῆς. (22) Διὸ καὶ ὅταν ἐπιτεθῇ τι τοῖς λύχνοις ττὸον σῴόέννυνται' χαὶ οὖς γε δὴ νῦν ποιοῦσι τοὺς μαλκοῦς, οἷς ἐπὶ τῶν λύχνων χρῶνται, τὸ ὅλον οὐδὲ aGevvuvtat πλὴν ἐὰν ἔχτοπον ἐπιγένηται πνεῦμα" οὐ γὰρ ἔχον οὐδαμῇ παρείσδυσιν οὐχ ἅπτεται τῆς ἀρχῆς" ἕως δ᾽ ἂν αὕτη μένη καθάπερ ὕδατος πηγὴ μένει χαὶ ἣ φλόξ, (23) Σόέννυται δὲ καὶ ἐάν τις ἀποστεγάσυ, πανταχῇ χαὶ ἐὰν μηδεμίαν ἀναπνοὴν διδῷ " διὸ χαὶ ἐν τῇ τέφρα ἐγχρύπτουσι τοῦτ᾽ εὐλαδούμενοι" χωλυόμενον Ὑὰρ ἀπορρεῖν αὐτὸ ἐν ἑαυτῷ θλίδεται. Καὶ ἐάν τις χαταθλίῤη τοὺς δαλοὺς ἢ τοὺς ἄνθραχας ὥσπερ χαὶ τοὺς λύχνους, ἀποσθέννυσιν" ἐπεὶ χαὶ τὸ ἐν τοῖς μεγά- λοις λύχνοις διὰ τοιαύτην τινὰ αἰτίαν σύέννυται" πα- sù γὰρ ὧν ὃ ἀὴρ χαὶ ἀχίννητος οἷον χαταπιέζει χαὶ θλίζει καθαπερεί τι στερεὸν (δ) οὐ δύναται διαδιάσα- σθαι τὸ πῦρ χενὸν γὰρ δὴ ζήτεϊ πρὸς ὃ xal ἐν ᾧ ἡ φορά. (4) Διὰ τοῦτο di χαὶ τὸν πνιγμὸν ποιεῖ τοῖς ἐργαζομένοις ὃ ἀὴρ ὅτι παχύς τε καὶ ἠρεμῶν' οὐ γὰρ διχδίδωσι τῇ ἐχπνοῦ. Διὸ καὶ τὰ ψυχαγωγεῖα ποιοῦσιν ὅπως λεπτύνηται τῇ χινήσει καὶ ἅμα μεταύάλλων διδῷ χώραν. Ὅτι δὲ ὃ παχὺς δύσπνους φανερὸν μὲν χαὶ ἁπλῶς λεχθὲν, οὐ μὴν ἀλλὰ χαὶ ὀμιγλώδη καὶ θολε- ρώδη διαμαρτυροῦσι" χαὶ τούτων μὲν τοιαύτας ἄν τις ὑπολάθοι τὰς αἰτίας, (25) Ὅτι δὲ ἣ ἀρχὴ φθειρομένη χυριωτάτη πρὸς τὴν σδέσιν χακεῖθεν φανερόν. Tv γὰρ πίτταν χαιομένην τὸ μὲν ὕδωρ οὐ abevvuat, τὸ δ᾽ ἔλαιον σθέννυσιν, ὅτι διαδύεται λεπτότερον ὃν πρὸς τὴν ἀρχὴν" καίτοι μάλιστα εὔκαυστον. ᾿Αλλ᾽ ὅτε ἂν ἀπο- THEOPHRASTI FRAGMENTUM III. exstinguunt, ac ne ignis effluere possit; nam sic quoque contabescit, humore consumto : denique fiamma semina, si qua insunt, non patitur colligi, quemadmodum fit sub vasculo suffocatorio quod pnigeus dicitur, transitum tamen aliquem concedit. Quod autem repugnare videtur ignem obtectum non citius interire, sublato aut subtracto cinere, nihil sane repugnat. Ejus enim ea est paucitas, que aeris appulsum non probibeat : neque rursur ex igni tantum patitur effluere, ut repellat aerem atque superet, quod, si.nudus esset, faceret : unde consenta- neum est citius eum absumi. III. (20) Sunt enim cause, quee ignis interitum adde- cunt, plures : quarum una tanquam naturalis, quum humor et omnino materia combustibilis est absumta, tunc esim quasi emoritur et contabescit. Alias sunt externe : quarm unum genus est earum, quas in cognatis positas esse diximus : quandoquidem contraria suapte natura contra- riis exitiosa sunt. Unde fit ut accedens frigus in ignem cinere obtectum eum exstinguat. (21) Humor autem εἰ calidus et frigidus penetrat ad ipsum principium idque cos ficit : nam etisqui natura cremabilis est, ut pinguis, idem eflicit copiosior affluenz. Atque lucerna flamma inierit quoque flatu vehementiori : nam hic quoque exstinguitar confectus, non ita ut tanquam superetur a motu vebemea- tiori, sed ut quodammodo hic quoque principium confici- tur. (22) Ob eamque causam si quid superponaturlucernit, minus extinguuntur, quasque hodie eereas fabricant lu- cernas, quibus pro laternis utuntur, prorsus non exstin- guuntur, nisi sevus flatus incessat : cum enim aer ingres- sum nullum habeat, attingi principium nequit : quamdia autem hoc maneat veluti aqua fons, flamma etiam perma- net. (23) Exstinguitur etiam, si quis ignem undique coope- riat nulla spiratione relicta : quapropter cinere condunt, id evitantes ; nam si effluere prohibetur se ipse comprimit. Ac si quis tiliones aut prunas comprimat, non secus quim lucerne exstinguuntur, cum etiam in magnis lucernis eadem de causa ignis restinguatur : crassus enim et im motus aer tanquam comprimit et suffocat; est enim que dammodo solidus ita ut ignis perrumpere nequeat, οὐ] natura inane querit quo evagetur et ubi moveatur. (24) Ob camque rem aer operas (in fodinis) suflocal, quod crassus et deses respirationi exitum non concedit. Idcirco igitur spiracula aperiunt, ut motu attenuetur simil et novo semper in decedentis locum allato spatium respi- rantibus fiat. Aerem vero crassum respirationi haud ac- commodatum esse, quanquam vel solo verho perspicuum est, tamen et loca nebulosa et caliginosa ostenduut. Ea rum igitur rerum has fere esse causas existimaveris. (25) Principii vero interitum ad exstinctionem esse effi cacissimam etiam eo monstratur, quod picem ardentem aqua non restinguit , oleum autem cxstinguit, propterea quod oleum aqua tenuius et subtilius ad principium per DE IGNE. λάδη χαὶ θλίδῃ ταύτην ἔσδεσεν, ὥσπερ καὶ τοὺς Miy- νους πλεῖον ἐπιρρέον. Πάλιν δὲ τὸ ὅξος σδεστιχώτερον τοῦ ὕδατος διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν θερμότατον ὃν τῶν λοιπῶν" εἰσδύεται γὰρ μάλιστα χαὶ πλεῖστον ὥστε θιγγάνειν τῆς ἀρχῆς. Οὐ γὰρ ἧ ψυχρὸν σδέννυσι᾽ πάντως τὸ ψυχρὸν, ---- τοῦτο δὲ δῆλον ὅτι χαὶ τὸ ζέον ὕδωρ, --- ἀλλ᾽ fi τὴν ἀρχὴν ἐπιχλείει καὶ χαταλαμθάνει. (26) Συντεθέντα μὲν οὖν ἄμφω, τό θ᾽ ὑγρὸν καὶ τὸ ψυχρὸν, μᾶλλον φθείρει" γίγνεται γὰρ τοῖς ἐναντίοις ὑπὸ τῶν ἐναντίων ἡ φθορά. ξηρόν. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ χωριζόμενον ἑκάτερον φθαρτιχόν. Ὁ μὲν γὰρ ἀὴρ ἧ ψυχρὸς σθέννυσι, τὸ δὲ ὕδωρ ἦ ὑγρόν. Καὶ i μὲν ἐοίχασιν ὥσπερ φυσιχαῖς τισὶ τοῖς ἐναντίοις ὑπὸ τῶν ἐναντίων γιγνό- μεναι, ἧ δ᾽ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ καθαπερεὶ παρὰ φύσιν. Οὐχ ἔστι δὲ παρὰ φύσιν τὸ τὴν ἐλάττω χρατεῖσθαι δύναμιν ὑπὸ τῆς μείζονος. (57) Φθείρει δὲ χαὶ τὰ οἰχείως φθαρτιχὰ ταῖς ὑπερθολαῖς" ἐπεὶ μέχρι γέ του συναύξει Aapbdvovta συμμετρίαν οἷον τὸ μὲν ὑγρὸν αὐτὸ χαιό- μενον τὸ δὲ ψυχρὸν συνθλίθον χαὶ ἰσχυρότερον ποιεῖ. Τὸ di πνεῦμα τῇ χινήσει συνεχχάει χαὶ ζωπυρεῖ. Διὸ καὶ οἷ λύχνοι πλέον ἔλαιον ἀναλίσχουσιν ἐν τοῖς πνεύ- μασι" χαὶ τὰ ξύλα θᾶττον χαταχαίεται σφοδροτέρας καὶ πλείονος τῆς χινήσεως γινομένης, ἡ δὲ μείζων χαὶ ἀσύμμετρος ἀπέσθεσε. (28) Καὶ διὰ τοῦθ᾽ ὁ μὲν λύχνος ἀποσδέννυται φυσώμενος τὰ δὲ ξύλα καὶ αἱ ἄνθραχες ἐχχαίονται " τῷ μὲν γὰριοὐχ ἔστι σύμμετρον πνεῦμα λαθεῖν, ἅμα δὲ χαὶ εὔχαυστον ἔχων τὸ πυρού- μενον οὐ δεῖται τῆς ἔξωθεν πνοῆς. Τό τε γὰρ ἐλλύχ.-- νιον ἅτε μανὸν χαὶ ξηρὸν ἐφέλχεται τὴν δγρότητα χαὶ τὸ ἔλαιον αὐτὸ χαιόμενον. ‘O δ᾽ ἄνθραξ χαὶ τὸ ξύλον οὐ δύναται χαίεσθαι μὴ φυσώμενα διὰ τὸ γεῶδες καὶ στερέον' οἱ γὰρ πόροι πυχνοὶ τῶν τοιούτων πάντων, οὖς διοίγει χαὶ ὁδοποιεῖ τῷ πυρὶ τὸ πνεῦμα, xal ὅσῳ ἂν εἰς πλείω χαὶ ἐλάττω μεμερισμένα προσπίπτη μᾶλλον. (39) Διὰ τοῦτο χαταγνύντες τοὺς ἄνθραχας ἐνίοτε χαὶ προσάγοντες ἀλλήλοις φυσῶσιν. ’Ex μι- κρῶν γὰρ συνιόντων ὥσπερ ναματίων χαὶ $ φλὸξ γί- νεται. Διὸ χαὶ τὰ πυρεῖα τῇ τρίψει τὸ αὐτὸ τοῦτο ποιεῖ. Καὶ τοῖς ξύλοις ὑπεχχαύματα λεπτὰ λαμθά- νοντες φυσῶσι [τοὺς ἄνθραχας]ῆ Kai αὐτὸς δὲ ὃ ἄν- θραξ φνσώμενος μᾶλλον χαὶ θᾶττον ἐχχάεται καθάπερ ἐν τοῖς χαλκείοις. IV. (30) Τοῦτο μὲν οὖν οὖχ ἂν ἀλόγως δόξειε cuv- εργεῖν πνεύματι πνεῦμα, καὶ γὰρ τὸ πῦρ οἷον πνεύ- ματός τις φύσις. ᾿Επεὶ δὲ πλείω χαὶ ἀεὶ διαφέροντα τὰ χαυστὰ χαὶ πυρωτὰ διὰ τοῦτο χαὶ al δυνάμεις αὖ-- τῶν διάφοροι χαὶ οὐχ ἅπερ θάτερον δύναται χαὶ θάτε- ρὸν ποιεῖν, οἷον ὃ ἄνθραξ φωτίζειν ὥσπερ fi φλὸξ, οὐδ᾽ αὔτη χαὶ ὁ λύχνος ὁμοίως οὐδ᾽ ὡσαύτως ἣ τῶν χλωρῶν καὶ αὔων᾽" ἀλλ᾽ ὅσῳ δὴ χαθαρωτέρα τοσούτῳ μᾶλλον, οὐχ ἔχουσα γεῶδες οὐδὲ ὑδατῶδες οὐδὲν αὐτῇ τὸ ἀντι- φράττον, ἐξ ὧν ὁ χαπνὸς καὶ ἣ ἀναθυμίασις. (31) Διὰ ποῦτο γὰρ καὶ ἡ τῶν γλωρδὴν ἐρυθροτέρα φλὸξ ἣ τῶν Τὸ γὰρ πῦρ θερμὸν xal 355 meal, quanquam maxime ad cremandum aptum; verum cum intercepit et oppressit principium , exstinguit, sicut et lucernas ubi copiosius affluit. Rursus acetum ad exstin- guendum magis aptum aqua eandem ob causam, cum sit tamen reliquorum calidissimum : subit enim maxime et summa copia, ita ut principium attingat. Nam quod fri- gidum est non propterea quia frigidum est usquequaque exstinguit, quod perspicitur, quia fervens aqua exstin- guit, sed quia principium obstruit atque comprimit. (26) Proinde ambo conjuncta, humidum et frigidum, ve- bementius perimunt : contraria enim contrariis intereunt , — ignis enim calidus et siccus cst, — sed utrumque etiam | separatum ab altero cxitium afferunt : aer nempe, quia frigidus , aqua, quia humida, exstinguunt. Atque hi qui- dem modi interitus naturales esse videntur, quos contraria afferunt contrariis : quem autem sibi consciscit ipse ignis veluti contra naturam esse; nec tamen est contra naturam, majorem vim a minori superari. (27) Verum illa quoque, que proprie igni cxitiosa sunt, excessu eum perimunt : quadamtenus enim vel augent eum, si moderata sunt; nam humor ardendo, frigus comprimendo vel corrobo- rant, fiatus vero agitatione accendit et vigorem addit. Itaque lucerne per flatum plus olei consumunt et ligna citius cremantur, majore motu accedente : nimis vehe- mens autem et immoderatus exstinguit. (28) Ob hanc rem lucerna exstinguitur flatu, ligna autem et carbones accenduntur : illa enim nec modicum flatum perferre potest, simul vero etiam, quod materiam habet bene cremabilem, afflatu non indiget : ellychnium enim, utpote rarum et siccum, humorem attrabit et oleum ipsum quod flagrat. Carbo autem lignumque ardere nequeunt nisi flatus accedat propterea quod terrena solidaque sunt : densi enim meatus omnium ejusmodi sunt, quos aperit flatus et igni pervios reddit, coque melius in quo minue tiores magisque discretas partes materie accedat. (29) Ergo carbones comminutos plerumque ct sibi admotos afiant : nam et flamma tanquam e parvis coeuntibus ri- vulis nascitur. ]deoque igniaria tritu idem istud faciunt, lignisque minutos fomites et omnia adbibentes affiant; et carbones ipsi afllatu magis citiusque accenduntur, ut in officinis ferrariis. IV. (30) Sic igitur fiatum adjuvari fiatu consentaneum esse videtur, siquidem et ignis flatus habet naturam. Cum vero corpora qua: creari et ignescere possunt, plurima sint eaque satis diversa, propterea facultates quoque earum diverse sunt, neque quod unum idem alterum efficere potest : e. gr. carbo non ita ut flamma lumen repandit , neque flamma pariter ac lucerna , neque bumi- dorum flamma lignorum et siccorum , sed quo purior est, | eo magis id potest, vacua ab omni terrena bumidaque materia, que ei obstruere eamque obccare possit : nam ex his fumus et vapor nascuntur. (31) Idcirco humido- rum lignorum fiamma magis rutila est quam siccorum, 25. ἀπό τε θερμότητος ἔχον τὸ χαυστιχόν, ἐν ξηρῶν, ὅτι πλεῖον ἔχει τὸ τοιοῦτον δι’ οὗ διαφορου- μένη λαμθάνει τὴν χρόαν, ὥσπερ καὶ ὁ ἥλιος ὅταν 1 παχὺς ὃ ἀήρ. Ὁ δ᾽ ἄνθραξ οὐδὲ ποιεῖ φλόγα πλὴν ὀλίγην διὰ τὸ μὴ ἔχειν τὴν ἐξαερουμένην πολλὴν ὑγρό- τητα " πυρουμένη γὰρ αὕτη φλόξ, (32) Οὔσης δὲ τῆς εἰρημένης ἀνωμαλίας εὔλογον ἤδη χαὶ τὸ θερμαίνειν ἔνια μᾶλλον xal θᾶττον τὰ ἧττον θερμὰ, χαθάπερ ἣ τοῦ καλάμου φλὸξ xal τὸ ὕδωρ xal τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἀπὸ τῶν ξύλων καίτοι θερμότατόν γε πῦρ ὅλως τὸ ἀπὸ τῶν στερεωτάτων, ὁ δ᾽ ἄνθραξ ἥχιστα θερμαίνει στερεώτατος ὦν. Καὶ τὴν μὲν τοῦ ἡλίου θερμότητα μελαίνειν τὰ σώματα τὴν δὲ τοῦ πυρὸς μή. (33) Πάν- τῶν δὲ τούτων χαὶ τῶν τοιούτων αἰτιάσαιτ᾽ ἄν τις τὴν + λεπτότητα χαὶ παχύτητα θερμαίνει τε γὰρ τὴν σάρχα χαὶ τὸ ὕδωρ f τῶν χαλάμων τάχιστα διὰ τὴν λεπτό- Tura χαὶ πυχνότητα. Λεπτὴ μὲν γὰρ ὅτι χοῦφος, πυχνὴ δὲ ὅτι συνεχής. Τὸ δὲ λεπτὸν διαδυτιχὸν χαὶ τὸ θερμαίνεσθαι διὰ τὴν συναφὴν χαὶ χατάμιξιν᾽ ἥ τε φλὸξ ὅλως τῶν ἀνθράχων μᾶλλον διαδυτικὴ χαὶ ἅμα πλείων ἣ ἀπορροὴ καὶ ἀθροωτέρα. (34) Τὸ δὲ ὅλον οὐ διὰ τῶν αὐτῶν ἴσως ἑχάτερον θερμαντιχὸν, εἰ δὲ μὴ, οὐχ ὡσαύτως γε ἔχον οὐδ᾽ δμοίως ἑκάτερον, ἀλλ᾽ ἄνθραξ μὲν ὃ στερεώτατος, φλὸξ δὲ ἣ λεπτοτάτη χαὶ πυχνο- τάτη. Θερμαίνει μὲν οὖν ἣ φλὸξ διὰ ταῦτα μᾶλλον ἔνια, κατακαίει δὲ πάλιν οὐχ ὁμοίως ὅτι λεπτοτέρα χαὶ ἀσθενεστέρα τὸ γὰρ ἐν τῷ γεώδει χαὶ στερεῷ πῦρ θερμότατον, οὐχ ἀπορρέον ὁμοίως ἀλλ᾽ ἀποστεγόμενον, (36) Σώματα δὲ στερεὰ χαυστιχώτερα διὰ σχληρότητα πυρωθέντα, χαθάπερ σίδηρος, χαλχὸς, λίθος, ὄστραχον ἃ τῇ φύσει σχεδὸν ψυχρότατα, στέγει γὰρ ἐν αὐτοῖς μάλιστα χαὶ “ Ψ τω " τηρεῖ τὸ θερμὸν, ὥστ᾽ εὐλόγως χαυστιχώτατα τῆς σαρ- κός, “Apa δὲ καὶ ἡ τῆς φλογὸς φορὰ ποιεῖ τινὰ παρ- αλλαγὴν, διὸ καὶ οἱ χινοῦντες ἐν τῇ φλογὶ τὰς χεῖρας ὀξέως οὐ καίονται " θάττων γὰρ f χίνησις τῆς χειρὸς εἶ ’ \ ’ ΟΝ οὖσα καὶ ἅμα μεταλλάττουσα τὰ μέρη χωλύει τὴν χατάχαυσιν " οὐ γὰρ καίει εἰ μὴ ἐπιμένει τῷ αὐτῷ χρόνον. (36) Διὰ τοῦτο χαὶ οἱ ἐν τῷ ἡλίῳ βαδίζοντες ἧττον χαίονται τῶν καθημένων χαὶ οἱ τρέχοντες ἔτι τούτων. Ἅμα δὲ ἴσως τούτοις γε χαὶ ἣ ἀπὸ τῆς χινή- σεως τοῦ ἀέρος γινομένη (ῥίπισις ) ποιεῖ τινὰ χκαταψυ-- 2 A ᾿ Ù x \ “4 Α x ὰ ld TÀ ξιν. ἔχει δὲ καὶ πρὸς τὰς τήξεις χαὶ πρὸς τὰς ἑψή- σεις χαὶ τὰ ἄλλα τοιαῦτα μεγάλας ἕχαστα (πρὸς) τὰ ὑποχείμενα διαφορὰς, οἷον ὅσῳ μαλαχωτέρας θερμότη- ς f x n έ , τος ur σχληρᾶς, ἢ πάλιν ὅσῳ xai σφοδροτέρας χαὶ ἀθροωτέρας: ἀπὸ μὲν γὰρ τῶν μαλαχῶν χαὶ μανῶν μαλαχώτερον τὸ θερμὸν, ἀπὸ δὲ τῶν σχληρῶν καὶ πυχ- νῶν σφοδρότερον. (37) Διὸ χαὶ οἱ ἰχτροὶ τοὺς ἥλους ’ aa Ἂς [4 4 LI ’ 9 Α ’ χαίουσι τῷ ἀχύρῳ μαλαχωτάτη γὰρ ἣ ἀπὸ τούτου θερμότης. Ὁμοίως δὲ χαὶ ἐν ταῖς πυριάσεσι χαὶ τοῖς ἀλείμμασιν ἀπὸ τοιούτων γὰρ ζητοῦσι τὰς θερμότη- τας. Σχεδὸν δὲ καὶ αἵ ἄλλαι τέχναι χατὰ λόγον. Αἷς μὲν οὖν ὥσπερ μάλαξις A τῆξις ἢ χαὶ διάλυσίς τις χατὰ μιχρὸν, τὴν λεπτὴν διώχουσι χαὶ αλαχήν. Αἷς THEOPHRASTI FRAGMENTUM IIT. quia plus vaporis edunt, per quem ista profecto colorem illum accipit, soli similis quum per aerem densum per- lucet. Carbones vero haud multum fiamm® cient, quia parum humoris, continent, qui in aerem converti possit : his enim ignescens est flamma. (32) Cum ergo talis sit inaequalitas, non mirum est quod quedam que minus calida sunt corpora nonnulla magis citiusque calefaciunt, sicuti arundinis flamma et aquam et homines magis quam ligni. Tamen is ignis qui e solidissima exit materie ca- lidissimus est, carbo autem quanquam solidissimus mi- nime calefacit. Neque mirum quod solis calor corpora nigro inficit colore, quod ignis non facit. (33) Harum similiumque rerum causa in tenuitate et crassitudine querenda esse videtur. Arundinis enim fiamma carnet ct aquam citissime calefacit, quia tenuis est et densa: tenuis enim quod levis, densa autem quod continua, Tenue autem facillime penetrat, calorque ex continuata admixtione contingit. Atque fiamma omnino magis pe- netrabilis est quam carbonum ignis, simulque emanatio major fit et confertior. (34) In universum autem fortaa non iisdem causis utrumque vim calefaciendi exercet, saltem non in eodem vel simili habitu, svd solidiasinves quisque carbo, flamma tenuissima et densissima maxime calefacit. His ergo de causis fiamma magis nonnolla calefacit, verum non item comburit, quia scilicet tenuior et imbecillior est. Ille enim ignis qui in solida den- saque materia est calidissimus est, minus tamen effinens, sed coopertus, a calore suo facultatem urendi babens. (35) Solida autem corpora maxime urunt propter duri liem quum ignita sunt, uti ferrum, es, lapis, testa, quorum frigidissima fere natura est; continent enim in se et conservant calorem, ob eamque rem carnem maxime urunt. Sed motio etiam fiamma facit differentiam. proinde qui in flamma manus movent celeriter non unu tur. Manuum enim celerior agitatio , que simul partes singulas permutat prohibet quominus vratur - flamna enim non urit nisi tempus aliquod eidem loco immoretur. (36) Oh candem causam qui sub sole ambulant minus uruntur quam qui sedent, et illis minus etiam qui cur- runt; his autem acris motu facta ventilatio refrigeratio- nem videtur afferre. Magni autem refert et ad liquan- dum οἵ ad coquendum reliquaque ejus generis operi, qualis quaque materia sit, e. gr. quatenus ejus propriss sit calor remissior aut non vehemens ; itemque quatenas fortior et confertior. Nam a materie molli raraque ca- lor erit remissior, a duriori autem ac solida fortior. (37) Itaque medici clavos exurunt palea, quia ab hac calor mitissimus proficiscitur. Eademque ratio est in fomentis et unctionibus : ab ejusmodi enim materia ca- lorem repetunt. Eodemque modo cetere artes, ut cui- que expedit, utuntur : quibus emollitione, liquatione aut distributione in partes minutas opus est, mitem tenuere que calorem requirunt, quibus vero fortius est opes ut DE IGNE. δ᾽ ὥσπερ βιαιοτέρα τις χρῆσις ὥσπερ τῇ γαλχευτιχῇ τὴν σφοδροτάτην. Διὸ χαὶ τοὺς ἄνθραχας τοὺς γεω- δεστάτους χαὶ πυχνοτάτους λαμόανουσι, καὶ ἐνίους γε στιπτοὺς ποιοῦσιν ἕνεκα τῆς ἰσχύος, καὶ ἔτι ταῖς φύ-- σαις χρῶνται" σφοδροτέρα γὰρ οὕτως ἣ θερμότης χαὶ ἀθροωτέρα συνεχχαίοντος τοῦ πνεύματος. (38) Ἔν τούτω δ᾽ οὖν τῷ γένει καὶ ἐκεῖνο τὸ ἀπορούμενον ὅτι $ μὲν ἥλιος μελαίνει τὴν σάρχα, τὸ δὲ πῦρ cò. Συμ- Ealver γὰρ τὴν μὲν τοῦ ἡλίου θερμότητα λεπτὴν οὖσαν nai μαλαχὴν εἰσάγεσθαι χατὰ μιχρὸν εἰς τοὺς πόρους καὶ ὥσπερ ἀναθυμιᾶν χαὶ ἐπιχαίειν τὰ ἐπιπολῆς, διὸ χαὶ ἄλυπος ὥστε ὑπομένειν" τὴν δὲ τοῦ πυρὸς παχντέ- ραν καὶ σφοδροτέραν οὖσαν διαθερμαίνουσαν μᾶλλον παραχρῆμα μὲν ἀνιόντος τοῦ αἵματος ποιεῖν εὔχροιαν, ὕστερον δ᾽ οὐ διαμένειν" οὐ μὴν ἀλλ᾽ ἐάν τις τυύτῳ σφοδρότερον χρήσηται χαὶ χαταχαύση μελαίνει" μέ- λανα γὰρ τὰ πυρίκαυστα χαὶ ὅλως τὰ χαταχαιόμενα. (29) Διὸ χαὶ aî φλυχτίδες ἔχουσιν ἐνιαχοῦ τοιαύτην τινὰ χρόαν ὥσπερ ἀποσδεννυμένου τοῦ πυρὸς χαθάπερ dv τοῖς ἄνθραξιν - οὐδὲν γὰρ μέλαν ἄνευ ὑγρότητος, ἀλλ᾽ ὅταν ἐχχαυθῇ πάντα λευχὰ χαὶ τεφρώδη χαθάπερ καὶ τὰ ὀστᾶ. Τὸ δ' ἐπὶ τοῦ χεράμου λεγόμενον, ὅτι μελαίνει τὸ πῦρ τὴν σάρχα μὴ μελαῖνον, ἣ οὐχ ἀληθὲς ἢ οὐχ ὅμοιον. Μίξει γάρ τινι μελαίνει τὴν dobodov καὶ τὸν χαπνὸν ἀναφέρον τὸν χέραμον ὥσπερ χαὶ τὰ ξύλα xal τοὺς τοίχους" ἐπεὶ καὶ τοὺς ἄνθραχας τρόπον τινὰ παραπλησίως. ᾿Ἐγχαταδύεται γὰρ ὃ χαπνὸς ἀναφέρων πολὺ γεῶδες - ἅμα δὲ χαὶ ἣ ὑγρότης οὐ πᾶσα ἐχχαίεται διὰ τὸ μὴ ἰοῦσθαι. Καὶ διὰ τοῦτο βαρύτε- por τῶν ἄλλων εἰσίν" ἀναφερομέγης γὰρ τῆς τοιαύτης ἀναθυμιάσεως ἕλχεται τῇ πνοῇ χαὶ εἰσδύεται πόρρω. Διὸ χαὶ βαρύνει τὰς χεφαλὰς χαὶ ὅλα τὰ awuata. Γούτων μὲν οὖν ταύτας τὰς αἰτίας ὑποληπτέον. V. (40) Ἐὰν δὲ ὅλως ἐν ἑτερογενέσι τεθῇ τὸ θερ- μὸν οἷον ὑγρῷ καὶ ξηρῷ πλείων ἔτι γίνεται διαφορά" πολλὰ γὰρ οὐ δύναται ποιεῖν ἑχάτερον ὧν θάτερον οὐχ ἀσθενέστερον ἔχειν δοχοῦν τὸ θερμόν οἷον τὸ ὕδωρ ζέον θερμότερον ὃν χατὰ τὴν ἁφὴν οὐχ ἧττον τῆς φλο- γὸς οὐ mixer ταχύ" χαὶ πάλιν τὸ πῦρ οὐ δύναται χατὰ μιχρὸν ἐξάγειν τὸ ὑγρὸν οὐδὲ συνιέναι καὶ παχύνειν ἀλλὰ διὰ τὴν ξηρότητα πυχνοὺς τοὺς πόρους δείχνυσιν ὥσπερ τὰ ὠά. (41) Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ἐάν τι ἄλλο δέ μαλαχῆ, θερμότητι πέττειν ὃ παχύνειν, ἣ δ᾽ δγρότης μαλάττει μιγνυμένη. Διὰ τοῦτο xai ὅταν περίξηρος ὃ ἀὴρ ἧς ἐχχαίει τὰ ὁὀπωριαῖα" χαὶ ὅπου φύσει τοιοῦτος ἀεὶ τοῦτο συμύαίνει πλέον, ἐὰν μὴ τὸ ἔδαφος βονθῇ ξιαρρέον χαὶ τὴν ἰχμάδα παρέχον ἣ δρό- σοι πίπτωσιν- οὕτως ἄμα τροφήν τε λαμύανουσι χαὶ πέψιν. (43) Εἰς μὲν οὖν τὰ τοιαῦτα χρήσιμον [πλὴν] ἐν ὑγρότητι χαὶ μεθ᾽ ὑγρότητος τὸ Bepudv, εἰς δὲ τὰς affare τὸ ὑγρὸν ἀχρεῖον. Αἴτιον δὲ ὅτι τὸ τηχτὸν ὕδατος dv φύσει ξηρᾶς δεῖται θερμότητος εἷς τὴν διά- λυσιν" τὸ γὰρ Suotov ὑπὸ τοῦ ὁμοίου ἀπαθές. Ἅμα δὲ nai f συμμετρία τῶν πόρων ἐναντιοῦται πρὸς τὸ 401 ferrariorum arti, calorem fortissimum adbibent. Proinde carbones quoque omnium maxime densos terrenosque eligunt, nonnullos etiam solidant, quo major vis sit, follesque adhibent : sic enim acrior calor et confertior fit, simul flatu combustionem adjuvante. (38) In quo illa quoque solvitur quesstio, quid sit, quod sol carnem nigro inficiat colore, ignis non inficiat. Nam evenit ut solis calor tenuis et mollis sensim meatus subeat et summa corporis quasi vaporet et adurat; proinde sine doloris sensu sustinetur : ignis vero calor crassior et vehemen- tior, cum fortius calefaciat ,, statim subeunte sanguine ruborem faciat, sed eum cito evanescentem. At si quis eo vehementius utatur, ita ut ustio fiat, nigrun, reddit : nam omnia igne adusta et combusta nigra fiunt. (39) Tdeoque pustulae et adustione interdum ejusmodi sunt colori, tanquam igne exstincto ut in carbonibus. Ni- hil enim absque humore nigrum fit, quo vero exusto omnia alba evadunt et cineritia, quemadmodum et ossa. Quod autem de fictilibus fertur, ea nigrescere igne, car- nem non nigrescere, aut verum non est aut dissimile. Nam admixtione aliqua fuliginis et fumi sursum lati ficti- lia infuscat, quemadmodum et ligna et parietes, imo etiam quodammodo carbones. Insinuat enim se fumus multum terren® materia: -attollens, simul vero etiam humor non omnis- exuritur, quia * quamohrem graviores sunt ceteris, cum enim ejusmodi vapor sursum fertur respiratione attrahitur et porro penetrat : proinde aggra- vat caput totumque corpus. Atque harum rerum istas causas existimare convenit. V. (40) Si vero calor eis insit, que ad diversa rerum genera pertinent, ut humido et sicco , majus inde discri- men exsistit. Altegum enim multa eorum efficere nequit, qua alterum potest, quanquam hoc non imbecilliorem caloris vim habere videtur. Ita aqua fervens, que tactu non minus calida est quam fiamma , &gre corpora liquat : contra ignis humorem paulatim educere nequit, neque cogere et condensare, sed propter siccitatem meatus consolidat et claudit, ut ova. (41) Eodem quoque modo si quid aliud oporteat calore molli concoquere aut con- densare : humor enim admixtus quodammodo emollit. Ideoque, si aer nimis sit siccus, fructus auctunnales exuruntur, ac ubi semper talis est natura, id plerisque evenit, nisi irriguum solum humorem ministrando opi- tuletur, vel rores cadant : sic enim et alimentum ca- pessunt et ad maturitatem perveniunt. (42) Ad ejus- modi opera igitur utilis esthumori insitus vel cum humore conjunctus calor, sed ad liquandum humor non aptus. Causa est quod liquabilia , quia sunt aque® natura , co- lore sicco indigent ut dissolvantur : simile cnim a simili 908 μὴ δέξασθαι" μεγαλομερὲς γάρ. Οὐχ οἷόν τε δὲ ἄνευ τοῦ ὑγροῦ χωρισθὲν εἰσιέναι τὸ θερμόν " ἔτι δὲ ἀσθε- * νέστερον ὥστε διοῖξαι τοὺς πόρους πυχνῶν χαὶ συνεχῶν to ὄντων τῶν ἔξωθεν. Διὰ δὴ τοῦθ᾽ # ξηρὰ θερμότης ἄρ- μόττει πρὸς τὰς τήξεις χαὶ αὐτὴ λαμδανουσά τινα συμμετρίαν el γὰρ πλείων ἐχχαίει" τὰ δὲ καὶ ὅλως χαταχαίει πρὶν εἰς διάλυσιν ἀγαγεῖν. (42) “Eva δὲ τοιαύτης δεῖ θερμότητος ἣ ἐν λεπτοτέρῳ γίνεται τοῦ ὕδατος ὥσπερ τὰ λίνα καὶ οἱ στήμονες οἱ ἑψόμενοι" τῷ γὰρ ἀτμῷ ταῦτα διαθερμαινόμενα λαμθάνει τὴν ἕψη- σιν ἐγκαταμιγνυμένης ἅμα τῆς ixuddoc, ὃ χαὶ χρήσι-- μὸν πρὸς τὴν ἰσχύν. "Evia δὲ xal τῶν βρωτῶν οὕτως ᾿ ἕψεται διαφεύγειν βουλομένων τὸ ὑγρὸν , ὅθεν οὐ xa- 15 20 25 35 4( ee 45 χῶς χεῖται τοὔνομα τὸ πνίγειν,. ’Eqxataxdelova: γὰρ περιπωματίζοντες xal περιπλάττοντες τὸν ἀτμὸν, ὥστε τρίτη τις ἀπόστασις ἀπὸ τοῦ πρώτου αὕτη καὶ γένεσις" τὸ μὲν γὰρ ὑγρὸν ἀπὸ τοῦ ξηροῦ γίνεται θερ- μὸν, τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ ὑγροῦ " πλὴν ἐχεῖνο μὲν μιγνυ- μένου πως τοῦ πυρὸς τοῦτο δὲ ἰδίᾳ ἐχχρινομένου xal ἀπιόντος. VI. (44) Ἧ δὲ δὴ τοῖς ἐαψύχοις σώμασιν ἐνυπά»-- ᾿χουσα θερμότης πλείοσι μιγνυμένη χαὶ τρόπον ἰδιώτεϑον οἱονεὶ ζῶσα χαὶ γόνιμος ἤδη γίνεται τῶν ὁμοίων. "En li , , 9. ἃ Co , LI Y » δὲ προτέρα ταύτης ἣ ἀπὸ τοῦ ἡλίου. Καὶ γὰρ αὕτη , 4 “ x γόνιμος χαὶ ζώων xal φυτῶν, οὐχ ἄμιχτος μὲν οὐσα Cond , ad τῷ ἀέρι μᾶλλον δ᾽ ἐν αὐτῷ τούτῳ γινομένη, συμμε- ed , ’, τρίαν δέ τιν᾽ ἔχουσα τῇ μαλαχότητι καὶ λεπτότητι πρὸς τὸ γεννᾷν οὐχ ὥσπερ ἧ τοῦ πυρὸς σχληρὰ καὶ LÌ , περικαής. Διὸ καὶ τὰ σπέρματα πυρωθέντα μὲν ἀδλαστεῖ, θερμαινόμενα δ᾽ ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαθ᾽ ὕπερ- βολὴν, ---- ἐνίοτε γάρ φασι περὶ Βαδυλῶνα xal ἔτι τοὺς θερμοτέρους τόπους χαὶ πηδᾶν ἐπὶ τῆς ἅλω χαθάπερ τὰ φρυγόμενα, — γεννᾷ χαὶ βλαστάνει, "Tò μὲν οὖν πῦρ ἣ τὸ θερμὸν τηλιχαύτας καὶ τοιαύτας ἔχει διαφο- ρὰς χαὶ καθ᾽ αὑτὸ χαὶ μετ᾽ ἄλλων χαὶ ἐν ἄλλοις μιγνύ- μενον. Ex ταύτης δέ πως τῆς αἰτίας χαὶ ἐκεῖνο λύεται τὸ ἀπόρημα διὰ τί ποτε ἡ μὲν χοιλία τήχει τὰ νομίσματα, τὺ δὲ ὕδωρ ζέον θερμότερον ὃν οὐ τήχει" χαὶ γὰρ ὅλως τὸ ὑγρὸν ὥσπερ ἐλέχθη χωλυτιχὸν τή- ξεως, χαὶ ἅμα διὰ τὴν μαλαχότητα χαὶ μεγαλομέ- perav οὐ δύναται τέμνειν οὐδὲ διοίγειν τοὺς πόρους. € μι] la ’ là Le Α “n , H δ᾽ ἐν τῇ χοιλία θερμότης ξηροτέρα χαὶ γεωδεστέρα διαχρινομένου χαὶ ὑπονοστοῦντος ἀεὶ τοῦ ὑγροῦ πρὸς τὴν χύστιν. (46) Καὶ πάλιν διὰ τί τῶν μὲν ἐν τῷ πυρὶ καταχαιομένων ξηρὸν γίνεται τὸ λείψανον, ὃ δ᾽ ἐν * χύχλῳ λίθος ἐξ οὗ τὰς σοροὺς ποιοῦσι χαὶ ὅπου ἀλ- λοθι τοιοῦτος, ἀφανίζει πάντα χαὶ ἐν ἑαυτῷ τέφραν Co) là Α Δ ’ 3 ποιεῖ, Διαφέρει γὰρ καὶ ἐνταῦθ᾽ $ θερμότης" ὅτι μὲν γὰρ ὃ λίθος ἐργάζεται τῇ θερμότητι χαὶ τῇ φύσει θερ-- x 4 - x f : / 9 “ὖ i μὸς ὧν σημεῖον τὸ γίνεσθαι xoviav ἐξ αὐτοῦ, Τοῦ δὲ θερμοτέρου ἐστὶ τὸ διαιρεῖν τε ταχὺ xal εἰς λεπτά" ταχὺ μὲν γὰρ τὸ θερμότερον χαὶ χινητιχώτερον οἷον È " LÌ I , vs 4 φλόξ, εἰς δὲ αἱκρὰ τὸ λεπτομερέστερον διὰ τὸ πάντη διαδύεσθαι. Τοιοῦτον δὲ τὸ ἐν τῷ λίθῳ θερμόν, THEOPHRASTI FRAGMENTUM MII. non afficitur. Praterea diversa meatuum magnitudo im- pedit, quominus humor recipi possit, cum majusculis constet particulis. Sine humore vero calor separatus in- troire non potest, preterea etiam imbecillior est quam ut aperire meatus queat, si externe pressertim partes dense et continue sint. Has ob causas siccus calor marime commodus ad liquationes, qui quidem ipse modo certo temperatus esse debet : nam si nimius, exurit, quedam vero etiam prorsus concremat prius quam ad solutionem adduxerit. (43) Quaedam vero ejusmodi calorem requirunt, qui tenuiori etiam materie insit quam aqua, ut retia et licia que coquuntur : ea enim vapore concalefacta cocturas accipiunt , humore simul immixto , quod et utile illis ad firmitatem. Nonnulla item ex esculentis sic coquuntur, que humoris expertia esse debent, quare non male ista suffocari dicunt . incladunt enim bene lutato oper- culo vaporem, ut tertia quedam separatio a primo e generatio fiat. Nam humor a sicco incalescit, hoc vero ab humore, nisi quod illud admixto quodammodo igne calefit, hoc vero seorsum, illo excreto et abeunte. VI. (44) Verum calor, qui corporibus animatis inest, plu- ribus admixtus atque peculiari quodam modo, tanquam vivax fit et ad generandum sibi simile idoneus, illo vero prius étiam calor solis. Is enim genitalis et animalium et plantarum est, non absque aere quidem, sed potius in eo ipso agens, sedita temperatus quoad mollitiem et tenuitatem ut generando sit idoneus, neque vero ut calor ignis torrens et exurens. Ideoque semina tosta non ger- minant, sed solis calpri exposita vel vehementiori, — interdum enim in Babylonio agro et calidioribus etiam locis in areis frumenta more tostorum subsilire narrant, (45) Ex hac fere causa illa quoque selvitur quastio, quid sit, quod ventriculus — et germinant et generant. nummos liquare p»ssit, aqua fervens autem , quanquam calidior est, non possit. Etenim omnino, ut diximss, humor liquationem impedit, atque propter mollitiem εἰ particularum suarum magnitudinem dividere et aperire meatus non potest. Contra calor in ventriculo siccus magis et terrene natura proprius est, quia humor secre tus semper abit in vesicam. [(46) Rursum quamobrem eorum, que igne cremantur, reliquize sicce superant : qui autem lapis * eruitur, ex quo loculos faciunt, 4 quibu8 preterea locis deprehenditur, corpora plane coo- Nam bic quoque differt calor : nam lapidem calore suo agere, cum natura sumit et intra se in cineres redigit. sit calidus, argumento est quod ex eo calx fiat. Cal dioris autem est corporis ut et celeriter et in minutas particulas dividat : celeriter enim quod calidum et δ)" lius est ut flamma, in minusculas partes autem quod € particulis pusillis constat, quoniam quoquoversum μέ" DE IGNE. (47) ἘΞπεὶ ποιεῖ γε τοῦτο καὶ ὁ ἀὴρ ὁ ἐγκαταχλειόμενος ἐν ταῖς θήκαις καὶ διαλύει παντ᾽ εἰς τέφραν ἀλλὰ ypo- νιώτερος θερμανθείς. Ἡ δ᾽ ἐν τῷ λίθῳ θερμότης τῆς μὲν τοῦ πυρὸς ἀσθενεστέρα, λεπτοτέρα δὲ, τῆς δὲ τοῦ | ἀέρος τοῦ συγκαταχλειομένου θερμοτέρα, λεπτὴ δὲ ἦτ- τον" ὥστε τοῦ μὲν θᾶττον τοῦ δὲ εἰς λεπτότερα διαιρεῖν gpovubrepov. (48) ᾿Επεὶ δὲ τὸ σωματωδέστερον xal πυχνότερον πυρωθὲν θερμότερον, διὰ τοῦθ᾽ ὅπου παχὺς xal θολερώτατος ὃ ἀὴρ, πάγοι χαὶ καύματα μᾶλλον, ὥστ᾽ ἔνιοι ( τόποι) ψυχρότατοι χαὶ χαυματωδέστατοι " πυρωθεὶς γὰρ ὃ ἀὴρ κατέχων ἐν ἑαντῷ διὰ τὴν παχύ- tuta τὸ θερμὸν ἐχπυροῖ τὸν τόπον. Ὡς ἐπὶ πολὺ δ᾽ οἱ τοιοῦτοι ἄπνοι᾽" ἐὰν δὲ καὶ ἐπιπίπτη πνεῦμα θερμό- τατον ἀέρα προσφέρον καίονται. (49) Διὰ τὴν αὐτὴν δ᾽ αἰτίαν χαὶ τῶν ἑψομένων τὰ παχύτερα θερωότερα καθάπερ τὸ γάλα χαὶ ὅλως τὰ ῥοφήματα τοῦ ὕδατος" καὶ ἐὰν ἐπιδάλης τι ἐπὶ τὸ ὕδωρ θερμαίνεται θᾶττον A ψιλόν" οἷον γὰρ ἀντιφράττει χαὶ χωλύει διατμίζειν ἕξω τὸ θερμὸν ὥσπερ τὰ ἐπιπωματιζόμενα, χαὶ ἅμα δὴ θερμανθὲν ἀντιθερμαίνει. Πᾶν γὰρ tyov πυχνό- τητα δύναται ποιεῖν τοῦτο διὰ τὸ χατέχειν. Ὅλως γὰρ, ὃ πολλάχις λέγεται, τὸ μὲν λεπτὸν καὶ δέον αὐτὸ καὶ μὴ μένον ἔτι δὲ μιχρομερὲς οὐχ ὁμοίως καίει" τὸ δ᾽ ἐναντίως ἔχον τούτῳ διὰ τὸν ἀθροισμὸν καίει μᾶλλον καὶ ἰσχυρότερον γίνεται καὶ χρονιώτερον. VII. (50) Τῆς δὲ φλογὸς λευχότατον ἀεὶ χαὶ καθα- ρώτατον τὸ μέσον, τὸ δὲ χάτω καὶ τὸ ἔσχατον ἐρυθρὰ καὶ μελανοῦντα μᾶλλον. ᾿Εμφαίνεται δὲ τοῦτο μά- λιστα ἐπὶ τῶν λύχνων ὅτι ἀμιγέστατον τοῦτο τῇ ἀνα- θυμιάσει" τὸ μὲν γὰρ πρὸς αὐτῇ τῇ μύξη καὶ τοῖς λύχ- νοις ἅτε ἐπὶ τοῦτο φερομένης τῆς ἀναθυμιάσεως εὐλό- quos μελαίνει μᾶλλον - εἰς δὲ τὸ dxpov οἷον συρροὴ χένεται χαταλήγοντος ἤδη καὶ ἅμα προσεπιλαμθάνον- τὸς τοῦ ἀέρος" ἄνω γὰρ ἣ ἰσχὺς πᾶσα καὶ ἣ φορὰ τῆς φλογός, διὸ χαὶ ὃ χαπνὸς ταύτῃ μάλιστα φέρεται. (51) Τάχα δὲ κἀκεῖνο οὐ χαχῶς εἰ μὴ ἄρα ἀληθέστερον ὡς οὔτε ἦ γίνεται οὕπω ἐστὶν, οὔτε ἧ φθείρεται ὅμοιον ἔτι" χάτωθεν μὲν γὰρ γίνεται ἄνωθεν δὲ φθείρεται ὑπὸ τοῦ ἀέρος, τὸ δὲ μέσον οἷον καθαρὸν χαὶ εἰλιχρινές. Διὸ καὶ ταύτη μὲν διορᾶται τὰ δ᾽ ἄνω χωλύει διά τε τὸ εἷς ὀξὺ συννεύειν καὶ διὰ τὴν χίνησιν. (52) Ἀπο- ρεῖται δὲ τοῦτο διὰ τί τὸ τῆς φλογὸς σχῆμα πυραμοει- δές ἐστι. Καί φησι Δημόκριτος μὲν περιψυχομένων μὲν αὐτοῦ τῶν ἄχρων εἷς μιχρὸν συνάγεσθαι χαὶ τέλος ἀποξύνεοθαι. “Etepor δέ τινες τῶν παλαιῶν ὑπὸ τῆς τοῦ προσπίπτοντος [ ἀέρος χαὶ ] πνεύματος χινήσεως περισχίζεσθαι, --- τό τε γὰρ ἐπάνω τῆς φλογὸς ἀσθε-- νέστερον εἶναι χαὶ ἐν πλείστη κινήσει, — ἀλλ᾽ οὐ πε- ριψύξει [καὶ διὰ τὴν τοῦ προσπίπτοντος πνεύματος | κίνησιν [" εἰ γὰρ τῷ περιψύχειν, τοῖς χάτω δεῖν ὡσαύ- τως γίνεσθαι᾽ οἱ δ᾽ οὐδ᾽ ἕτερον τούτων, εἰ δὲ, μᾶλλον ὑπὸ τῆς χινήσεως ἢ περιψύξεως ἀποξύνεσθαι. (53) Ve- λοία δὲ ὅλως χαὶ τούτοις ἣ τοῦ προσπίπτοντος ἀέρος κίνησις " ὑφ᾽ αὑτοῦ γὰρ χινεῖται τὸ πῦρ χαὶ μᾶλλον 309 netrat : ejusmodi autem est lapidis illius calor. (17) Nam aer quoque inclusus in loculis idem eflicit om- niaque corpora in cineres redigit, sed is longiori tem: poris spatio calefactus. Lapidis istius vero calor imbe- cillior est quidem calore ignis, sed subtilior, magis autem calidus quam aeris calor inclusi, sed minus subtilis, ita ut ille celerius quam ignis, tardius vero quam *aer in minutas particulas corpora εἰν! δῖ. (48) Quoniam \ero materia corpulenta magis densaque ignita calidior fit, propterea ubi aer est crassus et caliginosus ibi et frigora et estus vehementiores eveniunt, quo fit ut tractus qui- dam et frigidissimi et a:stuosissimi sint nam aer semel incensus, continendo in se propter crassitudinem calorem, locum torret. Plerumque vero ejusmodi loca ab omn silent aura : si vero ventus aerem calidissimum affereus accedat, e\uruntur. (49) Eandem ob causam crassiora coquendo calidiora fiunt, ut lac et omnino sorbitiones aqua. Ac si quid tegmenti aqua injicias citius calefit quam nuda : nam id obstruit et foras elabi calorem pro- hibet, tanquam operculum, simulque aqua ipsa calefacta calorem suum communicabit. Quidquid enim densitatem habet calore continendo id efficere potest. Omnino enim, quod ssepius dicimus, subtilior ignis, qui facile diffluit nec loco suo manet, atque particulis minutis constat, minus urit, qui vero contrario modo affectus est ex acer- vatione urit magis , atque vehementior et diuturnior est. VII. (50) Omnis autem fiamma candidissima et puris- sima est media, ima pars autem et summa rubescit ma- gis et nigrescit. In lucerna maxime apparet, quod media minime cum vapore miscetur : quod enim linamento et lucerne proximum est, quippe quo maxime fertur vapor, imaxime nigrescere consentaneum est; in summam vero partem tanquam confluvium fit ignis desinentis, aere si- inul circumcirca id occupante : omnis enim fiamma sur- sum tendit et robur habet, quamobrem fumus quoque co marime fertur. (51) Neque forsan; inscite dictum est, nisi forte verissime , flammam neque ibi jam esse ubi ori- tur, neque ubi exitium habet, sui similem esse : oritur enim infra, exit vero superne aeris ‘vi, media vero pura et sincera est. Ideoque ibi perspici potest, supera autem pars et quia in acumen coit et quia fluctuat, id non per- mittit. (52) Queeritur deinde, quam ob causam figura fiamma pyramidalis sit, Democritusque id eo explicat quod aper ejus refrigeratus alternetur ac denique in acumen exeat. Alii vero veterum motu venti accedentis flam- mam circumcidi putavere, — summam enim fiammam imbecilliorem esse et maxime agitari, — non autem refri- geratione. Nam si refrigeratio esset causa, idem par- tibus inferis arcidere deberet. Alii autem neutram cau- sam esse volunt, certe si sit una, in acumen contrahi agitatione inagis quam refrigeratione. (53) Ridicula vero | prorsus etiam sic opinantibus est impulsio aeris accur- rentis : ignis cnim suopte movetur magisque ciet aerem 15 38 40 45 360 χινεῖ τὸν ἀέρα ἣ ὑπ᾽ ἐχείνω χινεῖται τῷ ὠθεῖν ἐπεὶ χαὶ εὐδίας οὔσης οὐδὲν ἧττον ἢ ὀξύτης τῆς φλογός. Ἔτι δὲ ἄτοπος ὃ περισυρμὸς ὥσπερ χούφων τινῶν χαὶ ἐπιπολαίων ἐπόντων. Χρὴ γὰρ τοῦτο πανταχόθεν δμοίως συμθαίνειν χαὶ πνεύματος ὄντος μείζονος μᾶλ- λον. Νῦν δ᾽ ἐν ταῖς ἀπνοίαις ἀποχορυφοῦται μάλιστα ἡ φλὸξ ἅτε xal οὐ χωλυομένη τῷ πνεύματι ὅπερ δια- χωλύει τὴν ἐπ᾽ ὀρθὸν φορὰν ἀλλὰ περιχλᾷ καὶ μεταρ- ρίπτει. (54) Τοῦτο μὲν οὖν πρὸς τῷ μὴ ἀληθὲς οὐδ᾽ ἄγαν συνετόν. Εἰ δ᾽ ἐν φορᾷ τινὶ καὶ ῥύσει τὸ πῦρ, ἀεὶ δὲ τῶν ῥεόντων εἰς ἔλαττον ἥ ἀποτελεύτησις μὴ Ὑινομένης ἄλλοϑεν ἐπιρροῆς, ἀνάγχαῖον εἷς τὸν πλείω τόπον διατεινόμενον χαὶ τὸ συνεχὲς διατηροῦν ἀποστε- νοῦσθαι μᾶλλον. “Ὥστε τοῦτο ἂν εἴη καὶ τῆς φλογὸς αἴτιον εἰς τὸν σχηματισμόν" ἧ γὰρ ἀρχὴ κάτωθεν ἰσχυροτάτη χαὶ πλείστη, μετὰ δὲ ταῦτα ἐλάττων ἀεὶ χαὶ ἀπολήγουσα ἀσθενεστέρα διασώζουσα δὲ τὸ συνε- χές. (55) Ὃ δῆλον ἐπὶ τῶν ὑδάτων γίνεται ἃ φθίνοι ἂν εἰ μὴ παρεμπίπτοιεν ἔξωθεν ἕτερα ῥεῖθρα. Πολ- λῆς γὰρ οὔσης καὶ ἀθρόας τῆς πηγῆς τὸ ἐγγύτατον πλεῖστον, εἶτα ἔλαττον ἀεὶ χαὶ ἔλαττον, τελευτῶν δ᾽ ὑπεχλείπει " ἐὰν δέ που τόπος ἔγχοιλος ὧν ἣ χαὶ ἄλ- λως ἀνωμαλὴς ἀθροισμὸν ἢ διάχυσιν εἷς πλείω ποιή- cer. Τοῦτο δ᾽ ἐπὶ τοῦ ἀέρος xai τῆς φλογὸς οὐχ ἔστιν" ὃ μὲν γὰρ ὅμαλος, ἣ δὲ φλὸξ καθ᾽ αὑτὴν φέρεται ἀλλ᾽ οὐ διὰ τὴν τῶν τόπων ἔγχλισιν. (6) “Ὅμοιον δὲ xai οὐχ ἧττον ἴσως οἰχεῖον τὸ ἐπὶ τῶν φυτῶν " χαὶ γὰρ τούτων ἢ αὔξησις εἰς λεπτὸν ἀνήχει χαὶ εἰς ὀξὺ τῇ τοῦ θερμοῦ φορᾷ γινομένη μέχρις ὅταν ἀρχὰς ἕτέ- pac ἐν αὑτοῖς λαθόντα ποιήφηται τὴν τῶν ὄζων χαὶ χλάδων ἔχφυσιν. Εἰ δ᾽ ἄρα xal τὸ περιέχον χωλύει τι χαὶ ἀφαιρεῖται χαθάπερ εἰχὸς, οὐχ ἣ χινούμενον ἀλλ᾽ ἢ ψυχρὸν τοῦτο ὁρᾷ. λεῖον δ᾽ ἀφαιρεῖται χαὶ μᾶλλον ἐνισχύει δηλονότι τοῦ ἀσϑενεστέρου καὶ πορ- ρωτέρω διατεινομένου. Καὶ περὶ μὲν τοῦ σχήματος ἱκανῶς εἴρηται. VIII. (57) Φθοραὶ δὲ γίνονται πλείους τοῦ πυρός" πειρατέον δ᾽ εἰς ἑχάστην τούτων ἀνάγειν xatà μέρος οἷον χαὶ τὰ τοιάδε, Διὰ τί (τὰ) τὴν σάρχα χαίοντα τὴν χοιλίαν οὐ καίει οὐδὲ τὰ στόματα ὁμοίως ; διὰ τί δὲ τοὺς λύχνους τινὲς εἷς τὰ στόματα \aubavovteg ἀποσθεννύοντες οὐ καίονται: διὰ τί δὲ τοὺς διαπύρους ὀβελίσκους σφοδροτέρως πιέσαντες ἧττον [où] xatov- ται; διὸ χαὶ οἱ διὰ τοῦ πυρὸς βαδίζοντες πρὸς τοῖς ἄλλοις οἷς παρασκευάζονται χαὶ τοῦτό φασι ὃρᾶν᾽" χαὶ διὰ τί τὰ χαταχαύματα τῷ θερμῷ καθίσταται καὶ χω- λύει φλυχταίνας αἴρεσθαι ; (58) πάντα γὰρ ταῦτα χαὶ εἴ τι τούτοις ὅμοιον εἰς ἐχείνας πίπτει τὰς αἰτίας, εἴς τε τὴν τὸ ἔλαττον ὑπὲ τοῦ πλείονος φθείρεσθαι χαὶ μαραίνεσθαι καὶ εἰς τὸ συνθλίύειν τε xal καταμαραί- veiv τὴν ἀρχήν. Τοῦτο γὰρ ποιεῖ καὶ τὰ στόματα χαὶ ἣ χοιλία χαὶ ἡ πίεσ'ς " οὐχ Ed γὰμ ἀπορρεῖν, μὴ ἀπορρέον δὲ ἧττον χαίει " τούτῳ γὰρ ἢ δύναμις ἐπεὶ χαὶ θλίβοντες οὗτοι χαὶ μεταθάλλοντες τοὺς ἄνθραχας THEOPHRASTI FRAGMENTUM lil. “quam hujus impulsu agitatur, nasa et colo sereno nilulo secius fiamma in acumen exit. Dein illa quoque distractio aliena est quasi levium particularum in superficie versan- tium : id enim ab omni parte aequo modo evenire oportet, idque eo magis quo acrior sit ventus. Nunc vero fiamma maxime in apicem contrahitur ubi venti silent, quippe nullo flatu turbetur, qui cam recte adscendere probibere, atque infringere et jactare soleat. (54) Heec igitur opinio, praterquam quod non vera, ne satis quidem meditata est. Si autem ignis natura fert semper agitari et fiuere, omnia vero que fluunt semper in minus desinunt, nisi aliunde affluentibus augmentum accedat, necessario fit ut longius porrectum continuitatemque servans, sensim angustior evadat. Ea igitur figure fiamme fuerit caosa: principium enim in parte infera validissimum maximam- que, dein semper minuitur atque desinens imbecillior est, continuitatem servans. (55) Quod quidem manifestam est in aquis : [180 enim evanescerent, nisi intervenirent aliunde flumina. Ut enim aqua e fonte uberiore et copioso proveniunt, ita proxima maxime abundant, deia sensim minuitur. Si vero in locum cavum ‘devenist et inequalem, in eo aut colligitar aut in plures partes dif- funditur. Id vero in aerem et flammam non cadit. Ile enim aqualis est, fiamma autem ipsa sua vi movetur, non vero propter locorum inclinationem. (56) Simile nec Ininus fortasse propria est plantarum conditio : nam bis quoque incrementum in partes graciles sursum desi- nit atque in acutos apices caloris impetu fertur, donec novis principiis intus conceptis nodorum et ramorum ag- nationem moliantur. Si quid autem ambiens aer inter- pellat aut detrahat, ut est probabile , non quod agitatus sed quod frigidus est id facit. Plus vero detrabit majo- remque exercet vim in iis que imbecilliores sunt « in nimiam longitudinem accreverunt. Hasc de figura flamnme satis sint. VII. (57) Multiplex autem cum sit ignis interitus, ad unumquemque singula referre conabimur, ut ista : cur, que carnem, non item ventriculum urunt ? cur lucernas ἰδ os inditas nonnulli exstinguunt nec uruntur ? cur qui cas- dentia verucula fortius premunt minus uruntur? Nam qui per ignem incedunt, prater alia qua parant istud Et cur partes adusta calore reficiuntur probibenturque pustulas attollere ? (58) Hac quoque facere pradicant. enim omnia et similia ad illas causas sunt referenda, una quod minor copia a majori perimitur et contabescit, alteram quod principium comprimitur et suffocatur. Idem enim cflicit et os et ventriculus et pressio ; scilicet quod eMuere ignis prohibetur, non effluens autem minus urit, nam in eo posita est ejus vis, quandoquidem et prestigia- tores illi pressione et mutandis carbonibus eorum vim res ro 25 40 45 . ἀναφέρει χαὶ ἀνωθεῖ πορρωτέρω. 362 οὐχ ἔστι θερμότης διὰ τοῦθ᾽ ἢ xovia καίει μᾶλλον ἣ χαὶ ἁπλῶς ὕδατος ἐπιχεομένου " ἔστι γὰρ ὕλη τῷ ἐγχα- ταλελειμμένῳ πυρὶ ὥσπερ ἐλλύχνιον" χαὶ οὐθ᾽ ἣ παλαιὰ σφόδρα οὔθ᾽ ἣ λεία ἀλλ᾽ ἣ ἀρτίχαυστος xal βωλοειδής" τῆς μὲν γὰρ ὃ χρόνος ἐξήρηται διὰ τὴν ἀναπνοὴν, fi δὲ μιχρομερὴς ἄγαν ὀλίγον ἔχει" μικρὸν δὲ ὃν τὸ πῦρ ἀσθενές. (66) ΓἜοιχε δὲ xal τὸ περὶ τὴν γύψον τὴν φοινικιχὴν τοιοῦτον εἶναι" φασὶ γὰρ χεχαυμένην κάνα» φυρωμένην καίειν. Οὐδὲν γὰρ διαφέρει σύμφυτον χαὶ ἐπαχτὸν ἔξωθεν ἔχειν τὸ θερμόν. ᾿Εμφαίνει δέ πως χαὶ τὸ νίτρον τὸ χεχαυμένον ἐν τῷ ὀρύττεσθαι τὴν τοιαύτην δύναμιν’ ὅταν γὰρ ὕδωρ μιχρὸν ἐπιχυθῇ διαθερμαίνει χαὶ αἴσθησιν ἐμποιεῖ χατὰ τὴν ἁφήν. ᾿Δεὶ δὲ δεῖ συμμετρίας τινὸς εἷς ἅπαντα τὰ τοιαῦτα πρὸς τὸ χρατεῖσθαι. (67) Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ὃ οἶνος ὃ χεόμενος ἐπὶ τὴν φλόγα χαθάπερ τοῖς σπένδουσιν ἐχλάμπει, χαὶ ἣ θάλαττα ὅταν ἀποσθδεννύωσιν, ἐὰν δ᾽ ἔλαττον 7 χαὶ τὸ ὕδωρ " συστελλόμενον γὰρ καὶ ἄθροι-- σθὲν ἰσχυρότερον. ᾿Εν δὲ τῇ πίττη τῇ χαιομένη μᾶλλον ὅτι σφοδροτέρα χαὶ πλείων ἣ φλὸξ ὥστε χαὶ ἐχπηδᾷν καὶ χαταχαίειν τὰς οἰχίας" διαχρίνεται γὰρ τὸ ἐμπῖπτον χρατηθὲν χαὶ ἐχφλογοῦται. XI. (68) ψόφος δὲ γίνεται πυρουμένου διὰ τὸ μάχε- σθαι τὸ θερμὸν χαὶ τὸ ὑγρὸν, ὅπερ συμδαίνει χατὰ τὴν aiar ἀὴρ γάρ. τις ὃ ψορῶν χατὰ τὴν ἐναπόληψιν καὶ ἐνταῦθα χαὶ ἐχεῖ. ᾿Γαῦτα δὲ xal ἐπὶ τῶν λύγνων ἐστὶν δρᾶν ὅταν ὕδωρ ἔχη τὸ ἔλαιον: τὸ γὰρ ὕδωρ σθέννυσι. Καὶ τὰ φύλλα δὲ τὰ τῆς δάφνης χαὶ τοῦ κιττοῦ χαὶ τὰ ἄλλα τὰ τοιαῦτα πηδᾷ διὰ πυχνότητα χαὶ διὰ τὸ ἔχειν πολὺ τὸ ὑγρόν" ἐξαεροῦται γὰρ πολὺ χαὶ οὐ δίεισι τῇ πυχνότητι, διὸ καὶ ὁ ψόφος. (69) Ὡσαύτως δὲ χαὶ τὰ ξύλα χαόμενα τὰ μὲν ῥήγνυται καὶ πηδᾷ τὰ δὲ συνεχῆ ποιεῖ τινὰ ψόφον. Καλοῦσι δὲ οἱ μὲν γελᾶν τὸν “Ἥφαιστον οἵ δ᾽ ἀπειλεῖν" ἀεὶ γὰρ καὶ ἐνταῦθα διαιρουμένου τοῦ ὑγροῦ χαὶ ἀθρόου φερομένου μετὰ βίας δὃτὲ μὲν ῥῆξις γίνεται χαὶ πήδησις, δτὲ δὲ συνεχὴς ψόφος χαὶ φλόγωσις. Ὃ χαὶ αὐτὸ ποιεῖ τρόπον τινὰ τὸ πῦρ [ὥσπερ] ἐν φρέατι πνεύματος ὄντος ἅτε πυρουμένου. XII. (70) Ὃ δὲ καπνὸς ἧττον λυπεῖ ὅταν ἐν τῷ αὐτῷ Upi. Διὸ καὶ οἱ ἐν τοῖς σπηλαίοις πολιορχούμενοι τῷ χαπνῷ πῦρ ἐὰν ἔγωσιν οὐδὲν πάσχουσι" σόέννυσι γὰρ τὸ ἐν τῷ καπνῷ θερμὸν τὸ πῦρ. ᾿Επεὶ πέφυχε τὸ πλεῖον τὸ ἔλαττον μαραίνειν, σύεννυμένου δὲ οθεί- ρεται καὶ ὃ χαπνός. Διὸ χαὶ 6 ἥλιος ὥσπερ τὸ πῦ βοηθεῖ πρὸς τὸ μὴ χαπνίζεσθαι. "Toy δ᾽ ἐν ἐφιχτῷ χαὶ προσπίπτοντα ἐχπυροῖ, Διὰ τοῦτο χαὶ οἱ ἐγγὺς τοῦ πυρὸς ἧττον ἐνοχλοῦνται“ χαὶ γὰρ τοῦτο ποιεῖ καὶ (71) Διὰ τὸ αὐτὸ δὲ χαὶ τὸ πολὺ πῦρ ἄχαπνον ὅτι φλογοῦται xal ἐξισχύεται πολλοῦ πυρὸς ὄντος" ὅταν γὰρ 7 πλέον τὸ χαιόμενον, ἔλαττον τὸ χαπνιζόμενον, ἐξαφθέντος ἢ θυμιωμένου. Καὶ ἐπὶ τῶν ξηρῶν ξύλων πυχνῶν συντιθεμένων ἄνωθεν οἱ ἄνθραχες ἐπιδαλλύμενοι ποιοῦσιν ἀχαπνότερον, ὅτι THEOPHRASTI ΕΒΑΟΜΕΝΤΌῸΝ HI. calor non sit, idcirco calx magis quam per se ipsa urit aqua affusa : haec enim igni intus reliquo materia instar est, velut eliychnium. Neque vero id facit vel vetus ni- mium calx vel minuta, sed non pridem cocta et glebosa : illi enim temporis longitudo subtraxit ignem exhalatione, et in minuta parum ignis inest, qui exiguus eriguam habet vim. (66) Eodem pèrtinere videtur quod de gypso e Phernice petita narrant, eam ustam et rursus subectam urere. Nihil enim discriminis facit, utrum calor naturalis insit an adventitius. Nitrum quoque effossum eandem ustam ostendit potestatem, quod exigua aqua affusa ca lefacit et tactui sensum sui facit. Semper autem in omnibus istis temperamento aliquo est opus ut superetur humor. (67) Nam hac de causa vinum quoque igni infusum, εἰ ἃ libationibus flagrat, et aqua marina qua ignem extinguusî, ac vel aqua si exigua sit : coactus enim et coacervaini humor validior. Sed in pice, quae crematur, multa magi ista eveniunt, quia vehementior est flamma et copiosior, ita ut vel exiliat eedificiaque comburat : (aqua) enim addita d'ssoluta et superata inflammatur. XI. (68) Materia incensa crepitum edit, quia calor be- morque pugnant, quemadmodum et in extinctione accidì : aer enim interceptus et hic et illic sonitum excitat. Quei quidem in lucernis quoque observari potest, ubi oleum aqu®w partem continet, hac enim extinctionem fadi. Atque lauri, hedere similiumque folia propter densitatem et humoris copiam in igne dissiliunt : humoris enim copia in aerem conversa, quod inclusa yretinetur propter den- sitatem, crepitum excitat. (69) Ibidem et ligna incensa comburendo pars dirupta dissiliunt , pars continuum cre pitum edunt, quem nonnulli Vulcani risum, alii mins appellant. Nam οἱ hic in aerem extenuato semper humore et violento impetu erumpente interdum fragor et saltus quidam datur, interdum perpetuus crepitus et inllamma- tio. Quod idem quodammodo facit ignis in puteo, # flatus est, qui ibi accenditur. XII. (70) Fumus minus infestus est, cum eodem in leto ignis ardet; proinde in speluncis qui obsidentur fumo, sì ignem accensum habent, minus lesduntur : ignis enim ΟἹ lorem fumi restinguit, quoniam minor ignis a majori cos sumitur, qui si extinguitur fumus etiam interit. Ideo uti ignis sic sol quoque presidio est contra fumum : eum vero qui propinquus satis est ut eum prehendere possit arces- dit : unde fit ut ii qui igni proximi sunt minus a fumo molestentur; nam ignis et illud facit et fumum looge propellit et sursum attollit. (71) Eandem ob causam na gnus luculentusque ignis sine fumo est, quia hic a vebe- mentiore igni accenditur et compescitur : nam quo plus est quod ab igne crematur, eo minus in fumum verlitar, cum fumus aut accendatur aut in vaporem humidom convertatur. Etiam lignis siccis in struem crebris com- positis carbones supra impositi ignem minus fumosum red: DE IGNE. ἐχφλογοῦται πᾶς ὁ χχπνὸς ἐμπίπτων εὐθὺς εἰς τὸ πῦρ καὶ τῇ πυχνότητι χαταχλειόμενος. (73) Δύσχαπνα δὲ τῶν ζύλων τά τε γλωρὰ χαὶ τὰ σχολιὰ καὶ τὰ ταινιώδη καθάπερ ὃ φοῖνιξ - edivov γὰρ δεῖ καὶ εὐδιαίρετον εἶναι ; τῇ φλογί. Διὸ καὶ τὰ ἐσχισμένα τῶν ἀσχίστων εὐ- χαυστότερα᾽ χωλύει γὰρ ὃ φλοιός. Καὶ ἐάν τις χινῇ χαὶ μετατιθῇ χαιόμενα χαπνωδέστερα, ὅτι συμθαίνει τὰ μὲν μεταστραφέντα σθεννύεσθαι τὰ δὲ μὴ χαίεσθαι προσπίπτοντος ἄρτι τοῦ πυρὸς ἀλλ᾽ ὅλα χαπνίζειν" ) ἔνια δὲ καὶ τῶν εὐκαύστων περιφλοϊσθέντα πολὺ xau- στότερα γίνεται καθάπερ τὰ ἐλάϊνα. Διὸ καὶ οὐ πο- λὺν γρόνον φασὶ δεῖν φυσᾶν ἐὰν μὴ πλῆθος A ξύλων. Ἢ δὲ δριμύτης τοῦ χαπνοῦ χατὰ τὴν ὑγρότητα τὴν χάστου, διὸ χαὶ ἀπὸ τῶν συχίνων δριμύς " ὀπωδέστατον ; γάρ. O δὲ τῆς δᾶδος χαὶ πεύκης οὐ δηκτιχὸς ὅτι πίων καὶ ἐλαιώδης ὥσπερ ὃ χαπνὸς (συχινὸς ἢ) οὐχ ἔχων οὐδὲν τραχὺ χαὶ γεῶδες. XII (73) Ὅτι δ᾽ ἀπὸ μὲν τοῦ ἡλίου φῶς ἅπτουσι τῇ ἀναχλάσει ἀπὸ τῶν λείων [τί τὸ ἄπορον], — συμμι- » γνύουσι δὲ τὸ ὑπέκκαυμα, ---- ἀπὸ δὲ τοῦ πυρὸς οὐχ. ἄπτουσιν αἴτιον ἥ τε λεπτομέρεια χαὶ ὅτι συνεχὲς γί- νεται μᾶλλον ἀναχλώμενον, τὸ δ᾽ ἀδυνατεῖ διὰ τὴν ἀνομοιότητα. Ὥστε τὸ μὲν τῷ ἀθροισμῷ καὶ τῇ λεπτότητι διαδυόμενον εἰς τὸ ἔχκαυμα δύναται χαίειν » τὸ δ᾽ οὐδέτερον ἔχον οὐ δύναται. ᾿Εξάπτεται δὲ ἀπό τε τῆς δέλου χαὶ ἀπὸ τοῦ χαλχοῦ χαὶ τοῦ ἀργύρου τρόπον τινὰ ἐργασθέντων, οὐχ, ὥσπερ Γοργίας φησὶ καὶ ἄλλοι δέ τινες οἴονται, διὰ τὸ ἀπιέναι τὸ πῦρ διὰ τῶν πόρων. (54) Οἱ δ᾽ ἐρριγότες χατὰ μιχρὸν διαθερ- " μαίνονται χαὶ οἱ λουόμενοι χλιαρῷ καταχέονται πρῶτον ὅπως εἰσδυόμενον διαχέη. Τὸ γὰρ ἄγαν θερμὸν ἀθρόως συνέκλεισε τοὺς πόρους, χαὶ τὸ μὲν ἀντιπεριστὰν χαὶ συνθλίψαν φρίχην ἐποίησε τὸ δ᾽ ἐχώλυσεν ἐξελθεῖν’ ὥστε μὴ πεπαῦσθαι τὸ ῥιγοῦν ἀλλὰ τὸ μὲν περικεχαῦ- σθαι τὸ δὲ χατέψυχθαι χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν καχῶς datore χαὶ γὰρ ἐνταῦθα τὸ μὲν ἔξω καίεται τὰ δ᾽ ἐντὸς ὠμὰ πυχνουμένων χαὶ οὐ διιέντων τῶν πόρων. Διὸ χαὶ μαλαχότητα χαὶ συμμετρίαν τινὰ ζητοῦσι πρὸς τὴν ὄὅπτησιν χαὶ ἐργωδέστερόν φασι τὸ καλῶς ὀπτῆσαι καὶ μᾶλλον τέχνης ἣ τὸ ἑψῆσαι. (75) Οἱ è ἄνθρακες γίνονται μὲν μέλανες ὅτι ἐγκαταχέχλεισται ὃ χαπνὸς ἐν αὐτοῖς, (ὃς) μέλας ὧν φύσει χαθάπερ Panta. Διὸ μελάντατοι οἱ σχευαστοί" χαίουσι γὰρ οὕτως ὥστε ἀποσόέννυσθαι θυμιῶντες χαὶ χατὰ μιχρὸν διδόντες ἀναπνοήν’ ἐὰν γὰρ ἐχφλογωθῇ χαταχαίει καὶ διαλλάττει εἷς τέφραν. Ὁ δὲ χαπνὸς μέλας ὅτι σύγχειται ἐξ ὑγροῦ διαλυομένου εἰς πνεῦμα χαὶ γῆν καὶ τοῦ πνεύ- ᾿ὄντος μέλανος" ὃ γὰρ ἀὴρ φύσει μέλας. “Ἕως μὲν οὖν ἂν ἔχωσι πῦρ ἐρυθροὶ φαίνονται" διὰ γὰρ τοῦ μέλανος τὸ λευχὸν φαίνεται φοινικοῦν ὥσπερ ὃ ἥλιος διὰ χαπνοῦ χαὶ ἀχλύος" διὸ καὶ ὁ ἄνθραξ τῆς φλογὸς ἐρυθρότερος" λεπτότερος γὰρ ὁ ἀποχρινόμενος χαπνὸς i σντος ἔτι τοῦ γεώδους τῷ ξύλῳ. (26) Διὸ xal ade εὐδίοπτος, ἐπεὶ χαὶ αὐτῆς τῆς φλογὸς È 363 dunt, quia omnis fumus, illico in ignem incidens, den saque materia inclusus inflammatur. (72) Fumo sunt molesto ligna viridia, tortuosa, toeniasque habentia uti palma : materiem enim rectis fibris et facile a fiamma diffindendis esse oportet. Quapropter fissa non fissis fa- cilius cremantur : cortexr enim ignem moratur. Et si quis ardentia ligna moveat et transponat, plus fumi cient : evenit enim ut conversa restinguantur, cetera vero non ac- cendantur commodum adjecto igne sed tota fument. Queadam vero etiam inter ea que facile cremantur, de- tracto cortice multo melius flagrant, ut oleaginea. Itaque negant esse diu flandum, nisi si multi sint codices. Fumi acrimonia sequitur naturam succi, qui siugulis inest : ideo acris est e ficu, lacte plurimo suffusa : ted et pices® minime mordax est, quia pinguis quidem et oleosus, ut ficulneus, sed nibil asperum nibilque terrenum habet. XIII. (73) Cur autem ignis a sole accendatur, accen- ditur autem radiorum refractione a levibus corporibus, admirto fomite aliquo, ab igne vero non accendatur, causa est partium subtilitas et major ex refraciione col- lecti ignis condensatio : ignis autem propter dissimilitu- dinem id facere nequit. Solis calor ergo condensatione subtilitateque sua ad fomitem pervadens accendere potest : hic neutra virtute praditus non potest. Accenditur autem vitro, ssre, argento certo modo fabrefactis, neque vero ut ait Gorgias opinanturque alii, quod ignis per meatus isto- rum corporum transit. (74) Qui algent sensim foventur calefiuntque et qui lavant primum tepida p-erfundantur, ut ingrediens diffundat. Nimius enim calor simul omnes precludit meatus, atque (frigus) conclusum intus atque obnixum horrorem facit, (aqua) vero (calida) egredi non sinit. Itaque frigus non desinit, sed pars corporis preu- ritur, pars perfrigescit, ut carnea male assata, quarum externa torrentur, interna cruda manent, meatibus con- strictis nec quidquam transmittentibus. Idrirco mollitu- dinem aliquam et temperamentum ad assandum opus esse volunt, majorisque operis et artis esse dicunt recte assare quam elixare. (75) Carbones*autem nigri sunt, quia fumus iis inclusug est, qui utpote natura sua niger tingit; ideoque nigerrimi sunt factitiî, qui sic uruntur ut extinguantur, dum vapore perfunduntur eisque paullulum respirationis conceditur. Nam si fumus incendatur com- burit carbones ac in cineres redigit. Fumus autem est niger, quia ex humore constat in spiritum et terram dissoluto , cum alioqui spiritus etiam ater sit : quippe aer etiam natura niger est. Quoad igitur ignem hahent, ru- bri videntur : nam per nigrum colorem candida punicea | cernuntur, ut sol per fumum et fuliginem visus. Proinde carbo magis'rubet quam flamma, quoniam fumus secretus subtilior est, cum terrenum adhuc inhereat ligno. (76) Proinde carbonis ignis minus perspicuus est : nam et 364 μᾶλλον χαπνώδης χαὶ τῶν χλωρῶν ἐρυθρὰ ξύλων. Ὅταν δ᾽ ἀποσδεσθῶσι πνίξει συγχκαταχλειομένου καὶ + ἐναποσδεννυμένου τοῦ χαπνοῦ, μέλανες γίνονται διὰ τὴν λεχθεῖσαν αἰτίαν. Τὰ δ᾽ ἐχχρίματα μάλιστα δια- δύνει ὅτι ἐναπολαμθάνεται τὸ πνεῦμα τοῦ πυρός" πνευματῶδες γὰρ μάλιστα τὸ πῦρ. Ἀλλὰ περὶ μὲν τούτων ἱχανῶς εἴρηται μέχρι γε τοῦ νῦν. Ἀχριθέ- στερον δὲ πάλιν ἐν ἄλλοις ἐροῦμεν περὶ εὐτῶν. ΠΕΡῚ ΟΣΜΩΝ. I. Αἴ ὀσμαὶ τὸ μὲν ὅλον ἐκ μίξεώς εἶσι χαθάπερ οἱ χυμοί" τὸ γὰρ ἅμικχτον ἅπαν ἄοδμον ὥσπερ ἄχυμον, διὸ καὶ τὰ ἁπλᾶ ἄοδμα, οἷον ὕδωρ, ἀὴρ, πῦρ. Ἡ δὲ ΥἿ μάλιστ᾽ ἃ μόνη ὀδμὴν ἔχει, διὸ μάλιστα μιχτή. Τῶν δ᾽ ὀδμῶν αἱ μὲν ὥσπερ ἀειδεῖς χαὶ ὁδαρεῖς xa- θάπερ ἐπὶ τῶν χυμῶν, al δ᾽ ἔχουσαί τινας ἰδέας. Αἴ δ᾽ ἰδέαι δοκοῦσι μὲν ἀχολουθεῖν ταῖς τῶν χυμῶν, οὐ pv ἔχουσί γε πᾶσαι τὰς αὐτὰς προσηγορίας, ὥσπερ ἐν τοῖς πρότερον εἴπομεν, οὐδ᾽ ὅλως οὕτω διωρισμέναι τοῖς εἴδεσιν ὥσπερ οἱ χυμοὶ ἀλλ᾽ ὡς ἂν τοῖς γένεσιν, ὅτι τὰ μὲν εὔοσμα τὰ δὲ χάχοσμα. (2) Τῆς δ᾽ εὐωδίας xal χαχωδίας οὐχέτι τὰ εἴδη χατωνόμασται χαίπερ ἔχοντα διαφορὰς μεγάλας ἐπί γ᾽ αὐτῶν τῶν γλυχέων καὶ πιχρῶν [μᾶλλον], ἀλλὰ δριμεῖα λέγεται καὶ ἰσχυρὰ καὶ μαλακὴ καὶ γλυχεῖα xal βαρεῖα ὀδμή" χοιναὶ δ᾽ ἔνιαι τούτων χαὶ τῶν χαχωδῶν. ἫἩ δὲ χαθόλου χαὶ ὥσπερ ἐπὶ πᾶσι τοῖς διαφθειρομένοις σαπρότης. Ἅπαν γὰρ τὸ σηπόμενον χαχῶδες, εἰ μή τις τὴν ὀξύτητα λέγει τοῦ οἴνου σαπρότητα τῇ ὁμοιότητι τῆς φθορᾶς, (3) Εν ἅπασι δ᾽ ἐστὶν ἣ τοῦ σαπροῦ χαχωδία καὶ ἐν φυτοῖς χαὶ ἐν ζώοις καὶ ἐν τοῖς ἀψύχοις " ἐν ἅπασι δὲ διαφθειρομένοις ὧν μὴ ἣ σύστασις εὐθὺς ἐκ τοιαύτης ὕλης, ἔχει γὰρ ἔνια xal τὴν τῆς ὕλης doudv, οὐ αὴν ἐπὶ πάντων γε τοῦτ᾽ ἀχολουθεῖ. Πολλὰ γὰρ οὐ xa- χώδη τὰ ἐχ τῶν σαπρῶν, ὡς οὐδ᾽ of αὐχητες οὗ ἐχ τῆς κόπρου φυόμενοι" τὰ δ᾽ ἐχ σήψεως φυόμενα χαὶ συνι- στάμενα χαχωδη. Εὔοσμα μὲν οὖν ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ πεπεμμένα χαὶ λεπτὰ χαὶ ἥχιστα γεώδη “ τὸ γάρ τῆς ὀσμῆς ἐν ἀναπνοῇ " xaxwdr, δὲ δηλονότι τἀναντία. Πολλὰ δὲ ὥσπερ τῶν γλυχέων ἐμφαίνει τινὰ πιχρότητα, χαὶ τῶν εὐωδῶν βαρύτητα ταῖς ὀσμαῖς. IL. (4) “Eyer δὲ ἕκαστον ὀσμὴν ἰδίαν καὶ ζώων xal φυτῶν χαὶ τῶν ἀψύχων ὅσα ὀσμώδη πολλὰ δ᾽ ἡμῖν οὐ φαίνεται διὰ τὸ χειρίστην ἔχειν τὴν αἴσθησιν ταύτην ὡς εἰπεῖν, ᾿Επεὶ τοῖς γε ἄλλοις χαὶ τὰ παντελῶς ἄοδμα φαινόμενα δίδωσί τινα ὀσμὴν, ὥσπερ αἱ χριθαὶ τοῖς ὑποζυγίοις αἱ ἐχ τῆς Κεδροπόλιος, ἃς οὐχ ἐσθίουσιν διὰ τὴν χαχωδίαν. Ἡμᾶς δὲ καὶ αἱ τῶν ζώων λαν- θάνουσιν τῶν ὀσμωδῶν δοκούντων. Εὐωδία μὲν οὖν οὐθὲν φαίνεται καθ’ αὑτὸ χαίρειν ὡς εἰπεῖν, ἀλλ᾽ ὅσα πρὸς τὴν τροφὴν καὶ τὴν ἀπόλαυσιν. Πονεῖν δ᾽ ἔνια THEOPHRASTI FRAGMENTUM IV. flamma ipsa magis fumosa, quaque e lignis viridibes proficiscitur vehementius rubet : post ubi suffocati εἰ extineti sunt, simul concluso intus et extincto famo a causa presdicta nigri evadunt. Excrementa vero vaporis maxime penetrant, spiritu ignis intus suscepto inclusoque : imprimis enim spirituosus ignis est. Sed his de rebes nunc quidem satis est dictum : accuratius postea de ἕξ alio loco disseremus. ——o— LIBELLUS DE ODORIBUS. Odores mixtione quadam omnino constant, ut sapore: omne enim quod mixtum non est uti sapore sic, quoque odore vacat : ideoque corpora simplicia odore carent, εἱ aqua, acr, ignis; terra vero aut sola aut maxrime odere preedita est, propterea quod maxime mixta est. Odore alii nulla specie censentur οἱ tanquam aquosi sunt, ut εἰ vaporum tales sunt, alii species aliquas continent. Eorum autem species quanquam saporum formas :emulari vi- dentur, non tamen omnes eadem vocabula habent, ut ia supericribus diximus, neque sunt ita formis distinci odores ut sapores, sed tantum generatim quesdam bene olentia , alia male olentia vocantur. (2),Jucundi auten insuavisque odoris species vocabulis non sunt notate, quanquam inter eos ipsos qui dulcedine aut amaritudise excellunt magna discrimina existunt : sed odor protinss acrisdicitur aut fortis, mollis, dulcis aut gravis. Eorumqee nominum queedam quoque'ad res male olentes pertinest : sed mavxime communis et omnium que vitiantur propriss putor. Quidquid enim putrescit, male olet, nisi forte quis acorem vini putorem esse dicat ex vitii similitadine. (3) In omnibus vero et stirpibus, et animalibus et in un2- nimis illa putoris foeditas apparet, idque quum vitiantar, quee quidem non statim ex ejusmodi materie prodierui, nonnulla enim materie sue odorem acceperunt. Nec ta- men id semper consequitur, sunt enim quesdam quoqse haud male olentia eorum que e putridis enascuntu, uti fungi e stercore prognati. Suaveolentia igitur, ut breviter dicam, omnia sunt qua: cocta, subtilia et minime ter- rena, quum odor omnis in halitu sit : maleolentia cos- traria. Multa vero, quemadmodum dulcium gustun quendam amaritudinis habent , ita quoque suaveolentia® odoris gravitatem objiciunt aliquam. H. (4) Omne autem et animal et planta et inanimos, quod quidem odorem spargit, suum habet propriun odorem, multi vero odores a nobis non percipiunter, quia nos fere deterrimum sensum olfactus habemus. Ce teris enim animantibus ea quoque, qua nobis omni ode carere videntur, speciem quandame:odoris prabent, ui jumentis hordeum cedropolitanum, quo propter odori “malitiam non vescuntur, nos vero etiam animalium odore non percipimus eorum que odorata esse videntur. A° nullum quidem odoris suavitate per se fere delectari N 25 366 εὐοσαίας. (10) Ἰλπορήσειε δ᾽ ἄν τις ἴσως διὰ τί ποτε μύρον καὶ τἄλλα εὔοσμα τοὺς μὲν οἴνους ἡδύνει τῶν δὲ βρωμάτων οὐδὲν ἀλλὰ πάντα λυμαίνεται χαὶ ἀπύ- ρωτα καὶ πεπυρωμένα. Τὸ δ᾽ αἴτιον ὁποληπτέον ὅτι cuubaiver τῶν μὲν ξηρῶν ἀφαιρεῖσθαί τε τὸν οἰχεῖον χυλὸν διὰ τὴν ἰσχὺν καὶ ἅμα συνεπιφαίνειν τὸν αὑτοῦ ὄντα στρυφνὸν χαὶ ὑπόπιχρον' ἅπαν γὰρ τὸ εὔοσμον τοιοῦτον, διαμασωμένοις δὲ μᾶλλον ἐμφανὲς διά τε τὴν θλίψιν χαὶ τομὴν χαὶ ἔτι τῷ χρονίζεσθαι. (11) Τὸν δ᾽ οἴνου οὐδέτερον ποιεῖ" χαὶ γὰρ ὃ χυλὸς ἰσχυρότατος χαὶ πλείων εἰς τὸ μὴ χρατεῖσθαι χαὶ οὐδένα τῇ γεύσει ρόνον ἐπιδιατρίδων ἀλλ᾽ ὅσον ἐπιθιγγάνων, ὥστε τὸ μὲν ἡδὺ ἐνδιδόναι τῇ αἰσθήσει τὸ δὲ πιχρὸν xal δύσ- puuov τῇ γεύσει μὴ ἐμφαίνειν ἀλλὰ συμδαίνειν τῷ ὄντι χαθάπερ ἥδυσμα γίνεσθαι τῷ πόματι τὴν ὀσμήν" τῷ μὲν γλυχεῖ χαὶ μάλιστα δεομένῳ διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν, τοῖς δ᾽ ἄλλοις ὥσπερ μιᾶς ἐξ ἀμφοῖν γενομένης διὰ τὴν μίξιν. Ὁ γὰρ οἶνος ὥσπερ χαὶ πρότερον ἐλέχθη δεινὸς δέξασθαι τὰς ὀσμάς. (12) "ἔχει δ᾽ ἀπό- ρησιν χαὶ τόδε, διὰ τί τὰ μὲν ἄνθη καὶ τὰ στεφανώ- ματα ἀσθενέστερα ὄντα ταῖς ὀσυαῖς χαὶ πόρρωθεν ὄζει, ἡ δ᾽ ἴρις χαὶ τὸ νάρδον xal τἄλλα τὰ εὔοσμα τῶν ξηρῶν ἰσχυρότερα ἐγγύθεν" χαὶ ἔνιά γε προσενεγχαυέ- νοις, ἔνια δὲ χαὶ τρίψεως προσδεῖται καὶ διαιρέσεως, τὰ δὲ χαὶ πυρώσεως ὥσπερ ἣ σμύρνα χαὶ ὃ λιδανωτὸς χαὶ πᾶν τὸ θυμιατόν. (12) Αἴτιον δ᾽ ὅτι τῶν μὲν ἀνθῶν ἐπιπολῆς τὸ ποιοῦν τὴν ὀσμὴν ἅτε μανῶν ὄντων χαὶ οὐκ ἐχόντων βάθος, τῶν δὲ ῥιζῶν χαὶ πάντων τῶν στερεῶν ἐν βάθει, τὰ δ᾽ ἔξωθεν ἀπεξηραμμένα χα πεπυχνωμένα᾽ διὸ χαὶ ἀφιᾶσι πόρρω τὰς ἀποπνοίας, τὰ δ᾽ οἷον ἀνοίξεως δέονται τῶν πόρων, ὅθεν διαιρούμενα χαὶ χοπτόμενα πάντ᾽ εὐωδέστερα, τὰ δ᾽ ἄνθη xaxor δέστερα τριδόμενα" τὰ μὲν γὰρ ἐχφαίνει τὸ οἰχεῖον τὰ δὲ προσλαμόάνει τὸ ἀλλότριον. Ὁ δὲ λιδανωτὸς xal $ σμύρνα πυχνοτέραν ἔτι τὴν φύτιν ἔχοντα προσδέονται πυρώσεως μαλαχῆς ἣ κατὰ μιχρὸν ἐχθερμαίνουσα ποιή- cer τὴν ἀναθυμίασιν. ᾿Ἐ'ἀν γὰρ χόπτη τις ἢ τρίῤη ταῦτα προσοίσονται μὲν ὀσμὴν οὐχ ὁμοίως δὲ ἡδεῖαν οὐδ᾽ εὐταμίευτον. Τούτων μὲν οὖν τοιαῦταί τινες αἷ αἰτίαι, IV. (14) Τῶν δὲ μύρων ἣ σύνθεσις χαὶ ἣ χατασχευὴ τὸ ὅλον οἷον εἰς θησαυρισμόν ἔστι τῶν ὀσμῶν" διόπερ εἰς τοὔλαιον τίθενται" τοῦτο γὰρ χρονιώτατον χαὶ ἅμα πρὸς τὴν χρείαν μάλιστ᾽ ἁρμόττον. ᾿Κπεὶ φύσει ἥχιστα δεχτιχὸν ὀσμῆς διὰ τὴν πυχνότητα χαὶ τὸ λίπος, αὐτῶν δὲ τούτων τὸ λιπαρώτατον οἷον τὸ ἀμυγδάλινον" τὸ δὲ σησάμινον xal τὸ ἐχ τῶν ἐλαιῶν μάλιστα. (15) Χρῶνται δὲ μάλιστα τῷ ἐχ τῆς βαλάνου τῆς αἰγυπ- τίας χαὶ συρίας, ἥχιστα γὰρ λιπαρόν" ἐπεὶ καὶ τῷ ἐχ τῶν ἐλαιῶν μάλιστα χρῶνται τῷ ὠμοτριθεῖ τῆς φαυ- Mag* δοχεῖ γὰρ ἀλιπέστατον ἔχειν χαὶ λεπτότατον" χαὶ τούτῳ νέῳ χαὶ μὴ παλαιῷ " τὸ γὰρ ὑπὲρ ἐνιαυτὸν ἀχρεῖον, παχύτερον καὶ λιπαρώτερον γενόμενον. ἔλαιον μὲν οὖν τοιοῦτον olxetotatov, ἀλιπέστατον γάρ. Φασὶ δέ τινες xal (ἐν) τῷ χρίσματι τὸ ἐχ τῶν πιχρῶν ἀμυγ-- THEOPHRASTI FRAGMENTUM IV. (10) Queesiverit aliquis, quid sit, cur unguentum et reliqua odorata vinum quidem condiant, verum cibum pollon commendent, sed omnem corrumpant, sive ignis εἰ. pers sit sive igne paratus. Quod eo fieri etxistimari potest, quod sicce materie odor detrahat proprium sa- cum valore suo, simulque suam naturam, que austera et subacerba est, prodit : nam omnia bene olentia hujes- modi sunt, idque quum manduntur talia propter pres- sionem divisionemque, et quod diutius in ore manei, magis apparet. (11) Sed in vino neutrum fit : saporeain fortissimus est, neque propter copiam vinci petitur e in gustalione non diu manet, sed leviter modo 04 tangi, sic ut suaviter ejus quidem percipiatur, amarum vere di gustu molestum non prodeat, id&que odor potui re vera ut condimentum accedat, quo quidem mazrime indigt vinum dulce, quippe quod expers est odoris, cum ceteris additum tanquam e duobus mixturam unam efficiat. Vi- num enim ut diximus ad recipiendos odores marime idoneum. (12) Illud quoque queeri debet, cur flores εἰ coronamenta, odoris alioqui imbecillioris, procul elim oleant : iris et nardus ceteraque sicca odoramenta fortius oleant ex propinquo, nonnulla etiam commanducari, quadam teri et comminui, quaedam incendi etiam peceme est, ut myrrha et libanotus et omne suflimenti genus. (13) Ratio est quod in floribus odoris causa in superfice sita est, utpote raris neque crassis : in radicibus vero ef omnibus solidioribus in profundo, cum externe eorum partes sicce et dense sint. Ideoque flures eflluvia porre mittunt, hasc autem meatuum patefactione indigent. Idcoque ista omnia comminuta et contusa suavius oleat, flores autem contriti foetent : illa enim suum odorem aperiunt, hi vero alienum assumunt. Libanotus autem et myrrha, quae adhuc densiore sunt natura igni miti corripi requirunt quo paullatim concalefacta exbalantur. Nam si contundas conterasve, odorem illa quidem obj cient, non tamen perinde jucundum ac dispensabien. Atque istarum rerum h® fere sunt causa. IV. (14) Unguentorum autem compositio omnis et (08. fectio fere ad conservationem odorum comparata est: quamobrem in oleo conduntur, quod et servare diutissime potest et ad usum inprimis opportunum est. Natura ejes enim ea est ut ob densitatem pinguitudinemque oderem minime recipiat, et ex olei generibus marxime quod pia guissimum est ut amygdalinum : multo magis autem se- (15) Potissimum avi utuntur oleo e glande agyptia et syriaca, quod minime est pingue ; nam ex olivis maxrime quoque utuntur viridi e phaulia, quod liquidissimum et minime pingue esst videtur. Iloque recenti, non veteri, nam quod annicalea superat inutile, cum crassius pinguiusque reddator. Inter samminum et ex olivis paratum. DE ODORIBUS. δάλων᾽ πολλὰ δὲ γίνεται περὶ Κιλιχίαν καὶ ποιοῦσιν . ἐξ αὐτῶν χρίσμα. (16) Φασὶ δὲ χαὶ εἰς τὰ σπουδαῖα τῶν μύρων ἁρμόττειν ὥσπερ καὶ τὸ dx “τῆς βαλάνου xai τοῦτο. Ποιεῖ δὲ (τὰ) χελύφη αὐτῶν εὔοσμον εἰς τὸ ἔλαιον ἐμόαλλόμενα" ἐπεὶ χαὶ τὰ τῶν πιχρῶν." Ἤδη δὲ πῶς οὐχ ἐναντίον ἅμα μὲν τὸ ἀοσωότατον ζητεῖν ὥσπερ χαὶ τὸ ὠμοτριβὲς ἐκ τῶν φαυλιῶν, ἄμα δ᾽ ἐν τούτοις ποιεῖν; δριμύτητα γὰρ ἔχει τὸ τῶν ἀυυγ- δάλων εἰ μὴ ἄρ᾽ ὅτι τὸ -“ἔλαιον ἑψόμενον χαχῶδες. Ταῦτα μὲν οὖν ἐπισχεπτέον. (17) Χρῶνται δὲ πρὸς πάντα τοῖς ἀρώμασι, τοῖς μὲν ἐπιστύφοντες τὸ ἔλαιον τοῖς δὲ χαὶ τὴν ὀσμὴν ἐχ τούτων ἐμποιοῦντες. Ὑπο- στύφουσι γὰρ πᾶν εἰς τὸ δέξασθαι μᾶλλον τὴν ὀσμὴν ὥσπερ τὰ ἔρια εἷς τὴν βαφήν. Ὑποστύφεται δὲ τοῖς ἀσθενεστέροις τῶν ἀρωμάτων, εἶθ᾽ ὕστερον ἐμδάλλουσιν ἀφ᾽ οὗ ἂν βούλωνται τὴν ὀσμὴν λαθεῖν" ἐπικρατεῖ γὰρ ἀεὶ τὸ ἔσχατον ἐμδαλλόμενον καὶ ἂν ἔλαττον ἦ" οἷον ἐὰν εἷς χοτύλην σμύρνης ἐμόληθῇ uv xal ὕστερον ἐμδλνθῶσι χιναμώμου ὄραγυαὶ δύο, κρατοῦσιν al τοῦ κιναμώμου δύο δραχμαί. (18) Θαυμάσειε δ᾽ ἄν τις ἴσως τοῦτό τε χαὶ διὰ τί ποτε τὰ ἀρώματα προεμδαλ- λόμενα δεχτιχώτερον ποιεῖ τοὔλαιον ὀσμὴν ἔχοντα δεῖ γὰρ ἀῶδες εἶναι τὸ δεξόμενον, τὸ δὲ κατειλημμένον ὑφ᾽ ἑτέρου οὐχ ἀῶδες, ὥσθ᾽ ἧττον ἐχρῆν εἶναι δεχτιχόν. Αἴτιον δ᾽ ἀμφοτέρων ἢ πάντων τὸ αὐτός. ΞΞηρὰ γὰρ ὄντα τὸ λίπος ἕλχει πρὸς ἑαυτὰ χαὶ ἀναδέχεται, διὸ καὶ τὴν συνέχειαν ἐξαιρέϊ " μανὸν δὲ γενόμενον χαὶ τοῦ λίπους ἀφαιρεθέντος ἐν © χαὶ ἢ οἰχεία μάλιστα ὀσμὴ, δεχτικώτερον ἐγένετο τοῦ ἐπιδαλλομένου διὰ τὸ μὴ ἀντιστατεῖν. (19) Ἢ δὲ ἀπὸ τῶν ἀρωμάτων ὁδωὴ xal ἀσθενὴς ἅτε εἰς τὸ λιπαρὸν ἀνηλουμένη, xat ἔτι χατέχεται τούτῳ διὰ τὸ πληρῶσαι τοὺς πόρους. Ὥστε κατὰ λόγον χἂν ἔλαττον ἦ τὸ ἐπιδαλλόμενον ἐπικρατεῖν τὴν τούτου ὀσμήν᾽ εἰς ἀσθενέστατον γὰρ ἐμπίπτει χαὶ δεχτικώτερον. ᾿Δνὰ λόγον δ᾽ ἔχει καὶ fi πολυχρονιότης fi ἐν ἑχάστῳ χαὶ ἣ πρὸς τὴν πύρωσιν εὐσθένεια χαὶ τἄλλα τὰ τοιαῦτα. Τὸ γὰρ δεχτιχώ- τατον οἷον τῆς βαλάνου χαὶ χρονιώτατον, χαὶ διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν μάλιστα γὰρ ὥσπερ ἕν γίνεται χαὶ συμφυὲς τὸ μάλιστα δεχόμενον᾽ ἀεὶ γὰρ τὸ τοιοῦτον διαμονώτατον, διὸ χαὶ πυρούμενον μάλιστα ἀπαθές. (20) Ὡσαύτως δὲ χαὶ τῶν ἄλλων τὸ σησάμινον διὰ τὴν λιπαρότητα' πυρούμενον δὲ ἐξόζει σησάμου χαθάπερ ἀναλυόμενον. Αἴ μὲν οὖν τῶν ἐλαίων φύσεις χαὶ δυ- γάμεις τοιαῦται. V. (31) Τὰ δ᾽ ἀρώματα πάντα σχεδὸν χαὶ εὔοσμα πλὴν τῶν ἀνθῶν ξηρὰ χαὶ θερμὰ xat στυπτιχὰ χαὶ δηκτιχά. Τὰ δὲ χαὶ ἔχοντά τινα πιχρότητα, καθά - περ χαὶ dv τοῖς πρότερον εἴπομεν, ὥσπερ ἴρις, σμύρνα, λιῤδανωτὸς, ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν χαὶ τὰ μύρα. Κοινό- ταται δὲ τῶν δυνάμεων τό τε στυπτιχὸν χαὶ τὸ θερ- μαντιχὸν ἃ δὴ καὶ ἐργάζονται. (22) Ὑποστύφονται μὲν οὖν πάντα πυρούμενα, τὰς δ᾽ ὀσυὰς τὰς χυρίας ἔνια λαμθάνει ψυχρὰ καὶ ἀπύρωτα. Καὶ ἔοικεν 367 olea igitur illud accommodatissimum est, quod minimum pinguedinis habet. (16) Chrismati nonnulli dicunt oleum ex amygdalis aluaris convenire, que frequenter nascuntur in Cilicia, ubi ex co chrisma conficiunt. Aiunt etiam ad unguenta nobiliora, ut balaninum, ric hoc quoque aptum esse. Glandium putamina in oleum conjecta id odoratum reddunt : nam amarorum etiam *. Verum qui jam istad consentaneum est oleum querere id quod minime oleat, ut viride e phaulia, simul vero in his condere. Amygda- linum enim habet acrimoniam. Nisi fortasse quia oleum quod coquitur malum odorem assumit. De his igitur ulterius quaerendum est. (17) Utuntur vero aromatis ad omnia, oleum partim inficientes, partim odore illorum imbuentes; oleum enim omne inficiunt quo magis odorem recipiat, ut lanam tingendam inficiunt. Adhibentur eo imbecilliora aromata, deinde adjiciunt id cujus odorem mbibi volunt : semper enim prevalet quod novissimum additur, quamvis ejus copia minor sit. Ut si in cotylam libra myrrhae , deinde eodem cinamomi drachm® duo in- jiciantur, praevalent cinamomi drachme duo. (18) Mirum vero hoc forsan cuipiam videbitur, et quì fiat, ut aromata, que ante injiciuntur, cum ipsa odorem habeant, oleum tamen ad odorem accipiendum aptius preestent. Etenim quod recipere debet odore ipsum careat necesse est, quod vero jam ab alio occupatum est id odore non caret, ideoque ad imbibendum alium minus aptum esse oportet. Sed utriusque aut etiam omnium eadem causa est Aromata sicca enim pinguitudinem attractam in se recipiunt atque ita olei continuitatem tollunt : oleum ergo rarefactum exemta pinguitudine cui maxime odor proprius inheret, promtius additum odorem hausit nec resistit. (19) Odor autem aromatum et debilitatur, cum in pinguitudine ab- sumtus sit, et ab hac retinetur, cum in meatus intraverit : ut merito, quamvis minus sit quod novissimum adjicitur hujus odor exsuperet, ad imbecillius enim accedit et ad recipiendum paratum. Eodem modo fit diuturnitas cu- , jusque et firmitas adversus ignem et cetera ejusdem ge- “ neris. Quod enim ad recipiendum odorem maxime apturo, ut balaninum, idem quoque diuturnum eadem de causa : tale enim maxime coalescit ita ut ex utroque unum effi- ciatur, atque quod ejusmodi est diutissime permaner. potest, idemque ignem sentiens minime offenditur. (20) Quod idem valet in sesamino, quod capacissimum este Amygdalinum autem citissime senescit et brevissime durat contraria de causa : quod enim wgre recipit, celerrime re- mittit. Unguentum rosaceun optime recipitur ab olco se- samino pinguissimo : quod tamen cum ignem sentit, quasi resolutum sesami odorem reddit. Genera igitur olei ac potestates hujusmodi fere sunt. V. (21) Aromata propemodum emnia et odoramenta ex- ceptis floribus sicca sint, calida , adstringentia et morda- cia, nonnulla etiam amaritudine quadam pradita, quem- admodum jam ante diximus, ut iris, myrrha, libanotus, denique etiam unguenta. Maxime autem communes sunt facultates adstringendi et calefaciendi, que prasertim eflì- caces. (22) Sufficiuntur igitur olea omnia igne adhibito ; odores vero proprios nonnulla genera frigida accipiunt sine 10 1ὅ 420 80 40 4ὅ 908 ὥσπερ τῶν ἀνθῶν τὰ μὲν ψυχροθαφῇ τὰ δὲ θερνοδαφῇ παραπλησίως ἔχειν χαὶ ἐπὶ τῶν ὀσμῶν. Πάντων δὲ ἣ ἕψησις εἴς τε τὴν ὑπόστυψιν χαὶ τὰς χυρίας ὀσμὰς ἐνισταιλένων τῶν ἀγγείων ὕδατι γίνεται καὶ οὐχ αὐτῷ τῷ πυρὶ χρωμένων’ τοῦτο δὲ, ὅτι μαλαχὴν eva: δεῖ τὴν θερμότητα, χαὶ iu πολλὴ γένοιτ᾽ ἂν τῇ φλογὶ χρωμένων, χαὶ ἔτι χαῦσιν ἂν ὄζοι. (23) Ποιεῖ δ᾽ ἐλάττω τὴν ἀπουσίαν ὅσα πυρούμενα λαμβάνει τὰς χυρίας ὀσμὰς μᾶλλον ἢ ἢ ὅσα ψυχρὰ διὰ πὸ προφυρᾶσθα: τὰ πυρούμενα, τὰ μὲν οἴνῳ εὐώδει, τὰ δὲ ὕδατι" fr τον γὰρ d ἀναπίνει" τὰ δὲ ψυχρὰ ξηρὰ ὄντα μᾶλλον χα- θάπερ ἴ ἴρις χοπεῖσα. Λαμθάνοντος γὰρ τοῦ dupo- ρέως ξηρᾶς ἴριδος χεχομμένης μέδιμνον καὶ δύο ἡμίεχκτα πολλὴν ποιεῖν φασὶν ἀπουσίαν, ἐὰν δὲ μετρίως φυράση λείπειν ὅσον δύο χόας τοῖς δὲ πολλοῖς ἔλαττον. (94) Γίνεται δὲ τὸ βέλτιον | ἴρινον ἐὰν ἦ ξηρὰ καὶ ἀπύρωτος ἡ ἴρις" ἀκρατεστέρα γὰρ ἣ δύναμις ἢ ἐὰν φυραθεῖσα καὶ πυρουμένη. Συμδαίνει δὲ ὥσπερ καὶ ἐχθλίθε- σθαι μᾶλλον ἐχ τῶν προπεφυραμένων διὰ τὸ ἧττον ἀναδέχεσθαι χαὶ ἕλχειν εἰς αὗτό: προστύφοντες δὲ οὐ πολὺν χρόνον ἐῶσι τὰ ἀρώματα ἀλλ᾽ ἐξαιροῦσιν ὅπως μὴ πολὺ ἐχπίνωσιν. (25) Πρὸς ἔχαστον δὲ τῶν ΚΌΡΟΥ ᾿ἐαθάλλουσι τὰ πρόσφορα τῶν ἀρωμάτων, οἷον εἰς μὲν τὴν χύπρον χαρδάμωμον, ἀσπάλαθον ἀναφυράσαντες τῷ εὐώδει. Eîc δὲ τὸ ῥόδινον σχοῖνον, ἀσπάλαθον, χάλαμον: ἣἧ δ᾽ ἀναφύρασις ὁμοίως. Kai τοῖς ἄλ- λοις ἀεὶ τὰ ἁρμόττοντα. Τῷ ῥοδίνῳ δ᾽ ἐμδάλλονται χαὶ ἅλες πολλοὶ καὶ τοῦτ᾽ ἴδιον παρὰ τἄλλα, διὸ χαὶ πλείστη ἀπουσία γίνεται" μίγνυται γὰρ εἰς τὸν ἀμφορέα δύο μέδιμνοι. (16) Τῆς δὲ χύπρου ἡ μὲν ἐργασία παραπλησία τῇ τοῦ ῥοδίνου: πλὴν ἀλλ᾽ ἐάν τις μὴ τα- χέως ἐξαίρη͵ χαὶ ἀποθλίόη σῆψις ἐγγινομένη φθείρει τὰ μύρα διὰ τὴν δυσωδίαν' ποιεῖ γὰρ σῆψιν ἀνυγραι- νομένη. Παραπλησία δ᾽ ἐργασία xal τοῦ μηλίνου" προστυφέντος γὰρ ἐλαίου χαὶ τὰ μῆλα ἐμιθάλλουσιν εἰς ψυχρὸν , εἶτ᾽ ἐξαιροῦσι πάλιν πρὸ τοῦ μελαίνεσϑαι »χατὰ πάσας τὰς ἐμθολας: μελαινομένων γὰρ σῆψις ὃ διὰ τὸ ἀνυγραίνεσθαι χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῆς χύπρου. VI. (27) Ἅπαντα δὲ συντίθενται τὰ μύρα τὰ μὲν ἀπ᾽ ἀνθῶν τὰ δὲ ἀπὸ φύλλων τὰ δὲ ἀπὸ χλωνὸς τὰ δ᾽ ἀπὸ ῥίζης τὰ δ᾽ ἀπὸ ξύλων τὰ δ᾽ ἀπὸ χαρποῦ τὰ δ᾽ ἀπὸ δαχρύων. Μιχτὰ δὲ πάνθ᾽ ὡς εἰπεῖν. Ar ἀν- θῶν μὲν οἷον τὸ δόδινον χαὶ τὸ λευχόϊνον. Καὶ τὸ σούσινον" χαὶ γὰρ τοῦτο ἐκ τῶν χρίνων᾽ ἔτι δὲ τὸ σι-- σύμόρινον χαὶ τὸ ἑρπύλλινον χαὶ ἥ χύπρος χαὶ πρὸς τούτοις τὸ xpoxivov βέλτιστος δ᾽ ἐν Αἰγίνη xal Κιλι- χίᾳ. ᾿Απὸ δὲ τῶν φύλλων οἷον τό τε μύρρινον καὶ τὸ οἰνάνθινον᾽ αὕτη δ᾽ ἐν Κύπρῳ φύεται ὀρεινὴ xal πο- λύοδμος: ἀπὸ δὲ τῆς ἐν τῇ ᾿Ελλάδι οὐ γίνεται διὰ τὸ doduov. (28) “Arto ῥιζῶν δὲ τό τε ἴρινον χαὶ τὸ νάρ- δινον χαὶ τὸ ἀμαράχινον ἐκ τοῦ χόστου' τοῦτο γὰρ ὀνομάζουσι τὴν ῥίζαν. Τὸ δὲ χρίσμα τὸ ἐρετριχὸν ἐχ τοῦ χυπείρουν. Κομίζεται δὲ ἀπὸ τῶν Κυχλάδων τὸ χύπειρον.. Ἀπὸ ξύλου δὲ ὁ φοίνιξ χαλούμενος" THEOPHRASTI FRAGMENTUM IV. ignis ope, ac videtur eadein in odoribus ratio esse, qua obtinet in coloribus floridis, quibus vestimenta partin calefacta, alia frigida linguntur. Omnia porro coquuntar, seu sufficiendo, seu imbuendo odoribus, statutis in aqua vasis ut nulla sit cum igne ipeo contagio, cuia le- nem esse calorem oportet multumque deperiret usa flamma et usturam oleum redoleret. (23) Minus anien deperit iis, que ferventia nobiles odores hauriunt, quem qua frigida, quod que coquuntur parlim mero odorzie partir aqua ante macerantur, minas enim combibet : frigida contra quod sicca sunt plua combibunt, ut iris tusa. Si enim in quadrantal iridis tusse medimnem et sextarium mittas, plurimum deperire dicunt, si vero me- dice maceraveris, duos fere congios decedere, ut μὲν. rimum vero minus. (24) Unguentum irinum autem pra stantius fit ex iride sicca neque cocta, quoniam vis sia- cerior est quam macerata aut cocte. Usu venit autem ut ea que ante macerata sunt, tanquam etxtrudasi magis quia minus hauriunt, et ad se attrahunt. Cum vere oleum sufficiunt, aromata non diu relinquunt, sed stalim eximunt ne impensius combibant. (25) Cuique unguento sua sibi idonea aromata adjiciunt ut cypro cardamomen, aspalathum, macerata ( vino ) odorato ; rosaceo schesaur, aspalathum, calamum eadem maceratione facta; quibus- que aliis que iis conveniunt. Rosaceo etiam salis magna vis additur, quod singularc est : quapropter etiara mal- turn ei deperit, nam in quadrantal duo medimni conjicisa tur. (26) Cypri paratio eadem est qua rosacei : verum nisi cyprum mature eximas et exprimas , putredo accedess odoris diritate unguentuin corrumpit : madida enim facta putrescit. Similis est paratio melini : oleo ein suffecto mala refrigerata injiciunt, dein mature eximut priusquam nigrescant, quotiescunque injecerint : liver enim putredinern ab humore conceptam indicat quemad- modum in cypro. VI. (27) Unguenta omnia componuntur partim e foribes, partim foliis, partim ramulis, partim radice, partim lr sed omnia fere mixta. E floribus ut rosacena, crymis : leucoinum, susinum : hoc enim e liliis fit, porro sisa- brinum, herpylinum et cyprum, denique crocinum : A folis ut myrteum et enanthinum : enanthe autem in Cypri regione montana odore priestans nascitur : Graccia obviam fit non paratur propter odoris imbecillità- tem. (28) E radicibus irinum et nardinum et amaracinzm id quod e costo fit : sic enim appellant radicem. Chrisma autem eretricum e cypero parant, qui affertur ex insuli E ligno palmeum quod vocatur, sich crocus autem optimus in gina et Cilicia. ex ea vero quei Cvycladibus. DE ODORIBUS. ἐμβάλλουσι γὰρ τὴν ὀνομαζομένην σπάθην ξηράναντες. Ἀπὸ χαρπῶν δὲ τό τε αήλινον καὶ τὸ μύρτινον χαὶ τὸ δάφνινον" τὸ δ᾽ αἰγύπτιον dx πλειόνων ἔχ τε τοῦ χινα- μώμου χαὶ ἐχ συαύρνης χαὶ ἐξ ἄλλων. (:9) "Et δ᾽ ἐχ πλειόνων τούτου τὸ μεγαλεῖον' χαὶ γὰρ ἐκ χιναμώμου ... χαὶ dx τῆς σμύρνης χοπτομένης ἔλαιον ῥεῖ: σταχτὴ γὰρ καλεῖται διὰ τὸ (χατὰ) μιχρὸν στάζειν. Ὃ δὴ μόνον τινές φασιν ἁπλοῦν ἐΐναι χαὶ ἀσύνϑετον τῶν μύ- ρὼν τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα σύνθετα, πλὴν τὰ μὲν dx πλειόνων τὰ δ᾽ ἐξ ἐλαττόνων, ἐξ ἐλαχίστων δὲ τὸ ἴρι- νον. Οἱ μὲν οὖν οὕτω λέγουσιν, οἱ δὲ τὴν ἐργασίαν τῆς σταχτῆς εἶναι τοιάνδε τὴν σμύρναν ὅταν χόψωσι καὶ διατήξωσι ἐν ἐλαίῳ βαλανίνῳ πυρὶ μαλαχῷ ὕδωρ ἐπιχεῖν θερμόν συνιζάνειν δ᾽ εἰς βυθὸν τὴν σμύρναν χαὶ τοὔλαιον χαθάπερ ἰλύν" ὅταν δὲ τοῦτο συμθῇ τὸ μὲν ὕδωρ ἀπηθεῖν τὴν δ᾽ ὑπόστασιν ἀποθλίθειν ὀργά- vow. (29) Τὸ δὲ μεγαλεῖον dx ῥητίνης χεκαυμένης συντίθεσθαι χαὶ ἔλαίου βαλανίνου" μίγνυσθαι δὲ χα- σίαν, κινάμωμον, σμύρναν. Πλείστην δὲ πραγματείαν περὶ τὸ μεγαλεῖον καὶ τὸ αἰγύπτιον εἶναι, πλείστων γὰρ μίξιν χαὶ πολυτελεστάτων. Τῷ δὲ μεγαλείῳ καὶ τὸ ἔλαιον ἕψεσθαι δέχ᾽ μέρας καὶ δέχα νύχτας, εἶτα οὕτως τὴν ῥητίνην ἐμθάλλεσθαι καὶ τἄλλα" δεχ- τιχώτερον γὰρ ἀφεψηθέν. Τὸ δ᾽ ἀμαράχινον τὸ χρη- dx τῶν βελτίστων demuatww συντίθεσθαι χωρὶς ἀμαράχον" τούτῳ δ᾽ οὐ χρῆσθαι μόνῳ τῶν ἀρωμάτων τοὺς μυρεψοὺς οὐδ᾽ εἰς ἕν μύρον, ἀλλὰ ψευδώνυμός τις ἢ ἐπίχλησις. (51) Ποιοῦσι δὲ χαὶ τὰ μὲν ἀχρω- μάτιστα τὰ δὲ χεχρωματισμένα. Χρωματίζουσι δὲ ἀμαράχινον, δόδινον, μεγαλεῖον, ἀχρωμάτιστα δὲ τῶν μὲν πολυτελῶν αἰγύπτιον, μήλινον, χύπρος,, τὰ δ᾽ εὐ- τελῇ πάντα' ταῦτα δὲ ἀχρωμάτιστα διότι τὸ μὲν αἷ- Ὑύπτιον χαὶ τὴν χύπρον λευχὰ εἶναι βούλονται, τῷ δὲ μηλίνῳ τὴν τῶν μήλων χρόαν, τοῖς δ᾽ εὐτελέσιν οὐ λυσιτελεῖ τὸ χρῶμα προστιθέναι, Χρωματίζουσι δὲ τὰ μὲν ἐρυθρὰ τῇ dyxovon, τὸ δ᾽ duapaxivov τῷ χα-- λουμένῳ χρώματι" τοῦτο δ᾽ ἐστὶ ῥιζίον ὃ ἄγουσιν ἐκ τῆς Συρίας, VII. (22) Συνεργεῖν δὲ δοχοῦσι πρὸς τὰς γεύσεις οὖχ al ὀδμαὶ μόνον ἀλλὰ χαὶ αἱ δριμύτητες χαὶ αἱ θερμότητες ἐνίων, διὸ χαὶ τῶν οἴνων τισὶ τὰ τοιαῦτα μιγνύντες ὥσπερ χέντρον ἐμποιοῦσιν. ἔστι δὲ ἢ μὲν σμύρνη θερμὴ καὶ δηχτιχὴ μετὰ στύψεως, ἔχει δὲ καὶ πιχρίαν. Τὸ δὲ χινάμωμον δριμύτητά τινα με- τρίαν μετὰ θερμότητος. Παραπλησίως δὲ χαὶ τὸ πόστον. Ἡ δὲ χασία τούτων ὑπερδάλλει θερμότητι καὶ δριμύτητι καὶ στύψει. Θερμὴ δὲ χαὶ στυπτιχὴ καὶ ἡ ἴρις, καθ᾽ ὑπερδολὴν δὲ καὶ πιχρὰ νέα οὖσα χαὶ τὸν χρῶτα τῶν ἐργαζομένων ἀφελχοῖ. Δηχτιχὸν δὲ καὶ τὸ καρδάμωμον μετὰ θερμότητος. Τοῦ δὲ βαλ- σάμου ὃ μὲν ὁπὸς χαὶ τὸ χαρπίον ἀνδριχώτερα πρὸς ἀμφότερα ταῦτα τὸ δὲ ξύλον ἀσθενέστερον. Παρα- πλησίαν δ᾽ ἔχει τούτῳ δύναμιν χαὶ τὸ ἄμωμον. (83) Ὅ δὲ σχοῖνος δηχτιχώτερον μὲν τοῦ χαλάμου καὶ θερ- THEOPRRASTUS. 369 palme spatha et injecta. E fructibus melinum, myrti- num et laurinum. /Egyptium vero unguentum e pluri- (29) Ex pluribus etiam quam hoc paratur megalion ; videlicet e cinamomo ** et e myrrha contusa fluit oleum : quod quia minuta- tim stillat, stillaticium vocatur. Idque unum aiunt qui- dam simplex esse omnium unguentorum neque. composi- tum, cetera vero omnia composita, hec e pluribus, illa bus, cinamomo , myrrha et aliis fit. e paucioribus, e paucissimis autem irinum. Atque sic nonnulli preedicant, alii vero stillaticii hanc esse appara- tionem : myrrham contusam et in oleo liquefactam bala- nino igne lento calida perfundi, tum eam cum oleo pessum velut limum subsidere : quod ubi evenit aquam percolari, reliquum quod subsidit prelis exprimi (30) Megalium vera e resina usta componi et oleo balanino : admisceri autem casiam, cinamomum, myrrham : plu- rimumque opere in megalio et aegyptio esse, cum plurima et longe carissima in iis mixta sint. Atque megalio oleum per decem dies totidemque noctes coqui, deinde resinam ac cetera addi, oleum enim satis coctum ad recipiendum esse magis aptum. timis quibusque aromatis compouni, sine amaraco ta- men : hoc enim edoramento seplasiarios nihil unquam in unguentis uti, sed falsam ésse appellationem. (31) Unguentis aliis color additur, aliis non. Addunt colo- rem amaracino, rosaceo, megalio : non addunt e nobi- lioribus egyptio, melino, cypro, quarque sunt viliora. Ista vero coloris expertia, quia @gyptium et cyprum alba esse volunt, melinum vero malorum colore, vilioribus autem non opere pretium est colorem adderc. Jam rubra inficiunt anchusa, amaracinum chromate quod vocatur; Amaracinum autem nobile ex op- ea radicula e Syria affertur. VII.(32) Palatum juvare non solum odores videntur sed etiam acrimonia et calor quorundam, ideoque ea vinis nonnullis admiscentes velut aculeum addunt. Myrrha calida est et cum adstringendi potestate morilax suba- maraque ; cinamomum moderatw cum calore acrimonia, ut et costum; casia calefaciendi adstringendique potcs- tate et acrimonia ista exsuperat. Calefaciens et adstrin- gens iris quoque , recensque supra modum amara et cu- tem hominum tractantium uicerat : mordax quoque cum calore est cardamomum. Balsami succus οἱ fructus ad utrumque utiliores et eflicaciores, lignum imbecillius : simile viribus huic est amomum. (33) Schrenus morda- cior est calamo et calidior, uterque autem pari adstrin- 2A 10 15 28 40 45 310 μότερον, στυπτιχὰ δὲ ὁμοίως ἄμφω. Τούτων δὲ στυπτιικώτερον τὸ χύπειρον. Στύφει δὲ χαὶ ἣ ἀσπά- λαθος ἣ εὐώδης. ἫἩ δὲ νάρδος δηχτικὴ μετὰ θερμό- τητος. Τὸ δὲ μάρον καὶ τὸ χρῶμα τὸ εἰς τὸ ἀμαρά-- χινον ἐμμιγνύμενον θερμαντιχά. ΣΣυνεργεῖ δὲ καὶ τῆς ἀγμούσης τὸ ῥιζίον εἰς τὴν χρόαν τοῦ ῥοδίνου χαὶ «ἧς ἴριδος. (34) Νέα μὲν οὖν ὄντα τῶν ἀρωμάτων ἕνια δυνάμεις μὲν εὐθὺς ἔχει βαρείας καὶ δριμείας, παλαιούμενα δὲ μέχρι τῆς ἀκμῆς γλυκαίνεται, εἶτ᾽ ἀναλύεται πάλιν. Οἷον ἢ tore εἰς μὲν τὴν ἐργασίαν ἄἀχιάζει μετὰ τὴν συλλογὴν τρία ἔτη. Τὸ δὲ μάρον ἔτη δύο. ἯἩ δὲ σωύρνα δέκα ἔτη διαμένει βελτίων γενουένη. Παραπλησίως δὲ τούτοις ἢ τῆς ἀκμῆς διαμονὴ χαὶ τοῦ χιναμώμου χαὶ τοῦ χόστου χαὶ τῆς χασίας, Zyoîvoc δὲ χαὶ χάλαμος παραχμάζει ταχύ. Τῶν δ᾽ ἀνθῶν τὰ μὲν εὐθὺς χλωρὰ ὄντα τὰς δυνάμεις ἔχει καθάπερ τὸ ῥόδον, τὰ δὲ ξηρανθέντα χαθάπερ ὃ χρόχος χαὶ ὃ μελίλωτος" χλωρὰ γὰρ δγρότερα. (36) Τὰς μὲν οὖν φύσεις, χαὶ δυνάμεις τῶν ἀρωμάτων ἐκ τούτων θεωρητέον. VIII Δοκεῖ δὲ τὸ μεγαλεῖον ἀφλέγμαντον εἶναι παντὸς τραύματος" τὸ δὲ ῥόδινον ἄριστον πρὸς τὰ ὦτα. Txvra δ᾽ οὐχ ἀλόγως. οὗ μὲν γὰρ ἣ σύνθεσις ἐχ δητίνης χεχαυυένης ὥσπερ ἐλέχϑη καὶ χασίας χαὶ κιναμώμου χαὶ σμύρνης, ἅπαντα δὲ ταῦτα στυπτιχὰ χαὶ ξηραν- τιχά, Τὸ δὲ ῥόδινον τοῖς ὠσὶν ἀγαθὸν ὅτι ἐν ἁλσὶν fi ποίησις ἀναξηραίνει γὰρ χαὶ ἐχθερμαίνει διὰ τοὺς Tag διὸ xal ἣ ἁλοσάχνη ἀγαθόν. ᾿Αλλὰ τὸ τῆς στραγγουρίας λόγου δεῖται’ χαὶ γὰρ ταύτη λέγουσι μά- λιστα βοηθεῖν. Αἴτιον δ᾽ ἂν εἴη διότι πᾶν τὸ ὑπεξά- Ὑϑῖν μέλλον ἀναλῦςαι δεῖ πρότερον τὸ ὑπεξαχθησόμε- vov* τοῦτο δὲ οἱ ἅλες ποιοῦσιν, ἣ δ᾽ εὐωδία τὴν δρμὴν ἀπέδωχε. (96) Διὰ τί δὲ τὸ ἴοινον εὔοσμον μὲν οὐ ποιεῖ δὲ τὴν Spurv; È διότι στυπτιχὸν χαὶ συνάγει τοὺς πόρους ὥστε συγχλείσει χωλύειν τὴν δίοδον ; ἀλλὰ χαὶ χοιλίας λυτιχὴ διά τε τὴν θερμότητα χαὶ διὰ τὸ ἀποστύφειν τοὺς ἐπὶ τὴν χύστιν πόρους" ἀποχλειομένων γὰρ τούτων εἰς τὴν χοιλίαν ἢ συρροή. Τὸ δὲ ὅλον ψαρμαχῶδες χαὶ τὸ ἴρινον χαὶ ἄλλα τῶν μύρων. ἯἩ δ᾽ αἰτία πάντων ὡς καθόλου εἰπεῖν ἐν ταῖς δυνάμεσι ταῖς εἰρημέναις ὅτι στυπτιχὰ χαὶ θερμαντιχά' τὰ ἀρώυατα γὰρ τὰ τοιαῦτα φαρμαχώδη. Ταῦτα μὲν οὖν ἔξω τῆς τέχνης. IX. (37) Κρᾶσις δὲ χαὶ αἴξις οὐχ ἔστιν ὡρισιλένη τῶν ἀρωμάτων ὥστ᾽ ἐχ τῶν αὐτῶν ἀεὶ γρηστὰ καὶ duota γί- νεσθαι, ἀλλοῖα δὲ συμβαίνει διὰ τὴν ἀνωμαλίαν τῶν δυνάμεων τῶν ἐν τοῖς ἀρώμασι. Τῆς δ᾽ ἀνωμαλίας αἰτίαι πλείους. Μία, μὲν, ἥπερ χαὶ τοῖς ἄλλοις χαρποῖς, ἢ τοῦ ἔτους χατάσξασις" αὔτη, γὰρ πολυχουστέρας ὁτὲ δ᾽ ἀσθε- νεστέρας τὰς δυνάμεις (ποιεῖ), “Etepa δὲ ἐν τῇ συλλογῇ, τὸ προτερῆσαι τῆς dxufic ἢ ὑστερῆσαι" χαὶ γὰρ τοῦτο où μιχρὸν διαφέρει. ὙΤρίτη δ᾽ ἢ μετὰ τὴν συλλογὴν, ὅσα χρόνου δεῖται πρὸς τὴν ἀχμὴν ὥσπερ ἐλέχθη" καὶ γὰρ ἐνταῦθά ἐστι τὸ προτερεῖν καὶ ὑστερεῖν᾽ (38) τού- ΤΗΕΟΡΗΠΑΒΤΙ FRAGMENTUM IV. gendi potestate predita , majori vero cyperus. Adstriz- git et aspalathus odorata; nardus mordar cum calore; marum et chroma quod amaracino admiscetur calfacto- ria. Confert etiam anchus=» radicula ad rosacei et irisi colorem. (34) Nonnulla horum aromatum jam receatia virium gravitate:et acrimonia pollent, inveterata ad vigo- rem usque dulcescunt, deinde resoluta exolescunt : ut iris ad confectionem postquam collecta est triennio vigrt, ac cum plurimum-sex annos durat; marum biennium , my rha decennium durat, ad bonitatem proficiens. Iidem ut istis cinamomo, costo, casie suus permanet viger; schoenus et calamus cito consenescunt. E fioribus qi- dam statim recentes virtutem suam exbibent, ut rosa; alii vero cum exaruerunt ut crocus et metilotus, quod quamdiu virent humidiores sunt. (35) Aromatum igitar naturs et potestates ex his fere spectandse sunt. VIII. Preterea megalium vulnerum omnium infiem- mationes lenire creditur, rosaceum autem euribus salutare esse, quod quidem probabile. Illius enim compositio, ut diximus, et resina usta, casia cinamome et myrrha, que omnia adsiringendi et exsiocandi facal- tate predita sunt. Rosaccum vero auribus salutare, quia sale addito paratur ; idcirco enim siccat et calefacit; unde halosachne quoque prodest. Sed quod in strange. ria utile esse aiunt, non dubitatione caret; causa hec fuerit, quod orane id quod subducendi vim esercere debet, prius resolvere oporiet id quod debcet subdod : id vero prestat sal, odoris autem viz impetum dedil. (36) Sed quare irinum quanquam odoratum nulle exercet impetum? forsan quia adstringit rneatusque contrabit, ut iis clausis transitus prohibeatur. Quia etiam alvum solvit calore suo et quod arctat meatui δὲ vesicam pertinentes, quibus occlusis omnis in alvem colluvies confluit : omnino vero et irinum ct alia w- guenta medicata sunt. Alque ut in universum dicam, omnium causa in potestatibus, quas' memoravi, sita est adstringendi et calefaciendi : nam aromata hujuscemedi medicamentosa sunt. Verum haec extra unguentarioram artem sunt. IX. (37) Temperatio vero ct mixtio aromatum nea ita est certa et definita, ut ex iisdem semper proba atque similia prodeant unguenta , sed hc varia eveniunt prop- ter virium discrimina in aromatis. Discriminum auten cause plures : una, qua ceteris quoque fructibus com- munis, anni constitutio, quae vires multiplices interdam debiliores eîlicit ; altera in collectione, cum multum in- tersit utrum tempore justo maturius an serius colligas; tertia collectione facta in temporis vetustate est qu quasdam indigere ad vigorem diximus; nam in his quo que maturior aut serior usus fallit. (38) Ex his assi 918 puv ποιεῖ τὴν ὀσμήν. (46) Ὃ καὶ ἐπ᾽ αὐτῶν τῶν ῥι- ζῶν χαὶ ὅλως τῶν στερεῶν συμύαίνει καθάπερ ἐλέχθη. Κατὰ δὲ τῶν ἀνθῶν ἐναντίως ὥστε ἠχολούϑηχεν ἐχά- τερα τῇ ἀρχῇ. Τὰ δ᾽ dx τῆς σμύρνης εὐλογώτατα δι᾽ ἄμφω’ καὶ γὰρ μίγνυται μᾶλλον χαὶ (ἢ) θερμότης Si τῆς τρίψεως οὐχ ἀλλοτρία μαλαχή τις οὖσα" καὶ γὰρ (ἢ) σμύρνα ζητεῖ τινα πύρωσιν. Ἁπλῶς δὲ πᾶν τὸ πολύοδμον ἄντ᾽ εὐῶδες ἄντε χαχῶδες ἄντ᾽ ὀξὺ ἄντ᾽ δποιονοῦν τυγχάνῃ χινούμενον ἐμφανέστερον᾽ τότε γὰρ ὥσπερ ἐνεργεία ἀναμίγνυται μᾶλλον τῷ ἀέρι. Τῶν δὲ μύρων τὸ αἰγύπτιον χαὶ ἡ σταχτὴ xal εἴ τι ἄλλο πολύοδμον χαὶ μιγνύμενα τῷ οἴνῳ τῷ εὐώδει ἡδίω" παραιρεῖται γὰρ ἢ βαρύτης αὐτῶν" ἐπεὶ χαὶ f σμύρνη αὐτὴ πρὸς τὴν ἀναθυμίασιν βρεχθεῖσα ἐν τῷ γλυχεῖ καθάπερ ἐν τοῖς πρότερον ἐλέχθη. (46) Πρὸς δὲ τὰς δυνάμεις σκοπουμένοις δόξειεν ἂν ἄτοπον εἶναι τὸ συμ- 'Θαῖνον ἐπὶ τοῦ ῥοδίνου" χουφότατον γὰρ ὃν χαὶ ἀσθε- .vfotatov ἀφανίζει τὰς τῶν ἄλλων ὀσμὰς ὅταν προυυ- ρισθῶσι’ διὸ χαὶ οἱ μυροπῶλαι τοὺς ἐπιδιστάζοντας καὶ μὴ ὠνουμένους παρ᾽ αὐτῶν ἐπιμυρίζουσι τούτῳ πρὸς τὸ μὴ αἰσθάνεσθαι τὰ παρὰ τῶν ἄλλων. Αἴτιον δ᾽ ὅτι λεπτότατον ὃν χαὶ προσφιλὲς τῇ αἰσθήσει διὰ τὴν χουφότητα μάλιστα διιχνεῖται χαὶ συμπληροῖ τοὺς πόρους, ὥσθ᾽ ἣ αἴσθησις χατειλημμένη καὶ πλήρης οὖσα χρίνειν ἀδυνατεῖ. (46) Δύο γάρ εἶσι τρόποι τάχα δὲ τρεῖς οἷ χωλύοντες τὴν χρίσιν. Εἷς μὲν ὁ νῦν εἰρη- Ἱμένος" ἄλλος δ᾽ ὁ ἀπὸ τῶν ἰσχυρῶν ὥσπερ μεθύσχων τὴν αἴσθησιν χαὶ χαρηδαρᾶν ποιῶν. Τρίτος δ᾽ ὅταν προχαταληφθῇ τῷ βελτίονι" τὸ γὰρ ἐπεισάγειν τὸ γεῖρον οὗ ῥάδιον: οὐ δέχεται γὰρ ἣ αἴσθησις ὥσπερ οὐδ᾽ ἐπὶ τῶν “υλῶν χαὶ ὅλως τῶν χατὰ τὴν τροφήν. (47) Κατισγναί- νειν δὲ δοχεῖ τὸ ῥόδον χαὶ τὴν σύνθετον ὀσμήν ὅταν γὰρ ἀχιάζη τὸ ἄνθος ῥοδίζουσι τὰς συνθέσεις, ἀνοιγόμεναι δ᾽ ἐξόζουσι τούτου μόνου χαὶ μάλιστα. []αύεται δὲ ταχὺ χαὶ λήγει διὰ τὴν ἀσθένειαν καὶ λεπτότητα δι᾽ ἣν χαὶ ἐξόζει τῶν ἄλλων" λεπτὴ γὰρ οὖσα ἢ ἀναπνοὴ χαὶ ἠθροισμένη τῇ χαταχλείσει προτερεῖ τε τῶν λοι-- πῶν χαὶ διαδίδοται πανταχοῦ. Διὰ ταὐτὸ δὲ τοῦτο χαὶ ἀπολήγει ταχὺ χαὶ χαταχρατεῖται πάλιν’ ἀσθενεῖ γὰρ τὸ λεπτὸν χαὶ μαλαχόν. (48) []᾿οιοῦσι δέ τινες τοῦτο χαὶ τῶν οἴνων ὥστε προποθέντες ἀφανίζειν τὴν τῶν ἄλλων ἥδονήν. ἔνιοι δ᾽ ὥστε μὴ ἐπιδέχεσθαι ῥαδίως τοὺς ἄλλους ὥσπερ ὁ ᾿Ερυθραῖας ἁλυχός τις ὧν καὶ μαλαχός. Τὴν αἰτίαν (δὲ) πειρατέον ἐχ τῶν δμόϊων dapbaverv ἔχει δὲ τοῦτ᾽ ἴδιον τὸ δόδινον ὥσ- περ σχεδὸν χαὶ μιχρῷ πρότερον εἴρηται τὰ μὲν γὰρ ἄλλα πάντ᾽ ἣ τὰ πλεῖστα χεφαλαλγῇ, τοῦτο δ᾽ ὥσπερ ἐλέχθη λυτιχὸν καὶ. βάρους xal ἀλγηδόνος καὶ τῆς ἀπὸ τῶν μύρων. (49) Ἢ δ᾽ αἰτία φανερὰ διὰ τῶν προει- ρημένων εἴπερ ἐπιχρατεῖ καὶ διαδύεται πανταχοῦ. Τὰ μὲν γὰρ ἄλλ᾽ ὅσα κεφαλαλγῇ βαρέα διὰ τὸ ἐκ τοιού- τῶν συγχεῖσθαι τὰ μὲν ῥιζῶν τὰ δ᾽ ὀπῶν τοῦτο dì χαὶ τῇ ὀσμῇ ἐλαφρὸν καὶ τῇ θερμότητι σύμμετρον εἰς τὸ συμπέψαι χαὶ διανοῖξαι τοὺς πόρους. Οἵ γὰρ δὴ THEOPHRASTI FRAGMENTUM IV. riunt manifestantque. (44) Quod in ipsis quoque radi cibus atque omnibus solidis usu venit quemadmoden diximus, in floribus contra : proinde utrumque gentes principium suum sequitur. Que autem e myrrha peranter merito utraque de causa : magis enim miscentur, atque calor terendo excitatus lenior ei non contrarius, quim myrrha nonnihil incendi debeat. Ombnino vero omnia qua odore abundant, sive gratiore sive ingrato, atque sive acri, sive acido, sive cujuscunque modi, motu exci- tata eum magis ostendunt, sic enim quasi acta magi aeri immiscetur. Ex unguentis sgyptium , stacte, et si quid aliud odore abundat, cum vinu suaveolenti mixta, jucundiora fiunt : eorum enim gravitas expellitur; nm et myrrha ipsa vino dulci macerata ad suffumigandun fit aptior, ut superius dictum ‘est. (45) Faculiates eorum contemplanti quod in rosaceo evenire solet prorsus mi- rum esse videatur. Hoc enim, cum levissimum εἷ εἰ infirmissimum, ceterorum odores, quibus antea quis chk- tus fuerit, abolet, quare unguentarii cunctantes licitatores nec ab ipsis mercantes co demum delibutos demittazi, ne unguenta aliorum odorari queant. Causa est, quod cum tenuissimum sit et sensui gratissimum, ob levitaten penitus pervadit meatusque obsidet, ut nimirum tesses occupatus et oppletus judicare non possit. (46) Duobes enim modis, et fortasse tribus, judicium impeditur : uno quem modo dixi , altero, cum valentioribus veluti tema- lentus sensus stupet, tertio, cum meliore sensus aste occupatus fuerit; postea enim deterius obducere est dif- ficile, sensu recusante, ut nec in saporibus ac omnino ils que ad nutritionem pertinent. (47) Rosaceum vel con positos odores extenuare vdetur : cum enim rosa floret, compositis eam addunt, que reclusa rosam solam et maxime redolent : brevi tamen evanescit ob imbecillità- tem et subtilitatem qua aliorum quoque odori pracellit; nam sublilis ejus aura inclusione collecta aliis antevertit ct quoquoversus dispensatur, ob eandemque causam brevi cessat ac vicissim subigitur, subtilia enim οἱ molli sunt infirma. (48) Idem vina quoque quaedam faciunt ut preegustata aliorum gratie officiant, nonnulla usque adeo etiam ut alia non facile admittantur, ut ersthreum, quod salsum est et molle. Causa e similibus pelenda esse videtur. Est autem istud rosaceo peculiare, quol antea diximus. Reliqua enim aut omnia aut pleraque capiti gravia, hoc vero, ut dictum est, solvit gravitalem doloresque etiam ab unguentis creatos. (49) Causa vero e superioribus repetenda perspicua, siquidem et prasvalét et quoquoversus insinuatur; cetera enim , qua caput 2g gravant, molesta sunt quia e gravibus vel radicibas vel succis fiunt : hoc vero tum odore est leve tum calore accommodato ad concoquendum pariter et meatus ap?- riendos. Nam capitis dolor vel humoris abundantia τῇ 10 40 45 914 χεῖαν ποιεῖ χαὶ τὴν ἀπόλειψιν» ὥσπερ τό τε ῥόδινον καὶ ἡ χύπρος, (56) "Ενια δὶ καὶ εἷς τὴν ὑστεραίαν οὐ χεῖρον ὄζει, διαπεπνευχυίας εἴ τις ἐνὴν βαρύτης. Τὰ δὲ χαὶ ὅλως ἔμμονα μᾶλλον ὥσπερ ἣ νάρδος χαὶ τὸ ἴρινον, πάντων δὲ μάλιστα (τὰ ) ἰσχυρότατα. Καὶ τὰ μὲν ἕν τε τοῖς λουτροῖς χαὶ τῇ ἀνέσει διατηρεῖ πως τὴν ὀσμὴν ὃ οὐ συγχαχύνει' τὰ δὲ χαχυνόμενα πλείω ποιεῖ δυσωδίαν αὐτῶν τῶν ἱδρώτων ὡς ἂν σήψεώς τινος ἣ διαφθορᾶς γινομένης. Καὶ τὰ μὲν περὶ τῆς τῶν μύρων ποιήσεώς τε χαὶ δυνάμεως ἐπὶ τοσοῦτον εἰρήσθω. ΧΙ͂Ι. (67) Τὰ δὲ περὶ τὴν τῶν ξηρῶν pit ἐξ ὧν (τὰ) ὃ διαπάσματα καὶ αἷ συνθέσεις οὐχ ἔτι ζητεῖ μίξιν τῶνδέ τινων sera ἀλλ᾽ ὅσῳ ἄν τις πλείω xal ποιχιλώτερα μίξη τοσούτῳ καὶ 5 ὀσμὴ λαμπροτέρα χαὶ ἡδίων, ὥσπερ καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἀρωμάτων τῶν προχείρων" εἰς ταὐτὸ γὰρ μιγνύντες ἅπαντα χρῶνται. «Ζητοῦσι δ᾽ ἐν τούτοις χαὶ σπεύδουσιν ὥστε μὴ ἑνὸς Διὸ χαὶ ἀλλὰ πάντων χοινήν τινα τὴν ὀσμὴν εἶναι. ᾿ἀνοίγοντες διά τινων ἡμερῶν τὸ ἐξόζον ἐξαιροῦσιν ἀεὶ χαὶ τῶν ἰσχυρῶν ἐλάττω μιγνύουσιν ὥσπερ ... τὰ δ᾽ 'ὅλως οὗ μιγνύουσιν ὥσπερ τὸ ἐρυσίσχηπτρον ὑπὲρ οὗ «καὶ ἀ ἀρτίως ἐλέχθη. (58) Βρέ χουσι δὲ συντιθέντες τῷ οἴνῳ τῷ εὐώδει" ἔοικε δ᾽ οὖν χρήσιμος εἶναι πρὸς τὰς εὐοσμίας εἴ γε xal οἱ μυρεψοὶ χρῶνται. Μένουσι δὲ πολὺν χρόνον αἴ συνθέσει. ‘H δὲ χρῆσις τούτων μὲν εἷς τὴν τῶν ἱματίων ὀσμὴν τῶν δὲ διαπασμάτων εἰς τὴν στρωμνὴν ὅπως πρὸς τὸν χρῶτα προσπίπτῃ χαὶ Sip ἅπτεται μᾶλλον καὶ ἐμμονώτερον τοῦτο καὶ ὥσπερ ἀντ᾽ ἐκείνου τοῦτο ποιοῦσιν. ΟἿ δὲ πρότερον ἐνέδα- λον οἴνῳ xatabpiyovtes εὐώδει πρὸς τὸ παραιρεῖσθαι τὴν ὀσμὴν, ἔνια δὲ χαὶ μελιχράτῳ χαὶ οἴνῳ μιγνύντες ἀνέδευον, τὰ δὲ καὶ αὐτῷ τῷ μελιχράτῳ. Τὸ γὰρ ὅλον ἄμφω ταῦτα συνεργεῖ πρὸς εὐοσμίαν. Διαμένουσι δὲ al συνθέσεις. ΦΦανεοὸν È dx τούτων ὅπερ χαὶ πρότερον ἐλέχθη διότι τὰ ξηρὰ καὶ εὐοσμότερα πρὸς ἄλληλα (μιχθέντα ταῖς ὀσμαῖς. (59 61) Εὐλόγως δὲ τὰ μύρα φαρμαχώδη διὰ τὴν τῶν ἀρωμάτων δύνα-- μιν χαὶ γὰρ τὰ ἀρώματα τοιαῦτα. Δηλοῖ δὲ τά τε χαταπλάσματα χαὶ ἃ δή τινες μαλάγματα χαλοῦσιν οἵας ἀποδείχνυται δυνάμεις τά τε φύματα χαὶ τὰ ἀποστήματα διαχέοντα χαὶ ἄλλα πλείω τῶν χατὰ τὸ σῶμα διαλλοιοῦντα ἐπιπολῆς μὲν ἀλλὰ χαὶ τὰ ἐν βά- θει οἷον ἄν τις χαταπλάσῃ τὰ ὑποχόνδρια χαὶ τὸ στῆθος εὐθὺς σὺν τοῖς ἐρυγμοῖς ἀποδίδωσιν εὐώδεις τὰς ὀσμάς. (6062) “Evia δὲ χαὶ εἰς οὔρησιν ἄγει συν- εξόζειν ποιοῦντα αὐτά, Et δὲ τούτου μεῖζον ὅτι χαὶ ἀπὸ τῆς χεφαλῆς dv τις χαταπλάσῃ δίδωσι τὴν dauiv εἷς τὰ οὖρα τὰ ἀπὸ τῶν ἀρωμάτων. Enel γε χοιλίαν χινεῖ χαὶ d ἴρις ὥσπερ ἐλέχθη. Πάντα δὲ ταῦτα ποιεῖ χαθάπερ πολλάχις εἴρηται διὰ τὸ (τὰ) 'φύσει στρυφνὰ χαὶ ὑπόπιχρα θερμαντιχὰ xal εὐδίοδα πρὸς τοὺς πόρους εἶναι. Τμητιχὰ γὰρ ὄντα καὶ θερ- μαντιχὰ xal στύφειν ἅμα χαὶ θερμαίνειν δυνάμενα THEOPHRASTI FRAGMENTUM IV. odare predita, quia levem auram emiltunt, celeriter etiam deficiunt, ut rosaceum et cyprum. (56) Sunt que în posterum diem melius oleant, diffiata , sì qua inerat, odoris gravitate. Sunt et nonnulla omnino dorabilia magis, ut nardus et irinum, maxime vero omnium qa sunt fortissima. Quzedam in lavatione et remissione ode rem fere incolumem conservant nec inquinant, alia spurcata sudorum graveolentiam augent, tanquam pa- tredo et corruptio inciperet. Atque bssc satis dicta cme videntur de unguentorum confectione et potestate. XII. 57 (61) Consentaneum vero est unguenta medicata esse, cum aromatis quoque talis insit potestas. Args- mento sunt cataplasmata et quee malagmata ποιεῖ vocant, quid illa valeant, cum tumores et abecessus dis sipent, et alia plura vitia emendent, non in summo tre- tum corpore, verum etiam in interioribus, ut si quis ky pochondriis pectorique illinat, cum ructu statim oder redditur unguentorum. 58 (62) Qusedam etiam urinm cient odoremque suum ei impertiunt, ubi illud majes etiam, si capiti quis illinat, in urinam usque aromatem odorem permeare. Nam alvum iris quoque, ut dizi, movet. Que quidem omnia, ut δ ΡῈ declaravi, faciost, quod que suapte natura acerba et -subamara sunt, cadem etiam calefaciant ct facile omnes meatus in- troeant. Nam cum incidendi potestate et calefaciendi potestate pradita sint, quod adstringere simul et cale- facere possunt, efficitur ut educere etiam queast εἰ concoquere , atque omnino immutare et transformare. 59 (57) Quod attinet ad permixtionem siccorum, e quibus diapasmata et syntheses fiunt, non opus est rerum certarum definita temperatio, sed quo plura et magis varia misceantur, eo prastantior prodibit suaviorque odor, ut species istas aromatum simul omnes miscent ad usum. In iis dant operam ut non singuli cujusdam sed omnium communis odor esse videatur. Proinde ali- quot dierum intervallo arculis reclusis prescellentem odorem eximunt et vehementiora parcius adhibent, ut (costum et amomum ex Plin.), quedam plane excla- dunt, ut erysisceptrum, de quo brevi antea dixi. 60(58) In synthesibus autem ea vino macerant odorato : vinum enim ad odoris bonitatem- conferre videtar, siquidem eo unguentarii quoque utuntur. Syntheses diu permanent, earumque usus ad vestium commenda- tionem valet, ut diapasmatum ad vestem stragulam, ut odor cuti insinuetur. Nam et magis recipitur et diutius inharet et quodammodo unguentorum vicem diapasmati subeunt. Nonnulli vino odorato macerata ante inji- ciunt, ut ab eo ductum odorem ad se vindicent, quedim etiam mulso atque vino miscentes subigunt, alia vel soli mulso : omnino enim utrumque ad odoris bonilales confert. Permanent autem syutheses, quod ex iis per 10 25 du 10 45 LI6 ἅπαν ὡς εἰπεῖν πρὸς πᾶν εὔοσμον. ᾿Αλλ’ ἔνθα μὲν ἴσως χείρω ποιεῖ ἔνθα δὲ βελτίω χαθάπερ ἐπὶ τῶν μύ- ρων τὰ μὲν γὰρ ἀφαιρεῖται τὸ ἄχρατον χαὶ σχληρὸν, τὰ δ᾽ ἀποθηλύνει χαὶ ὥσπερ ἐξυδατοῖ τὰς ὀσμάς. ᾿Εν δὲ τοῖς ξηροῖς ἅπασαι πάσαις μιχταί, (67) Τὰ γὰρ διαπάσματα ὅσῳ ἂν ἢ πλειόνων ἀμείνω. Ποιεῖ δὲ χαὶ ἡ τοῦ οἴνου χατάμιξις καὶ μύρα ἔνια χαὶ θυμιά- pata εὐοσμότερα καθάπερ τὴν σμύρναν. Δοχεῖ δὲ xal τὸ μύρον ἡδύνειν τοὺς οἴνους, διὸ χαὶ οἷ μὲν ἐν τῇ οἰνοποιΐᾳ μιγνύουσιν οἷ δὲ οὕτως ἐπιχεόμενον πίνουσιν. Οὐχ ἄλογον δὲ συνέγγυς τὰς αἰσθήσεις οὔσας καὶ ἐν τοῖς αὐτοῖς ὑποχειμένοις ἔχειν τινὰ ἐπιχοινωνίαν " ὡς γὰρ ἐπὶ τὸ πᾶν οὐδεὶς οὔτε χυλὸς ἄοσμος οὔτε ὀσμὴ ἄχυλος" τοῦτο δὲ ὅτι οὐδεμία ἐκ μὴ ἔχοντος χυλόν. (68) Zupbaiver δὲ καὶ μεταδάλλειν τὰς ὀσμὰς ἅμα τοῖς χυλοῖς ὥσπερ ἐπί τε τοῦ οἴνου καὶ ἐπὶ χαρπῶν τινῶν" ἐνίων δὲ χαὶ ἐν τῷ ἄνθει πρότερον ὥσπερ τῶν βοτρύων" ἧ δὲ τῶν μύρων εἰς ἀκμὴν μόνον χαὶ οἷον φθίσιν. Μεταχινοῦνται δ᾽ ἐν ταῖς ἐτείαις ὥραις πάνθ᾽ ὡς εἰπεῖν, μάλιστα δὲ τὰ ἀσθενέστατα, τὰ δ᾽ ἄνθινα xad' ἣν ὥραν ἀνθεῖ τὸ ἄνθος. (69) Τὰς συνθέσεις ποιοῦσιν ἐκ τῶν ἀρωμάτων" θραύσαντες πολλὰ χαὶ μίξαντες εἰς ταὐτὸ χλείουσιν εἷς χιδώτιον, εἶτ᾽ ἀνοί- ὕοντες διά τινων ἡμερῶν ὅτι ἂν μάλιστα ὄζειν δοχῇ τοῦτ᾽ αἴρουσι, χαὶ πάλιν δὲ χαὶ πάλιν διαλείποντες χρόνον ὅπως ἂν μηδενὸς ἐξόζη, Θαυμαστὴν δ᾽ ὀσμὴν λαμθάνει τὰ ἱμάτια εἰς ταῦτα τιθέμενα. Τὸ δὲ τῆς βαλάνου τῆς αἰγυπτίας μύρον αὐτὸ μὲν οὐχ ἄγαν ἀνα- πνεῖ, μιγνύμενον δὲ ποιεῖ τἄλλα βελτίω μάλιστα δὲ τὴν ἴριν..... (70) “Ev τῇ ἐρυθρᾷ θαλάττῃ διαχοπτομέ-- νῶν τῶν λίθων ἔνδον ἐμπεφυχότα φαίνεται ἰχθύδια καὶ χαρίδες καὶ ἀλλ᾽ ἄττα ζῶα ἐπιχλη ..... (71) ᾿Αθή- νῃσι λέγειν εἰς ταῦτα χαλχὸν χοῖλον ἐμδάλλεσθαι σί-- δηρον ὁμοίως ἐρυθρὸν χαὶ λευχόν. Εἶναι δέ τινα λόγον πρὸς τὸν καττίτερον " συμθάλλεσθαι δ᾽ οὐ μεγέ- θους χάριν ἀλλὰ τῆς πιχρότηγτος.... ΠΕΡΙ ANEMON. I. (1) Ἢ τῶν ἀνέμων φύσις ἐκ τίνων μὲν χαὶ πῶς χαὶ διὰ τίνας αἰτίας γίνεται τεθεώρηται πρότερον" ὅτι δ᾽ ἑχάστοις αἱ δυνάμεις χαὶ ὅλως τὰ παραχολουθοῦντα χατὰ λόγον ἀχολουθεῖ πειρᾶσθαι χρὴ λέγειν οἷσπερ σχεδὸν διαφέρουσιν ἀλλήλων. Αἷ γὰρ διαφοραὶ περὶ ταῦτα χαὶ ἐν τούτοις, οἷον μέγεθος, μιχρότης, ψυχρό- τῆς, θερμότης, ἁπλῶς τὸ χειμερινὸν ἢ εὐδιεινὸν χαὶ ὑέτιον ἣ αἴθριον - ἔτι δὲ τὸ πολλάχις ἢ ὀλιγάχις, χαθ᾽ ὥραν ἣ τὸ μὴ ἀεὶ πνεῖν χαὶ συνεχ εἴς χαὶ ὁμαλεῖς ἡ διαλείποντας χαὶ ἀνωμαλεῖς. Καὶ ὅλως ἃ cupbaivet περὶ τὰν οὐρανὸν ἢ περὶ τὸν ἀέρα xal τὴν γῆν xai τὴν θάλατταν διὰ τὴν πνοήν. “Ὥς γὰρ [ἂν] ἁπλῶς ei- πεῖν ἐν τούτοις χαὶ περὶ ταῦτα τυγχάνουσιν αἱ ζητή-- so σεῖς, ἐν οἷς χαὶ τὰ περὶ τῶν ζώων χαὶ φυτῶν ἐμπε- THEOPHRASTI FRAGMENTUM V. aut nullo modo invenitur; sed ad ejusmodi facultatem fere omne, quod bono est odore, cum omni bene cdorate coit. Sed nunc in deterius vertere potest, nunc in me- lius, ut in unguentis Queadam enim iramoderationem et duritiem emendant, alia odores: effaaminant et quasi diluunt. Inter sicca autem omnes omnibus misceutar odoribus. (67) Etenim diapasmata quanto ex pluribes componas, tanto meliora sunt. Vinum etiam admirtum unguenfa quasdam et suffimenta commendat ut myrrbam. ‘Unguento quoque vinum condiri videtur; proinde qui- .dam unguentum vino novello miscent, quidam ex tempore mixtum bibunt. Non autem absurdum est sensuura horum vicinitatem ab iisdem subjectis affectorum aliquid haber commercii atque societatis : nam ut uno verbo compleciar, nullus omnino succus odoris est expers, nullusque vicissim odor succum non habet, cujus rei caussa est, quod oder nullus ex eo oriri potest, quod succo caret. (68) Ac- cidit etiam, ut odor una cum succo mutationes subest, ut in vino et quibusdam fructibus : quorundam vero etiam maturius in flore ut racemorum vitis Atque in unguentis sola mutatio est vigoris et tanquam senecta. Anni temporibus autem omnia fere commoventur, marime autem αι infirmissima sunt; florea vero, qua tempes- tate suus cuique flos viget. (69) Syntheses ex odora- mentis faciunt : complura contusa et commixta eadera arcula includunt, qua post aliquot dies reclusa, ad cujus odor prevalere videtur, eximunt, idque intervallis certis saepius repetunt ne qua privatim species oboleat. Mirifi- cum autem odorem concipiunt vestes in iis condite. Glandis autem :egyptie unguentum ipsum per se non nimis spirat, sed adinixtum aliorum bonitati addit po- tissimumque iridis... (70) in rubro mari diffissis lapidi- bus pisciculi intus et squillee alieque bestiole innate inclusseque visuntur... (71) Athenis dicere in hac δὲ cavum injicì, ferrum pariter rubrum et candidum, obser- varique proportionem quandam cum stanno : injici autem non magnitudinis causa sed amaritudinis. LIBELLUS DE VENTIS. I. (1) Quibus et rebus ventorum natura constet, δὶ quo pacto quibusque ob causis eristant, in superioribes explicavimus; nunc disserere conabimur cujusque εἰ facultates et ceteras qualitates necessaria ratione conse qui, quibus illi inter se differunt. Differenti» eorum sunt in magnitudine, exiguitale, frigore, calore, omniso procellosa aut serena atque pluvia aut suda tempestate, dein quod aut sepius aut rarius, unaquaque anni tempes- tate aut non omnibus flant, atque nunc continui et aqua- les, nunc péf intervalla et ineequales, omnino in iis om- nibus rebus qua circa ceelum et aerem ac in terra εἶ mari flatu eveniunt. Ut enim paucis complectar, istis in rebus quiestiones omnes versantur, quibus etiam qua ad animantium conditionem et stirpium pertinent continen- LU) 40 465 50 Sora: καὶ τοῦτο ἐργάζεται. 918 THEOPHRASTI FRAGMENTUM Υ. xai διεσπασμένοςς. Τούτων μὲν οὖν τὰς εἰρημένας | Atque harum rerum iste sunt existimande cause, que αἰτίας ὑποληπτέον αἵπερ ἐμφανεῖς χαὶ κατ᾽ ἄλλους | etiam in aliis minoribus locis et minori spatio disjunctis τόπους εἰσὶν ἐλάττους χαὶ ἔλαττον ἀπέχοντας ἀλλήλων" τοῦτο δ᾽ ἂν χαὶ δόξειεν ἄλογον εἶναι, ‘O μὲν γὰρ νό- τος ἀεὶ τοῖς ἑαυτοῦ τόποις αἴθριος, ὃ δὲ βορέας gravi ,ειμὼν μέγας ἐν μὲν τοῖς πλησίον συννεφὴς ἔξω δ᾽ αἴθριος. (7) Αἴτιον δ᾽ ὅτι διὰ μὲν τὸ μέγεθος πολὺν ἀέρα κινεῖ τοῦτον δὲ φθάνει ἐχπνγνὺς πρὶν ἀπῶσαι᾽ παγέντα δὲ μένει τὰ νέφη διὰ βάρος" εἰς τὰ ἔξω (δὲ) χαὶ πορρωτέρω τὸ μέγεθος μᾶλλον ἢ ψυχρότης Stadi- ‘O δὲ νότος ἧττόν τι ἔχων ὕλην καὶ ταύτην οὐ πηγνὺς ἀλλ᾽ ἀπωθῶν αἰθρίαν ἄγει τοῖς πλησίον ὑετιώτερος δ᾽ ἀεὶ τοῖς πόρρω μέγας πνέων χαὶ λήγων μᾶλλον ἢ ἀρχόμενος, ὅτι ἀρχόμε- γος μὲν ὀλίγον ἀέρα ἀπωθεῖται προϊὼν δὲ πλείω, χαὶ οὕτως ἀθροιζόμενος ἐχνεφοῦταί τε χαὶ πυχνωθεὶς ὑδάτι- γος γίνεται, τι δὲ χαὶ τὸ ἀπ᾽ ἐλάττονος ἣ μείζονος ἀργῆς ἄργεσῦαι διαφέρει" αἱχρᾶς μὲν γὰρ οὔσης al- Gproc, μεγάλης δ᾽ ἐπινεφὴς xal ὑέτιος διὰ τὸ πλείω συνωθεῖν ἀέρα. IT. (8) Τὸ δὲ μὴ πνεῖν κατ᾽ αὐτὴν τὴν Αἴγυπτον (τὴν) πρὸς θάλατταν τὸν νότον ὥς τινές φασι μηδ᾽ ὅσον ἡμέρας ἀπέχοντα καὶ νυχτὸς δρόμον, ἀλλὰ τὰ ὑπὲρ Μεωφίδος λαμπρὸν, δμοίως δὲ χαὶ ἃ ἂν ἀπέχη τοσοῦτον, οὐχ ἀληθὲς μὲν εἶναί φασιν ἀλλὰ ψεῦδος" οὐ μὴν ἴσως γε ἀλλ᾽ ἔλαττον πνεῖ, Τὸ δ᾽ αἴτιον ὅτι χοίλη τὰ χάτω ἢ Αἴγυπτος ὥσθ᾽ ὑπερπίπτειν αὐτῆς, τὰ δ᾽ ἄνω ὑψηλοτέρα. ᾿Επεὶ gd γε σύνεγγυς ἀπαιτεῖ τὸ μέγεθος" τὰ γὰρ τοιαῦτα μάλιστα ἐχ τῶν τόπων ἀποδοτέον ἅπερ χατὰ φύσιν ἔχει. Διαμένει δ᾽ ἐπι- νεφῇ χαὶ αἴθρια τὰ πνεύματα ταῦτα δμοίως ὥσπερ ἀρτίως ἐλέχθη. (0) Τὸ δὲ τὸν βορέαν ἐπιπνεῖν τῷ νότῳ τὸν δὲ νότον μὴ τῷ βορέα, πρὸς ἐχείνην τὰν αἰτίαν ἀναχτέον τὴν μερίζουσαν ἑκάτερα κατὰ τοὺς τόπους ᾿ παρ᾽ ἣμῖν γὰρ τοῦτο cuubatver χαὶ ὅλως τοῖς ὑπὸ τὴν ἄρχτον οἰχοῦσιν, τοῖς δὲ πρὸς peonubpiav ἀνάπαλιν. Αἴτιον δ᾽ ἀμφοῖν τὸ αὐτό" τοῖς μὲν γὰρ ὁ βορέας τοῖς δ᾽ ὃ νότος πλησίον, ὥστ᾽ εὐθὺς ἀρχόμενοι ποιοῦσιν αἴσθησιν, εἰς δὲ τὰ rappor βραδέως διιχνοῦν- ται, (10) Πλείστων δ᾽ ὄντων ὥσπερ εἴρηται βορείων καὶ νοτίων ἑκατέρων οἷον τάξις, ἐν οἷς χοόνοις μάλιστα πνέουσι χατὰ λόγον ... μέχρι τοῦ λήγειν, τοῖς δὲ νο- τίοις χατὰ χειμῶνά τε χαὶ ἀρχομένου ( ἔαρος) χαὶ μετοπώρου λήγοντος. Καὶ γὰρ αἵ τε τοῦ ἡλίου φοραὶ συνεργοῦσιν ἀμφοτέροις χαὶ ἡ ἀνταπόδοσις γίνεται χα- θάπερ παλιρροοῦντος τοῦ ἀέρος" ὃ γὰρ ( ἂν) ἀπωσθῇ χατὰ χειμῶνα, ---- πλείους γὰρ ὡς ἐπίπαν βόρειοι πνέουσι, ---- χαὶ ἔτι πρότερον τοῦ θέρους ὑπὸ τῶν ἐτη- σίων χαὶ τῶν ἐπὶ τούτοις, ἀνταποδίδοται πάλιν τοῦ ἦρος εἰς τούσδε τοὺς τόπους, χαὶ λήγοντος μετοπώρου χαὶ περὶ πλειάδος δύσιν ἀνὰ λόγον. (11) Ὅθεν καὶ τὸ θαυμαζόμενον ὡς οὐχ ὃν διὰ τί βορέαι μὲν ἐτησίαι γί- νονται νότοι δ᾽ οὐ γίνονται, φαίνεταί πως συμθαίνειν. Οἱ γὰρ ἠρινοὶ νότοι χαθάπερ ἐτησίαι τινές εἶσιν οὖς perspiciuntur. Id autem minime consentaneum eme videtur : auster enim suis semper locis serenus. aquilo cum acriter hiemet, propinquus est nubilus, extra sudifi- cus. (7) Causa est quod magnitudine sua magnara aeris copiam movet, cam vero prius frigore suo congelet quam expulerit : nubes autem congelata ob gravitatem manent. Sed in exlernas et Jonginquas magis regiones magnitude magis quan frigus propagalur vimque suam ezercet. Auster vero, cui minus materie est , cur cam non copi sed propellat, proximis quidem serenitatem affert, ke- ginquioribus vero imbres semper adducit, valido preser- tim invitatus impetu, sepiusque desinens quam incipiess, quoniam oricns paullum aeris pellit, progressu plurimam: itaque glomeratus in nubes densatur densatusque aquosss redditur. Interest etiam utrum a majore an minore principio oriatur : nam si ab exiguo serenus est, si a majori nubilus pluviusque eo quod aeri majorem copia compellat. II. (8) Quod autem nonnulli narrant, austrum in £- gypti tractu maritimo non spirare, quantum est a mari diurni nocturnique itineris spaiium, sed supra Mempbia et in locis quae tantundem a ari absunt, vehementem esse, verum esse multi ncegant et mendacii insimulant. Verumtamen fortasse remissius tantum spirat. Ratio est, quod cum inferior Agyplus cava sit et depressa, auster super cam transit, duin superior cst editier : alioqui propinquilas magnitudinem postulat. Ejusmodi enim res, quae quidem ex ordine natura fiunt, e locis potissimum explicanda sunt. Termanent autem venti isti, ut diximus, similiter ct nubili et sereni. (9) Sed quod aquilo succedit austro, non ilem auster aquiloni, id ad cam causam referendum est, qua situs attributione utrumque distinguit. Evenit enim istud apud pos et omnino eos qui ad septentriones siti sunt, contra autem apud cos qui ad meridiem; utrisque eadem causa in propinquitate, his austri, illis aquilonis; ergo in oria maxime sentiuntur, in longinquo vero tardius perve- niunt. (10) Cum autem frequentissimi venti sint austrizi et aquilonares, ut dixi, utrisquc tamen sua sunt veloti state corum temporum viccs, quibus, quoad desinaai, pro ratione plurimum spirare solcant .... austrinis vero hiems et incipiens (ver) pracepsque autumnus. Name solis cursus utrisque conducit οἱ aere velut reciprocante compensatio quedam eflicitur. Quod enim hieme expu; sum fuerat, aquilonares enim omnino plures spirant, οἱ jam ante ipsa eestate ab etesiis et aliis qui etesias sequun- tur, reponitur rursus in hac regiones vere et prescipitaate autumno et sub occasum vergiliarum proportione. (1!) Inde illud quod ut incredibile admirari solent, cur 8 aquilones etesie, ul est anniversarii, sunt, non item acs tri sint, evenire quudammodo videtur; nam verni austri ro Ibd 380. (16) "Evfors δὲ xal ἅμα τῇ δύσει κατέπαυσεν ἀφελό-᾿ μενος τὴν ἀπ᾽ αὐτοῦ χίνησιν ἣν ἔδωχεν, 'Γαύτην δὲ δῆλαν ὡς ἔχειν τινὰ δεῖ συμμετρίαν ὥστε μήτ᾽ ἐξανα- λίσχεσθαι μήτ᾽ ἐξ αὐτῆς δύνασθαι χινεῖσθαι πλείω χρόνον. "Evia δὲ χαὶ δύνοντος τοῦ ἡλίου πνεῖν οὐδὲν χωλύει μᾶλλον οἷον ὅσα χατέχεται τῇ θερμότητι καὶ ὥσπερ ἀναξηραίνεται χαὶ ἐχκαίεται. Διὰ τοῦτο γὰρ χαὶ ἐν μεσημδρίᾳ μάλιστ᾽ ἀπνεύματοι, παρεγχλίναν- τὸς δὲ τοῦ ἡλίου πνευματωδέστεραι. cor Ποιεῖ δὲ καὶ ἣ σελήνη ταὐτὰ πλὴν οὐχ ὁμοίως" οἷον γὰρ ἀσθε- vic ἥλιός ἐστι. Διὸ χαὶ νύχτωρ δεινότεραι χαὶ αἱ σύνοδοι τῶν μηνῶν χειμερινώτεραι. Συμόαίνει δ᾽ οὖν ὁτὲ μὲν ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου τὰ πνεύματα ἐπαίρεσθαι δτὲ δὲ λήγειν" χαὶ ἐπὶ τῆς δύσεως διοίως" ὁτὲ μὲν γὰρ κατέπαυσεν ὁτὲ δὲ ὥσπερ ἀφῆχεν. Εἰ δέ ποτε χαὶ χατὰ σύμπτωμα γίνοιτο ταῦτα, χαθάπερ χαὶ τὰ ἐπὶ τῶν ἄστρων ἀνατολαῖς xal δύσεσιν, ἐπισχεπτέον, τοῦτ᾽ ἂν εἴη. (ι8) Καὶ ἀπὸ τῆς αὐτῆς αἰτίας χαὶ διὰ μέσων νυκτῶν χαὶ μεσημύρίας ἄπνοιαι γίνονται καὶ μάλιστα’ συμδαίνει γάρ ποτε μὲν χρατεῖν ποτὲ δὲ χρατεῖσθαι τὸν ἀέρα τὸν τοιοῦτον ὑπὸ τοῦ ἡλίου" χαὶ μέσων μὲν νυχτῶν χρατεῖ, πορρωτάτω γὰρ ὃ ἥλιος τότε" peonubplac δὲ xpateitat χρατῶν δὲ χαὶ χρατού- μένος ἕστηχεν, f δὲ στάσις νηνεμία. Συμθαίνει δὲ χαὶ τὰς χαταπαύσεις γίνεσθαι τῶν πνευμάτων χατὰ λόγον" ἄρχεται μὲν γὰρ ἢ περὶ ἕω ἢ περὶ ὄνσμάς" λήγει δὲ τὰ μὲν ἕωθεν ὅταν χρατηθῇ, χρατεῖται δὲ χατὰ μεσημύρίαν, τὰ δ᾽ ἀπὸ δυσμῶν ὅταν παύσηται χρατῶν,, τοῦτο δὲ γίνεται μέσων νυχτῶν. (19) El δέ τινες θαυμάζουσιν ὡς ἄλογον ὅτι τὰ πνεύματα ψυχρά ἐστιν ἀπὸ τῆς τοῦ ἡλίου κινήσεως χαὶ ἁπλῶς τοῦ θερμοῦ γινόμενα ψεῦδος τὸ φαινόμενον αὐτοῖς ἄλογον" οὔτε γὰρ ἁπλῶς ἀλλ᾽ ὡς συναιτίῳ προσαπτέον οὔτε πάντως ἢ ὑπὸ τοῦ θερμοῦ χίνησις θερμὴ καὶ πυρώδης ἀλλ᾽ ἐὰν τρόπον τινὰ γίνη- ται, ᾿ἈΑθρόως μὲν γὰρ ἐχπίπτουσα χαὶ συνεχὴς αὐτῷ τῷ ἀφιέντι θερμή. Κατὰ μιχρὸν δὲ xal διὰ στενοῦ τινὸς αὐτὴ μὲν θερμὴ ὃ δ᾽ ὑπὸ ταύτης χινούμενος ἀὴρ ὁποῖος ἄν ποτε τυγχάνῃ προὔπάρχων τοιαύτην χαὶ τὴν χίνησιν ἀποδίδωσιν. (20) Παράδειγμα δὲ ἱκανὸν τὸ ἐχ τῶν στομάτων ἀφιέμενον, ὅ φασιν εἶναι θερμὸν καὶ ψυ- χρὸν οὐκ ἀληθῆ, λέγοντες, ἀλλ᾽ ἀεὶ μὲν θερμόν ἐστι, δια- φέρει δὲ τῇ προέσει xal ἐκπτώσει, Χανόντων μὲν γὰρ χαὶ ἀθρόον ἀφιέντων θερμὸν, ἐὰν δὲ διὰ στενοῦ. σφο- δρότερον φερόμενον ὠθῇ τὸν πλησίον ἀέρα χἀχεῖνος τὸν ἐχόμενον, ψυχρῶν ὄντων χαὶ ἣ πνοὴ χαὶ ἣ χίνη- σις γίνεται ψυχρά. To αὐτὸ δὲ καὶ ἐπὶ τῶν πνευμάτων συωθαίνει" διὰ στενοῦ γὰρ οὔσης τῆς πρώτης χινή- σεως αὐτὸ μὲν τὸ πρῶτον οὐ ψυχρὸν, τὸ δ᾽ ὑπὸ τού- του χινούμενον ὡς ἂν ἔχον τυγχάνη πρὸς θερμότητα χαὶ ψυχρότητα, Ψυχροῦ μὲν ὄντος ψυχρὸν θερμοῦ δὲ θερμόν. ΚΚαὶ διὰ τοῦτο θέρους μὲν θερμὰ γειμῶνος δὲ ψυχρὰ τὰ πνεύματα. Καθ’ ἑκατέραν γὰρ τὴν ὥραν τοιοῦτος ὁ ἀήρ. (21) Φανερὸν δ᾽ ὅπου διὰ τὴν... ἐχπεπυοωμένον οἷον τετύχηχεν’ ἐὰν γὰρ THEOPHRASTI FRAGMENTUM V. motum vehementiorem reddit. (16) Fit etiara ut sol δὰ occasum flatum supprimat, subducto quem triluerat im- petu, quem quidem moderatum temperatumque cose oportet, ne aut evanescat, aut diutius eo possit agitari. Quosdam magis occidente sole fiare nihil vetat, ut qui calore prohibentur et tanquam exarescunt torrenturque. Eamque ob causam meridie marime flatus silent, sole autem inclinato crebrescunt. (17) Idem luna quoque εἴ» cit, non perinde tamen quae tanquam 580] minor est; ideoque noctu * et synodi mensium tempestuoss magi. Evenit igitur ut sole exoriente venti modo suscitentar modo evanescant, itemque occidens nunc comprimi nunc quasi emittit. Si vero id fortuito quandoque acci- dat, sicut in siderum ortu et occasu, causa investigandi erit. (18) Atque cade de causa et intempesta nocte et meridie placidus et silens potissimum aeris status esse solet. Modo enim ejusmodi aer vincit modo vincitur a ... media nocte vincit, quia tum sol longissime remotes est, meridie autem vincitur : et quum superior est, et cum superatus quescit; quies silentium est a ventis. Nec vero temere flatus desinere solent. Oriuntur enim aut suò auroram aut vespera : desinunt autem qui matutino sur- gunt denique superati, quod fit meridie, qui vespera, cum solis potestas desinit, quod media nocte accidit (19) Si ineptum cuiquam videatur mirationemque movest, quod flatus, utpote motu solis excitati atque a calore profecti, frigidi sunt, is se falso istud existimare intelli- gat. Causa enim non soli uni tribuenda sed ut socio tantum et adjutori, nec semper motus a calore gicitatos calidus aut igneus est, sed icodus quidam adesse debet. Nam qui confertim et perpetuus continensque cum auc- tore emittente erumpit, calidus est; qui paullatim et per angustias emissus fertur, calidus ille quidem per se est, aer vero ab eo impulsus, qualis ipse cunque antea fueri, talem etiam impetum reddit. (20) Exemplo est balitus oris quem et calidum et frigidum esse falso dictitast: semper enim calidus est, differt vero pro emissione ἀχί- tuque : hiantibus quippe et diducto ore plurimurg effun- dentibus calidus est : sin per angustias violentior jactos aerem propinquum propellat, isque proximum, hi vero sint frigidi, halitus quoque et motus frigidi fiunt. Ide in flatus cadit, qui, cum initio per angustias feruntur, ipsi principio non sunt frigidi; is vero aer qui ab iis motus propellitur, prout antea frigidior aut calidior fuerit, sic dein aut frigidus aut calidus sentitur. Eaque est causa cur estate calidi sint venti, hieme frigidi : tale enim utrique tempestati est calum. (21) Manifestum id est ubi propter .... erustum est. Si enim .... ventus ... ca- 10 715 30 35 40 45 δυ ! ὅταν γὰρ ἀθροισθῇ καὶ πλῆθος λάθη μεταθδάλλει πάλιν εἷς τὸ ἐναντίον. Μάλιστα δ᾽ ἐν τοῖς χοίλοις ταῦτα γί- νεται χαὶ ὅπου πνέουσιν αἱ ἀπόγειαι. Τούτων δ᾽ ἑκάτερον εὐλόγως" ἐν μὲν γὰρ τοῖς χοίλοις ὁ ἀὴρ ἄθροι- σθήσεται προσπίπτων ἐν δὲ τοῖς ἀναπταμένοις διαχεῖ - ται. Τῶν δ᾽ ἀπογείων πνευμάτων ἀσθενὴς ἡ φύσις ὥστ᾽ οὐ δύνασθαι βιάζεσθαι πόρρω" συμθαίνει δὲ καὶ ἣ ἀνταπόδοσις ἀνὰ λόγον τοῦ τε πλήθους χαὶ τοῦ μεγέ- θους ὡς ἂν αἵ ἀπόγειαι πνεύσωσιν. Ὁμοίως δὲ xal χατὰ τὰς ὥρας οἷον τὸ ὀψιαίτερον ἢ πρωϊαίτερον ἐμ- θάλλειν αὐτάς. (27) Γίνεται δὲ χαὶ ἀνάχλασίς τις τῶν ἀνέμων ὥστ᾽ ἀντιπνεῖν abroic, ὅταν ὑψηλοτέροις τόποις προσπνεύσαντες ὅπερᾶραι μὴ δύνωνται. Διὸ ἐνιαχοῦ τὰ νέφη τοῖς πνεύμασιν ὑπεναντία φέρεται καθάπερ περὶ Αἰγειὰς τῆς Μαχεδονίας βορέου πνέοντος πρὸς τὸν βορέαν. Αἴτιον δ᾽ ὅτι τῶν ὀρῶν ὄντων ὀψηλῶν τῶν τε περὶ τὸν ΓΟλυμπον χαὶ τὴν "Ogcav τὰ πνεύματα προσπίπτοντα χαὶ οὐχ ὑπεραίροντα τούτων ἀναχλᾶται πρὸς τοὐναντίον, ὥστε χαὶ τὰ νέφη χατώ- τερὰ ὄντα φέρουσιν ἐναντίως. Συμάαίνει δὲ χαὶ αὐτὸ τοῦτο παρ᾽ ἄλλοις. (48) ᾿Ενιαχοῦ δὲ χαὶ δπ᾽ αὐτοὺς τοὺς ἐτησίας ἀντίπνοιαι γίνονται τῷ βορέα διὰ τὴν περίχλασιν ὥστε χαὶ ἐναντιοδρομεῖν τὰ πλοῖα, χαθά- περ χαὶ περὶ τὸν πόρον τὸν dx Χαλκίδος εἷς ᾿Ορωπὸν, od< δὴ χαλοῦσι παλιμδορέας. Γίνεται δὲ τοῦτο σχε- δὸν ὅταν ὦσι λαμπρότατοι" τότε γὰρ μάλιστα δύναν- ται ὡς πορρωτάτω διατείνειν ὅταν πλῆθος ἦ τὸ ἀντι- χόπτον. ᾿Ενιαγοῦ δὲ διὰ τὸ προσχόπτειν σχίζεσθαι auubaiver τὸν ἄνεμον ὥστε τὸ μὲν ἐχεῖσε τὸ δὲ δεῦρο δεῖν καθάπερ καὶ τὸ ὕδωρ ὑπὸ μιᾶς πηγῆς χαὶ τῆς αὐτῆς δέον. (29) AA δὲ οἱ τόποι πολλὰς ποιοῦσι τῶν πνευμάτων μεταβολὰς, ἄλλας τε χαὶ τὸ σφοδρότερα χαὶ ἠρεμέστερα γίνεσθαι, καθάπερ ἐὰν διὰ στενοῦ χαὶ ἀχανοῦς πνέη. Σφοδρότερον γὰρ ἀεὶ χαὶ Xau= πρότερον τὸ διὰ τοῦ στενοῦ χαθάπερ ὕδατος ῥεῖθρον" ἐχδιάζεται γὰρ χαὶ διωθεῖ ἀᾶλλον ἀθρόον. Διὸ χαὶ ἐν τοῖς ἄλλοις ἀπνοίας οὔσης ἐν τοῖς στενοῖς ἀεὶ πνεῦμα" μένειν γὰρ ὁ ἀὴρ οὐ δύναται διὰ τὸ πλῆθος, ἢ δὲ τούτου χίνησις divenoc. Ὅθεν χαὶ ἐν τοῖς στενωποῖς ὅταν χαταχλεισθῶσι χαὶ συμπέσωσι λαμπροὶ πνέουσι, χαὶ ἐν ταῖς πύλαις, χαὶ αἱ Oupidec ἕλχουσιν ἀεὶ χαὶ πνοὴν παρέχουσι.Ἡ Πάντων γὰρ τούτων χαὶ τῶν τοιούτων ἣ αὐτὴ χαὶ μία τις ἢ εἰσημένη αἰτίκ. (30) Πάλιν δ᾽ ἔνιοι τόποι διὰ τὴν χοιλότητα χαὶ διὰ τὸ πε- ριέγεσθαι μείζοσιν ἐγγὺς ὄντες γε ἣ ἐγγυτέρω ἑτέρων ταῖς ἀργαῖς ὅλως ἀποπνεύματοι τυγχάνουσιν, Oi δὲ πορρωτέρω πνευματώδεις" ὥσπερ᾽ χαὶ περὶ Θεττα- λίαν χαὶ Maxedoviav cuubatve: κατὰ τοὺς ἐτησίας" οὐ γὰρ πνέουσι παρ᾽ αὐτοῖς ὡς εἰπεῖν, ἐν δὲ ταῖς νήσοις λαμπροὶ ταῖς μακρὰν ἀπηρτημέναις, Αἴτιον δὲ τὸ τὰς χώρας χοίλας καὶ ἐπισχεπεῖς εἶναι , ταῖς δὲ νήσοις οὐδὲν ἐπίπροσθεν τῆς φορᾶς. Κωλύονται δὲ χαὶ οὗτοι χαὶ ὅλως πᾶς ἄνεμος πνεῖν ἣ διὰ τὴν ἀπόστασιν, --- GI Ὑὰρ δύνανται διατείνειν εἷς τὸ πορρωτέρω διὰ τὸ THEOPHRASTI FRAGMENTUM V. collecta retro cursum in contrarium (flectit, quod fit maxime locis cavis sinuosisque, in quibus terreni fiatas spirant. Utrumque justa de causa accidit : nam ia coe- cavis aer occurrens coacervabitur, in apertis diffanditur et spargitur. Terrenarum vero auraram imbecilla natena est, ut non longe prorumpere possint. Atque reciprocatio modum multitudinis et magnitudinis, quem terreaz an habent, sequitur. Itidem quoque tempus congruere seket, cum vel serius vel tempestivius incessunt. (27) Accidit etiam ut venti retorqueantur sibique adversarii refiest cum celsis appulsi locis superare nequeunt. Quazebren nonnullis locis nubes contra ventum feruntur. ut api Zgeas in Macedonia, aquilone adversus aquilonera fante. Etenim ad editissimos monles Olyrapuza et Orsam διέ flatus non superata altitudine retro rejectanter ut mbu inferiores in contrarium ducant. Idem alibi quequ accidit. (28) Sed et circa etesias quibusdam in les aquiloni reflatus adversarius contingit propter reperon- sionem, adeo ut navigia contrario cursu ferantur, que madmodum in freto euboico e Chalcide ad Oropum nari. gantium : eos palimboreas , id est revertentes aquilone, appellant. Id maxime fit, cum luculenti spirant : ten enim demum longissime excurrere possunt, cus magn vis et copia flatus reciproci suppetit. Est cum ex offee sione ventus finditur, ut pars huc pars illuc divera abeat, ut aqua, que ex uno eodemque fonte maness dividitur. (29) Omnino loca plures ventorum mutatie- nes efficiunt, cum alias, tum quod aut vehementiores aut placidiores fiunt, ut si per angustum aut patestem locum spirent. Vehementiores enim et concitatiores sunt, qui per angustum feruntur, ut cursus aque : major enim eorum pressio est visque efficacior. Quapropter dum alioqui silentium a ventis in angusto semper flstes sentiuntur. Nam aer illic propter multitudinem conquirs- cere non potest, cujus agitatio ventus est. In angiporti ergo, si quando inclusi concursant, strenue luculentegue spirant : item in portis atque adeo fenestra fiatum sen- per trahunt et preestant : quorum omnium eadern unagee causa est quam jam memoravimus. (30) Rursar trac- tus nonnulli, quia ipsi devexi atque profundi altioribes jugis inclusi sunt, quamquam propinqui [ aut propinquie res quam alii) flatuum exordiis , tamen immunes a ves- tis sunt, cum longinquiores ventosi sint, ut in Macedoni et Thessalia accidit circa etesias. Non enim apud es spirant, quod quidem censeas, cum in insulis longe dissi tis clare sentiantur. Ratio est quod ist» regiones cars demisseeque sunt et adversus illos munite, mullo ia μ᾿ sulis contra impetum objectu. Isti autem atque adto venti omnes prohibentur aut loci intervallo, non csim ®# longinquiora tendere propter spatii magnitudinem p* 40 4ὅ 384 «ἧς θαλάττης xal τῶν ὑδάτων ἐστί τισι τὰ αὐτὰ on- μεῖα λαθεῖν" ἐπεὶ χαὶ τὰ χύματα προαχνιστάμενα καὶ προεχπίπτοντα σημαίνει τοὺς ἀνέμους’ προωθεῖται δ᾽ οὐ συνεχῶς ἀλλὰ χατὰ μιχρόν" τὸ δὲ προωσθὲν ἄλλο προέωσε χαὶ πάλιν ὅπ᾽ ἄλλης πνοῆς ἐχινήθη μαραν- θείσης τῆς πρώτης" εἶθ᾽ οὕτως ἀεὶ προωθούμενα προσ- ἔρχεται’ παρόντος δὲ τοῦ χινουμένου φανερὸν ὅτι καὶ τὸ χινοῦν ἥξει. Συμόαίνει δὲ καὶ ὑστερεῖν τὰ χύματα τῶν πνευμάτων᾽ ὕστερον γὰρ διαλύονται χαὶ παραχ- μάζουσι διὰ τὸ δυσχινητότατον χαὶ δυσχαταπαυστότε- pov. (36) Κοινὰ δὲ χαὶ τὰ τοιαῦςα πλειόνων οἷον ἀστέρων τε διαττόντων χαὶ παρηλίων φάσις καὶ ἀπο- μάρανσις ἣ ῥῆξις χαὶ εἴ τι τοιοῦθ᾽ ἕτερον. Πρότερον γὰρ ὃ ἀὴρ ὃ ἄνω τῷ πάσχειν ἀποδηλοῖ τὴν τῶν πνευ- μάτων φύσιν. Ἔτι δὲ τὸ ἐπὶ τέλει μεγίστους εἶναι, καὶ γὰρ τοῦτο χοινὸν πλείοσιν ὅταν γὰρ ἀθρόον ἐμ- πνεύσωσι μιχρὸν γίγνεται τὸ λοιπόν. Τὰ μὲν οὖν τοιαῦτα χαθάπερ εἴρηται χοινά πως τῆς οὐσίας. VII. (37) "Ἔστι δὲ τὰ χαθ᾽ ἕχαστον ἴδια χατὰ τὴν ἑχάστου φύσιν καὶ θέσιν, ὧν τὰ μὲν τοῖς τόποις μερί- ζεται καθ᾽ οὖς καὶ πρὸς οὖς αἵ πνοαὶ, τὰ δὲ ταῖς ἀρ- χαῖς ἀφ᾽ ὦν, τὰ δὲ ἄλλοις τοιούτοις. Ἰδιώτατα δ᾽ οὖν ὡς εἰπεῖν τὰ περὶ τὸν καικίαν [libri ἀπαρχτίαν] καὶ τὰ περὶ τὸν ζέφυρόν ἐστιν. ὋὉ μὲν γὰρ καιχίας [libri ἀπαρχτίας] μόνος ἐφ᾽ αὑτὸν ἄγει τὰ νέφη χαθάπερ χαὶ ἣ παροιμία λέγει,« ἕλχων ἐφ᾽ αὑτὸν ὥστε καικίας νέφη ». (38) Ὁ δὲ ζέφυρος λειότατος τῶν ἀνέμων χαὶ πνεῖ δείλης καὶ ἐπὶ τὴν γῆν καὶ ψυχρὸς, τῶν ἐνιαυσίων ἐν δυοῖν μόνον ὥραις, ἐαρινῇ χαὶ μετοπώρου. ΠΝνεῖ δ᾽ ἐνιαχοῦ μὲν χειμέριος, ὅθεν καὶ ὃ ποιητὴς δυσαῇ προσηγόρευ- σεν, ’Evtayod δὲ μέτριος ἐστι χαὶ χαλαχὸς διὸ χαὶ Φιλόξενος ἡδεῖαν αὐτοῦ πεποίηκε τὴν πνοήν. (Καὶ τῶν χαρπῶν) τοὺς μὲν ἐχτρέφει τοὺς δ᾽ ἀπολλύει χαὶ διαφθείρει τελείως, (39) Αἴτιον δὲ τῷ μὲν χαιχίᾳ διότι πέφυχε χυκλοτερεῖ φέρεσθαι γραμυῇ ἧς τὸ κοῖλον πρὸς τὸν οὐρανὸν χαὶ οὐχ ἐπὶ τὴν γῆν ἐστὶν ὥσπερ τῶν ἄλλων διὰ τὸ χάτωθεν πνεῖν" πνέων δ᾽ ἐπὶ τὴν ἀρχὴν οὕτως ἐφ᾽ αὑτὸν ἄγει τὰ νέφη πρὸς ὃ γὰρ ἢ πνοὴ καὶ τῶν νεφῶν ἐντεῦθεν (ἡ) φορά, (40) Ὃ δὲ ζέφυρος ψυχρὸς μὲν διὰ τὸ πνεῖν ἀφ᾽ ἑσπέρας ἀπὸ θαλάττης χαὶ πεδίων ἀναπεπταμένων, χαὶ ἔτι μετὰ χειμῶνα τοῦ ἦρος ἄρτι τοῦ ἡλίου χρατοῦντος χαὶ μετοπώρου πάλιν ὅτ᾽ οὐχέτι χρατεῖ. Τοῦ δὲ βορέου ἧττον ψυχρὸς διὰ τὸ ἀφ’ ὕδατος πνευματουμένου χαὶ μὴ χιόνος πνεῖν. Οὐ συνεχὴς δὲ διὰ τὸ Ud χρατεῖσθαι τὸ γινόμενον πνεῦμα" οὐ γὰο ὥσπερ ἐν γῇ ... ἀλλὰ πλανᾶται διὰ τὸ ἀφ’ δγροῦ βεθηχέναι ἐφ᾽ ὁμαλῇ διὰ τοῦτο χαὶ λεῖός ἐστιν" (61) (οὐ γὰρ ἀπ᾽ ὀρέων πνεῖ οὐδὲ βία τηχομένου ἀλλὰ ῥαδίως) ὥσπερ δι᾿ αὐλοῦ ῥέων. Τὰ μὲν γὰρ πρὸς βορέαν χαὶ νότον (ὀρεινὰ), πρὸς ἑσπέραν δ᾽ οὔτε ὄρος οὗτε γῇ ἐστὶν ἀλλὰ τὸ ἀτλαντιχὸν πέλαγος, ὥστε ἐπὶ τῆς γῆς φέρεται. Τῆς δείλης δὲ ἢ πνοὴ διὰ τὸν τόπον’ πάντα γὰρ μετὰ τοῦ ἡλίου διχχέοντος τὸ ὑγρὸν 7 ἀτυί- ζοντος γίνεται ἢ συνεργοῦντος εἷς τὴν ἀρχήν' ὅταν οὖν THEOPHRASTI FRAGMENTUM V. eadem signa observare licet : unde enim exsargentes et procurrentes ventorum adventum prasmonstraat. Impelluntur autem non continenter sed per intervalla Impulsa autem propellit aliam et rursus novo veoti im- petu excitatur priore elanguescente atque sic semper propulsee unde adventant. Cum autem adest quei agitatur palam est id quod agitavit ventarum esse. Ac- cidit vero etiam ut und® ventis sint seriores, serius enim dissolvuntur ac dessviunt, quia mare difficilizs et tardius et concitatur et conquiescit. (36) δος quoque plurium ventorum communia sunt signa ut stellaraa emicantium trajectiones aut solis geminati species et obliteratio aut interruptio, et qua sunt plura ejus generis. Antea enim supremus aer afficitur affectusque naturan venti indicat. Etiam major in fine violentia permaltis communis est. Nam ubi magno impetu confertim inflarmi reliquum perexiguum est. Hc igitur, ut diximus, δὲ communem ventorum omnium naturam pertinent. VII. (37) Quae autem singulis ventis propria sust a uniuscujusque naturam situmque sequuntur, eaque απ locis attributa, qua et quo spirant, partim principiis uede, parti aliis hujusmodi rebus. Maxime autem singubre est quod ceci [aparctias Zibri] et zephyro accidit. Selus enim c:ecias [aparctias libri) ad se nubes trahit, quem- admodum adagio celebratur « ad se ipse tanquam @- cias nubes trabit ». (38) Favonius omnium ventorum lesis- simus est; vespere tantum et versus terram flat, frigides, duobus anni temporibus tantum, vere et autumno. Qui- busdam locis hibernus ac procellosus est, unde poeta cum « graviter spirantem » appellavit, aliis aufem mo- dicus mitisque, ideoque Philoxenus poeta spiritum εἶσ: suavem nominavit. Atque fructus alios auget ac perficit, alios perdit penitusque enecat. (39) Cascia ratio est ba quod linea circulari fertur, cujus concavitas ad column conversa est, neque ad terram ut ceteris, quia a terra sursum flat . cumque versus principium suum flare soleat nubes ad se rapit. Nam quo flatus ille tendit, nubibes indidem est cursus. (40) Favonius autem frigidus est quia ab occidente ex mari et campis apertis spirat, δὶ quia post hiemem vere, quum primum sol potentior factos est, ac rursus autumno ubi solis vires deficiunt. Minus vero aquilone frigidus est, quod ab aqua in spiritue conversa, non a nive, spirat : continuus autem non est, quod generatus spiritus non superatur. Non enim sicti in terra ... sed vagatur, quia ab humore profectus trans per aequora camporum. (4 1) Ideoque ;lenis est; non enim? montibusspirat neque nive per vim tabescente , sed facili tanquam per canalem fluit. Loca enim aquilonem versi et austrum sita montosa sunt : in occidente vero ne montes sunt neque terra protenditur sed atlanticum mare : itaque per terram fertur. Vespertinus est Qu fiatus propter locum : omnes enim venti cum sole oriuntu. aut humorem diffundente aut in halitum vertente a. το 15 SU 35 40 386 μειμῶνα ποιεῖν, διὰ τὴν αὐτὴν αἰτίαν ποιεῖ" βρεχθεὶς γὰρ ὃ ἀὴρ ψυχρός. Ὡσαύτως δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ποταμῶν αὖραι, ὥσπερ ἐλέχθη πρότερον. VIII. (47) ‘H μὲν (οὖν) τούτων ἰδιότης ἔχει τινὰ λόγον. “Ὅτι δὲ τὰ πνεύματα τοῦ μὲν χειμῶνος χαὶ τὸ ἑωθινὸν ἀπὸ τῆς ἕω πνεῖ, τοῦ δὲ θέρους χαὶ τῆς δεί- Ins ἀπὸ τῆς ἑσπέρας, ἐχείνην τὴν αἰτίαν ὑποληπτέον" ὅταν 6 ἥλιος ἕλχων μηχέτι parti, τότε ἀφιέμενος è ἀὴρ δεῖ δυόμενος οὖν χαταλείπει νέφη ἀφ᾽ ὧν τὰ ζεφύρια' χαὶ ὅσον ἂν ἄγη τοῖς ἐν τῷ (χάτω) ἡμισφαιρίῳ κατοι- χοῦσιν (ἑωθινὸν) πνεῦμα γίνεται, τοὐναντίον δὲ ὅταν δύηται ἐν τῷ κάτω» μέρει ζεφύρους μὲν ἐχείνοις ποιήσει τοῖς δ᾽ ἐνταῦθα ἑωθινὸν πνεῦμα ἀπὸ τοῦ συνεπουένου ἀέρος αὐτῷ. (ε8) Διὰ τοῦτο καὶ ἐὰν λάθη πνέοντα ἄλλον ἄνεμον μείζων γίνεται διότι προσέθηκεν. “Ὥσπερ (δ᾽) ὃ ζέφυρος ἀεὶ χαὶ πόρρω πνεῖ τοῖς ἑσπερίοις οὕτω τοῖς κάτω πρὸς τὴν ἡμετέραν ἕω ἐχείνων δ᾽ ἑσπέραν ἄλλα πνεύματα. Ταῦτα μὲν οὖν παρὰ τὴν ὁμοιότητα παρ᾽ ἑχατέροις, ἥ τε (ἐν) τοῖς ἄχροις ἑχάστων πνοὴ γίνεται μὲν ὥσπερ χαὶ τὰ ὕδατα χαὶ τὰ ἄλλα χατὰ συμθεθηχὸς, οὐ μήν γε κατ᾽ ἀχρίδειαν ἀλλ᾽ ὡς ἐπὶ τὸ πᾶν. Ele δὲ ὥσπερ ἄλλο τι τῶν τεταγμένων καὶ ἐπὶ τῷ κυνὶ (6 νότος) πνεῖν. Αἴτιον δ᾽ ὅτι θερμὰ τὰ χάτω τοῦ ἡλίου παρόντος ὥστε γίνεται πολλὴ ἀτμίς. ”Erveov δ᾽ ἂν πολλοὶ μὴ χωλυόμενοι τοῖς ἐτησίαις" νῦν δ᾽ οὗτοι διακωλύουσιν. (49) Οἱ δὲ νυχτερινοὶ βο- ρέαι τριταῖοι πίπτουσιν, ὅθεν ἢ παροιμία λέγεται ὡς, « οὔποτε νυχτερινὸς βορέας τρίτον ἵκετο φέγγος », διότι ἀσθενῇ τὰ πνεύματα γίνεται τὰ ἀπὸ τῆς ἄρχτου νύχτωρ ἀρξάμενα " φανερὸν γὰρ ὡς (οὐ) πολὺς ὁ χινηθεὶς ἀὴρ ὅταν τηνικαῦτα πνέῃ τῆς θερμότητος ὀλίγης οὔσης, ὀλίγον γὰρ ὀλίγη χινεῖ, ελευτᾷ δὲ πάντα ἐν τρισὶν, χαὶ τὰ ἐλάχιστα δ᾽ ἐν τῇ πρώτη τριάδι. Ὅτι δ᾽ οὐχ αὐτὸ τοῦτο συμθαίνει χαὶ ἐπὶ τοῦ νότου νυχτερινοῦ πνεύσαντος αἴτιον ὅτι ἐγγὺς ὃ ἥλιός ἐστι τῆς πρὸς νότον χώρας χαὶ ἀλεεινότεραι αἵ νύχτες ἐκεῖ ἢ πρὸς ἄρκτον ai ἡμέραι" καὶ (πολὺς) ὁ χινούμενος ἀὴρ οὐδὲν ἔλαττον ἢ μεθ᾽ λμέραν, ἀλλ᾽ ὅσῳ θερμότεραι αἱ ἡμέραι χωλύουσι πνεῖν ξηραίνουσαι τὰς ὑγρότητας. (50) Τάχα δὲ χἀ- χεῖνο τοῦ βορέου (αἴτιον) ὅτι ἀθρόως ἣ ἔκχυσις ὥσπερ τῶν ἐχνεφίων, ταχεῖα δ᾽ ἣ παῦλα τῶν ἀθρόων’ ἀπ᾽ ἀσθενοῦς γὰρ ἀρχῆς οὐδὲν μέγεθος. ᾿ἈἈεὶ δ᾽ ὡς ἐπίπαν λάδρος, μετὰ δὲ χιόνα xal πάχνην (νότος), ὅθεν χαὶ ἡ παροιμία « φιλεῖ δὲ νότος μετὰ πάχνην ν, ὅτι πέψεώς τινος γενομένης καὶ ἀποχαθάρσεως ἑχάτερόν τι πίπτει" μετὰ δὲ τὴν πέψιν καὶ τὴν ἀποκάθαρσιν εἰς τοὐναντίον ἢ μεταθδολή᾽ βορέᾳ δ᾽ ἐναντίος è νότος. Τὸ αὐτὸ τούτῳ ὅτι μετὰ τὸν ὑετὸν xal τὴν χάλαζαν xal τὰς τοιαύτας χειμασίας ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ πίπτει τὰ πνεύ- ματα. Πάντα γὰρ ταῦτα καὶ τὰ τοιαῦτα πέψεις χαὶ ἀποχαθάρσεις τινές εἶσιν. IX. (51) ᾿Επεὶ δὲ πρὸς τὰς χώρας ἑχάστοις χαὶ τοὺς τόπους ἐπινεφῇ καὶ αἰθρίαι. Διὰ τοῦτο χαὶ τῶν ἐν παροιμίᾳ λεγομένων πρός τινὰς τόπους ἔνια, ὥσπερ THEOPHRASTI FRAGMENTUM Υ. bium tempestatem excitare ait, cadem de causa id efficit: madefactus enim aer frigidus. Pariterque flatus a fiuvis accedentes , ut ante diximus. VIII. (47) Atque horum proprietas explicari potest. Quod autem venti hieme tempore matutino ab ortu fiant, estate autem sub vesperam ab occasu, èjus rei huc ese causa videtur. Cum sol attrahens humidurm non ampins superet, aer dimissus et liberatus fluît : sol igitur ocridens nubes relinquit, unde favonii flatus oriuntur ; quanturaque inferioris semiglobi adducit incolis (matutinus) fit fiatus. contraque quando occidit in inferiore latere, favonies illis faciet, nobis vero matutinum fiatum ex aere ilhm sequente. (48)Idcirco, si quem alium ventum spiranten offendat, (hic) augetur, quia ei vim addit. Utantem δ. vonius semper longeque occiduis spirat, item inferis sò nostrum mane suamque vesperam alii flatus. Have igitor utrisque ex similitudine rerum eveniunt, atque fiatus ia extremis diei tempestatibus, uti et pluvize et alia ex coe- secutione non certa quidem ratoque, magnam tane partem contingunt. Solet autem, ut alia stata vice fiuat, ita etiam auster canicula ortu spirare > causa est, quod infera calent sole prasente, ita ut copia halitus existat : vehementior autem spiraret , nisi ab etesiis coerceretor : hi autem prohibent. (49) Aquilones nocturni triduo fer cadunt, unde in proverbium venit « Nocturnum borea lux nunquam tertia vidit), imbecilli enim sunt venti a septentrione noctu coorti : manifestum enim est (nos; multum aeris commoveri, cum eo tempore spirat, qu calor est exiguus; exiguus enim calor paucum tantum aerem impellere potest. Omnes vero intra triduum de- sinunt, debiliores prima triade. Quod item in noctormo austri flatu non accidit propterea quod propinquus es sol austrinae plage, illicque noctes tepidiores quam δὲ septentrionem dies; et alioqui aeris agitatio quam interdin non minor : sed quo calidiores sunt dies, diminuunt flatus humore siccato. (50) Idque fortassis etiam in aquilone usi venit, quod se confertim rapideque profundit, ut procellz e nube : qui conferti veniunt autem, cito desinunt : nam a parvo principio non magnus exit motus ; ceterum semper violentus est. Post pruinam autem οἱ nivem plur- mum flare volet (auster), unde in proverbio est « Auster spirare solet post pruinam) »; nam utraque illa fere fach concoctione et purgatinne quadam cadit : post eam factam in contrarium mutatio fit; contrarius autem aquile auster. Huic rei plane congruum est , quod post pluviss, grandinem ac hujusmodi tempestates venti cadere solest: illa enim omnia quasi coctiones sunt purgationesqu aeris. IX. (51) Quoniam autem venti singulis pro loci regie nisque natura aut nubes aut serenitatem adducunt, |r?- pterca etiam ex iis que proverbii loco dicuntur quedn 35 4( de 388 Sè... εἷς τὰς ἡμετέρας διαθέσεις" οἷον βαρύτερον ἐν τοῖς νοτίοις ἔχουσιν (οἷ) ἄνθρωποι καὶ ἀδυνατώτερον" αἴτιον δὲ ὅτι ἐξ (ὀλίγου) πολὺ ὑγρὸν γίνεται (διατηχό- μενον διὰ τὴν ἀλέαν) χαὶ ἀντὶ χούψου πνεύματος δγρότης βαρεῖα. “Et δ᾽ ἣ μὲν ἰσχὺς χαὶ δύναμις ἐν τοῖς ἄρθροις ἐστί" (ταῦτα δὲ ἀνίεται ὑπὸ τῶν νοτίων" τὸ γὰρ γλίσχρον ἐν τοῖς ἄρθροις πεπηγὸς μὲν χωλύει) χινεῖσθαι ἡμᾶς, ὑγρὸν δὲ λίαν οὐ συντείνεσθαι" τὰ δὲ βόρεια ποιεῖ τινὰ συμμετρίαν ὥστε χαὶ ἰσχύειν καὶ συντείνεσθαι μᾶλλον, (57) Καὶ πάλιν ξηροὶ καὶ μὴ ὁδατώδεις ὄντες οἱ νότοι πυρετώδεις " ϑγρότητα γὰρ ἐν τοῖς σώμασι θερμὴν ἀλλοτρίαν ἐμποιοῦσι θερμοὶ φύσει χαὶ ὑγροὶ ὄντες. Ἡ δὲ τοιαύτη διάθεσις πυρετώδης" ὃ γὰρ πυρετὸς ἐξ ἀμφοῖν τούτοιν ὑπερδολῆς ἐστίν" ὅταν (δὲ) ὑδάτινοι πνέωσι τὸ ὕδωρ καταψύχει τὴν ἕξιν. Γὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ὅσα ἄλλα τῶν σωμάτων περὶ τὰς ἕξεις χαθ᾽ ἑκάτερον συμθαίνει γίνεσθαι: πλείω γάρ ἐστι τοιαῦτα καὶ ἐν πλείοσιν ὧν ἁπάντων αἵ αὐταὶ χαὶ παραπλήσιαί τινες αἰτίαι. (68) Kat τῶν χαρπῶν δὲ χαὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων ὁμοίως" ἅπαντα γὰρ εἰς τὴν ὑγρότητα χαὶ διάχυσιν καὶ τὴν πυχνότητα χαὶ σύστασιν χαὶ ὅσα ἄλλα τῆς συστοιχίας ἑχατέραν ἀναχθήσεται. Καὶ ἐπὶ τῶν ἀψύχων δ᾽ ὡσαύτως, οἷον al ῥηγνύμεναι χορδαὶ καὶ οἱ ψόφοι τῶν χεχολλημένων χαὶ ὅσα ἄλλα συμθαίνει διυγραινομένων xal ἀνιεμένων (οἷον) περὶ τὴν τοῦ σιδήρου χατεργα- alav* miei, γάρ φασιν ἐξελαύνειν τοῖς νοτίοις ἢ βο- ρείοις" αἴτιον δὲ ὅτι τὰ μὲν βόρεια ξηραίνει χαὶ σχλη- ρύνει, τὰ δὲ νότια ἀνυγραίνει χαὶ διαίνει" πᾶν δὲ ἀργότερον διαχεχυμένον ἣ ὑπεσχληρυμμένον: ἅμα δὲ χαὶ μᾶλλον ἰσχύουσι καὶ συντονωτέρως τοῖς βορείοις. (59) Ἁπλῶς δὲ τὰ μὲν τοιαῦτα σχεδὸν ἐμφανεῖς ἔχει τὰς αἰτίας οἷον ἀπὸ ἀρχῆς ἀνάλογον ἔχοντα τὸ ἐφεξῆς" ἐκεῖνο δ᾽ ἐν ἀπορίᾳ χαὶ ζητήσει μᾶλλον γίνεται, χα’ ἑχάτερον dv, οἷον εἰ μὴ σχληρότης μηδὲ ξηρότης μηδὲ πυχνότης τοῖς βορείοις ἀλλὰ τὰ ἐναντία, χαὶ ἐπὶ τοῦ νότου ὡσαύτως" τὸ γὰρ παράλογον αἰτίαν ἐπιζητεῖ, τὸ δ᾽ εὔλογον χαὶ ἄνευ αἰτίας συγχωροῦσιν οἱ ἄνθρωποι" δεινοὶ γὰρ προσθεῖναι τὸ ἐλλιπές, (60) “Ὅτι δὲ ψυχροὶ ὄντες οἵ ἄνεμοι ξηραίνουσι καὶ θᾶττον (ἢ) ὁ ἥλιος θερ- udc ὧν καὶ μάλισθ᾽ οἱ ψυχρότατοι, ταύτην ὑποληπτέον τὴν αἰτίαν, ὅτι ἀτμίδα ποιοῦσι χαὶ ταύτην ἀπάγουσι χαὶ οἱ Ψψυχρότεροι μᾶλλον, ὃ δ᾽ ἥλιος καταλείπει. Διὰ τί ποτε λέγεται, « μή ποτ᾽ ἀπ᾽ ἠπείρου δείσης νέφος ὡς ἀπὸ πόντου χειμῶνος, θέρεος δὲ ἀπ᾽ ἠπείροιο μελαί- vue»; ἢ διότι τοῦ μὲν χειμῶνος ἣ θάλαττα θερμοτέρα, ὥστε εἴ τι (συνέστη, δῆλον ὅτι ἀπ᾿ ἀρχῆς) σμνέστηχεν ἰσχυρᾶς; ἐλύθη γὰρ ἂν τῷ ἀέρι διὰ τὸ ἀλεεινὸν εἶναι τὸν τόπον. Τοῦ δὲ θέρους ἢ μὲν θάλαττα ψυχρὰ καὶ τὰ πόντια πνεύματα f δὲ γῇ θερυή᾽ ὥστε εἴ τι ἀπὸ γῆς (φέρεται, διὰ μείζονος ἀρχῆς) συνέστη" διελύθη γὰρ ἂν εἰ ἀσθενὲς ἦν. (61) Τὸ δὲ μὴ πνεῖν νότον λαμπρὸν ἐν Αἰγύπτῳ μηδ᾽ ἡμέρας δρόμον ἀπέχοντι χαὶ νυχτὸς ψεῦδος. Δατύνειν δὲ τὸν οὐρανὸν μάλιστα THEOPHRASTI FRAGMENTUM V. mines enim austrinis diebus gravitate et debilitate labo- rant, propterea quod humor ex pauco multus evadit (calore dilutus), etin spiritus levioris locum humor gravis succedit. Jam vero vis omnis roburque in essium com- page sita est, (qua austrinis flatibus relaxatur : nam mucus gelatinosus articulorum calore densatus impedit) corporis motum, nimis ‘autem liquefactus contentionem prohibet : contra aquilo temperamentum justum habet et ad robur et ad contentionem. (57) Rursus austri sirci nec satis aquosi febriculosi : quia enim natura calidi bu- midique sunt corporibus humanis humorem calidum alienum inserunt : ex utriusque enim exsuperantia febris nascitur. Ubi vero aquosi pluviique adflant aqua staten corporis refrigerat. Eodem quoque modo quicquid aliuà in babitu et constitutione corporis humani hoc in genere ex utroque evenire solet, quod quidem numerosius est et in pluribus cernitur, quorum omnium quidem vel exdea vel istis affines prope cause sunt. (58) In fructius etiam et ejusmodi aliis rebus idem observatur : ompia enim ad humorem, diffusionem, densitatem, concretionem et queecunque alia utriusque ordinis censentur, referentar. Itidemque in inanimist ut cum fides rumpuntur aut ga tinata crepant, queque alia accidunt humescentibus εἰ relaxatis, ut in ferri confectione : plures enim stricturss austro quam aquilone ducunt. Caussa est quod aquilones siccant durantque ; austri vero humefaciunt emolliuntque, omne vero incertius est quicquid diffusum est, quam quod paullum obduruit. Adde quod valentiores etiam multoque vegetiores aquiloniis diebus sunt. (59) Ut bre- viter dicam, omnia fere hujusmodi manifestas habent causas, cum ab uno principio omnia certa ratione con- sequantur. Sed istud in utroque duhium est et explica- tione indiget, ut si aquiloniis non duris, siccis, densisque esse contingat, sed contra, itemque austro : quod enim insolens et contra legem evenit, ejus causa reddi debet, quod vero rationi consentaneum est et ordine evenit, protinus etiam sine causa a quolibet conceditur, cum de suo quisque facile, si quid desit, supplere possit. (60) Quod autem venti frigidi presertim siccant, idque citius quain sol alioqui calidus prestent, et ut quisque frigidis simus est, ita maxime, ista existimanda causa est, quod exhalationem creant eamque abducunt, potissimumque frigidiores, sol autem relinquit. Cur tandem dictitant « Hibernam a terra ne nubem, a murmure ponti Sed timeas, tellus aestivam miserit atra »? An quod hieme mare calidios est, ut sì quid in eo (constiterit, nimirum a primordio! constitit valentiori ; si minus dissolutum fuisset in aere propter loci caliditatem. state vero mare frigidum et a mari venientes venti, tellus contra calida ; quamobrem sì quid a terra (tollitur, a majore quodam principio) ortum est : alioqui imbecillitas facile dissolveretur. (61) Quod autem aiunt, austrum in .Egypto, quantum diei noctisge» iter abest, non spirare vehementem, falsum est. Ceterum DE SIGNIS TEMPESTATUM. βορέαν καὶ ἀργέστην τὸν δὲ νότον παραφέρειν" τοὺς di ἕωθεν ἐπινεφεῖν χαὶ δασύνειν ἄχρις ἂν 6 ἥλιος ἀνίσχη᾽ οὐχ ὕειν δὲ διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὅπου προσχαθίζηται τὰ νέφη. Νότον δὲ καὶ εὗρον καὶ ὅσα ἀπὸ μεσημόρίας ἄρχεσθαι μὲν ἀπὸ ἀνατολῶν συμπαραχωρεῖν δὲ τῷ ἡλίω" βορέαν δὲ χαὶ ἀργέστην ἀνάπαλιν ἀπὸ δυσμῶν ἐπ᾽ ἀνατολάς, (6) Ἔν Σιχελία δὲ καιχίαν οὐ χαλοῦσιν ἀλλ᾽ ἀπηλιώτην" δοχεῖ δ᾽ οὐχ ὃ αὐτὸς εἶναί τισιν ἀλλὰ διαφέρειν, ὅτι ὃ μὲν δασύνει τὸν οὐρανὸν ὃ δ᾽ οὔ. Ἀρ- | γέστην δὲ οἱ μὲν [οὖν] ὀλυμπίαν, οἱ δὲ σκίρωνα χαλοῦ- σιν, οἱ (δὲ) περὶ Σιχελίαν δερκίαν. Τὸν ἀπηλιώτην δὲ ἑλλησποντίαν, χάρδαν δὲ Φοίνικες, βερεχυντίαν δ᾽ (οἵ) ἐν τῷ Πόντῳ. ΠΕΡῚ ΣΗΜΕΙΩΝ ΥΔΑΊΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑ- ΤΩΝ KAI ΧΕΙΜΏΝΩΝ KAI ΕΥ̓ΔΙΩΝ. I. Σημεῖα ὑδάτων καὶ πνευμάτων καὶ χειμώνων mal εὐδιῶν ὧδε ἐγράψαμεν καθ᾽ ὅσον ἦν ἐφικτὸν, ἃ μὲν αὐτοὶ προσχοπήσαντες ἃ δὲ παρ᾽ ἑτέρων οὐχ ἀδο- κίμων λαθόντες, Τὰ μὲν οὖν ἐπὶ τοῖς ἄστροις δυο- μένοις χαὶ ἀνατέλλουσιν ix τῶν ἀστρονομιχῶν δεῖ λαμβάνειν. (2) Εἰσὶ δὲ δύσεις διτταί" οἵ τε γὰρ ἀφα- νισμοὶ δύσεις εἰσί" τοῦτο δέ ἐστιν ὅταν ἄμα συνδύνη τῷ ἡλίῳ τὸ ἄστρον, καὶ ὅταν ἀνατέλλοντος δύνῃ. “Ὁμοίως δὲ χαὶ ἀνατολαὶ διτταὶ, αἵ μὲν ἕῷοι ὅταν προχνατέλλῃ τοῦ ἡλίου τὸ ἄστρον, al δ᾽ ἀχρόνυχοι ὅταν ἅμα δυομένῳ ἀνατώλλη. Αἱ μὲν οὖν τοῦ ἀρ- χτούρου λεγόμεναι ἀνατολαὶ ἀμφοτέρως συμδαίνουσιν' ἢ μὲν γὰρ τοῦ χειμῶνος ἀχρόνυχός ἐστιν, f δὲ μετω- πορινὴ ἑῴα. Τῶν δ᾽ ἄλλων αἱ πλεῖσται τῶν ὀνομα- ζομένων ἔῷαι οἷον Πλειάδος καὶ ᾿Ωρίωνος καὶ κυνός, (3) Τῶν δὲ λοιπῶν σημείων ἔνια μὲν ἴδια χατὰ πάσας χώρας ἐστὶν ἐν ὅσαις ὄρη ὑψηλὰ καὶ αὐλῶνές εἶσι, μάλιστα δὲ ὅσα πρὸς θάλασσαν καθήχει τῶν ὑψηλῶν' τῶν τε γὰρ πνευμάτων ἀρχομένων τὰ νέφη προσπίπτει πρὸς τοὺς τοιούτους τόπους χαὶ μεθισταμένων εἷς τοὐναντίον ἀντιμεθίστανται καὶ ὑγρότερα γινόμενα διὰ βάρος εἷς τὰ χοῖλα συγχαθίζει. Διὸ δεῖ προσέχειν οὗ ἄν τις ἱδρυμένος ἦ. "ἔστι γὰρ ἀεί τινα λαθεῖν τοιοῦτον Ἱνώμονα χαὶ ἔστι σαφέστατα σημεῖα τὰ ἀπὸ τούτων. (ε) Διὸ χαὶ ἀγαθοὶ γεγένηνται χατὰ τόπους τινὰς ἀστρονόμοι ἔνιοι οἷον Ματρικέτας ἐν Μηθύμνη ἀπὸ τοῦ Λεπετύμνονυ, καὶ Κλεόστρατος ἐν Τενέδῳ ἀπὸ τῆς Ἴδης, καὶ Φαεινὸς ᾿Αθήνησιν ἀπὸ τοῦ Λυχαθηττοῦ τὰ περὶ τὰς τροπὰς συνεῖδε, παρ᾽ ou Μέτων ἀχούσας τὸν τὸῦ ἑνὸς δέοντα εἴχοσιν ἐνιαυτὸν συνέταξεν. Ἦν δὲ ὃ μὲν Φαεινὸς μέτοιχος ᾿Αθήνησιν ὁ δὲ Μέτων Ἀθη- vaioc. Καὶ ἄλλοι δὲ τὸν τρόπον τοῦτον ἐστρολόγησαν. (3) Ἄλλα δέ ἐστι σημεῖα ἃ λαμθάνεται ἀπό τε ζώων Land Led x τῶν κατ᾽ οἰχίαν χαὶ ἑτέρων τινῶν τόπων καὶ παθημάτων, 389 (aiunt) aquilonem et argestem maxime colo nubes indu- cere, austrum differre. Ventos antelucanos nubes indu- cere ca'lumque obvelare, quoad sol emergat : non autem pluere quod qua residant , nubes non habeant. Austruni et vulturnum, quique alii a meridie spirant, ab ortu pro- ‘ficisci et solis cursum subsequi : aquilonem autem et ar-- gesten ab occasu ortum versus procedere. (62) In Sicilia cacie nomine non utuntur, sed eum ventum apelioten (subsolanum) appellant : nonnullis autem haudquaquani idem esse videtur, sed differre. Argesten autem: alii olympiam , alii scirona, Sicilienses vero derciam nomi- nant. Subsolanum alii hellespontiam, Pheenices carbam,. Ponti incole berecwntiam vocant. 1000 on THEOPHRASTI LIBELLUS DE SIGNIS PLUVIARUM, VENTORUM, TEMPESTATIS ET SERENITATIS. I. Signa pluviarum, ventorum, tempestatum et sereni» tatis, quatenus assequi potuimus, sic scripsimus, quorum partem ipsi observavimus, partem ab aliis fide dignis accepimus. Atque illa quidem que ad ortum et occasum siderum pertinent ex astronomia petenda sunt. (2) Oc- casus autem est duplex : occidunt enim sidera tum cum cerni desinunt, quod fit cum una cum sole sidus occidit et cum illo oriente occidit : itemque ortus est duplex, alter matutinus, cum sidus ante solem uritur, alter ves- pertinus cum sidus simul cum sole occidente oritur. Ar- cturi ortus utroque modo evenit : hiemalis enim vesper- tinus est, autumnalis autem matutinus. —Ceterorum siderum, quorum maxime mentio fit, ut vergiliarum, orionis, canis matutini sunt. (3) Reliquorum signorum nonnulla sunt omnibus regionibus propria, in quibus montes alti convallesque sunt, prescipue si montes alti ad mare usque pertingunt. Cum enim venti flare inci- piunt nubes in huec loca incumbunt, cum vero mutantur et ille ab ἰδία sede decedunt et humore suscepto graviores reddit in cava deprimuntur. Itaque observare et animuin advertere oportet quo quisque loco habitat, quum ubique ferc nujusmodi indicem invenire possis : preesagia enim inde sumta sunt evidentissima. (4) Itaque quibusdam in locis exstiterunt periti astronomi:e viri, ut Matricetas Me- thymne in monte Lepetyinno sidera observavit, Cleostratus in Tenedo in Ida, Phainus Atlenis in Lycabetto solstitia observavit, a quo auditor ejus Meto annum constituit undeviginti annorum. Phainus fuit inquilinus Athena- rum, Meto autem Atheniensis. Eadem ratione plures ali' in sideribus observandis operam collocaverunt. (5) Ali: sunt signa que petuntur tum ab animalibus domestic . μάλιστα δὲ χυριώτατα ἀπὸ τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης" | tum ab aliis quibusdam locis et affectibus. Omaiu” 35 Al 45 50 390 ἣ γὰρ σελήνη νυχτὸς οἷον ἥλιός ἐστι" διὸ καὶ αἱ σύνοδοι ᾿τῶν μηνῶν χειμέριοί εἶσιν ὅτι ἀπολείπει τὸ φῶς τῆς σελήνης ἀπὸ τετράδος φθίνοντος μέχρι τετράδος fota- μένου. Ὥσπερ οὖν ἡλίου ἀπόλειψις γίνεται κατὰ τὸν ὅμοιον τρόπον χαὶ τῆς σελήνης ἔχλειψις, (e) Δεῖ οὖν προσέχειν μάλιστα ταῖς ἀνατολαῖς ταῖς τούτων καὶ ταῖς δύσεαιν ὁποίας ἂν ποιῶνται τὸν βουλόμενον προ- γινώσχειν. Πρῶτον μὲν οὖν ληπτέον ὅτι αἱ διχοτομίαι διορίζουσι τὰς ὥρας ὥστε ἐπὶ τούτων δεῖ ἀθρεῖν χαὶ ἐνιαυτὸν καὶ μῆνα καὶ ἡμέραν. Διχοτομεῖ δὲ τὸν μὲν ἐνιαυτὸν Πλειάς τε δυομένη καὶ ἀνατέλλουσα" ἀπὸ γὰρ δύσεως μέχρι ἀνατολῆς τὸ ἥμισυ τοῦ ἐνιαυτοῦ ἐστίν. Ὥστε δίχα τέμνεται 8 πᾶς χρόνος. (7) Ὃμοίως δὲ καὶ αἷ τροπαὶ καὶ ἰσημερίαι ποιοῦσιν. Ola τις ἂν οὖν ἢ κατάστασις τοῦ ἀέρος Πλειάδος δυομένης οὕτω ἔχει ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ μέχρι τροπῶν, χἂν μεταδάλλῃ, μετὰ τροπάς" ἐὰν δὲ μὴ μεταδάλλῃ διέχει ἕως ἰσημερίας, χἀχεῖθεν ὡσαύτως μέχρι Πλειάδος, καὶ ἀπὸ ταύτης μέχρι τροπῶν θερινῶν, καὶ ἐντεῦθεν μέχρι ἰσημερίας, χαὶ ἀπὸ ἰσημερίας μέχρι Πλειάδας δύσεως. (8) Ὡς δ᾽ αὕτως ἔχει χαὶ περὶ τὸν μῆνα ἕκαστον" διχοτομοῦσι γὰρ al τε πανσέληνοι καὶ αἵ ὀγδόαι καὶ αἵ τετράδες, ὥστε ἀπὸ νουμηνίας ὡς ἀπ᾽ ἀρχῆς δεῖ σχοπεῖν. Me- ταθάλλει γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἐν τῇ τετράδι, ἐὰν δὲ μὴ ἐν τῇ ὀγδόη, εἰ δὲ μὴ πανσελήνῳ" ἀπὸ δὲ πανσε- λήνου εἷς ὀγδόην φθίνοντος, καὶ ἀπὸ ταύτης εἰς τετράδα, ἀπὸ δὲ τετράδος εἰς τὴν νουμηνίαν, (0) Ὥς δ᾽ αὕτως χαὶ ἐπὶ τῆς ἡμέρας ἔχουσιν af μεταβολαὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολύ, ᾿Δνατολὴ γὰρ καὶ πρωΐ χαὶ μεσημθδρία χαὶ δείλη καὶ δύσις καὶ τὰ τῆς νυχτὸς μέρη τὰ ἀνάλογα ταὐτὸ ποιεῖ τοῖς εἰρημένοις περὶ πνευμάτων χαὶ yet- μῶνος χαὶ εὐδίας, Μίαλιστα γὰρ ἐὰν μέλλη μετα- ὀάλλειν ἐν ταῖς διχοτομίαις μεταύάλλει, Καθόλου μὲν οὖν τὰς ὥρας οὕτω δεῖ παρατηρεῖν, χαθ᾽ ἕχαστα δὲ τῶν σημείων χατὰ τὸν ὑπογεγραμμένον τρόπον. (10) Ὕδατος μὲν οὖν σημεῖα τὰ τοιαῦτα δοχεῖ εἶναι. ᾿Εναργέστατον μὲν οὖν τὸ ἑωθινὸν ὅταν πρὸ ἡλίου dva- τολῆς φαίνηται ἐπιφοινίσσον σημεῖον: ἦ γὰρ αὐθημε- ρινὸν ἐπισημαίνει ἢ τριῶν ἡμερῶν ὡς ἐπὶ τὸ πολύ. Δηλοῖ δὲ χαὶ τὰ ἄλλα σημεῖα " ἐὰν γὰρ μὴ πρότερον τριταῖα μάλιστα σημαίνει τὸ ἐπιφοινίσσον χαὶ δύνον- τος, ἧττον δὲ ἢ τὸ ἑωθινοῦ. (11) Καὶ ἐὰν δύνη yet μῶνος ἢ ἔαρος εἷς νεφέλιον τριῶν ἡμερῶν ὡς τὰ πολλὰ ἐπισημαίνει. Καὶ ἐὰν ῥάδδοι νοτόθεν, ταὐτὰ δὲ ταῦτα βορρᾶθεν γινόμενα ἀσθενέστερα. Καὶ ἐὰν ἀνίσχων μέλαν σημεῖον loyn, χαὶ ἐὰν éx νεφελῶν (ἀν)έχη ὑδατιχὸν, χαὶ ἐὰν ἀχτῖνες ἀνίσχοντος ἀνατείνωσι πρὶν ἀνατεῖλαι χοινὸν ὕδατος σημεῖον χαὶ ἀνέμου, Καὶ ἐὰν χαταφερομένου τοῦ ἡλίου ὑφίστηται νέφος ὑφ᾽ οὗ ἐὰν σχίζωνται αἴ ἀχτῖνες χειμερινὸν τὸ σημεῖον. Καὶ ὅταν χαυματίας δύηται χαὶ ἀνατέλλη,, ἐὰν un ἄνεμος γένηται ὕδατος τὸ σημεῖον. (12) Τὰ αὐτὰ δὲ σημαίνει καὶ σελήνη πανσελήνῳ ἀνίσχουσα, ἀσθενέστερα δὲ è μείς. ᾿Εὰν υὲν ἦ πυρώδης πνευματώδη onualver τὸν THEOPHRASTI FRAGMENTUM VI. vero maxime justa ac rata que a sole ct luna desurum- tur : luna enim tanquam sol nocturnus est Propterea mensium coitus hiemales sunt, quia deficit lun» lumen a quarto ‘die mnensis exeuntis ad quartum ineuntis. Ut igitur solis fit defectus, eodem modo lune quoque. (6) Qui igitur tempestatem vult prasagire ei potissimun observandum est quales sint solis et lunse urtus et coca- sus. Primum autem illud tenendum est tempora omaia esse bipartita, ad quam divisionem observationem et anni et mensium et dierum dirigere oportet. Annum dividit vergiliarum occasus et ortus, nam ab occasu ad ortum usque earum anni dimidium est : totum tempus igiter sic in duas partes dividitur. (7) Idem faciunt solstitia εἰ sequinoctia. Qualis igitur aeris constitutio in occast vergiliarum fuerit, talis plerumque erit usque ad solsti- tium; si mutetur post solstitium mutatur : si autem nea mutatur ad equinoctium usque manet, et inde pari mode usque ad ortum vergiliarum, et ab hoc usque ad zestirum solstitium, et ab hoc usque ad &equinoctium, et ab equi noctio usque ad vergiliarum occasum. (8) Eadem ratio in singulis obtinet mensibus : divisiones faciunt plenila- nium, octona quaternaque dies; initium observandi igiter a novilunio tanquam principio faciendum. Mutatio ple- rumque quarto fit die, si minus octavo aut plenilunie : ab hoc vice versa usque ad octavum mensis exeunti, hinc ad quartum, abhoc ad novilunium. (9) Eodemque fere modo diei partes determinant tempestatis mutationes : ortus solis, mane, meridies, vespera, solis occasus et noctis partes illis respondentes idem valent quod diete mensis et anni partes circa ventorum, tempestatum sere- nitatisque vices. Plerumque enim, si futura est mutatio, in divisionem aliquam incidit. }n universum igitur hoc modo anni tempora observanda sunt : singulalim autem presagia ad modum subsequentem accipienda sunt. (10, Pluviam igitur haec denunciare signa creduntur : certis- simum quidem matutinum, sì ante exortum solis nubes purpurascens se ostendat : aut enim eodem aut tertio fa- turam pluviam indicat. Idem et alia signa faciunt : nam si non prius certe tertio die futuram pluviam significat ca'lum purpurascens ad occidentem solem, minus tamen certe quam ad orientem. (11) Ac si hieme aut vere sel occidat in nebulam in diem tertium plerumque prasigni ficat pluviam, tum si ab austro virge appareant : ab aqui lone enim idem infirmius signum. ἘΠ δὶ oriens signu» nigrum habeat. Tum si e nubibus emergens oriatur pluviee indicium : item sì ante ortum radii sursum pro- tendantur, commune aqu® et venti sigaum est. δὶ nul& solem occidentem subierit ab eoque dividantur radii, hi- bernum est signum. Ac si fervens occidit et oritur aut ventus subsequitur aut aqua. (12) Ortus lune, qualis plenilunio est, eadem significat : minus tamen certa signa cornua luna prabent. Si enim ignea appareat ven- DE SIGNIS TEMPESTATUM. pae, dim ti Tagesizc ὑδκτωδη - cruene δὲ ὅτι ἂν mepmaivg τριταῖος ὧν ὃ μείς. (13) ᾿Αστέρες πολλοὶ pacata ὕδατος È πνεύματος, χαὶ ὅϑεν ἂν διόττωσιν ὡντ-εῖδεν τὸ πνεῦμα ἢ τὸ ὕδωρ. Καὶ. ἐὰν ἀχτῖνες Spese: ἀνίςχωσιν ἀνιόντος ἢ δύνοντος σγμεῖον (ὕδατος. Ka: ὅταν ἀνίσχοντος τοῦ ἡλίου al αὐγαὶ οἷον ἐχλεί- Tor χρῶμα ἴσχειν ὕξατος pio. Kai ὅταν nezéìm πύκοις ἐρίων ὅμοιαι wow ὕδωρ σημαίνει. ΓΎ τῶ δὲ mici πομφόλυγες ἀνιστάυεναι du ἀπὶ τῶν πυταιιῶν ὕδωρ σημαίνουσι πολύ. Ὡ:- δ᾽ ἐπὶ rò πολὺ i περὶ λύχνον ἣ διὰ λύχνου διαφαινομένν, υὐτια creative: ὕδατα. (10) Kai οἱ μύχητες ἐὰν νότια Ζ ὕδωρ, συμαίνουσι, σημαίνουσι δὲ χαὶ ἄνεμον χατὰ λόγον ὡς ἂν ἔγωσι πλήθους χαὶ μεγέθους, σμιχροὶ δὲ πεὶ χεγχρώδεις χαὶ λαμπροὶ ὕδωρ χαὶ ἄνεμον. Καὶ ὅταν χειμῶνος τὴν φλόγα (ὁ λύχνος) ἀπωθῇ διαλιπὼν αὖον πομφόλυγας. σγμεῖον, χαὶ ἐὰν πηδῶσιν αἱ dxtive; ix° αὐτὸν, χαὶ ἐὰν σπινθῆρες ἐπιγένωνται. (rs) "Ὄρνιϑες λουόμενοι μὴ ἐν ὕδατι βιοῦντες ὕδωρ ἣ χειμῶνες σημαίνουσι. Καὶ φρύνν, λουομένη xai βα- τραχοι μῖλλον ἄδοντες σημαίνουσιν ὕδωρ. Καὶ κ euupz φαινομένη ἣν καλοῦσι σαλαμάνδραν, ἔτι δὲ xai χλερρὸς βάτραχος ἐπὶ δένδρου ᾷδων ὕδωρ σημαίνει. ΣΧ ελιδόνες τῇ; γαστρὶ τύπτουσαι τὰς λίμνας ὕδωρ or- μαΐίνουσι. Βοὺς τὴν προσθίαν δπχὴν λείξας χειμῶνα Ἅ ὕδωρ σημαίνει. (16) Κορώνη ἐπὶ πέτρας χορυσσο- μένη ἦν χῦυμα χαταχλύζει ὕδωρ στνμμαίνει" χαὶ χολυμ- ζῶσα πολλάχις χαὶ περιπετουένη ὕδωρ συηυαίνει. Κόρεξ πολλὰς μεταδάλλειν εἰωθὼς φωνὰς. τούτων ἐὰν ταχὺ δὶς φθέγξηται χαὶ ἐπιρροιζήση χαὶ τινάξη τὰ tipa ὕδωρ σημαίνει. Καὶ ἐὰν ὑετῶν ὄντων πολλὰς μεταξάλλῃ φωνὰς καὶ ἐὰν φθειρίζηται ἐπ᾽ ἐλαίας. Καὶ ἐάν τε εὐδίας ἐάν τε ὕδατος ὄντος μιμῆται τῇ φωνῇ οἷον σταλαγυοὺς ὕδωρ σημαίνει. ’FEav τε χόραχες ἐάν τε χολοιοὶ ἄνω πέτωνται χαὶ ἱεραχίζωσιν ὕδωρ σημαί- νουσι. Kai ἐὰν χόραξ εὐδίας ud) τὴν εἰωθυῖαν φωνὴν fn χαὶ ἐπιρροιδῇ ὕδωρ σημαίνει. (17) "Ev ἱέραξ ἐπὶ δένδρου χαθεζόμενος καὶ εἴσω εἰσπετόμενος φθειρίζηται ὕδω; σημαίνει. Kai θέρους ὅταν πολλοὶ ἀθρόοι φα- νῶσιν ὄρνιθες οἷ βιοτεύουσιν ἐν νήσῳ ὕδωρ σημαίνουσιν" ἐὰν δὲ μέτριοι ἀγαθὸν αἰξὶ χαὶ βοτοῖς, ἐὰν δὲ πολλοὶ ὑπερδολῇ αὐχμὸν ἰσχυρόν. Ὅλως δὲ ὄρνιθες χαὶ ἀλεχτρυόνες͵ φθειριζόμενοι ὑδατιχὸν σημεῖον χαὶ ὅταν μιμῶνται ὕδωρ ὡς ὗον. (18) Καὶ fi νῆττα ἥμερος (ἐὰν) ὑπιοῦσα ὑπὸ τὰ γεῖσα ἀποπτερυγίζηται ὕδωρ σημαί- ver, δωιοίως δὲ χαὶ χολοιοὶ χαὶ ἀλεχτρυόνες ἐάν τε ἐπὶ λίμνη ἢ θαλάττη ἀποπτερυγίζωνται ὡς νῆττα ὕδωρ σηυαΐνει. Καὶ ἐρωδιὸς ὄρθριον φθεγγόμενος ὕδωρ ἣ πνεῦμα σημαίνει καὶ ἐὰν ἐπὶ θάλατταν πετόμενος βοᾷ μᾶλλον ὕδατος σημεῖον ἢ πνεύματος, καὶ ὅλως βοῶν ἀνεμῶδες. Καὶ ὃ σπίνος ἐν οἰκία οἰχουμένῃ ἐὰν φθέγξηται ἕωθεν ὕδωρ σημαίνει ἣ χειμῶνα. Καὶ χύτρα σπινθηρίζουσα πᾶσα περίπλεως ὕδατος σημεῖον. Καὶ ἴουλοι πολλοὶ πρὸς τοῖχον ἕρποντες ὑδατικόν. Δελφὶς sot tosum menscm significa! si nulila pluvictam : quicguià vero cornea indicant, ìd triduo significant. (13) Stelle vero discurrentes crebrì imbrem ant veatum premuntiani : ventas aut imber inde venict unde erierint. Si ia esorta. aut cocasa solis) confertì radii perriguater, (peviara) portenduent ; et cum sols oriemis radii tanquam deficienti» colorem habent, et cum nubes ut vellera ἴδ» spargunter. [Pluvis autem signa) belle crebriores in ffuvits surgeates moltas pluvias fore pranuatiant. Pierumque arcus cit- curadanis lucernam aut per cam visus australes significat piuvias. (14) Fungi lucernarum fiantibus austris aquas pranuntiant : ventos etiam pro ratione magnitudinis et multitudinis : cum vero parvi, miliares et splendidi sunt, aquam et ventum. Si hieme fiaramam (lucerna) repellit intermittens tanquam bullas, piuvis indicium, et.si in ipsa radii saliant et scintilla: accedant. (13) Aves non in aqua degentes cum lavantur imbrem aut'tempestatem prasagiunt, tum pluviam rubeta se lavans et rans altius cantantes; etiam lacerta, qua salamandra dicitur, cum a; paret atque rana viridis in arbore vociferane. Hirun- dines ventre stagna radentes pradicunt pluvias; et bos, si anteriorem lambit ungulam, aquas aut tempestatom, et si suspiciens calum olfacit, pluviam precsagit. (16) Cornix in scopulo , quem fluctus alluit, impetuose surgens aquam indicat, cademque aquis innatans et circumvoli- tans. Corvus plures mutare voces solitus, si bis casdem celeriter profert, deinde stridorem addit alasque concutit, pluviam pradicit, atque si [dum pluit) plurcs inutat vocee et si in olea considens pediculos corporis exquirit. Tum si colo sive sereno sive pluvio guttas cadentes voce imi- tatur. Acsi corvi aut graculi sursuni volent et accipi- trum vocem imitantur, et curvus calo sereno vocem alienam mittit stridoremque addit, pluviam indicat. (17) Si accipiter in arbore considens et introrsum volans pe- diculos exquirit, aqua signum est. Ac si state confert®a aves appareant, que in insula degere solent, pluvis in- dicium est, si modicus numerus, capris gregibusque id utile esse volunt, si immodicus siccitatem gravem signi- ficare. Omnino gallinz et galli pediculos exquirentes pluviam portendunt, ac si aquss cadentis sonum imitanter voce. (18) Atque si anas interdiu subgrundium subiees alas expandit concutitque, pluviam indicat, pariterque = graculi et galli ceu anas ad stagnum vel mare δίας e1ce- liant; et si ardea mane vociferat, pluvix aut venti pete sagium, si al mare volitans clamet, pluvi» potias que venti, atque ornino clamans ventum indicet. .î9° N fringilla in dorco habitata mane vocera coiiti. iuviam futuram aut tempestatern indicat. Aguaa pevan per. tendit olle igui imposita aqua pes? τ acini Ὡς atque vermes iuli dicti, in parieiem sndeancate ἘΜ. ων Qu) b-5) do 40 45 650 392 παρὰ γὴν χολυμδῶν χαὶ dvaduopevos πυχνὰ ὕδωρ ἢ χειμῶνα σημαίνει. (20) “Yurttoc ἐλάττων, ἄνυδρος χαλούμενος, ἐὰν τῷ χοίλῳ νεφέλιον ἔχη ὕδατος ση- μεῖον" χαὶ ἐὰν 5 μόγας “Ἵ μηττος τοῦ θέρους ἔχη νε- φέλας ἄνωθεν χαὶ éx πλαγίου ὕδατος σημεῖον, Καὶ ἐὰν 6 ἄνυδρος Ὕμηττος λευχὰς ἔχῃ ἄνωθεν xal ἐχ πλαγίου. Καὶ ἐὰν περὶ ἰσημερίαν Alb πνεύσῃ ὕδωρ σημαίνει. (21) Αἴ δὲ βρονταὶ ai μὲν χειμεριναὶ καὶ ἑωθιναὶ μᾶλλον (ἄνεμον È) ὕδωρ σημαίνουσιν" αἱ δὲ θεριναὶ μεσημύρίας καὶ ἑσπεριναὶ βρονταὶ ὑδατιχὸν σημεῖον, ᾿Αστραπαὶ δὲ ἐάν γε πανταχόθεν γένωνται ὕδατος ἂν ἢ ἀνέμου σημεῖον, xal ἑσπεριναὶ ὡσαύτως. Καὶ ἐὰν ἀκρωρίας νότου πνέοντος νοτόθεν ἀστραψη ὕδωρ σημαίνει ἢ ἄνεμον. Καὶ ζέφυρος ἀστράπτων πρὸς βορείου ἢ χειμῶνα ἢ ὕδωρ σημαίνει. Καὶ θέ- ρους αἱ ἑσπέριαι ἀστραπαὶ ὕδωρ αὐτίχα σημαίνουσιν ἢ τριῶν ἡμερῶν. Καὶ ὀπώρας βορρᾶθεν ἀστραπαὶ ὑδατικὸν σημεῖον, (22) ‘H Εὐόοια ὅταν διαζωσθῇ ufan ὕδωρ διὰ ταχέων. Καὶ ἐὰν ἐπὶ τὸ Πήλιον νε- φέλη προσίζη ὅθεν ἂν προσίζη ἐντεῦθεν ὕδωρ ἢ ἄνεμον σημαίνει. Ὅταν ἴρις γένηται ἐπισημαίνει" ἐάν τε πολλαὶ ἴριδες γένωνται σημαίνει ὕδωρ ἐπὶ πολύ. ᾿Αλλὰ πολλάχις χαὶ οἱ ὀξεῖς ἥλιοι ὅταν ἐχ νεφέλης. Μύρ- μηχες ἐν χοίλῳ χωρίῳ ἐὰν τὰ Hd ἐχφέρωσιν ἐχ τῆς μυρμηχιᾶς ἐπὶ τὸ ὑψηλὸν χωρίον ὕδωρ σημαίνουσιν, ἐὰν δὲ χαταφέρωσιν εὐδίαν, Ἐὰν παρήλιοι δύ» γέ- νωνται χαὶ ὅ μὲν νοτόθ:ν ὃ δὲ βορρᾶθεν, χαὶ ἅλως ἅμα ὕδωρ διὰ ταχέων σημαίνουσι. Καὶ ἅλως αἱ μέ- λαιναι ὑδατιχὸν χαὶ μᾶλλον αἱ δείλης. (13) “Ev τῷ καρχίνῳ δύο ἀστέρες εἰσὶν, ot καλούμενοι ὄνοι, ὧν τὸ μεταξὺ τὸ νεφέλιον fi φάτνη χαλουμένη. Τοῦτο ἐὰν ζοφῶες γένηται ὑδατιχόν. ᾿Ιὰν μὴ ἐπὶ χυνὶ ὕση A ἐπὶ ᾿λρχτούρῳ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ πρὸς ἰσημερίαν ὕδωρ ἣ ἄνεμος. Καὶ τὸ δημόσιον τὸ περὶ τὰς μυίας λεγόμενον ἀληθές" ὅταν γὰρ δαχνωσι σφόδρα ὕδατος σημεῖον. Σπίνος φθεγγόμενος ἕωθεν μὲν ὕδωρ σημαίνει i) χει- μῶνα, δείλης δὲ ὕδωρ. (24) Τῆς δὲ νυχτὸς ὅταν τὸν “Ὕμηττον χάτωθεν τῶν ἄκρων νεφέλη διαζώση λευχὴ χαὶ μαχρὰ ὕδωρ γίνεται ὡς τὰ πολλὰ μετρίων ἡμερῶν. Καὶ ἐὰν ἐν Aîyiva [καὶ] ἐπὶ τοῦ Διὸς τοῦ ‘EMayicu νεφέλη χαθίζηται ὡς τὰ πολλὰ ὕδωρ γίνεται. ᾿Κὰν ὕδατα πολλὰ γίνηται χειμερινὰ τὸ ἔαρ ὡς τὰ πολλὰ γίνεται αὐχανρόν" ἐὰν δ᾽ αὐχαγρὸς è γειμῶν τὸ ἔαρ ὑδατῶδες, “Ὅταν γιόνες πολλαὶ γίνωνται ὡς τὰ πολλὰ εὐετηρία γίνεται, (25) Φασὶ δέ τινες χαὶ εἰ ἐν ἄστρασι (ἀνθραξι corr.) λαμπρὰ χάλαζα ἐπιφαίνηται χάλαζαν προσημαίνειν ὡς τὰ πολλά" ἐὰν δὲ ὥσπερ χέγχροι μικροὶ λαμπροὶ πολλοὶ, ἀνέμου μὲν ὄντος εὐδίαν, μὴ ἀνέμου δὲ ὕδωρ ἢ ἄνεμον. ἔστι δ᾽ ἄμεινον πρῶτον γίνεσθαι βόρειον ὕδωρ νοτίου χαὶ τοῖς φυομένοις χαὶ τοῖς ζώοις" δεῖ δὲ γλυχὺ εἶναι χαὶ μὴ ἁλμυρὸν τοὶς γενομένοις. Καὶ ὅλως ἔτος βέλτιον νοτίου βόρειον χαὶ ὑγιεινότερον. Καὶ ὅταν (πάλιν) ὀχεύωνται πρόθατα ἢ αἶγες χειμῶνος μαχροῦ σημεῖον. THEOPHRASTI FRAGMENTCUM VI. phinus prope terram natans et scepe emergens pluviam aut tempestatem portendit. (20) Hymettus minor, siccus appellatus, cum in parte cava nubem tenet, pluvia id si- gnum, ac si ‘major Hymettus sestate albas nebulas ia cacumine et a latere tenet, ac si Hymettus siccus in ca cumine et a latere albam gerit nebulam. Ac si africus fiat tempore aquinoctii. (21)Tonitru hibernum et matutiaum potius (ventum quam) pluviam significat : sestivum me- ridianum autem et vespertinam pluviam. Si fulgura un- dequaque appareant, pluvie magis quam venti signem, pariterque si vespere. Si sub diluculum austro fiante fulgurat ab austro, aquam magis presagit quam ventum: si fulgurat a favonio aquilonem versus aut tempestatem aut pluviam indicat. state fulgura vespertina piuviam aut statim aut tribus diebus futuram przenuntiant , atque autumno fulgura ab aquilone pluviale signum. (22) Eubea insula cum media pracincta apparet, brevi tempore imber subsequitur. Ac si nubes monti Pelio insidunt, qua perte insidunt, ex ea aut ventus aut imbres advenient. Arcs quando apparet, sequitur imber; multus autem si plures arcus. Saepe etiam si soles acuti e nubibus eminent. Si formica que in loco cavo degunt e latebris ova ad edi- tiorem locum transferunt, aquam pluviam, contra cum ia cava deferunt, serenum celum fore prasagiunt. Si duo parelia conspiciantur, alterum ab aquilonia, alterum ab austrina parte, simulque sol orbe cinctus apparet, brevi pluviam secuturam indicant; orbes nigri pluviale signum, imprimis vespertini. (23) In cancro sunt dux stella parve, aselli appellantur : inter nubecula, quae prasepe dicitur : hac cum tenebrosa apparct, pluviam portendit. Si in ortu canis aut arcturi non pluit, circa quinoctium pie rumque ventus aut imber ingruit. Verum illud quoque est quod in ore omnium fertur de muscis, pluviam secu- turam cum valde mordent. Si fringilla mane canit pluvie signum, si vespere venti. (24) Si noctu nubes alba εἰ longa Hymettum sub cacumine preecingit, pluvia futura est plerumque intra paucos dies. Si in AEgina insula [et] in teinp:lo Jovis Hellanii nubes considet , plerumque ad- ventat pluvia. Si hieme frequentes cadunt imbres, ver picrumque evenit siccum, si autem hiems siccus, ver pluviosum est. Hiemem nivosam plerumque bonus anni proventus sequitur. (25) Ferunt nonnulli, si in carbe- nibus ardentibus veluti grando quadam splendida app» reat, grandinem plerumque significari; si autem τοὶ grana milii parva et splendentia , spirante vento sereni- tatem, colo vero sereno ct silente pluviam aut ventum. Pricstat primum cadere pluvias aquilonias quam austrinss, easque et plantis et animalibus magis esse proficuas : ita tamen ut sint dulces nec salse gustu. Ac omnino annus aquilonius austrino malior et salubrior. Longa significa» tur hiems, si pecudes ct capre coitum repetunt. 15 35 40 45 b0 394 χαὶ ὅθεν ἂν αἱ ἀστραπαὶ πυχναὶ γίνωνται ἐντεῦθεν πνεύματα γίνεται. Θέρους ὅθεν ἂν ἀστραπαὶ χαί βρονταὶ γίνωνται ἐντεῦθεν πνεύματα γίνεται ἰσχυρά" ἐὰν μὲν σφόδρα χαὶ ἰσχυρὸν ἀστράπτῃ θᾶττον χαὶ σφοδρότερον πνεύσουσιν, ἐὰν δ᾽ ἠρέμα καὶ μανῶς χατ᾽ ὀλίγον. Τοῦ δὲ χειμῶνος xal φθινοπώρου τοὐναντίον" παύουσι γὰρ τὰ πνεύματα αἱ ἀστραπαί" χαὶ ὅσῳ ἂν ἰσχυρότεραι γίνωνται ἀστραπαὶ χαὶ βρονταὶ τοσούτῳ μᾶλλον παύονται" τοῦ δ᾽ ἔαρος ἧττον ἂν ταὐτὰ σημεῖα λέγω, ὥσπερ καὶ χειμῶνος, (33) ᾿ὰν νότου πνέοντος βορρᾶθεν ἀστράπτῃ παύεται" ἐὰν ἕωθεν ἀστράπτη εἴωθε παύεσθαι τριταῖος, οἵ δὲ ἄλλοι πεμπταῖοι £6d0- μαῖοι ἐνναταῖοι, oî δὲ δειλινοὶ ταχὺ παύονται, Οἱ βορέαι παύονται ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ἐν περιτταῖς οἵ δὲ νότοι ἐν ἀρτίαις. ὌἌλνεμοι αἴρονται du' ἡλίῳ ἀνατέλ- λοντι χαὶ σελήνη. ᾿Εὰν ἀνατέλλων ὁ ἥλιος καὶ σελήνη (LA) παύσωσιν ἐπιτείνει τὰ πνεύματα χρονιώτερα δὲ καὶ ἰσχυρότερα τὰ πνεύματα γίνεται τὰ ἡμέρας ἣ νύχτωρ ἀρχόμενα. (34) ᾽Εὰν ἐτησίχι πολὺν χρόνον πνεύσωσι χαὶ μετόπωρον γένηται ἀνεμῶδες ὃ χειμὼν νήνεμος γίνεται, ἐὰν δ᾽ ἐναντίως χαὶ ὁ χειμὼν ἐναντίος. Πρὸς χορυφῆς ὄρους ὁπόθεν ἂν νεφέλη μηχύνηται ταύτῃ ἄνεμος πνευσεῖται. Αἷ νεφέλαι ἐχ τῶν ὄπισθεν προσίζουσαι χαὶ ὄπισθεν πνευσοῦνται. Ἄθως μέσος διεζευγμένος νότιος χαὶ ὅλως τὰ ὄρη διεζωσμένα νότια ὡς τὰ πολλά. Οἱ χομῆται ἀστέρες ὡς τὰ πολλὰ πνεύματα σημαίνουσιν, ἐὰν δὲ πολλοὶ χαὶ αὐχμόν. Μετὰ χιόνα νότος, μετὰ πάχνην βορέας εἴωθε πνεῖν. Νύχητες ἐπὶ λύχνου νότιον πνεῦμα ἣ ὕδωρ σημαίνου- σιν. (36) Αἱ δὲ στάσεις τῶν πνευμάτων οὕτως ἔχουσιν ὡς ἐν τῷ γράυματι διώρισται. Τῶν δ᾽ ἀνέμων ἔτι πνέουσι τοῖς ἄλλοις ἐπιπίπτουσι μάλιστα ἀπαρχτίας, θραχίας, ἀργέστης. “Ὅταν δὲ μὴ ὑπ᾽ ἀλλήλων διαλύωνται τὰ πνεύματα ἀλλ᾽ αὐτὰ χαταμαρανθῶσι μεταθάλλουσιν εἰς τοὺς ἐχομένους ἐπὶ δεξιὰ ὥσπερ ἣ τοῦ ἡλίου ἔχει φορά, ‘O νότος ἀρχόμενος ξηρὸς τελευτῶν δὲ ὑγρός. Καὶ ὁ εὖρος. ‘O δ᾽ ἀπηλιώτης ἀπὸ ἀνατολῇς ἰση- μερινῆς ὑδατώδης" διὰ λεπτῶν δὲ ἄγει τὰ ὕδατα. (36) ‘Yypoi δὲ μάλιστα È τε χαιχίας χαὶ dp γαλα- ζώδης δ᾽ ἀπαρχτίας χαὶ θραχίας χαὶ ἀργέστης vipe- τώδης δὲ ὅ τε μέσης È βορέας χαὶ ἀπαρχτίας" χαυμα- τώδης δὲ νότος χαὶ ζέφυρος καὶ eUpoc * οἱ μὲν οἷς ἂν ἐκ πελάγους προσπίπτωσιν οἱ δὲ οἷς ἂν διὰ γῆς. Δα- σύνουσι δ᾽ οὐρανὸν νέφεσι χαὶ χαλύπτουσ: χαιχίας μάλιστα εἶτα My. Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι ἄνεμοι ἀφ᾽ ἑαυτῶν τὰ νέφη ὠθοῦσι χαιχίας δὲ μόνος πνέων εἰς ἑαυτόν. Αἴθριοι δὲ μάλιστα θραχίας χαὶ ἀργέστης χαὶ τῶν λοιπῶν ἀπαρχτίας" ἐχνεφίχι δὲ μάλιστα È τε ἀπαρχτίας χαὶ ὁ θραχίας χαὶ ὃ ἀργέστης. (37) Γίνονται δὲ ἐχνε- φίαι ὅταν εἰς ἀλλήλους ἐμπίπτωσι πνέοντες μάλιστα μὲν μετοπώρου τῶν δὲ λοιπῶν ἔαρος. ᾿Λστραπαῖος δὲ θραχίας χαὶ ἀργέστης xal ἀπαρχτίας χαὶ μέσης. ᾿Βὰν ἐν τῇ θαλάττῃ πάπποι φέρωνται πολλοὶ οἱ γινύ- μένοι ἀπὸ τῶν ἀχανθῶν ἄνειλον σηυαίνουσιν ἔσεσθαι ————————_____T_—_———_———————T__T—_———————————_—_— —————thp0ph”””_”rr_”_*++++ | "+#"+ FF τ,» τοι τσ στ πὌΠΨΦᾳεἕΨο“ο“ ἷ ἷπ΄ΠπΠτπτπππππππ'πΠπΠΠπΦπρΠΨΠΦΨοΨΕἋᾳἝᾳ“ΦᾳΨἍΕοΕέΨσπτιτπἔἕοἔὁἌἜΦπΦὌᾳταᾳἝᾳωρ“ο2«ὝΨ«ρτροὁὥἕΦΨρρψο«ο'ΨἔὁΕἝΨ.ννὍἝο. Ἴ΄.΄αῚ------ THEOPHRASTI FRAGMENTUM VI. venient venti. Unde estate fulgura et tonitrua perci- piuntur, inde venti vehementes oboriuntur : sì vehbementia sunt fulgura citius flatus vehementiores spirabunt, si autem lenia et rara, venti minus fortes. Sed hieme et autumno contrario modo fulgura cohibent ventos, et quo fortiora sunt fulgura et tonitra, eo magis restia- guuntur. Vere autem minus certa hsec signa dicimas, quemadmodum etiam hieme. (33) Si austro filante fal- gura ‘ab aquilone ferantur, cessat auster; si matutina sint, tertio die desinere putatur : alii post quintum, se- ptimum, nonum, vespertini autem cito desinunt. Aquile nes plerumque imparibus desinunt dierum numeris, anstri paribua. Venti una cum sole et luna orientibus excitaater; si sol et luna orientes sedarint, venti intenduntar : a- terum diuturniores ac vehementiores sunt fiatus qui die quan: qui nocte coperunt. (34) Si etesize diu spiraveriai et autumnus ventosus fuerit, hiems tranquilla erit, ἃ contra hac quoque contraria. Si nubes a cacumine montis se protenderit, ab ea parte ventus spirabunt. Nubecalis a dorso montis adhwrentibus, retro etiam venti spirabunt. Mons Athos medius nube precinctus, et omnino montes medii precincti ut plurimum austros significant. Stelle comete plerumque ventos preesagiunt, si autem multi (per multum temporis?) etiam siccitatem. Post niven auster, post pruinam aquilo spirare solent. Fungi le- cernarum flatum austrinum aut pluviam significa. (35) Ventorum stationes et situs sic se habent ut in de- Venti aliis spirantibus superve- niunt maxime aparctias, thracias , argestes. Si vero pon scriptione apposuimus. per se invicem dissolvuntur, sed ipsì per se extinguuntur, in proximos ad latus dextrum ventos transeunt, pruinie Auster cum coepit siccus est, cum desinit humidus. Et eurus Subsolanus ab ortu aquino- ctiali humidus est; attenuando adducit aquam. (36) Maxime humidi sunt c:ecias et lips; grandinem afferuni thracias et argestes, nivosi sunt ieses vel boreas ci aparctias : astuosi auster, favonius et eurus, illi quidem ut sol progreditur. iis ad quos a mari spirant, hi vero iis ad quos a terra. Co:lo nubes inducunt eumque» obvelant thracias, deia lips; atque ceteri venti nubes a se repellunt , carcias unus ad se ilatu suo trahit. Serenitatem maxîne faciurt tbracias et argestes et e reliquis aparctias : ecnephi? (37) Fiuot autem ecnephia, cum inter se concurrunt et conflictantur maxime sunt aparctias, thracias et argestes. flatibus, maxime autumno, ceterorum vero vere. Ful- gurat tbracias, argestes, aparctias et meses. Si in mafi pappi multi spinarum dispersi feruntur, magnum futurum ventum portendunt. Unde stelle multa discurreriti, ιὐ 26 Ξ 40 5 396 καὶ ἐὰν χειμῶνος ὄντος νεφέλη paxpà ἐπὶ τὸν “ὝἽ μητ- τον ἢ χειμῶνος ἐπίτασιν σημαίνει. Ἄθως χαὶ "Odvp- πος χαὶ ὅλως ὀρέων χορυφαὶ χατεχόμεναι ὑπὸ νεφελῶν χειμέριον. ᾿Εὰν εὐδίας γινομένης νεφέλιον φαίνηται ἐν τῷ ἀέρι, παρατεταμένον χαὶ τιλλόμενον οὕπω παύεται ὃ χειλών. (14) ᾿Εὰν τὸ ἀετόπωρον εὐδιεινὸν παρὰ τὸ εἰχὸς γένηται τὸ ἔαρ γίνεται ψυχρὸν ὡς τὰ πολλά. ᾿Εὰν πρωΐ χειμάζειν ἄρξηται πρωΐ παύεται χαὶ ἔαρ χαλὸν, ἐὰν δὲ τοὐναντίον χαὶ ἔαρ ὄψιον ἔσται. ᾽Εὰν χειμὼν ὑέτιος τὸ ἔαρ αὐχμηρὸν, ἐὰν δ᾽ αὐχμηρὸς ὃ χειμὼν τὸ ἔχρ χαλόν. Ἐὰν ἢ ὅπωρα γίνηται ἐπιειχὴς τὰ πολλὰ γίνεται τοῖς προθάτοις λιμός. ᾽Εὰν τὸ ἔαρ καὶ τὸ θέρος ψυχρὰ γίνηται ἥ τε ὄπωρα γίνεται καὶ {τὸ} μετόπωρον πνιγηρὸν χαὶ οὐχ ἀνεμῶδες. (45) Οἱ πρῖνοι ἐὰν εὐχαρπῶσι γειμῶνες πολλοὶ σφόδρα γί- νονται. ᾽Εὰν ἐπὶ κορυφῆς ὄρους νέφος ὀρθὸν στῇ χειμῶνα σημαίνει, ὅθεν χαὶ Ἀρχίλοχος ἐποίησε « ["λαῦχ᾽ δρα" βαθὺς γὰρ ἤδη χύμασι ταράσσεται []όντος ἀμφὶ δ᾽ ἄχρα γυροῦν ὀρθὸν ἵσταται νέφος Σῆωα χειμῶνος. » ᾿Ἐὰν δ᾽ Buoypwv ἦ ὑμένι λευχῷ χειμέριον. Ὅταν ἑστώτων νεφῶν ἕτερα ἐπιφέρηται τὰ δ᾽ ἠρεμῇ χειμέρια. (48) ("O ἥλιος) ἐὰν χειμῶνος διαλάμψας πάλιν ἀποχρυφθῇ καὶ τοῦτο ποιήσῃ δὶς ἢ τρὶς ἡμέρα χειμέριος δίεισιν. ‘O τοῦ Ἑρμοῦ ἀστὴρ χειιλῶνος μὲν φαινόμενος ψύχη σημαίνει θέρους δὲ χαῦμα, “Ὅταν μέλιτται μὴ ἀπο- πέτωνται μαχρὰν ἀλλ᾽ αὐτοῦ ἐν τῇ εὐδία πέτωνται χειμῶνα ἐσόμενον σημαίνει. Λύχος ὠρυόμενος χειμῶνα σημαίνει διὰ τριῶν ἡμερῶν. ΔΛύχος ὅταν πρὸς τὰ ἔργα δρυὰ ἣ εἴσω γειμώνος ὥρᾳ χειμῶνα σημαί- νει εὐῆύς. (47) "Komi δὲ σημεῖον χειμώνων μεγά- λων χαὶ ὄμόρων χαὶ ὅταν γένωνται ἐν τῷ μετοπώρῳ πολλοὶ σφῦῆχες καὶ ὅταν ὄρνιθες λευχοὶ πρὸς τὰ ἐργά- σιμὰ πλησιάζωσι χαὶ ὅλως τὰ ἄγρια θηρία ἐὰν πρὸς τὰ ἐργάσιμα βόρειον χαὶ γειαῶνος μέγεθος σημαίνει. Τῆς Πάρνηθος ἐὰν τὰ πρὸς ζέφυρον ἄνεμον χαὶ τὰ πρὸς Φύλης φράττηται νέφεσι βορείων ὄντων χειμέ- prov τὸ σημεῖον. (48) “Ὅταν πνίνη γίνηται ἰσχυρὰ ὡς τὰ πολλὰ ἀνταποδίδωσι xal γίνεται γειμὼν ἰσχυ- ρός. ᾿Εὰν ὕδατα ἐαρινὰ πολλὰ γένηται, χαύματα ἰσχυρὰ ἐν τοῖς πεδινοῖς χαὶ κοίλοις γίνεται. Δεῖ οὖν τὴν ἀργὴν δρᾶν. ’Eav τὸ μετόπωρον εὐδιεινὸν γίνης ται σφόδρα τὸ ἔαρ ὡς τὰ πολλὰ τίνεται ψυχρόν" ἐὰν δὲ \NU% ν , Li 4 e ᾿Ὶ ’ ld TO sap Oprov γένηται χαὶ ψυχρὸν ἡ ὀπωρα ὀψία γίνε- ται χαὶ (τὸ) μετόπωρον ὡς τὰ πολλὰ πνιγηρόν. (49) Οἱ πρῖνοι ὅταν εὐχαρπῶσι σφόδρα, ὡς μὲν τὰ πολλὰ χειμῶνα ἰσχυρὸν σημαίνουσιν, ἐνίοτε δὲ χαὶ av/uovs φασι γίνεσθαι, Καὶ ἐσν τις σχολόπαχα λαζὼν ὑπό- πάσας ἄργιλον εἰς πιθάχνην 07 σημαίνει ταῖς φωναῖς αἷς ἀφίησιν ἄνευον χαὶ εὐδίαν. Καὶ τὸ πανταχοῦ ci λεγόμενον σημεῖον δημόσιον χειμέριον ὅταν μῦες περὶ φορυτοῦ μάγωνται χαὶ φέρωσιν. IV. (50) Εὐδίας δὲ orueta τάδε. Ἥλιος μὲν ἀνιὼν λαμπρὸς καὶ μὴ χαυματίας χαὶ μὴ ἔχων σημεῖον pr δὲν ἐν ἑαυτῷ εὐδίαν σημαίνει. Ὡς δ᾽ αὕτως σελήνη THEOPHRASTI FRAGMENTUM VI. hiemem magna nebula in Hymetto est, hiemare pergel. Athos et Olympus et omnino montium cacumina nubibes obsessa tempestatis signum. Si ceelo sereno reddito m- becula apparet in aere extensa et discerpta hiems nosdum cessabit. (44) δὲ autumnus pra:ter soltium serenus fue- rit, ver plerumque frigidum erit. Si hiems mature ingrue rit, mature cessat et ver pulchrum sequitur . si hiems sero, ver ‘quoque serotinum erit. Si hiems pluviosa, ver siccum erit ; si hiems sicca, ver pulclhrum. Si eestatis ex- tremum bene habet, ovibus pabulum deficiet. Post ver cetatemque frigidam autumni tempus prius et posteri siccum crit et silens a ventis. (45) Si ilex fructu eu- berat, hiems vebemens cexspeclanda. Si-in cacumise montis nubes recta assurgens consistit, tempestas μα; tenditur, quomodo in versu Archilochi est scriptum : « Adspice Glauce; undis enim turbatur squor fund tus excitatum. Ac in montis vertice (circinans se) st recta nubes : tempestatis signum. » δὲ autem colore membranam albam referat, et si ad nubes stantes alia accurrunt, illa vero immote persistunt, tempestas desua- tiatur. (46) (Sol) si hicme inter nubila illuxit rursosque occultatur bis terve dies hiberna sequetur. Mercuri stella hieme apparens tempestatem significat, sestate an- tem siccitatem. Si apes non longe evolant, sed ilfic circumvolant, colo quidem sereno, tempestatem prirss- giunt. Lupus ululatu suo tempestatem proximo trido nuntiat. Si lupus ad culta loca accedit iene aut introit, ivigus statim subsequens indicat. (47) Signum etiam Inagnie tempestatis et imbrium est si autumno vesparum copia est; et si aves alba ad loca culta appropinquast, et omnino animalia silvestria ad culta loca et agrci, aquilone et hiernem velementem significant. Si moalis Parnethis illa pars quae favonium cet Phylen castellum spectat, nubibus densatur aquilone flante, signom es tempestatis. (45) Si eestus ardoresque magni foerist, respondet cis hiems vebemens futura. Sì vere imbres crebri ceciderint, in planis ac depressis plagis magni erupt estus ardoresque. Oportet igitur principium observare. Si autumnus admodum serenus est, ver plerumque coa- sequetur frigidum; si vero ver serotinum est οἱ frigidum, arstas longius extenditur, ita ut cxtremum ejus valde se- rotinum sit, ct autumnus astuosus. (49) Cum ue fructu ezuberat, plerumque hiermem gravem indicat, in- terdum vero ctiann siccitatem sequi aiunt. Si quis galli- nagineim in vas immittat, argilla substrata, vocibos. quas edet, sercnitalem et ventum pricsagiet. Algque illud etiam vulgo cantatum hiemis prasagiutn habelo”, cum mures certant de quisquiliis easque aufet unt. IV. (50) Screnitatis hacc sunt signa. Sol oricns splesdi- dus neque ullis signis notatus sererum diein nuatiat, item luna plena. Et si 50] occidens in purum Jocu® DE ΒΙΟΝῚΒ TEMPESTATUM. πανσελήνῳ. RKareduousvoc ἥλιος χειμῶνος εἰς χαθα- ρὸν εὐδιεινὸς, ἐὰν μὴ ταῖς προτέραις ἡμέραις εἰς ui χαθαρὸν δεδυχὼς ἦ ἐξ εὐδιῶν" οὕτω δὲ ἄδηλον. Καὶ ἐὰν χειμάζοντος ἣ δύσις γένηται εἷς χαθαρὸν εὐδιεινόν" χαὶ ἐὰν δύνων χειμῶνος ὠχρὸς ἦ εὐδίαν σημαίνε:. (51) Kai ὃ μεὶς ἐὰν τριταῖος ὧν λαμπρὸς A εὐδιεινόν. Καὶ ἣ τοῦ ὄνου φάτνη ὅτε ἂν χαθαρὰ χαὶ λαμπρὰ φαίνηται εὐδιεινόν. Ἅλως δὲ ἐὰν ὁμαλῶς παγῇ χαὶ μαρανθῇ εὐδίαν σημαίνει. Δί κοιλάδες νεφέλαι χειμῶνος εὐ- διειναί. ολυμπος δὲ καὶ ἴλθως καὶ ὅλως τὰ ὄρη τὰ onuavtixà ὅταν τὰς χορυφὰς καθαρὰς ἔχωσιν εὐδίαν σημαίνει. Καὶ ὅταν τὰ νέφη πρὸς τὴν θάλασσαν αὐτὴν παραζωννύῃ εὐδιεινόν. Καὶ ὅταν ὕσαντος πρὸς δυσμὰς χαλχῶδες τὰ νέφη χρῶμα ἔχη" εὐδία γὰρ ὡς τὰ πολλὰ τῇ ὑστεραίᾳ. (52) “Ὅταν δὲ ὁμίχλη γένηται ὕδωρ οὐ γίνεται ἣ ἔλαττον. “Otav γέρανοι πέτωνται χαὶ μὴ ἀναχάμπτωσιν εὐδίαν σημαίνει" οὐ γὰρ πέτονται πρὶν A ἂν πετόμενοι καθαρὰ ἴδωσι. Γλαῦξ ἡσυχαῖον φθεγγομένη ἐν χειμῶνι εὐδίαν προσημαίνει" χαὶ νύχ- τωρ χειμῶνος ἡσυχαῖον ἄδουσα. Θαλαττία δὲ γλαῦξ ἄδουσα χειμῶνος μὲν εὐδίαν σημαίνει, εὐδίας δὲ yer μῶνα. Καὶ χόραξ δὲ μόνος μὲν ἥσυχαῖον χράζων, καὶ ἐὰν τρὶς χράξη μετὰ τοῦτο πολλάχις χράξη eù- διεινός. (53) Καὶ χορώνη ἕωθεν εὐθὺς ἐὰν χράξη τρὶς εὐδίαν καὶ ἑσπέρας χειμῶνος ἡσυχαῖον ἄδουσα. Καὶ ὄρχιλος ἐξ ὀπῆς ἐχκπετόμενος καὶ ἐξ ἑρχίων χαὶ ἐξ οἱ- χίας ἔξωθεν εὐδίαν σημαίνει. Καὶ ἐὰν χειμῶνος Bo- ρεύοντος βορρᾶθεν ὑπόλαμψις γένηται λευχὴ νοτόθεν δὲ ἐναντία τεταγμένη ἦ νεφέλη ὀγχώδης, ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ εἰς εὐδίαν σημαίνει μεταδολήν. Καὶ ὅταν βο- ρέας νεφέλας πολλὰς χινῇ ἐκπνέων μέγας εὐδίαν ση- μαίνει. (54) Πρόδατα ὀψὲ ὀχευόμενα εὐδιεινὸν ἀπο- τελοῦσι τὸ σημεῖον. Καὶ βοῦς ἐπὶ τὸ ἀριστερὸν fov καταχλινόμενος εὐδίαν σημαίνει" χαὶ χύων ὡσαύτως" ἐπὶ δεξιὸν δὲ χειμῶνα. Τέττιγες πολλοὶ γινόμενοι νοσῶδες τὸ ἔτος σημαίνουσι. Λύχνος χει- μῶνος χαιόμενος ἧσυχαῖος εὐδίαν σημαίνει. Καὶ ἐὰν ἐπ᾽ dixpw οἷον χέγχρους ἔχη λαμπράς" καὶ ἐὰν ἐν χύ- χλῳ τὴν μύξαν περιγράφῃ λαμπρὰ γραμμή. (5) Ὁ τῆς σχίνου χαρπὸς σημαίνει τοὺς ἀρότους" ἔχει δὲ τρία μέρη καὶ ἔστιν ὁ πρῶτος τοῦ πρώτου ἀρότου ση- μεῖον, ὃ δεύτερος τοῦ δευτέρου, ὁ τρίτος τοῦ τρίτου" καὶ ὡς ἂν τούτων χλίνη χάλλιστα χαὶ γένηται ἅδρό- τατος οὕτως ἕξει χαὶ ὃ χατὰ τοῦτον ἄροτος. (6) Λέγεται δὲ χαὶ τοιάδε σημεῖα ὅλων τε τῶν ἐνιαυτῶν γίνεσθαι καὶ τῶν μορίων: Ἐὰν ἀρχομένου τοῦ χει- μῶνος ζόφος ἦ xal καύματα γίνηται καὶ ταῦτα ἄνευ ὕδατος ὑπ᾽ ἀνέμων διαλυθῇ, πρὸς τὸ ἔαρ σημαίνει χάλαζαν ἐφδομένην. Καὶ ἐὰν μετὰ τὴν ἐαρινὴν ἰση- μερίαν ὄμίχλαι πίπτωσι, πνεύματα χαὶ ἀνέμους ση- μαίνουσιν εἰς ἕδδομον μῆνα ἀυφοτέρων ἀριθμουωέ- νων. Ὅσαι μὲν ἅμα μηνοειδεῖ τῇ σελήνη πίπτουσιν, αὗται μὲν πνεύματα σηυαίνουσιν εἷς ἐχεῖνον τὸν χρύ- νον, ὅσαι δ᾽ ἀμφιχύρτου οὔσης τῆς σελήνης ὕδατα, 397 descendat, nisi diebus prorimis'e sereno celo in nubes descenderit : sic enim incertum. Item δὶ per tempesta- tem in purum locum occidit, serenitas erit, et si hieme occidens pallidus apparet. (51) Ac si lune cornua tertio die splendent, serenum significant, et si asini preesepe purum atque splendidum apparet. Si orbes solum cin- gentes equaliter et constiterint et dissoluti fuerint, cerli sereni indicium. Nubes cavie * hieme serenitatem signi- Si Olympo et Atho et omnino montibus signifi- catoriis cacumina sunt pura, serenum ccelum indicatur, itemque si nubes montes ad ipsum mare prescingant; tum ficant. si nubes post pluviam sub occasum solis colore seneo tincte sunt : postridie enim ut plurimum erit serenum. (52) Nebulam pluvia aut nulla aut exigua sequitur. Grues si evolant neque revertuntur, serenitatem indicant : nam iter non aggrediuntur, nisi aerem purum viderint. Noctua si tranquilla garrit per tempostatem, serenum colum nuntiat: per serenum autem tempestatem. Et corvus tran- quille solitarius crocitans, et si, cum ter crocitavit, vocem gsepius repetit, serenum presagit. (63) Item cornix cum mane ter clangorem edidit, serenum συμ nuntiat et si hieme tranquille vespere canit : et orchilus e foramine aut domo evolans. Et cum per hiemem flante aquilone a septentrione candor pallens apparet, ab austro vero ad- versa nebula ampla sedet, plerumque in serenitatem mutatio portenditur. Aquilo etiam vehementer spirans si mulitas commovet nubes, tranquillitatem nuntiat. (54) Pecudes sero coeuntes serenum prasagiunt, et bos in sinistram coxam recubans, itemque canis : contra in dextram hiemem portendunt. Cicade multe nate mor- bosum annum significant. Lucerna cum hieme sine strepitu ardet, serenum sequitur, et si erunt in extremo ellychnio veluti grana milii splendentia : et si mucum fiamme linea splendida circumscribit. (55) Schini fruc- tus sementis tempora significat per tres partes distribu- tus : primus prima sementis signum habet, alter secunde, postremus (ἐγ. Prout igitur horum fructuum quisque evenerit et magnitudine excelluerit, ita etiam semeutis huic respondens eveniet. (56) Feruntur et alia signa et totius anni et partium ejus. Nam si ineunte hieme ca- ligo est et cestus * et heec sine pluviia a ventis dissipan- tur, grando versus ver significatur. Si post aquinocilium vernum nebulx cadunt, flatus et ventos pracnuntiant ad septimum mensem utrisque numeratis : que vero nebule tempore, quo luna est cornuta, cadunt, ventos in illud tempus significant : queque cadunt, cuin luna est dimi- diata major, quee ambicurva dicitur, pluvias denuntiant; Tu 16 25 40 40 45 398 Kai ὅσῳ ἂν μᾶλλον ἐφ᾽ ἑχατέρῳ τῷ σχήματι ὀμίχλαι πίπτωσι αᾶλλον τὰ εἰρημένα σημαίνει, (57) Σημαί- νει δὲ καὶ τὰ πνεύματα ἅμα ταῖς ὀμίχλαις ἐπιπιπτού- σαῖς γινόμενα" χαὶ ἐὰν μὲν ἀπ᾽ ἠοῦς χαὶ μεσημόρίας Ὑἵνηται τὰ πνεύματα, ὕδατα σημαίνει" ἐὰν δ᾽ ἀφ᾽ ἑσπέρας χαὶ ἀπὸ τῆς ἄρχτου πνεύματα χαὶ ψύχη. Οὖὗς δὲ κομήτας Αἰγύπτιοι λέγουσιν οὐ μόνον τὰ προ- εἰρημένα σημαίνουσιν ὅταν φαίνωνται ἀλλὰ χαὶ ψύχη: ἐπὶ δὲ τοῖς ἄστροις εἴωθεν ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ σηυαίνειν χαὶ ταῖς ἰσημερίαις χαὶ τροπαῖς, οὐχ ἐπ᾽ αὐταῖς ἀλλ᾽ ἢ πιὸ αὐτῶν A ὕστερον μιχρῷ. ΠΕΡῚ ΚΟΠΩΝ. I. Ἐν τίνι ποθ᾽ ὁ χόπος (ἢ) τίσιν ὡς πρώτῳ, πό- τερον ὡς Ἐπιγένης ὑπέλαδεν ἐν φλεδὶ xal νεύρῳ ἣ μόνον ἐν νεύρῳ, τούτου γὰρ καὶ ἣ χίνησις, ἣ ὑπερδολῇ συντήξεως διὰ χίνησιν, ἢ ἁπλῶς οὗπερ πόνος ταύτῃ καὶ ὃ χόπος, διὸ καὶ ἀεὶ βαρύνεται ὃ χοπιῶν ; εἰ οὖν τὸ νεῦρον μὴ δεχτιχὸν ὑγρότητος οὐχ ἂν ἐνταῦθα ὁ χόπος ἐνείη κατὰ quo εἰ δὲ ὃ χόπος ἐξαλλαγή τις, ἄτοπον εἰ μὴ δι᾽ ὧν ἡ χίνησις χαὶ ὃ πόνος ἐν τούτοις καὶ ὁ χόπος ἀλλ᾽ ἐχ τῆς χινήσεως ἐπιρροῇ τῆς συντή- ξεως εἰς αὐτὰ ταῦτα χαὶ τὰς χαμπὰς ἅπερ μάλιστα βαρύνονται χαὶ χοπιῶσι. (4) Λέγουσι δὲ xal τὰς σάρκας χαὶ ὅλον τὸ σῶμα χοπιᾶν, ὅθεν xal τοὺς ὁσ- τεοχόπους (xal) ὀστάγρας χαλοῦσιν. [δἰ δ᾽ ἐν ὀστοῖς ὃ χόπος, πότερον ὡς χινοῦσιν ἢ χινουμένοις ἢ ὡς ἐπιρροὴν degouevors; ἢ οὐδὲν χωλύει τρόπον τινὰ ἀμ- φοτέρως, χαὶ χινούμενά πως καὶ δεχόμενα τὴν ἐπιρ- ροήν. Ὅνταν γὰρ εἰς τὸ ἐντὸς διίχηται διὰ πλῆθος τοῦ πόνου τοῦτ᾽ ἐν τοῖς ὀστοῖς χόπος" ἐπεὶ χαὶ ἐν τῇ σαρχὶ χαὶ ἐν ὅλοις τοῖς σώμασιν, ὃ δὴ καλοῦσι συγχε- χόφθαι’ ὃ διαδοθέντος cupbalver τοῦ πόνου πρὸς ἅπαντα τὰ μέρη καὶ μάλισθ᾽ οἷς ἄν τις ἐνεργῇ χαθά- περ τοῖς ἄνω χαὶ χάτω, καὶ αὐτῶν τούτων μορίοις τι- σὶν ὥσπερ χαὶ ἐν ταῖς σχληροχοιτίαις,. (8) Ὡς δ᾽ ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν τοῖς χαυ πτουένοις μέρεσι μάλιστα χαὶ νευρωδεστάτοις ὅταν τις σύντηξις ἐπὶ τὰ νεῦρα χαὶ τὰς χαμπὰς ἔλθη" xal ἣ βαρύτης ἀπὸ ταύτης. Διὸ χαὶ οὐδεὶς πώποτε τὴν γαστέρα ἐχοπίασεν οὐδὲ τὴν χεφαλήν. “Apa δὲ ὅταν χαὶ ἄλλως πως ἡ ὑγρότης ἐπιρρυῇ πάντως χόπος; οὐ γὰρ ἂν ἔτι διὰ tiv χίνη- σιν, ἫἪ τοῦτο μὲν οὐκ ἀναγκαῖον " ἀλλὰ μᾶλλον πόνος τις ἀχολουθεῖ’ χαὶ γὰρ καθήμενοι χαὶ ἑστῶτες χαὶ χαταχείμενοί φασι χοπιᾶν χαὶ ἐν τῷ αὐτῷ 0YY- ματι" χαὶ ἡ πίεσις ἐπίπονον, οἷον γὰρ θλίψις χαὶ πληγή τις. (4) Ἀλλ᾽ ἐνίοτε δὴ χαὶ ὑπὸ πλησμονῆς xal ἀγρυπνίας καὶ ὑπὸ χατάρρου φασὶ χοπιᾶν' ἅπαντα δέ πως χαὶ ταῦτα πλῆθος ὑγρότητος. Ἥ τε γὰρ πλησμονὴ (μὴ) χρατοῦντος τοῦ σώματος, ἥ τε ἀγρυπ-- via χωλύει τὴν πέψιν, E τε χατάρρους φανερά τις | THEOPHRASTI FRAGMENTUM VII. et quo crebriores in alterutra figura funse nebuls caduat, eo magis que dirimus evenient. (57) Flatus quoque, qui cadentibus nebulis oriuntur, suos habent significatas : nam si venti veniant ab oriente et meridie, piuvias in- dicant, si autem a vespera et septentrione, et fiatus ven- turos et frigus portendunt. Stelle, quas ZEgyptii come tas appellant, sì apparent, non modo qu.x dicta su portendunt, sed etiam frigora. Significare etiam solent stelle, quemadmodum et solstitia et asquinoctia, nos ta- men in ipsos ortus sui dies, sed in tempus paulbum ‘ane- cedens aut subsequens. FRAGMENTUM DE LASSITUDINE. I. In qua corporis parte aut quibus sit lassitudo, qua- ritur; num ut Epigenes existimavit , in venis et nervi, an tantum in nervis? his enim motus perficitur; sa δὶ immodica liquatione per niotionem facta ? an simpliate ibi ubi est labor eadem etiam parte est lassitudo? unde fit ut defatigatus semper gravetur. Si igitur nervi se- queunt humorem suscipere , non convenict eorum natare defatigatio : si vero lassitudo cominutatio queardam est. haud consentaneum, quibus partibus'et motus peragitu et dolor sentitur, iisdem lassitudinem non attridui, sei confluvio liquati per motum humoris in eas ipsas partes articulosque qui maxime gravantur et defatigantur. (2) Carnem vero etiam et totuin corpus lassescere aiuni, sicut etiam ossifragns dicere solent. Si vero ossa fati- gantur, num id iis eveniat ut moventibus an ut motis a ut humorum fluxum suscipientibus , queritur; an nil obstat quominus utroque modo iis conveniat et ut motum quendam habentibus et ut suscipientibus liquatum hu- morem. Scilicet cum propter laboris magnitudinem intro fluxerit, in ossibus lassitudo sentitur, siquidem οἱ in carne et in toto corpore, quod dicunt confringi : id enim accidit dolore per omnes corporis partes distributo, presertin iis quibus fit motionis actus, ut superis infe- risque (membris), atque horum ipsorum parliculis qu- busdam, quemadmodum iis evenit qui in cubili duro repositi sunt. (3) Breviter accidit maxime partibus que flectuntur quieque nervose pracipue sunt, cum liquato quedam ad nervos et articulos lapsa sit, qua gravitas et defatigatio fit. Nemo ergo unquam caput aut ventrem sibi lassescere sensit. Queeritur autem, si alio quo modo humor affluat, num semper lassitudo sentiatur. lt enim lassitudo non fieret propter motum ; an id necesst non est, * sed potius dolor aliquis sequitur. Etenim «- dentes quoque et stantes et decumbentes fatigari pradi- cant et in codem situ corporis, atque pressio etiam mo- lesta est, quee tanquamfractio et contusio est. (4) Interdem vero etiam redundantia in ventre, vigilia, et catarrbss lassitudinem facere dicuntur : hac omnia quodammodo cum abundantia humoris conjuncta. Redundantia in ver tre enim existit cum corpus alimentum (non) concoquil. atque vigilia concoctionem impediunt, et catarrhus aperte est liquatio, aut ut brevifer dicam, humor. Num erg0 400 φορτίον γὰρ γίνεται ἱκανόν’ ᾧ οὖν ἅπαν ἐπίχειται τὸ βάρος χαὶ ᾧ alpopev τούτου μάλισθ᾽ ὁ πόνος, ἣ δὲ χνήμη τοιοῦτον" ἔσχατον γὰρ ἔχει μῆχος χαὶ οὐχ ὥὅσ- περ ὃ ποὺς πλάτος, διόπερ σαλεύεται. Καθάπερ οὖν ὑπὸ τοῦ βάρους τὸν ὦμον μάλιστα πονοῦσιν " ὥστε ἐπὶ τούτῳ ἔχουσι τὸ βάρος ὁμοίως καὶ τὰς χνήμας. (12) Ἐν δὲ τῷ χαταθαίνειν ὁ πόνος τῷ ἐπιπίπτειν τὸ σῶμα καὶ προονθεῖν παρὰ φύσιν, ὥστε xal È μάλιστα ἐπιπίπτει χαὶ σαλεύει τούτῳ μάλιστα χαὶ ποιεῖ τὸν πόνον. ὭὩς οὖν ἣ χνήμη μᾶλλον ἐν τῷ ἀναθαίνειν χαχοπαθεῖ, οὕτως ὃ μηρὸς ἐν τῷ χαταδαίνειν ἐξαίρων τὸ σῶμα ὅλον. Ἁπλῶς δὲ τὰ βάρη χάτω φέρεται ὥστε χαλεπώτερον τὸ ἀναδαίνειν τοῦ xatabaivew. Χαλεπώτεροι δ᾽ οἱ περὶ τὸν θύρακα τόποι τῶν χάτω,, διότι ἐγγυτέρω τοῦ πνευματικοῦ τόπου" συμδαίνει οὖν ταχὺ συνεχφλεγμαίνειν, τοῦτο δὲ ὁ πυρετός" ἣ δ᾽ ἀπὸ τῶν σκελῶν φλεγμονὴ πόρρω διὰ τὸ ἀπομαραίνεσθαι θᾶττον. (ι3) Τῷ δὲ βραχίονι χοπιαρώτερον διὰ χε- γῆς ῥίπτειν (ἢ) λίθον ἢ ἄλλο τι βάρος διότι σπασμα- τωδέστερον χαὶ χαματωδέστερον. Οὐ γὰρ ἀπερείδε- ται χαθάπερ ὃ βάλλων πρὸς τὸν ἐν τῇ χειρὶ ὄγχον χαὶ ὥσπερ ὃ πένταθλος πρὸς τοὺς ἁλτῆρας (χαὶ ὃ θέων παρασείων [ πρὸς] τὰς χεῖρας) χαὶ τοὺς καρπούς. Διὸ ὃ μὲν μεῖζον ἅλλεται ἢ μὴ ἔχων, ὁ δὲ θᾶττον θεῖ 7 un παρασείων, ὃ δὲ ἧττον σπᾶται προπετῶς διὰ τὸ βάρος. (14) Οἱ δὲ βραχεῖς περίπατοι χοπιαρώτεροι τῶν μαχρῶν καὶ οἱ ὁμαλοὶ τῶν ἀνωμάλων, ὅτι πολλά- χις ἴστασθαι συμδαίνει' τὸ δ᾽ ἐν τῷ αὐτῷ σχήυατι χαλεπὸν xal κοπῶδες. [Οὐδέν Ἴ οὐδ᾽ ἐχεῖνο ὑπεναντίον ὡς κοπιῶσί τε μᾶλλον ἐν τοῖς ὁμαλέσι χωρίοις xal θᾶττον βαδίζουσιν ἢ ἐν τοῖς ἀνωμάλοις. Κοπιαρώτε- Ἢ x ΄ 2). "΄ἵὦ PIRLA ‘ δ᾽ ρον μὲν γὰρ τὸ ἐν (τῷ) αὐτῷ σχήματι, θάττων δ᾽ ἡ βάδισις ἣ ἐν τῷ ἴσῳ χρόνῳ ἐλάττω τὴν ἀναφορὰν ἔχουσα. Τοιαύτη δ᾽ ἣ ἐν τῷ ὁμαλῷ. Τὸ δὲ παρ᾽ ἐχάστγν πορείαν γινόμενον (μιχρὸν πολὺ) γίγνεται , θ uo! pio παρὰ τὰς πολλάς. (16) Διότι δὲ μαχροὶ μὲν ὄντες οἵ περίπατοι ἐν τοῖς ὁμαλέσι χοπιαρώτεροι τῶν ἀνωμά- λων οἱ δὲ βραχεῖς ἀχοπώτεροι ; ἣ ὅτι ἥ τε πολλὴ χί- vote ποιεῖ χόπον χαὶ ( ἢ) ἰσχυρά' τοιαύτη (δὲ ἢ) σπασματώδης: πολλὴ δ᾽ ἣ συνεχὴς χαὶ Suota. Ev Uv τοῖς ἀνά ἂν ἔ 7 ΐ βολαὶ μὲν οὖν τοῖς ἀνάντεσιν ἂν ἔχωσι μῆχος ai μεταύολα ποιοῦσιν ἀνάπαυσιν, ἐν δὲ τοῖς δυαλέσιν ἧ διλοιότης τοῦ σχήματος οὐ διαλαμθάνει ἀλλὰ συνερνγάζεται πρὸς . DA , ti σ o o) e, ὃ ὰ τὸ συνεχῆ, τὴν χίνησιν εἶναι. “Ὅταν δ᾽ ἡ Bpayeta δι x "qa Lod ’ 3 ; td i δ si μὲν τὸ πλῆθος τῆς χινήσεως οὐ γίνεται χόπος,, διὰ de τὸ τὴν μεταῤολὴν ἰσχυρὰν εἶναι χαὶ ἐναντίαν τῶν χάτω χαὶ ἄνω ποιεῖ χόπον, 11 οιαύτη δὲ ἣ ἐν τοῖς 9 9 5 È δὲ DI “ 9 , A , ἀνάντεσιν' ἐν δὲ τοῖς πεδίοις τοὐναντίον. (16) Διότι ξονειρωχτιχοὶ οἱ χοπιῶντες ; ὅτι θερμά τε χαὶ χάθυγρα τὰ σώματα διὰ τὴν σύντηξιν, # δὲ τοιχύτη διάθεσις f ” ὔ va Y è σπερματική. Κατάχεινται δ᾽ ὕπτιοι διὰ τὴν ἔχλυσιν ἐν τούτῳ γὰρ τῷ σχήματι μάλιστ᾽ ἄνισον καὶ πρὸς τὸν ἐξονειρωγμὸν συνεργεῖ. Συμθαίνει δ᾽ αὐτοῖς χαθεύ- Serv μὲν μᾶλλον τὴν δ᾽ ἴσην τροφὴν ἧττον πέττειν — Εν Ν i n THEOPHRASTI FRAGMENTUM VII. lendo corpore laboratur : hoc enim onus sat magnum est; ea ergo pars, cui totum illud pondus incumbit, quaque tolli debet, maxime laborabit : ea autem est tibia, quippe que ultima longitudinem habet, cum per latitu- dinem habcat; ca igitur agitata contremiscit. Sicuti igitur a pondere marime humeri laborant, quoniam illis onus injicitur, simili modo tibie quoque. (12) In des- censu autem labor eo fit quod corpus se demittit et con- tra naturam propellit : ei ergo parti, in quam maxime demittitur quamque agitat, plurimum affert laboris. Ut igitur adscendentibus tibia maxime labore aflicitar, ita descendentibus femur, cui corporis attollendi munus est Cum autem qua gravia sunt deorsum ferantor difficiiu est adscendere quam descendere. Periculum vero ma gis incurrunt ese partes qua thoraci propinqua sust quam infere, quod ei loco quo spiritus continetur coater- mine sunt : coutingit igitur ut cito inflammentur, eaque est febris ; inflammatio vero, que a crurìbus oritur, longn abest, citius ergo extinguitur. (13) Laboriosius est brachia inani motu jactasse quam lapidem aut aliud te- nendo onus, quia majore convulsione contentionegue opus est : nullibi enim nititur brachium, quemadmodan ei, qui jacit pondere manu comprebenso, et ut in quia quertio saltator halteribus nititur, atque currentes ma- nus quatiunt; ille ergo longius spatium persilit quan qui caret halteribus, alter velocius curret quain is qui imanus non quatit; hic autem minus protrabitur propler pondus. (14) Ambulationes breves magis defatigasi quam longie, et acquabiles quam inaquales : accidit enim ut sepe subsistamus : quod autem eodem habite et situ fit plus habet laboris et fatigationis. Neque il repugnat huic, quod magis delassari solent qui in aqua. bili via incedunt et quod velocius eunt quam locis inr- qualibus : nam is motus magis delassat qui eodem fit habitu ct situ, incessus autem velocior est is cum pari Talis autem est cursus in loco i_equabili : quod vero in uno quoque gressu exiguum est, repetitione magnum evadit. ‘13 Quare ambulationes in locis equabilibus, cum long suot. magis defatigant quam quae in locis inaequalibus fiunt ' an, quia et multa motio et vebemens lassitudinem affe runt; vehemens autem est ea quae cum convulsione fit, multa autem quie continua et iequabilis est. Locis ar- duis igitur, si ambulatio diuturna est, vicissitucines remissionem prebent : in aquabilibus autem habitui non mutatus recreari non sinit, sed et ipse adjuvat ul motus continuus sit. Si vero brevis sit ambubti» fatigatio nulla quidem ex magnitudine motus, sed inde ft quod mutatio vehemens est et contraria nunc sursu nunc deorsum. Talis autem in arduis est locis, contrè- rium vero in planitie. (16) (Cur semen noctu profuere solet defatigatis ?) quia corpora colliquatione calida hu- mectaque sunt : qua affectio seminis copiosa est. Aoct* temporis spatio minor fit elevatio. 25 402 ὅσῳ ἂν ἐλάττω xuxdov, κἂν θᾶττον θέωσι σφοδρότερον" χἂν μετὰ πολλῶν ἢ μόνοι, xal ἐπ᾽ ἀρίστερα θέοντες μᾶλλον (ἢ ἐπὶ δεξιά), xal οἵ μαχρότατοι δὲ μάλιστα. Πάντων γὰρ τούτων καὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον ἐν τοῖς - πρότερον εἰρημένοις αἱ αἰτίαι. (4) Εἴπερ γὰρ ὁ ἴλιγγος γίνεται εἴ τις ἐν τῷ αὐτῷ στρέφοιτο τάχιστ᾽ ἂν xal μάλιστα τῶν λοιπῶν ἰλιγγιῴη ὃ ἐγγυτάτω ἢ ὃ ἐν ἐλάτ- τονι χύκλῳ στρέφων, καὶ ὅσῳ ἂν θᾶττον μᾶλλον. Διό- περ (καὶ) οἱ θέοντες τῶν περιπατούντων χαὶ οἷ ταχέως τῶν βραδέως" θέουσι γὰρ (ἐγκεκλιχότες) πρὸς τὸ χέν- τρον' ὡς ὅταν κατ᾽ εὐθὺ τὰ μήκη αὐτῶν ἐχπίπτη πρὸς μίαν χορυφὴν συνάπτειν χαὶ γίνεσθαι χῶνον βάσιν δ᾽ εἶναι τὸν χύχλον. (6) Διόπερ συμβαίνει χαθάπερ ἐν τῷ αὐτῷ στρέφειν τὴν χεφαλὴν χαὶ ὅσῳ ἂν ἐλάττω κύχλον μᾶλλον, ὀξύτερος γὰρ ὃ χῶνος, xal ἐὰν θᾶττον πλεονάχις ἐν τῷ αὐτῷ γίνεσθαι κατὰ τὸν ἴσον χρόνον" χαὶ τοῖς μαχροτέροις δὲ μᾶλλον ὅσῳ ἐγχλίνουσιν᾽ ἐγγυ- τέρω γὰρ ἔχει τὴν κεφαλὴν è μείζων τῆς τοῦ κώνου χορυφῇς. Διὸ σχεδὸν ὥσπερ ἐν τῷ αὐτῷ συμβαίνει ifanv] ἔχοντα τὴν χεφαλήν' οὕτω δὲ μάλιστα ὃ ἴλιγγος. (6) Καὶ οἵ εἰς τὰ ἀρίστερα θέοντες ἔτι μᾶλλον ἔσω νεύουσι xal ὀξυτέραν ποιοῦσι γωνίαν πρὸς τὸν χύχλον" ἐμδριθέστερα γὰρ ὄντα τὰ δεξιὰ προσδιάζεται μᾶλλον ἐντὸς διὰ tiv ἀσθένειαν τῶν ἀριστερῶν. Καὶ ἐὰν μετὰ πολλῶν θέωσι μᾶλλον καὶ θᾶττον ἢ μόνοι" πρὸς γὰρ τῇ κύχλῳ περιφορᾷ χαὶ ἣ ὄψις αὐτὴ προσύάλλουσα τοῖς θέουσι καὶ συνεχὴς οὖσα ἐν τῷ ἐγχεφάλῳ ποιεῖ τινὰ χίνησιν ἑτέραν χαὶ ταραχήν' ἀπὸ γὰρ τῶν ἔξω διαδίδοται καὶ πρὸς τὰ ἐντός" ὥστ᾽ ἐπεὶ χαὶ ἑκάτερον ποιεῖ τὸν ἴλιγγον, οἷον ἥ τε χύχλῳ χίνησις τῆς χεφαλῆῇς καὶ ἡ ὄψις συνεχῶς βλέπουσα τὸ κύκλῳ χινούμενον ἐξ ἀυφοτέρων εὔλογον θᾶττον χαὶ μᾶλλον γίνεσθαι τὸ πάθος. (7) Ὅτι δὲ διὰ τὴν τῆς ὄψεως κίνησιν ἰλιγγιᾶν συμθαίνει φανερὸν ἐκ πολλῶν. Οἵ τὲ γὰρ πλέοντες θᾶττον χαὶ μᾶλλον ἰλιγγιῶσιν ὅταν ἐμλέπωσι τοῖς χύμασι καὶ τῇ τῶν “ ὅλων ἄστρων χινήσει, διὸ xal ἐγ- καλύπτονται τοῦτ᾽ εὐλαθούμενοι" χαὶ οἱ τὰς αἰώρας χαὶ τοὺς τροχοὺς θεωροῦντες ἢ χαὶ συμπεριφέροντες τὴν ὄψιν ταγὺ σχοτοῦνται" συμβαίνει γὰρ χινουμένην χύχλῳ τὴν ὄψιν χινεῖν τὰ ἐντὸς ἀνωμάλως χαὶ ταράτ- τειν. (8) Ἰλιγγιῶσι δὲ καὶ οἱ τὰ ὑψηλὰ καὶ τὰ μεγάλα χαὶ ἀπότομα ἀπούλέποντες διὰ τὸ cuubalverv μαχρὰν ἀποτεινομένην σείεσθαι χαὶ χραδαίνεσθαι τὴν ὄψιν" σειομένη δὲ οὕτως χαὶ χινουμένη ταράττει χαὶ χινεῖ τὰ ἐντός. ᾿Αναῤδλέπουσι δ᾽ οὐ συμόαίνει τοῦτο διὰ τὸ μὴ [ὡς] ἀποτείνειν μαχρὰν ἀλλ᾽ ἀποτέμνεσθαι ἐν τῷ φωτί, (9) Γίνεται δ᾽ ἴλιγγος χαὶ ὅταν εἰς τὸ αὐτὸ βλέπωσι καὶ ἐπατενίζωσιν. Ὃ καὶ ἐπαπορεῖται διὰ τί ποτε χινουμένης χύχλῳ τῆς ὄψεως καὶ ἠρεμούσης συμθαίνει τὸ αὐτὸ πάθος" ἄτοπον γὰρ τὸ ὑπ᾽ ἐναντίων. Αἴτιον δὲ τοῦ μὲν ἐν τῇ χυχλοφορία τὸ εἰρη μένον, τοῦ δ᾽ ἐν τῇ ἐπιστάσει χαὶ τῷ ἀτενισμῷ, διότι τὰ ἐν τῷ χιγεῖσθαι σωζόμενα διίστησι καὶ ἣ στάσις τῆς ὄψεως δὲ στάσης, ἑνὸς μοοίου, χαὶ τἄλλα τὰ συνε ἐν τῷ THEOPHRASTI FRAGMENTUM VIII. hementius etiam si ocius currunt, et magis si cum inulli» quam si soli; et si sinistrorsum currunt (quam si dextror- sum), et cur maxime ii qui procero sunt corpore : harum enim orinium rerum ct si que sunt alia ejusdem modi cause ex antea dictis petende sunt. (4) Nam si vertigo eo fit, quod quis eodem in lnco circumvertatur, e ceteris celerrime et maxime is a vertigine capi videtur qui ili proximus aut qui minori in circulo se circumagat, et quo celerius id faciat, eo magis, ac propter idem ἢ qui cur- runt magis quam ii qui incedunt capiuntur, et qui cele- riter magis quam qui lente : currunt enim ita ut caput centrum versus inclinatum sit, ut si currentium corpora longitudine recta ferantur, ea ad unum apicem corss atque conum forment cujus basis circulus sit. (5) Itaqe evenit, ut caput tanquam in eodem loco circumagater eoque magis quo angustior sit circulus : sic enim cooss magis acutus; tum ut quo celerius moveantur eo sapis: eodem temporis spatio eodem in loco sint, iique qui pro ceriore sunt corpore eo magis, quo magis inclinati sint. longioris enim caput coni vertici propius est, itaque caput tanquam eodem in loco habere videtur : sic antem maxime vertigo fit. (6) Dein qui ad sinistrum latus pre- pensi currunt, magis introrsum reclinant et ad dir- culum angustiorem constituunt angulum : quoniam eoim pars corporis dextra robustior est magis introrsum versus impellit, quippe sinistra imbecillior est. Ac si cum muttis currunt, magis citiusque afficiuntur quam si soli. Nam ad circumvolutionem accedit visus ipse in currentes cor versus et continuus, in cerebro alterum ciet motum af fertque perturbationem. Cum igitur utrumque vertizinem faciat, et capitis circumactio circularis et visus continuo | conversus in res circulo circumeuntes , ex ambobu» c.tiu» et potius istum affectum gigni consentaneum est.‘ Visus autem motu fierì ut vertigine capiamur multis #1 rebus perspicitur. Nam qui navigant citius certiusqu afficiuntur vertigine, si fluctus undasque ct si * motum intuentur, quamobrem ne id patiantur faciem obvelant, é qui pensilia et rotas intuentur aut oculos celeriter cir- cumvertunt visu hebetantur, fit enim ut visus circ circumactus interna moveri motu inaquali et conturtan faciat. (8) Tum vertigine corripiuntur qui in alta, magna et prierupta loca despiciunt, quia visus cum in lora spatia protenditur, concutitur et contremiscit, quo affetti conturbatus interna quoque commovet. 115 qui suum adspiciunt id minus accidit, quia visus non in longu spatium protenditur, sed in luce praciditur. (9) δε minus accidit vertigo , si oculis fixis firmisque sempf eundem locum intuemur, id quod quearstione indiget, qui fiat ut visu in orbem circumacto et quiescente idem 2° fectus eveniat, cum a contrariis idem evenire absundum sit. Et sane quod circumductis accidit oculis redlità ratione explicavimus. Quod autem ab intento et fito provenit intuitu, ideo ficri putandum est, quod ea qu® agitata servantur, stalus deturbat et dissipat. Cum cnuo DE SUDORE. ἐγχεφάλῳ ἵσταται διιστάμενα δὲ χαὶ χωριζόμενα tà βαρέα xatabapuver χαὶ ποιεῖ τὸν ἴλιγγον. "Tà γὰρ πεφυχότα χινεῖσθαι τήνδε τὴν χίνησιν σώζεται χαὶ συμμένει διὰ ταύτην’ εἰ δὲ μὴ, καθάπερ ᾿“Ηράχλειτός φησι, χαὶ ὃ χυχεὼν διίσταται μὴ χινούμενος. (0) Εἴη δ᾽ ἂν χαὶ τῇ χυχλοφορίᾳ αὐτὸ τοῦτ᾽ ἀποδιδόναι" διίστησι γὰρ fi δίνη τά τε βαρέα καὶ κοῦφα δέον ἅμα εἶναι τὰ μὲν εἷς τὸ μέσον ἄγουσα τὰ δ᾽ εἰς τὸ ἔσχατον. Ποιεῖ δὲ χαὶ τὸ χύπτειν ἴλίγγους διὰ τοῦτο χωρίζεται γὰρ τὰ βαρέα καὶ ἐλαφρὰ, τὰ μὲν ἄνω τὰ δὲ χάτω- δεῖ δὲ ἅμα εἶναι καθάπερ ἐλέχθη. (τι) Ποιεῖ δὲ καὶ ἄλλη τις ἐναντίωσις ὡς δοχεῖ, οἷον ἣ τῆς ἐνδείας χαὶ τῆς πληρώσεως" ἢ μὲν γὰρ ἔνδεια σύντηξιν ἣ δὲ πλη- σμονὴ περίττωσιν ἐποίησεν ὥστε πλήρεις γίνεσθαι τοὺς πόρους" ἀμφότερα γὰρ ταῦτα χαταθαρύνει χαὶ ἐφίστησι τὰς περιόδους, ὅπερ ἐστὶν ὁ ἴλιγγος ἐπεὶ χαὶ αἵ μέθαι χαὶ αἱ φαρμαχεῖαι χαὶ ὅσα ἄλλα τούτοις πα- ραπλήσια διὰ τοῦτο ποιεῖ τοὺς ἰλίγγους. (13) Ὅθεν ᾿ γχαὶ τὸ σημεῖόν τινες ἐπ᾽ ἀμφοῖν χοινὸν λαμδανουσιν- ὅταν γὰρ μὴ δύνηταί τις τοὺς στρωτῆρας # (τὰς) δοχοὺς ἀριθμεῖν, τὸν μὲν οὕπω χεχαθάρθαι τὸν δὲ μεθύειν φασίν. Ἧ ὑγρότης γὰρ fi ἀλλοτρία ἐμπεπτωχυΐα ποιεῖ τὴν ταραχήν" διὸ χαὶ ἐφ᾽ ὅσων ἄλλων cvubatver πνεύματος ἢ ὑγρότητος γίνεσθαι πλῆθος ἢ χαὶ τῶν ὁπαρχόντων διάστασιν ἀπὸ πάντων συμδαίνει τοῦτο τὸ πάθος. (13) ᾿ἈΙννιιστάμενοι δὲ μᾶλλον ἢ χκαθίζοντες Ἁιγγιῶσιν ὅτι ἠρεμούντων συνίσταται τὸ ὑγρὸν ἐν τῇ χεφαλῇ πλέον, ὅταν δὲ χινῶνται σφαλερὸν γίνεται χαὶ εἰς ἕν μόριον ἀθρόον ἀποχλῖνον ποιεῖ τὸν ἴλιγγον. —. Φ (ἱ------ ΠΕΡῚ IAPQTON. “O ἱδρὼς πότερον ἐξ ὑγρότητος εὐθὺς ἐχχρινομένης γίνεται i) πνεύματος συμφύτου διιόντος διὰ τῆς σαρχὸς εἴ γ᾽ ἔξω πήγνυται χαὶ συνίσταται χαταψυχόμενος, ἕτερος ἔστω ἐν ἄλλοις λόγος. Διότι δὲ ἁλαυρὸς ἣ ὀξὺς ἢ χαχώδης A τὰς ἄλλας ἔχων διαφορὰς νῦν πειρατέον θεωρεῖν. (2) λμυρὸς μὲν οὖν γίνεται διότι τὸ ἀλλό- τρίον ἐχκρίνεται, πρὸς φύσιν τῆς σαρχὸς ἐξανηλωμένου τοῦ Ὑλυχυτάτου χαὶ χουφοτάτου᾽ τὸ γὰρ τοιοῦτον ἐν͵ 4 μὲν τῇ ὑποστάσει τῇ χατὰ τὴν χύστιν οὖρον, ἐν δὲ τῇ σαρχὶ ἱδρὼς χαλεῖται" πλὴν ὅτι συμόαίνει τὸ μὲν αὖ- τομάτως χαὶ οἷον αὐτῆς τῆς φύσεως ἐργαζομένης ὑφί- στασθαι, τὸν ἱδρῶτα δ᾽ ἐχχρίνεσθαι διὰ τὴν χίνησιν 7 πόνον ἣ ἁπλῶς τὴν τοῦ θερμοῦ χαὶ πνεύματος δύναμιν, διὸ χαὶ τὸ μὲν ἀεὶ τὸ δ᾽ οὐχ ἀεί. Συνεχὴς δ᾽ οὐχ ἧττον ἢ τοῦ πνεύματος ἔχχρισις, ἄφαντος δὲ τῇ αἰσθήσει χαθάπερ ἀτμίζοντος ἀεὶ τοῦ σώματος. (3) Ἁλμυρὸς δὲ ὅτι ἄπεπτος, τὸ δὲ πεπεμμένον γλυχὺ, τὸ δ᾽ ἐπι- πολῆς ὑδατῶδες ὥσπερ τὸ φλέγμα χαὶ δάχρυον. Τάχα δὲ ταῦτα μὲν εὐλόγως, τὸ μὲν ὅτι ἀπὸ τῆς τροφῆς, τὸ δ᾽ ὅτι ἀπὸ τῶν περὶ τὸν ἐγγέφαλον. ‘O δ᾽ ἱδρὼς χα- 403 visus, una pars, institit immotusque fit, cetera quoque continua in cerebro disjicit partes autem graves disjecta et sejuncte aggravant et vertiginem efficiunt. Etenim que ad hujusmodi motum natura destinata sunt ejusdem ope servantur et continentur, si minus accidit, quod Heraclilus ait, et cyceon (potio miscellanea) discernitur nisi moveatur. (10) Fadem autem causa etiam motui circulari tribui potest : vortex enim gravia et levia disji - cit, qua consociata esse debent, illa in medium heec in extrema projiciens. Propterea etiam flexio corporis in pronum vertiginem efficit : separantur enim gravia a le- vibus, his sursum, illis deorsum actis ; debent autem ut diximus consociata esse. (11) Sunt et ali, ut videtur, hujus affectus contrari® cause, ut inanitio et oppletio , inanitio enim colliquationem , oppletio vero excrementun aggerit, ita ut meatus repleantur : utraque enira aggravat et circuitus humorum cohibet , inde autem vertigo. Nam Ὁ ebrietas quoque et medicamenta atque alia his similia hac ratione vertiginis cause sunt. (12) Inde signum quoque utriusque affectus commune statuunt : nempe cum quis coaxationis partes aut trabes nequeat numerare, aut‘nondum purgatus aut cbrius censetur. Humor enim alienus, qui cerebrum occupavit, perturbationem facit. Ideo a quibus causis spiritus aut humoris copia excitatur, aut eorundem, qui jam ante inerant, separatio fit, ea omnes hune affectum creant. (13) Surgentes autem magis vertigine capiuntur quam sedentes, quia dum quiescuut humoris copia in capite consistit, quando autem mo- veantur, vacillat et unum in locum confertim lapsa verti- ginem ciet. FRAGMENTUM DE SUDORE. , Utrum fiat sudor ex humore protinus excreto an ex ha- litu proprio per carnem transeunte, si quidem extrinsecus consistit et refrigeratus cogitur,-alio loco disputabitur. Cur autem salsus aut acidus aut fceetidus sit, aut alias quasdam habeat differentias, nunc explicare conabimur. (2) Salsus est sudor, quia id quod alienum est, secernitur, postquam dulcissima et levissime particule in accretione carnis consumtae sunt. Tale enim excrementum, cum in vesica subsidit, urina, cum in carne, sudor appellatur. Nisi quod accidit ut illud sponte.sua et quasi natura ipsa operante subsidat, sudor vero motu aut labore excernatur aut simpliciter caloris spiritusque potentia. Quamobrem hoc semper, illud non semper fit. Non minus autem ‘continua est halitus excretio, sed sensu non percipitur quippe semper corpore exhalante. (3) [Salsus autem est, quia] crudus, coctum enim dulce. Quod autem in su- perficie versatur, aquosum, ut pituita et lacrvma; sed harum ratio est justa forsan, quia illa ab alimento secer- nitur, Πίος ab iis que cerebrum circundant : sudor vero 28. 26 404 θάπερ ἐκ σαρχὸς χαὶ φλεβὸς ἐν οἷς dr, μεταδολὴ τῆς τροφῆς, χαὶ τύπῳ τοιαύτη καὶ οὕτως ὥσπερ χατὰ τὸν ἐγχέφαλον. ᾿Επεὶ καὶ ἐνταῦθ᾽ ὅταν ἐχ συντήξεως (ἢ) ἄλλου τινὸς πάθους (γένηται) ἁλμυρὸν τὸ πτύελον xal τὸ δάχρυον, (4) Ἦ τούτῳ μὲν μαρτυρεῖ τῷ λόγῳ τὸ πρότερον ὅτι ἱδρὼς πᾶς ἁλμυρός. Εἰ δὲ πορρωτέρωθεν ἁλυχώτερος * οὗτος δὲ μᾶλλον τῇ προσφύσει δόξειεν, οὐχ ἂν τοῦ ἀλυσιτελοῦς ἣ ἔχχρισις εἴη. Τὸ δὲ ἁλμυρὸν πᾶν ἀλλότριον. Ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων σχεπτέον' ἔοιχε γὰρ ὃ μέν τις τοιοῦτος, δ δ᾽ οὗ τοιοῦτος εἶναι τῶν ἱδρώτων. (6) Ἢ τό γε μᾶλλον καὶ ἧττον φανερῶς. Ἀχόλουθον δέ πως τούτοις ἐστὶ χαὶ αἰτίας σχεδὸν τῆς αὐτῆς [χαὶ]ὅτι ὃ μὲν χαχώδης ὃ δ᾽ ἄοσμος ἐνίοις δ᾽ ὀξὺς τῇ ὀσμῇ καὶ ἄλλοι δὲ τρόποι τῆς χαχωδίας " ἅπτονται γὰρ ταῦτα ὡς γένει λαθεῖν ἀπεψίας. Τῆς δ᾽ ἀπεψίας δτὲ μὲν ἀκαθαρσία τῆς χοιλίας, ὁτὲ δὲ ὅλως χκαχεξία τις altia. Πολλάχις δὲ καὶ βρωμάτων τινὲς προσ- φοραί" χαὶ γὰρ ταῦτα ποιεῖ τινὰ δυσωδίαν ὥσπερ xal τὸ πήγανόν φασι. (δ) Τάχα δὴ ταῦτα μὲν ὡς συμθαλλόμενα θετέον, τὴν δ᾽ αἰτίαν τοῖς πρότερον ἀπο- δοτέον καί τι ἂν τῇ ὅλη τοῦ σώματος κράσει" πολλοὶ γὰρ τῶν γυμναζομένων καὶ δοχούντων εὖ ἔχειν βαρεῖς χαὶ χαχώδεις τοῖς ἰδρῶσιν" ἐπεὶ ὅτι γε τῇ χαγεξία πολ- λαγχόθεν φανερὸν, ἔχ τε τῶν χαμνόντων χαὶ ἐχ τῶν ἀφροδισιαζόντων πλείω ἕξιν ἐχόντων ἤδη καὶ τῶν θε-- ραπευτῶν ἤδὴ ὅλως. (7) Ἄτοπον δ᾽ ἂν δόξειε τοῦτο εἶναι χαὶ ἐναντίωσίν τιν᾽ ἔχον πρὸς ταῦτα καὶ πρὸς τὸ χαθόλου λεχθὲν, ὅτι οἱ περὶ ἥδην μάλιστα χαχώδεις τοῖς ἱδρῶσι, προϊούσης δὲ τῆς ἡλικίας ἧττον, καὶ of γέροντες οὐδαμῶς" " ἀλλ’ ἢ βαρύτης τοῦ χρώματος. Καίτοι πεπτιχωτάτη ἥ ἡλιχία τῶν ἐν ἤδη" σημεῖον δὲ τὸ τῆς αὐξήσεως " ἡ δὲ τῶν πρεσθυτέρων ἧττον' τῶν δ᾽ ἤδη γερόντων παντελῶς. (8) Αἴτιον δ᾽ ὅτι πρὸς τὰ ἀφροδίσια μάλιστ᾽ ἐν ὁρμῇ οἵ ἐν On xal τῶν πόρων ἄνοιξις καὶ μεταύολὴ, πάντα δὲ ταῦτα σύνεργα πρὸς xaxuòdiav ἣ δὲ τῶν πρεσδυτέρων.. οἷά τις ἕξις ἤδη χαὶ μένουσα" f δὲ τῶν γερόντων διὰ μανότητα χαὶ εὔπνοιαν.. .. διὸ χαὶ οὐδὲ περιττωματιχή' ἅμα δὲ χαὶ εὔπνουν (ἔχουσι τὸ σῶμα χαὶ) ἀπερίττωτονξοὐδ(ὲν ἐχ- χρίνγεται τοιοῦτον ἀφ᾽ οὗ γίγνοιτ᾽ ἂν τὸ χαχῶδες. (0) °Erei xal διὰ τοῦτο χαὶ ἐκ τῆς χεφαλῇς ἄοσμος ἣ ἧττόν γε τοῦ ἐχ τοῦ σώματος ὅτι εὔπνους ἣ χεφαλή᾽ δηλοῖ δὲ ἣ τῶν τριχῶν ἔχφυσις τὴν μανότητα. Δυσ- ώϑεις δὲ οἱ τόποι χαὶ τὰ ἐν αὐτοῖς ὅσα μὴ εὔπνοα" σήπεται γὰο, ἣ δὲ χαχωδία σ᾽ ψίς τις. Διὸ ὃ ἐχ τῶν μασχαλῶν {Spes καὶ ὅλως ὃ ἐχ τῶν χοίλων χαχωδέ- στατος᾿ χαίτοι μανοί γε οἱ τόποι, ἀλλ᾽ ἣ χατάπνιξις χαὶ ἡ χοιλία ποιεῖ τὴν χαχωδίαν, Ταὐτὸ δὲ πέπονθεν ὁ τόπος ὃ τοιοῦτος χαὶ ὅλον τὸ σῶμα πρὸς τὴν καχο»-" δίαν' ἀπεψία γὰρ χἀχεῖ γίνεται. (10) Τὴν δὲ διὰ τὸ πήγανον χαχωδίαν χαὶ ὑπὸ μύρων ἐνίων ὅταν ἀνα- διδῶσι, καὶ γὰρ τοῦτο συμθαίνει, λεκτέον' ὑπὲρ dv... γίγνεται δὲ καὶ 8 μὲν θερωὸς, ὃ δὲ ψυχρὸς ἱδρὼς, ὃ μὲν ὥσπερ πεπεμμένος, ὃ δ᾽ ἄπεπτος. ‘H d' ἀπενία THEOPHRASTI FRAGMENTUM ΙΧ. tanquam e carne et vena, in quibus jam facta mutalin alimenti, et natura talis et sic facta ut in regione cerebti fit; etenim hic quoque, ubi e colliquatione aut ejusmodi affectu ... pituita et lacryma salse sunt. (4) An δες sententie illud, quod antea dictum, quod omnis sudor salsus, argumento est; salsior vero quo magis longinqui e partibus erumpit * hic vero magis ... non autem partis inutilis excretio fuerit, salsum vero omne alienum * de his ergo queestio erit ; quippe sudoris genera diversa atque hic talis, ille alius esse videtur, nisi quod alius magis, alius minus manifesto. (5) Conjunctum cum hoc ac pwoe δὲ eandem causam referendum est, quod unus fetidu, alius peene nullo, alius acido est odore, et qui prestere sunt fotoris modi : haec enim, ut in genere dicam, δὲ cruditatem pertinent, hujus autem causa posita est nuse in ventris impuritate nunc in malo omnino babitu : sepe etiam cibaria nonnulla sudoris olidi causa sunt, quod et rutam efficere aiunt. (6) Verum hac ut adjuvantia po- nenda forsan, causa vero ad ea, ques superius diximus, referenda est, non minimum etiam corporis temperamento tribuendum est. Multi enim ex iis qui exercitationibus incumbunt et bono corporis habitu ac conditione gaudere videntur graves habent olidosque sudores. Nam quod et a malo habitu plerumque sudoris feetor proveniat, agroti argumento sunt et qui rebus venereis dediti habitum exinde malum contraxerunt, et iis qui jam curatione facta convaluerunt. (7) Id vero absurdum esse videtur et tam his, quie modo, quamiis, que de hac re in universum diximus, repugnare, quod adolescentibus maxrime olidi sunt sudores, ἰδία vero provectioribus minus, senibus vero omnium mînime * quanquam adolescens setas marime possidet facultatem cibi concoquendi, quod ipso incre- mento comprobatur, multo minus autem virilis, minime senilis. (8) Causa est quod adolescentes ad venerem maxime concitantur, ‘quo tempore iis et meatus relaran- tur et mutatio sequitur (corporis), qua omnia ad suderis fotorem faciunt. Provectiorum autem &tas. . . quidam habitus stabilis, senum autem propter raritatem et trans spirationis habet facilitatem . . . ideoque parum evcre- mentorum habet (quoniam vero corpus senum) et facile transpirat et parum excrementi habet, propterea nihil cjusmodi secernitur, quod possit foetorem facere. (9) Nam et eadem de causa (sudor) eapitis non olidos est, aut minus certe quam reliqui corporis, quia per ‘caput facile transmeat balitus, ut generatio capillorum ejus partis raritatem monstrat. Loci vero, qui non fa- cile exhalant, et ipsi fatent et qua illis insunt : ibi enim fit putredo, ad quam fu-tor pertinet. Ideo sudor ex alis fortidissimus et omnino e locis corporis concavis, qnanquam sint cute rara, sed suffocatione et cavitate fivtorem excitant. Idem autem, quod ejusmodi locis ac- cidit, cadit etiam in universum corpus : nam ibi quoque fotor cruditate oritur. (10) Explicandum etiam cura ruta et ab unguentis nonnullis, si ad superficiem re- deuntes sentiuntur, nam hoc quoque accidit, fetor ve- niat... Sudor aut est calidus, aut frigidus, ille quasi concoctus, hic crulus : sed hac cruditas diversa est 2. 15 20 26 920 35 40 4” ὃν © -_ 406 ποιούμενον τὴν ἔχχρισιν οὔτε δριμύτητι χυλῶν οἷον ὀξεῖ καὶ στρυφνῷ xal ἁλυχῷ κατέχειν πειρώμενον οὐδὲ θερμολουσίᾳ ἢ ψυχρολουσίᾳ χρώμενον ἀλλὰ πυριάσει “λιαρῇ μὴ πολλῇ. Καθίστησι γὰρ αὕτη μάλιστα τἄλλα δὲ ἐρεθίζει χαὶ χινεῖ. (17) Ταῦτα μὲν οὖν ὥσπερ εἴρηται διὰ καχεξίαν καὶ δι᾿ ὑπερδολὴν ἐνίοτε πόνων γίνεται" καὶ γὰρ ἐνταῦθα συμμετρία τίς ἐστι τῆς ἐχχρίσεως ὥσπερ χαὶ χατὰ τοὺς ἄλλους πόνους. ἱ δ᾽ ἄγαν ἐνδιδόντες ἑαυτοὺς ὥσπερ συντήχουσι τοῦτο ποιοῦσιν, ὡς ᾿Αντιφάνης ὁ Δήλιος χαὶ Ὑριάδας. (8) Διὰ τί δ᾽ οἱ παΐδες δυσιδρῶτες τῶν ἀνδρῶν μᾶλλον xal μάλιστα δὴ τὰ παιδία χαίπερ θερμὰ τὴν φύσιν ὄντα χαὶ ὑγρὰ καὶ τοῦ ἱδρῶτος ἐκ τούτων πως γινο- μένου τήνδε τὴν αἰτίαν ὑποληπτέον, ὅτι πυχνὸς ὁ χρὼς τῶν παίδων, πυχνότατος δ᾽ ὁ τῶν παιδίων, ὥσπερ συγ- χεχλειμένους ἔχων τοὺς πόρους. (19) “Eti δὲ ἣ θερ- μότης ἐπιχρατοῦσα πέττει διὰ τὴν αὔξησιν" ἐὰν δέ τι καὶ γίνηται περίττωμα τοῦτο ἐχχρίνεται χατὰ xotàiav® | εὔρους γὰρ χαὶ ὡς ἐπίπαν ὑγροτέρα ἣ τῶν παιδίων, οἵ δὲ γέροντες μανόχροοι μὲν, ἀλλὰ ξηροί. Δεῖ δὲ τῷ ἱδρῶτι καθάπερ ὕλην τινὰ ὑπάρχειν τὸ ὑγρόν" ἄλλως | τε χαὶ αὐτὸ τὸ εὔπνουν χαὶ μανὸν ἱκανὴν ποιεῖ τὴν ἔχχρισιν ἀεί τε συνεχὲς ὃν χαὶ μὴ πολλῶν ἐνυπαρχόν- των (τῶν ὑγρῶν). “Ὥστε πλείων ἢ ξηρότης χαὶ τὸ μὴ ediSpov ἢ γὰρ κατ᾽ ἄλλον τρόπον ἀπέρασις ἢ κατὰ τὸν αὐτὸν, ἑκατέρα δὲ χωλύει τοὺς ἱδρῶτας. (20) Διὰ τοῦτο γὰρ xai ὧν αἵ χοιλίαι δγραὶ καὶ οἷς εἷς χύστιν d ἐπίοροια πλείων δυσίδρωτες ὅτι πᾶν τὸ ὑγρὸν Èv- ταῦθ᾽ ὥρμηχεν' οἷς δὲ πάλιν ἐπίσχεται τὸ τῆς κοιλίας χαὶ χύστειυς οὗτοι δὲ εὐΐδρωτες μᾶλλον. Ἡ γὰρ ἐν- ταῦθα μεριζομένη περίττωσις ἀναφέρεται πρὸς τὰς σάρχας χαὶ εἰς τοὺς ἄνω τόπους" ἐπεὶ χαὶ ἀπέπτων τῶν σιτίων ὄντων. καὶ ἀγρυπνήσαντες εὐϊόρωτες μᾶλλον, ὅτι cuubatver τὴν πέψιν διαμερίζειν τὴν ὑγρότητα (21) Ἄτοπον δ᾽ ἂν ἐχεῖνο δόξειε χαὶ ὥσπερ ὑπεναντίον εἰ οἱ γυμναζόμενοι καὶ εὖ ἔχοντες εὐϊδρωτες χαὶ πάλιν οἱ ἀγύμναστοι χαὶ χαχῶς ἔχοντες χαὶ οἱ πεπεμμένην τε χαὶ οἱ ἄπεπτον ἔχοντες τὴν τροφήν. Οὐχ ἔστι δ᾽ ἄτοπον οἵ γὰρ γεγυμνασμένοι τῷ μανὰ τὰ σώματα χαὶ ἀνεῳγμένους ἔχειν τοὺς πόρους, ἔτι δὲ (τῷ cuvi- θεις εἶναι πρὸς) τοὺς ἱδρῶτας (εὐΐδρωτες). (22) Διὰ τοῦτο γὰρ χαὶ οἵ μὴ χρονίως ποιούμενοι τὰς ἀφιδρώ- σεῖς εὐΐδρωτες ὅτι τῶν μὲν ἀνεῳγμένοι τῶν δὲ συμμε- μυχότες οἵ πόροι διὰ τὸ μὴ χρῆσθαι. Συμόαίνει δὲ τοῦτο χαταπεπεμμένης τῆς τροφῆς διὰ τὴν αὐτὴν al- τίαν᾽ οἱ δὲ χαχῶς ἔχοντες καὶ μὴ πεπειμμένην τὴν τροφὴν τῷ πλήθει τῆς ὑγρότητος εὐϊΐδρωτες, διότι οὔτ᾽ and | τῶν αὐτῶν οὔθ᾽ ὡσαύτως. Ἀλλ᾽ ἐχεῖνοι μὲν μετὰ πόνου χαὶ ἀεὶ τὸ σύμμετρον ἀφαιροῦντες οὗτοι δὲ χαὶ αὐτομάτως χαὶ ὡς ἂν τύχη χαὶ τὸ ὅλον ἀεὶ περιττώ- ματος ἔχοντες πλῆθος. (23) Δοχοῦσι δέ τινες χαὶ ἐν τῷ on = sla L - NI Ἶ ἮΝ γειμῶνι μᾶλλον εὐΐδρωτες ἢ ἐν τῷ θέρει εἶναι μὴ τὰς e , I 2 ,ὔ ὑπερθολὰς ἑκατέρου λαμβανόντων οἷον ψύχους te Li i sudor. καὶ τὸν ὕπνον ἐχπέττειν' Ex ξηροῦ δ᾽ οὐχ ἔστιν ἱδρώς. | THEOPHRASTI FRAGMENTUM IX. hibere conamur, neque vero ut calidis frigidisve balneis curemus, sed leni fomento tepido utendum, quod unum sedat ac reprimit, cum cetera irritent et exacerbent. (17) Hec igitur, ut dictum est, et a malo corporis habitu εἰ ἃ laborum excessu existunt : nam et sudoris excretio fit modo quodam et proportione, sicut et in ceteris mea- tibus. Verum qui sibi indulgentes velut colliquantur fa- ciunt id quod Antiphanes Delius et Hyriadas. (18) Verum cur pueri difficilius quam viri sudent, ac maxime pue- ruli, quanquam calida humidaque natura sunt, unde sudoris origo est, ca est afferenda causa, quod pueroram cutis est densa, densissima puerulorum , velut obturatis meatibus. (19) Accedit quod calor nativus evincit εἰ concoquit propter incrementum, et sì quod etiam excre- mentum fiat, per alvum secedit, qua puerulis humidior Senes autem tenui quidem cute sunt. sed sicciores. Sudori autem tanquam materies humor suppetat necesse est, presertim cum exhalandi facilitas et corporis laxitas suflicientem excretionem faciat , cum semper cor tinua sit neque magna humoris copia insit : inde siccitas major et senes minus proni ad sudorem. Aut enim alio modo fit deductio aut eodem, utroque vero sudor cohi- betur. (20) Eandem enim ob causam, quibus alvus est humida ct quibus in vesicam copiosiur affluxus est, δὰ sudorem haud proni sunt, quia omnis humor in cas partes profectus est. Ii contra facilius sudant quibus alvus et ac pervia est. i wesica minus 50] 85. alimentum enim quod illis tributum erat fertur ad carnem ct in partem corporis superar. Nam et tum, cum cibi non satis coquuntur et vigilantibus major sudoris facultas, quia concoctione alimentum dis- tribuitur somno autem concoquitur : e -sicco vero non fit (21) Absurdum etiam illud atque repugnans que dammodo videtur, quod ii quì corpus exercitant et sanum habent, proni sunt non minus ad sudandum, quam i qui non exercent nec bene valent, parique modo et qui alimentum cancoxerunt et qui crudi sunt. At non repu gnant heec sibi. Nam qui exercentur rariorem habitu et ricatus apertos habent, sudandoque assueti sunt, quam- obrein facile sudant. (22) Propter idem qui non diutinas sudationes faciunt ad sudorem faciles, quia his meatus aperti sunt, illis vero occlusi quod exercitationibus pon utuntur. Atque id concocto alimento eandem ob causam evenit. Qui vero non bene valent neque concoctum ha- bent alimentum propter humoris copiam non minus proni ad sudandum : sudores enim non semper iisdem de causis fiunt neque codem omnes modo. Illi enim laboriose et a modo justo alimenti aliquid auferentes, hi vero sponte sua et ut fors tulerit propter copiam idoneam secretionis. (23) Videntur nonnulli hieme sudare facilius quam astate. quod sic accipi debet ut non excessus frigorisque a-stusque PI DE SUDORE. καὶ χαύματος, -- ἡ μὲν γὰρ οἷον ῥῖγος ἂν ποιήσειεν, ἢ δὲ τοῦ καύματος σύντηξιν, -- ἀλλὰ τὸ μέσον ἐν ἔχα- τέρῳ. Τὴν δ᾽ aiziav ταύτην ὑποληπτέον, εἴπερ ἀλυθὲς, ὅτι ἡ μὲν ξηρὰ τῶν δγρῶν, ἡ δὲ ψυχρὰ ἀντι- περίστασίν τινα τοῦ θερμοῦ (ποιεῖ) χαὶ χατάστασιν. Ὁ δὲ ἱδρὼς ἐξ ἀμφοῖν τοῦ μὲν ὡς ποιοῦντος τοῦ δὲ ὡς πάσχοντος. ὕΕτι δὲ τοῦ θέρους χαὶ διαιτήσονται τὸ πολὺ τοῦ ὑγροῦ. (24) Διότι δὲ χαὶ (tà) ἄνω μᾶλλον ἰδρῶσι τρόπον τινὰ pavepov: χαὶ γὰρ τὸ ὑγρὸν χαὶ τὸ πνεῦμα χαὶ τὸ θερμὸν ἐνταῦθα μᾶλλον, ἐξ ὧν χαὶ δι’ ὧν ὃ ἱδρώς. (25) Καὶ Str οὐ πονοῦντες ἀλλ᾽ ὅταν ταύσωνται μᾶλλον ἱδρῶσι οὐδὲ συντείνοντες οὐδὲ χα- τέχοντες τὸ πνεῦμα, ἀλλ᾽ ὅταν ἀνῶσιν, ἐν τούτοις ἡ αἰτία - πονούντων μὲν γὰρ ὑπὸ πνεύματος aî φλέθες ἐμφυσώμεναι cupuve ποιοῦσι τοὺς πόρους, παυσα- μένων δὲ συνίζουσιν͵ ὥστε δι᾿ εὐρυτέρων χαθάπερ ἀνεῳγμένων μᾶλλον ἐξέρχεται τὸ ὑγρόν. Καὶ ἢ χάθε- ξις δὲ τοῦ πνεύματος πληροῖ τὰς φλέθας ὥστε χω- λύει ἐξιέναι χαθάπερ τὸ ὕδωρ᾽ τὸ dx τῶν χλεψύδρων ὅταν γε πλήρεις οὔσας τις ἐπιλάθῃ, ὅταν δ᾽ ἀφεθῇ τότ᾽ ἐξέρχεται μηδενὸς ἐμφράττοντος. (26) "Ererra δὲ ἡ ἀπό- χρῖσις ἣ ὑπὸ τῆς θερμότητος γινομένη τοῦ ὑγροῦ πνεύ- ματος διὰ τῶν πόρων ἐξάγεται πρὸς τὸ ἐπιπολῆς" ὅταν δὲ παύσηται πονῶν ἥ τε θερμότης ἅμα λήγει χαὶ ἐχ τοῦ πνεύματος ἀποψυχομένου γίνεται ὑγρότης è χα- λούμενος ἱδρὼς, ὥστε χαὶ πλεῖον χαὶ ῥᾷον ἐχπίπτειν. (27) Μετὰ δὲ τοὺς δρόμους xal τοὺς πόνους ἐν τῇ ax μᾶλλον ἱδροῦςιν ἣ ἐν τῷ ἡλίῳ διὰ τὸ τὸν ἥλιον dva- ξηραίνειν χαὶ᾿ πυχνοῦν τοὺς πόρους" ὅλως γὰρ οὔτε πολὺ τὸ θερμὸν ἄγαν οὔτε ὀλίγον δεῖ τὸ ἐχτὸς εἶναι τὸ μὲν γὰρ οὐ χινεῖ τὸ δ᾽ ἀναξηραίνει. (88) Διὸ xal εἴ τις ἄγαν ἐγγὺς ἵσταται τοῦ πυρὸς ἧττον ἂν ἰδίσειεν, χαὶ ἐν τοῖς ἀλειπτηρίοις ἐὰν μὲν εὐθὺς ποιήσῃ τις πολὺ πῦρ ἧττον ἱδρώσειεν, ἐὰν δ᾽ ὕστερον εἰσενέγχη μᾶλλον" προοδοκοιουμένου μὲν γὰρ χαὶ παρορμῶντος τοῦ σώ- ματος συνερχεῖ χαὶ τὸ ἐπεισελθὸν, ἐχεῖνο δ᾽ οὐ δύναται τὸ πλεῖον δι᾽ ἀσθένειαν. (49) Ταὐτὸ δέ πως καὶ τοῖς διηρημένοις καὶ ὅτι τρέχοντες ἧττον ἱδρῶσιν ἢ παυσά- μενοι" τὸ μὲν γὰρ # τε τοῦ πνεύματος χάθεξις χαὶ fi τοῦ ἀέρος χίνησις κωλύει" ποιεῖ μὲν γὰρ οἷον... μὸν αὐτὸς αὑτῷ. Παυσαμένου δὲ xal στάντος ἀμφότερα θήγει καὶ οὐθὲν χωλύει" (30) οἱ δὲ τὰ χάτω μέρη τοῦ σώματος θερμῷ ὕδατι ἐμδαλόντες οὐχ ἱδρῶσιν ὅτι χω- λύει τὸ ὕδωρ τὴν τῆξιν" è δὲ ἱδρὼς τῆξίς τίς ἐστι τῶν οἷον χαχῶς προσῳχοδομημένων ταῖς σαρξὶν ὅταν ἐχ- χρίνηται διὰ τὸ θερμόν. (31) ΟἱὨ δὲ γυμναζόμενοι διαλιπόντες τὸ τρέχειν ἢ παλαίειν μᾶλλον ἱδροῦσιν ἣ ἐὰν συνεχῶς, ὅτι συναθροίζεται διαπαυομένων fi ὑγρότης. Εἶτα ταύτην ἐξάγει ὕστερον i πάλη χαὶ ὁ δρόμος" ἧ δὲ συνεχὴς ἀναξηραίνει καθάπερ ὁ ἥλιος καὶ τὰ πνεύματα. (32) Διότι μᾶλλον ἱδροῦσι τὰ ὄπι- σθεν τῶν ἔμπροσθεν, καίτοι θερμότης χαὶ ὑγρότης πλείων ἐν τοῖς ἔμπροσϑεν... ὅτι διά τε τὴν πάλν, καὶ τὴν τρίψιν ἧτνον χωλύεται καὶ διάτασις dx τῶν 101 cogitentur, — illeenim frigus rigoremque efiiceret, hic vero, sestus inquam excessus, colliquationem, — sed utriusque modus medius; causa ergo, si verum est quod dicunt, hac existimari debet, quod tempus anni siccum humorum, frigidum vero cohibitionem coactionemque caloris cflicit : sudor autem in utroque positus est, hoc ut agente, illo ut patiente. Accedit quod a'state plurimum humidi assumunt. (24) Cur vero partes supera corporis fere magis sudent, causa non latet : nam ibi et humoris et spiritus et caloris plus est, unde et quorum auzilio sudor existit. (25) Atque, quod qui laborant, non inter ipsum laborem, sed cum eo peracto requiescunt magis sudant, item non cum intendunt continentque spiritum sed cum re- niscrunt, ha sunt cause. Laborantibus enim vena a spiritu inflate claudunt meatus, quiescentibus vero laxatea con- cidunt : tunc ergo per meatus dilatatos magisque aperto humor exit. Atque contentio quidem spiritus venas im- piet, ut idcirco humor ne exreat, ut e vasis qua clepsy- dre vocantur aqua, si quis ea piena manu occludat, si vero aer emittatur, tunc exit libere nullo occludente. (26) Tum vero etiam secretio halitus humidi a calore facto per meatus ad superficiem proficiscitur, cum vero laboris contentio desiit et calor simul restinguitur et e spiritu refrigerato humor ille aqueus fit qui sudor dicitur, et facilius et copiosius ita diflluit. (27) Post cursus la- boresque peractos in umbra magis sudant quam in sole, quia sol meatus exsiccat et densat. Omnino enim calo- rem externum neque nimium neque paucum esse oportet : bic enim movendi impos est , ille arefacit. (28) Quocirca et qui ad ignem proximus stat, minus sudabit, et si quis in gymnasiorum unctuariis multum ignem extemplo in- cendat, sudabit minus : si mox superingerat, multo magis. Cum enim corpus preparatum et impulsum est, ignis ad- jectus actione sua juvabit. (29) Cum his, que modo distinximus, convenit quoque quod currentes minus su- dant quam cursu peracto : illis enim spiritus contentio et aris sudorem cohibent, nam efficit sibi ipse. . . cum vero cursu finito subetitit utrumque desinit et impedi- menti nihil adest. (30) Qui autem partes corporis inferas aqure calida immittunt non sudant, quia aqua iquefa- ctionem impedit : sudor autem tanquam liquefactio est particularum, que male adereverint cammibus, quando a calore excernitur. (31) Qui exercentur si intermittant exercitium sudant magis quam si continuo exerceantur, congeritur enim intermittentibus humor, quem mox cursus et luctus e corpore educunt : continua autem exercitatio arefacit quemadmodum et sol et venti. (32) Cur tergo magis sudant quam pectore, quanqualn plus caloris bu- morisque in pectore est... quod propter luctam ct compressionem corporis minus impeditur et citensio 408 ἄνω μᾶλλον’ ὅτι ὅπου πόνος ἐνταῦθα xal ἱδρώς. Ἅμα δὲ xal f διάτασις τοῦ πνεύματος ἐξωθεῖ μᾶλλον, ὥσθ᾽ ὅταν ἀνεθῇ πλεῖον χαὶ ἀθροωτέρως ἐχεῖθεν. (33) Τὸ δὲ πρόσωπον μάλισθ᾽ ἱδρῶσιν ἀσαρχότερον ὃν καὶ ἥχιστα πονοῦν ὅτι χαὶ ἣ χεφαλὴ ὑγρὰ καὶ μανή" ὑγρό- τητος δὲ χαὶ μανότητος ἄλλα τε πολλὰ σημεῖα χαὶ ὃ ἐγχέφαλος χαὶ ἡ τριχὼν ἔχφυσις, ὁ μὲν τὸ ὑγρὸν αἱ δὲ τὸ μανὸν ἀποδηλοῦσαι. διὸ καὶ πρῶτον χαὶ μάλισθ᾽ ἱδρῶσι τὸ μετῶπον" τοῦτο γὰρ ὑπὸ τὸν ἐγχέφαλον. "Ex δ᾽ ἢ τοῦ πνεύματος χάθεξις διατείνεταί πως εἷς τὴν χεφαλήν. (34) Ὅτι δὲ τὰς χεῖρας τρίδοντες μά- Mod ἱδροῦσιν ἂν τἄλλα ὁμοιοσχημονῶσιν xatà συμ-- Θεδηχός πως τὴν αἰτίαν ληπτέον. ἸἸσχύουσι γὰρ μάλιστα τῷ τόπῳ " τὸ γὰρ πνεῦμα τούτῳ χατέχουσι τῷ ἐγγυτάτῳ τοῦ ἰσχύοντος : πονοῦντες δὲ μᾶλλον ἰσχύουσιν" οὕτω δ᾽ ἔχοντες τὸ πνεῦμα μᾶλλον xaré- χουσιν. Εἶτα καὶ τῇ χειρὶ τριδομένη συμπονοῦμεν μᾶλλον ἣ ὅταν ἄλλο τι μέρος τριδώμεθα᾽ τῇ γὰρ χα- θέξει τοῦ πνεύματος χαὶ τριδόμενοι γυμναζόμεθα καὶ τρίδοντες (διὸ καὶ) μᾶλλον ἱδροῦμεν. (536) Καὶ ὅταν τοὺς πόδας χαὶ τὰς χνήμας ἐν τῷ ὕδατι ἔχωσιν (ἧττον ἱδροῦσιν) ἢ ὅταν τὸ ἄλλο σῶμα διὰ τὰ προειρημένα" χωλύει γὰρ τὸ ὕδωρ τὸν ἱδρῶτα... xat ὅτι διαθερ- μαινομένων τούτων καὶ τὰ ἄνω συνθερμαίνεται" ol δ᾽ ἱδρῶτες ὅπου θερμὸν xal δγρόν. (36) Ἄτοπον δ᾽ ὅτι οἵ ἀγωνιῶντες τοὺς πόδας ἱδρῶσι, τὸ δὲ πρόσωπον οὔ. Καίτοι μᾶλλον εὔλογον τὸ μάλισθ᾽ ἱδρωτιχὸν καὶ μὴ τὸ ἥχιστα. Τὸ d' αἴτιον ὅτι ἣ ἀγωνία ἐστὶν οὐ μετά- στασις θερμότητος ὥσπερ ἐν τοῖς φόθδοις, ἀλλὰ μᾶλλον αὔξησις χαθάπερ ἐν τῷ θυμῷ" χαὶ γὰρ ὃ θυμὸς ζέσις τοῦ περὶ (τὴν) καρδίαν θερμοῦ καὶ ἀγωνιῶντες δὲ οὐ διὰ φόθον τοῦτο πάσχουσιν ἀλλὰ διὰ τὸ μᾶλλον ἐχθερ- μαίνεσθαι. (37) (Διὸ τὸ μὲν πρόσωπον ἐξέρυθροι γί- γονται,) ξηραίνει γὰρ ἢ θερμότης ἐπιπολάζουσα (τὸ ἐν τῷ προσώπῳ ὑγρὸν) τὸ δ᾽ ἐν τοῖς ποσὶ συντήχει διὰ τὸ ἐλάττω μὲν εἶναι ὥστε ξηρᾶναι πλείω δὲ τῆς ἐμφύτου καὶ προυπαρχούσης. (38) ᾿Ενίοις δ᾽ ἱδροῦσιν ἂν ψυ-- χθῶσιν ἣ πνεύματι ἢ ὕδατι cuubalver ναυτιᾶν οὐχ ἀλόγως᾽ καὶ ὅτι τὸ ὑγρὸν ψυχθὲν ἀθρόον ἔστη πρότερον cÙx ἠρεμοῦν, καὶ ὅτι τὸ πνεῦμα τὸ διιὸν ἔξω χαὶ γινό- μενον (ἱδρὼς διὰ τὴν ψύξιν, τοῦτο ἔσω ψυχθὲν πρὶν ἐξελθεῖν ὑγρὸν ἐγένετο καὶ) προσπεσὸν τῷ ἀναπνευ-“ στιχῷ τόπῳ ποιεῖ τὴν ναυτίαν. (39) Οἱ δ' ἐν ἱματίῳ δρόμοι καὶ ἰὸρῶτες καὶ ἐλαίου ἀλείψεις εἰς ἱμάτιον ἄχρους ποιοῦσι διότι ἢ εὔχροια γίνεται δι᾽ εὔπνοιαν, fi δ᾽ ἄχροια διὰ τὴν κατάπνιξιν συνθερμαινόμενον γὰρ χαὶ μὴ διαψυχόμενον τὸ ἐπιπολῆς ὑγρὸν ἄχροιαν ποιεῖ, Τοῦτο δὲ συμβαίνει καὶ ἐχ τῶν δρόμων χαὶ ἐχ τῆς ὑπαλείψεως᾽ οἱ δὲ γυμνοὶ δρόμοι διὰ τοὐναντίον eù- “ροιαν" χαταψύχει γὰρ $ ἀὴρ τὰς συνισταμένας ἐχχρί- σεις καὶ διαπνεῖ. (40) Ἔν δὲ τοῖς ὕπνοις οἱ ἱδρῶτες μᾶλλον ἢ ἐγρηγορόσιν ὅτι ὑγρότατα χαὶ θερμότατα πάντα διὰ τὴν ἀντιπερίστασιν" ἐξ ἀμφοῖν δὲ τούτοιν ἱδρὼς ὥσπερ εἴρηται πολλάκις. THEOPHRASTI FRAGMENTA IX—XI. magis ex superis partibus fit; nam ubi labor, ibi sudor. Simul vero etiam extensio spiritus magis expellit : post remissionem igitur et plus et magis confertim inde (pro- fluet sudor). (33) Sudat facies maxime, licet et minus carnosa sit et minus laboret ceteris corporis partibus, quoniam caput humidum rarumque est. Humiditatis raritatisque cum alia sunt indicia tum cerebrum et ca- pillorum ortus, illud quidem humiditatis, hi raritatis. Idcirco et primum et marime sudatur fronte, qui se- cundum cerebrum est. Adbec spiritus contentio marime in caput extenditur. (34) Verum quod qui manus fricast maxime sudant, cdm 8112 partes in situ suo maneent, causa ex accidenti sumenda est : robur enim huic loce maximum est, hoc enim spiritum continemus qui peri robustissima proximus est; dum vero laboramus vires augemus, his vero auctis spiritum continemus. Tum etiam cum manu perfricamur magis quam cum alia perte laboramus. Spiritu enim retento simul et perfricamus et perfricamur, dum ita exercemur, (ideoque) magis suda- mus. (35) Dum in aqua pedes et tibias continent minus sudant quam si reliquum corpus, ut supra ostendimus Aqua enim cohibet sudorem ... et quod his calefactis et super® partes concalefiunt , sudor autem fit ubi humidun et calidum est. (36) Absurdum esse videtur quod qui anguntur et trepidant pedibus sudant non facie, cum magis videatur consentaneum sudorem ea parte erumpere que maxime sudatoria quam ea que minime. Causa autem est quod angor non est caloris decessio, utin timore, sed potius incrementum, ut in ira; nam ira est caloris ejos qui circa cor versatur fervor, ac trepidantibus non timore id accidit, sed caloris excessu. (37) Ideoque facies illis erubescit : calor enim ad superficiem latus exsiccat hu- morem in facie, contra liquefacit eum qui in pedibus est, quia minor est quam ut exsiccet, major autem insito preeconditoque calore. (38) Nonnullis sudantibus si aut vento aut aqua refrigerentur accidit ut nausea capiantur, nec immerito. Nam et humor frigefactus , qui prius non quiescebat , confertim sistitur, et spiritus qui foras tran- siens convertebatur refrigeratione in sudorem, intus ante frigescens quam exeat humor fit et in locum respirationis offendens nauseam ciet. (39) Cursus et sudationes e unctiones ex oleo, si induto fiant corpore, homines red- dunt colores; color enim bonus conciliatur facili spiritus accessu, contrarium vero efficitur suffocatione, Humor enim superficiei proximus concalefactus nec vero refrige- ratus coloris defertum creat, idque et a cursu et ab unctione evenit. Cursus vero qui nudo fiunt corpore € contraria causa bonum colorem conciliant : aer enim re- frigerat excrementa consistentia et perflat corpus. (40) In somno magis sudamus quam vigilantes, quod caloris in interioribus partibus cohibitio omnia humidissima et ca- lidissima reddit, e quibus ut δῶρα dictum est humor exsistit. DE ANIMI DEFECTU. DE RESOLUTIONE NERVORUM. X. ΠΕΡῚ ΛΕΙΠΟΨΥΧΙΑΣ. τι ἣ λειποψυχία στέρησις A χατάψυξις τοῦ θερ- τερὶ τὸν ἀναπνευστιχὸν τόπον" τοῦτο δὲ συμβαί-- ὑπὸ τοῦ ψυχροῦ ἢ χαὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ θερμοῦ" ὶρ πλέον πῦρ ἀναιρεῖ τὸ ἔλαττον: μαρτυρεῖ δὲ πεῖρα" ὑπὸ γὰρ πνίγους ἢ ἄλλης θέρμης καὶ τα πολλῆς, ἀθρόον τούτων προσπεσόντων ἡμῖν μεθα χαὶ λειποθυμοῦμεν' καταμαραίνεται γὰρ ἡμῖν (θερμὸν) χατάψυξιν cò λαμδάνον. (3) δὲ χαὶ τὴν ἀναπνοὴν ὅλως τὸ πνῖγος χωλύει, αἱ πνῖγος ὠνομάσθη" πνίγεται γὰρ A καὶ πνιγο- ὅμοιός ἐστιν ὁ μὴ δυνάμενος ἀναπνεῖν. Μαρτυ- καὶ ἣ διὰ τῶν λουτρῶν καὶ πυριάσεων ἔχλυσις" γὰρ è ὡς αἷ τοιαῦται ἐχλύσεις ; τῷ θερμῷ καὶ διὰ "μὸν γίνονται μαραίνοντος τοῦ ἔξωθεν θερμοῦ τὸ iv σύμφυτον. (3) Γίνεται δὲ λειποψυχία χαὶ » οἷς πέφυχεν ἡ θερμότης ἐχλιπόντων οἷον αἵἷμα-- τῆς φυσιχῆς ἁπλῶς δγρότητος, ὥσπερ ἐν ταῖς ραγίαις χαὶ ἐν ταῖς τῆς γαστρὸς φοραῖς δρῶμεν γυχοῦντας. Καὶ διὰ πόνους δὲ γίνονται ἐχλύ- (+) Ὅτι τὸ πλέον θερμὸν λειποψυχίαν ποιεῖ ς μαραῖνον πὸ ἔλαττον χαὶ ὡς χωλύον τὴν ἀνα- καὶ ἔτι ὡς μὴ παραχωροῦν τῇ χαταψύξει εἴσοδον. διὰ τοῦτο ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ λουόμενοι μὲν οὐ λει- '"οῦσι παυσάμενοι δὲ μᾶλλον, διότι τὴν ὑγρότητα ννομένην ἀπὸ τῆς συντήξεως λουομένων μὲν θερ- ἵναι συμδαίνει, λουσαμένων δὲ ψύχεσθαι: ψυχρὰ a καὶ ἐμπίπτουσα χυρίοις τόποις ποιεῖ λειποψυ - (6) Εἰ μὴ ἄρα καὶ fi ἄνεσις αὐτὴ τοῦ πνεύμα- γοεχλύει᾽ διότι χαὶ χατέχειν χελεύουσιν ἐν ταῖς γυχίαις τὸ πνεῦμα" χωλύει γὰρ È χατέχων ἐξιέναι μὸν, ὃ δ' ἀνιεὶς ἐνδίδωσιν. (0) Ὅτι è ῥαίνων τοὺς λειποψυχοῦντας συμφράττων χαὶ πυχνῶν ὄρους καὶ συναθροίζων ἐντὸς τὸ θερμὸν, — ἀντι- mata: γὰρ, — ὠφελεῖ. (7) Ὅτι ἡδοναὶ xal ποιοῦσι λειποψυχίαν' χαὶ γὰρ ἀμφότεραι πλῇ- [ρότητος ἐπάγουσιν Mi μὲν ἡδονὴ τῷ συντήχειν αχεῖν, ἣ λύπη δὲ τῷ πηγνύειν" ὅταν οὖν ἣ ὑγρό- υῇ πρὸς τὸν πνευματιχὸν τόπον ποιεῖ λειποψυ-- XI. ΠΕΡῚ ΠΑΡΑΛΥΣΕΩΣ. α ὑπὸ χαταψύξεώς φησιν, ὡς χοινῷ λόγῳ φά- ν παράλυσιν γίνεσθαι: καὶ ταύτην οἱ μὲν ὑπὸ ατος (καταψυχομένου)), ---- πνευματιχὸν γὰρ τὸ , -- ol δὲ ἐχλείψει xal στερήσει τοῦ πνεύμα- Τοῦτο γὰρ εἶναι τὸ τὴν θερμότητα χαὶ τὴν χί- ὅλως ποιοῦν" ἀχινησίας δὲ γινομένης κατάψυξις X. FRAGMENTUM DE ANIMI DEFECTIONE. Animi defectio est privatio aut refrigeratio caloris in- nati in locis qui respirationi serviunt, que aut a frigore evenit aut ab ipso calore; maior enim ignis exstinguit mi- norem. Quod comprobatur experientia. Nam a suffocante calore et sestu si confertim invadant exsolvimur et animo deficimus. Fatiscit eniminnatum calidum, si refrigeratione careat. (2) Forsan autem suffocatio omnino impedit respi- ralionem, unde ei nomen inditum est : suffocatur enim aut suffocato similis est qui respirandi impos est. Argu- mento est exsolutio que in balneis et in esstuariis accidit : manifesto enim ejusmodi exsolutiones calore et potentia caloris fiunt, calore scilicet innato ab externo absumto. (3) Fit et animi defectus si illa in quibus natura calor est insitus deficiant, ut sanguis et omnino humor innatus, ut iis accidere videmus, qui aut sanguinis fluxu laborant aut alvi profluvio. Porro fiunt exsolutiones etiam a laborfbus, (4) Nam nimius calor defectum animi ciet, et quod mi- norem calorem exstinguit , et quod respirationem impedit et ingressum refrigerationis non permittit. Ideo plerunr- que cum lavantur animo non deficiunt, sed mox post la- vationem; nam inter lavandum humor, qui a colliquatione fit, calidus est, paullo mox autem refrigescit. Frigus autem in viscera principalia offendens defectum parit. (5) Nisi forte ipsa spiritus remissio prius exsolvit , unde etiam in animi defectione spiritum cohibere prescipiunt : nam qui retinet calorem impedit quominus exeat, spiritu emisso vero exitus illius levatur. (6) Qui deficientes aqua inspergit eos adjuvat eo quod meatus densat et constipat, caloremque intus cogit; is enim cohibetur col ligiturque. (7) Et voluptates et meerores defectum animi faciunt. Nam ab utrisque humoris copia irruit : a volup- tate quidem quod tabefacit et diffundit, a merrore autem quod adstringit et condensat. Cum autem humor in loca respirationi Inservientia ingruat, animum facit defi- cere. XI. FRAGMENTUM DE NERVORUM RESOLUTIONE. Resolutio nervorum a refrigeratione omnino fit. Al autem spiritu animali refrigerato fieri dicunt,— affectie enim pertinet ad spiritum,— alii deficiente aut exstincio. Hunc enim esse qui et caloris et motus alt auoter : quem si immotum contingat fieri, sanguinio, aut, ut sisspliciter 10 15 30 40 45 410 γίνεται τοῦ αἵματος A ἁπλῶς εἰπεῖν τῆς ὑγρότητος. Διὰ τοῦτο γὰρ xal ἣ νάρχη γίνεται ἐν τοῖς ποσὶν i καὶ ἐν τοῖς ἄνω μέρεσιν ὅταν ἀποπιεσθῶσιν ἀπὸ xa- θέδρας ἢ ἄλλῳ τινὶ τρόπῳ. Τότε γὰρ διαλαμθάνει τῇ πιέσει τὸ πνεῦμα χαὶ οὐ δυνάμενον τὴν οἰκείαν χίνησιν χινεῖσθαι ἵστησι καὶ ἀποψύχει τὸ αἷμα. X1l1. ἘΚ ΤΩΝ META TA ΦΥΣΙΚΑ. Πῶς ἀφορίσαι δεῖ xal ποίοις τὴν ὑπὲρ τῶν πρώ - τῶν θεωρίαν; ἣ γὰρ δὴ τῆς φύσεως πολυχουστέρα, χαὶ ὥς γε δή τινές φασι ἀταχτοτέρα μεταθολὰς ἔγουσα παντοίας: È δὲ τῶν πρώτων ὡρισμένη καὶ ἀεὶ xatà Διὸ δὴ χαὶ ἐν νοητοῖς, οὐχ αἰσθητοῖς, αὐτὴν τιθέασιν ὡς ἀχινήτοις xal ἀμεταθλήτοι. Καὶ τὸ ὅλον δὲ σεμνοτέραν χαὶ μείζω νομίζουσιν αὐτήν. (2) Ἀρχὴ δὲ ποτέρα συναφή τις χαὶ οἷον χοινωνία πρὸς ἄλληλα τοῖς τε νοητοῖς χαὶ τοῖς φύσεως, ἢ οὐδεμία, ἀλλ᾽ ὥσπερ ἑκάτερα χεχωρισμένα συνεργοῦντα δέ πως εἰς τὴν πᾶσαν οὐσίαν.͵ Εὐλογώτερον οὖν εἶναί tiva συναφὴν χαὶ μὴ ἐπεισοδιῶδες τὸ πᾶν, ἀλλ᾽ οἷον τὰ μὲν πρότερα τὰ δὲ ὕστερα, χαὶ ἀρχὰς τὰ δ᾽ ὑπὸ τὰς ἀρχὰς, ὥσπερ καὶ τὰ ἀΐδια τῶν φθαρτῶν. Εἰ δ᾽ οὖν οὕτω, τίς ἣ φύσις αὐτῶν καὶ ἐν rotore; (3) Εἰ μὲν γὰρ ἐν τοῖς μαθηματιχοῖς μόνοις τὰ νοητὰ “χαθάπερ τινές φασιν, οὔτ᾽ ἄγαν εὔσημος ἣ συναφὴ τοῖς αἰσθη- τοῖς, οὔθ᾽ ὅλως di ἀξιοχρέα φαίνεται περᾶναί tu οἷον γὰρ μεμηχανημένα δοχεῖ δι᾽ ἡμῶν εἶναι σχήματά τε χαὶ μορφὰς χαὶ λόγους περιτιθέντῶν, αὐτὰ δὲ δι᾿ αὑτῶν οὐ- δειλίαν ἔχειν qua σιν. Εἰ δὲ μὴ οὐχ colate συνάπτειν τοῖς τῆς φύσεως ὥστ᾽ ἐμποιῆσαι χαθάπερ ζωὴν χαὶ χίνησιν αὐτοῖς. Οὐδὲ γὰρ αὐτὸς ὃ ἀριθμὸς ὄνπερ δὴ πρῶτον χαὶ χυριώτατον τινες τιθέασιν. (4) Εἰ δ᾽ ἑτέρα τις οὐσία προτέρα καὶ χρείττων ἐστὶ ταύτην Ἐειβατεον λέγειν πρότερον μία τις χατ᾽ ἀριθμὸν ἢ χατ᾽ εἶδος ἢ κατὰ γένος. Εὐλογώτερον δ᾽ οὖν ἀρχῆς φύσιν È χου- σαν ἐν ὀλίγοις εἶναι χαὶ περιττοῖς εἰ μὴ ἄρα καὶ πρώ- τοις καὶ ἐν τῷ πρώτῳ. Tic δ᾽ οὖν αὕτη χαὶ τίνες, εἰ 3,2 τκαυτα. πλείους, πειρατέον ἐμφαίνειν ἀμωσγέπως εἴτε xat ἀναλογίαν εἴτε χατ᾽ ἄλλην δυοίωσιν. ᾿Ανάγχη δ᾽ v “ ’ ΄- Cad w , ἴσως δυνάμει τινὶ χαὶ ὑπεροχῇ τῶν ἄλλων λαμθάνειν ὥσπερ ἂν εἰ τὸν θεόν" θεία γὰρ ἣ πάντων ἀρχὴ δι᾽ ἧς ὅπαντα χαὶ ἔστι χαὶ διαμένει. Taya μὲν οὖν ῥάδιον τὸ οὕτως ἀποδοῦναι, χαλεπὸν δὲ σαφεστέρως ἢ πεισ- τιχωτέρως. (5) Τοιαύτης δ᾽ οὔσης τῆς ἀργῆς ἐπείπερ ᾿᾽συνάπτει τοῖς αἰσθητοις ἡ ἢ δὲ φύσις ὡς ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν χινήσει χαὶ τοῦτ᾽ αὐτῆς τὸ ἴδιον, δῆλον ὡς αἰτίαν θετέον ταύτην τῆς χινήσεως᾽ ἐπεὶ δ᾽ ἀχίνητος χαθ᾽ Ἣν τῇ σεως αἰτία ἀλλὰ λοιπὸν ἄλλη τινὶ δυνάμει χρείττονι χαὶ προτέρα᾽ τοιαύτη δ᾽ ἣ τοῦ ὀρεχτοῦ φύσις, ἀφ᾽ ἧς ἣ χυχλιχὴ (χίνησις) ἢ συνεχὴς καὶ ἄπαυστος. “Late i versum rerum substantiam. | ex analogia, sive ex alia similitudine. .ut et res dilucida fiat et fidem facias. THEOPHRASTI FRAGMENTUM XII. dicam, humoris sequitur frigiditas. Quamobrem et in pedibus torpor accidit, et in superis membris, quando comprimendo intercipiantur aut sedendo aut quovis alio situ. Tune enim sessio pressione spiritum intercipit, qui suo proprio motu privatus sanguinem retinet et refrige- rat. XIl. THEOPHRASTI METAPHYSICA. Quomodo definire oportet et quibus notis speculatio nem qua est de primis? naturse enim contemplatio magi est multiplex, aut ut quidam aiunt, minus ordinata, quoniam varias multasque mutationes complectiter, primarum autem rerum questio certo definita, qua semper circa eadem versatur. Idcirco eam non ponunt ia rebus sensibilibus, sed in intelligibilibus, utpote qua εἰσὶ immobiles et immutabiles, orhnino éam digniorem sn- plioremque esse censent. (2) Cardo queestionis est utra conjunctio quadam sit et quasi communio inter res is- telligibiles et res naturales, an nulla, sed utrumque genes quodammodo ab altero separatum, tamen coefficiat uni Magis consentaneum'igitur conjunctionem quandam esse neque universum sine com page ac vinculo, sed hac tanquam priora esse, illa poste riora, aut haec esse principia, illa principiis subjecta, que ratio inter seternas res et caducas intercedit. δὲ igitur sic se habent, que sit istarum natura et quibus nitatur notis queeritur. (3) Si enim res intelligibiles soluramodo sunt in mathematicis, ut quidam volunt, nec satis mani- festo est earum conjunctio cum sensibilibus, nec omnino idonca ad perficiendum quidquam ; nam artificio ;ostro facta esse videtur, qui figuras, formas et rationes rebus cireumponimus , ips@ vero iste nullam habere nato- ram. Si minus non valent adaptari rebus naturalibus ut iis tanquam vitam motumque impertiant. Neque enim ipse numerus, quem quidam ut primum atque mame principalem ponunt. (4) Si vero res intelligibiles su ali, qua sit substantia prior atque poteutior, de ea de- finire conandum est, num una sit numero, an specie, al genere. Magis ergo consentancum quod principii digui- tatem haheat id paucis et nobilioribus inesse, nisi prastx clicere in primis vel in primo. Qua igitur ca sit et que sint, si sunt plures, declarandum est quoquo modo, site Forsan autem pè- cesse est cam potestate quadam et exsuperantia prt ΟΣ teris definire, ut si deum nomines. Divinum est erim principium “omnium rerum quibus et sunt et servanter. Sic autem judicare forsan facillimum, diflicilius vero i (5) Cum autem principium tale sit, siquidem conjunctionem habet cus DAI Cala πὰς, τῶ, τὴν 75° | rebus sensibilibus, natura autem ut in universum diam αὐτὴν MAVEPOV ὡς οὐχ AV ELI) TW χινεῖσθαι τοῖς τῆς φυ- | posita sit in motu isque ei proprius sit, perspicuum et illi esse causam motus tribuendam. Cum autem prio pium ipsum per se immobile sit, id non eo quod more: tur posse rebus naturalibus causam esse patet, sed rel METAPHYSICA. Ù %. vo λύοιτο ἂν τὸ μὴ εἶναι κινήσεως ἀρχὴν ἣ eì | "ον χινήσει, (6) Μέχρι μὲν δὴ τούτων οἷον λόγος ἀρχήν τε ποιῶν μίαν πάντων χαὶ τὴν ν καὶ τὴν οὐσίαν ἀποδιδοὺς, ἔτι δὲ μὴ διαιρε- è ποσόν τι λέγων ἀλλ᾽ ἁπλῶς ἐξαίρων εἰς τινὰ μερίδα χαὶ θειοτέραν" οὕτω γὰρ μᾶλλον ὃν ἣ τὸ διαιρετὸν χαὶ μεριστὸν ἀραιρετέον" ρ ἐν ὑψηλοτέρῳ τε χαὶ ἀληθινωτέρῳ λόγῳ ἴουσιν ἣ ἀπόφασις. (7) Τὸ δὲ μετὰ ταῦτ᾽ ov δεῖται πλείονος περὶ τῆς ἐφέσεως, ποία χαὶ ᾿Ἐπειδὴ πλείω τὰ χυχλιχὰ xal aî φοραὶ τρό- | | ὑπεναντίαι, καὶ τὸ ἀνήνυτον καὶ οὗ χάριν Εἴτε γὰρ ἕν τὸ χινοῦν, ἄτοπον τὸ μὴ πάντα τὴν Ire χαθ᾽ ἕχαστον ἕτερον al τ᾽ ἀρχαὶ πλείους σύμφωνον αὐτῶν εἷς ὄρεξιν ἰόντων τὴν ἀρί- lapo φανερόν. (8) Τὸ δὲ κατὰ τὸ πλῆθος ιρῶν τῆς αἰτίας μείζονα ζητεῖ λόγον" οὐ γὰρ ν ἀστρολόγων. ἴλπορον δὲ χαὶ πῶς ποτὲ ὄρεξιν ἐχόντων οὐ τὴν Apeulfav διώχουσιν ν χίνησιν. Τί οὖν ἅμα τῇ μιμήσει φασὶν τοι τε τὸ ἕν χαὶ ὅσοι τοὺς ἀριθμοὺς λέγουσιν ; αὐτοὶ τοὺς ἀριθμούς φασι τὸ ἕν. Εἰ δὴ ἔφε- ως τε χαὶ τοῦ ἀρίστον, μετὰ ψυχῆς. Εἰ μή ι χαθ᾽ ὁμοιότητα χαὶ μεταφορὰν ἔμψυχα εἶναι͵ μενα. Ψυχῇ δ᾽ ἅμα δοχεῖ καὶ χίνησις r ζωὴ γὰρ τοῖς ἔχουσιν, ἀφ᾽ ἧς χαὶ αἱ δρέξεις agtov, ὥσπερ χαὶ τοῖς ζώοις, ἐπεὶ xal al ς καίπερ ἐν τῷ πάσχειν οὖσαι δι’ ἑτέρων ἐμψύχοις γίγνονται. (9) Εἰ δ᾽ οὖν τῆς χυ- τιον τὸ πρῶτον οὐ τῆς ἀοίστης ἂν εἴη" χρείτ- ἡ τῆς ψυχῆς καὶ πρώτη δὴ xal μάλιστα ἣ οἰας ἀφ᾽ ἧς χαὶ ἡ ὄρεξις. Τάχα δὲ χαὶ τοῦτ᾽ πιζητήσειε διὰ τί τὰ χυχλιχὰ μόνον ἐφετιχὰ, τερὶ tò μέσον οὐθὲν χαίπερ κινητῶν ὄντων, ὡς ἀδύνατα ἢ ὡς οὐ διιχνουμένου τοῦ πρώτου. οὔτό γ᾽ ἄτοπον εἰ δι᾿ ἀσθένειαν" ἰσχυρότερον ις ἀξιώσειε τοῦ Ὁμήρου Διὸς ὅς φησιν. « Αὐτῇ | ἐρύσαιμ᾽ αὐτῇ τε θαλάσσῃ. » ᾿Αλλὰ λοιπὸν ἰδεκτόν τι χαὶ ἀσύνετον εἶναι. (10) Τάχα δὲ , ζητήσειεν ἄν τις πῶς ἔχει, πότερα μέρη οὗ μέρη τοῦ οὐρανοῦ, χαὶ εἰ μέρη, πῶς μέρη. ) οἷον ἀπεωσμένα τῶν ἐντιμοτάτων οὐ μόνον ς χώρας ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἐνέργειαν, εἴπερ (ἢ τοιαύτη. Συμθαίφει γὰρ οἷον κατὰ συμ- ὑπὸ τῆς χυχλιχῇς περιφορᾶς xal εἰς τοὺς τό- ι εἰς ἄλληλα τὰς μεταδολάς. Εἰ δὲ καὶ τὸ ἀπὸ τοῦ ἀρίστου χάλλιον ἄν τι παρὰ τοῦ δέοι τῆς χυχλοφορίας, εἰ μὴ ἄρ᾽ ἐχωλύετο τῷ, σϑαι δέχεσθαι. Τὸ γὰρ δὴ πρῶτον χαὶ θειό- ἄντα τὰ ἄριστα βουλόμενον. Τάχα δὲ τοῦτο » ὑπέρθατόν τι καὶ ἀζήτητον. ᾿ἈἈξιοῖ γὰρ è ἴγων ἅπανθ᾽ ὅμοια xal ἐν τοῖς ἀρίστοις εἶναι, τινα ἢ μηδεαίαν ἔχοντα διαφοράν. (11) Τόδε Lone > : ἴσως ἀπορήσειε πρὸς αὐτὸν τὸν πρῶτον οὐ- | astrologi alferunt. 411 quitur ut alia quadam facultate potentiore ac priore sit causa : talis autem est natura ejus quod appetibile est, unde motus circularis est, perpetuus atque incessabilis : eo igitur solvi videtur ea queestio qui fiat ut motus prin- cipium non sit nisi si id quod moveatur moveat. (6) Hactenus ergo disputatio erit consentanea, cum unum i ponat omnium rerum principium eique οἱ cflicaciam et substantiam tribuat, neque vero aliquid quod divisionem aut quantitatem recipiat, esse dicat, sed simpliciter in classem potentiorem ac diviniorem evtollat : nam sic potius definiendum, quam si solummodo removeas qua- litatem eam ut dividi et in partes distingui possit : ita pronuntiantibus et sublimior erit ct verior oratio. (7) Sed que sequuntur dubitationem movent majorem, qualis sit appetitus quarumque rerum. Quoniam enim circulares motus sunt plures ct cursus quodammodo contrarii, non elucet cur sit infinitus et cujus rei causa. Si enim id quod movet unum est, non conscentaneun est omnia non coder motu moveri : si autem in singulis diversum, plura erunt principia. Itaque cur concinentes ad voluntatern optimam ferantur nullo modo perspicuum est. (8) Gra- Υἱοῦ etiam queestio est que causam cur sint sphere plures numero attinet : neque enim ea proba est quam Neque dubitatione caret cur iste, siquidem naturalem habitum nacta sunt, non quietem potius appetant ‘quam motum. Quid igitur practer imi- tationem illud pradicant, et qui unum et qui numeros supponunt ? Nam et ipsi numeros essc unum aflirmant. Si igitur appetitus prasertim &jus quod optimum, erit ca non absque anima. Nisi forte dicat aliquis, ea que moventur animata esse secundum similitudinem et meta- phoram. Anima autem et motus contingere videtur. Ea enim est vita iis qua illas habent, unde etiam appe- titus singularum rerum oriuntur, quales animalium sunt; nam et sensus, quamvis eo existant quod extrinse- cus affectus veniant, tamen illis ut animatis accidunt. (9) Si igitur primum causa est motus circularis , non ΟΡ" timi causa fuerit : prastat enim et primus est animi mo- tus, ct maxime quidem cogitatio, qua etiam voluntas nascitur. Forsan et de hoc quieret aliquis, cur circula- ria tantum appetitu corripiantur, eorum autem nihil que media sunt, quamvis motus facultate preedita : num quia imbecilla, an quia primum ad ea usque non pertinet. At id absurdum esse videtur, propter imbecillitatem non posse : robustiora enim ea esse existimaveris quam Homeri Jovem, priedicantem : « Una cury ipsa terra trahe- rem cumque ipso mari. » Sed restat ut intellectus expers sit et tale quod nihil recipiat. (10) Forsan autem prius quesiverit aliquis utrum hwc coli sint partes annon, aC si sunt partes, quomodo sint : nunc enim quodammodo relegata sunt a nobilissimis, non loco solum, sed etiam efficacia, siquidem circularis talis est. Evenit enim ut a motu circulari tanquam per accidens illis mutationes fiant tam locorum quamin se invicem. Si vero optimum exit ab optimo, ista melius aliquid motu circulari a τυ 16 35 412 ρανὸν ἀναφέρων πότερον ἢ περιφορὰ τῆς οὐσίας ἐστὶν αὐτοῦ χαὶ ἅμα τῷ πεπαῦσθαι φθείροιτ᾽ ἂν, ἣ εἴπερ ἐφέσει τινὶ καὶ ὀρέξει χατὰ συμδεδηχὸς" εἰ μὴ ἄρα σύμφυτον αὐτῷ τὸ ὀρέγεσθαι χαὶ οὐδὲν χωλύει τοιαῦτ᾽ ἅττα τῶν ὄντων ὑπάρχειν. Ἴσως δ᾽ ἂν εἴη χαὶ ἀφε- λόντα τὴν ὄρεξιν ὑπὲρ αὐτῆς τῆς χινήσεως ἀπορεῖν εἰ ἀφαιρεθεῖσα φθείροι [ἂν] τὸν οὐρανόν. Καὶ τοῦτο μὲν ὥσπερ ἑτέρων λόγων. Ἀπὸ δ᾽ οὖν ταύτης ἣ τού- τῶν τῶν ἀρχῶν ἀξιώσειεν ἄν τις. 'Γάχα δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ἄλλων ἀρ(χῶν), ἄν τις τιθῆται τὰ ἐφεξῆς εὐθὺς ἀποδιδόναι καὶ μὴ μέχρι του προελθόντα παύεσθαι" τοῦτο γὰρ τελέου xal φρονοῦντος, ὅπερ Ἀρχύτας ποτ᾽ ἔφγη ποιεῖν Εὔρυτον διατιθέντα τινὰς ψήφους. Λέγειν γὰρ ὡς ὅδε μὲν ἀνθρώπου ὃ ἀριθμὸς, ὅδε δὲ ἵππου, ὅδε δ᾽ ἄλλου τινὸς τυγχάνει. Νῦν δ᾽ οἵ γε πολλοὶ μέχρι τινὸς ἐλθόντες καταπαύονται. (12) Καθάπερ χαὶ οἱ τὸ ἕν χαὶ τὴν ἀόριστον δυάδα ποιοῦντες. Τοὺς γὰρ ἀριθμοὺς γεν- νήσαντες χαὶ τὰ ἐπίπεδα χαὶ τὰ σώματα σχεδὸν τἄλλα παραλείπουσι πλὴν ὅσον ἐφαπτόμενον χαὶ τοσ- οὔτο μόνον δηλοῦντες ὅτι τὰ μὲν ἀπὸ τῆς ἀορίστον δυάδος οἷον τόπος καὶ χενὸν χαὶ ἄπειρον, cà δ᾽ ἀπὸ τῶν ἀριθμῶν καὶ τοῦ ἑνὸς οἷον ψυχὴ καὶ ἄλλ᾽ ἄττα, χρόνον δ᾽ ἅμα καὶ οὐρανὸν χαὶ ἕτερα δὴ πλείω" τοῦ δ᾽ οὐρανοῦ πέρι χαὶ τῶν λοιπῶν οὐδεμίαν ἔτι ποιοῦνται μνείαν. ἁὩφεαύτως δ᾽ οὐδὲ οἱ περὶ Σπεύσιππον οὐδὲ τῶν ἄλλων οὐθεὶς πλὴν ξζενοχράτης" οὗτος γὰρ ἅπαν- τά πως περιτίθησι περὶ τὸν χόσμον ὁμοίως αἰσθητὰ χαὶ νοητὰ χαὶ μαθηματικὰ χαὶ ἔτι δὴ τὰ θεῖα. (13) Πειρᾶται δὲ χαὶ “Ἑστιαῖος μέχρι τινὸς, οὐχ ὥσπερ εἴρηται περὶ τῶν πρώτων μόνον. Πλάτων μὲν οὖν ἐν τῷ ἀνάγειν εἰς τὰς ἀρχὰς δόξειεν ἂν ἅπτεσθαι τῶν ἄλλων εἰς τὰς ἰδέας ἀνάπτων, ταύτας δ᾽ εἰς τοὺς ἀριθ- μοὺς, ἐχ δὲ τούτων εἰς τὰς ἀρχὰς, εἶτα χατὰ τὴν γέ- γεσιν μέχρι τῶν εἰρημένων. Οἱ δὲ τῶν ἀρχῶν μόνον. "Evo δὲ χαὶ τὴν ἀλήθειαν ἐν τούτοις: τὰ γὰρ ὄντα μόνον περὶ τὰς ἀρχάς. Συμόαίνει δὲ τοὐναντίον ἢ ἐν ταῖς ἄλλαις μεθόδοις" ἐν ἐχείνοις γὰρ τὰ μετὰ τὰς ἀρ- | pas ἰσχυρότερα καὶ οἷον τελεώτερα τῶν ἐπιστημῶν" 40 τάχα δὲ καὶ εὐλόγως. ξνθα μὲν γὰρ τῶν ἀρχῶν ἐν δὲ ταῖς λοιπαῖς ἀπὸ τῶν ἀργῶν ἢ ζήτησις. (14) Πῶς CE ποτε χρὴ καὶ ποίας τὰς ἀρχὰς ὑποθέσθαι τάγ᾽ ἄν ἀπορήσειέ τις, πότερον ἀμόρφους χαὶ οἷον δυναμιχὰς ὥσπερ ὅσοι πῦρ καὶ γῆν, ἣ μεμορφωμένας ὡς μάλιστα δέον ταύτας ὡρίσθαι χαθάπερ ἐν τῷ Τιμαίῳ φησίν" τοῖς γὰρ τιμιωτάτοις οἰχειότατον ἣ τάξις χαὶ τὸ ὡρίσ- θχι. Φαίνεται δὲ χαὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς σχεδὸν ἔχειν οὕτω καθάπερ τῇ γραυματιχῇ καὶ μουσιχῇ χαὶ ταῖς μαθηματιχαῖς. Συναχολουθεῖ δὲ χαὶ τὰ μετὰ τὰς ἀρχάς. Ἔτι δὲ χαὶ χατὰ τὰς τέχνας ὁμοίως αἵπερ τὴν φύσιν μιμοῦνται: καὶ τὰ ὄργανα xal τὰ ἄλλα χατὰ τὰς ἀρχάς. Οἵ μὲν οὖν ἀμόρφους πάσας, οἱ δὲ μόνον τὰς ὑλιχάς" οἱ δ᾽ ἀμφοτέρας ἐμμόρφους, καὶ τὰς τῆς ὕλης, ὡς ἐν ἀμφοῖν τὸ τέλεον" οἷον γὰρ ἐξ ἀντιχειμέ- γων τὴν ἅπασαν οὐσίαν. (18) Ἄλογον δὲ χἀχεῖνο THEOPHRASTI FRAGMENTUM XII. primo accipere debere credideris, nisi forte probibit sunt quoniam id recipere nequeunt : primum enim εἰ maxime divinum omnia optima voluntate amplectitur, Sed hoc.fortasse transcendens est et quod queri ποῦ fs est; qui enim ita dicit, censet omnia esse similia di optimis exiguam quondam aut nullam esse differentiam (11) Id vero quesiverit aliquis si ad ipsum primum ce- lum animum advertit, num circuitio ad ejus substantiaa pertineat atque interire debeat illa cessante, an, si in- petu atque appetitu, per accidens fiat. Nisi forte ing nitum ci est appetere et nibil impedit quominus tala queadam existant. Possis vero etiam appetitus ratime non habita qusrere num, si motus ei adimatur, colm perire necesse sit. Atque hoc quidem ad aliam qua disputationem pertinet : sed ab hoc vel his principtis ih esse credideris. Forsan vero a ceteris quoque, si φὰ sibi proponat omnes deinceps rationes explicare neqe quadamtenus progressus subsistere. Id enim perket cordatique viri est, quod Archytas narrat olim Eurstu» fecisse , cum tesseras disponeret : cum enim dicere henc esse hominis numerum, illum equis, istun alius cas dam. Nunc autem plerique quadamtenus progressi de sistunt. (12) Ut et ii faciunt, qui unum et numerum bar rium indefinitum proponunt. Ubi enim generari dixerest numeros et plana et corpora, cetera fere omittunt καὶ leviter tantum attingunt, ac nihil declarant nisi quel alia a numero binario infinito deducuntur ut locus, v+ cuum, infinitum, alia a numeris et ab uno ut animane alia nonnulla, simul etiam tempus et coelura et alia plora : ΘΟ; autem ceterorumque nullam prieterea menticoa faciunt. Hoc modo fecit Speusippus. Nec aliter celeri preeter Xenocratem : hic enim omnia quodammodo dr- cumponit mundo et sensibilia et intelligibilia et mathe- matica, nec non divina. (13) Hestiaeus quoque quodae+ tenus conatur, non ut dictum est de primis tantum Plato igitur, cum ad principia usque adscendit, videtar attingere cetera, referens ad ideas, has vero ad numerss. ex his vero transiens ad prificipia , dein secundum geoe rationem usque ad dicta. Illi vero principia solummedo attingunt, nonnulli vero etiam veritatem in bis: re cxistentes enim solum circa principia. Evenit autem contrarium ejus quod cetere habent methodi : in bs cnim qua sequuntur principia firmiora sunt et quasi inagis perfecta, quam scientie, nec immerito forsa ἡ ibi enim principia ipsa quaeruntur, in reliquis vero quat tio a principiis proficiscitur. (14) Quomodo vero 6 qualia oporteat supponere principia, qua-ri debet : nm informes et tanquam efficaces, ut faciunt qui ignem αἱ terram principia esse ponunt, an forma praeditas, quippe qua maxime definita esse oporteat, ut in Timero al! : nobilissimis enim maxime competit ordo et cireumsmy tio. Sic in ceteris quoque se habhere videtur, ut gra matica οἱ musica et mathematicis. ‘Congruunt etia® que secundum principia fiunt, itemque in artibus, 488 naturam imitantur, et instrumenta et cetera compoouitit ad principia. Quidam ergo omnia informia esse censesì alii ca modo qua materia sunt, alii utraque forma pradita esse, et ea que materia sunt : quoniam ia a bobus perfectum sedeat : omnem substantiam enim tat- quam ex oppositis fieri. (15) Nec illud rationi const 8 36 45 50 414 porpet τὸ χεῖρον τῷ βελτίονι, μᾶλλον δὲ xal πολλῷ πλέον ἐστὶν, ὥστε δοκεῖν χαὶ Εὐριπίδην χαθόλου λέ- gere ὡς οὐχ ἂν γένοιτο γωρὶς ἐσθλά. ‘O δὲ τοιοῦτος λόγος ἐγγὺς τοῦ ζητεῖν ὅτι οὐ πάντ᾽ ἀγαθὰ οὐδὲ πάντα ὅμοια" καὶ ὅτι χατὰ πάντων μὲν τὸ εἶναι λέγο- μεν, οὐθὲν δὲ ὅμοιον ἀλλήλοις ἀλλὰ καθάπερ τὰ λευκὰ χαὶ μέλανα ἐν ἐναντίοις. ἜΕτι δὲ τὸ δοχοῦν papato ξότερον di ὡς οὐχ οἷόν τε τὸ ὃν ἄνευ τῶν ἐναντίων. ΟἹ δ᾽ ἔτι πλέονι τῷ παραδόξῳ χρώμενοι χαὶ τὸ μὴ ὃν μηδὲ γεγονὸς μηδὲ! μέλλον προσχαταριθμοῦσιν εἰς τὴν τοῦ παντὸς φύσιν. “AM ὅδε μὲν οἷον ὑπέρθατός τις σοφία. (10) Τὸ δὲ dv ὅτι πολλαχῶς φανερόν" ἣ γὰρ αἴσθησις χαὶ τὰς διαφορὰς θεωρεῖ χαὶ τὰς αἰτίας ζητεῖ" τάχα δ᾽ ἀληθέστερον εἰπεῖν ὡς ὑποδάλλει τῇ διανοίᾳ, τ ἐν ἁπλῶς ζητοῦσα, τὰ δ᾽ ἀπορίαν pe ζομένη δι’ ἧς χᾶν μὴ δύνηται προθαίνειν ὅμως ἐμφαί- νεταί τι φῶς | ἐν τῷ μὴ φωτὶ ζητούντων ἐπὶ πλέον. Τὸ ἐπίστασθαι ἄρα οὐχ ἄνευ διαφορᾶς τινός. Εἴτε γὰο ἕτερα ἀλλήλων ὃ διαφορά τις" ἔν τε τοῖς χαθύλου πλειό-- νων ὄντων τῶν ὑπὸ τὰ χαθόλου διαφέρειν ἀνάγχη χαὶ ἐάν τε γένη τὰ χαθόλου ἐάν τε εἴδη. (20) Σ εδὸν δὲ χαὶ ἐπιστήμη πᾶσα τῶν ἰδίων: ἥ τε γὰρ οὐσία χαὶ τὸ τί ἦν εἶναι χαθ᾽ ἕχαστον ἴδιον, τά τε θεωρούμενα καθ᾽ αὑτὰ χαὶ οὐ χατὰ συμδεξηκχὸς " ἦν ἄν τι χατά τινος. “Oiwe δὲ τὸ ἐν πλείοσι τὸ αὐτὸ συνιδεῖν ἐπιστήμης, ἤτοι χοινῇ χαὶ χαθόλου λεγόμε- νον, ἢ ἰδίᾳ πως καθ᾽ ἕκαστον, οἷον ἀριθμοῖς, γραμμαῖς, ζώοις, φυτοῖς. Τέλος δ᾽ ἢ ἐξ ἀμφοῖν. Ἔστι δ᾽ ἐνίων μὲν τὸ καθόλου τέλος, ἐν τούτῳ γὰρ τὸ αἴτιον: τῶν δὲ τὸ ἐν μέρει, χαθ᾽ ὅσα διαίρεσις εἰς τὰ ἄτομα χαθάπερ ἐν τοῖς πραχτοῖς χαὶ ποιητοῖς" οὕτως γὰρ αὐτῶν È Evepyera. (21 ι) Ταὐτὸ δ᾽ ἐπιστάμεθα xai οὐσία χαὶ ἀριθμῷ καὶ εἴδει χαὶ γένει καὶ ἀναλογίᾳ χαὶ ei ἄρα παρὰ ταῦτα διαιρέσει, Διὰ πλείστου δὲ τῷ xat' ἀνα- λογίαν ὡς ἂν ἀπέχοντες πλεῖστον τὰ μὲν δι’ ἡμᾶς aù- τοὺς τὰ δὲ διὰ τὸ ὑποχείμενον τὰ δὲ διὰ τἄάμφω. (22) Πλεοναχῶς δ᾽ ὄντος τοῦ ἐπίστασθαι πῶς ἕχαστον με- ταδιωχτέον ἀρχὴ καὶ μέγιστον ὃ οἰκεῖος τρόπος, οἷον τὰ πρῶτα χαὶ νοητὰ χαὶ τὰ χινητὰ χαὶ ὑπὸ τὴν φύ- ταῦτα, Z_- δὲ "- \ 2 3... ἢ x é , σιν, αὐτῶν δὲ τούτων τὰ ἐν ἀρχῇ χαὶ (τὰ) ἑπόμενα μέχρι ζώων χαὶ φυτῶν χαὶ ἐσχάτων τῶν ἀψύχων. "Foti γάρ τι καθ᾽ ἕχαστον γένος ἴδιον ὥσπερ καὶ ἐν - - ” E° NY > _\ κοῖς μαθηματιχοῖς. (23) "Eyer δὲ καὶ αὐτὰ τὰ ua- θήματα διαφορὰν Sane δμογενῇ πως ὄντα, διήρηται δ᾽ ἱκανῶς. Εἰ δὲ καὶ ἔνια γνωστὰ τῷ ἄγνωστα εἶναι, χαθάπερ τινές φασιν, ἴδιος ἂν ὃ τρόπος εἴη, διαιρέ- σεως δέ τινος δεῖται" τάχα δ᾽ ἐφ᾽ ὧν ἐνδέχεται χατ᾽ ἀναλογίαν οἰχειότερον λέγειν ἢ αὐτῷ τῷ ἀγνώστῳ, , Y n 9 , x , , ᾽ y χαθάπερ εἴ τις τῷ ἀοράτῳ τὸ ὁρατόν. Ilogor δ᾽ οὖν , x “ x “ , , N a x τρόποι καὶ ποσαχῶς τὸ εἰδέναι πειρατέον διελεῖν. (24) € SI x ᾿ 3 ων lavi x ΟῚ , Η d' ἀρχὴ πρὸς αὐτὰ ταῦτα χαὶ πρῶτον τὸ ἀφορίσαι ’ SU.» 7 , . ἃ n» ° LI τί τὸ ἐπίστασθαι. Χαλεπώτερον δ᾽ av δόξειεν" οὐ γὰρ οἷόν τε χαθόλου χαὶ χοινόν τι λαθεῖν ἐν τοῖς πλεονα- χῶς λεγομένοις. ᾿Επεὶ καὶ τοῦτ᾽ ἄπορον 7 οὐ ῥάδιόν THEOPHRASTI FRAGMENTUM ΧΙ]. que deterius cum meliori fere ®quales teneat partes, inn multo frequentius sit, sic ut Euripidis dictam illud : « vix fieri bona atque honesta seorsim, » in universum valere videatur. Ejusmodi disputatio tangit etiam cam ques tionem cur non omnia sint bona aut similia; et cur ὦ omnibus quidem « esse » praedicamus, nulla vero similia inter se, sed ut alba et nigra in contrariis. Porro ea quoque, qua magis incredibilis esse videtur, quod ezi- tens nequit existere absque contrariiz. Qui vero magis a vulgari opinione recedunt etiam id quod non est, neque fuit, neque futurum est adnumerant ad naturam universi Sed ejusmodi sapientia transcendens aliqua est. (19. Quod autem « res esse » multiplici sensu dicitur masi festum est. Sensus enim et differentias spectat et as sas queerit : verius fortasse dicitur illum cogitationi es . submittere , tum protinus querentem , tum dubitatione moventem, quam etliamsi solvere superareque nequi, tamen lucem spargit in tenebris si amplius queritur Scientia igitur non sine. differentia quadam fit. Κῶ ὦ res inter se diverse sunt, differentia qua:dam est. Aly in universalibus, cum plura sub eis sint comprebena, necessarium est ea quoque inter se differre, sive univer- salia genera sunt, sive species. (20) Omnis scientia per- tinet ad ea que propria sunt. Nam substantia et « quod quid erat esse » cuique individuo propria sunt, atqre 4185 per se ipsa spectantur, neque per accidens, id quo! priedicatursde aliquo quaerunt. Omnino quod in pluribes idem est perspicere est scientia, cum de omnibes d universim dictum, tum seorsim in singulis, ut numeris, Lneis, animalibus, plantis. Finis autem ea est, qua & ambobus prodit. Quarundam rerum finis est universak, quoniam in eo causa inest, aliarum vero particulare. qua in atoma dividuntur, ut in iis qua actione et operis causa fiunt. Sic enim carum actus et efficacia erit. (?:) Quod est idein scimus aut idem csse substantia. aut Ru- mero, aut specie, aut genere, aut analogia et si qua preterea est distinctio. Remotissimna est ea scientia qua quod ex analogia idem est cognoscitur, longissime enin. absumus, et propter nos ipsos, et propter id quod sul- jectum est et propter utrumque. (22) Cum igitur scien ratio multiplex sit, quomodo quidque sit investigandem caput est atque gravissimum ut modus proprius ὧς servetur : verbi causa que sunt prima et intelliglun. que mobilia et nature subjecta, ac in lis ipsis qua i principio sunt et quie consequentia usque ad animalia εἰ plantas et ad extrema inanimata. Unicuique enim gets est proprium quoddam, ut in mathematicis quoque. 23 Ipse quoque discipline inter se differunt, quanquae cognata quodammodo sunt, sed abunde distinta. Si vero quedam cognosci possunt co quod incognita sul, singularis fuerit is modus, sed distinctione opus eg. Forsan autem, in quibus locum habet, magis commod dicitur cognitionem fieri cx analogia quam ipso inte nito, fere si dixeris visibile go qued non visibile οἱ percipi. Quot igitur sciendi rationes et quales sint ἄν cernere juvat. (24) Haec adeunti autem ante omnia € primo definiendum est quid sit « scire », quod quidea difficilius esse putatur, quia in iis qua multiplici st28 enuntiantur communem et universalem notionem pr METAPHYSICA, γε εἰπεῖν μέχρι πόσου xal τίνων ζητητέον αἰτίας ὁμοίως ἔν τε τοῖς αἰσθητοῖς καὶ νοητοῖς" ἣ γὰρ εἰς τὸ ἄπειρον δδὸς ἐν ἀμφοῖν ἀλλοτρία χαὶ ἀναιροῦσα τὸ φρονεῖν. Ἀρχὴ δὲ τρόπον τινὰ ἄμφω. Τάχα δ᾽ # μὲν ἡμῖν ἢ δ᾽ ἁπλῶς, ἢ τὸ μὲν τέλος ἣ δ᾽ ἡμετέρα τις ἀρχή. (26) Μέχρι μὲν οὖν τινὸς δυνάμεθα δι᾽ αἰτίου θεωρεῖν ἀρχὰς ἀπὸ τῶν αἰσθήσεων λαμβάνοντες. Ὅταν δὲ ἐπ᾽ αὐτὰ τὰ ἄχρα χαὶ πρῶτα μεταθδαίνωμεν οὐχέτι δυνάμεθα, εἴτε διὰ τὸ μὴ ἔχειν αἰτίαν εἴτε διὰ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν ὥσπερ πρὸς τὰ φωτεινότατα βλέπειν. Τάχα δ᾽ ἐχεῖνο ἀληθέστερον ὡς αὐτῷ τῷ νῷ ἢ, θεωρία θιγόντι καὶ οἷον ἁψαμένῳ, διὸ χαὶ οὐχ ἔστιν ἀπάτη περὶ αὐτά. (6) Χαλεπὴ δὲ χαὶ εἰς αὐτὸ τοῦθ᾽ ἣ σύνεσις χαὶ ἢ πίστις, ἐπεὶ xal ἄλλως μέγα καὶ πρὸς τὰς χαθ᾽ ἕχαστα πραγματείας ἀναγχαῖον χαὶ μάλιστα τὰς μέγιστας, ἐν τίνι ποιητέον τὸν ὅρον, οἷον περὶ τὴν τῆς φύσεως καὶ περὶ τὰς ἔτι προτέρας. Οἱ γὰρ ἁπάντων ζητοῦντες λόγον ἀναιροῦσι λόγον ἅμα δὲ χαὶ τὸ εἰδέναι, Μᾶλλον δ᾽ ἀληθέστερον εἰπεῖν ὅτι ζητοῦσιν ὧν οὐχ ἔστιν οὐδὲ πέφυχεν ὅποι τὸν οὐρανὸν ἀΐδιον ὑπολαμύάνουσιν. (27) “Fri δὲ τὰ χατὰ τὰς φορὰς χαὶ τὰ μεγέθη χαὶ τὰ σχήματα χαὶ τὰς ἀπο- στάσεις χαὶ ὅσα ἄλλα ἀστρολογία δείχνυσι, τούτοις χα- τάλοιπον τά τε πρῶτα χινοῦντα χαὶ τὸ τίνος ἕνεχα λέγειν χαὶ τίς ἡ φύσις ἑκάστου χαὶ ἣ πρὸς ἄλληλα θέσις χαὶ ἡ τοῦ σύμπαντος οὐσία χαὶ ὑποβαίνοντι δὴ πρὸς τὰ ἄλλα καθ᾽ ἔχαστον τῶν εἰδῶν 7 μερῶν ἄχρι ζώων χαὶ φυτῶν. Εἰ οὖν ἀστρολογία συνεργεῖ μὲν οὐχ ἐν τοῖς πρώτοις δὲ τῆς φύσεως, ἕτερα τὰ χυριώ- sot’ ἂν εἴη χαὶ πρότερα" χαὶ γὰρ δὴ χαὶ ὃ τρόπος ὡς οἴονταί τινες οὐ φυσιχὸς ἢ οὐ πᾶς. Καίτοι τό γε κινεῖσθαι χαὶ ἁπλῶς τῆς φύσεως οἰχεῖον χαὶ μάλιστα τοῦ οὐρανοῦ. Διὸ εἰ ἢ ἐνέργεια τῆς οὐσίας ἑχάστου καἱ τὸ καθ᾽ ἕκαστον ὅταν ἐνεργῆ xai χινεῖται χαθάπερ ἐν τοῖς ζώοις χαὶ φυτοῖς. Εἰ δὲ μὴ, ὁμώνυμα, δῆλον ὅτι χἂν ὃ οὐρανὸς ἐν τῇ περιφορᾷ χατὰ τὴν οὐσίαν εἴη, χωριζόμενος δὲ χαὶ ἠρεμῶν ὁμώνυμος" οἷον γὰρ ζωή τις ἢ περιφορὰ τοῦ παντός. (238) “Ap οὖν εἴ γε μηδ᾽ dv τοῖς ζώοις τὴν ζωὴν ἢ ὠδὶ ζητητέον, οὐδ᾽ ἐν τῷ οὐρανῷ χαὶ τοῖς οὐρανίοις τὴν φορὰν ἢ τρόπον τινὰ ἀφωρισμένον; συνάπτει δέ πως ἢ νῦν ἀπορία χαὶ πρὸς τὴν ὑπὸ τοῦ ἀκινήτου χίνησι. Ὑπὲρ δὲ τοῦ πάνθ᾽ ἕνεχά του χαὶ μηθὲν μάτην, ἄλλως θ᾽ ὁ ἀφορισμὸς οὐ δάδιος χαθάπερ πλεονάκις λέγεται, — πόθεν δ᾽ ἄρξα- σθαι χρῆν χαὶ εἷς ποῖα τελευτᾶν ; — χαὶ δὴ τῷ ἔνια μὴ δοκεῖν ἔχειν οὕτως, ἀλλὰ τὰ μὲν συμπτωματιχῶς τὰ δ᾽ ἀνάγχν, τινὶ χαθάπερ ἔν τε τοῖς οὐρανίοις χαὶ ἐν τοῖς περὶ τὴν γῆν πλείοσι. (29) Τίνος γὰρ ἕνεχα αἱ ἔφοδοι χαὶ ἀνάρροιαι θαλάττης ἣ τίνος al προγωρήσεις % ἀναξηράνσεις τῆς ὑγρότητος καὶ ὅλως πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλο perabolai χαὶ φθοραὶ χαὶ γενέσεις, ἣ al μὲν dv αὐτῇ τῇ γῇ ἀλλοιώσεις χαὶ μεταθολαὶ γίγνονται πρὸς ἄλλοτ᾽ ἄλλο μεθισταμένων; xal ἕτερα δ᾽ οὐχ ὀλίγα παρόμοια τούτοις. Π!Εστε δ᾽ ἐν αὐτοῖς τοῖς 415 ferre operosum est. Nam hoc quoque dubium est aut non facile dictu quoad et quarum rerum cause sint que- rende tam in sensibilibus quam in intelligibilibus : pro- gressus enim in infinitum utrisque alienus est et cogni- tionem tollit. Ambo vero quodammodo principium sunt; forsitan alterum nobis, alterum omnino, aut illud finis, hoc vero nostrum quasi principium. (25) Qua- damfenus igitur cause ope principia cognoscere possu- mus, quas a sensuum perceptione tenemus : cum vero ad ipsa extrema et prima transimus, non jam possumus, sive quod ea non habent causam sive propter imbecilli- tatem nostram, qua res tanquam lucidissimas intueri prohibemur. Sed forsan illud verius talium rerum spec- tationem fieri mente eas tanquam attingente, idcoque nullam esse in iis deceptionem. (26) Difficile autem hoc ipsum est intellectu atque demonstratu, quod quidem et ceteroquin grave et ad singularum rerum comuuentatio- nes necessarium, inprimis dignissimas, ubi sit ponendus terminus , et quod naturam et quod res ista priores atti- net. Qui euim omnium rerum rationes quarrunt tollunt rationes ct simul ipsam scientiam, aut potius, — sic enim verius dicitur, — queerunt rationes quarum rerum null® sunt-neque fuerunt, qui calum statuunt esse acternum. (27) Dein quod attinet ad motus, magnitudines, formas, distantias, et quae astronomia indicat cetera, his restat docere qua sint prima moventia et cujus gratia, et qua sit cujusque natura, et positio inter ipsa et universi sub- stantia, et sic descendentem ad ceteras singulas formas aut partes, usque ad animalia et plantas. Si igitur astro- nomia adjuvat quidem, sed non iis que prim: et gravissima sunt partes natdra, maxime propria et priora videntur diversa esse. Etenim modus quoque, ut quidam evisti- mant, non est naturalis, aut non omnis. Tamen moveri et nature omnino convenit et maxime celo. Quoniam enim actus all cujusque substantiam pertinet et singul® res quum in actu sunt moventur, ut in animalium et planta- run genere, si minus homonyma modo sunt, patet cu*- lum quoque in circuitione secundum substantiam esse, ab illa sejunctum vero et quiescens homonymum. Vita enirn comparanda est circuitio universi. (28) Nonne ergo si ne in animalibus quidem vita alia queeri potest quam isto modo, sic in carlo quoque et calestibus inotus non nisi modo quodam definito ὃ coheret autem quodammodo hac questio cum ea quae motum a quiescente effectuin attinet. Illud vero quod omnia propter finem aliquem fiunt ac nibil frustra, cum alioqui diflicile ad definien- dum, — unde enim initium caperc oportet et ad quem prodire finem ? — tum vero eo quod quadain sic non se habere videntur, sed alia casu fortuito, a'ia r:ecessitate quadanm fieri, tun in corlestibus, tum in eorum que in terra fiunt pluribus. (29) Quetn ad finem enim accessus ct recessua fiunt maris, aut accretio et exarefactio aquaruin ac omnino varia semper mutationes et interitus et genc= rationes, aut mutationes in ipsa terra fiunt et transfigu- rationes in hanc il'amve formam se convertentium corpo- rum, et que sunt cetera ejusmodi complura? atque in ipsis animalibus multa sunt quasi frustranea, ut maribus 416 ζώοις TÀ μὲν ὥσπερ μάταια χαθάπερ τοῖς ἄρρεσιν οἵ μαστοὶ χαὶ τοῖς θήλεσιν ἣ πρόεσις εἴπερ μὴ συμδαάλ- λεται, χαὶ πώγωνος δ᾽ ἐνίοις ἢ ὅλως τριχῶν ἔχφνσις ἕν τισι τόποις’ ἔτι δὲ χεράτων μεγέθη χαθάπερ τῶν ἐλάφων᾽ τοῖς δὲ χαὶ λελωδημένοις χινήσει τε χαὶ παρ- αιωρήσει χαὶ ἐπιπροσθήσει τῶν ὀμμάτων" χαὶ ὡς ἔνια δὴ βία 7) παρὰ. φύσιν ὥσπερ ὃ ἐρωδιὸς ὀχεύει χαὶ τὸ ἡμερόθιον ζῇ καὶ ἕτερα οὐχ ὀλίγα λάθοι τις ἂν τοιαῦτα. (30) Καὶ τὸ μέγιστον δὴ χαὶ μάλιστα δο- χοῦν περὶ τὰς τροφὰς xal γενέσεις τῶν ζώων" οὐθενὸς γὰρ ταῦθ᾽ ἕνεκα ἀλλὰ συμπτώματα καὶ δι᾽ ἑτέρας ἀνάγ- κας. "Eder γὰρ εἴπερ του χάριν ἀεὶ χατὰ ταὐτὰ χαὶ ὡσαύτως, Ἔτι δ᾽ ἐν τοῖς φυτοῖς xal μᾶλλον τοῖς ἀψύχοις ὡρισμένην τιν᾽ ἔχουσι φύσιν, ὥσπερ δοχοῦσι καὶ μορ- φαῖς χαὶ εἴδεσι καὶ δυνάμεσι, τίνος ἕνεχα ταῦτα ζητή- σειεν ἄν τις. Αὐτὸ γὰρ τοῦτο ἅπορον τὸ μὴ ἔχειν λόγον καὶ ταῦτ᾽ ἐν ἑτέροις μὴ ποιοῦσι προτέροις xal τιμιωτέροις. “H xal ἔοιχεν ὃ λόγος ἔχειν τι πιστὸν ὡς ἄρα τῷ αὐτομάτῳ ταῦτα χαὶ τῇ τοῦ ὅλου περιφορᾷ λαμόανει τινὰς ἰδέας ἢ πρὸς ἄλληλα διαφοράς. (31) Εἰ δὲ μὴ τοῦθ᾽ ἕνεχά του, χαὶ εἰς τὸ ἄριστον ληπτέον τινὰς ὅρους καὶ οὐχ ἐπὶ πάντων ἁπλῶς θετέον" ἐπεὶ καὶ τὰ τοιάδε ἔχει τινὰ διστασμὸν χαὶ ἁπλῶς λεγόμενα χαὶ xad’ ἕχαστον. Ἁπλῶς μὲν ὅτι tiv φύσιν ἐν ἅπασιν ὀῤέγεσθαι τοῦ ἀρίστου καὶ ἐφ᾽ ὧν ἐνδέχεται μεταδιδόναι τοῦ ἀεὶ χαὶ τοῦ τεταγμένου" ὡς δ᾽ αὕτως xat ἐπὶ τῶν ζώων ὁμοίως" ὅπου γὰρ οἷόν τε τὸ BA- τιον ἐνταῦθα οὐδαμοῦ παραλείπει, οἷον τὸ ἔμπροσθεν τὴν φάρυγγα τοῦ οἰσοφάγου, τιμιώπερον γὰρ, καὶ ἐν τῇ μέση χοιλίᾳ τῆς καρδίας τὴν χρᾶσιν ἀρίστην, ὅτι τὸ μέσον τιμιώτατον. (22) ᾿Ὡσαύτως δὲ χαὶ ὅσα χόσμου χάριν ἡ εἰ γὰρ χαὶ ἣ ὄρεξις οὕτως" ἀλλ᾽ ἐχεῖνό Y ἐμφαίνει διότι πολὺ τὸ οὐχ ὑπακχοῦον οὐδὲ δεχόμενον τὸ εὖ, μᾶλλον δὲ πολλῷ πλεῖον" ὀλίγον γάρ τι τὸ ἔμ- ψυχον, ἄπειρον δὲ τὸ ἄψυχον: καὶ αὐτῶν τῶν ἐμψύχων dxapratov καὶ βέλτιον τὸ εἶναι" τὸ δ᾽ ὅλον σπάνιόν τε χαὶ ἐν ὀλίγοις τὸ ἀγαθὸν πολὺ δὲ πλῆθος [ἢ] τὸ χα- χόν. Οὐχ εἰ ἀοριστία δὲ μόνον καὶ οἷον ὕλης εἴδη χαθάπερ τὰ τῆς φύσεως ἀμαθεστάτου. Εἰ γὰρ καὶ οἵ περὶ τῆς ὅλης οὐσίας λέγοντες ὥσπερ Σπεύσιππος σπάνιόν τι τὸ τίμιον ποιεῖ τὸ περὶ τὴν τοῦ μέσου χώ- ραν’ τὰ δ᾽ ἄχρα χαὶ ἑχατέρωθεν. Τὰ μὲν οὖν ὄντα καλῶς ἔτυχεν ὄντα. (32) Πλάτων δὲ καὶ οἱ Πυθαγό- petor μαχρὰν τὴν ἀπόστασιν ἐπιμιμεῖσθαί γε θέλειν ἅπαντα’ xaitor χαθάπερ ἀντίθεσίν τινα ποιοῦσι τῆς ἀορίστου δυάδος καὶ τοῦ ἑνός" ἐν ἧ καὶ τὸ ἄπειρον χαὶ τὸ ἄταχτον χαὶ πᾶσα ὡς εἰπεῖν ἀμορφία “καθ᾽ αὑτήν. “Ὅλως δὲ οὐγ οἷόν τε ἄνευ ταύτης τὴν τοῦ ὅλου φύσιν, ἀλλ᾽ οἷον ἰσομοιρεῖν ἣ καὶ ὑπερέχειν τὰς ἑτέρας ἣ καὶ τὰς ἀρχὰς ἐναντίας. Διὸ χαὶ οὐδὲ τὸν θεὸν, ὅσοι τῷ θεῷ τὴν αἰτίαν ἀνάπτουσι, δύνασθαι πάντ᾽ εἰς τὸ ἄριστον ἄγειν, ἀλλ᾽ εἴπερ ἐφ᾽ ὅσον ἐνδέχεται: τάχα δ᾽ οὐδ᾽ ἂν προέλοιτ᾽ εἶπερ ἀναιρεῖσθαι συμδήσεται τὴν ὅλην οὐσίαν ἐξ ἐναντίων γε καὶ ἐν ἐναντίοις οὖσαν. THEOPHRASTI FRAGMENTUM XII. δ mamma, feminis emisso seminis , siquidem nihil confe. runt, atque quibusdam barba vel omnino capillorum proventus in quibusdam locis, nec non cornua pregraa- dia ut in cervis, ac in nonnullis ita ut impedimento sist et inotu et quod juxta suspensi oculos obumbrent. Qua- dam etiam vi aut contra naturam fiunt, uti ardea coit εἰ hemerobium vivit. Hujusmodi enim haud panca inve niuntur. (30) Atque quod gravissimum videtur, educa tiones et generationes animalium : hec enim noa propter finem aliquem, sed accidentalia et propter aliam necessi- tatem, alioquin, si quam ob causam essent semper δὲ eundem modum pariterque fieri oporteret. Deinde ia plantis et magis etiam in inanimatis definita natura pre- ditis , qualia et forma et specie et viribus esse videnter, queesiveris propter quem finem hesc sint. Id ipsum esim dubitationem movet, quod rationem non habent, idque in aliis * prioribus et dignitate potioribus. Unde probabili- ter videtur dictum, ea fieri spontanea atque universi sircuitione formas quasdam et differentias inter se acci- pere. (31) Si vero non hoc propter finem aliquem e! δὲ optimum sumendi sunt termini quidam et non în oteni- bus simpliciter statuendum est. Nam et ialia dubitatio- nem aliquam habent et simpliciter dicta et in singulis Simpliciter quidem sic, naturam in omnibus appetere optimum, atque in quibus fieri potest participia ea facere aternitatis et legis. Idemque in animalibus fieri vide mus : ubi enim locus est meliori, ibi natura nusquam omittit, ut arteriam ante gulam posuit, quoniam dignitate presstat, et in medio cavo cordis sanguinem optime tem- peratum, quia medium est dignissimum. (32) Eodem modo ea etiam, que ornatus causa adeunt..... sed fllud deciarat, quia numerosum est id quod non obtemperst bonumque non recipit, imo longe plus est. Nam animati copia est parva, immensa autem inanimati. Ac inler ipsa animata perexiguum. Ac melius est esse. In wi versum rarum est et in paucis bonum, maxima vero copia mali ..... qui de universa substantia loquuntur, ut Spt@ sippus dignum et nobile ait esse rarum, id quod ἃ media regione situm sit; cetera vero in utroque latere estrema. Que igitur sunt bona sunt. (33) Pilato autem et Pythagorai longo intervallo omnia velle imitari (di cunt) : tamen quasi contraria sibi ponunt unum et nume rum binarium 8. dualem indefinitum, sic ut ei contrapo- sitioni insit et infinitum et inordinatum et omnis υἱ it dicam informitas per se. Omnino naturam universi sine ea esse non posse, sed tanquam aequas partes habere, δαὶ etiam alterum superare aut principia esse contraria. 0è eamque causam ne deum quidem, si ad eum causa refer- tur, valere tantum ut omnia ad optimum ducat, sed si faciat, facere tantum quatenus fieri possit. Forsan 85: tem nec voluerit, si consequatur omnem substantia FRAGMENTA XII — XVI. 7 (24) Φαίνεται δὲ χαὶ ἐν τοῖς πρώτοις ἐπιθεωρούμενα πολλὰ χαὶ ὡς ἔτυχεν οἷον τὰ περὶ τὰς τῆς γῆς λεχ- θέντα μεταθολάς: οὔτε γὰρ τὸ βέλτιον οὔτε τό τινος χάριν ἀλλ᾽ εἴπερ ἀνάγχη τινὶ χαταχολουθεῖν: πολλὰ δ δὲ χαὶ ἐν τῷ ἀέρι τοιαῦτα χαὶ ἐν ἄλλοι, Μάλιστα δ᾽ ἂν δόξειεν ἔχειν τὴν τάξιν τῶν μὲν αἰσθητῶν τὰ οὐράνια, τῶν δ᾽ ἄλλων εἰ μὴ ἄρα χαὶ πρότερα τούτιων τὰ μαθηματιχά- εἰ γὰρ χαὶ μὴ πᾶν ἀλλ᾽ ἐν τούτοις πλέον τὸ τεταγμένον πλὴν εἴ τις τοιαύτας λαμθανοι 10 τὰς μορφὰς οἵας Δημόχριτος ὑποτίθεται τῶν ἀτόμων. ᾿Αλλὰ δὴ τούτων μὲν πέρι ὄχεπτέον. Ὃ δ᾽ ἐξ ἀρχῆς ἐλέχθη πειρατέον τινὰ λαμθάνειν ὅρον χαὶ ἐν τῇ que σει χαὶ ἐν τῇ τοῦ σύμπαντος οὐσία χαὶ τοῦ Évexa του xal τῆς εἰς τὸ βέλτιον ὁρμῆς. Αὕτη γὰρ ἀρχὴ τῆς 15 τοῦ σύμπαντος θεωρίας, ἐν τίσι τὰ ὄντα χαὶ πῶς ἔχει πρὸς ἄλληλα. —ip Gb Fr. XII. Θιόφραστος δὲ τὴν αἴσθησιν ἀρχὴν εἶναι πίστεώς φησιν ἀπὸ γὰρ ταύτης αἵ ἀρχαὶ πρὸς τὸ λόγον τὸν ἐν ἡμῖν xal τὴν διάνοιαν ἐχτείνονται. ( Clem. Alex. 0 .Strom. 1, p. 301 ed. Sylb.) Fr. XIV. ‘O δὲ ᾿Ερέσιος ἐχεῖνος Θεόφραστος ὁ ᾿Αριστοτέλους Ὑνώριμος πὴ μὲν οὐρανὸν πὴ δὲ πνεῦμα τὸν θεὸν ὗπο- νοεῖ. (Clem. Alex. Protrept. p. 44.) Fr. XV. Θ. ἐν τοῖς ἑαυτοῦ Τοπιχοῖς τάδε γέγραφεν... e “En δὲ ἐναντίαι τῶν ἐναντίων αἵ ἀρχαὶ, δῆλον ὅτι οὐδὲ ἐν ἑνὶ γένει ταῦτα, χαθάπερ οὐδὲ τὸ ἀγαθὸν καὶ καχὸν χαὶ χίνησις χαὶ στάσις. Εἴη δ᾽ ἂν χαὶ ὑπερο- ᾿χὴ καὶ ἔλλειψις ἐναντία γε χαὶ ἀρχαὶ, καὶ εἶδος καὶ στέρησις. (Simpl. in Arist. Categ. f. το5.) Fr. XVI. 9 ἐἐν τρίτῳ τῶν Φυσιχῶν ἣ περὶ οὐρανοῦ τὰ γι- νόμενα διαιρεῖ οὕτως" ἢ γὰρ ὑπὸ ὁμοίου γίνεται ὡς ἄνθρωπος ὑπὸ ἀνθρώπου χαὶ θερμὸν Ord θερμοῦ, ἣ ὑπὸ ἐναντίου ὡς δρῶμεν τοὺς χεραυνοὺς xal τὰς ἀσ- rparac: ὑπὸ γὰρ ψυχρότητος ἧ τούτου τοῦ πυρὸς m ἐν τῷ ἀέρι γένεσις ἀθροίζοντος εἰς ἕν τὸ ἐν αὐτοῖς ϑερμὸν ἐχπυροῦντος. ἢ τρίτον ὑπὸ ἐντελεχείᾳ ὅλως ὄντος ὡς χαὶ ὃ μώλωψ᾽ ὑπὸ γὰρ ἐντελεχείᾳ οὔσης τῆς μάστιγος γίνεται, οὔτε δὲ ὁμοίας ἔτι οὔτε ἐναντίας τῷ Ὑινομένῳ᾽ χαὶ τὰ ὑπὸ τοῦ ἡλίου δέ φησι γινόμενα ὁ πὸ Ὁ ἐντελεχείας γίνεται" χαὶ γὰρ αὐτὸς οὔτε ὅμοιος οὔτε THEOPHRASTUS. 417 tolli, quoniam hwc e contrariis et in contrariis sit. (34) In primis quoque multa cognoscuntur insuper et ut fors tulit, ut ea que de terre mutationibus dicta sunt : neque enim quid sit melius queritur, neque propter quem fi- nem fiant sed si consequi aliquid est necesse. Ejusmodi etiam multa in aere et alicubi sunt. Maxime autem ordine frui inter res sensu perceptibiles videntur c@les- tes, e ceteris autem, nisi forte his etiam prius, mathe- matica. Etenim si non omnia, certe major pars in his ordine definitum est. Nisi forte tales sumseris figuras, quales atomorum esse Democritus supponit. Sed de his spectandum erit. Quod autem initio diximus, opera danda est ut definitionem ac terminum nanciscamur et in natura Εἴ in universi substantia , tum finis propter quem sunt, tum impetus ad bonum inclinantis. Hoc enim est principium cognitionis universi, in quibus entia sint et quomodo inter se habeant. ——>@- - Fr. XIII. Theophrastus sensum initium esse ait fidei : ab hoc enim principia tendunt ad rationem que nobis inest et cogitationem. (Clem. Alex. Strom. I, ἢ. 301 ed. Sylb.) Fr. XIV. Theophrastus ille Eresius , Aristotelis amicus, quodam- modo ccelum, quodammodo spiritum esse deum putat. (Idem, Protrept. p. 44.) Fr. XV. Th. in Topicis suis hac habet scripta... «Cum autem principia contrariorum contraria sint, haec non in eodem genere esse perspicuum est, ut neque bonum et malum, motus et status. Atque abundantia etiam et defectus contraria et principia esse videntur, ac forma et priva- tio. » (Simplic. in Aristot. Categ. p. 105, Bekk. 79, 15.) Fr. XVI. Th. in libro tertio Physicorum vel de Ccelo ea qua fiunt ita distinguit. Aut enim a simili prodeunt, ut homo ab homine, et calidum a calido; aut a contrario, ut ful- mina ac fulgura videmus : hujusmodi enim ignis gene- ratio in aere fit frigore, condensantis in unum locum ca- lorem ejus et incendentis ; aut tertio ab.e0 quod actuest, ut vibex, qui a verbere actu moto fit, qui ei quod fit ne- que simile neque contrarius est. Atque hoc modo, ait, etiam ea qua sole fiunt, codem actu moto et operante 97 so mm 25 30 w un 40 418 ἐναντίος τοῖς γινομένοις. ( Simpl. in Arist. Phys. f, 187.) Fr. XVII. Θ. ἐν ἀρχῇ τῶν αὐτοῦ Φυσιχῶν xal ταύτην ( τὴν πρότασιν) ἀπέδειξε λέγων τὸ μέντοι τῶν φυσιχῶν ἀρχὰς εἶναι δῆλον Ex τοῦ τὰ μὲν φυσικὰ σώματα σύν- θετα εἶναι, πᾶν δὲ σύνθετον ἀρχὰς ἔχειν τὰ ἐξ ὧν σύγχειται' ἅπαν γὰρ τὸ φύσει 7) σῶμά ἐστιν ἢ ἔχει γε σῶμα ἄμφω δὲ σύνθετα. (Simpl. in Arist. Phys. 4. 1°.) Fs. XVIII. “Ὅλως δὲ ὡς χοινῶς εἰπεῖν ἀπὸ τῶν αἰσθήσεων χαὶ τῶν αἰσθητῶν τῶν περὶ τῶν φυσιχῶν ἀρχῶν ἀλήθειαν ἀνιχνευτέον χαὶ (βεοφράστῳ πειθομένοις ὃς περὶ τούτου ζητῶν ἐν πρώτῳ τῶν Φυσιχῶν τάδε γέγραφε" ᾿Επεὶ δὲ οὐχ ἄνευ μὲν χινήσεως οὐδὲ περὶ ἑνὸς λεχτέον᾽ πάντα γὰρ ἐν [τῇ ] κινήσει τὰ τῆς φύσεως" ἄνευ δὲ ἀλλοιω- τιχῆς χαὶ παθητιχῇς οὐχ ὑπὲρ τῶν περὶ τὸ μέσον, εἰς ταῦτα τε xal περὶ τούτων λέγοντας οὐχ οἷόν τε χατα- λιπεῖν τὴν αἴσθησιν ἀλλ᾽ ἀπὸ ταύτης ἀρχομένους πειρᾶσθαι χρὴ θεωρεῖν ἢ τὰ φαινόμενα λαμόάνοντας χαθ᾽ ἑαυτὰ ἢ ἀπὸ τούτων εἴ τινες ἄρα χυριώτεραι χαὶ πρότεραι τούτων ἀρχαί: καὶ χάλλιον οἶμαι τοιοῦτόν τινα τρόπον τὴν ἀπὸ τῶν ἡμῖν γνωριμωτέρων ἐπὶ τὰς ἀρχὰς ἐπίδασιν γίνεεθαι. ( Simpl. in Arist. Phys. 5°.) : Fn. XIX. O. ἐν τῷ πρώτῳ τῶν ἑαυτοῦ Φυσιχῶν xat χαθ᾽ ἕκαστον γένος τῶν χατηγοριῶν τὴν χίνησιν θεωρεῖ- σθαί φησι γράφων οὕτως" περὶ δὲ χινήσεως τὸν μὲν καθόλου χαὶ χοινὸν λόγον οὐ χαλεπὸν ἀποδοῦναι χαὶ εἰπεῖν, ὡς ἐνέργειά τίς ἐστιν ἀτελὴς τοῦ δυνάμει ὄν- τὸς ἦ τοιοῦτον καθ᾽ ἕχαστον γένος τῶν χατηγοριῶν... διὸ χαὶ προελθὼν ὀλίγον ὃ ©. ζητεῖν δεῖν φησὶ περὶ τῶν χινήσεων, εἰ αἱ μὲν χινήσεις εἰσὶν αἱ δὲ ὥσπερ ἐνέργειαί τινες. ( Simpl. in Arist. Phys. f. 201.) Fr. XX. Ἔν τῷ δευτέρῳ τῶν περὶ Κινήσδως" olxetozepov δὲ ὅπερ καὶ λέγομεν καὶ ἔστιν, ἐνέργειαν τοῦ δυνάμει χινη- τοῦ ἧ κινητὸν χατὰ γένος ἕκαστον τῶν κατηγοριῶν, οἷον οὐσίας, ποσοῦ, ποιοῦ, φορητοῦ, τῶν ἄλλων’ οὕτω γὰρ ἀλ- λοίωσις, αὔξησις, φορὰ, γένεσις καὶ αἱ ἐναντίαι ταύταις. Ἔν τῷ τρίτῳ δὲ, οἶμαι, σαφέστερον ταῦτα γέγραφεν᾽ ἐν μὲν τῷ ἀφορισμῷ τῆς χινήσεως τοσαῦτα φαυὲν αὐτῆς εἴδη ὅσαιχατηγορίαι" τὰν γὰρ τοῦ δυνάμει ὄντος È τοιοῦ- τον ἐντελέχειαν χίνησιν. Καὶ τοῦτο δὲ ἐν τῷ αὐτῷ βι- THEOPHRASTI fiunt : is enim existentibus neque similis neque contrariv est. (Simpl. in Arist. Phys. p 187.) Fr. XVII. Th. in initio Physicorum suorum hanc quogue pro- positionem fecit : Naturalium rerum esse principia ex eo manifestum est, quod corpora naturalia sunt compo- sita, omne compositum autem principia habet ca e quibus est compositum. @mne enim quod natura est aut est corpus aut babet corpus : ambo vero composita. (Ibid. p. 1", Bk. 324, 23.) Fr. XVIII. Omnino vero a sensibus et sensibilibus ereuntibus ve- ritas de naturalibus principiis investiganda est, The phrasto quoque auctore, qui hac de re querens in primo Physicorum hac scripsit : Quoniam vero absque motu ne de uno quidem dicendum est, —omnia que nature «sunt sunt in motu, — absque eo autem qui mutationes et affectus continet non de iis qui in medio sunt spatio : si de his verba facienda sunt fieri nequit ut omittatur sensus sed ab hoc incipientibus cognoscendi via ineunda est, aut phaenomenis ipsis sumtis, aut si que sunt magis propria et superiora illis principia. Atque boc fere modo accessum ab iis quee nobis sunt notiora ad prin cipia pulcherrime fieri puto. (Ibid. p. 5.) Fr. XIX. Th. in primo Physicorum suorum et in singulis co- fegoriarum generibus motum spectari dicit his ver- bis : De motu notionem universalem ac communem pro- ponere et explicare non difficile est : esse scilicet actum imperfectum ejus quod potentia est, quatenus tale est, in quoque genere categoriarum, idcoque paullo sor TÀ. ait querendum esse de motibus, utrum pars sint motus. pars tanquam actus quidam. (Ibid. p. 230.) FR. XX. In secundo librorum de Molu : magis accommodate sic, ut et praedicamus et revera est, actum ejus quod po- tentia mobile est quatenus mobile est in quoque genere categoriarum, ut substantia, quanti, qualis et cetera rum : ita enim prodeunt mutatio, incrementum, locomo tio, generatio et harum contraria. /n ferlio vero, 0pi- nor, magis evidenter sic scripsit : In definitione mots tot ejus species esse asserimus, quot categoria, motam enim esse actum ejus quod potentia est, quatenus tale FRAGMENTA XVII — XXIV. Chip φησί: Τοῦ δὲ πρός τι χίνησις τοῦ μὲν χατὰ λόγον οὐχ ἔστι, τοῦ δὲ χατὰ δύναμιν ἔστιν ἣ γὰρ ἐνέργεια χίνησίς τε χαὶ χαθ᾽ αὗτό. (Simpl. in Arist. Phys. [. 94.) Fa. XXI. Θ. ἐν τοῖς Φυσιχοῖς ἀπορεῖ πρὸς τὸν ἀποδοθέντα τοῦ τόπου λόγον ὑπὸ τοῦ Ἀριστοτέλους τοιαῦτα, ὅτι τὸ σῶμα ἔσται ἐν ἐπιφανεία, ὅτι χινούμενος ἔσται ὃ τόπος, ὅτι οὐ πᾶν abiua ἐν τόπῳ, οὐδὲ γὰρ ἢ ἀπλα- vic, ὅτι ἐὰν συναχθῶσιν αἵ σφαῖραι, καὶ ὅλος ὃ οὐρα- νὸς οὐχ ἔσται ἐν τόπῳ, ὅτι τὰ ἐν τόπῳ ὄντα μηδὲν αὐτὰ μεταχινηθέντα, ἐὰν ἀφαιρεθῇ τὰ περιέχοντα αὐτὰ, οὐκέτι ἔσται ἐν τόπῳ. (Simpl. in Arist. Phys. f. 1η1.} Fa. XXII. Kai Θ. dv τοῖς Φυσιχοῖς φαίνεται τὴν ἐννοίαν ταύ- τὴν ἐσχηχὼς περὶ τοῦ τόπου ἐν οἷς φησὶν ὡς ἐν ἀπο- pia προάγων τὸν λόγον μήποτε οὐχ ἔστι χαθ᾽ αὑτὴν οὐσία τις ὁ τόπος ἀλλὰ τῇ τάξει χαὶ θέσει τῶν σωμά- τῶν λέγεται χατὰ τὰς φύσεις χαὶ δυνάμεις" διοίως δ᾽ ἐπὶ ζώων χαὶ φυτῶν χαὶ ὅλως τῶν ἀνομοιομερῶν, εἶτε ἐμψύχων εἴτε ἀψύχων, ἔμμορφον δὲ τὴν φύσιν ἐχόντων" χαὶ γὰρ τούτων τάξις τις χαὶ θέσις τῶν μερῶν ἐστὶ πρὸς τὴν ὅλην οὐσίαν. Διὸ χαὶ ἕχαστον ἐν αὖὗ- τοῦ χώρᾳ λέγεται τῷ ἔχειν τὴν οἰχείαν τάξιν" ἐπεὶ χαὶ τῶν τοῦ σώματος μερῶν ἔχαστον ἐπιποθήσειεν ἂν καὶ ἀπαιτήσειε τὴν ἑαυτοῦ χώραν καὶ θέσιν, ( Simpl. in Arist. f. τή9 ἢ.) Fr. XXII®, Ἰστέον δὲ ὅτι xa Θ. xa Εὔδημος ἐν τοῖς περὶ τόπου ἀξιώμασι χαὶ τὸ ἀκίνητον εἶναι τὸν τόπτν προ- λαμθάνουσι. (Simpl. in Arist. Phys. p.374> Bk.) Fa. XXIII. Ἔν τῷ τεσσαρεσχαιδεχάτῳ τῶν Φυσιχῶν οὕτως . περὶ τῆς χινήσεως" Τὸν υὲν χοινὸν χαὶ χαθόλου λόγον οὐ χαλεπὸν ἀποδοῦναι καὶ εἰπεῖν ὡς ἐνίργειά τίς ἐσ- τιν ἀτελὴς τοῦ δυνάμει ὄντος, ἧ τοιοῦτον χαθ᾽ ἕχαστον γένος τῶν χατηγοριῶν, ὃ καὶ διὰ τῆς αἰσθήσεως σγεδὸν φαίνεται. ( Simpl. in Arist. Categ. 110.) Fr. XXIV. "Em δὲ δεῖ πείθεσθαι Θεοφράστῳ" τούτῳ μὲν γὰρ δοχεῖ μὴ χωρίζεσθαι τὴν χίνησιν τῆς ἐνεργείας, da δὲ τὴν μὲν χίνησιν καὶ ἐνέργειαν ὡς ἂν ἐν αὐτῇ περιε- χομένην, οὐχέτι μέντοι χαὶ τὴν ἐνέργειαν χίνησιν' 0 τὴν γὰρ ἔχάστου οὐσίαν καὶ τὸ οἰχεῖον εἶδος ἐνέργειαν 419 est. Afque hoc etiam affert in eodem libro : Ejus quod in relatione est secundum notionem non est motus, sed est ejus quod in relatione est secundum potentiam ; actus enim et motus est et per se. (Ibid. p. 94.) FR. XXI. Th. in Physicis contra notionem « loci» ab Aristotele positam hac fere, que dubitationem faciant, affert : Corpus erit in superficie ; locus erit in motu; non omne corpus in loco erit, neque enim spleera immobilis; si spheerse congregentur, nec universum coelum erit in loco ; ea que in loco sunt, tametsi ipsa nullo modo trans- ferantur, si ea que circumcirca sunt amoveantur, non erunt amplius in loco. (Ibid. p. 141. Bk. p. 379°, 35.) Fr. XXIII. Th. in Physicis hanc habuisse sententiam videlur de loco, ut ex iis que tanquam dubitalione longius 61. posita ait, patet : Nullo est modo per se locus subitantia aliqua, sed appellatur ab ordine et positione corporum secundum earum naturam et facultates. Pariter in ani- malibus et plantis et omnibus dissimilaribus, sive animata sive inanimata sunt, sed naturam effiguratam habentibus. Nam et in his ordo et positio quaedam partium certa est ratione totius substantis. Ideoque quodvis suo loco esse | dicitur eo quod proprium habet ordinem. Etenim unaquee- | que corporis pars appetere videtur et poscere suum lo- cum situmque. (Ibid. p. 149. ) Fa. XXI. Scire oportet et Theophrastum et Eudemum in placitis suis de loco prescipere locum esse immobilem. Fr. XXIII. In decimo quarto libro Physicorum sic de motu loquitur : Notionem communem et universalem propo- nere et definire non difficile est, quod actus quidam est imperfectus ejus quod potentia est, qua tale est in quoque genere categoriarum, quod etiam sensuum perceptione patere videtur. ( Simpl. in Arist. Categ. p. 110.) Fr. XXIV. Porro credendum Theophrasto : is cnim motum non sejungi censet ab actu : motum enim esse actum etiam, tanquam hoc contentum, contra actum non esse necessa. rio motum. Cujusque enim substantiam et propriam formam csse actum ejus, qui tamen non motus esse ἀδ- ne τ 15 25 30 35 40 420 εἶναι ἑχάστου, μὴ οὖσαν ταύτην χίνησιν. Καὶ γὰρ ἣ τελειότης χαὶ ἐν τοῖς νυητοῖς χαὶ φύσει ἀχινή- 3 , LI LI - ΡῚ τοις εἶναι où χεχώλυται. Εἰσὶ δὲ xal ἐν τοῖς αἰσθη- τοῖς πολλαὶ τοιαῦται, οἷον οἱ χατὰ τὸ σχῆμα τοῦ ἀν- δριάντος" ἕστηχε δὲ τὸ σχῆμα κατὰ τὴν αὐτὴν τε- λειότητα. (Simpl. in Arist. Categ. 77°.) Fr. XXV. Kat γὰρ ὃ Θ. ἐν τῷ πρώτῳ τῶν περὶ Κινήσεως θαυμαστὰ, φησὶ, φαίνεται χατ᾽ αὐτὴν ὄντα τὴν φύσιν τῆς χινήσεως, οἷον εἰ μὴ ἔστιν αὐτῆς ἀρχὴ, πέρας δὲ ἔστι. Πῶς δὲ τὸ μὲν πέρας ἀδιαίρετον ἐλαμόάνομεν, τὴν δὲ ἀρχὴν ἐπ᾽ ἄπειρον διαιρετήν. Δυνατὸν γὰρ τοῖς αὐτοῖς χρώμενον λόγοις χαὶ τὸ πέρας τοῦ συνε- χοῦς ἐπ᾽ ἄπειρον διαιρετὸν λαθεῖν καὶ τὴν ἀρχὴν ᾿ἀδιαίρετον" ἔοιχεν οὖν χαὶ τὸ πέρας διττὸν εἶναι χαὶ ἣ ἀρχὴ διττὴ τῆς τε χινήσεως χαὶ τοῦ χρόνου χαὶ παντὸς συνεχοῦς, τὸ μὲν ὡς τὸ πρῶτον ἢ τὸ ἔσχατον μέρος τοῦ συνεχοῦς, τὸ δὲ ὡς ἀρχὴ χαὶ πέρας, τὰ μηκέτι μέρη μηδὲ duota τῷ ὅλῳ. (Simpl. in Arist. Phys. 230.) Fr. XXVI. Θαυμαστὸν τοίνυν, χαθάπερ φησὶν ὃ Θ., καὶ λίαν παρὰ τὰς ἐννοίας, εἰ μὴ ἔστιν ἀρχὴ τῆς χινήσεως, πέρας δὲ ἔστιν, χαὶ ὅλως εἰ μὴ ἄμφω πεπερασμένα, ἀλλὰ τέλος μέν ἐστι τοῦ βαδίζειν, ἀρχὴ δὲ où, καὶ τέλος μὲν τοῦ πλεῖν, dpyd δὲ οὐχ ἔστιν, χαὶ ἡνίκα μὲν ἐπαύσατο τοῦ τρέχειν ὃ ἵππος ἔστιν εἰπεῖν, Ἁνίχα δὲ ἤρξατο οὐχ ἔστιν. Ἦ οὐ τοῦτό φησιν ὡς οὐχ ἔστιν ἀργὴ τῆς χινήσεως, ἀλλ᾽ ὡς εὖχ ἔστιν αὐτὴν λαθεῖν; ( Themist. in Arist. Phys. p. 411 Bk. ) Fr. XXVI. Καὶ è Θ. δὲ ἐν τῷ α΄ περὶ Κινήσεως τὰ αὐτὰ ταῦτα περὶ τούτων δοξάζων φαίνεται. Λέγει δὲ οὕ-- τως" « Ὑπὲρ δὲ τοῦ χινεῖσθαι τὸ χινούμενον χαὶ χεχι- νῆσθαι τὸ χεχινημένον δεῖν ἄρα γε ἐνδέχεται λέγειν ὃ χαὶ ἐπὶ τῶν σωμάτων κατὰ τὴν ἀλλοίωσιν, ὡς οὐχ “ΔΝ - Δ 2. 7 2 , Η ἀεὶ τὸ ἥμισυ πρῶτον, ἀλλ᾽ ἐνίοτε ἀθρόον γε. » (Simpl. in Arist. Phys. f. 23.) Fr. XXVI Οἱ περὶ τὸν ᾿Αριστοτέλη χαὶ Θεόφραστον xal ὅλως οἱ ΠΙΕεριπατητιχοὶ διττῆς οὔσης χατὰ τὸ ἀνωτάτω τῆς τῶν πραγωΐτων φύσεως, ἐπεὶ τὰ μὲν χαθῶς προ- εἶπον αἰσθητά ἐστι, τὰ δὲ νοητὰ, διττὸν χαὶ αὐτοὶ τὸ χριτήριον ἀπολείπουσιν. αἴσθησιν μὲν τῶν αἰσθητῶν, νόησιν di τῶν νοητῶν, χοινὸν δὲ ἀμφοτέρων, ὡς ἔλε- γεν ὃ Θ.., τὸ ἐναργές. (Sext. Emp. ἃ. M. 7, 217, p. 414 ed. Fabr. 1718.) THEOPHRASTI beat. Nihil enim obstat quominus perfectio et in intelli- gibilibus naturaque immobilibus insit : atque in sensibili- bus plures ejusmodi sunt, ut is quo statuze figura prodit Figura autem secundum eandem perfectionem constitit. (Ibid. p. 77 >. Bk. p. 78, 2.) Fr. XXV. Etenim Th.in primo librorum de Motu, Mira, inquif, apparent in natura motus, ut illud est, quod ejus non est initium, at est finis. Quomodo autem finem indivisibilen posuimus, initium vero in infinitum divisibile; nam eis- dem rationibus usi possumus etiam continui finem in is- finitum divisibile ponere et initium indivisibile. Videtar ergo et finis esse duplex et initium duplex et motous et temporis et omnis continui, unum ut prima aut ultima pars continui, alterum ut initium et finis, que quidem non partes totius sunt neque ei similia. (Simpl. in Aris- tot. Phys. p. 230. Bekk. p. 410", 44.) Fr. XXVI. Mirum ergo, ut ait Th., et conceptui mentis adversum, si motus non habet initium, finem vero habet, ac omnino si non ambo finibus inclusa , sed finis quidem est eundi, ‘non autem initium, atque finis navigandi, initium noa est, et quando currere equus desierit dici potest, quando autem creperit non potest. An hoc non affirmat, ini- tium non esse motus, sed id tantum non passe prebendi? ( Themist. in Arist. Phys. ap. Bekk. Arist. IV, ρ. 411 ἃ ὁ--- 12.) Ἐκ. ΧΧΥΙΡ. Atque Th. in libro primo de Motu hanc eandem senten- : « De eo quod id quod movetur moveri necesse est aeque id quod motum tiam est amplexus. Dicit autem heec est motum, idem dici potest quod de mutatione corpo- rum, non semper dimidio primum sed interdum toto contingere. » FR. XXVII. Aristoteles et Theophrastus et omnino peripatetici, cum summa rerum natura sit duplex, quoniam ut antea disi aut sensibiles sunt aut intelligibiles, et ipsi duplex arga- mentum relinquunt, sensum sensibilium, cogitationem intelligibilium, commune vero utrorumque, ut Theophras- tus ait, evidens. (Sext. Empir. adv. Math. VI, 21. p. 415 ed. Fabr. 1718.) FRAGMENTA XXV— XXX. Fa. XXVIII. Kai Θ. μέντοι dv τῷ περὶ τῶν φυσιχῶν δοξῶν χατὰ Πλαάτωνά φησι γεννητὸν τὸν χόσμον χαὶ οὕτω ποιεῖται τὰς ἐνστάσεις, παρεωφαίνει δὲ ὅτι ἴσως σα- φηνείας χάριν γεννητὸν αὐτὸν ὑποτίθεται. ("Taurus ap. Joannem adv. Proclum VI, 8 et 27.) Fr. XXIX. Ὁ δὲ @. εἰπὼν ὅτι τάχ᾽ ἂν γεννητὸν λέγοι capn- νείας χάριν ὡς χαὶ τοῖς διαγράμμασι παραχολουθοῦ-- μεν γινομένοις, φησὶ, πλὴν ἴσως fi γένεσις οὖχ ὁμοίως ἔχει xal ἐπὶ τῶν διαγραμμάτων. (Taurus I. 1. VI, 1 et 27.) Fr. XXX. Θ. μέντοι φησὶ τοὺς γένεσιν χαὶ φθορὰν τοῦ χόσ- μου χατηγοροῦντας ὑπὸ τεττάρων ἀπατηθῆναι τῶν μεγίστων, γῆς ἀνωμαλίας, θαλάττης ἀναχωρήσεως, ἑἐχάστου τῶν τοῦ ὅλου μερῶν διαλύσεως, χερσαίων φθορᾶς χατὰ γένη ζώων. Κατασχευαζειν δὲ τὸ μὲν πρῶτον οὕτως" εἰ μὴ γενέσεως ἀρχὴν ἔλαθεν ἣ γῆ. μέρος ὑπανεστὼς οὐδὲν ἂν ἐπ᾽ αὐτῆς ἑωρᾶτο" τθαμαλὰ δ᾽ ἤδη τὰ ὄρη πάντα ἐγεγένητο καὶ οἵ γεωλόφοι rave τες ἰσόπεδοι τῇ πεδιάδι" (2) τοσούτων γὰρ καθ᾽ ἕχαστον ἐνιαυτὸν ὅμόρων ἐξ ἀϊδίου φερομένων εἰχὸς ἦν τῶν διηρμένων πρὸς ὕψος τὰ μὲν χειμάρροις ἀπερρῆχθαι τὰ δ᾽ ὑπονοστήσαντα χεχαλάσθαι, πάντα δὲ διὰ πάν- τῶν ἤδη λελειάνθαι" νυνὶ δὲ συνεχεῖς ἀνωμαλίαι χαὶ παμπόλλων ὁρῶν αἵ πρὸς αἰθέριον ὕψος ὑπερδολαὶ μηνύματ᾽ ἐστὶ τοῦ τὴν γὴν μὴ ἀΐδιον εἶναι" πάλαι γὰρ ὡς ἔφην ἐν ἀπείρῳ χρόνῳ ταῖς ἐπομόρίαις ἀπὸ περάτων ἐπὶ πέρατα πᾶσα λεωφόρος ἐγεγένητο. Πέφυχε γὰρ ἣ ὕδατος φύσις χαὶ μάλιστα ἀπὸ ὑψηλο- τάτων χαταράττουσα τὰ μὲν ἐξωθεῖν τῇ βία τὰ δὲ τῷ συνεχεῖ τῶν ψεχάδων χολάπτουσα χοιλαίνειν ὑπεργά- ζεσθαί τε τὴν σχληρόγεων καὶ λιθωδεστάτην ὀρυχτή- ρῶν οὐχ ἔλαττον. (3) Καὶ μὴν ἥ γε θάλασσα, φασὶν, ἤδη μεμείωται, μάρτυρες δὲ αἵ νήσων εὐδοχιμώταται Ῥόδος τε χαὶ Δῆλος" αὗται γὰρ τὸ μὲν παλαιὸν ἦφα- νισμέναι χατὰ τῆς θαλάσσης ἐδεδύχεσαν ἐπιχλυζόμε- ναι, χρόνῳ δ᾽ ὕστερον ἐλαττουμένης ἠρέμα κατ᾽ ὀλίγον ἀνίσχουσαι διεφάνησαν ὡς αἱ περὶ αὐτῶν ἀνα- γραφεῖσαι μηνύουσιν ἱστορίαι" τὴν δὲ Δῆλον χαὶ ᾿ἈΑνάφην ὠνόμασαν δι’ ἀμφοτέρων ὀνομάτων πιστού- μένοι τὸ λεγόμενον, ἐπειδὴ ἀναφανεῖσα δήλη ἐγέ- veto ἀδηλουμένη χαὶ ἀφανὴς οὖσα τὸ πάλαι. Πρὸς δὲ τούτοις μεγάλων πελαγῶν μεγάλους χόλπους χαὶ βαθεῖς ἀναξηρανθέντας ἠπειρῶσθαι χαὶ γεγενῆσθαι τῆς παραχειμένης χώρας μοῖραν οὐ λυπρὰν σπειρομένους mal φυτευομένους" οἷς σημεῖα τῆς παλαιᾶς ἐναπολε- λεῖφθαι θαλχττώσεως ψηφῖδας τε χαὶ χόγχλας χαὶ ὅσα 421 Fr. XXVIII. Ac vero Th. in libro de placitis de natura auctore Pla- tone mundum ait esse generatum atque sic propositiones orditur, significat autem eum forsan perspicuitatis causa ut generatum supposuisse. ( Taurus apud Joannem adv. Proclum VI, 8 et 27. Usener Anal. Theophr. p. 38.) Fr. XXIX. Th. postquam dixit : « Forsan mundum generatum dicit perspicuitatis causa, uti et figurarum geometricarum or- tum persequimur, » addit : « nisi forte ortus mundi alio modo se habet quam ortus figurarum. » (Ibid. VI, 21 et 27. Usen. l. 1.) Fr. XXX. Th. dicit cos qui generationem et interitum de mundo preedicant a quatuor gravissimis rebus in errorem induc- tos fuisse, inaequabilitate terr®, recessu maris, dissalu- tione cujusque partis universi, interitu generum anima- lium terrestrium. Primum ergo sic demonstrare conari. Si terra non initium originis cepisset , uusquam in ea pars editior appareret. Omnia, que nunc montes sunt, jam humilia evasissent et colles omnes ad aquitatem planitiei redacti essent. Cum enim ab eterno tempore inde quot- annis tot imbres devecti essent, exspectandum erat earum partium terra, qua in altum dat» £uissent, partem tor- rentibus abruptam, partem collapsam remissamque laxari, omnia vero omnibus causis fricatione levigata esse : nunc vero continua seriez collium et plurimorum mon- tium fere ad atherem usque surgentium altitudines do- cumenta sunt terram non esse &ternam. Pridem enim ut dixi, immenso temporis spatio imbrium copiis a fronte ad calcem usque omnis ad vie publice «quabilitatem redacta esset. Nam ea est vis aqua, presertim cum ab editissimis locis delapsa solum corrodit et diffindit, parte violenter propellat et dejiciat, partem guttarum continuis excsionibus excavet atque vel durissimum maximeque lapidosum solum non minus quam lapicida conficiant. Et profecto mare, aiunt, jam imminutum est, testesque sunt insularum longe celeberrima Rhodus et Delus. Ha enim antiquitus sub mari recondite sub- mers:e erant fluctibus coopert®, postea vero mare paul- latim decrescente paullum emergentes apparuere ut fac- tum esse literarum monumentis traditum est. Delum autem etiam Anaphen nominaverunt, utroque hoc nomine fabula fidem facturi, siquidem emergens in conspectam venit cum olim obscura et invisibilis fuisset. Praterea magnorum marium magnos profondosque sinus exsicca- tos terr:e continenti junctos et ita partem regionis ‘ adja- centis factos esse haud contemnendam, utpote que 422 ὁμοιότροπα πρὸς αἰγιαλοὺς εἴωθεν ἀποδράττεσθαι .... (4) Εἰ δὲ μειοῦται ἣ θάλαττα, μειωθήσεται μὲν ἣ γῆ, μαχραῖς δ᾽ ἐνιαυτῶν περιόδοις χαὶ εἰσάπαν ἑχάτερον στοιχεῖον ἀναλωθήσεται, δαπανηθήσεται δὲ χαὶ ὃ σύμπας ἀὴρ ἐκ τοῦ χατ᾽ ὀλίγον ἐλαττούμενος, ἀπο- χριθήσεται δὲ τὰ πάντα εἰς μίαν οὐσίαν τὴν τοῦ πυ- ρός. (5) Πρὸς δὲ τὴν τοῦ τρίτου χεφαλαίου χατα- σχευήν χρήσονται λόγῳ τοιῷδε" φθείρεται πάντως ἐχεῖνο οὗ πάντα τὰ μέρη φθαρτά ἐστι" τοῦ δὲ χόσμου πάντα τὰ μέρη φθαρτά ἐστι φθαρτὸς ἄρα ὃ χόσμος ἐστίν... (a) Τὸν δὲ τέταρτον χαὶ λοιπὸν λόγον ἀχριδωτέον ὧδέ φασιν. Et ὁ χόσμος ἀΐδιος ἦν, ἦν ἂν καὶ τὰ ζῶα ἀΐδια χαὶ πολύ Ye μᾶλλον τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος, ὅσῳ καὶ τῶν ἄλλων ἄμεινον. ᾿Αλλὰ καὶ ὀψίγονον φανῆναι τοῖς βουλομένοις ἐρευνᾶν. τὰ φύσεως " εἰκὸς γὰρ μᾶλλον δὲ ἀναγκαῖον ἀνθρώποις συνυπάρξαι τὰς τέχνας ὡς ἂν ἰσήλικας οὐ μόνον ὅτι λογιχῇ φύσει τὸ ἐμμέθοδον οἰκεῖον ἀλλὰ καὶ ὅτι ζῆν ἄνευ τούτων οὐχ ἔνεστιν’ ἴδωμεν οὖν τοὺς ἑκάστων χρόνους ἀλογήσαντες - τῶν ἐπιτραγῳδουμένων θεοῖς μύθων "* εἰ μὴ ἀΐδιος ἄνθρωπος, οὐδ᾽ ἄλλο τι ζῶον, ὥστ᾽ οὐδ᾽ αἱ δεδεγμέ- ναι ταῦτα χῶραι, γῇ καὶ ὕδωρ χαὶ ἀήρ. EE ὧν τὸ φθαρτὸν εἶναι τὸν xocuov δῆλόν ἐστιν. (Philo de Xtern. mundi II, p. 501 ed. Mang.) Fr. XXXI. (᾿Δριστοτέλης) λέγει οὖν ὅτι ἢ σφαῖρα ἢ τὸ ἕν ἄστρον ἔχουσα τὸ πλανᾶσθαι λεγόμενον ἐν πολλαῖς LI “- 2 LA [4 σφαίραις ταῖς ἀνελιττούσαις χαλουμέναις, ἢ ὥς ὁ Θ. αὐτὰς χαλεῖ, ταῖς ἀνάστροις, ἐνδεδεμένη φέρεται. (Simpl. ad Arist. de (οο f. 120.) Fr. XXXII, Διὰ τοῦτο οὖν ἐν τρισὶν adtov ( τὸν ἥλιον) ἔλεγον φέρεσθαι σφαίραις, ἃς Θ. ἀνάστρους ἐχάλει ὡς μηδὲν ἐχούσας ἄστρον. (Simpl. ad Arist. de Ceelo f, 120. ) Fr. XXXIII. ELEvOpavne ἐχ νεφῶν πεπυοιμένων εἶναι τὸν ἅλιον n... ἣ ὡς Θ. ἐν τοῖς Φυσιχοῖς γέγραφεν, dx πυριδίων τῶν συναθροιζοιένων μὲν ἐχ τῆς ὑγρᾶς ἀναθυμιά- σεως, συναθροιζόντων δὲ τὸν ἥλιον. (Jo. Stoba. Ecl. 1, 25, 1.) Fr. XXXIV. Ἢ γὰρ uovocà μάλιστα Πλάτων τῇ ἀπὸ τοῦ προ- νοοῦντος αἰτίᾳ (ut ἕνα εἶναι τὸν χόσμον probaret) χατεγχρήσατο; φησὶν ὁ Θ. τοῦτό γε καλῶς αὐτῷ uao- τυρῶν. ( Proclus in Tima. p. 138 ed. Bas.) THEOPHRASTI segetes et arbusta ferat. Ejusmodi locis argumenta ve- teris inundationis incsse reliqua lapillos , conchas et que generis cjusdem ad oras ejici solent.... Si vero mare di- minuitur, terra quoque minuetur, longis vero seculoram eetatibus utrumque elementum et prorsus consumetur, absumetur quoque cunctus aer sensim sensimque diri- nutus, omnia vero-secernentur in unam ignis subetan- tiam. Tertium caput probaturi ita isti disputabost Perit profecto id cujus partes omnes perire debent : jan inundi partes omnes debent perire : ergo mundus perire debet. ....... Restat quod quarto loco dixerunt : id hoc modo commonstrandum esse censent. Si mundus esset seternus, animalia etiam essent eterna, multoque magis hominum genus quanto id nobilius est. At qui nature historiam perscrutari velint sero illud ortum esse invea- turos. Consentaneum enim aut potius necessarium est he- minibus una exslitisse artes, tanquam a-quales et cor- taneas, non solum quia quod artificio constat rafionali nature accommodatum est sed etiam quia sine illis vivere non potuissent. Videamus ergo singularum tempora, spre- tis omnibus istis de deorum ope decantatis fabulis * * si homo non est, geternus, neque aliud erit animal, igitur neque loca in quibus habitant, terra, aqua, aer. Ex hic perspicuum fit mundum esse mortalem. (Philo περὶ ἐγ- βαρσίας κόσμον Il, p. 510 sqg. ed. Mang. Usen. ]. l.} Fr. XXXI. ( Aristoteles ) igitur dicit, quod spheera, singulam rtel- lam, qua errare dicitur, tenens in multis spheris, que revolventes dicuntur, aut ut Theophrastus appelli, anastris i. e. stellis carentibus, illigata, movetur. ( Simpl. ad Arist. de Ccelo f. 120, p. 498 >, 7.) Fr. XXXII. Propterea igitur (solem ) in tribus moveri spheeris dice bant quas Theophrastus anastros i. e. stellis carentes appellabat, quoniam nullas stellas continerent. (ld. ibid Ρ. 498, 41.) FR. XXXIII. Xenophanes e nubibus incensis constare solem ... aut. ut Theopbrastus in Physicis scripsit, ex igniculis ex ht mida exbalatione congregatis solemque componentibui. (Jo. Stoba. Ecl. I, 25, 1. Usen. 1. 1. p. 41.) Fr. XXXIV. Aut solus aut potissimum Plato (ut mundum esst unum probaret ) abusus est ea causa que a providentia deducitur, abusus est, ait Th. (Proclus in Time. p. 138 © Bas. Usen. 1. Ì. p. 41.) FRAGMENTA XXXI- XL. Fa. XXXV. Ὁ δημιουργὸς ἤρχετο τῆς συστάσεως τοῦ χόσμου ἐχ πυρὸς χαὶ γῆς" δεῖ δὲ τὸ γενησόμενον σωματοειδὲς ἀντιτυπιχὸν εἶναι χαὶ δρατὸν ... Θ. φησιν᾽ εἶ τὸ bpa- τὸν καὶ τὸ ἁπτὸν ἐχ γῆς καὶ πυρός ἐστι. τὰ ἄστρα xai ὦ οὐρανὺς ἔσται ἐχ τούτων' οὖχ ἔστι δέ. Ταῦτα λέγει εἰσάγων τὸ πέμπτον σῶμα τὸ χυχλοφορητιχόν. ( l'au- rus I, 1. XIII, 15.) Fa. XXXVI. Hicetas Syracusius, ut ait 'T'heophrastus, coe- lum, solem, lunam, stellas, supera denique omnia stare censet, neque praeter terram rem ullam in mundo moveri : qua cum circum axem se summa celeritate convertat et torqueat, eadem .effici omnia, que si stante terra coelum movere- tur. (Cicero Luculli 59, 123. ) Fr. XXXVII. Οἱ μὲν τὴν τοῦ ὅλου χίνησιν xal περιφορὰν τὸν χρόνον φασὶν ὡς τὸν Πλάτωνα νομίζουσιν ὅ τε Eddn- μὸς χαὶ ὁ Θεόφραστος καὶ ὁ Ἀλέξανδρος. (Simpl. in Arist. Phys. 165.) Fr. XXXVIII. Πλάτων μὲν γὰρ τὸ ποσὸν τῆς χινήσεως εἰπὼν τὸν χρόνον ἀμώριστόν τι αὐτὸν ὑπέθετο τῆς χινήσεως, Θ. δὲ συμδεθυκός τι. (Simpl. in Arist. Categ. p. 79 b Bk.) Fr. XXXIX. Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν (φυσιολόγων ) ὑπόλειμμα M- γουσιν εἶναι τὴν θάλασσαν τῆς πρώτης ὑγρότητος" ὑγροῦ γὰρ ὄντος τοῦ περὶ τὴν γῆν τόπου τὰ πρῶτα τῆς δγρότητος ὑπὸ τοῦ ἡλίου ἐξατμίζεσθαι χαὶ γίνε- σθαι τὰ πνεύματά τε ἐξ αὐτῆς χαὶ τροπὰς ἡλίου τε καὶ σελήνης ... τὸ δέ τι αὐτῆς ὑπολειφθὲν ἐν τοῖς χοίλοις τόποις θάλατταν εἶναι" διὸ χαὶ ἐλάττω γίνε- σθαι ξηραινομένην ἑχάστοτε ὑπὸ τοῦ ἡλίου χαὶ τέλος ἔσεσθαί ποτε ξηράν. Ταύτης τῆς δόξης ἐγένοντο, ὡς ἱστορεῖ ὃ 0., Avatiuaviode τε χαὶ Διογένης. Διογέ- γῆς δὲ χαὶ τῆς ἁλμυρότητος ταύτην αἰτίαν λέγει, ὅτι ἀνάγοντος τοῦ ἡλίου τὸ γλυχὺ τὸ χαταλειπόμενον καὶ ὑπομένον ἁλμυρὸν εἶναι συμβαίνει. ( Alex. in Arist. Meteor. f. 91.) Fr. XL. Θαλῆς δὲ πρῶτος παραδέδοται τὴν περὶ φύσεως 433 Fn. ΧΧΧΥ. Opifex summus condere οορὶξ mundum ex igne εἰ terra ... Th. ait : si visibilia et tactilia terra ignique cons- tant, sidera et mundus illis constabunt : at non constant. Hec dicit corpus quintum quod motu orbiculari fertur in- ducturus. ( Taurus apud Joann. adv. Procl. XIII, 15. Usen. 1.1. p. 42.) Ψ Fr. XXXVI. Hicetas Syracusius, ut ait Theophrastus, corlum, sole, lunam, stellas, supera denique omnia stare censet neque preeter terram rem ulllam in mundo moveri : quae cum circum axem se summa celeritate convertat et torqueat, eadem effici omnia qua si stante terra corlum movere- tur. ( Cicero Luculli 59, 123.) Fr. XXXVII. Quidam universi motum et conversionem csse tempus asserunt, ut Platonem statuisse putant Eudemus, Theo- phrastus et Alexander. (Simpl. in Arist. Phys. f. 165 Bk.. p. 378., 7.) FR. XXXVIII. Plato, quum tempus esse motus quantitatem dicebat, id posuit a motu non separabile esse, sed Theophrastus accidens esse voluit. ( Simpl. in Arist. Categ. Bk. p. 19". 25. ) FR. XXXIX. Nonnulli ( physicorum ) residuum esse dicunît mase bit moris primordialis. ‘Cum enim regie terms ambian» humida esset, primas humoris partes vi salls în wpuress redactas esse ex eoque orlos cose vente ἐὲ qRsenno- nes solis et lunse ... particulasa auuma qjno au consevis. relictam esse camque esse mare. 864 greginnem πόνοι, quia paullatim a sole exsiocafne, dn ut tend alistuandi» futurum sit siccum. 4ienr smfenfiata Srmmarr. 40 Theophrastus tredif, sanimande αἱ Divyensa Diogenes etiam soleuginie Rame ponfrt comsam. cus: sell particulas dulces sus tialiaî.. partum rsihranme rina sario salsam ἐπε δασαδ im aristot wear © ὃς- Usen. 1.1 paz Fa. SL. Gra» Κρ Ἴων. wear τοῦτ na tire bist oriata 40 di 424 ἱστορίαν τοῖς “Ἕλλησιν ἐχφῆναι, πολλῶν μὲν χαὶ di- λων προγεγονότων, ὡς χαὶ Θεοφράστῳ δοχεῖ, αὐτὸς δὲ πολὺ διενεγχὼν ἐχείνων ὡς ἀποχρύψαι πάντας τοὺ πρὸ αὐτοῦ. ( Simpl. in Arist. Phys. 6.) Fr. XLI. Καὶ Διογένης δὲ ὁ Ἀπολλωνιάτης σχεδὸν νεώτα- τος γεγονὼς τῶν περὶ ταῦτα σχολασάντων τὰ μὲν πλεῖδτα συμπεφορημένως γέγραφε, τὰ μὲν χατὰ Ἀνα- ξαγόραν, τὰ δὲ χατὰ Λεύχιππον λέγων’ τὴν δὲ τοῦ παντὸς φύσιν ἀέρα χαὶ οὗτός φησιν ἄπειρον εἶναι χαὶ ἀΐδιον, ἐξ οὗ πυχνουμένου χαὶ μανουμένου καὶ μετα- βάλλοντος τοῖς πάθεσι τὴν τῶν ἄλλων γίνεσθαι μορ- φήν. Καὶ ταῦτα μὲν Θ. ἱστορεῖ περὶ τοῦ Διογένους. (Simpl. in Arist. Phys. 6.) Fr. XLII. Πρῶτος δ᾽ οὗτος ( Παρμενίδης) τὴν γὴν ἀπέφηνε σταιροξιδῇ καὶ ἐν μέσῳ κεῖσθαι" δύο τ᾽ εἶναι oto χεῖα, πῦρ καὶ γῆν, καὶ τὸ μὲν δημιουργοῦ τάξιν ἔχειν, τὴν δὲ ὕλης, — γένεσιν τ᾽ ἀνθρώπων ἐξ ἰλύος πρῶ-- τον γενέσθαι, ---- ταὐτὸν δ᾽ ὑπάρχειν τὸ θερμὸν χαὶ τὸ ψυχρὸν ἐξ ὧν τὰ πάντα συνεστάναι" χαὶ τὸν νοῦν χαὶ τὴν ψυχὴν ταὐτὸν εἶναι, χαθὰ μέμνηται χαὶ Θ. ἐν τοῖς Φυσιχοῖς πάντων σχεδὸν ἐχτιθέμενος τὰ δόγματα. (Diogen. Laert. 9, 22.) Fr. XLIII. Ὡς ὃ ᾿Αλέξανδρος ἱστορεῖ è μὲν Θ. οὕτως ἐκτί- θεται (Παρμενίδου δόξαν) ἐν τῷ πρώτῳ τῆς φυσικῆς Ἱστορίας᾽ τὸ παρὰ τὸ dv οὐχ ὃν, τὸ οὐχ ὃν οὐδὲν, ἣν ἄρα τὸ ὄν. (Simpl. in Avrist. Phys. f. 25.) Fr. XLIV. Περὶ Παρμενίδου χαὶ τῆς ὄόξης αὐτοῦ xai O. ἐν do TÀ o φ e , ld LA 43 τῷ πρώτῳ τῶν Φυσιχῶν οὕτως λέγει" 'Γουτῳ δ᾽ ἐπι- γενόμενος Παρυενίδης Πύρητος ὃ ᾿Ελεάτης,Φ--- λέγει δὲ xal ΞΞενοφψάνην. — ἐπ᾿ ἀμφοτέρας ἦλθε τὰς δδούς, Καὶ γὰρ ὡς ἀϊδιόν ἐστι τὸ πᾶν ἀποφαίνεται χαὶ γένε- σιν ἀποδιδόναι πειρᾶται τῶν ὄντων οὐχ ὁμοίως περὶ ἀμφοτέρων δοξάζων, ἀλλὰ χατ᾽ ἀλήθειαν μὲν ἕν τὸ πᾶν χαὶ ἀγέννητον χαὶ σφαιροειδὲς ὑπολαμόανων, χατὰ δόξαν δὲ τῶν πολλῶν εἰς τὸ γένεσιν ἀποδοῦναι τῶν φαινομένων δύο ποιῶν τὰς ἀρχὰς, πῦρ καὶ γῆν, » ve , ‘ne a τ τὰ ta τὸ μὲν ὡς ὕλην, τὸ δ᾽ ὡς αἴτιον χαὶ ποιοῦν. ( Alex. in Arist. Metaph. p. 536 Bk.) Fr. XLV. , ld Μίαν ὁὲ τὴν ἀργὴν ἤτοι ἕν τὸ dv χαὶ πᾶν χαὶ οὔτε πεπερασμένον οὔτε ἄπειρον οὔτε χινούμενον οὔτε THEOPHRASTI plicuisse, qui, quum Theophrasto etiam teste complurei alii ante eum fuissent, ipse tamen multo illis antecessit ut omnium nominibus officeret. (Simpl. in Arist. Phis. f. 0. Usen. p. 30.) FR. XLI. Diogenes Apolloniata, fere novissimus inter eos qui his de rebus commentati sunt, pleraque quidem ex alio- rum dictis congesta pronuntiavit, partim Anaxagoraa, partim Leucippum secutus. Universi autem naturam is quoque aerem esse eumque infinitum et seternum didt, eoque aut condensato aut djiducto extenuatoque et affes- tibus mutato formas ceterarum rerum existere. Hc de Diogene refert Theophrastus. (Simpl. in Ar. Phy, f. 6.) Fr. XLII. Hic (Parmenides) primus asseruit terram esse globo- sam et in medio mundo positam ; ac duo esse elementa, ignem et terram, quorum illud opificis, hoc materiei di- gnitatem habeat; homines principio e limo generatos fuisse ; cadem esse calidum et frigidum, 6 quibus omnia esse composita; mentem et animam esse idem; ut e Th. in Phbysicis refert, ubi omnium sententiz recensen- tur. (Divgen. Lacrt. 9, 22. Usen. p. 43. ) FR. XLIII. Ut Alexander tradit, Th. sic erplicat in primo Physica Historia libro (rationem Parmenideam) : Quod prater ens est, non est, quod non est nihil et, ens igitur unum. ( Simpl. in Ar. Phys. f. 25. Usen. p. 36.) Fr. XLIV. De Parmenide et cjus opinione Th. quoque in primo libro Physicorum ita refert >: Hunc excepit Par- menides, Pyretis filius, Eleata,—nominat vero etiam Xeno- phanem, — qui utramque viam ingressus est. Nam et aternum esse universum affirmat οἱ generationem rerum probare conatur, sed sententia ejus de utraque hac re haud par est : sed re vera unum esse universum et non generatum et globiforme existat, sed in gratiam vulgaris opinionis, ut rerum cxistentium generatione m probet duo principia ponit, ignem et terram, lianc ut materiam, ib lum ut causam et efliciens. ( Alex. Aphr. in Arist. Me taph. p. 536, 8 BK. Usen. p. 35. ) Fr. XLV. Unum principium, scilicet unum ens et universum alque nec definitum nec indefinitum, neque motum pe- Φ FRAGMENTA XLIT— XLIX. Uv Ξενοφάνη τὸν Κολοφώνιον τὸν Παρμενίδου radov ὑποτίθεσθαί φησιν ὃ Θεόφραστος. (Simpl. ist. Phys. f. 5.) Fr. XLVI. | ταῦτά φησιν è Θ. παραπλησίως τῷ Avati so λέγειν τὸν ᾿Αναξαγόραν' ἐχεῖνος γάρ φησιν διαχρίσει τοῦ ἀπείρου τὰ συγγενῇ φέρεσθαι πρὸς x χαὶ ὅτι μὲν ἐν τῷ παντὶ χρυσὸς ἐνῆν γίνεσθαι , ὅτι δὲ γῆ γῆν, ὁμοίως δὲ xal τῶν ἄλλων Éxa- ὡς οὐ γινομένων ἀλλ᾽ ὑπαρχόντων πρότερον" χινήσεως χαὶ τῆς γενέσεως αἴτιον ἐπέστησε τὸν Ἀναξαγόρας 69° οὗ διαχρινόμενα τούς τε χόσ- αἱ τὴν τῶν ἄλλων φύσιν ἐγέννησε. Καὶ οὕτω ἦν, φησὶ, λαμθανόντων δόξειεν ἂν ποιεῖν τὰς ικὰς ἀρχὰς ἀπείρους, ὥσπερ εἴρηται, τὴν δὲ "ἤἥσεως καὶ τῆς γενέσεως αἰτίαν μίαν. Εἰ δέ τις ξιν τῶν ἁπάντων ὑπολάθδοι μίαν εἶναι φύσιν av χαὶ χατ᾽ εἶδος χαὶ κατὰ μέγεθος ὅπερ ἂν βούλεσθαι λέγειν, συμθαίνει δύο τὰς ἀρχὰς aù- [εἰν τήν τε τοῦ ἀπείρου φύσιν χαὶ τὸν νοῦν, 'ἄντως φαίνεται τὰ σωματιχὰ στοιχεῖα παρα-- x ποιῶν ᾿Αναξιμάνδρῳ. (Simpl. in Arist. f. 6, et f.33.) Fr. XLVII. ἧντος τοῦ Ἀναξαγόρου ὅτι οὔτε τοῦ σμιχροῦ ὑλάχιστον ἀλλὰ τὸ ἔλασσον del, οὔτε τὸ μέγι- rs χαὶ αὐτὴ # λέξις τοῦ ἈΑΙναξαγόρου δηλοῖ, καὶ Θ. ἐν τῷ περὶ Ἀναξαγόρου δευτέρῳ τάδε γρά- ἔπειτα τὸ διὰ τοῦτο λέγειν πάντα ἐν παντὶ, ct ἐν μεγίθει xal ἐν σμικρότητι ἄπειρα, xal ἐλάχιστον οὔτε τὸ μέγιστον ἔστι λαθεῖν, οὐχ πρὸς πίστιν,» ἅμα μὲν ἀναιρεῖ τοῦτο ὃ Apio- x. τ᾿ À. (Simpl. in Arist. Phys. fr. 35.) \FrR. XLVIII. ivror Θ. τοὺς ἄλλους προϊστορήσας « Τούτοις » ἐπιγενόμενος Πλάτων τῇ μὲν δόξη χαὶ τῇ du- ρότερος τοῖς δὲ χρόνοις ὕστερος xal τὴν πλεί- αγματείαν περὶ τῆς πρώτης φιλοσοφίας ποιη- ἐπέδωκεν ἑαυτὸν καὶ τοῖς φαινομένοις ἅψά- ἧς περὶ φύσεως ἱστορίας, ἐν ἧ δύο τὰς ἀρχὰς ι ποιεῖν, τὸ μὲν ὑποχείμενον ὡς ὕλην ὃ προσα- πανδεχὲς, τὸ δ᾽ ὡς αἴτιον καὶ χινοῦν ὃ πε- τῇ τοῦ θεοῦ καὶ τῇ τἀγαθοῦ δυνάμει. ( Simpl. t. Phys. f. 6.) Fr. XLIX. ὧν παλαιῶν τινὲς ἐπέπληξαν τῷ Πλάτωνιλέγον- 435 que quiescens Xenophanem Colophonium, Parmenidis magistrum, supponere ait Theophrastus. (Simpl. in Arist. Phys. f. 5. Usen. p. 34.) Fa. XLVI. ° Hxc ait Th. Anaragoram eodem fere modo expli- care, quo Anarimander. Iste enim in separatione infiniti affinia ad se invicem mota ivisse, atque quod in toto inerat aurum id exstitisse aurum, et quod terra terram, et sic omnium ceterarum rerum quam- cunque, qua scilicet non generata essent sed antea fam erstitissent. Motus autem et generationis causam Anaragoras instituit mentem, a quo et mundos et ce- teras omnes naturas separalione generari censuit. « Atque sic, » inquit, « accipienti videri is debet principia materialia infinita ponere, ut diximus, motus vero et generationis causam unam. Si vero quis mixtionem omnium rerum putaverit unam esse naturam indefinitam et forma et magnitudine, id quod dicere voluisse vide- tur, sequitur ut duo esse principia dixerit, infiniti natu- ram et mentem, ita ut elementa corporea eodem modo quo Anaximander facere videatur. » (Id. ibid. f. 6. Usen. p. 33.) Fr. XLVII. Dictum Anaxragore, quod neque parvi est mini- mum sed semper minus tantum, neque vero mazi- mum, quod et ipsa Anaragore verba declarant, et Th., qui in secundo libro de Anaxagora hac scripsit : » Deinde propterea aflirmare omnia esse in omnibus, quia neque minimura neque maximum prebendi potest, ad fi- dem faciendam non sufficit. « Aristoteles partim confi- cit... (1d. ibid. f. 35. Bk. p. 335°, 43. Usen. p. 43.) Fr. XLVIII Th. postquam de ceterisphilosophis exposuit, « Hos » inquit, « secutus est Plato , gloria nominis et ingenio illis antiquior, tempore autem junior. Is cum plurimum opera dedisset prime philosophiw convertit se etiam ad res apparentes et attigit historiam nature, in qua duo voluit ponere principia, alterum quod ut materia subjec- tum est, omnium receptricem naturam vocatum, alte- rum ut causam et movens, quod dei et honi potestati tri- buit. » (Id. f. 6. Usen. p. 37.) Fr. XLIX. Etiam veterurn nonnuili Platonem objurgaverunt, quod 10 15 30 40 420 τες ὡς οὐχ ὀρθῶς ἀρχὴν ἀργῆς ἐπιζητεῖ χαὶ γένεσιν ἀγεννήτου πράγματος" εἰ γὰρ χαὶ τῶν πρώτων τὰ αἷ- tua ζητήσομεν καὶ τῶν αὐθυποστάτων γενέσεις ἐπι- νοήσομεν, εἷς ἄπειρον προϊόντες λησόμεθα χαὶ τέλος οὐδὲν ἔχον τῆς θεωρίας" ὥσπερ γὰρ ὁ πάντα ἀποδειχτὰ | νενομιχὼς αὐτὴν μάλιστα τὴν ἀπόδειξιν ἀναιρεῖ, τοῦτον τὸν τρόπον καὶ ὁ πάντων αἰτίας ἐπιζητῶν ἄρδην ἀνα-. τρέπει τὰ ὄντα πάντα χαὶ τὴν τάξιν αὐτῶν τὴν ἀπό τινος ὡρισμένης ἀρχῆς προϊοῦσαν. Τοιαῦτα μὲν è Θ. ἐπιτιμᾷ τῷ Πλάτωνι περὶ τῆσδε τῆς ψυχογονίας οὐδὲ ἐπὶ τῶν φυσιχῶν πάντων λέγων δεῖν ἡμᾶς ἐπιζη- τεῖν τὸ διὰ tl γελοῖον γάρ φησιν ἀπορεῖν διὰ τί καίει τὸ πῦρ καὶ διὰ τί πῦρ χαὶ διὰ τί ψύχει ἡ χιών. (Procl. in Tim. p. 416 ed. Schneid. ) Fr. L. Θ. τὸν Προμηθέα φησὶ σοφὸν γενόμενον μεταδοῦναι πρῶτον τοῖς ἀνθρώποις φιλοσοφίας, ὅθεν καὶ διαδοθῆναι τὸν μῦθον ὡς ἄρα πυρὸς μεταδοίη. (Schol. Apoll. Rhod. 2, 1248. ) Fr. LI. Καλῶς ὁ Πλάτων τὴν φυσιολογίαν εἰχοτολογίαν | “ aa ἔλεγεν εἶναι, 6 χαὶ ᾿Δριστοτέλης συμμαρτυρεῖ, τὴν χυρίως ἀπόδειξιν ἐξ ἀμέσων χαὶ ἀξιοπίστων ἀργῶν καὶ ἐκ τῶν χυρίως αἰτίων καὶ τῇ φύσει προτέρων εἰ- ναι βουλόμενος. Ἀλλ᾽ οὐχ ἀτιμαστέον διὰ τοῦτο φυ- σιολογίαν, ἀλλ᾽ ἀρχεῖσθαι γρὴ τῷ χατὰ τὴν ἡμετέραν “ \ , e x : f 9. . γρῆσιν χαὶ δύναμιν ὡς καὶ Θεοφράστῳ δοκεῖ. ( Simpl. in Arist. Phys. f. 5.) Fr. LII. Δημόχριτος δὲ, ὡς Θ. ἐν τοῖς φυσιχοῖς ἱστορεῖ, ὡς Ἢ! p i xv ἰδιωτιχῶς ἀποδιδόντων τῶν χατὰ τὸ θεριλὸν χαὶ τὸ ς pl ψυχρὸν καὶ τὰ τοιαῦτα αἰτιολυγούντων, ἐπὶ τὰς dto- μους ἀνέδη. ( Simpl. in Arist. de Coelo p. 510. Bk.) Fr. LIII. Ταῦτα δὲ xal τῷ xopupalm ἀρέσχει τῶν ‘Aproto- τέλους ἑταίρων Θεοφράστῳ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν περὶ χινήσεως αὐτοῦ λέγοντι ὅτι αἱ μὲν ὀρέξεις καὶ αἵ ἐπι- θυμίαι καὶ ὀργαὶ σωματιχαὶ χινήσεις εἰσὶ χαὶ ἀπὸ ΄ 3 L LA n ’ ‘ , τούτων ἀργὴν ἔχουσιν, ὅσαι δὲ χρίσεις καὶ dewplar, | , 9 Υ͂ 3 - INS °_m ΄Ὡ ταύτας οὐχ ἔστιν εἰς ἕτερον ἀγαγεῖν ἀλλ᾽ ἐν αὐτῇ τῇ “ Se 3.., λ δον Li IN v 1 ψυ) ἢ καὶ ἢ ἀρχὴ καὶ ἣ ἐνέργεια xal τὸ τέλος ἔτι δὲ δὴ καὶ ὁ νοῦς, χρεῖττόν τι μέρος καὶ θειότερον ἅτε δὴ ἔξωθεν ἐπεισιὼν, χαὶ παντελῶς. Καὶ τούτοις ἐπά- 5 ‘ eu ὑπὲρ μὲν οὖν τούτων GxErTÉOv εἴ TIVA γωρισυὸν ΘΠ ἔχει πρὸς τὸν ὅρον" ἐπεὶ τό γε χινήσεις εἶναι xal ταύ- τας Suo)oyovuevov. (Simpl. in Arist, Phys. f. 225.) THEOPHRASTI | non recte principium quasivisset principii atque genera tionem rei non generate. Etenim si etiam primarum rerum causas querramus et generationem fingamus co rum que per ipsa existunt, clam progrediemur in infini- tum, ubi jam nullus est speculationis terminus. Ut ein ἰδ qui omnia demonstrari posse putat ipse maxime de- monstrationem tollit, eodem modo is qui omnium reran causas querrit funditus evertit omnium rerum nerum a definito aliquo principio exeuntem et proceJestem. Talia in Platone eragitat Theophrastus propler ge- | nerationem anima ab eo positam, additque ne in phy. | sicis quidem semper causam cur ita sint queeri oporiere- Ridiculum enim ait esse, si quoeras cur ignis urat, et car ignis sit et cur nix frigere faciat. ( Proclus in Plat. Tina. p. 416 ed. Schneid. Usen. p. 37.) Fr. L. Th. dicit Prometheum, virum sapientia insignem, pri- mum homines philosophiam docuisse, unde fabulam ese traditam, illum ignem cum eis communicasse. (Schel Apoll. Rhod. 2, 1248. ) Fr. LI. Scite Plato physiologiam appellabalt scientiam re- rum verisimilium; cui etiam adsentitur Aristoteles, qui postulat ul genuina demonstratio ex immediati | et per secertis principiisel ecausis genuinis nature que prioribus fiat : sed propterea physiplogia non vil pendenda, sed contenti esse debemus eo quod ad nostram commoditatem facultatemque pertinet , uf et TÀ. eristi- mal. (Simpl. ad Arist. Phys. f. 5. p. 325, 24.) Fr. LIJ. Democritus, ut Th. in Physicis tradit, cum ii. qui et calido et frigido et similibus causas rerum repeterent. nimis imperite disputarent ad corpuscula individua usque i remeavit. (Simpl. in Arist. de Ceelo p. 510, 41.) Fr. LIM. Ilzec vero etiam principi inter Aristotelis amicos Theo phrasto placent in primo libro‘de Motu, quum did « appetitus et cupidines impetusque corporei sunt motu et ah iis originem habent, que judicia sunt et specula | tiones, ex non ad aliud possunt duci, sed in ipso animo est principium et actus et finis. Dein mens, pars nok lior ct magis divina, quippe qua extrinserus intra His mox addit : « De his rebus ᾿ξ quarendum , an differentia quardam definitionis sabs quam maxime. » etenim motus esse hoc quoque constat. » ( Simpl. in ArS Phys. f. 225, p. 409.) FRAGMENTA L—LIV. Fa. {111}, « Ἄμεινον δὲ τὰ Θεοφράστου παραθέσθαι περί τε τοῦ δυνάμει νοῦ χαὶ τοῦ ἐνεργεία. Περὶ μὲν οὖν τοῦ δυνάμει τάδε φησίν « Ὁ δὲ νοῦς πῶς ποτὲ ἔξωθεν ὧν καὶ ὥσπερ ἐπίθετος ὅμως συμφυὴς, καὶ τίς f φύσις αὐτοῦ; τὸ υὲν γὰρ μηδὲν εἶναι χατ᾽ ἐνέργειαν δυνάμει δὲ πάντα, χαλῶς, ὥσπερ χαὶ ἣ αἴσθησις. Οὐ γὰρ εὕτως ληπτέον ὡς οὐδὲ αὐτός" ἐριστιχὸν γάρ᾽ ἀλλ᾽ ὡς ὁποχειμένην τινὰ δύναμιν χαθάπερ χαὶ ἐπὶ τῶν ὑλιχῶν. ᾿ἈἈλλὰ τὸ ἔξωθεν ἄρα οὐχ ὡς ἐπίθετον ἀλλ᾽ ὡς ἐν τῇ πρώτη γενέσει συμπεριλαμδανόμενον dertov. Πῶς δέ ποτε γίνεται τὰ νοητὰ χαὶ τί τὸ πάσχειν αὐτόν: δεῖ γὰρ, εἴπερ εἷς ἐνέργειαν ἥξει, καθάπερ ἡ αἴσθησις" ἀσωμάτῳ δὲ ὑπὸ σώματος τί τὸ πάθος, A ποία με- ταῤολή; καὶ πρότερον ἀπ᾽ ἐχείνου ἣ ἀρχὴ 7 ἀπ᾽ aù- τοῦ; τὸ μὲν γὰρ πάσχειν ἀπ᾽ ἐχείνου δόξειεν ἂν, οὐ- δὲν γὰρ ἀφ᾽ ἑαυτοῦ τῶν ἐν πάθει, τὸ δὲ ἀρχὴ πάντων εἶναι χαὶ ἐπ᾽ αὐτῷ τὸ νοεῖν χαὶ μὴ ὥσπερ ταῖς αἰσθύ- σεσιν ἀπ᾿ αὐτοῦ. Taya δ᾽ ἂν φανείη χαὶ τοῦτο ἄτοπον, εἰ ὁ νοῦς ὕλης ἔχει φύσιν μηδὲν ὧν ἅπαντα δὲ δυνατός » ... ἔστι δὲ ἐν τῷ πέμπτῳ τῶν Φυσιχῶν, δευτέρῳ δὲ τῶν περὶ Ψυχῆς ... ἀπαθὴς γὰρ, φησὶν, ὃ νοῦς, εἰ μὴ ἄρα ἄλλως παθητιχὸς, χαὶ ὅτι τὸ πα - θητικὸν ὑπ᾽ αὐτοῦ οὐχ ὥς τὸ χινητιχὸν ληπτέον, ἀτε- λὴς γὰρ ἢ χίνησις, ἀλλ᾽ ὡς ἐνέργειαν. Καὶ προϊών φυσι τὰς μὲν αἰσθήσεις οὐχ ἄνευ σώματος, τὸν δὲ νοῦν χωριστόν. ᾿Αψάμενος δὲ χαὶ τῶν περὶ τοῦ ποιητικοῦ νοῦ διωρισμένων ᾿Αριστοτέλει, ἐχεῖνο, grow, ἐπισ- χεπτέον, ὃ δή φαυεν ἐν πάσῃ φύσει τὸ μὲν ὡς ὕλην χαὶ δυνάμει τὸ δὲ αἴτιον χαὶ ποιητιχὸν, χαὶ, ὅτι ἀεὶ τιμιώτερον τὸ ποιοῦν τοῦ πάσχοντος καὶ È ἀρχὴ τῆς ὕλης: ταῦτα μὲν ἀποδέχεται, διαπορεῖ δέ" τίνες οὖν αὗται αἱ δύο φύσεις, χαὶ τί πάλιν τὸ ὑποχείωενον ἣ συνηρτημένον τῷ ποιητιχῷ; μιχτὸν γάρ πως ὃ νοῦς ἔχ τε τοῦ ποιητιχοῦ xat τοῦ- δυνάμει" εἰ μὲν οὖν σύμ.- φυτος ὅ χινῶν, καὶ εὐθὺς ἐχρῆν χαὶ ἀεί" εἰ δὲ ὕστερον, μετὰ τίνος, xal πῶς ἢ γένεσις ; ἔοιχεν οὖν καὶ ἀγέν- γητος εἶπερ χαὶ ἄφθαρτος. ἘΕνυπάρχων δ᾽ οὖν διὰ ci οὐχ ἀεί; ἣ διὰ τί λήθη xal ἀπάτη καὶ ψεῦδος; 7 διὰ τὴν μίξιν; ἐξ ὧν ἁπάντων δῆλόν ἐστιν ὅτι οὐ φαύ- λως ὑπονοοῦμεν ἄλλον μέν τινα map’ αὐτοῖς εἶναι τὸν παθητιχὸν νοῦν χαὶ φθαρτὸν, ὃν χαὶ χοινὸν ὀνομά- ζουσι, καὶ ἀχώριστον τοῦ σώματος, καὶ διὰ τὴν πρὸς τοῦτο μίξιν τὴν λήθην χαὶ τὴν ἀπάτην γίνεσθαι, φη- σὶν ὁ Θ., ἄλλον δὲ τὸν ὥσπερ συγχείμενον ἐχ τοῦ δυ- γάμει καὶ ἐνεργεία, ὃν χαὶ γωριστὸν εἶναι τοῦ σώμα- τὸς τιθέασι χαὶ ἄφθαρτον καὶ ἀγέννητον, χαὶ πὼς μὲν δύο φύσεις τούτους τοὺς νοῦς, πὼς δὲ μίαν. “Ἐν τὰρ τὸ ἐξ ὕλης καὶ εἴδους. ('Themist, de An. 91.) Fr. LIV. Aoxeî δὲ ὁ Θ. ἀπορεῖν εἰ πᾶσα μεταδολὴ ἐν γρύνῳ 427 Fr. 1111}, Preestat autem Theophrasti verba apponere de mente, que est potentia et quae est actu. De mente, qua est potentia, hac ait : « Quo tandem modo mens, extrinsecus veniens et quasi adscita, tamen insita est et qua ejus est natura? nihil enim esse actu sed omnia potentia bene habet, sicut et sensus. Non enim sic accipiendum, ut nec ipsa, id enim sophisma esset, sed ut potentiam quam- dam subjectam, quomodo etiam in rebus materialibus. Sed quod extrinsecus venit non ita intelligendum est ut adscita sit, sed ut in prima geueratione una suscipiatur. Sed quo tandem modo ipntelligibilia fiunt et quod est illud quod mentem affici dicimus ? id enim fieri opor- tet, si ad actum pervenire debet, quemadmodum sensus. Sed ei, quod est corporis expers, quis po- test affectus fieri a corpore aut qualis mutatio? atque num principium ab hoc an ab ipsa? aflici enim ab illo debere videtur, quia omnis affectus ab alieno proficisci- tur, quod vero omnium est principium et quod cogitalio in ipsa posita est neque in sensibus, propterea ab ipsa. Forsan vero neque hoc consentaneum apparebit , si mens habet materia naturam in quinto Physicorum, se- cundo de Anima ... affectus expers, ait, est mens, nisi forte alio modo affectum recipit, atque facultatem pa- tiendi non ita accipiendam esse, ut moveri se patiatur, quoniam motus est imperfectus, sed ut ad actum veniat. Deinde dicit sensus non absque corpore fieri, sed mentem esse separabilem. Ubi vero eorum facit mentionem, qua de mente activa disputavit Aristotele, id, inquit, considerandum est quod in omni natura aflirmamus δὶ - terum esse materiem οἱ potentia existens, alterum cau- sale et actionem, et quod semper dignius est agens eo quod aflicitur et principium materia. His assentitur quidem, sed questionem adjicit. Quzenam igitur sunt ha duo nature, et quid est porro id quod subjectum est aut adjunctum vi active? mens enim quodammodo mixta est ex vi activa et co quod potentia existit. Si igitur mens movens est innata, statim ab initio et semper inesse debet. Si vero serius accessit, quocum id factum est, et que ejus est generatio? atqui non generatus esse vi. detur, siquidem neque interitum habet. Curigitur non semper inerat ? aut cur vblivio, error et mendacium? an propter mixtionem ? ex his omnibus patet nos recte sus- picari aliam esse mentem, quam dicunt affectibus et inte ritui subjectam, qua vulgo sic appellatur, eamque non a corpore separabilem, et e commixtione ejus cum corpore proficisci oblivionem et errorem , inquit Th., aliam vera - illam quae quodammodo ex potentia et actu concreta est, quam a corpore separabilem, non generatam neque peri- turam affirmant, atque quodammodo duo esse Lujus mentis naturas, quodammodo autem unam. Unum est enim quod e materia οἱ forma constat. Fr. LIV. Th. dubitare videtur, an omnis mutatio fiat in tempore, to 25 428 ὑφορώμενος ἴσως τὰς ἀπὸ σχότους εἰς φῶς μεταθολὰς, ὅταν εἰσχομισθέντος εἰς τὸ δωμάτιον λύχνου πᾶς ἀθρόως ὃ οἶχος ἀναπλησθῇ τοῦ φωτὸς ἄνευ ypovov. (Simpl. in Arist. Phys. f. 233.) Fa. LV. "AXetav8poc μὲν οὖν οἴεται πᾶσαν μεταθολὴν εἶναι ἐν χρόνῳ, Θ. δὲ ἔοικε διαποροῦντι καὶ ἴσως ὑφεωρᾶτο τὰς ἀπὸ σχότους εἷς φῶς μεταδολὰς ὅταν εἰσχομισθέν- τος εἰς τὸ δωμάτιον λύχνου πᾶς ἀθρόως ὃ οἶχος ἀνα- πλησθῇ τῆς αὐγῆς καὶ τοῦ φωτὸς ἄνευ χρόνου. ( The- mist. in Arist. Phys. f, 55 b.) Fr. LVI. “Lc δὲ πολλαχῶς λεγομένης τῆς προτάσεως ἔοιχε xal Θ. ἐν τῷ περὶ Καταφάσεως φρονεῖν. ( Alex. in Arist. Anal. pr. f. 55 b.) Fr. LVII. "ἔστι γάρ τινα ἃ καθ᾽ ἑαυτὰ μὲν λεγόμενα πλείω σημαίνει, συντεθέντα δὲ οὐχέτι, ὡς ἐν τῷ περὶ τοῦ Πολλαχῶς Θ. φησίν. ( Alex. in Arist. Top. p. 284 Bk. ) Fa. LVII». OÙ xal αὐτοῦ Θ. ἐν τῷ περὶ τῶν Ποσαγῶς μέμνη- ται, οἷον ἐπίστασθαι πᾶν τρίγωνον ὅτι δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχει τὰς τρεῖς γωνίας" ἢ γὰρ ὡς καθόλου ἃ ὡς χαθ᾽ ἕκαστα πάντα. ( Alex. in Arist. Top. p. Δ60}» Bk. ) Fr. LVII ©. Διόπερ ὀρθῶς ὃ O. τὴν μὲν χαθ᾽ ἕκαστα ὡρισμένην χαλεῖ, τὴν δὲ μεριχὴν ἀδιόριστον" χαὶ ἀντιδιαιρεῖται πρὸς μὲν τὴν ἁπλῶς καθόλου # καθ᾽ ἕχαστα, πρὸς δὲ τὴν χαθόλου ὡς χαθόλου ἣ μερική. (Ammon. in Arist. de interpr. p. 113 b Bk. Conf. Boeth. in Arist. de int. ]. 340. ) Fr. LVII‘. ‘Fuvrpovevoe τοῦ οὕτως ἀδιορίστου χαὶ O. ἐν τῷ περὶ Καταφάσεως" τὸ γὰρ εἶναί τι τούτων χαὶ τὸ ἔτε- ρον εἶναι ἀδιόριστα λέγει, τὸ μὲν εἶναί τι τούτων, ὅτι χαὶ πάντων ὄντων ἀληθὲς xat τῶν υὲν ὄντων τῶν δὲ μή" τὸ δὲ τὸ ἕτερον εἶναι, ὅτι καὶ τοῦτο ἀληθὲς καὶ ἀμφοτέρων ὄντων χαὶ τοῦ ἑτέρου μόνου. (Alex. in 86 Arist. Anal. pr. p. 152 b Bk.) indefinita esse dicit. THEOPHRASTI respiciens fortasse mutationem que e tenebris fit in lu- cem, cum lucerna in domum illata tota simul domas luce repleta fiat nullo temporis intervallo. (Id. ib. f. 233, p. 411°, 21.) Fr. LV. Alexander igitur omnem mutationem fieri in tempore putat, Theophrastus autem’dubitare videtur, et forsa respiciebat mutationem e tenebris lucem factam, can lucerna in domum illata tota simul domus nullo ten poris intervallo splendore vel luce repleatur. ( Themist ad Arist. Phys. f. 55", 28.) . Fr. LVI. Th. in libro de Affirmatione significare videtur prope- sitionem multifarie dici. ( Alex. in Arist. Anal. p. f. 4 144°, 31.) Fr. LVII. Sunt qua sola per se enuntiata plura significant, sed aliis conjuncta jam Non plura, ut Th. in libello. « De δε qua multi farie dicuntur » ait. ( Alex. in Arist. Top. p. 159 p. 284, 27.) ’ Fr, LVII ». Ejus mentionem fecit quoque Th. in-libro « De iis que pluribus modis intelligi possunt », e. gr. ut sciamus in ornni triangulo tres angulos equales esse duobus rectis. Omnia enim aut universim aut in singulis cognoscun tur. Fr. LVII ©. Recte igitur Th. eam cognitionis viam, que individu sequitur, definitam appellat, qua vero partes, indefini- tam. Et contra opponitur ci quae sim] liciter generalis est ea que ad individua pertinet, ei autem que generalis est, quatenus generaliz, ea que ad partes pertinet. Fr. LVII». Fjus quod hoc modo indefinitum est mentionem Th. quoque facit in libro de Affirmatione. Nam quel rs aliqua ad genus aliquod pertinet et quod diversa δἰ Quod al genus aliquod pertint. quia verum ctiam est etiam si omnes sint, atque p> sint, pars non sint : quod diversa est, quia hoc quoqr verum et si utraque sint et si diversum sit solum. FRAGMENTA LV —LXI. Fr. LVII 5. ν ὃ Θ. ὅτι ἐπί τινων, ἐὰν μὴ ὃ προδιορισμὸς τὶ τοῦ χατηγορουμένου, ἧ ἀντίφασις συναλη- οἷον, φησὶν, ἐὰν λέγωμεν, Φαινίας ἔχει ἐπισ- Φαινίας οὖχ ἔχει ἐπιστήμην, δύναται ἀμφό- αι ἀληθῆ. (Schol. ap. Waitz. Organ. I. Fr. LVIII. Uv Θ. ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Προτέρων Ἀναλυτι- ων περὶ τῶν ὑπὸ τοῦ ἀναγκαίου σημαινομένων paper « Τρίτον τὸ ὑπάρχον᾽ ὅτε γὰρ ὑπάρχει οἷόν τε μὴ ὑπάρχειν. Ἴδιον δὲ τοῦ ἐνδεχο- , τὸ μὴ ὃν ὑποτίθεσθαι εἶναι, ἐπεὶ καὶ τὸ ἀναγ- ἡ τὸ ὑπάρχον ἂν λάθῃ τις εἶναι, οὐκ ἀδύνατόν υθήσει. Καὶ ἔσται ἐφαρμόζων ὃ λόγος xal mal χαὶ τῷ ὑπάρχοντι" διὸ ἴδιον τοῦ ἐνδεχο- ) μὴ ὑπάργον αὐτὸ ὡς ὑπάρχον ὑποτεθὲν μη-- νατον ἔχειν ἑπόμενον. » ( Alex. in Arist. r. f. δ1.) Fr. LIX. rovrat μέντοι xal οἱ δι᾿ ὅλων ὑποθετιχοὶ εἷς τὰ προειρημένα σχήυατα ἄλλῳ τράπῳ, ὡς δέδειχεν ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Προτέρων Ἀναλυτι- . Θ. μέντοι ἐν τῷ πρώτῳ τῶν ᾿ἈΑναλυτιχῶν , σχῆυα λέγει ἐν τοῖς δι’ ὅλων εἶναι ὅποθετι- ᾧ ἀρχόμεναι ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ αἱ προτάσεις λή- εἰς ἕτερα, τρίτον δὲ ἐν ᾧ ἀπὸ διαφόρων ἀρχό- ἤγουσιν εἰς ταὐτόν. (Alex. in Arist. Anal. og b.) Fr. LX. γεῖ δὲ ἐν τούτοις ὃ ᾿Αλέξανδρος περὶ τῶν λεγο- rapà τῷ Θεοφράστῳ δι᾿ ὅλου ὑποθετιχῶν ... δὲ ὑποθετιχοὺς ἐχάλει ὁ Θ. τοὺς xal τὰς προ- ιαὶ τὸ συμπέρασμα ἐξ ὑποθέσεως λαμύανον- ἔλεγε δὲ ὁ Θ. ὅτι δύνανται καὶ οὗτοι ὑπὸ τὰ (ἦματα ἀνάγεσθαι. (Jo. Philop. ad Arist. dr. f. 75.) Fr. LXI. αὐτὸν δέ ἐστιν ἀνάγειν τε λόγους εἰς τὰ σχή- ὑς ἔχει τὰ Θεοφράστου δύο τὰ ἐπιγραφόμενα γων λόγων εἰς τὰ σχήματα, καὶ μέθοδον ὑπο- δι’ ἧς πάντα τὰ προδλήματα ἀναλύειν καὶ δυνησόμεθα .... ὑπογράφει δὲ τὴν αὐτὴν ταύ-᾿ οδον καὶ Θ. ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ περὶ ᾿Αναλύ- ξυλλογισμῶν. (Alex. in Arist. Anal. pr. 429 Fa. LVII®. Th. ait in nonnullis, αἰεὶ etiam in predicato sit preemissa definitio, contrariam quoque enuntiationem simul esse veram, ut si dicamus, Pheenias habet scientiam Phaenias non habet scientiam, utrumque esse potest verum. Fr. LVII. Th. in libro primo Analyticorum priorum, ubi de iis loquitur que a necessario significentur, sic scribit : « Ter- tium est existens : quando enim existit, non potest non eristere. Ejus autem quod fieri potest proprium est, ut, quod non est, esse supponatur ; nam et si eristens aut necessarium sumas esse, non impossibile aliquid sequetur, et oratio concinens erit et necessario ct existenti. Id- circo ejus quod fieri potest proprium est, ut cum non existens suppositum sit existere, non impossibile sequa- tur. » (Alex. in Arist. Anal. pr. f. 51, Ὁ. 161b, 9.) Fr. LIX. Referuntur autem” et prorsus hypothetici ( syllogismi) ad tres antea dictas figuras alio modo, ut Theophrastus in primo libro Analyticorum priorum demonstravit .... Th. vero in primo libro Analyticorum alteram figuram esse dicit in prorsus hypotheticis, in qua propositiones ab eodem incipientes in diversa ereunt, tertiam autem in quo a diversis incipientes in idem exeunt. ( Alex. in Arist. Anal. pr. f. 109 > p. 179, 3.) Fr. LX. Dubitat hic Alexander de iis, qui apud Theophrastura prorsus hypothetici (syllogismi) vocantur ... prorsus hypotheticos Th. appellabat eos, in quibus et proposi- tiones et conclusio hypothetica sunt... Dicebat vero Th. hos quoque ad figuras tres referri posse. (Jo. Philo[. ad Arist. Anal. pr. f. 75, p. 179, 13 et 22.) Fr. LXI. Non est idem dicta (syliogismos) referre ad figura, uti fit in libris duobus Theophrasti inscriptis « Ruluta dicta ad figuras » εἰ methbodum delineare, qua sms questiones solvi reducique possuni .... eauliam lune methodum delineat Th. in libro inscripto » lx assficne syllogismorum ». ( Alex. in Arist. anal. mr. 355p. 180% 23 et 29.) 20 35 430 Fr. LXII. Kai Θ. δὲ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Προτέρων Ἀναλυ- τιχῶν λέγει τὸ προσλαμθανόμενον ἢ δι᾽ ἐπαγωγῆς τί- θεσθαι ἢ χαὶ αὐτὸ ἐξ ὑποθέσεως 7 δι᾽ ἐνεργείας ἣ διὰ συλλογισμῶν. (Alex. in Arist. Anal. pr. f. 131.) Fr. LXIII. Θ. μὲν xat Εὔδημος ἁπλούστερον ἔδειξαν τὴν χαθόλου ἀποφατιχὴν ἀντιστρέφουσαν ἑαυτῇ" τὴν γὰρ χαθόλου ἀποφατικὴν ὠνόμασαν χαθόλου στερητιχὴν, τὴν δὲ δεῖξιν οὕτως ποιοῦντα. Κείσθω τὸ A χατὰ μηδενὸς τοῦ B- εἰ δὲ χατὰ μηδενὸς ἀπέζευχται" καὶ τὸ Β ἄρα παντὸς ἀπέζευχται τοῦ A, εἰ δὲ τοῦτο χατ᾽ οὐδενὸς αὐτοῦ. ( Alex. in Arist. Anal. pr. f, 11.) Fr. LXIIIP. Θ. δὲ χαὶ ταύτην (τὴν ἀποφατικὴν ἐνδεχομένην) ὁμοίως ταῖς ἄλλαις ἀποφατιχαῖς φησὶν ἀντιστρέφειν. ( Alex. in Arist. Anal. pr. p. 150 Bk.) Fr. LXIII°. Θ. μέντοι χαὶ Εὔδημος ... ἀντιστρέφειν φασὶ xal τὴν καθόλου ἀποφατιχὴν αὑτῇ, ὥσπερ ἀντέστρεφε χαὶ ἣ ὑπάρχουσα καθόλου ἀποφατικὴ καὶ f ἀναγχαία. (Alex. ibid. p. 166 > Bk.) Fr. {ΧΠ| 4. Λέγει (᾿Αριστοτέλης) ὅτι ἐν ταῖς τοιαύταις προτά- σεσιν al δυνάμει τοὺς τρεῖς ὅρους ἐν ἑαυταῖς ἔχουσιν, δποῖαί εἶσιν οὺς ἐξέθετο νῦν, (ὁποῖαί εἶσιν ai κατὰ πρόσληψιν ὑπὸ Θεοφράστου λεγόμεναι: αὗται γὰρ «οὺς τρεῖς ὅρους ἔχουσί πως" ἐν γὰρ τῇ καθ᾽ cv τὸ B dI 9 DI ᾿ - ’ παντὸς xar' ἐχείνου χαὶ τὸ A παντὸς, ἐν τοῖς δύο ” Lana - 14 ὅροις, τῷ te Bal τῷ A, τοῖς ὡρισμένοις ἤδη πως περιείληπται καὶ ὁ τρίτος, χαθ᾽ οὗ τὸ Β κατηγορεῖ- ται, πλὴν οὐχ ὁμοίως ἐκείνοις ὡρισμένος φανερός.) "Ev δὴ ταῖς τοιαύταις προτάσεσι αἷ τῇ λέξει μόνον τῶν χατηγοριχῶν διαφέρειν δοχοῦσιν, ὡς ἔδειξεν ἐν τῷ περὶ Καταφάσεως Θ... ὃ μέντοι Θ. ἐν τῷ περὶ Καταφά- σεως τὴν xad' οὗ τὸ B, τὸ A, ὡς ἴσον δυναμένην , “ 1 Ὕ CI Ù ᾽ν » λαμθάνει τῇ, καθ᾽ οὐ παντὸς τὸ B, xat' ἐχείνου παν- τὸς τὸ A. (Alex. in Arist. Anal. pr. p. 184 Bk. ) Fr. LXIII °. Δόξουσι γὰρ οἵ δι᾿ ὅλων ὑποθετιχοὶ, οὖς O. xatà ἀναλογίαν λέγει, οἷοί εἰσιν οἱ διὰ τριῶν λεγόμενοι, ’ ς ’ A \ od ἴω ’ [2 μηχέτι ὑποπίπτειν τῇ διὰ τῆς ἐχλογῆςς δείξει. Λέγει δὲ αὐτοὺς ὁ Θ. xatà ἀναλογίαν, ἐπειδὴ al τε προτά- σεις ἀνάλογοι χαὶ τὸ συμπέρασμα ταῖς προτάσεσιν᾽ ἐν THEOPHRASTI Fr. LXII. Th. in primo Analyticorum priorum dicit, id quod assumitur aut ex inductione poni aut ex hypothesi aut ex evidentia aut syllogismis. (Alex. in Arist. Anal. fol. 131. p. 184°, 36.) Fr. {Χ1Π. Th. et Eudemus simplici magis ratione monstravere propositionem universalem negativam converti pose. Atque universalem negativam quidem appellavere uni- versalem privativam, demonstrant autem oc modo. Positum esto A de nullo B preedicari ; si de nullo, sejunc- tum est ab eo : ergo B quoque sejunctum est ab omni A, ‘ de nullo igitur A predicari potest. (Id. idbi. f. 1] p. 148 >, 29.) Fr. LXIII ». Th. hanc quoque (enuntiationem affirmativam possi- bilem ) eodem modo ut ceterz affirmativa converti posse ait. Fr. LXIII ©. Th. οἱ Eudemus ... converti posse aiunt enuntiatio- nem universalem affirmativam ipsam, sicut convertantor et enuntiatio universalis affirmativa alque necessaria. Fr. LXII4. Dicit (Aristoteles) quod in ejusmodi pramissis, qua potentia tres terminos in se continent, cujusmodi sunt ez, quas nunc exposuit, — cujusmodi sunt ea, quas Theo ‘ phrastus « per assumtionem » appellavit : ha enim tres terminos quodammodo continent; nam in ea pramissa, de quo omni B preedicatur, de eo omni etiam A pradi- catur, in ducbus terminis, B et A, jam definitis com- prehensus quodammodo est tertius quoque, de quo B preedicatur, nisi quod tam aperte definitus est, — in ha- jusmodi ergo premissis, quae non nisi verbo a categorios differre videntur, ut Th. in libro de Affirmatione demos: stravit .... Th. tamen in libro de Affirmatione illam pre- missam, de quo B pradicetur, de eodem A, idem statuit valere, quod illa, de quo omni B, de eodem omni A prà- dicatur. Fr. LXIII°. Videntur enim syllogismi, qui per omnes termino hypothetici sunt, quas Th. « secundum analogiam » v© cat, quales sunt ii qui per tres fieri dicuntur, jam no cadere in eam demonstrationem qua fit electione. M- minat autem Th. eos « secundum analogiam », quonis® FRAGMENTA πᾶσι γὰρ αὐτοῖς ὁμοιότης ἐστίγξ. Ἢ οὐδὲ συλλογιο- μοὶ χυρίως xai ἁπλῶς ἐχεῖνοι, ἀλλὰ τὸ ὅλον τοῦτο, ἐξ δποθέσεως συλλογισμοί: οὐδὲν γὰρ εἶναι ἣ μὴ εἶναι δειχνύουσι. (Alex. in Arist. Anal. pr. p. 178. Bk.) Fr. LXIV. Φησὶν ὁ Θ." « τοῦ λόγου σχέσεις ἔχοντος τὴν μὲν πρὸς τοὺς ἀχροατὰς τὴν δὲ πρὸς τὰ πράγματα, τὰν μὲν πρὸς τοὺς ἀκροατὰς ποιηταὶ χαὶ ῥήτορες διώχουσι, τὴν δὲ πρὸς τὰ πράγματα φιλόσοτοι. » ( Anonym. in Arist. de interpr. p. 94, 16 Bk.) Fr. LXV. Διττῆς γὰρ οὔσης τῆς τοῦ Xoyou σχέσεως, χαθὰ διώρισεν ὃ φιλόσοφος Bi, τῆς τε πρὸς τοὺς ἀχροονμέ- νους οἷς χαὶ σημαίνει τι, χαὶ τῆς πρὸς τὰ πράγματα ὑπὲρ ὧν ὁ λέγων πεῖσας προτίθεται τοὺς ἀκροωμένους, περὶ υὲν τὴν σχέσιν αὐτοῦ τὴν πρὸς τοὺς ἀχροατὰς χαταγίνονται ποιητιχὴ xal ῥητοριχή x. τ΄ i. (Ame mon. Herm. in Arist. de interpr. fr. 35.) Fr. LXVE. Th. de Affirmatione et negatione sic docuit, definitionem unam semper orationem eamque oportere continuatim proferri : illa enim una oratio esse dicitur, quae unius substantia desi- gnatio est. Definitio autem, ut v. gr. hominis, animal gressibile bipes, una est oratio per hoc, quoniam unum subjectum i. e. hominem mons- trat. Sin vero quis dividat et orationem unam rem significantem proferendi intermissione distribuat, multiplex fit oratio. (Boeth. 1]. p. 318.) Fr. LXVII. Ὁ μὲν ᾿Αριστοτέλης .. τὸ αὐτό φησιν εἶναι τὸ χαθ᾽ αὑτὸ καὶ τὸ $ αὐτό" εἴ τι μὲν γὰρ fi αὐτὸ, τοῦτο καὶ nad’ αὗτό" οἱ δὲ περὶ τὸν Θεόφραστον διαφέρειν ταῦτα λέγουσι: καθολικώτερον γὰρ εἶναι τὸ χαθ᾽ αὐτὸ τοῦ È αὐτό. Ἐ τι μὲν γὰρ ἦ αὐτὸ, τοῦτο χαὶ xad' αὑτὸ, οὖχ εἴ τι δὲ χαθ᾽ αὑτὸ, πάντως καὶ ἧ αὐτό. Τῷ γὰρ τριγώνῳ È τρίγωνόν ἐστιν ὑπάρχει τὸ τὰς τρεῖς Yor νίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν, ἀλλὰ xai καθ᾽ αὗτό" τῷ δὲ ἰσοσχελεῖ καθ᾽ αὑτὸ μὲν ὑπάρχει, οὐκέτι δὲ ἢ αὐτό. Οὐ γὰρ fi ἰσοσχελὲς ὑπάρχει αὐτῷ τὸ τὰς τρεῖς γω- γίας δυσὶν ὀρθαῖς ἴσας ἔχειν. Εἰ γὰρ τοῦτο οὐχ ἂν τῷ ἰσοπλεύρῳ ἢ σχαληνῷ ὑπῆρχεν, ἐπεὶ «ἡ ἰσοσχελῇ, ἀλλ᾽ È ἁπλῶς τρίγωνά ἐστιν. Ταῦτα μὲν οἱ περὶ Θεόφραστον. (Jo. Philop. in Arist. Anal. post. fol. 17.) LMI—LXVII. 431 praemissee sunt analogi et conclusio preemissis est. Nam in his omnibus similitudo est. Aut neque illa sunt pro- prie et simpliciter conclusiones, sed hoc totum conclu- siones hypothetice. Nihil enim demonstrant esse aut non esse. Fr. LXIV. Th. dicit, cum orationis habitus aut spectet ad audien- tes aut ad res, eum qui ad auditores spectat puet® et oratores sequuntur, eum qui ad res philosophi. ( Anonym. in Arist. de Interpr. cod. Coislin. 160, p. 94, 16.) Fr. LXV. Cum duplex sit habitus orationis ex definitione Theo- phrasti philosophi, alter ad audientes spectans quibus aliquid significat, et alter ad res, quarum causa loquentes audientibus opinionetm quandam impertire volunt ... (Ammon. IIerin. in Arist. de Interpr. f. 53, p. 103, 27.) Fr. LXVI. Th. de Aflirmatione et Negatione sic docuit , detinitio- nem unam semper orationem eamque oportere contimua- tirn proferri : illa enim una oratio esse dicitur, que unius substantia designatio est. hominis, animal gressibile bipes , una est oratio per hoc quoniam unum subjectum i. e. hominem monstsat. Sin vero quis dividat et orationem unam rem significantem proferendi intermissione distribuat, multiplex fit oratio. (Boeth. II. p. 318. p. 110, 36 Borkk.) Definitio autem, ut v. gr. Fr. LXVII. Aristoteles idem esse « ait per se » et « qua ipsum ». Theophrastus autem hec differre contendit : latius enim patere per se quam qua ipsum. Si ecim aliquid,est qua ipsum, id etiam per se, non autem si quid per se est, semper etiam qua ipsum. Triangulo enim qua est trian- gulum competit tres angulos equales esse duobas rectis, sed etiam per se. Sedei quod paribus cruribus est per se competit, non autem qua ipsum; non enim qua paris est cruribus competit ei ut tres anguli a:quales sint duo- bus rectis; nam si hoc esset idem non cumpeteret equi- latero aut inequilatero, quia non paribus sunt cruribus, sed competit iis qua plane triangula sunt. Heec Theo- phrastus. (90. Philop. ad Arist. Ana). post. f. 17, p. 208, 46.) το Τὸ 25 35 432 Fr. LXVIII. Ἔστιν ὃ τόπος, ὡς λέγει Θ., ἀρχή τις ἣ στοιχεῖον ἀφ᾽ οὗ λαμδάνομεν τὰς περὶ ἕκαστον ἀρχὰς, ἐπιστή- σαντες τὴν διάνοιαν, τῇ περιγραφῇ μὲν ὡρισμένως, ---- ἃ γὰρ περιλαμθάνει τὰ χοινά τε xal καθόλου ἅ ἐστι τὰ κύρια τῶν συλλογισμῶν, ἣ δύναταί γε ἐξ αὐτῶν τὰ τοιαῦτα δείχνυσθαί τε χαὶ λαμθάνεσθαι, --- τοῖς δὲ χαθ᾽ ἕχαστα ἀορίστως’ ἀπὸ τούτων γὰρ δρμώμενον ἔστιν εὐπορεῖν προτάσεως ἐνδόξου πρὸς τὸ προχείμενον" τοῦτο γὰρ ἣ ἀρχή. (Alex. in Arist. Top. 5.) Fr. LXIX. Διὸ καὶ δρίζεται ὁ Θ. τὸν τόπον, ὡς ἤδη ἡμῖν ἐν τοῖς πρώτοις εἴρηται, οὕτως" « τόπος ἐστὶν ἀρχή τις ἢ στοιχεῖον, ἀφ᾽ οὗ λαμόάνομεν τὰς περὶ ἕκαστον ἀρχὰς, τῇ περιγραφῇ μὲν ὡρισμένος, τοῖς δὲ χαθ ἕχαστα ἀόριστος. » ( Alex. in Arist. Top. 67.) Fr. LXX. Δεῖ μὴ ἀγνοεῖν ὅτι Θ. διαφέρειν λέγει παράγγελμα χαὶ τόπον’ παράγγελμα μὲν γάρ ἐστι τὸ χοινότερον χαὶ χαθολικώτερον ἁπλούστερον λεγόμενον, ἀφ᾽ οὗ è τόπος εὑρίσχεται: ἀρχὴ γὰρ τόπου τὸ παράγγελωα, ὥσπερ ὃ τόπος ἐπιχειρήματος. ( Alex. in Arist. Top. 72.) Fr. LXX®. Aci δὲ μὴ ἀγνοεῖν ὅτι O. τὰ περὶ ταὐτοῦ προδλή- ματα ὑποτάσσει τοῖς γενιχοῖς, ὥσπερ καὶ τὰ ἀπὸ τῶν διαφορῶν" λέγει γὰρ n χαὶ τὴν διαφορὰν χαὶ τὴν ταὐ- τότητὰ γειχὰ θῶμεν. » ( Alex. in Arist. Top. p. 257 Bk. ) Fr. LXX ©. Ὅτι δὲ λέγεται (τὰ πρός τι) πρὸς ταῦτα ἐν οἷς ἔστιν, ὑπὸ μὲν Θεοφράστου ἐν τῷ β΄ τῶν 'Γοπιχῶν οὕτως εἴρηται" a ὧν μὲν γὰρ ἕχαστα λέγεται, xat ὑπάρχει τούτοις, ὥσπερ ἣ συμμετρία χαὶ ἡ ἕξις xal ἡ σύνθεσις" μνήμη, δὲ χαὶ ὕπνος χαὶ ὑπόληψις οὐδενὶ τῶν ἀψύχων, οὐξὲ ἥ ἑτέρου χίνησις ἄλλῳ" διὸ δὴ καθ᾽ ἕχαστον διοριστέον. » (Alex. in Arist. Metaph. p- 719° Bk.) Fa. LXX 5. Κατὰ γὰρ τὸν Θ. γνώμη ἐστὶ καθόλου ἀπόφανσις ἐν τοῖς πραχτέοις" εἰσὶ δὲ τούτων al μὲν παράδοξοι αἱ δὲ ἔνδοξοι αἱ δὲ ἀμφισδητούμεναι. (Gregor. Co- rinth. ad Hermog. VII, 1154 Walz.) THEOPHRASTI_ Fn. LXVIII. Locus est, ut Th. dicit, principium quoddam vel ele- mentum, unde sumimus principia singularum rerum, mentem applicantes, descriptione quidem definite, —nan aut complectitur communia et generalia, que syllogiuno- rum propria sunt, aut possunt certe ex iis talia monstrari et desumi,—sed indefinite quoad singula. Nam inde pro- fecto via patet ad propositionem probabilem ad eam rem que tractatur. Id enim est principium. ( Alex. in Aris. Top. 5, p. 252, 12.) Fr. LXIX. Quamobrem Th. ita locum definit, ut jam ab initio. diximus, locus est principium vel elementum, unde sumimus principia ad singulas rei pertinentia, circom- scriptione definitus , sed quoad singula indefinitus. (Id. ibid. 67, p. 263", 2.) Fr. LXX. Scire opus est Theophrastum dicere differre locum a precepto : praceptum enim est, quod simplicius dicitur magis commune et generale, unde locus reperitur. Pre- ceptum enim est fons loci, sicut locus argumenti. ! là. ibid. 72, p. 264, 38.) Fr. LXX®. Neque hoc ignorare oportet, quod Th. problemata de identicis subsumit generalibus, ut ea et quae de diversis sunt. Ait enim : « Et differentiam et identitatem ponatnus generalia. » Fr. LXX©. Quod (relativa ) ad ea relata dicuntur, quibus insunt, Th. in libro secundo Topicorum ita declarat : quorum aliquid esse dicitur, in iis subsistit,rut syvmmetria, hahi- tus, compositio. Sed memoria, somnus, evistimatio nulli contingit inanimato, neque motus diversi alii : defi- niendum igitur in singulis. Fr. LXXd. Secundum Theophrastum voluntas est declaratio in agendo. E autem sunt aut paradoxe aut consentaner aut dubix. FRAGMENTA LVIlI—LXXVIII. Fr. LXXI. 433 Fr. LXXI. Ὁ 8. οὕτως ὁρίζεται τὸ ἀξίωμα « ἀξίωμά ἐστι δό- Th. ita axioma definit : arioma est sententia quasdam, Ea τις, ἡ μὲν ἐν τοῖς ὁμογενέσιν ἐὰν ἴσα ἀπὸ ἴσων, fi δὲ ἁπλῶς ἐν ἅπασιν. » ( Themist. in Arist. Anal. post. f. 2.) Fra. LXXII. Τὴν μέμψιν καὶ τὴν ὀργὴν xa τὸν θυμὸν ἅπερ ησὶν è Θ. ἐν τῷ περὶ παθῶν χατὰ τὸ μᾶλλον χαὶ trov ἔχειν τὴν διαφορὰν χαὶ μὴ εἶναι ὁμοειδῇ ... (Simpl. in Arist. Categ. f. 7.) Fr. LXXIII. Ἄσχοπος fi τύχη, φησὶν ὃ @., xal δεινὴ παρελέ-- σθαι τὰ προπεπονημένα χαὶ μεταρρίψαι τὴν δοχοῦσαν εὐημερίαν, οὐθένα καιρὸν ἔχουσα ταχτόν. ( Plutarch. Cons. ad Apoll. 104 4.) Fr. LXXIV. Τοὺς ἀλλοτρίους, ὡς ἔλεγε Θ., οὐ φιλοῦντα δεῖ χρίνειν ἀλλὰ χρίναντα φιλεῖν. (Plut. Am. frat. 482 °.) Fa. LXXV. Εὖ εἶπε Θ. dc, εἰ κοινὰ τὰ φίλων ἐστὶ, μάλιστα δεῖ χοινοὺς τῶν φίλων εἶναι τοὺς φίλους. ( Plut. am. frat. 490°.) Fr. LXXW. Διὸ καὶ Θ. dorva συμπόσια παίζων ἐχάλει τὰ κουρεῖα διὰ τὴν λαλιὰν τῶν προσχαϑιζόντων. ( Plut. Symp. 6η8 et 716.) Fr. LXXVII. Φιλόσοφος ὁ Θ. ἐν τῇ συγχρίσει τῶν ἁμαρτημά- τῶν ὡς ἄν τις χοινότερον τὰ τοιαῦτα συγχρίνειέ φησι βαρυτέρα εἶναι τὰ χατ᾽ ἐπιθυμίαν πλημμελούμενα τῶν κατὰ θυμόν ὁ γὰρ θυμούμενος μετά τινος λύπης καὶ λεληθυίας συστολῆς φαίνεται τὸν λόγον ἀποστρε- φόμενος, 6 δὲ χατ᾽ ἐπιθυμίαν ἁμαρτάνων bp” ἡδονῆς ἡττώμενος ἀχολαστότερός πως φαίνεται χαὶ θηλύτερος ἐν ταῖς ἁμαρτίαις. (Μ. Antonin. a, p. 168 ed. Bas. ) Fa. LXXVIII. Οὐδὲν πλέον ἔχουσιν οἵ πλούσιοι τῶν μέτρια χε- 20 χτημένων, ἀλλὰ τυφλὸς ὃ πλοῦτός ἐστιν, ὥς φησι 8., partim in congeneribus, si paria a paribus ducuntur, par- tim in omnibus adeo rebus. (Themist. in Arist. Anal post. f. 2. p. 199", 46.) Fr. LXXII. Vituperium et iram et indignationem, - quae Th. in libro de Affectibus gradu differre ait neque ad eandem speciem pertinere. (Simpl. ad Arist. Categ. f. 7. p. 70%, 2.) Ἐκ. LXXIII. Improvisa est, inquit Th., fortuna habetque. magnam vim auferendi que nobis labore parta sunt, et evertendi qua nobis frui videmur, prosperitatem, neque ulla con- stituta temporis utitur ratione. ( Plut. Consol. ad Apoll. p. 104.) Fr. LXXIV. Alienos , ut Th. dicebat, non amando judicare debe- mus, sed judicium amori premittere. (Id. de Frat. Ann. p. 482 ©.) | Fr. LXXV. Recte dixit Th. : si omnia sunt amicorum communia, marime debent amicorum communes esse amici. (1d. ibid. p. 490 4.) Fr. LXXVI. Th. jocans tonstrinas appellavit convivia vini expertia ob loquacitatem ibi desidentium. (Id. Symp. p. 678 et 716.) Fn. LXXVII. Th. philosophus, ubi de comparatione delictorum, quomodo ea commode possint comparari, graviora, inquit, esse ea delicta quae propter cupiditatem committantur iis que ex iracundia. Iracundum enim cum eegritudine quadam et contractione animi rationem avertere videtur, qui vero propter cupiditatem peccat a voluptate supara- tus intomperatiorem se et molliorem in peccando se prestat. ( Marc. Antonin II, p. 168 ed. Bas. ) Fn. LXXVIII. Nihil amplius habent divites, quam mediocris fortuns homines : et cosce revera sunt, ut ait Th., inque nulla 28 20 25 434 χαὶ ἄζηλος ἀληθῶς, εἰ Καλλίας πλουσιώτατος ᾿Αθη- ναίων καὶ ἸΙσμηνίας εὐπορώτατος Θηδαίων ἐχρῶντο τούτοις οἷς Σωχράτης xai ᾿Επαμινώνδας. ( Plut. Cu- pid. divit. p.527.) Fr. LXXIX. Ἀλλ᾽ οὐδὲ τὰ κατὰ τέχνην ἀηδῶς ἐποιεῖτο ( 8 Παρ- ράσιος) ἀλλὰ ῥᾳδίως ὡς καὶ ἄδειν γράφοντα, ὡς ἷστο- pri Θ. ἐν τῷ περὶ Εὐδαιμονίας. (Athens. 12 p. 543.) Fr. LKXXX. Θεόμανδρον τὸν Κυρηναῖόν φησι 8. ἐν τῷ περὶ Ἐῤδαιμονίας περιιόντα ἐπαγγέλλεσθαι διδάσχειν eù- τυχίαν. (Athena. 13, p. 567.) Fr. LXXXI. Οὐκ, εἰ δή που τοῦ(το) τῷ γένει τιμιώτερον, ἤδη xal, ὁτιοῦν ἂν 7 μέρος τούτον, πρὸς τὸ τηλίκον θα- τέρου συγχρινόμενον,, αἱρετὸν ἔσται. Λέγω δὲ οἷον, οὐ χαὶ χρυσίον τιμιώτερον χαλχοῦ χαὶ τηλίκον τοῦ χρυσίου πρὸς τὸ τηλίκον χαλχοῦ μέγεθος ἀντιπαρα- Θαλλόμενον πλέον δόξει; ἀλλὰ ποιήσει τινὰ ῥοπὴν καὶ τὸ πλῆθος χαὶ τὸ μέγεθος. (A. Gell. N. A. 1,3.) Fr. LXXXII. Κινδυνεύει τὸ λίαν φιλεῖν, ὥς φησι B., αἴτιον τοῦ μισεῖν γίνεσθαι. ( Plut. Cato min. p. 777.) Fr. LXXXIII. Θ. ἐν τῷ περὶ χολαχείας φησὶν ὡς Μύρτις μύστης ὃ Ἀργεῖος Κλεώνυ!λον τὸν χορευτὰν ἅμα χαὶ χόλαχα προσχαθίζοντα πολλάχις αὐτῷ xal τοῖς συνδιχάζουσι, βουλόμενον δὲ χαὶ μετὰ τῶν χατὰ τὴν πόλιν ἐνδόξων ὁρᾶσθαι, λαβόμενος τοῦ ὠτὸς χαὶ ἕλχων αὐτὸν ἐκ τοῦ THEOPHRASTI admiratione divitia, si Callias Atheniensium ditissimu et Ismenias Thebanorum opulentissimus iisdem rehus utebantur quibus Socrates et Epaminondas. (Plut. Cu- pid. Divit. p. 527, 11.) Fr. LXXIX. In opere artis faciendo (Parrbasius ) non severitatem pre se ferebat sed facilem comitatem, ut qui caneret inter pingendum, quemadmodum narrat Th. in libro de Felicitate. ( Athene. 12 p. 543 fred. Casaub. ) Fa. LXXX. Theomandrum Cyrenzum, qui, ut Th. ait in libro de Felicitate, huc illuc oberrans docturum se beatam vitam pollicebatur. (Id. 13, p. 567 2. ) Fr. LXXXI. Theophrastus autem in eo quo dixi libro (de amicitia primo ) inquisitius quidem super hac ipsa re et exactius pressiusque quam Cicero disserit. is quoque in do- cendo non‘de unoquoque facto go pata existimat neque certis exemplorum documentis sed generibus rerum sum- matim universimque utiturad hunc terme modum. ,Parva' inquit " et tenuis vel turpitudo vel infamia subeunda est, si ea re magna utilitas amico queeri potest. Rependitur quippe et compensatur leve damnum delibat=® honestatis majore alia &razioregne in adjuvando amico honestate, minimaque illa labes et quasi lacuna munimentis partarum amico utilitatium solidatur. Neque nominibus' inquit ‘ me- veri nos oportet, quod paria genere ipso non sunt bonestas mez fama et rei amici utilitas. Ponderibus bec enim potestalibusque presentibus, non vocabulorum appella- tionibus neque dignitatibus generum dijudicanda sunt. Nam cum in rebus paribus aut non longo secus utilitas amici aut honestas nostra consistit, honestas procul dubio praeponderat; cum vero amici utilitas nimio est amplior, honestatis autem nostra in re non gravi levis jactura est, tunc quod utile amico est, id pra illo quod onestum nobis est fit plenius, sicuti est magnum poo- dus aeris parva lamna auri pretiosius. Verba adeo ipsa Theophrasti super ea re adscripsi : ‘ Non, si forte hoc genere nobilius est, protinus quantacunque sit hujs ars, cum pari pondere alterius comparatum, praferes- um est : v. gr. nonne @re aurum nobilius atque pondus aliquod auri cum eodem pondere ris comparatam majus videbitur? sed momentum etiam babebit multitudo et volumen’. (A. Gell. N. Att. 1,3.) Fr. LXXXII. Nimius amor, ut Th. ait, ne causa fiat odii periculum est. ( Plut. Cato min. p. 777. ) Fr. LXXXIII. Th. in libro de Assentatione scribit, Myrtin Argivum arcanorum sacrorum presidem Cleonymum saltatorem οἱ simul assentatorem, ipsi sepius et iis qui simul cum ©) jus dicebant assidentem ac id affectantem, ut inte: cives il'ustres conspiceretur, aure prehensa e consessi FRAGMENTA LXXIX— LXXXVI. συνεδρίου πολλῶν παρόντων εἶπεν, Οὐ χορεύσει ἐνθάδε οὐδ᾽ ἁμῶν ὀἀχούσει. (Athenz. 6, p. 254.) Fr. LXXXIV. Οὐδεὶς δὲ λέγει τὸν ᾿Αριστείδου βίον ἡδὺν ἀλλὰ τὸν Σμινδυρίδου τοῦ Συδαρίτου χαὶ τὸν Σαρδαναπά- dov, καίτοι χατά γε τὴν δόξαν, φησὶν ἐν τῷ περὶ Ἡ δονῆς Θ., οὐχ ὁμοίως Naurpoc ἐστιν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐτρύφησεν ὥσπερ ἐχεῖνοι. Οὐδὲ τὸν ᾿Αγησιλάου τοῦ Λακεδαιμονίων βασιλέως, ἀλλὰ μᾶλλον εἰ ἔτυχεν τὸν Ἀνάνιος οὕτως ἀοράτου χατὰ δόξαν ὄντος. Οὐδὲ τὸν τῶν ἡμιθέων τῶν ἐπὶ Τροίας, ἀλλὰ πολὺ μᾶλλον τῶν νῦν’ καὶ τοῦτ᾽ εἰχότως.. Ὁ μὲν γὰρ ἀχατάσχευος καὶ ὥσπερ ἀνάρτυτος ἦν οὔτ᾽ ἐπιαιξίας οὔσης οὔτε τῶν τεχνῶν διηχριδωμένων᾽ ὁ δὲ πᾶσιν ἐξηρτυμένος πρὸς ῥαστώνην χαὶ πρὸς ἀπόλαυσιν χαὶ πρὸς τὰς ἄλλας διαγωγάς. (Athena. 12, p. 511.) Fr. LXXXV. Ὁ 8. ἀντιλέγει τῷ Πλάτωνι περὶ τοῦ μὴ εἶναι ἀληθὴ xal ψευδῇ ἡδονὴν ἀλλὰ πάσας ἀληθεῖς. Εἰ γάρ ἐστί τις, φησὶν, ἡδονὴ ψευδὴς, ἔσται τις ἡδονή οὖχ ἧδονή᾽" ἢ μάλιστα μὲν οὐδὲν συμθήσεται τοιοῦτον" καὶ γὰρ ἢ ψευδὴς δόξα οὐδὲν ἧττον δόξα: εἰ δὲ χαὶ cupbaln τι ἄτοπον τὴν ἐσχάτην ἡδονὴν δοχοῦσαν εἷ- ναι μὴ εἶναι ἡδονήν ἐπεὶ χαὶ ὄντι ἄλλως οὐχ ὃν ἅπλῶς [ ἐπεὶ χαὶ ὄν τι, ἀλλ᾽ ὡς οὐχ ὃν ἁπλῶς conj. Schneider. | οἷον τὸ γεννητὸν οὐχ ὅπερ ὄν. Καὶ γὰρ ᾿Αριστοτέλης τινὰς ἡδονὰς πρός τι εἶναι ἡδονὰς ἀξιοῖ καὶ οὐχ ἁπλῶς, οἷον τὰς τῶν νοσούντων χαὶ τῷ πιχρῶ χρωμένων ὡς γλυχεῖ. "Et φησὶν 8 Θ. τριχῶς τὸ » ψεῦδος ἢ γὰρ ὡς ἔθος᾽ ἐπίπλαστον ἢ ὡς λόγος A ὡς τι ὄν. Κατὰ τί οὖν, φησὶν, fi ἡδονὴ ψευδής ; οὔτε γὰρ ἦθος ἡδονὴ οὔτε λόγος οὔτε dv, οὐχ ὄν" τοιοῦ- τον γὰρ τὸ πρᾶγμα τὸ ψευδὲς ἐν τῷ μὴ εἶναι χαρα- χτηριζόμενυν: Ἢ ῥητέον ὅτι κατὰ τοὺς τρεῖς διορι- σμούς ἐστι ψευδὴς fi ἡδονή" χαὶ γὰρ ἐπίπλαστος È τοῦ ἐπιπλάστου ἤθους, καὶ ἄλογος f ἀντὶ τοῦ ἀληθοῦς εἷς τὸ ψεῦδος ἀποπλανηθεῖσα δόξα xal τούτῳ ἐφηδομένη" χαὶ μὴ οὖσα ἣ κατὰ ἀπουσίαν τοῦ λυπηροῦ φανταζο- μένη [ἢ] ἡδονὴ χαὶ ταῦτα μὴ παρόντος ἡδέος; ( Olym- piod. in Plat. Phileb. p. 269.) Fr. LXXXVI. Θ. ἐν τῷ περὶ Ἡδονῆς χαὶ δὴ καὶ τοὺς Ἴωνας, φησὶ, διὰ τὴν ὑπερδολὴν τῆς τρυφῆς ἔτι "“" χαὶ νῦν ἡ χρυσῆ παροιμία διαμεμένηχε. ( Athena. 12, p. 526. ) Fn. LXXXVI?. Οὐ γὰρ, εἴ τις, ὡς Θ. λέγει, γευσάμενος τῆς du- 433 protraxisse multisque preesentibus dixisse, Illic tu nec saltabis nec audies ea quwe dicimus. ( Athens. 6, p. 251 4.) Fr. LXXXIV. Aristidis vitam nemo suavem fuisse autumat, sed Smindvrids Sybarita, ac Sardanapali : tamen, Th. ait in libro de Voluptate, hominum opinione ‘ejus non minus splendida fuit quam illorum vita, sed non voluptatibus is, sicut illi, indulsit. Nullius judicio Agesilai regis Lace- - demoniorum vita suavis fuerit, sed.potius, ita forte si contingat, Ananis, hominis ut tradunt obscurissimi; ne- que vero vita heroum qui ad Trojam pugnarunt, sed eorum potius qui nostro seculo florent. Nec immerito. Illorum enim rudior victus fuit, nulla diligentia conquisi- tus, cum neque hominum commercia essent neque artes jam subtilius exculta; quem vero nunc frequentant ple- rique omnes ad desidiam, voluptatem et alias quasvis illecebras accommodatur et veluti conditur, ( Athena. 12, p. 511°.) Fr. LXXXY. Th. contradicit Platonis sententise, affirmans non esse veram ac falsam voluptatem, sedomnesesse veras. Si enim, inquit, falsa aliquaest voluptas, erit voluptas que non vo- luptas est. Aut potissimum nihil tale eveniet, nam et falsa opinio nihilominus est opinio ; si minus, absurdum seque. retur illud ut que summa voluptas esse creditur non sit voluptas. Nam et .... nam Aristoteles quoque quasdam vo- luptates secundum.relationem voluptates esse eristimat, non simpliciter, ut quas gegrotantes percipiunt et amaro ut dulci fruentes. Porro’ Th. falsitres modos refert : aut enim ut mos simulatus, aut ut oratio aut ut res exi- stens se habet. Qua igitur ratione, inquit, voluptas est falsa : nam neque mos est voluptas, nec*oratio, nec res que non evistit ; hujuscemodi enim est'res ‘alsa, que eo quod non est notatur. An dicendum, voluptatem secun- dum has tres determinationes falsam esse. Commentitia enim est que ad commentitium morem pertinet, et ab- surda est cum opinio loco veri ad falsum aberravit eoque delectatur, et non existens ea que propter absentiam doloris fingitur voluptas, quanquam nihil grati adest. ( Olympiad. ad Plat. Phileb. p. 269. ) Fr. LXXXVI. Th. inlibro de Voluptate ait etiam lones ob luxum im- modicum *** ad suum usque seculum aureum prover?- bium perniansisse. ( Athense. 12, p. 526°.) Fn. LXXXVIP. Non enim, si quis, ut ait Th., gustata ambrosia eara 2 10 15 20 ϑί ων 436 βροσίας ἐπιθυμεῖ αὐτῆς, μέμφεσθαι ἄξιον, ἀλλ᾽ εἴ τις σφοδρῶς ἥττᾶται τῶν ἡδονῶν ὡς οἷ πολλοί. ( Aspasii Schol. in Ar. Eth. Classical Journal XXIX, 45.) Fa. LXXXVI ©. Καὶ τὸν ᾿Αναξαγόραν αἰτιᾶται ὃ Θ. ἐν ᾿Ηθιχοῖς λέγων ὅτι ἐξελαύνει ἡδονὴ λύπην ἐναντίαν οἷον ἀπὸ τοῦ διψᾶν. (Olymp. in Piat. Phileb. 269 Stallb. ) Fn. LXXXVI*. Φυόμεναι γὰρ ἐν τοῖς τηλικούτοις αἵ ἀρεταὶ xal βλαστάνουσαι τό τε κατορθούμενον, ὥς φησι Θ., ἐπιδεθαιοῦνται τοῖς ἐπαίνοις χαὶ τὸ λοιπὸν αὔξονται | μετὰ φρονήματος ἐπαιρόμεναι. Τὸ δὲ ἄγαν παντα- χοῦ μὲν ἐπισφαλές. ( Plut. Agis. c. 2. ) Fr. LXXXVI®. Θ. ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος, τί συνέχει τὸν ἀνθρώπων βίον, ἔφη, εὐεργεσία χαὶ τιμὴ χαὶ τιμωρία, (Stob. Eclog. 48, 72.) Fr. LXXXVI*. Μεῖζον δὲ τὸ τὸν πλοῦτον ἄζηλον, ὥς φησι Θ., καὶ ἄπλουτον ἀπεργάσασθαι τῇ χοινότητι τῶν δείπνων χαὶ τῇ περὶ τὴν δίαιταν εὐτελείᾳ. (Plut. Lycurg. c. 10. Cf, Plut, de Cupidit. divit. p. 527.) Fa. LXXXVI. Ὅτι δὲ χαὶ νόσους ἰᾶται μουσικὴ Θ. ἱστόρησεν ἐν τῷ περὶ ἐνθουσιασμοῦ, ἰσχιαχοὺς φάσχων ἀνόσους διατελεῖν εἰ χαταυλήσοι τις τοῦ τόπου τῇ φρυγιστὶ ap- μονίᾳ. (Athena. 14 p. 624; cf. Eustath. p. 1078, 41.) Fr. LXXXVIII. Θ. ἐν τῷ περὶ ἐνθουσιασμῶν.. φησὶ .. τὴν μου- σιχὴν πολλὰ τῶν περὶ τὴν ψυχὴν χαὶ τὸ σῶμα γιγνο- μένων παθῶν ἰατρεύειν χαθάπερ λιποθυμίαν φόθους χαὶ τὰς ἐπὶ μαχρὸν γιγνομένας τῆς διανοίας ἐχστάσεις. ἸΙᾶται γὰρ, φησὶν, f καταύλησις χαὶ ἰσγιάδα χαὶ ἐπι- ληψίαν, καθάπερ... λέγεται τὸν μουσιχὸν χαταστῆσαι τὸν ἐξιστάμενον ἐν Θύῤαις ὑπὸ τὴν τῆς σάλπιγγος φωνήν" ἐπὶ τοσοῦτον γὰρ ἐδόησεν ἀχούων ὥστε ἀσχη,- μονεῖν. Εἰ δέ ποτε καὶ πολεμιχὸν σαλπίσειέ τις, πολὺ χεῖρον πάσχειν μαχόμενον. Τοῦτον οὖν χατὰ μιχρὸν τῷ αὐλῷ προσάγειν χαὶ ὡς ἄν τις εἴποι ἐχ προσαγωγῆς ἐποίησε χαὶ τὴν τῆς σάλπιγγος φωνὴν ὑπομένειν. (Apollon. Hist. Mirab. c. 49.) THEOPHRASTI appetit, reprehensione dignus est, sed si quis, ut vulgo accidit, voluptate vehementius capitur. Fr. LXXXVI°. Anaxagoram reprebendit Th. in libris Ethicorum, ubi dicit voluptatem propellere dolorem contrarium, uta siti .... : Fr. ΕΧΧΧΥῚ “4. Nate in viris tam insignibus virtutes et egerminante: felices successus, ut ait Th., confirmant laudatione εἰ postmodo crescunt cum fiducia auctse. Sed quod est nimium semper periculosum. Fr. LXXXVI ©. Th. a quodam interrogatus, quid hominis vitam contineat, respondit, Beneficium, honos et vindicta. l'n. LXXXVI!. Plus autem valet, ut Th. ait, si a divitiis tuis invi. diam arceas eo, ut conam cum aliis communem babess et victus simplicitate utaris. Fr. LXXXVII. Morbis auxiliari musicam Th. in libro de Enthusiasmo narravit, ubi dicit qui vexantur coxendice eo conciati liberari si quis dum urguet dolor tibiis phrygiam mo- dorum harmoniam canat. (Athen. 14, p. 623. Conf. Eus- tath. p. 1078, 41.) FR. LXXXVIII. Th. in libro de Enthusiasmo .... : Ait enim is, mu- sicam multis et animi et corporis affectibus mederì, ut animi deliquio, pavori et mentis emotione que in longius temporis spatium accidit. Medetur enim, in quit, tibie cantus et coxendice et morho comitiali, sicut ...... musicusdicitur restitnisse aliquem Thebis ver- santem, qui tube cantu audito alienabatur : tantom enim clamorem edcbat ut indecorum esset; si vero quis bellicum caneret, multo pejus eum’ affici. Hunc igitur musicus tibia assuescens et tanquam assuefactione efle- cit ut et tuba sonitum tolerare posset. (Apollon. Dvs. Hist. Mira. c. 49. ) 10 15 20 s5 40 45 50 438 (5) Οὕτως οὐδὲ ἢ ὀξεῖα φωνὴ dx πλειόνων συνέστηκεν ἢ πλείους ἀριθμοὺς κινεῖται οὐδὲ ὁ βαρεῖα" οἷόν τε γὰρ ἢ ταύτην λέγειν ἢ χἀκείνην, ἐπειδὴ ἴδιόν τι μέγεθος βαρείας ἐστὶ φωνῆς. Δῆλον δὲ dx τῆς βίας τῆς γε- νομένης περὶ robe μελῳδοῦντας" ὡς γόρ τινος δέοντα: δυνάμεως εἰς τὸ τὴν ὀξεῖαν ἐχφωνῆσαι οὕτω εἰς τὸ τὴν βαρεῖαν φθέγξασθαι. ἔνθα μὲν γὰρ συνάγουσι τὰ πλεῦρα χαὶ τὴν ἀρτηρίαν ἐχτείνουσι [διὸ βραχύτερον) βίᾳ ἀποστενοῦντες. ἴΕνθα δὲ διευρύνουσι τὴν ἀρτη- ρίαν, διὸ βραχύτερον τὸν τράχηλον ποιοῦσι τὸ μῆχος τῆς εὐρύτητος συναγούσης. (6) Τοιαύτης ἔοικεν ἔν τε τοῖς αὐλοῖς εἰς τὸ ἐμπνεῦσαι βίᾳ τῷ στενωτέρῳ δυνά- μεως δεῖν καὶ εἷς τὸ τῷ εὐρυτέρῳ ἵνα πληρωθῇ " καὶ γὰρ δὴ καὶ μᾶλλον ἐν τοῖς αὐλοῖς " ἀπονώτερον γὰρ τὸ ὀξὺ τῷ διὰ τῶν ἄνω γίγνεσθαι τρημάτων’ βίας δὲ δεόμενον τὸ βαρὺ καὶ μείζονος el δι’ ὅλου τὸ πνεῦμα πέμποιτο, ὥστε ὅσον υήχους προστίθεται τοσόνδε χαὶ πνεύματος ἰσχύος προστίθεται. (2) Ev δὲ ταῖς χορδαὶς τὸ ἴσον κατὰ θάτερον δῆλον" ὅσῳ γὰρ εὐτονωτέρα ἣ τῆς λεπτοτέρας τάσις τοσῷδε ἣ ἀνεῖσθαι δοκοῦσα πα- χυτέρα, οὕτω τε ὅσῳ ἰσχυρότερος ὃ ἦχος ἐχ τῆς λε- πτοτέρας τοσῷδε βαρύτερος ὃ ἕτερος" ἐχ γὰρ μείζονος ὁ πλείων χαὶ τοῦ πέριξ ἦχος. Πῶς γὰρ ἂν σύμφωνοι ἐγίγνοντό τινες φθόγγοι εἰ μὴ ἰσότης ἦν; ἀσύγκριτον γὰρ τὸ πλεονάζον, τὸ γὰρ ὑπέρμετρον ὑπὲρ τὴν μῖξιν διάδηλον γίγνεται. Διὸ τοῖς χατὰ τὴν χρᾶσιν ἰσχυ- ρϑτέροις τὸ ἀνειμένον πλεῖον ἐπιμίγνυται εἰς τὸ ἰσοδυ- ναμῆσαι" (8) ὥστε ἐστί τις συμφωνία καὶ ἰσότης τῶν ἐξ ὧν γίνεται, Εἰ γὰρ ὃ ὀξὺς πλείους κινοῖτο ἀριθμοὺς, πῶς ἂν συνήχησις γένοιτο; χαὶ γὰρ, ὥς φασι, xal πορρωτέρω ἀχούεται ὃ ὀξύτερος φθόγγος τῷ πορρωτέρω διὰ τὴν τῆς χινήσεως ὀξύτητα διιχνεῖσθαι. Εἰ διὰ τὸ πλῆθος γίγνεται, οὐκ ἄν ποτε γένοιτο σύμφωνος οὗτος πρὸς τὸν βαρὺν, οὔθ᾽ ὅτε ἀχούεται, εἴ γε ἐν ἀμφοτέ- ροις ἣ συμφωνία, οὔθ᾽ ὅτε ἐχλείπει ὃ βαρύτερος, ἀνάγχη γὰρ χατὰ τὴν λεληθυῖαν ἔχλειψιν μηχέτ᾽ ἀχούε- σθαι" οὔτε μάλιστα ἄμφω axovovta:* χαὶ τότε γὰρ ὃ ὀξὺς σφοὸρότερός ἐστιν ἅτε οἷός τε ὧν χαὶ πόρρω διι-- χνεῖσθαι" φθάνει τε οὖν τὸν βαρὺν χαὶ κατισχύει ὥστε σφετερίζεσθαι τὴν αἴσθησιν ἀεὶ [ud] μειονεχτοῦντος τοῦ βαρυτέρου. (9) ᾿Αλλ᾽ ἐπεί ἐστί τι σύμφωνον ἰσό- τητα δηλοῦν ἀμφοῖν τοῖν φθόγγοιν, ἰσότης ἐστὶ τῶν δυνάμεων διαφέρουσα τῇ ἰδιότητι ἑχατέρᾳ. Τὸ γὰρ ὀξύτερον φύσει dv ἐχδηλότερον οὐχ ἰσχυρότερον πορ- ρωτέρω ἀντιληπτόν ἐστι τοῦ βαρυτέρου, ὥσπερ τὸ λευχὸν ἄλλου του χρώματος, ἦ τι ἕτερον ὃ οὐχὶ τῷ θάτερον ἧττον εἶναι ὃ πέφυκε μᾶλλον ἀντιληπτόν ἐστιν, ἢ τῷ μὴ διὰ τοὺς ἴσους ἀριθμοὺς κινεῖσθαι, ἀλλὰ τῷ μᾶλλον τῷδε ἢ τῷδε ἐπιδάλλειν τὴν αἴσθησιν διὰ τὴν πρὸς τὰ πέριξ ἀνομοιότητα. Οὕτως διιχνεῖται μὲν χαὶ ὃ βαρύς, ἣ δ᾽ ἀκοὴ θᾶττον ἀντιλαμθάνεται διὰ τὴν ἰδιότητα τοῦ ὀξέος, οὐ διὰ τὸ ἐν αὐτῷ πλῆθος. (0) Καὶ γὰρ δή γε εἰ xai πορρωτέρω ἐχινεῖτο οὐ διὰ τὸ πλείους χινεῖσθαι ἀριθμοὺς ὁ ὀξύτερος ἀλλὰ διὰ τὸ THEOPHRASTI id quod e dulci et amaro est mixtum..... (5) Sic neque ‘ acuta vox e pluribus constat , aut pluribus numeris mo- vetur, neque gravis : licet enim hanc dicere aut ilam, cum propria quedam sit magnitudo soni gravis. Qued manifestum est e contentione, qua modulos recitantes utuntur. Ut enim potentia quadam opus est ut voce acutam edant, ita etiam opus est ad pronuntiandam gra vem : illic enim latera contrahunt et arteriam asperam extendunt evidenter coarctatam , hic vero arteriam arapli- ficant ideoque collum in brevius contrahunt, cum volume auctum longitudinem diminuat. (6) Atque ejusmodi est contentione iis qui cum vi in partem angustiorem tibie inspirare volunt, neque minus qui in amplioren partem ut ea impleatur. Atque magis etiam in tibis Minus enim laboris requirit sonus acutus, quippe qui per foramina superiora exeat , contra vi opus est majon ad sonum gravem eliciendum, si quidem per totam tibim spiritus mittendus est, ita ut, quo major sit longitudinis modus, tanto major vis spiritus accedat. (7) Atque is chordis par ratio utrinque manifesta : quo enim aciu intenta est tenuior chorda, eodem modo remissa crassior est, atque sic quo fortior est sonus tenuioris eo gravior est alter. Nam a majori chorda aeris ambientis clangor auctior venit. ‘Quomodo enim soni consonarent Dis aqualitas esset. Etenim, quod abundat, comparari ne- quit, quod enim modum excedit eo quod mixtionem @- perat manifestum est. Igitur iis qui fortiore sunt tem- peramento plus remissioris admiscetur ut aequalis potentia prodeat. (8) Itaque concentus quidam est et aqualitas corum e quibus existit. Nam si sonus acutus pluribus moveretur numeris, qui sonorum concentus fieri posset? etenim acutum sonum ajunt longinquius audiri eo, quod propter motus celeritatem longinquius proficiscitur. Si ace tussonusquantitate existit, nunquam hic consonare potuerit cum gravi, neque quamdiu gravior auditur, concentus enim in utroque est, neque quando audiri cessavit, nam ob ces sationem occultam necessario non amplius auditur. Neque vero uterque auditur : nam tum quoque acutus est vehe- mentior, quoniam is longinquius progredi potest. Pravenit igitur gravem atque superat, ita ut sensum occupet, dum gravior inferior est. (9) Quoniam autem concentus est, qui xqualitatem utriusque soni demonstrat, equalitas est facultatum, utriusque proprietate diversa. Cum eni sonus acutior natura sua manifestus magis quam fortis sit, longinquius potest percipi quam gravis, sicut color albus pre reliquis coloribus, aut alia quaepiam res, qua non propterea percipi potest quia altera naturam habe inferiorem, neque quod non per totidem numeros move tur, sed eo quod sensus magis huic quam illi rei incidit propter dissimilitudinem ambientium. Tali modo graris quoque sonus permeat spatium, sed auditus citius per- cipit acutum propter cjus proprietatem, non propter ma gnitudinem. (10) Etenim si acutus sonus longius pre grederetur, id non eo fieret quod pluribus numeris acutior moveretur, sed propter babitum et formam. Nimirua ᾿ΕΒΑΟΜΕΝΤΌΜ LXXXIX. σχῆμα᾽ ἐπειδὴ ὃ μὲν ὀξὺς ἦχος πρόσον μᾶλλον φέρεται χαὶ ἄνω ὃ δὲ βαρὺς πέριξ κατ᾽ ἴσον μᾶλλον. Δῆλον δὲ καὶ dx τῶν ὀργάνων᾽ τὸ μὲν γὰρ ὑπόχερας χαὶ τὸ σὺν τῷ χαλχώματι περιηγητιχώτερα ἅτε τοῦ ἤχου ἴσου περὶ πᾶν γιγνομένου. Καὶ γὰρ εἴ τις ὀξὺν φθεγγό- μενος φθόγγον ἅπτοιτο τῆς αὑτοῦ πλευρᾶς, ἔπειτα πάλιν βαρὺν, αἰσθάνοιτο ἂν μᾶλλον ἐπὶ τοῦ βαρέος φθόγγου τῇ χειρὶ τῆς περὶ τὴν πλευρὰν χινήσεως. Κἂν τοῦ ὀργάνου ἅπτηται τῆς χέλυος ἢ τοῦ χέρατος A ἀγχῶνος ὁπότε τὴν λεπτὴν τύπτοι χαὶ τὴν τοῦ βαρέος προετιχὴν, πάλιν ἐπαίσθοιτο ἂν μᾶλλον τῆς περὶ τὸ χύτος χινήσεως ὁπότε τὰν τοῦ βαρυτέρου τύπτοι ἦχον προετιχήν. Εἰς πᾶν γὰρ ὃ βαρὺς φθόγγος διιχνεῖται πέριξ, ὃ δὲ ὀξὺς πρόσω Ὧ εἰς ὃ βιάζεται ὁ φθεγγόμενος. (11) Εἰ οὖν ὅσῳ πρόσω κινεῖται ὁ ὀξὺς τοσόνδε περὶ πᾶν χινοῖτο ὁ βαρὺς οὐκ ἂν ἐλάττους χινοῖτο ἀριθμούς" ὅπερ xdx τῶν αὐλητιχῶν δῆλον ὁ γὰρ μαχρότερος αὐλὸς βαρύτερος ἐν ᾧ πλεῖον τὸ πνεῦμα περὶ ὃ πᾶν fi χίνησις, Ἀλλ᾽ οὐδὲ τάχει ἂν διαφέροι ὁ ὀξύς" προχα- τελαμθάνετο γὰρ ἂν τὴν ἀχοὴν ὥστε μὴ γίγνεσθαι σύμφωνον" εἶ δὲ γίγνεται ἰστοταχοῦσιν ἄμφω οὐχὶ οὖν ἀριθμοί τινες ἄνισοι τὸν τῶν διαφορῶν λόγον ποιοῦσιν. Αἴ δὲ φύσει τοιαίδε φωναὶ φύσει συνηρμο- σμέναι οὖσαι" οὐδὲ γὰρ τὰ διαστήματα, ὥς τινές φα- eu, αἴτια τῶν διαφορῶν, διὸ χαὶ ἀρχαί" (12) ἐπειδὴ καὶ τούτων παραλειπομένων γίγνεται τάδε αἴτια τοῦ ἑἶναι οὐχ ὡς ποιοῦντα ἀλλὰ ὡς μὴ χωλύοντα. Οὐδὲ γὰρ ἢ ἐχμέλεια. τῆς ἐυμελείας alia» ἐπειδὴ οὐχ ἂν γένοιτο ἐμμέλεια εἰ μὴ ἢ ἐχμέλεια παραπέμποιτο. Οὐδ᾽ ἄν τι ἄλλο ἐπιστημονιχὸν γένοιτο εἰ μὴ τοὖναν-- τίον ἀνεπίστημον τοῦ ἐπιστήμονος, ἀλλὰ παραπεμ-- πόμενον, τοῦ μὴ χωλύειν. (1) Ὥστ᾽ οὐδὲ τὰ δια- στήματα τοῦ μέλους αἴτια ὡς ποιοῦντα ἀλλ᾽ ὡς μὴ χωλύοντα, Εἰ γάρ τις ἄμα φθέγγοιτο χατὰ τὸ συνεχὲς καὶ τοὺς μεταξὺ τόπους, ἄρ᾽ οὖν ἐχμελῇ ποιοῖτο φωνήν; ὧν οὖν μὴ παραπεμπομένων ἐχιμέλεια γίγνοιτο ἂν οὐχὶ τούτων παραλειπομένων ἢ ἐμμέλεια, ὡς εἰ μὴ παρα- λειφθεῖεν χωλυσόντων. Μέγα οὖν ὄφελος τὸ περιί- ατασθαι ταύταις τὴν μελῳδίαν, ὥστε ἀνευρίσχειν τοὺς συνηρμοσμένους πρὸς ἀλλήλους φθόγγους" ἀλλ᾽ οὗτοι μὲν αἴτιοι τοῦ μέλους ὄντες, τὰ δὲ διαστήματα παρα- πευπόμενα ἐπιδηλούμενα ἐχμελείας αἴτιά derw: ἧς xat ἀρχαὶ λέγοιντ᾽ ἂν οὐχὶ τῆς ἐμμελοῦς φωνῆς. (14) Out” οὖν τὰ διαστήματα αἴτια τῆς ἐμμελείας ἀλλὰ βλαπτιχὰ αὐτῆς φαινόμενά γε" οὔτε οἱ ἀριθμοὶ αἴτιοι τῇ ποσότητι διαφέρειν ἀλλήλων τοὺς φθόγγους " κατ᾽ ἄλλο γὰς ἴσοι εὑρίσχονται οἱ βαρεῖς τοῖς ὀξέσι χαθὸ καὶ ὁ πόνος ἴσος χατὰ τοὐναντίον’ οὐ γὰρ ἧττον τῶν τοὺς ὀξεῖς φθόγγους φθεγγομένων of τοὺς βαρεῖς πο- νοῦσι βιαζόμενοι εἰς τοὐναντίον πάλιν. Μία δὲ φύσις τῆς υουσιχῆς, χίνησις τῆς ψυχῆς ἢ χατὰ ἀπόλυσιν γιγνομένη, τῶν διὰ τὰ πάθη χαχῶν. (Porphyr. ad Ptolemai Harmonica ed. Wallis p. 241-244.) 439 acutus clangor in anteriorem locum tendit, sed gravis aqualiter magis ambientein lecum occupat. Jdemque manifestum est in instrumentis. Cornu enim inferius atque id quod infundibulo sereo terminatur clangorem Circumcirca magis efficiunt quoquoversus aquali modo dispersum. Etenim si quis voce acuta emissa latus manu contigerit, atque itidem voce gravi, manus motum in la- tere potius in sono graviore sentiet, ac δὶ instrumentum tangat, vel lyram vel cornu vel anconis, tum tenui chorda pulsa tum ea que gravem ciet sonum, magis item sentiet inotum in corpore instrumenti tum cum chorda graviorem ciens sonuln est pulsa. Gravis enim circumcirca sonus progreditur, acutus vero in anteriorem locum aut quo a vociferante propellitur. (11) Quodsi quantum acutus in anterius, tantundem gravis quoquoversus moveatour, hic non minoribus numeris moveri videtur, idemqne in arte tibicinum apparet. Nam tibia longior est graviore sono, cui major aeris copia inest quem moveri refert. Sed neque celeritate acutus sonus differre videtur, citius enim aures ita occuparet, ut concentus nullus existeret : si vero ‘exi- stit, utrumque eadem esse celeritate oportet. Ergo dif. ferentia ratio posita esse nequit in numeris imparibus. (12) Voces igitur, que natura certa sunt qualitate , natu- raque inter se convenientes, neque vero intervalla ut quidam ajunt, cause sunt differentiarum οἱ idcirco prin- cipia. Enimvero illis quoque omissis hac eatenus modo causa esse possunt quatenus non impediant, non qua effi - ciant. Neque enim dissonantia est causa modulationi3 : non enim modulatio fieri potest nisi dissonantia removea- tur. Νοῦς quidquam scientie capax fieri potest prater contrarium scientis ignarum, sed ita ut hoc removeri debeat ut ne impediat. (13) Ergo nec intervalia causa moduli sunt, ita ut eum efficiant, sed ita ut non impe- dimento sint. Si enim quis canat ex continuo et sonis mediis, nonne ejus cantus dissonans erit ? ea igitur, quibus non remotis dissonantia prodibit, nonne iis omissis mo- dulalio cxistet ? quippe quee, ΠΊ omitterentur, impedimento fuissent. Magnopere ergo juvat his circumponi melo- diam, ita ut inveaiantur soni qui inter se aptari coireque volunt. Sed hi sunt auctores moduli, intervalla autem [omissa declarata) dissonantiee, quare et hujus principia dici possunt, non vero cantus modulati. (14) Neque igitur intervalla auctores sunt modulationis, sed ei obesse ap- paruit , neque numeris tribui potest ut soni inter se quan- titate differant : alia enim ratione pares se procstant graves et acuti soni, quatenus contentio in iis contrario modo par est : non minus enim laboria impendunt qui graves edunt sonos quam ii qui acutos, viribus contrario modo intentis. Heec autem musice est natura une, n° cormmotio sit animi, qua incommoda ab affectibus prefi removeri possunt. 440 Fr. XC. Θ. περὶ μουσικῆς ἀρχὰς μουσιχῆς τρεῖς εἶναι λέγει, λύπην ἡδονὴν ἐνθουσιασμὸν, ὡς ἑχάστου τούτων πα- ρατρέποντος dx τοῦ συνήθους χαὶ ἐγχλίνοντος τὴν que γήν, (Plut. Qu. Sympos. P. 623.) Fr. XCI. Τὴν ἀχουστιχὴν αἴσθησιν 8. παθητιχωτάτην εἶναί φησι πασῶν. (Plut. de audit. p. 37.) Fr. XCII. Θ. πρῶτόν φησιν Ἄνδρωνα τὸν Καταναῖον aù- λητὴν χινήσεις χαὶ ῥυθμοὺς ποιῆσαι τῷ σώματι αὖ- λοῦντα, ὅθεν σιχελίζειν τὸ ὀρχεῖσθαι παρὰ τοῖς πα- λαιοῖς μεθ᾽ ὃν Κλεόφαντον Θηδαῖον. (Athene. 1, p. 22.) Fr. XCIII. Διόπερ Θ. παράδειγμα ἐχτέθειται μεγαλοπρεπείας τὸ τοιοῦτον χῶλον᾽" τῶν μὲν περὶ τὰ μηδενὸς ἄξια pie λοσοφούντων᾽ οὐ γὰρ ἐχ παιώνων ἀχριβδῶς ἀλλὰ παιω- νιχόν τί ἐστι. (Demetr. Phaler. de elocut. sect. 41.) Fr. XCIV. Ὁρίζεται τὸ ψυχρὸν B. οὕτω ψυχρόν ἐστι τὸ ὑπερθάλλον τὴν οἰχείαν ἀπαγγελίαν, οἷον ἀπυνδάχωτος οὐ τραπεζοῦται χύλιξ, ἀντὶ τοῦ ἀπύθμενος ἐπὶ τραπέζης χύλιξ οὐ τίθεται" τὸ γὰρ πρᾶγμα σμικρὸν ὃν οὐ δέχεται ὄγχον τοσοῦτον λέξεως, (Demetr. l. 1. 114.) Fr. XCV. Ὡρίσατο τὸ κάλλος O. οὕτω χάλλος ὀνόματός ἐστι τὸ πρὸς τὴν ἀχοὴν ἢ πρὸς τὴν ὄψιν ἡδὺ ἢ τὸ τῇ διανοίᾳ ἔντιμον. (Demetr. 1]. 1. 173.) Fr. XCVI. Ἐν τούτοις τε οὖν τὸ πιθανὸν χαὶ ἐν ᾧ Θ. φησιν ὅτι οὐ πάντα ἐπ᾽ ἀχριδείας δεῖ μαχρηγορεῖν, ἀλλ᾽ ἔνια καταλείπειν χαὶ τῷ ἀχοοατῇ, συνιέναι χαὶ λογίζεσθαι ἐξ αὑτοῦ συνιεὶς γὰρ τὸ ἐλλειφθὲν ὑ πὸ σοῦ οὐχ ἀχροατὴς μόνον ἀλλὰ χαὶ μάρτυς σου γίνεται χαὶ ἅμα εὐμενέ- στερος᾽ συνετὸς γὰρ ἑαυτῷ δοχεῖ διὰ σὲ, τὴν ἀφοραὴν αὐτῷ παρεσγηχότα τοῦ συνιέναι" τὸ δὲ πάντα ὡς ἀνοήτῳ λέγειν χαταγινώσχοντι ἔοιχε τοῦ ἀχροατοῦ, (Demetr. 1. 1. 222.) THEOPHRASTI Fn. ΧΟ. Th. in libro de musica music fontes esse tres dic, dolorem, voluptatem, instinctum divinum; borum enim unumquodvis vocem a consueto modo aversam ad ca- nendum impellere. Fr. XCI. Sensum auditus Th. omnium sensuum maxime ad motu animi ciendos facere ait. (Plut. de audit. p. 37.) Fr. XCIl. Th. ait Andronem Catanensem tibicinem primum, com tibia luderet, corporis motus aptos et concinnos addidisse, indeque veteres σιχελίζειν saltare dixisse : post eum Cleo phantem Thebanum. (Athen®, 2, p. 22°). Fr. XCIII. Th. ergo magniloquentix ejusmodi exemplum proposuit : eorum qui de rebus vilibus philosophantur : non quidem e peeonibus justis oratio composita est sed e numeris peonibus similibus. (Demetr. Phal. de elocut. sect: 41.) Fr. XCIV. Th. frigidum hoc modo definit : frigidum est id quod elocutionem propriam excedit, velut « ἀπυνδάχωτος 0) τραπεζοῦται χύλιξ, » pro poculum fundo carens non ia nensa ponitur. Res enim exigua non convenit verbis adeo grandiloquis. Fr. XCV. Th. pulchritudinem ita definit : pulchritudo verborum est ca, cum aut auditui aut visui grata aut meuti reve- renda est. ° Fr. XCVI. His igitur persuadendi facultas inerit, atque nt Th. auctor est, eis, cum non omnia sermone subtilissime persequaris sed queedam audienti ad meditandum et ape se disputandum relinquas. Intellectis enim iis qua a le omissa sunt non modo auditor erit sed etiam testis, isque benevolus : ipse enim sibi tuo auxilio doctus esse videtur, a quo intelligendi occasionem accepit. Qui vero omai audientibus ut stolidis persequitur male de iis judicare videtur. (Demetr. 1. }. 222.) 442 χαὶ τὸν ἀραδῶνα πόσον δεῖ διδόναι πρὸς τὸ πλῆθος τῆς τιμῆς μερίζοντες" ἄτοπον γὰρ ἐὰν δαχτύλιον δῷ τῶν δέχα ταλάντων. “Eoue γὰρ dx χαιροῦ τὰ τοιαῦτα χαὶ πάθους γίγνεσθαι" δεῖ δ᾽ ἐκ προαιρέσεως οὕτω γὰρ ἔσται τὸ δίχαιον. (6) ᾿Εὰν δὲ λαῤὼν dpabiva μὴ δέχηται τὴν τιμὴν ἢ δοὺς μὴ χκαταδάλῃ, ἐν τῷ ὡρισμένῳ χρόνῳ ---- δεῖ γὰρ ὡρίσθαι καθάπερ ἐν τοῖς Θουρίων τὸν μὲν ἀραδῶνα παραχρῆμα τὴν δὲ τιμὴν αὐθήμερον᾽ οἱ δὲ καὶ πλείους ἡμέρας τίθενται τῆς τι- μῆς, οἱ δὲ ἁπλῶς ὅσας ἂν ὁμολογήσωσι ---- τὸ δὲ ἐπι- τίμιον ἑχατέρῳ, πότερον τῷ μὲν στέρησις τοῦ ἀρα- δῶνος οὕτω γὰρ σχεδὸν οἵ τε ἄλλοι χελεύουσι χαὶ οἵ Θουριαχοί: τῷ δὲ μὴ δεχομένῳ ἔχτισις ὅσου ἂν ἀπο- δῶται" χαὶ γὰρ τοῦτο ἐν τοῖς Θουρίων ἣ ἄνισος ζημία" πολλαπλασία γὰρ ἣ τιμὴ τοῦ ἀραδῶνος" ἔτι δὲ χαὶ βλάπτοιτ᾽ ἂν ὁ ἀποδόμενος ἀφεὶς ἑκατέρους ἐπειδή τις ἐφ᾽ ἡμέραν μίαν δρίσειεν" οὕτω γὰρ, μάλιστ᾽ ἐνδέχεται. Hlap” ἐνίοις δεδικάσθαι χελεύουσι τῷ μὴ δεχομένῳ τὴν τιμήν" πότερον δὲ ἕως ἂν χομίσηται κύριον εἶναι τοῦ χτήματος ; οὕτω γὰρ οἷ πολλοὶ νομοθετοῦσιν᾽ A ὥσπερ Χαρώνδας καὶ Πλάτων; οὗτοι γὰρ παραχρῆμα χε- λεύουσι διδόναι καὶ \apiGdvar ἐὰν δέ τις πιστεύσῃ, μὴ εἶναι δίκην" αὐτὸν γὰρ αἴτιον εἶναι τῆς ἀδιχίας. (ϑίοθω. Serm. 42, p. 280. 281.) Fr. XCVIII. Θ. ἐν τοῖς περὶ νόμων φησὶ δυοῖν τούτων ἐπιμελεῖ- σθαι δεῖν τοὺς ἀγορανόμους τῆς τε ἐν τῇ ἀγορᾷ εὖχο- σμίας χαὶ τοῦ ἀψευδεῖν μὴ μόνον τοὺς πιπράσχοντας ἀλλὰ καὶ τοὺς ὠνουμένους. (Suid. et Harpocrat. sub νυ. χατὰ τὴν ayopav.) Fr. XCIX. Ὡς 8. ἱστόρηχε xal τῆς ἀργίας νόμον οὗ Σόλων ἔθηκε ἀλλὰ Πεισίστρατος, ᾧ τήν τε χώραν ἐνεργεστέ- ρᾶν χαὶ τὴν πόλιν ἠρεμαιοτέραν ἐποίησεν. (Plutarch. Solo extr.) Fr. C. Θ. ἐν τῷ περὶ νόμων ὕόρεως χαὶ ἀναιδείας παρὰ τοῖς ᾿Αθηναίοις εἶναι βωμούς φησι. (Zenob. Proverb. 4, 36.) Fa. CI. °Eytyvovro δὲ xal εἰσαγγελίαι xatà τῶν καταλυόντων τὸν δῆμον ῥητόρων # μὴ τὰ ἄριστα τῷ δήμῳ λεγόν- τῶν ἢ πρὸς τοὺς πολεμίους ἄνευ τοῦ πεμφθῆναι ἀπελ- :θόντων È προδόντων φρούριον 7 στρατιὰν ἢ ναῦς, ὡς Θ. ἐν τῷ περὶ νόμων. Ὅτι δὲ ὃ εἰσαγγείλας χαὶ οὐχ ἑλὼν ἀζήμιος ἦν Ὑπερείδης ἐν τῷ ὑπὲρ Λυχόφρονός THEOPHRASTI esse debeat, magnitudine pro pretii magnitudine pesta : absurdum enim fuerit si quis annulum pro decem talentis arram offerat. Etenim tales res pro temporis conditione aut affectu solent definiri : debet autem certa voluntate fieri, sic enim justum erit. (5) Si vero quispiam accepta arra non recipiat pretium, aut qui dat non in prafinito tempore id numeret — determinari enim oportet, ut apud Thurios, ut arra quidem confestim , pretium vero eodem die exhibeatur, alii plures numerandi pretii dies prmscri bunt, alii simpliciter de quo numero inter paciscentes convenerit — ponam igitur statuimus emtori arre priva tionem : sic enim fere cum alii tum Thuriaci fieri volunt: non recipienti autem pretium solvatur quanti rem emerit: nam et iste mos est Thuriis ut insesquali pena mulctentar; pretium enim arram multoties excedit....... ... ita enim maxime apud quosdam fieri potest, qui jubent ut pretinm non recipiens jure agat. Sed utrum venditor dominus esse rei debet donec emtor acceperit, quemadmodum pluritsi sanciunt, an ut Charond® et Platoni videtur, statim tra- denda res est et accipienda? Sed si fidem habuerit, nen esse judicium : ipsum enimi esse auctorem injuria. (Stobre. Serm. 42, p. 279-80.) Fr. XCVIII. Th. in libris de Legibus ait, iis qui foro rerum vena- lium presunt , duarum rerum curam esse habendam, ut homines in foro bonis utantur moribus, et ut omnia εἰδ- cere agantur neque mentiantur aut qui vendunt aut qui emunt. (Suid. et Harpocr. sub xatà τὴν ἀγοράν). Fr. XCIX. Ut Th. commemoravit, etiam legem contra inertiam non Solo tulit, sed Pisistratus, qua effecit, ut regio diligentius coleretur et urbs quieta esset. (Plutarch. Solo extr.; Fr. C. Th. in libro de Legibus Athenis superbi et impudentie aras extitisse ait. (Zenob. Proverb. 4, 36.) Fr. CI. Usu veniebat ut in yudicio accusarentur oratores, qui aut rem publicam evertere vellent aut pon optima popul consilia darent aut sine mandato cuîm hostibus eonvenis- sent aut preesidium prodidissent aut exercitum aut naves ut ait Th. in libro de Legibus. Atque teste Hyperide in oratione pro Lycophrone is qui accusationem instituerat FRAGMENTA XCVIII — CUVIII. φησι" χαίτοι γε ὁ Θ. τοὺς μὲν ἄλλας γραφὰς γραψα-- μένους χιλίας τ᾽ ὀφλισχάνειν εἰ τοῦ πέμπτου τῶν ψή- Φφων μὴ χαταλάθοιεν χαὶ προσατιμοῦσθαι, τοὺς δὲ εἰσ- αγγέλλοντας μὴ ἀτιμοῦσθαι μὲν, ὀφλεῖν δὲ τὰς χιλίας. (Pollux Onomast. 8, 52. 53.) Fr. CII. Ὅτι δὲ χαὶ τῶν ἄλλων div ἔπραττον of μέτοιχοι ἄφεσιν εἶχον οὗ ἰσοτελεῖς O. εἴρηχεν ἐν ἐνδεχάτη τῶν νόμων' οὗτος δέ φησιν ὡς ἐνιαχοῦ χαὶ πόλεσιν ὅλαις ἐψηφίζοντο τὴν ἀτέλειαν ᾿Αθηναῖοι ὥσπερ Ὀλυνθίοις τε χαὶ Θηβαίοις. ( Harpocrat. sub. σκαφηφόρος.) FR. CII. Συστομώτερον σχάφης τάσσεται ἐπὶ τῶν διὰ τὸ ἀγενὲς σιωπώντων. Θ. γὰρ ἐν τῷ περὶ νόμων εἰρῆ-- σθαι ἀπὸ τοῦ τοὺς μετοίχους ᾿Αθήνησιν ἐν ταῖς δημοτε- Mar πομπαῖς σχάφας φέροντας πομπεύειν χαὶ ὁπότε δὲ ἐδούλοντο μέτοιχον δηλῶσαι ἣ σχάφην ἔλεγον ἣ σχαφηφόρον" διὰ δὲ τὸ ἀπαρρησίαστον εἶναι συστομώ- τερον ποιήσειν ἀπειλεῖν σχάφης. (Photii Lexic. Ρ. 558.) Fr. CIV. Ὅτι οἵ ἁλόντες ἐπ᾿ ἀχουσίῳ φόνῳ ἐξουσίαν εἶχον εἷς διοίχησιν τῶν ἰδίων... χαὶ Θ. ἐν τῷ τρισχαιδεχάτῳ τῶν νόμων δηλοῖ. ( Harpocr. 5. v. ἰσοτελεῖς. Phot. Lex. p. 355.) Fr. CV. Φαρμακχῶν δ᾽ ἐστὶν ὁ ὑπὸ φαρμάχων βεύλαμμένος, ὡς χαὶ Θ. ἐν πέμπτῳ καὶ δεχάτῳ νόμων ὑποσημαίνει. (Harpocrat. 5. νυ. φαρμαχῶν. Phot. Lex. p. 640.) Fr. CVI. Ὀλίγων of ἀγαθοὶ νόμων δέονται" οὗ γὰρ τὰ πρά- γματα πρὸς τοὺς νόμους ἀλλ᾽ οἱ νόμοι πρὸς τὰ πράγματα τίθενται. (Stob. Serm. 27, Ὁ. 218.) Fr. CVII. Θ. ἐν τῷ ᾿Ερωτιχῷ Χαιρήμονά φησι τὸν τραγιχὸν λέγειν ὡς τὸν οἶνον τῶν χρωμένων (τοῖς τρόποις) χε- ράννυσθαι, οὕτως χαὶ τὸν ἔρωτα, ὃς μετριάζων μέν ᾿ἦστιν εὔχαρις, ἐπιτεινόμενος δὲ χαὶ διαταράττων χα- λεπώτατος. ( Athene. 13, p. 562.) Fr. CVIII. Ἄμασιν τὸν ᾿Ηλεῖον Θ. ἐν τῷ ᾿Ερωτιχῷ περὶ τοὺς ἔρωτας δεινὸν γεγονέναι λέγει. ( Athena. 13, p. 567.) 443 neque ut reus damnaretur facere potuerat, pcenam non dabat. Sed Th. iis alias lites instituerant mulctam mille drachmarum solvendam fuisse dicit, sf suffragiorum quintam non tulissent partem, infamia:que pornam sub- eundam, qui vero criminis ejusmodi accusassent in non reddi sed mulctam mille drachmarum solvere de- bere. (Pollux Onomast. 8, 52. 53.) Fn. CII. Quod autem inquilini, qui civibus paria ferebant tri- buta, etiam ceteris in negotiis liberi erant a tributo , Th. inlibro undecimo de Legibus dixit. Idem ait Athe- nienses interdum etiam decrevisse, ut respublics libere essent a tributis , ut Olynthiorum et Thebanorum. (Har- pocr. sub cxagnpépoc. ) Fr. ΟΠ. « Magis mutus quam scapha » dicitur de iis qui pro- pter humilitatem conditionis tacent. Th. enim in libris de legibus dictum id esse ait inde, quod Athenis inquilini ludis popularibus in pompa incedebant scapham gestan- tes. Atque cum volebant inquilinum significare aut scapham dicebant aut scaphigerum. Quia vero libertate loquendi carebant sic minitari solitos esse : reddam tibi 08 magis occlusum quam scapbs. ( Phot. Lexic. p. 558. ) Ἐκ. CIV. Eos qui necis non voluntarie noxii fuissent judicati, potestatem hahuisse rei sue administrande.. Th. asse- rit in libro decimo tertio de Legibus. (Harpocrat. s. v. ἰσοτελεῖς.) Fr. ΟΥ̓. « Pharmaco » appellatus est is qui ἃ medicamento aut veneno lssus est, ut Th. in libro decimo quinto de Legibus indicat. (Harpocr. s. v. φαρμαχῶν.) Fr. CVI. Bonis civibus opus est paucis legibus. Non enim res ponuntur ad leges , sed contra leges secundum ipsas res feruntur. (Stobe. Serm. 37. p. 218.) Fr. CVII. Th. in Erotico Cheremonem tragicum ait scripsisse amorem ita (moribus) eorum, qui eo dediti sunt, misceri ut vinum quod bibimus : temperatum enim festivum et venustum esse; si autem vebementior sit, summa cum molestia pertubare. ( Athen®. 13, p. 562.) Fr. CVIII. Amasin Eleuin Th. in Erotico scribit rerum amatoria- rum fuisse marime gnarum. (Athens. 13, p. 567.) 26 444 Fa. CIX. Ἐν Αἰγίῳ παιδὸς ἠράσθη χήν" τὸν δὲ παῖδα τοῦ- τον Θ. ἐν τῷ Ἔρωτιχῷ ᾿Αμφίλοχον χαλεῖσθαί φησι καὶ τὸ γένος Ὠλένιον ναι (Athenx. 13, p. 606.) Fr. CX. “FHalodac ἐν τρίτῳ Μελαμποδίας τὴν ἐν Εὐδοίᾳ Χαλχίδα χαλλιγύναικα εἶπεν. Εὐπρεπεῖς γὰρ αὐτόθι γυναῖχες, ὡς καὶ Θ. εἴρηχε. ( Athenze. 13 p. 609.) Ἐκ. CXI. Θ. ἀγῶνα κάλλους φησὶ γενέσθαι παρὰ Ἠλείοις χαὶ τὴν χρίσιν ἐπιτελεῖσθαι μετὰ σπουδῆς, λαμὔά- γεῖν τε τοὺς νικήσαντας ἄθλα ὅπλα ἅπερ ἀνατίθεσθαί | puot Διονύσιος ὃ Λευχτριχὸς τῇ Αθηνᾷ. (Athena. 13, p- 609.) Fr. CXII. °Evayo φησὶν 8 αὐτὸς Θ. καὶ χρίσεις γυναικῶν περὶ σωφροσύνης γίνεσθαι χαὶ οἰκονομίας ὥσπερ, ἐν τοῖς βαρδάροις" ἑτέρωθι δὲ χάλλους ὡς δέον xal τοῦτο τιμᾶσθαι, καθάπερ xal παρὰ Τενεδίοις καὶ Λεσθδίοις. (Athena. 13, p. 610.) Fa. CXIII. Ἐχ Λεθῆνος ἦν Λευχοχόμας τε καὶ ὃ ἐραστὴς αὐτοῦ Εὐξύνθετος [Εὐξίθεος corr. Coraius ], οὗς ἱστορεῖ Θ. ἐν τῷ περὶ ἔρωτος λόγῳ: εἶναι (δὲ τῶν) ἄθλων ὧν ὃ Λευχοχόμας τῷ Εὐξυνθέτῳ προσέταξεν ἕνα, quot, τοῦτον, τὸν ἐν Πραίσῳ χύνα ἀναγαγεῖν αὐτῷ. “Ὅμοροι δ᾽ εἰσὶν αὐτοῖς οἱ Πραίσιοι. ( Strabo 10, pag. 478. Cas.) Fr. CXIV. Θ. ἐρωτηθεὶς τί ἐστιν ἔρως, πάθος, ἔφη, ψυχῆς σχολαζούσης. (Stob. Serm. 62, p. 400. ) Fr. CXV. "Ἔρως δέ ἐστιν ἀλογίστου τινὸς ἐπιθυμίας ὑπερδολὴ ταχεῖαν μὲν ἔχουσα τὴν πρόσοδον βραδεῖαν δὲ τὴν ἀπόλυσιν. (Stob. Serm. 62, p. 400. ) Fr. CXVI. Θ. ἐν τῷ περὶ μέθης ζωρότερον φησὶν εἶναι τὸ χεχραμένον παρατιθέμενος ᾿Εμπεδοχλέους τάδε" « αἶψα 20 δὲ θνητὰ φύοντο τὰ πρὶν μάθον ἀθάνατ᾽ εἶναι, ζωρά THEOPHRASTI Fr. CIX. #gii puerum amavit anser; puerum autem illum Amphi- lochum nominatum esse Th. auctor est in Erotico et pa- tria Olenium fuisse. ( Athene. 13, p. 606.) Fr. CX. Hesiodus libro tertio Melampodie Chalcidem in Eubea feminis formosis nobilem fuisse dixit. Pulcherrime caim ibi se) femin®e, ut Th. quoque tradidit. (Athens. 13, Ρ. Fr. ΟΧΙ. Certari quoque de pulchritudine apud Eleos Th. pro didit atque judicium cum diligentia institui; premium esse armaturam, que, ut Dionysius Leutricus ait, Minerva dedicatur. (Athen®. 13, p. 609.) Fr. CXII. Idem Th. inquit alicubi, quemadmodum apud bar- baros , lectos judices de mulierum temperantia et in ad- mimistranda rei familiari prudentia , decernere ; alibi vero de forma quoque, tanquam et illa honore digna sit, ut apud Tenedios et Lesbios. (Athens. 13, p. 610.) Fr. CXIII. Lebene oriundi erant Leucocomas ejusque amator Eu- synthetus, quorum Th. in libre de amore mentionem fa- cit. Inter labores, quos perficiendos Leucocomas Eu- syntheto mandaverat, unum eum ait fuisse ut canem Praesium ipsi adduceret. Preesii illis vicini sunt. (Strabo 10, p. 478 ed. Casaub.) Fr. CXIV. Th. interrogatus quid esset amor, respondit, animi otiosi affectus. (Stob. Serm. 62, p. 400.) Fr. CXV. Amor est irrationalis cujusdam cupiditatis eIcessus, qui velocem habet accessum, tardum autem discessum. (Stob&. Serm. 62, p. 400. ) Fr. CXVI. Th. libro de temulentia ζωρότερον vult esse dilutum laudatis his Empedoclis versibus - « statim vero mortalià genita sunt, que esse prius immortalia cognovimus, * FRAGMENTA CIX — CXXM. 445 τε τὰ πρὶν ἄχρητα διαλλάσσοντα χελεύθους. » (Athene. |miata, ques prius impermixta, mutatis viis. » ( Atbense. 10, p. 423. ) Fa. CXVII. Παρὰ Aoxpoîc τοῖς Ἐπιζεφυρίοις εἴ τις ἄχρατον ἔπιε μὴ προστάξαντος ἰατροῦ θεραπείας ἕνεχα θάνα- τος ἦν ἡ ζημία Ζαλεύχου τὸν νόμον θέντος. Παρὰ δὲ Μασσαλιώταις ἄλλος νόμος τὰς γυναῖχας ὑδροποτεῖν" ἐν δὲ Μιλήτῳ ἔτι χαὶ νῦν φησὶ Θ. τοῦτ᾽ εἶναι τὸ νό- μιμον. (Athenz. 10, p. 429.) Fr. CXVIII. Ἦσαν δὲ αἱ τῶν ἀχροποτῶν ἐπιχύσεις, ὥς φησι Θ. ἐν τῷ περὶ μέθης, οὐ παλαιαὶ, ἀλλ᾽ ἦν ἀπ᾽ ἀρχῆς τὸ μὲν σπένδειν ἀποδεδομένον τοῖς θεοῖς, ὃ δὲ χόττα- Cox τοῖς ἐρωμένοις" ἐχρῶντο γὰρ ἐπιμελῶς τῷ χοττα- Gite ὄντος τοῦ παιγνίου σιχελικοῦ. (Athene. 10, p. 427.) Fr. CXIX. Θ. γοῦν ἐν τῷ περὶ μέθης φησί’ « πυνθάνομαι è ἔγωγε καὶ Εὐριπίδην τὸν ποιητὴν οἰνοχοεῖν ᾿Αθήνησι τοῖς ὀρχησταῖς χαλουμένοις" ὠρχοῦντο δ᾽ οὗτοι περὶ τὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος νεὼν τοῦ Δηλίου τῶν πρωτ...τες ᾿Αθηναίων χαὶ χατεδύοντο ἱμάτια τῶν Θηραϊχῶν. Ὁ δὲ Ἀπόλλων οὗτός ἐστιν ᾧ τὰ θαργήλια ἄγουσιν. Καὶ διαδώζεται Φυλῇσιν ἐν τῷ Δαφνηφορείῳ γραφὴ περὶ τούτων. » ( Athenz. 10, p. 524.) Fa. CXX. Ἐποιοῦντο δὲ καὶ οἱ ἑπτὰ χαλούμενοι σοφοὶ συμ- ποτιχὰς ὁμιλίας: « παραμυθεῖται γὰρ ὃ οἶνος καὶ τὴν τοῦ γήρως δυσθυμίαν » φησὶν ὁ Θ. ἐν τῷ περὶ μέθης. (Αιδεπα. 11, p. 463.) Fa. CXXI. Θ. δ᾽ ἐν τῷ περὶ μέθης φησὶν ὅτι τοῦ Διονύσου τροφοὶ αἱ νύμφαι κατ᾽’ ἀλήθειαν" αἱ γὰρ ἄμπελοι πλεῖστον ὑγρὸν χέουσι τεμνόμεναι χαὶ χατὰ φύσιν δαχρύουσιν. (Athens. 11, p. 465.) Fa. CKXI. Θ. τὸ furdv φησὶν ὀνομαζόμενον ποτήριον τοῖς ἥρωσι μόνοις ἀποδίδοσθαι. ( Athens. 11, p. 497.) Fa. CXXIII. ©. δ΄ ἐν τῷ περὶ μέθης τὸν ἄκρατον φησὶν οἶνον 10, p. 423.) Fn. CXVII. Apud Locros Ephizephyrios, si quis injussu medici, ne- que valetudinis recuperande causa, merur bibisset, ca- pite plectebatur, lege a Zalenco lata. Apud Massilienses lege cautum, ut mulieres aquam biberent. Apud Mile- sios etiamnunc de hac re legem exstare scribit Theo- phrastus. ( Athenze. 10, p. 429. ) Fn. CXVII. Bibacium hominum libationes , ut ait Th. in libro de temulentia, non prisci moris fuere. Verum omni memo- ria traditum erat ut diis libaretur, deinde ut cottabo luderent in eorum gratiam quos amabant. Magno nam- que studio cottabum, qui ludus inventus est a Siculis, adhibebant. (Athenze. 10, p. 427. ) Fa. CXIX. Th. libro de temufentia sic ait : « Equidem audio poe- tam Euripidem Athenis saltatoribus pocillatoris munus preestitisse; saltabant hi circa fanum Apollinis Delli ... vestibus induti Theraicis. Apollo est is cui Thargelia celebrant. Qua de re Phylis in Daphnophoreo litere pu- blice® asservantur. » ( Athenzse. 10, p. 424. ) Fr. CXX. Etiam ii, qui septem sapientes appellantur, convivales conventus habebant. ‘ Vinum enim, ut Th. in libro de temulentia dicit, senum quoque morosam anzietatem lo- nit. ( Athene. 11, p. 463.) Fr. CXXI. Th. libro de temulentia scribit Bacchi revera nutrices fuisse nymphas, ideo quod putata vile manat humor plurimus et natura vitis lacrymatur. (Athens. 11, p. 405. ) Fr. CXXI. Th. libro de temulentia scribit heroibus solis quod rbyton vocant tribui. ( Athenz. 11, p. 497. ) Fr. CXXIII. Th. libro de temulentia, meri, inquit, quod in corna 446 τὸν ἐπὶ τῷ δείπνῳ διδόμενον, ὃν δὴ λέγουσιν ἀγαθοῦ δαίμονος εἶναι πρόποσιν, ὀλίγον τε προσφέρουσιν ὥσ- περ ἀναμιμνήσχοντες μόνον τῇ γεύσει τὴν ἰσχὺν aò- τοῦ χαὶ τὴν τοῦ θεοῦ δωρεάν' χαὶ μετὰ τὴν πλήρωσιν διδόασιν ὅπως ἐλάχιστον ἢ τὸ πινόμενον’ χαὶ τρίτον προσκυνήσαντες λαμβάνουσιν ἀπὸ τῆς τραπέζης xal ὥσπερ ἱκετείαν τινὰ ποιούμενοι τοῦ θεοῦ μηδὲν ἀσχη- μονεῖν μηδὲ ἔχειν ἰσχυρὰν ἐπιθυμίαν τοῦ πότου... καὶ λαμθάνειν ἐξ αὐτοῦ τὰ χαλὰ καὶ χρήσιμα. ( Athena. 15, p. 693.) Fr. CXXIV. Τιρυνθίους φησὶ Θ. ἐν τῷ περὶ χωμῳδίας φιλόγε- λως ὄντας ἀχρείους δὲ πρὸς τὰ σπουδαιότερα τῶν πραγμάτων χαταφυγεῖν ἐπὶ τὸ ἐν Δελφοῖς μαντεῖον ἀπαλλαγῆναι βουλομένους τοῦ πάθους χαὶ τὸν θεὸν ἀνελεῖν αὐτοῖς, ἣν θύοντες τῷ Ποσειδῶνι ταῦρον ἀγε- λαστὶ τοῦτον ἐμδάλωσιν εἰς τὴν θάλατταν παύσεσθαι. Οἱ δὲ δεδιότες μὴ διαμάρτωσι τοῦ λογίου τοὺς παῖδας ἐχώλυσαν παρεῖναι τῇ θυσία’ μαθὼν οὖν εἷς καὶ συγ- χαταμιχθεὶς ἐπείπερ ἐδόων ἀπελαύνοντες αὐτόν, τί δῆτ᾽, ἔφη, δεδοίχατε μὴ τὸ σφάγιον ὑμῶν ἀνατρέψω; γελασάντων δὲ ἔμαθον ἔργῳ τὸν θεὸν δείξαντα ὡς ἄρα τὸ πολυχρόνιον ἔθος ἀμήχανόν ἐστι θεραπευθῆναι. (Athene. 6, p. 261.) Fa. CXXV. Θ. ἐν τῷ πρὸς Κάσανδρον περὶ βασιλείας — εἶ γνήσιον τὸ σύγγραμμα" πολλοὶ γὰρ αὐτό φασιν εἶναι Σωσιβίου — τοὺς Περσῶν φησὶ βασιλεῖς ὑπὸ τρυφῆς προχηρύττειν τοῖς ἐφευρίσχουσί τινα χαινὴν ἡδονὴν ἀργυρίου πλῆθος. ( Athena. 4, p. 144.) Fr. CXXVI. Θ. ἐν τοῖς περὶ βασιλείας ἵστορεῖ τὸν Θεμιστοχλέα πέμψαντος εἰς Ὀλυμπίαν Ἱέρωνος ἵππους ἀγωνιστὰς καὶ σχηνήν τινα χατεσχευασμένην πολυτελῶς στήσαν- τος εἰπεῖν ἐν τοῖς “λλησι λόγον, ὡς χρὴ τὸν σχηνὴν διαρπάσαι τοῦ τυράννου χαὶ χωλῦσαι τοὺς ἵππους ἀγωνίσασθαι. ( Plut. Themist. c. 25. ) Fr. CXXVII. Οἱ γὰρ αἰσυμνῆται xadovpevor παρ᾽ “Ἕλλησι τὸ ἀρχαῖον, ὡς ἐν τοῖς περὶ βασιλείας ἱστορεῖ B., αἱρετοί τινες ἦσαν τύραννοι. (Dionys. H. antiq. Rom. p. 1022 od. Reiske. ) Fr. CXXVIII. Θ. ἐν τῷ περὶ χαιρῶν β΄ λέγει οὕτως: « Ἕτεροι δ᾽ sic ἀνδρωδέστερα χαταδαπανῶντες οἷον στρατείας THEOPHRASTI prebebatur, et quod boni da:monis poculum esse dicunt, parum offerunt, ut ejus potionis qua vis esset, et quan- tum dei beneficium, tantum recordarentur. Dant antem jam satiatis, ut pauxillulum sit quod bibant : illudque e mensa dum sumunt, deum adorant et tanquam supplices rogant, ne quidpiam agant turpiter, ne hujus polionis appetentiores sint equo, sed ex ea percipiant quod ho- uestum sit et utile. ( Athense. 15, p. 693.) Fr. CXXIV. Tirynthios Th. ait, in libro de comeedia, j000s0s sed δὲ res serias inutiles, ad oraculum delphicum se contulisse, ejus monitu ab eo vitio liberari exoptantes, vaticinatum que deum fuisse , immolatum Neptuno taurum si costi nentes risum in mare abjicerent, cessaturum id esse: illos autem metuentes ne quid peccarent adversus dei responsum, sacro pueri ne interessent vetuisse : unum tamen cum id rescivisset, turbe permixtum, iis qui com clamore cum repellebant, dixisse : quid tandem timetis, ne ego vobis sphagion evertam ἢ Oborto risu cognoverunt illi re ipsa deum innuisse inveteratam consuetudinem emendari non posse. ( Athen®. 6, p. 261.) Fa. CXXV. Th. in libro de regno ad Casandrum—si verum est ejus opus, multi enim Sosibii esse contendunt—tradit Persa- rum reges luxu effeminatos, iis qui novam aliquam vo- luptatem invenissent, ingentem pecuniam palam polliceri. ( Athene. 4, p. 144.) Fr. CXXVI. Th. libro de regno narrat Themistoclem, cum rei Iliero Olympiam equos in curriculo certaturos misisse! ibique tentorium lautum magnifice exornatum exstroen- dum curavisset, in Grascorum consessu verba fecisse, ut tyranni tentorium diriperent ct cquos ne in curriculo cer- tare paterentur. ( Plut. vita Themist. p. 129. ) Fr. CKXXVII. Qui antiquitus apud Graecos vocabantur aeesympeti, ut libro de regno tradit Th., erant tyranni, quibus a popuo creatis dominatus obtigit. ( Dionys. Antiq. rom. 5,73, p. 1022 ed. Reiske.) Fr. CXXVIII. Th. libro secundo de temporibus heec dicit : « Ali; vero pecuniam in res magis viriles impendunt, ut qui exercitw FRAGMENTA CXXIV -- CXXXIV. ἐξάγοντες xd. πολέμους ἐπαναιρούμενοι χαθάπερ xal Διονύσιος ὃ τύραννος" ἐχεῖνος γὰρ οὗ μόνον ᾧετο δεῖν τὰ τῶν ἄλλων χαταναλίσχειν ἀλλὰ χαὶ τὰ αὐτοῦ πρὸς τὸ μὴ ὑπάρχειν ἐφόδιον (ἐφόδια Phot.) τοῖς ἐπιόου - 6 λεύουσιν' ἐοίχασι δὲ χαὶ al πυραμίδες ἐν Αἰγύπτῳ xat è τῶν Κυψελιδῶν χολοσσὸς χαὶ πάντα τὰ τοιαῦτα τὴν αὐτὴν xal παραπλησίαν ἔχειν διάνοιαν. » (Suidas et Phot. Lex. sub v. Κυψελιδῶν ἀνάθημα.) Fa. CXXIX. Θ. ἐν πρώτω τῶν πολιτιχῶν τῶν πρὸς χαιροὺς φη- 0 σὶν οὕτως" « πολλῷ γὰρ χάλλιον χατά γε τὴν τοῦ ὀνό- ματος θέσιν ὡς οἱ Λάχωνες ἁρμοστὰς φάσχοντες εἷς τὰς πόλεις πέμπειν, οὐχ ἐπισχόπους οὐδὲ φύλαχας ὡς ᾿Αθηναῖοι. » (Harpocr. in ἐπίσκοπος.) Fr. CXXX. Θ. dv τῷ περὶ γελοίου λεχθῆναι μέν φησι τὴν ra- | τ’ ροιμίαν ὑπὸ τοῦ Στρατονίχου ἀλλ᾽ εἰς Σιμμύχαν τὸν ὑποχριτὴν, διελόντος τὴν παροιμίαν, μέγας οὐδεὶς σαπρὸς ἰχθύς. ( Athenze. 8, p. 348.) Fa. CXXXI. ᾿Οστραχισθῆναι πρῶτον ᾿Αθήνησι Θησέα ἱστορεῖ 8. ἐν τοῖς πρώτοις χαιροῖς. (Suid. 5. ἀρχὴ σκυρία.) Fa. CKXXII. so Γλώσσῃ ματαίᾳ ζημία προστρίδεται" Αἰσχύλου" τὸ μὲν ἀπόφθεγμα Βίαντος, ὡς παροιμία δὲ λαμθάνεται ὡς μαρτυρεῖ O. ἐν τῷ περὶ παροιμιῶν. (Αροϑῖοὶ. Adag. 6, 36.) Fr. CKXXXIII. Δίνων ὁ Ταραντῖνος στρατηγῶν, ἀνὴρ δ᾽ ὧν ἀγαθὸς = dv τοῖς πολεμιχοῖς, ἀποχειροτονησάντων αὐτοῦ τινὰ Ἱνώμην τῶν πολιτῶν, ὡς ὁ χῆρυξ ἀνεῖπε τὴν νιχῶ- σαν, αὐτὸς ἀνατείνας τὴν δεξιὰν, ἅδε, εἶπε, κρείσσων. (Plutarch. Quest. gr. p. 301 “.) Fn. CKXXIV.. El Θεοφράστῳ πιστεύομεν, ἀνδρὶ φιληκόῳ καὶ foro Ὁ ρικῷ παρ᾽ ὀντινοῦν τῶν φιλοσόφων, εὑρεῖν μὲν ἦν τὰ δέοντα χαὶ νοῦσαι πάντων ἱκανώτατος ὃ ᾿Αλχιδιάδης, ζητῶν δὲ μὴ μόνον ἃ δεῖ λέγειν ἀλλὰ xal ὡς δεῖ τοῖς ὀνόμασι καὶ τοῖς ῥήμασιν, οὐχ εὐπορῶν δὲ πολλάχις ᾿ἰσφάλλετο χαὶ μεταξὺ λέγων ἀπεσιογπα χαὶ διέλειπε, ® λέξεως διαφυγούσης αὐτὸν ἀναλαμθάνων χαὶ διασχο- πούμενος. ( Plutarch. Alcib. c. 10. ) 441 educunt et bella suscipiunt : quemadmodum etiam Dio- nysius tyrannus fecit. Is enim non solum alienas sed etiam suas opes consumendas esse putabat, ne alios ad insidias sibi struendas invitaret. Licet autem colligi tam pyramides in ZEgypto quam Cypselidarum colossum οἱ omnia hujusmodi opera eodem consilio confecta fuisse. » (Suidas et Phot. Lex. sub χυψελιδῶν ἀνάθημα.) Fr. CXXIX. Th. primo politicorum secundum tempora sic ait : « Multo pulchrius, quod quidem nominis rationem attinet, Lacones fecerunt, qui harmostas s. instructores in urbes se mittere dicebant, non, ut Athenienses, episcopos 8. presfectos aut custodes. » ( Harpocratio in ἐπκίσχοκος. ) Fr. CXXX. Th. libro de ridiculo verbum id Stratonicum dixisse refert, sed in Simmycam histrionem, divisis ejus proverbii vocibus : magnus, nullus, putris, piscis. (Athens. 8, p. 348.) Fa. CXXXI. Th. primo libro de temporibus Theseum refert Atbenis primum ostracismo multatum fuisse. (Suidas sub ἀρχὴ oxupia. ) Fa. CXXXII. « Linguze intemperanti poena sua non deerit » est ver. sus /Eschyli. Sententiam primus prolocutus est Bias, 79 deinde teste Theophrasto in Hbro de proverbiis, cessit in proverbium. (Apostol. Adagio 6, 36. ) Fa. CXXXIII. Dino, Tarentinorum dux, vir bello clarus, cum cives quandam ipeius sententiam manuum, ut fit, elatione im- probassent, ac prssco sententiam quze vicisset proclama- ret : ipse manum sursum intendens : hc vero, inquit, prestat. Sic narravit Theophrastus. ( Plut. Quest. Grac. p. 301.) Ἐκ. CXXXIV. Si Theophrasto fidem habemus, viro curiosissimo et si quis alius inter philosophus rerum gestarum gnaro, Alcibiades eximia erat facultate optima quaque excogi- tandi - cum vero non solum qua dicenda essent quere- bat sed etiam quomodo verbis nominibusque apte expri- merentur, verborum copia non succedente interdum turbatus media oratione substitit tacebatque donec verba dictionemque elapsam meditatione recoperaret. (Piut. Vit. Alcibiad. c. 10. ) 448 : Fr. ΟΧΧΧΥ. ᾿ ἘΕῤδοχίμησεν ’EteoxAîig ὃ Λαχεδαιμόνιος εἰπὼν ὡς οὐχ ἂν Ἑλλὰς δύο ΛΑυσάνδρους ἤνεγχε. Τὸ δ᾽ αὐτὸ τοῦτο χαὶ περὶ ᾿Αλχιξιάδου φησὶ Θ. εἰπεῖν Ἀρ- χέστρατον. (Plut. Lysand. c. 19.) Fr. CKXXXVI. Θ. φησιν Ἀριστείδην περὶ τὰ οἰχεῖα καὶ τοὺς πο- λίτας ἄχρως ὄντα δίκαιον ἐν τοῖς χοινοῖς πολλὰ πρᾶξαι πρὸς τὴν ὑπόθεσιν τῆς πατρίδος ὡς συχνῆς ἀδιχίας δεομένην. Καὶ γὰρ τὰ χρήματά φησιν ἐχ Δήλου βουλευομένῳ ᾿Αθήναζε χομίσαι παρὰ τὰς συνθήκας χαὶ Σαμίων εἰσηγουμένων εἰπεῖν ἐχεῖνον ὡς οὐ δίκαιον μὲν συμφέρον δὲ τοῦτ᾽ ἐστί. Καὶ τέλος εἰς τὸ ἄρχειν ἀνθρώπων πάντων χαταστήσας τὴν πόλιν αὐτὸς ἐνέ- μεῖνε τῇ πενία xal τὴν ἀπὸ τοῦ πένης εἶναι δόξαν οὐδὲν ἧττον ἀγαπῶν τῆς ἀπὸ τῶν τροπαΐων διετέλεσε. (Plut. Aristid. c. 25.) Fr. CKXXXVII. Λύσανδρος χαλέσας Φιλοχλέα τὸν στρατηγὸν ἠρώ- τησεν αὐτὸν τίνα τιμᾶται ἑαυτῷ δίχην τοιοῦτα περὶ “Ἑλλήνων συμόεδουλευχὼς τοῖς πολίταις" ὃ δὲ οὐδέν τι πρὸς τὴν συμφορὰν ἐνδοὺς ἐχέλευσε μὴ κατηγορεῖν ὧν οὐδείς ἐστι δικαστὴς ἀλλὰ νιχῶντα πράττειν ἅπερ ἂν νιχηθεὶς ἔπασχεν εἶτα λουσάμενος χαὶ λαδὼν χλαμύδα λαμπρὰν πρῶτος ἐπὶ τὴν σφαγὴν ἡγεῖτο τοῖς πολίταις, ὡς ἱστορεῖ Θεόφραστος. ( Plut. Lysand. c. 13.) Fr. CXXXVIII. Γενομένων δὲ συνθηχῶν ὅπως τὰ χωρία xal τὰς πόλεις ἃς εἶχον ἀλλήλων καὶ τοὺς αἰχμαλώτους ἀπο- διδῶσι πρότερον ἀποδιδόντων τῶν χλήρῳ λαχόντων 3 , x " , , , ᾿ (A ὠνήσατο τὸν χλῆρον ὃ Νιχίας xpupa χρήμασιν ὥστε προτέρους ἀποδιδόναι τοὺς Λαχεδαιμονίους. Καὶ τοῦτο ἱστορεῖ Θεόφραστος. ( Plut. Nicia c. 10. ) Fr. CXXXIX. Οὐχ ἀγνοῶ ὅτι Θ. ἐξοστραχισθῆναί φησι τὸν ‘Yrép- GoXov Φαίακος, οὐ Νιχίου, πρὸς Ἀλχιδιάδην ἐρίσαν-- τος, ἀλλ᾽ οἱ πλείους οὕτω γεγράφασιν. (Plut. Nic. C. 11.) Fr. CXL. Στρατηγοῦ, ὡς ἔφη 9., δεῖ θάνατον ἀποθνήχειν τὸν στρατηγὸν, οὐ πελταστοῦ τοῦ τυχόντος. ( Plut. Sertor. c. 13. ) THEOPHRASTI Fr. CXXXV. Applausum tulerunt verba Eteoclis Laced:=monii, vit Gresciam duo tales viros, qualis Lysander erat, generate ram. Idem de Alcibiade dixisse Archestratum Th. anctor est. ( Plut. vit. Lysand. c. 19.) FR. CXXXVI. Th. dicit Aristidem, cum in omnibus ad ipsius de mum familiamque et ad singulos cives pertinentibes rebus summa justitia usus esset , in re publica multa fe- cisse ex usu patrie, ut qua non raro jus laesuzm δαί vellet. Nam cum consilium ageret thesaurum e Dee Athenas transferre, qua re pactae leges violarentur, Samis monentibus illum respondisse ait, non justum quiden illud sed utile esse. Denique ipse qui fecerat ut civitas tot hominum princeps et domina reddita fuerat, isops esse perseveravit, nec minori studio ex paupertate quan ex tropheis gloriam assequi contendit. (Piut. Aristid. 6. 25.) Fr. CXXXVII. Lysander.Philoclem ducem vocatum interrogavit, qu se dignum poena censerct, cum talia civibus adversas Grecos consilia impertiverit. At ille nulla ex parte ad calamitatem demissus jussit eos ne incusaret quorum nemo judex adesset, sed ea victor faceret qua vici passurus erat. Dein lotus splendida sumta liena ansie alios cives ut jugularetur processit , quemadmodum Th. scriptum reliquit. ( Plut. vita Lysand. c. 13.) Fr. CXXXVIII. Cum pacto constitutum esset, ut loca et urbes quas tenerent alteri ab altero redderentur itemque captivi sorte discerni placuit quinam priores esse deberent in reddendo. Tunc Nicias clanculum pecuniis exrhibitis ab its qui sortibus ducendis praerant nactus est ut Lacede- moniis prius reddendum esset, ut scriptum Th. reliqut ( Plut. vit. Nici. c. 10. ) Fr. CXXXIX. - Non latet me Theophrastum tradidisse, quod nos Nin: sed Phaace adversus Alcibiadem certante Hyperbolss relegatus fuerit. (Plut. vit. Nicize c. 11. ) Fr. CXL. Ducem, ut ait Tb., non militis gregarii , sed ducis obi mortem decet. (Plut. vita Sertor. c. 13. ) 'ν ν᾽ FRAGMENTA CXXXV — CXLVII. Fr. CXLI. ὭςΘ. ἱστορεῖ, τὸν Ἀρχίδαμον ἐζημίωσαν ci ἔφοροι γήμαντα γυναῖχα μιχράν' οὗ γὰρ βασιλεῖς, ἔφασαν, ἄμμιν ἀλλὰ βασιλείδια γεννάσει. (Plut. Agesil. c. 2.) Fa. CXLII. ΞΞενίων προσχομισθέντων χαὶ προσαχθέντων ἄλευρα μὲν καὶ μόσχους χαὶ χῆνας Mabe, τραγήματα δὲ καὶ πέμματα χαὶ μύρα διωθεῖτο (Agesilaus). Καὶ βια- ζομένων λαθεῖν xal λιπαρούντων ἐχέλευσε τοῖς εἵλωσι διδόναι χομίζοντας" τῇ μέντοι στεφανωτρίδι βίδλω φησὶν αὐτὸν ἡσθέντα Θ. διὰ τὴν λιτότητα τῶν στε- φάνων αἰτήσασθαι καὶ λαθεῖν ὅτε ἀπέπλει παρὰ τοῦ βασιλέως (/Egypti ). (Plut. Agesil. c. 36.) Fr. CXLIII. Néw ἔτι ὄντι χαὶ φιλοτίμῳ δοτέον ἀπὸ τῶν χαλῶν ἔργων xal δόξῃ τι χαλλωπίζεσθαι χαὶ χομπάσαι" φυόμεναι γὰρ ἐν τοῖς τηλιχούτοις al ἀρεταὶ καὶ βλασ- τάνουσαι τό τε χατορθούμενον, ὥς φησι B., ἐπιόε-- δαιοῦνται τοῖς ἐπαίνοις χαὶ τὸ λοιπὸν αὔξονται μετὰ φρονήματος ἐπαιρόμεναι. (Plut. Agid. c. 2.) Fa. CXLIV. ᾿Αρίστων ὃ Χῖος καὶ Θεοφράστου τινὰ δόξαν ἴστό- ρηκε περὶ τῶν ῥητόρων ἐρωτηθέντα γὰρ ὁποῖός τις αὐτῶ φαίνεται ῥήτωρ ὃ Δημοσθένης, εἰπεῖν, ἄξιος τῆς πόλεως" ὁποῖος δὲ Δημάδης, ὑπὲρ τὴν πόλιν. (Plut. Demosthc. 10. ) Fr. CXLV. Ὅτε καί φησι B., ἀξιούντων τῶν συμμάχων δρι- σθῆναι τὰς εἰσφορὰς, εἰπεῖν Κρωδύλον τὸν δημαγωγὸν ὡς οὐ τεταγμένα σιτεῖται πόλεμος. ( Plut. Demosth. c. 18.) Fr. CXLVI. Ὃ 8. ἐν τοῖς ἠθιχοῖς διαπορήσας, εἰ πρὸς τὰς τύ- λας τρέπεται τὰ ἤθη χαὶ χινούμενα τοῖς παθέσι τῶν σωμάτων ἐξίσταται τῆς ἀρετῆς, ἱστόρηχεν ὅτι νοσῶν ὃ Περιχλῆς ἐπισχοπουμένῳ τινὶ τῶν φίλων δείξειε περίαπτον ὑπὸ τῶν γυναιχῶν τῷ τραχήλῳ περιηρτη- μένον, ὡς σφόδρα καχῶς ἔχων δπότε χαὶ ταύτην ὑπο- μένοι τὴν ἀδελτηρίαν. (Plut. Pericl. c. 38. ) Fr. CXLVII. Εὐλαθδοῦντο γὰρ μὴ γύνις εἴη ( Alexander), ἐπεὶ THEOPHRASTUS. 449 Fr. CXLI. Ut Th. tradit, ephori Archidamum mulctarunt quod stature pereriguz feminam matrimonio sibi copulasset. Ista enim, aiebant, non reges nobis, sed regulos progiy- net. (Plut. vita Agesilai. c. 2.) Fr. CXLII. Muneribus allatis adductisque farinam, vitulos, anse- res accepit, bellaria, unguenta repellebat (Agesilaus ). Cumque rogarent cogerentque accipere, servis ea dare ferentes jussit. Papyro autem coronario impense oble- ctatum fuisse, ac id genus coronarum Th. scribit eum ob levitatem postulasse et accepisse, cum a rege disce- deret. (Plut. vita Agesil. c. 36. ) Fr. CXLIII. Si quis adolescens ambitionis amore tenetur, huic per- mittendum ut ex bonis operibus queesita gloria sese exor- nans paullulum se jaclitet. Nascentes enim in his et tum primum pullulantes virtutes et prospere gesta, ut sit Th., laudibus confirmant et dein crescunt cum ad- miratione sui aucte. ( Plut. vita Agid. c. 2.) Fr. CXLIV. Aristo Chius Theophrasti quoque sententiam quandam de oratoribus retulit. Interrogatum enim, qualis ei ora- tor Demosthenes esse videretur, respondisse, civitate dignum; qualis vero Demades, ultra civitatem. (Piut. vita Demosthen. c. 10.) Fr. CXLV. Qua occasione, inquit Th., sociis postulantibus, ut tributi summa statuta esset, Crobylum demagogum proclamasse , bello non prascriptum modum frumenti suflicere. (Plut. vita Demosth. c. 18. ) Fr. CXLVI. Th. in libris, qui Ethica inscribuntur, dubitans num mores secundum fortunam moweantur et corporis dolo- ribus agitati a virtute desciscant, tradit Periclem, cum morbo langueret, amico cuidam, qui eum visendi gratia adierat, incantationes quasdam pendentes collo a mulie- ribus alligatas ostendisse , significantem, quam male sibi esset cum ejusmodi insaniam pateretur. (Plut. vita Pe- ricl. c. 38. ) Fa. CXLVII. Ἢ Verebantur ne (Alexander) effoeminatus et ad vene- 49 € “ἢ 450 οὐχ εὖ διέχειτο πρὸς τὰ ἀφροδίσια, ὡς ἱστορεῖ Θ. (Eustath. p. 1680, 48. cf. Athena. 10, p. 435.) Fr. CXLVIIF. ᾿Αλλὰ καὶ τῶν χαθ᾽ ἡυᾶς γεγονὼς αὐτὸς ἐχεῖνος è ταῖς χαθ᾿ fudiv λαμπρυνόμενος δυσφημίαις ἐν οἷς ἐπέγραψε περὶ τῆς τῶν ἐαψύχων ἀποχῆς χαὶ τῶν πα- λαιῶν ἀρχαιότητος, τὴν μνήμην ὧδέ πως αὐτολεξεὶ Θεοφράστῳ μάρτυρι γρώμενος παρατίθεται" « ἀνά- ριθμος μέν τις ἔοιχε γρόνος ἀφ᾽ οὗ τό γε πάντων λο- γιώτατον γένος, ὥς φησι Θεόφραστος, χαὶ τὴν ἱερω- τάτην ὑπὸ τοῦ Νείλου χτισθεῖσταν χώραν χατοιχοῦν, ἄρξαντο ol πρῶτοι ἐφ᾽ ἑστίαις τοῖς οὐρανίοις θεοῖς θύειν οὐ σμύρνης οὐδὲ χασίας χαὶ λιβανωτοῦ xpoxw μι- θέντων ἀπαρχάς. » ( Euseb. Prepar. Evang. ed Colon. 1688. p. 28.) Fr. CXLIX. Ὁ δὲ τὸν Θεόφραστον μαρτυρόμενος θεοῖς μὲν οὗ ἁρμόζ ὴν διὰ ζώων θυσίαν. δαίμοσι δὲ μό- φησιν ἁρμόζειν τὴν διὰ ζώων θυσίαν, δαί; μ νοις ὥστε χατὰ τὸν αὐτοῦ χαὶ Θεοφράστου λόγον δαίμονα εἶναι ἀλλ᾽ οὐ θεὸν τὸν Ἀπόλλωνα. ( Euseb. I. I. p. 148.) Fr. CL. Ὧν δὴ τοῦτον ἐχόντων τὸν τρόπον εἰχότως è Θ. ἀπαγορεύει μὴ θύειν τὰ ἔαψυχα τοὺς τῷ ὄντι εὐσεδεῖν ἐθέλοντας (verba Apollonii Tyan.) (Euseb. 1.1. p. 151.) Fr. CLI. Καὶ δὴ λαύων ἀνάγνωθι τὰ Θεοφράστου ἐν τοῖς Πορφυρίῳ γραφεῖσι περὶ τῆς τῶν ἐμψύχων ἀπο ἧς xelueva τοῦτον τὸν τρόπον’ χαίτοι διότι Σύρων uiv Ἰουδαῖοι διὰ τὴν ἐξ ἀρχῆς θυσίαν ἔτι χαὶ νῦν, grz 4 @., ζωοθυτοῦσιν, εἰ τὸν αὐτὸν ἡμᾶς τρόπον τις χε-- λεύοι θύειν, ἀποσταίημεν dv τῆς πράξεως. ( Euseb. Il. p. 403.) Fr. CLI. Χρὴ τοίνυν τὸν μέλλοντα θαυμασθήσεσθαι περι τὸ “- Y “- 44ὉἊΝ “ θεῖον φιλοθύτην εἶναι, μὴ τῷ πολλὰ θύειν ἀλλὰ τῷ ” x da % LI > , 4 Ἃ᾽ πυχνὰ τιμᾶν τὸ θεῖον. τὸ μὲν γὰρ εὐπορίας τὸ È ὁσιότητος σημεῖον. !;Επειτα γονεῖς Ὑγροτροφεῖν χα- λῶς, ταῖς 1° ἐχείνων βουλήσεσι τὸν αὐτῶν βίον εὑ- - Cad 9 -” πειθῇ χατασχευάζειν. Ὁ γὰρ ud τοιοῦτος ἀλλὰ τῶν τε τῆς φύσεως τῶν τε τῆς πόλεως νόμων ὀλιγωρῶν Ὁ . 16 @ ἰιφοτέρους τοὺς τῆς διχαιοσύνης τρόπους παραθέθη.- » LI ‘ LI x MEN - N - χεν. Καὶ μὴν χαὶ γυναιχὸς χαὶ παίδων ἐπιμελητέον χαλῶς χαὶ φιλανθρώπως. Οἵ υὲν γὰρ εἰς τὸ γῆρας THEOPHRASTI rem impotens esset , cum ad rem venercam ignavus ci set, ut Th. refert. (Eustath p. 1680, 48. cf. Atbene. 10, p. 435. ) Fa. CXLVIII. Quin etiam ille ipse, qui nostra memoria vixit, quigee evomendis in nos contumeliis famam sibi nomenque cor- ficit, in iis quos de vitando animatarum rerum usu ca. scripsit, priscze illius veterum consuetudinis, laudato Thes- phrasti testimonio, meminit his verbis. « Infinitum piase videtur fluxisse tempus, ex quo genus hominum le sapientissimum, ut loquitur Th., sanctissimam illam d3 Nilo conditam regionem incoleret, ad focum domestira sacra diis celestibus facere coeepit, non myrràr, me casi» libanolique cum croco mixtorum primitiis. » ‘Er seb. Prepar. Evang. 1, 9.) Fr. CXLIX. Ile vero laudato Theophrasti testimonio, diîs anima lium sacrificia convenire negat, sed tantum demosiba, ex quo utique sequitur Apollinem ᾿ utriusque sentestia non deum esse sed daemonem. (Euseb. Prisp. Eve. 4,10.) Fr. CL. Que cum ita se habeant, jure Theophrastus interdicit, ne a quoquam, si modo veram pietatem ac religionem ce- lere velit, res animate diis immolentur. “πιθοῦ. Pra par. evang. 4, 14.) Fr. CLI. Age igitur, ea mihi perlege, qua Porphyrius in 5» de rerum animatarum abstinentia libros hunc in modum ex Theophrasto retulit : « Et sane, si ex Syris Judzi, qui. quod institutum apud cos jam inde ab initio hoc sacrifici genus fuerit, etiamnum, inquit Th., animantes immolast. eodem quo ipsi ritu sacra facere nos juberent, punqua co nos adduci pateremur. (Euseb. Prep. evang. 9. 3.) Fr. CLII. Oportet igitur virum, qui admiratione dignus habm ‘vult, sacrilicandi studiosum esse, non quod sumtuer, sed quad crebro hunc honorem numini tribuat. Illud ess divitiarum, hoc pietatis signum est. Deinde parestes senescentes honeste alere suamque vitam ad ipsorum ve luntatem dirigere. Qui enim talis non est sed nature + vitatis leges negligit, utrumque justitia modum trans sus est. Uvoris etiam et liberorum honeste ac humaniiet habenda est cura : rependent enim liberi oficia senites uvor in morhis et quotidiana rei domestico adminst? FRAGMENTA CXLVYIHI — ΟΠΥΤΙ. ἀμείθονται ταῖς θεραπείαις, ἡ δ᾽ ἐν ταῖς νόσοις καὶ ταῖς χαθ᾽ ἡμέραν οἰχονομίαις ἀποδώσει τὴν εὐεργεσίαν. ᾿Εὰν δέ τινι συμδάλλειν ἀνάγχη %, μετὰ τοῦ βεδαίου πειρῶ τοῦτο πράττειν. ΦΦρονιμωτάτου γὰρ ἀνδρὸς δανείσαντα φρονίμως ἀπολαδεῖν φιλιχῶς, οὐ συναλλά- ξαντα φιλανθρώπως χομίσασθαι φιλαπεχθημόνως. (Stobzi Serm. 3, p. 40 ed, Basil. 1549.) Fr. CLIII. Ἔχ διαδολῆς καὶ φθόνου ψεῦδος ἐπ᾽ ὀλίγον ἰσχύ- σαν ἀπεμαράνθη. (Stob. Serm. 12, p. 138.) Fr. CLIV. Οὐ μὴν οὐδὲ μετ᾽ ὀργῆς πραχτέον τοῖς φρονίμοις οὐδέν: ἀλόγιστος γὰρ θυμὸς χαὶ μετὰ προνοίας οὐδὲν ἄν ποτε ποιήσειεν ἀλλὰ μεθύων ταῖς φιλονειχίαις ὡς ἔτυχε χρῆται ταῖς ὁρμαῖς" ὥστε δεῖ μήτε ἐξ ὑπογυίου τῶν ἁμαρτημάτων τὰς τιμωρίας μήτε παρὰ τῶν οἷ-- χετῶν μήτε παρὰ τῶν ἄλλων λαμθάνειν ἵνα τὸ τῷ λογισμῷ χράτιστον μὴ τὸ τῷ θυμῷ φίλον ἀεὶ πράτ- τῆς χαὶ δίχην παρὰ τῶν ἐχθρῶν (μὴ) λαμθάνης ἐξ ἧς μέλλεις σαυτὸν μὴ αὐτοὺς ἐκείνους βλάψειν. Τὸ γὰρ τιμωρεῖσθαί τινα χκαχῶς ἑαυτὸν ποιοῦντα δίχην διδόναι οὐχ ἧττον ἢ λαμόάνειν ἐστίν. “Ὥστε δεῖ σχολῇ μᾶλλον ἀμύνεσθαι ζητεῖν ἣ ταχέως (χαὶ ) ἀλυ- σιτελῶς ἑαυτῷ χολάσαι τὸν ἐχθρόν. ( Stob. Serm. 19, p. 166.) Fr. CLV. Αἰδοῦ σαντὸν χαὶ ἄλλον οὐχ αἰσχυνθήση. (Stob. s Serm. 31, p. 210.) Fr. CLVI. Τοσοῦτον δέ εἰσιν οἱ φθονεροὶ δυστυχέστεροι τῶν ἄλλων ὅσον οἷ μὲν ἐπὶ ταῖς αὐτῶν συμφοραῖς ἀλγοῦσιν οἷ δὲ φθονοῦντες πρὸς τοῖς ἑαυτῶν χαχοῖς χαὶ ἐπὶ τοῖς τῶν ἄλλων ἀγαθοῖς λυπούμενοι διατελοῦσιν. (Stob. Serm. 38, p. 222.) Fr. CLVII. Οὕτε ὁρᾶν οὔτε ὁρᾶσθαι γυναῖχα καὶ ταῦτα ἐξη- σχημένην πρὸς χάλλος" ἐπίσταται γὰρ ἀμφότερα πρὸς & μὴ δεῖ. (Stob. Serm. 72, p. 439.) Fr. CLVIII. Οὐ χρὴ δὲ τὴν γυναῖχα δεινὴν ἐν τοῖς πολιτιχοῖς ἄλλ᾽ ἐν τοῖς οἰχονομιχοῖς εἶναι. (Stob. Serm. 83, p. 481.) ASI tione beneficium reddet. Quod si cum quopiam contra- hendum sit, id cum homine certo agere studeas. ‘Pru- dentis enim viri est, qui mutuum prudenter dedit, id amice recipere, non postquam humaniter contractum est, odiose accipere. (Stobe. Serm. 3. p. 40. ) Fa. CLIII. Ex calumnia et invidia mendacium per aliquod tempus durans pauliatim extinguitur. (Stobe. Serm. 12, p. 138.) Fr. CLIV. Quin etiam nihil agunto viri prudentes irati. Animus enim iratus rationis non est particeps et nihil unquam prudenter agere noverit sed litigandi studio quasi ebrius temere quovis rapitur. Itaque oportet non cito peccato- rum penas, neque a servis neque ab aliis exposcere, ut non quod irato animo gratum sed quod rationi accommo- datum videtur, semper agas, non autem ita inimicos ul- ciscaris, ut tibi magis quam illis obsis. Qui enim inimi- cum suo cum malo vindicat, dat potius poenam quam ab illo sumit. Igitur paullatim occasio sese ulciscendi mAà- gis invenienda est quam peena cito et sine commodo ab hoste repetenda. (Stob®e. Serm. 19. p. 166. ) Fn. CLV. Reverere te ipsum et non erubesces coram aliis. ( Stab. Serm. 31, p. 210.) Fr. CLVI. Invidi hoc sunt infeliciores, quod alii suis solum cala- mitatibus dolent, invidi vero preeter sua mala etiam bonis alienis contristari solent. (Stobse. Serm. 38, p. 222.) Fr. CLVIL Mulier nec alios videre nec ipsa videri debet, preeser- tim que eleganter ornata fuerit. Utrumque enim ad res inhonestas incitamentum est. (Stobe. Serm. 72, p. 439.) Fr. CLVIII. Mulierem non in civilibus sed in domesticis rebus opor- (εἰ ingeniosam esse. (Stobw. Serm. 83, p. 481. ) 30) 452 Fr. CLIX. Θ. δέ φησιν ἐν τῷ περὶ ὁδάτων. τὸ Νείλου ὕδωρ πολυγονώτατον χαὶ γλυχύτατον᾽ διὸ xal λύειν τὰς χοιλίας τῶν πινόντων μίξιν ἔχον λιτρώδη.... χαὶ τῶν ἡλυχέων δὲ, φησὶν, ὑδάτων ἔνια ἄγονα ἢ οὐ πολύγονα, ὡς τὸ ἐν Dita χαὶ τὸ ἐν Πύρρᾳ. Αὐχμῶν δέ ποτε γενομένων περὶ τὸν Νεῖλον ἐρρύη τὸ ὕδωρ ἰῶδες καὶ πολλοὶ τῶν Αἰγυπτίων ἀπώλοντο. Μεταθάλλειν τέ φησιν οὐ μόνον τὰ πικρὰ “τῶν ὑδάτων ἀλλὰ καὶ τὸ ἁλυχόν χαὶ ὅλους ποταμοὺς χαθὰ τὸν ἐν Κιθαιρῶνι, παρ᾽ © Ζηνὸς, καὶ τὸν ἐν Καρίᾳ, παρ᾽ © Ποσειδῶνος ἱερόν ἐστιν" αἴτιον δὲ τὸ πολλοὺς χεραυνοὺς πίπτειν περὶ τὸν τόπον. ἌΛλλλα δὲ τῶν ὁδάτων καὶ σωματώδη εἰτὶ χαὶ ἔχει ὥσπερ τι βάρος ἐν ἑαυτοῖς, ὡς τὸ ἐν Τροιζῆνι’ τοῦτο γὰρ καὶ τῶν γευομένων εὐθὺς ποιεῖ πλῆρες τὸ στόμα. ὰ δὲ πρὸς τοῖς περὶ Πάγγαιον μετάλλοις τοῦ μὲν χειμῶνος τὴν χοτύλην ἄγουσαν ἔχει ἐννενήχοντα ἔξ, θέρους δὲ τεσσαράχοντα ἕξ. Συστέλλει δὲ αὐτὸ χαὶ πυχνοῖ μᾶλλον τὸ ψῦχος, διὸ καὶ ἐν τοῖς γνώμοσι ῥέον οὐχ ἀναδίδωσι τὰς ὥρας ἐν τῷ χειμῶνι ἀλλὰ περιττεύει βραδυτέρας οὔσης τῆς ἐχροῆῇς διὰ τὸ πάχος. Καὶ ταὐτὰ περὶ Αἴγυπτόν φη- σιν ὅταν μαλαχώτερος ὃ ἀήρ. Τὸ δὲ ἁλυχὸν ὕδωρ γεωδέστερόν ἐστι καὶ πλείονος δεῖται χατεργασίας, ὡς καὶ τὸ θαλάσσιον θερμοτέραν ἔχον τὴν φύσιν χαὶ μὴ ὅμοιον πάσχον. Μόνον δ᾽ ἀτέραμνον τῶν ἁλυχῶν τὸ τῆς Ἀρεθούσης. Χείρω δ᾽ ἐστὶ τὰ βαρυσταθμότερα χαὶ τὰ σχληρότερα καὶ τὰ ψυχρότερα διὰ τὰς αὐτὰς αἰτίας" δυσχατεργαστότερα γάρ ἐστι, τὰ μὲν τῷ πολὺ τὸ γεῶδες ἔχειν τὰ δὲ ψυχρότητος ὑπερόολῇ. "Tà δὲ ταχὺ θερμαινόμενα κοῦφα χαὶ ὑγιεινά. ‘Ev Κρανῶνι δ᾽ ἐστὶν ὕδωρ ἡσυχῆ θερμὸν ὃ θερμαῖνον διατηρεῖ χραθέντα τὸν οἶνον ἐπὶ δύο χαὶ τρεῖς ἡμέρας. Τὰ δ᾽ ἐπίρρυτα χαὶ ἐξ dyetod ὡς ἐπίπαν βελτίω τῶν στασί- μων, χοπτόμενά τε μαλαχώτερα γίνονται. Διὰ τοῦτο χαὶ τὰ ἀπὸ τῆς χιόνος δοχεῖ χρηστὰ εἶναι. Καὶ γὰρ ἀνάγεται τὸ ποτιμώτερον. Kai τοῦτο χεχομμένον ἐστὶ τῷ ἀέρι. Διὸ χαὶ τῶν sa nia, χαὶ tà Ex χρυστάλλου δὲ διὰ τὸ χουφότερα εἶναι" σημεῖον δὲ ὅτι χαὶ ὃ χρύσταλλος αὐτὸς χουφότερος τοῦ ἄλλον ὕδατος. Τὰ δὲ ψυχρὰ σχληρὰ διότι γεωδέστερα. Τὸ δὲ σωματῶδες χαὶ θερμανθὲν θερμότερον χαὶ Ψυγθὲν ψυχρότερόν ἐστιν, Κατὰ τὴν αὐτὴν δ᾽ αἰτίαν χαὶ τὰ ἐν τοῖς ὄρεσι ποτιμώτερα τῶν ἐν τοῖς πεδίοις" ἧττον γὰρ μέμικται τῷ γεώδει. Ποιεὶ δὲ τὸ γεῶδες καὶ τὰς ἐπιχροὰς τῶν ὑδάτων. δ γοῦν τῆς ἐν Babudom λίμνης ἐρυθρὸν γίνεται ἐπί τινας ἡμέρας. Τὸ δὲ τοῦ Bopuodevovs κατά τινας χρόνους ἰοθαφὲς, χαίπερ ὄντος δι᾿ ὑπερθολὴν λεπτοῦ" σημεῖον δέ: τοῦ ‘Yrraviog ἐπάνω γίνεται διὰ χουφότητα τοῖς βορείοι. Πολλαχοῦ δ᾽ εἰσὶ χρῆναι αἱ μὲν ποτιμώτεραι καὶ οἰνωδέστεραι, ὡς ἣ περὶ Παφλαγονίαν πρὸς ἥν φησι τοὺς ἐγχωρίους ὑποπίνειν προσιόντας, ἉἉλυώδεις δ᾽ ἅμα τῷ ὄξει ἐν THEOPHRASTI Fr. CLIX. Th. in libro de aquis dicit : Nili fecandissimara et dul- cissimam aquam esse, unde et alvam solvere bibentibes ob admixtam quandam vim nitri .... atque inter aquas, ait, dulces nonnull® augent fecunditatem, aliss probibest, ut que Phet et Pyrrhe sunt. Et aliquando cum magnis squaloribus exaruisset Nilo vicinus /Egypti tractus aquam fluxisse virosam, unde permultos Egypti incolas inter- emtos esse. Atque mutari ait non solum arsaras aqua sed etiam salsas, atque adeo totos fluvios, ut ad Cithe- ronem, ubi Jovis, et in Caria, ubi Neptuni delubram est. Causa vero mutationis illius crebrior est fulmisam in regione illa delapsus. Alie sunt aqua c:rpuleata d velut insita gravitate quadam ponderos» ut ad Treze- nem, que gustata os statim implet. At ejus que finite Pangei fodinis, cotyla nonaginta sex hieme drachnss pendit, estate quadraginta sex : spissat enim et contra hit magis illam frigus. Quapropter in horarum indicibes cum fluit, hieme horas non reddit certas et pares δεῖ vis, sed longiores, exitu ob crassitiem tardiore. Idemque in AEgypto accidere, quando aer sit mitior. =—Aqua salsa magis terrena est coctioneque indiget eractiore, ut et marina, cujus est natura calidior et major ad quidris patiendum firmitas. Ex omnibus salsis Arethuse solius aqua seminibus coquendis non idonea. Qu gelidior, durior et ad stateram gravior est aqua, ob eandem ratio- nem deterior, quia propter nimiam frigiditatem aut mal- tam, quam habet, terrenam crassitiem laboriosius a ves- triculo conficitur, at salubris qua cito incalescit et Jevis est. Cranone est aqua admodum calida, qua addita vino calorem ejus biduo ac triduo custodit. Profluentes et rivis canalibusque ducta pigris meliores sunt et propter humoris illisum ac percussum molliores. Ea de causa optimam esse judicant e nivibus, quia sursum tollitur, quod potui maxime commodum idque ob aere fractum extenuatur. Eadem ratione ccelestis aqua melior est et que liquatur e glacie, nimirum quia levior est utraque, vel hoc argumento, quod aqua glacie quavis gravior est. Aqua gelida, quoniam magis terrena , durior est. Nam qu.e corpulentior, calefacta calidior, refrigerata frigidior est. Eadem de causa e montibus profluentes potui magò sunt commoda quam quae in campis prodeunt : minus enim illis terreni admixtum est. Aquarum talis est c0- lor, qualis terre quam lavant. Babylonis lacus aq rubet por aliquot dies : Borysthenis vero certis tempui bus cerulea est, quamvis omnium tenuissima, vel δὶ ndicio, quod Hypani supernatat ob levitatem veatis 3 borea flantibus. Multis in regionibus aqua fontium p- itui gratior est, quia vinum sapit, sicut ejus, qui in P+- phlagonia , ut aiunt, indigenas ad bibendum confiuants inebriat. Salsi acidique saporis apud Sicanos in Srila FRAGMENTA CLIX — CLXIII. Σιχανοῖς τῆς Σιχελίας" ἐν τῇ Καρχηδονίων δὲ ἐπιχρα- τείᾳ χρήνη ἐστὶν È τὸ ἐφιστάμενον ἐλαίῳ ἐστὶν ὅμοιον, μελάντερον τὴν χρόαν, 8 ἀποσφαιροῦντες γρῶνται πρὸς τὰ πρόθατα καὶ τὰ χτήνη. Καὶ παρ᾽ ἄλλοις δ’ εἰσὶ λίπος ἔχουσαι τοιοῦτον, ὡς f ἐν ᾿Ασία ὑπὲρ ἧς ᾿Αλέξαγδρος ἐπέστειλεν ὡς ἐλαίου χρήνην εὡρηχώς. Καὶ τῶν θερμῶν δ᾽ ἐχ φύσεως ὑδάτων ἔνια γλυχέα ἐστὶν, ὡς τὰ ἐν Αἰγαῖς τῆς Κιλιχίας χαὶ περὶ Παγα-- σὰς, τά τ᾽ ἐν τῇ Τρωιχῇ Λαρίσσῃ χαὶ περὶ Μαγνη- σίαν χαὶ iv Μήλῳ χαὶ ἐν Διπάρᾳᾳ. Ἐν δὲ Προύση τῇ πρὸς τὸν Μύσων "Ὄλυμπον τὰ βασιλιχὰ χαλούμενα. Τὰ 3° ἐν ᾿Ασία περὶ Τράλλεις χαὶ τὸν Χαραχωμήτην ποταυὸν, ἔτι δὲ Νύσσαν πόλιν οὕτως ἐστὶ λιπαρὰ ὡς μὴ δεῖσθαι τοὺς ἐναπολουομένους ἐλαίου. Τοιαῦτα καὶ τὰ Δασχύχου χώμη" τὰ d' ἐν Καρούροις χατάξηρα χαὶ σφόδρα θερμά“ τὰ δὲ περὶ Μηνὸς χώμην, ἥ ἐστι Φρυγίας, τραχύτερά ἐστι χαὶ λιτρωδέστερα, ὡς καὶ τὸ ἐν τῇ χαλουμένῃ Λέοντος χώμῃ τῆς Φρυγίας" τὰ δὲ περὶ Δορύλαιον χαὶ πινόμενα ἐστι ἥδιστα' τὰ γὰρ περὶ Batac ἣ Βαΐου λιμένα τῆς ᾿Ιταλίας παντελῶς ἄποτα. | Athene. a, p. 41.) Fr. CLX. Περὶ δὲ τῶν ὁδάτω, Θεόφραστόν φησι τὸ χαλούμε- νον Στυγὸς ὕδωρ λέγειν, ὅτι ἐστὶν ἐν Φενεῷ, στάζει δ’ ἔχ τινος πετριδίου, τοὺς δὲ βουλομένους αὐτοῦ ὑδρεύε- σθαι σπόγγοις πρὸς ξύλοις δεδεμένοις λαμθάνειν" δια-- κόπτειν δὲ πάντα τὰ ἀγγεῖα πλὴν τῶν χερατίνων᾽ τὸν δ᾽ ἀκογευσάμενον τελευτᾶν. ( Antigon. Caryst. sect. 174.) Fa. CLXI. Ἔν δὲ Bpaxn περὶ τὸ Πάγγαιον ἱστορεῖ 8. εἶναι πρήνην ἐφ᾽ Ἧς ταὐτὸ γέμον ὕδατος σταθμώμενον yer μῶνος ἕλχειν διπλάσιον σταθμὸν A θέρους. ( Plut. Pu. nat. p. 914.) Fr. CLXII. Τὸ ὕδωρ ὁ Κρᾶθις λευχῇς χρόας ποιητιχὸν μεθ- ἴησι ποταμὸς ὦν’ τὰ γοῦν πρόδατα πιόντα αὐτοῦ χαὶ oi βόες χαὶ πᾶσα ἡ τετράπους ἀγέλη, καθά φησι Θ., λευχὰ dx μελάνων ἐγένετο ἣ πυρρῶν. (Alian. Hist. anim. 12, c. 36.) Fa. CLXIII. Διὰ τί χειμῶνος μᾶλλον ἢ θέρους τὰ τῶν ἁλιέων σύϊπεται δίχτυα; χαίτοι τά γε ἄλλα μᾶλλον τῷ θέρει τοῦτο πάσχει. Πότερον, ὡς Θ. οἴεται, τῷ ψυχρῷ τὸ θερμὸν ὑποχωροῦν ἀντιπεριίσταται χαὶ θερωότερχ ποιεῖ τὰ ἐν βάθει τῆς θαλάσσης ὥσπερ τῆς γῆς" διὸ 453 fluunt. In Carthaginiensium ditione est fons, cui liquor innatat oleo similis, colore nigrior, quo excepto ad ju- mentorum et ovium morbos utuntur. In aliis quoque gentibus fontes ejusmodi pinguedine scatent, qualis fuit ille de quo scripsit Alexander, olei fontem sibi repertum fuisse. Aquarum, que natura calent, dulces quadam sunt, ut ZEgis Cilicia et circa Pagasas, Larisse in agro Trojano, Magnesi&, in Melo et Lipara, atque Prus®, que Olympo Mysio adjacet, quas regias vocant. Aque in Asia circa Tralles et Characometen fluvium, atque ad urbem Nyssam adeo pingues sunt, ut qui in ea lavant oleum non desiderent; talis etiam in Dascyli vico prodit. Caru- ris aqua vehementer calet et exsiccat; que vero circa Menis pagum in Phrygia scaturit, asperior est atque ni- trosior, nt et ad alium Phrygie® vicum, quem Leonis ap pellant. Circa Doryleum potu suavissima : ad Baias Baianumque sinum Italia prorsus bibi nequit. ( Athena, 2, p. 41-43.) Fa. CLX. De aquarum natura disserentem ait Theophrastum di- cere, quod ea aqua que Stygia vocatur est Phenei, atque pullulat e parva quadam rupe; qui autem velint cam baurire , assumere spongiis ad ligna ligatis. Aquam istam vasa omnia diffringere nisi que cornea sint; qui vero eam gustaverit emori. ( Antig. Caryst. sect. 174. ) Fr. CLXI. In Thracia apud Pangaum. narrat Th. fontem esse, cujus aqua idem vas implatum hieme his tantum appen- dat, atque zestate. ( Plut, Qusest. nat. p. 914. ) Fr. CLXII. Fluvius Crathis aquam promit, facultate praeditam colorem album bibentibus impertiendi. Oves enim, ju- menta et omnes quadrupedes, ut auctor est Th., cum eam aquam biberunt, albi evaserunt e nigris aut fuscis. (4Elian. Hist. anim. 12, c. 36.) Fr. CLXIII. Quamobrem hieme magis quau state piscatorun τοῦδ putrescunt, cum aliis rebus hoc sestate magis eve- niat? an ea est causa quam Th. affert? calorem nimi- rum frigori cedere et ab eo circumcirca constingi : hinc calidiores in profundo maris fieri aquas, ut et in terra. 10 35 454 xal τὰ πηγαῖα τῶν ὑδάτων χλιαρώτερα τοῦ χειμῶνός εἰσι χαὶ μᾶλλον ἀταίζουσι αἱ λίμναι χαὶ οἱ ποταμοί" καταχλείεται γὰρ sic βάθος ἣ θερμότης ὑπὸ τοῦ ψυ- “ροῦ κρατήσαντος. (Plut. Quest. nat. p. 915.) Fr. CLXIV. Θ. τὴν περὶ τὰς Αἰόλου νήσους dvatetv οὕτως ἐπὶ δύο πλέθρων τὸ μῆχος ὥστε μὴ δυνατὸν εἶναι διὰ τὴν θερμασίαν dubaiver εἷς αὐτήν. ( Antig. Caryst. sect. 145.) Fr. CLXV. Θ. ἐν τοῖς Ἰστορικοῖς ὑπομνήμασι τὸν ἀπὸ τῶν . Αἰόλου νήσων φησὶ βρόμον τοῦ πυρὸς καίεσθαι μέχρις ἑνὸς σταδίου χαὶ περὶ τὸ Ταυρομένιον ἀκούεσθαι ψό- φον βροντῇ παραπλήσιον. (Schol. ad Apoll. Rhod. Arg. 4. 834.) Fr. CLXVI. Ἐν δὲ τῷ περὶ πνιγμοῦ γράφει f δὲ τοότων dva- χτησις ὄξους ἐγχύσει χαὶ πεπερίδος ἢ χνίδνς χαρπῷ τοιφθείσης. ( Athene. 2, p. 66.) Fr. CLXVII. Λέγει δὲ περὶ αὐτῶν 0. τὸ ὕδνον xat ὃ χαλοῦσί τινες γεράνειον χαὶ εἴ τι ἄλλο ὑπόγειον: χαὶ πάλιν" ἣ τῶν ἐγγεοτόχων τούτων γένεσις οἷον τοῦ te ὕδνου καὶ τοῦ φυομένου περὶ Κυρήνην ὃ καλοῦσι μίσυ" δο- χεῖ δὲ ἢξὺ σφόδρα τοῦτ᾽ εἶναι χαὶ τὴν ὁσωὴν ἔχειν In » ν 5 ΄“- , DN ’ Ν᾿ χρεώδη. Καὶ τὸ ἐν τῇ Θράχη δὲ γενόμενον ἴτον. [Περὶ δὲ τούτων ᾿διόν τι λέγεται" φασὶ γὰρ ὅταν ὕδατα μετοπωρινὰ xat βρονταὶ γίνωνται σχληραὶ τότε γίνε- σθαι" χαὶ μᾶλλον ὅταν αἷ βρονταὶ, ὡς ταύτης αἰτιωτέ- ΝΥ pag οὔσης. Οὐ διετίζειν δὲ ἀλλ᾽ ἐπέτειον εἶναι τὴν ni , x } bi } ἔ - 3 Où x δὲ ypelav χαὶ τὴν ἀχμὴν ἔχει τοῦ ἠρος. Ù μὴν ἀλλ᾽ ἔνιοί γ᾽ ὡς σπερωατιχῇς οὔσης τῆς ἀρχῆς ὑπο- λαμόαάνουσιν' ἐν γοῦν τῷ αἰγιαλῷ τῶν Δ]ιτυληναίων οὔ φασι πρότερον εἶναι πρὶν ἢ γενομένης ἐπομόρίας τὸ σπέρυα χατενεχθῇ ἀπὸ Τιαρῶν᾽ τοῦτο δ᾽ ἐστὶ γωρίον ἐν ᾧ πολλὰ γίνεται. [Γίνεται δὲ ἔν τε τοῖς αἰγιαλοῖς Ù \ ’ οἵ \ \ e , μάλιστα χαὶ ὅπου χώοα ὕπαμμος" χαὶ γὰρ αἱ Τιάραι “ 2 ΝΥ ; ὶ LI s 9 > τοιαῦται: φύεται δὲ χαὶ περὶ Λάμψαχον ἐν τῇ ᾿Δθαρ- νίδι, χαὶ ἐν ᾿Αλωπεχοννήσῳ xdv τῇ Ἠλείων. { Athena. . 9 2. p. 62.) : Fr. CLXVIIT. Θ. di ἐν τῷ περὶ φυτῶν ἱστορίας γράφει' ὑπόγεια | δὲ τὰ τοιαῦτά ἐστι χαὶ ἐπίγεια, χαθάπερ oÙc χαλοῦσί τινες πέζιας ἅμα τοῖς αύκησι γινομένους" ἄρριζοι γὰρ xat αὐτοὶ τυγχάνουσιν" ὁ δὲ αὐκης ἔγχει προσφύσεως THEOPHRASTI Eaque de causa eliam fontana aqua tepidiores sunt per hiemem magisque vaporant lacus et flumina. Nam calor in imum concluditur prevalente frigore. { Piut. Quest nat. p. 915.) Fr. CLXIV. Th. terram in AEoli insulis ad duo plethra adeo fervere dicit ut propter caloris excessum ibi pedem nemo ponere. ( Antig. Caryet. 145.) Fr. CLXV. Th. in commentariis liistoricis fremitum ignis in di insulis ardentis δὰ unum stadium usque pervenire atque in regione circa Tauromenium tantum audiri fragoren ut tonitrui comparari possit. (Schol. ad Apollon. Rbod. Argon. 4, v. 834.) Fr. CLXVI. Th. libro de suffocatione, revocantur, inquit, sufiocati i aceto affuso cum piperidis aut urtica trito semipe. (Athens. 2, p 66. ) Fr. CLXVII. De his heec Th.: tuber et quod geranium quidam ap- pellant et si quid aliud sub terra generatur. Ac rursum: eorum qu sub terra pariuntur ejusmodi natura est atque generatio, quemadmodum tuberis et ejus, quod misy vocant, in agro Cyrenaico nascentis : dulcissimum id esse ferunt, odore carnis. Itemque quod in Thracia gignitur itum. De his autem πο traduntur pecu]aria : cuni fueriot imbres autumnales ac tonitrua gravia, tunc nasci, et maxime a tonitribus, (anquam ea causa magjis propria sit in an- num ca non durare sed quotannis renasci : vere prascipu: Vigere et usui esse. Sunt tamen qui e semine ortus sui principium habere opinentur. In Mitylenseorum quidem litore non antea gigni memorant quam imbre copioso | semen devehatur e Tiaris : loci id nomen est in quo multa generantur. Proveniunt autem maxime in litore et ubi subest arenosum solum : ejusmodi enim et apr Tiarensis. Nascuntur etiam ad Lampsacum in Abarnide ad Alopeconnesum et in agro Eleo. (Athene. 2, p. 62. Fr. CLXVIII. Th. }ibris de historia plantarum scribit : haec ‘qui radice carent) nunc occuli terra nunc insidere terre. ut quer pezies vocantur, simul cum fungis pascentés : nam et hi since radice sunt. Fungis vero caulis in lot- Ù 10 FRAGMENTA CLXIV — CLAXI. ἀρὴν τὸν χαυλὸν εἰς μῆχος xat arrotetvovo ἀπ᾽ aù- τοῦ furbi. Φησὶ δὲ xal ὅτι ἐν τῇ περὶ τὰς “Ηραχλέους στήλας θαλάσσῃ ὅταν πλείω ὕδατα γένηται, μύχητες φύονται πρὸς τῇ θαλάσσῃ οὖς καὶ ἀπολιθοῦσθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου φησί. (Athena. ἃ, Ρ. 61.) Fr. CLXIX. Φυτοῦ ἑτέρον κλάδος ἐπιφύεται πρέμνῳ πρυσήχων οἵ μηδὲ ἕν πολλάχις" τὸ δὲ αἴτιον O. λέγει φυσιχώτατα ἀνιμνεύσας, ὅτι τὰ ὀρνύφια τὴν ἄνθην τῶν δένδρων σιτούμενα εἶτα ἐπὶ τοῖς φυτοῖς χαθήμενα τὰ περιττὰ do ti 4 e ᾽ Lo , ‘(| dicoxpivar* οὐκοῦν τὸ σπέρμα ἐν ταῖς χοιλάσι xai ταῖς ὀπαῖς αὐτῶν χαὶ ταῖς σαραγγώδεσιν ἐμπῖπτον χαὶ ἐπαρδόμενον τοῖς ὅμδροις τοῖς ἐξ οὐρανοῦ εἶτα ἀναφύει ἐκεῖνο ἐξ ὧν ἐθλάστησεν, ἀναπείθει" οὕτω τοι χαὶ ἐν ἐλαίᾳ συκῆν χατανοήσεις χαὶ ἐν ἄλλῳ ἄλλο. ( Elian. Hist. anim. 9, c. 27.) ® Fr. CLXX. Θ. δὲ ἐν τῇ περὶ τῶν φυτῶν πραγματείᾳ τῆν θα- ψίαν ῥίζαν ἧ οἱ ἰατροὶ γρῶνται, ἐάν τις σὺν χρέασιν | ἑψήση,, τὰ πολλὰ ἕν γίγνεσθαι! ὥστε ix τοῦ ἀγγείου μηκέτι δύνασθαι ἐξαιρεθῆναι. (Apollon. Hist. mirab. sect. 16.) Fr. CLXXI. ΠΕΡῚ IXG6YQN ΤΩΝ EN ΤΩΙ ΞΗΡΩΙ AIAMENONT®N. Τῆς τῶν ἰχθύων ἐν τῷ ξηρῷ διαμονῆς... Soxeî γὰρ ον παρὰ φύσιν τῷ ἀέρι χαταψύχεσθαι τὰ μὴ δεχό- μενα τὸν ἀέρα (καὶ) μᾶλλον ὅσα δέχεται τὸ ὁγρὸν καὶ διὰ τοῦτο σώζεται. Θαυμασιώτατον δὲ, εἴπερ ἀληθὲς, τὸ τοῦ ἐξωχοίτου καλουμένου " τοῦτον γάρ φασιν ὁση- μέραι ποιεῖσθαι τὴν κοίτην ἐν τῇ γῇ» διὸ χαὶ τοὔνομα εἰληφέναι. Φαίνεται δ᾽ οὖν, εἴπερ δύναται ὁρᾶν, ἐπαμφοτερίζειν, οὐ τῇ τροφῇ χαὶ τῇ διαγωγῇ χαθάπερ ἢ φώχη χαὶ ἐμὺς xal ἕτερ᾽ ἄττα, καὶ τῶν ὀρνίθων δὲ πολλοὶ, ἀλλὰ χαὶ τῷ δέχεσθαι χαὶ τὸν ἀέρα χαὶ tiv θάλατταν, οὐχ οὕτως ὥσπερ ὃ δελφὶς χαὶ ἕτερ᾽ ἅττα, φύσει μὲν [ovv] ὄντα ἀναπνευστιχὰ χαὶ τὴν θάλατταν δεχόμενα χαὶ ἀναφυσῶντα πρὸς τὴν χρείαν ἀλλ᾽ ἀμ- φότερα πρὸς τὴν τοῦ ζῆν διαμονήν. Ἄτοπος δ᾽ ἂν αὐτοῖς ἣ φύσις χαὶ ἢ δύναμις εἴη. (1) Τὰ δ᾽ ἐν "Iv δοῖς ἰχθύδια τὰ ἐχ τῶν ποταμῶν εἰς τὴν γῆν ἐξιόντα χαὶ πηδῶντα χαὶ πάλιν εἷς τὸ ὕδωρ ἀπιόντα, χαθάπερ of βάτραχοι, θαυμαστὰ μὲν οὖν, οὐχ διοίως δὲ τούτοις, ὅσω τὸ ὀλίγον χρόνον ἣ πολὺν χαὶ τελευταῖον ἧττον θαυμαστόν’ ἧ δ᾽ ὄψις ὁμοία τούτων τοῖς partiva καλουμένοις, Εἰσὶ δὲ χαὶ περὶ Βαδυλῶνά τινες, οὖς φασι διαμένειν ἐν ταῖς τρώγλαις ταῖς ἐχούσαις ὑγρό- ta ξηραινομένου τοῦ ποταμοῦ τούτους δ᾽ ἐξιόντας (ἐπὶ τὰς ἅλως) νέμεσθαι χαὶ βαδίζειν ἐπὶ τῶν πτερυ- ATI gum porrectus adhesus inilium est..... tdem prodidit memorie in mari quod Herculis columnas alluit juxta litus fungos nasci, cum imbres frequeutioroa evenerint eosque solis vi lapidescere. ( Athena. 2, p. 61.) . Fr. CLXIX. Aliens plante ramus innascitur trunco, cui ille nullo modo convenit. Cujus rei eausam optime ex ipsa natura investigatam explicuit' Th.: aves enim flores fructusque arborum pabuli causa expetentes dein in eis sedentes excrementa emittunt. Semen igitur,.cum in ramulorum cavitates, foramina fissurasve incidit, imbribus de calo irrigatum germen emitlit et sic planta ista enata. Eaque ratione ficum ex olea atque alias ex aliis stirpibus enatas | videmus, ( ZElian. Hist. anim. 9, c. 37.) Fr. OLXX. Th. libro de plantis radicem, cui thapeis nomen est, qua medici utuntur, si quis cum carne coquat, plerumque dicit adeo ccire ut e vase non erimi possit. (Apollon. ll. mirab. soct. 16. ) Fr. CLXXI. DE PISCIBUS IN SICCO DEGEN- TIBUS. 1568 piscibus in sicco degentibus ... videtur enim quasi ilorum nature adversari, ut animalia qua aerem non trabant aere refrigescant, et magis ea quae aquam reci- i piant eaque servantur. Ceterum si verum est, quod fertur de pisce, quem erocostum nominant, mavin.e mirum : hunc enim ajunt quotidie in terram exire somni causa et inde nomen suum accepisse. Itaque, si vere id facere potest, ambigue videtur esse nature, non quidem propter cibum et sustentationem , ut phoca, emys et alia quardam, multa item aves, sed propterea quod ct acrom et aquam recipit, non sic ut delphinus et alia qua'dam, qua natura respirationis facultatem habont aquamque recipiunt et necessitatis causa sufflant, sed utrumque ad vitam sustentandam. Peculiaris autem illis ea facultas et natura esse videtur. (2) Pisciculi autran, qui in India ex fluviis exeunt ad terram οἱ saliunt rursumque in aquam redeunt ranaruin modo, habent οἱ illi quoque quod admireris, minus tamen , quia 008 paullulum tem- poris in terra versari minus est mirum, quan si diu in ca manerent. Similes hi sunt iis qui mazina nominantur. Porro genus est piscium Babylone quos dicunt exsiccato Muvio deggre in udis foraminibus, cosque ‘in areas) cxeuntes pabulum quaerere et incedere pinnis suis caudam 20 δῦ 456 γίων καὶ ἄμα χινεῖν τὴν οὐρὰν, χαὶ ὅταν διώχωνται φεύγειν xal εἰσδύντας ἀντιπροσώπους ἵστασθαι" πολ- λάχις γὰρ προσιέναι τινὰς καὶ ἐρεθίζειν. ἤΕχουσι δὲ τὴν μὲν χεφαλὴν ὁμοίαν βατράχῳ θαλαττίῳ τὸ δ᾽ ἄλλο σῶμα χωδιῷ βράγχια δὲ ὥσπερ χαὶ οἱ ἄλλοι ἰχθύες. Ὅτι δ᾽ οὐ πόδας ἔχουσιν ἀλλ᾽ ἐπὶ τῶν πτερυγίων βα- δίζουσι τεθεώρηται. ᾿Ελάμδανον γὰρ πολλοὺς οἵ διώκοντες " τὰ δὲ πτερύγια εὐμεγέθη" (3) τὸ δ᾽ ἐχ τῆς γἧς τὴν τροφὴν λαμόάνειν οὐκ dioyov: ἔνιαι γὰρ καὶ ἐν τῷ ὑγρῷ ὄντες πηλὸν ἐσθίουσι καὶ φῦχος καὶ τὰ τοιαῦτα. Καὶ ὅλως δὲ εἴπερ ἐν τῷ ἀέρι διαγίνονται χαὶ τὸ τῆς τροφῆς οὐχ ἄλογον" ἐπεὶ χαὶ ὃ πολύπονς ἐξιὼν λαμόάνει χαὶ ἣ μύραινα χαὶ ἄλλοι δὲ ὥς φασι. Καὶ τὸ ὅλον οὐκ ἄλογον, ὥσπερ to πεζῶν χαὶ πτηνῶν ἔνια ταῖς ἐνύδροις χρῆται, xat τὰ ἔνυδρα ταῖς ἐν τῇ ΥἿἹ καὶ τὴν φύσιν ὁμοίως ἀνταποδιδόναι τὸ ἀνάλογον. Φαίνεται δὲ χαὶ ὃ ἵππος ὃ ποτάμιος τοιοῦτον. Ἀλλ᾽ ἐχεῖνο θαυμαστὸν, ὥσπερ εἴπομεν, εἴ τι δύναται τοῖς αὐτοῖς μορίοις [ὡς] ὀργανιχοῖς ὁτὲ μὲν ἐπισπᾶσθαι τὸν ἀέρα καὶ ἕλχειν ὁτὲ δὲ τὸ ὑγρὸν δέχεσθαι. Τάχα δὲ τούτου μᾶλλον, εἰ ὁτὲ μὲν ὃ ἀὴρ σύμμετρος πρὸς τὴν χατάψυξιν ἢ δτιδήποτέ ἐστιν ἐχ τῆς ἀναπνοῆς Υἱ- γόμενον, ὁτὲ δὲ τὸ ὑγρόν" οὐ γὰρ ἅμα γ᾽ ἄμφω. (4) Τὸ δὲ τῶν πολυπόδων ἧττον θαυμαστόν. οὐ γὰρ δέ- χονται τὴν θάλατταν" χαὶ of χάραθοι χαὶ οἱ ἀσταχοὶ χαὶ οἱ χαρχίνοι xal τἄλλα τὰ τοιαῦτα, ὥστε μὴ με- γάλης ἄγαν τῆς μεταδολῆς οὔσης ῥᾷον ὑπομένειν. Ὃ χαὶ περὶ τὰς ἐγχέλυς φαίνεται συμθαίνειν᾽ πολὺν γὰρ χρόνον δύνανται ζῆν ἔξω τοῦ ὑγροῦ διὰ τὸ μικρὰ τὰ βράγχια Eye χαὶ ὀλίγον δέχεσθαι τὸ ὑγρόν' χαὶ tiv μύραιναν χαὶ εἴ τι ἄλλο τοιοῦτον, ἢ καὶ τὸ ὅλον ὀφιῶδες, ἥχιστα ἄτοπον. (6) Εὔλογον δὲ xal ἐν τῷ ὕδατι μὴ δύνασθαι διαμένειν ὅσῳ λεπτότερον dv τῆς θαλάτ- σὴς ἐγγυτέρω τοῦ ἀέρος ἐστὶ, καὶ ὅτι φύσει γε ψνχρό- τερόν ἐστι, διὸ καὶ πολύπους φεύγει, Καὶ διὰ τοῦτο περὶ Ἑλλήσποντον χαὶ τὸν Πόντον οὐχ ἔστιν. Oi δὲ ἰχθύες τίκτουσιν ἀνχπλέοντες εἰς τοὺς ποταμοὺς χαὶ τὰς λίμνας ὅτι εὐδίᾳ μᾶλλον χυμάτων χαὶ πνευμάτων' χαὶ τὰ θηρία ἐλάττο;» χαὶ οἱ χατεσθίοντες ὅλως χαὶ διαφθείροντες ἰχθῦς. (0) Ἢ ἐὲ τῆς θαλάττης θερμότης ἐξ ἐχείνου φανερὰ τῷ μὴ διαμένειν δύνασθαι ἐν ταύτη τὰ dx τῶν ποταμῶν ἀλλὰ μᾶλλον τὰ ἐκ τῆς θαλαττης ἐν τοῖς ποταμοῖς χαὶ ταῖς λίμναις. Ἴσως δ᾽ αὐτὸ τοῦτο πρότερον σχεπτέον πότερον θερμότερον ὃ ἀὴρ ἣ τὸ ὑγρόν᾽ εἰ γὰρ da ἀὴρ ὥσπερ ἂν δόξειεν, ἐγγυτέρω "di ὧν τοῦ πυρὸς, ἧττον ἀεὶ θερμὰ τὰ τούτῳ κατεχόμενα. "L'ovto δὲ εἰ μὴ καὶ πρὸς τὰ νῦν ὑπεναντίον ἀλλὰ πρὸς ἐκείνην τὴν δόξαν τὴν λεγομένην ὅτι θερμότατα πάντων τὰ ἔ ἔναιμα xai ζωοτόκα. Περὶ μὲν οὐν τούτων ἐπι- σχεπτέον. (7) Οἱ δ᾽ ὀρυχτοὶ τῶν ἰχθύων --- εἰσὶ γὰρ ἐνιαχοῦ χαὶ τοιοῦτοι χαθάπερ χαὶ περὶ Ἡράχλειαν χαὶ ἄλλοθι τῶν ἐν τῷ Πόντῳ — γίνονται μὲν χαὶ παρὰ τοὺς ποταμοὺς χαὶ τὰ ἔνυδρα χωράφια. Συμ- θαίνει δ᾽ ἀναξηρχινομένων τούτων ἐγκαταλειποιένους THEOPHRASTI agitantes, fugere vero quando quis insequitur, et ingfto foramina adversos se sistere : spe enim accedere aliquos eosque irritare. Capita eorum sunt ranss marinze similia, reliquee partes gobio, branchie» ut ceteris piscibus; quod autem pedihus atque pinnis incedunt observatum es : ceperunt enim multos ii qui venantur. Pinna corun sat magna sunt. (3) Non autem absurdum est €08 ali- mentum sumere ex terra. Nam ex iis quoque qui semper in aqua degunt, multi luto, alga et similibus vescustar herbis, ac omnino si in aere degunt, neque absuglan est et pabulum ibi petere. Nam et polypus aqua relica pabulum in terra sumit et muraena et ut dicunt abi. Atque in universum absurdum non est, quemadmodua et terrestrium volucriumque nonnulla ea sumunt, qua in aqua sunt, sic etiam aquatilia terrestribus uti, et ex or- dine natura illi rationi hanc ut contrariam respondere Apparet hippopotamum ejusmodi esse animal. Atides. quemadmodum diximus, admiratione dignum, sì quod animal iisdem partibus et instrumentis potest modo aerem modo aquam intra se sumere; forsan vero illud magis etiam, siquidem modo aer ad refrigerandum est aptus, aut ad aliud commodum, quod a respiratione proficiscitar. modo vero humor : utraque enim simul nullo modo. (4) Quod enim polypi faciunt minus est mirum. Non ewim recipiunt aquam marinam. Et carabi, astaci, carcini et reliqua ejus generis , ita ut, cum non adeo magna in is contingat mutatio, non &gre eam perferant. Quod et anguillis videtur accidere, quae cum parvas habeant bran- chias et parum aque sumant , diutius possunt extra aquam vivere. Idem autem et murane et similibus vel omnino anguineo piscium generi accidere minime absurdum eg. (5) Consentaneum etiam est difficilius posse in aqua flu- viorum vivere, quatenus tenuior marina cum sit, ad aeris naturam proxime accedit, et quod natura frigidior est. Idcirco fugit eam polypus, qui propterea neque in Helles ponto est neque in Ponto. Pisces in stagna atque fluvios com. migrantes pariunt, quod tranquillitas ibi major ab undis ventis est, et minores hellu® etomnino pisces qui devorent. (6) Maris vero caliditas vel ex eo manifesta, quod nequeant in ca fluviatiles pisces degere, cum tamen facilius mani vivant in stagnis et in fluminibus. Forsan autem illud prius considerandum est utrum aer calidior sit aqua. Nam sì ut videri possit calidior aer, quia propior est igni, minus. calida esse animalia ca qua: eo continentur, necesse est : quod quanquam iis quae hic proponuntur non adversatur tamen opinioni eorum repugnat, qui putant, caljdissima omnium animalium esse sanguinea et vivipara. Hac è (7) Pisces vero fossile: — sunt enim alicubi tales quoque pt et apud Heracleam et aliis locis in Ponto — oriuntur propter fluvi:s et loca Accidit autem ut his cxsiccatis isti ibi relkU re igitur amplius erit quaerendum. stagnantia. LU 15 20 40 45 458 διὰ τὴν ἀναξηρασίαν χαταδύονται χαὶ ὅσοι περιλαμθά- VOVTAL τοῖς πάγοις, φάνερὸν ὡς τούτοις γε olxetov τὸ ὑγρόν. Εἰχὸς δὲ μᾶλλον καὶ τοῖς ὀρυχτοῖς καὶ τοῖς ἑτέροις, τοῖς μὲν ἁπλῶς, τοῖς δ᾽ ὡς ἀμφιδίοις κατὰ Δημόκριτον. Ὃ καὶ ἐπ᾽ ἄλλων cupbatver χρῆται γὰρ ἔνια τῷ ἀέρι χαθάπερ ἐρρέθη πρότερον. Fr. CLXXII. Ὅτι τὰς χρόας μεταδαλλόμενοι καὶ ἐξομοιούμενοι φυτοῖς καὶ τόποις χαὶ λίθοις οἷς ἂν πλησιάσωσι πολύ-- πους ἐστὶ καὶ χαμαιλέων xal τὸ θηρίον ὃ τάρανδος ὃ ἐν :Σχύθαις φασὶν ἢ Σαρμάταις γίνεσθαι. Μεταθάλλει δ᾽ ὁ χαμαιλέων εἰς πάντα τὰ χρώματα, πλὴν τὴν εἷς τὸ λευχὸν xal τὸ ἐρυθρὸν οὗ δέχεται μεταδολήν' καὶ où πρὸς τὰ παραχείμενα μόνον χρώματα μεταθάλλει ἀλλὰ χαὶ αὐτὸς καθ᾽ ἑαυτὸν ἐάν τις μόνον ἅψηται αὐτοῦ τὸ χρῶμα μεταδάλλει, (2) Ὁ δὲ τάρανδος τὸ μὲν μέγεθός ἐστι χατὰ βοῦν τὸ πρόσωπον δὲ ὅμοιος ἐλάφῳ πλὴν πλατύτερος ὡσανεὶ ἐκ δύο συγκείμενος ἐλαφείων προσώπων. Δίχηλον δ᾽ ἐστὶ καὶ χερασφόρον" ἔχει δὲ τὸ χέρας ἀποφυάδας ὥσπερ τὸ ἐλάφου, καὶ τρι- χωτόν ἐστι δι᾽ ὅλου" περὶ γὰρ τὸ ὀστοῦν δέρματός ἐστιν ἐπίτασις ὅθεν f ἔχφυσις. Τὸ δὲ δέρμα τῷ πάχει δα- χτυλιαῖόν ἐστιν ἰσχυρὸν δὲ σφόδρα, διὸ καὶ τοὺς θώ- ραχας ἐξαυάζοντες αὐτὸ ποιοῦνται. Σπάνιον δὲ τὸ ζῶον χαὶ ὀλιγάχις φαινόμενον. (8) Θαυμαστὴ δ᾽ È μεταδολὴ xal ἐγγὺς ἀπιστίας" τοῖς μὲν γὰρ ἄλλοις ἐν τῷ δέρματι γίνεται ἢ μεταδολὴ ἀλλοιουμένης τῆς ἐντὸς δγρότητος εἴτε αἱματώδους ἢ καί τινος ἄλλης τοιαύτης οὔσης, ὥστε φανερὰν εἶναι τὴν συμπάθειαν. ἫἩ δὲ τῶν τριχῶν μεταδολὴ ξηρῶν τε ὄντων χαὶ ἀπηρτημέ- νων χαὶ ἀθρόον οὐ πεφυχότων ἀλλοιοῦσθαι παράδοξος ἀληθῶς xal ἀπίθανος, μάλιστα πρὸς πολλὰ ποιχιλλο-- μένη. (4) Ὁ δὲ χαμαιλέων δοχεῖ τῷ πνεύματι ποιεῖν τὰς μεταθδολὰς, πνευματικὸν γὰρ φύσει. Σημεῖον δὲ τὸ τοῦ πνεύμονος μέγεθος" σχεδὸν γὰρ δι’ ὅλου τοῦ σώματος τέταται" ἅμα δὲ χαὶ αὐτὸρ ἐξαιρόμενος καὶ φυσώμενος. (Photii Biblioth. 278.) Fr. CLXXIII. Θ. ἐν τῷ περὶ τῶν μεταδαλλόντων τὰς χρόας τὸν πολύποδα φησὶ τοῖς πετρώδεσι μάλιστα τόποις συν- ἐξομοιοῦσθαι" τοῦτο ποιοῦνται pod χαὶ quiaxtic χά- ρῖν. Ἐν δὲ τῷ περὶ τῶν ἐν τῷ ξηρῷ διαμενόντων ζώων οὐ δέχεσθαί φησι τοὺς πολύποδας τὴν θάλατταν' ἐν δὲ τῷ περὶ χατὰ τόπον διαφορῶν ὁ B. πολύποδας οὐ γίνεσθαί φησι περὶ ᾿Ἑλλήσποντον: ψυχρὰ γὰρ fi θάλασσα αὕτη καὶ ἧττον ἁλμυρά᾽ ταῦτα δ᾽ ἀμφότερα πολέμια πολύποδι. (Athenz. 7, p. 317.) Fr. CLXXIV. Ὅτι τῶν ἀθρόων φαινομένων ζώων où, f αὐτὴ THEOPHRASTI et qui gelo comprebensi sunt his humorem aquamque propriam esse manifestum est. Consentaneum autem et fossilibus et ceteris magis esse proprium, illis simpliciter, his ut amphibiis, ut voluit Democritus. Quod item et aliis accidit. Nonnulli enim utuntur aere ut superius dictum est. Fr. CLXXII. Sunt.animalia, qua colorem mutent:similemque reddant stirpibus, lapidibus locisque iis quibus accesserint : ejus- modi sunt polypus, chameleo et fera tarandus vocata, quam in Scytharum Sarmatarumque terris nasci tradant. Chamzeleo in omnes colores immutatur, nisi quod neque albus fit neque rubens, atque non in eos modo colores mutatur, qui prope illum sunt, sed etiam ipse per se, si quis attigerit, colorem immutat. (2) Tarandus magni tudine bovis est, capite cervo non absimilis sed latiori, ut tanquam e duobus cervi capitibus constare videatur. Ungulam bifidam habet et cornua, qua ramosa uti cervis «Οἱ tota pilosa sunt; circum os enim extensio cutis est unde enascuntur. Cutis digiti crassitudinem habct, tanta do- ritie ut ex ea arefacta thoraces faciant. Rarum est animal et aliquoties modo visum. (3). Mutatio autem babitus mira est fereque fidem superat. Aliistenim in cute con- tingit mutatio, humore intus commutato, sive ille est sanguis, sive alia quadam natura, ut facile cutis et hu- moris consensio cognoscatur. Villorum vero aridorum atque pendentium neque ad alterationem confertam nom idoneorum immutatio admodum mira et fere -incredibilis est, presertim cum varios induant colores. (4; Ct+ meeleo spiritu mutationem facere videtur : natura enim spiritu plenum est animal, cujus rei argumentum est quod pulmonem adeo magnam habet, ut per totum fere corpus extendatur, et quod ipse etiam exsurgit et inflatur. Fa. CLXXIII. Th. libello de animalibus colorem mutantibus polypum ait locis saxosis maxime similem reddi, quod facere illum ob metum et se tutandi causa. Libello, qui est de animalibus in sicco degentibus, polypum ait aquam mars non in re recipere; in illo autem qui de discriminibu animalium ex locis est, polypos in Hellesponto naxi negat, quia mare illud frigidius minusque salsum si, quod utrumque fugere polypum. (Athena. 7, p. 317., Fr. CLXXIV. Non est cadem omnium que repente copiosa apparenì. FRAGMENTA CLXXII — CLXXIV. τάντων αἰτία ἀλλὰ τῶν μὲν xal ἢ γένεσις εὐθὺς φα- pà ὥσπερ τῶν μυιῶν, al ἐν τοῖς στρατοπέδοις χαὶ ν ταῖς πανηγύρεσι χαὶ μετὰ τὸ παρελθεῖν αὐτὰ ἔτι ιᾶλλον γίνονται. Τούτων γὰρ È τε »όποος αἰτία χαὶ } τῶν ἄλλων σῆψις. Ἄλλα δὲ προῦπάρχει μὲν ἐχφαί- erat δὲ διὰ τοὺς δετοὺς ὥσπερ οἵ τε χοχλίαι χαὶ οἱ μικροὶ βάτραχοι" οὐ γὰρ ὕονται ὥς τινες οἴονται, ἀλλὰ τροφαίνονται μόνον χατὰ γῆς ὄντα πρότερον, διὰ τὸ ἰσρεῖν τὸ ὕδωρ εἰς τὰς θαλάμας αὐτῶν. Ἄλλο δὲ [ἕνος ἐστι τοῦτο βατράχων παρὰ τὸ ἐν ταῖς λίμναις cai τοῖς τέλλασι. Τὸ δὲ πλῆθος χαὶ τούτων χαὶ τῶν Div ὅταν εὐθηνήσωσιν. (1) Ὅτι μᾶλλον μετὰ τὰς παλύσεις χαὶ τῶν πανηγύρεων χαὶ τῶν στρατοπέδων ἡ ἔτι συνισταμένων αἱ μυῖαι γίνονται" cuubaiver γὰρ παρόντων μὲν διὰ τὰς χαθημερινὰς χρείας χαὶ χινήσεις φθείρεσθαι τὰς γενέσεις αὐτῶν χινήσεως ἀεὶ xal με- ταδολῆς γινομένης ὡς ἐν τοῖς ἄλλοις χαὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς χαθάρμασιν ἐχδαλλομένοις αὐτῶν' ὅταν δὲ διαλυθῶσιν ἡσυχίας γενομένης ταγὺ συντελεῖται διὰ τὸ μὴ ὑπ᾽ οὐ- δένος χωλύεσθαι μέχρι οὗ ἂν ξηρανθῇ τὸ ἐν τοῖς xa- βάρμασιν ὑγρόν. Ἡ μὲν οὖν τῶν υυιῶν γένεσις τα- rriav χαὶ πολλὴν ὡς εἴργται τὴν γένεσιν λαμθανει. ἢ Οἱ δ᾽ ἀττέλεθοι καὶ αἱ ἀκρίδες πανταχοῦ μέν εἶσιν Ὡς εἰπεῖν, πλύήθεται δὲ ταῦτα τῷ τε τόπους οἰχείους λαμδάνειν καὶ τῷ μὴ διαφθείρεσθαι αὐτῶν τὰ ὠὰ, ὅ τυμόαίνει διὰ τὴν ἀργίαν τῆς χώρας" ἐν γὰρ τῇ γεωρ- γονιμένγ, ἀπόλλυνται, διὸ χαὶ ἐκ τῆς ἐρήμου χαὶ ἀρ- posare καταφέρονται πρὸς τὴν οἰχουμένην χαὶ ἐργά- διμον. ’Eyypovitovor δὲ ἣ διὰ τὸ περιέχεσθαι τὸ γαρίον ὄρεσιν ὑψηλοῖς xai ὑπερᾶραι ταῦτα μὴ δύνα - σθαι Ἢ διὰ τὸ ἐπιτήδειον τῆς χώρας. Τοιαύτη ὃς ἡ τε μαλαχὴ χαὶ νοτίδα ἔχουσα χαὶ δροσοθόλος. () Χαλεπαὶ μὲν οὖν καὶ αἱ ἀχρίδες, χαλεπώτεροι δὲ οἱ ἀττέλεδο' χαὶ τούτων μάλιστα οὖς χαλοῦσι βρού- χους. Ἢ ce γένεσις αὐτῶν ἐξ ἀλλήλων. Τινὲς δὲ οἴονται οὐχ ἀχριδεῖ σημείῳ τῷ (τὸ) χρῶμα παραπλη- Gia τινὰς αὐτῶν ἔχειν τοῖς ἐν τῇ γώρα ὅτι χαὶ αὐτέ- μᾶτος. Δῆλον γὰρ ὅτι τὸ τοιοῦτον ἀπὸ τῆς τροφῆς ἀλλ᾽ οὐχ ἀπὸ τῆς γενέσεως προσλαμόανουσιν. (5) Ἡ δὲ φθορὰ τούτων f μέν ἐστιν οἷον φυσιχή τις καὶ λοι- μώδης. Ὑπὸ κύνα γὰρ οἱστρᾷ χαὶ ἐγγίνεταί τι σχω- λέκιον ἐν τῇ χεφαλῇ χαὶ φθείρεται" i, δὲ ἐν τῇ μετα- χινήσει χαὶ τῇ πτήσει" ὅταν γὰρ ἀρθῶσιν ὑπὸ τῶν ἀνέμων χαταφέρονται εἰς τὴν θάλασσαν χαὶ φθείρονται. Φϑείρονται δὲ χαὶ διὰ χειμῶνα χαὶ ψῦχος καὶ αὐτὰ χαὶ τὰ ὠὰ αὐτῶν. Φθείρονται δὲ χαὶ ἐχ μηχανῆς ἀνθρώπων" τάφρους γὰρ ποιοῦντες συνελαύνουσιν αὐτὰ εἰς αὑτοὺς xal χαταχωννύντες διαφθείρουσι. (6) Ὅτι τῶν ὄφεων δύο τινὰ τῆς γενέσεως αἴτιά ἐστιν. Ἢ γὰρ ἀὴρ ἔπομδρος ἢ πόλεμοι καὶ χύσεις αἰμάτων. Ὃ σχεδὸν χαὶ τῶν ἄλλων θηρίων τῆς γενέσεως αἴτιον. “EE οὗ ποτὲ χαὶ περὶ Θετταλίαν πλῆθος ὄφεων ἷστο- θοῦσι γενέσθαι. (7) Ὅτι χαὶ αἵ μύες ἐν ταῖς ἀρούραις ἀθρύον γίνονται, καὶ ἐν τοῖς αὐχμοῖς μᾶλλον ἣ ἐν ταῖς 459 animalium causa. Nam quorundam ipsa etiain generatio statim manifesta est, ut muscarum, que in castris et frequentibus nundinis oriuntur quorumque numerus cum illi abiere etiam augetur. Hec enim sterquiliniis et aliarum rerum corruptione utuntur. Alia autem animalia exstant quidem prius sed recens proveniunt pluviis provocata ut cochles et rane parve. Non enim ranas pluit ut quidam putant , sed cum in terra prius sint, cadente plu- via apparent, aqua in carum cavernas ingressa. Hoc autem genus ranarumdiffert ab illo, quod in stagnis paludibusque degit. Numerus autem et horum et aliorum angetur cum prospere agunt. castris, peractisque nundinis quam iis manentibus. Fit enim ut iis manentibus propter quotidianos usus et mo- Musca potius generantur ablatis tus, illarum ortus corrumpantur, dum scilicet in muta- tione et motu res est, ilaeque cum quisquiliis et aliis purgamentis abjiciuntur. Contra vero solutis iis dum quies est facile et celeriter nascuntur, quod nihil impe- diat, donec quod in purgamentis humoris est, exsiocetur. Atque muscarum quidem celer et copiosus proventus est. Attelebi vero et locustae ubique pane sunt, ut ita dicam, abundant vero cum loca commoda nanciscuntur, ubi et illorum ova non corrumpuntur, quod in locis incultis ac- cidit; nam in cultis facile pereunt, quare et a locis in- cultis ac desertis ad culta habitataque loca irruunt. ‘Diutius autem manent , aut quod loca montibus altis cin- guntur, quos volatu superare nequeunt, aut quod terram sibi commodam iuvenerunt, qualis est mollis, humida roscidaque. (4) Noxie vero sunt locuste, magis autem attelebi, inprimis ei quos bruchos vpcant. Gignuntur hi ex mutuo concubitu, quanquam quidam putant levi ar- gumento coloris, quod similem habent illis , qui in ista regione sunt, sponte nasci. Id auteri a pastu et alimento habent non a generatione ipsa. (5) Intereunt autem aut naturali interitu pestiferoque : nam diebus canicule tan- quam astro agitantur et vermiculo quodam in ipso ca- pite orto interimuntur; aut a migratione et volata : nam cum a terra evolani a ventis ad mare projiciuntur ibique pereunt. Occidunt et hiemis frigorisque vehementia, tum ipsa, tum eorum ova ac preterea hominum indu- stria : scrobibus enim effossis illa in eas dejiciunt terraque operta interimunt. (6) Serpentum dux sunt generationit cause, aut aer pluvius aut proelia cruorisque sparsio, id quod et aliorum (venenosorum) animalium generationis est causa, unde et in Thessalia serpentum copiam genitam esse memorie proditum est. (7) In arvis ctiam murcs repente fiunt squalido aere potius quam pluvio, sicquidem 460 ἐπομόρίαις" πολέμιον γὰρ αὐταῖς τὰ ὕδατα' πολύγονον δὲ τὸ ζῶον" ἀπόλλυται δὲ τῇ μὲν ἐμφανεῖ χαὶ ἔξωθεν φθορᾷ διὰ πλῆθος ὑδάτων" τοῦτο γὰρ καὶ ἔξω χειμάζει xal εἷς τὰς μυωπίας παρεισρεῖ, Φθείρουσι δ᾽ αὐτοὺς καὶ αἴ ἄγριαι γαλαῖ, Εστι δέ τις αὐτῶν χαὶ ἀφανὴς καὶ ἀθρόα φθορὰ καθάπερ τις ἐπισυμθαίνουσα λοιμώ- δης" τίχτεται γὰρ καὶ τούτων ἐν τῇ χεφαλῇ σχώληξ χαὶ φθείρονται" ὃ χαὶ οἱ ἔμπειροι ἐπισχοποῦντες, ἐπὰν ἴδωσι, τὴν φθορὰν αὐτῶν προνοοῦσι χαὶ προαγγέλλου- σιν. (8) Ὅτι οἱ μύες ἱστοροῦνται χαὶ σίδηρον κατεσθίειν χαὶ χρυσίον" διὸ χαὶ ἀνατέμνοντες αὐτοὺς οἷ ἐν τοῖς χρυσείοις τὸν χρυσὸν ἀνιμῶνται. Ὅτι ἐν Αἰγύπτῳ δίποδάς φασιν μύας γίνεσθαι χαὶ μεγάλους" ἔχουσι δὲ οὗτοι χαὶ τοὺς ἐμπροσθίους πόδας ἀλλ᾽ οὐ βαδίζουσιν ἐπ᾽ αὐτοῖς, χρῶνται δ᾽ αὐτοῖς οἷα χερσίν' ὅταν δὲ φεύ- quot πηδῶσι. (Photii Bibl. 278, 7.) Fa. CLXXV. Ὅτι ὁ γαλεώτης, φασὶ, φθονῶν τῆς ὠφελείας toic ἀνθρώποις καταπίνει τὸ δέρμα ὅταν ἐχδύσηται " ἐστὶ γὰρ βοήθημα ἐπιλήπτῳ, Καὶ ὁ ἔλαφος" τὸ δεξιὸν χατορύττει χέρας, πρός τε τὰ τῆς φρύνης φάρμαχα χαὶ πρὸς ἄλλα πολλὰ χρήσιμον. Καὶ ἣ ἵππος ἀπε- σθίει τῶν πώλων τὸ ἱππομανές" xal γὰρ τοῦτο πρὸς Evia χρήσιμον. Καὶ ἣ φώχη ὅταν μέλλῃ ἁλίσχεσθαι ἐξεμεῖ τὴν πιτύαν, χρησιμεύουσαν xal ταύτην τοῖς ἐπιλήπτοις. Καὶ ὃ χερσαῖος ἐχῖνος ἐνουρεῖ τῷ δέρματι χαὶ διαφθείρει, Καὶ ἡ λὺγξ καταχρύπτει τὸ οὖρον ὅτι πρὸς τὰς σφραγῖδας καὶ πρὸς ἄλλας χρείας ἐπιτή- δειον᾽ ἀλλ᾽ ὅτι μὲν οὐ διὰ φθόνον ταῦτα ποιεῖ τὰ ζῶα ἀλλ᾽ οἱ ἄνθρωποι ἐκ τῆς ἰδίας ὑπολήψεως ταύτην αὐτοῖς περιῆψαν τὴν αἰτίαν παντὶ δῆλον. Πόθεν γὰρ τοῖς ἀλόγοις ἧ τοσαύτη σοφία ἣν χαὶ οἱ λογιχοὶ μετὰ συχνῆῇς μελέτης μανθάνουσιν : ἀλλ᾽ ἡ μὲν φώχη διὰ τὸν φόδον ἴσως ταραττομένη Ἐμεῖ τὴν πιτύαν' χαὶ ὁ γαλεώτης χαταπίνει τὸ δέρμα φυσιχόν τι ποιῶν πάθος, χαθάπερ αἵ χύνες χαὶ αἱ ὕες χαὶ σχεδὸν τὰ τετράποδα πάντα. χατεσθίει γὰρ τὰ χόρια μετὰ τοὺς τόχους" χαὶ ὃ ἐχῖνος. δὲ διὰ φόῤον ἢ δι᾿ ἄλλο τι πάθος φυσιχὸν ἐνουρεῖ ἀλλ᾽ οὐχ ἵνα φθείρη τὸ δέρμα. Πολλὰ δὲ καὶ ἄλλα πράτ- τεται τοῖς ἀλόγοις ὧν οὐχ ἔχομεν λόγον ἀποδοῦναι" οἷον διὰ τί fi ὄρνις ὅταν τέχῃ περιρρίπτει τὰ χάρφη᾽ διὰ τί οἱ χύνες ἐπαίροντες τὰ σχέλη προσουροῦσι διὰ τί ἢ αἷξ ὅταν λάδη τὸ ἠρύγγιον εἰς τὸ στόμα μένει χαὶ τὰς ἄλλας ἵστασθαι ποιεῖ, Καὶ τὸ τῆς λυγγὸς οὖν χαὶ τὸ τῆς ἐλάφου ὃ αὐτὸς χατάλογος περιέξει. (Photii Bibl. 278, 8.) Fr. CLXXVI. Θ. ἐν τῷ περὶ φωλευόντων οἱ χοχλίαι, φησὶ, φω- λεύουσι μὲν καὶ τοῦ χειμῶνος μᾶλλον δὲ τοῦ θέρους διὸ χαὶ πλεῖστοι φαίνονται τοῖς μετοπωρινοῖς ὕδασιν" ἢ δὲ THEOPHRASTI leduntur a pluviis. Genus id animalium fecundum est, qui tamen aut manifesta causa intereunt, ut squarum copia cum illorum nidos impleverit, aut mustelis agre- stibus interemti, aut repentina et occulta causa, veluti pestilentia quadam oborta. Nam et in illorum capite vermis nascitur, a quo necantur, quod cum illi animad- vertunt qui ejus rei periti sunt, interitum illorum pra- sentiunt et prenuntiant. (8) Traditum eiiam est mures ferrum comedere et aurum, quamobrem aurarios dissectis illis aurum haurire. In Zgypto ferunt magnos bipedes mures nasci : habent illi anteriores quoque pedes, sed illis non incedere, imo uti pro manibus, quando vero fa- giunt salire. Fr. CLXXV. Stellionem ferunt exutum corio vorare illud , invidens illud hominibus , quippe quod juvat comitiali morbo ἰ2- borantes. ‘Cervus etiam dexterum cornu fodiens abscondit, quod contra venena e rana rubeta aliaque aunxiliatur. Vorat et equa pullorum hippomanes , materiam ad qua- dam utilem. Phoca cum captam se videt coagulum evomit, quod pariter epilepticis auxiliatur. Echinus terrestris urina corrumpit corium. Lynces urinam terra operiunt, quippe quod ad sigilla aliosque vitae usus utile est. Ceterum id animalia haec non facere propter invi- diam perspicuum est, sed homines e sua opinione id cis crimen affinxisse. Unde enim tanta sapientia ratione carentibus animalibus, quam frequenti meditatione asse- quuntur homines? verum phoca timore turbata coaguium evomit. Stellio autem vorat corium naturali quodam instinctu, quemadmodum canes et sues et fere quadra- peda omnia, que secundas vorant post partum. Echinus autem aut timore aut alio quodam affectu meiit, non ideo ut corrumpat corium. Atque multa quidem alia bruta faciunt, quorum rationem reddere nequimus : ut cur gallina cum pariat festucas disjiciat; cur sublatis cruribus canes mejunt; cur capra sumto ore eryngio et ipsa maneat et alias immanere faciat. Et quod de lynce et cervo tra: ditur eodem referendum esse videtur. Fr. CLXXVI. Th. in libro de animalibus latitantibus, cochlea, inquit. abscondunt se quidem hieme quoque sed magis astale. ideoque maxime apparent cum imbribus autummnalibus : FRAGMENTA CLXXV — CLXXXIV. 461 quieta τοῦ θέρους καὶ ἐπὶ τῆς γῆς χαὶ ἐπὶ τῶν δένδρων. | latent autem estate et in terra et in arboribus. (Athens. (Athene. ἃ, p. 63.) Fa. CLXXVII. O. iv τῷ περὶ τῶν φωλευόντων τοὺς ἀσταχοὺς χαὶ χαράδους καὶ χαρίδας ἐχδύεσθαί φησι τὸ γῆρας. (Athenz. 3, p. 105.) Fr. CLXXVIII. O. dv τῷ περὶ τῶν φωλευόντων διὰ τὸ ψῦχος φησὶ τὴν νάρχην χατὰ γῆς δύεσθαι. Ἔν δὲ τῷ περὶ τῶν . δαχέτων χαὶ βλητιχῶν διαπέμπεσθαί φησι τὴν νάρχην ἀπ᾽ αὐτῆς δύναμιν xai διὰ τῶν ξύλων χαὶ διὰ τῶν τριοδόντων, ποιοῦσαν ναρχᾶν τοὺς ἐν χεροῖν ἔχοντας. (Athene. 7) p. 314.) Fr. CLXXIX. ᾿Αριστοτέλης δ᾽ ἢ Θεόφραστος ἐν τοῖς ὑπομνήμασι τῶν φασιανῶν φησὶν οὐ χατὰ λόγον ἧ ὑπεροχὴ τῶν ἀρρένων ἀλλὰ πολλῷ μείζων. (Athena. 14, p. 654.) Fr. CLXXX. Θ. δὲ i ᾿Ερέσιος Ἀριστοτέλους μαθητὴς ἐν τρίτη περὶ ζώων μνημονεύων αὐτῶν οὕτωσί πως λέγει" ἔστι καὶ τοῖς ὄρνισι τοιαύτη διαφορά" τὰ μὲν γὰρ βραχέα καὶ μὴ πτητιχὰ χαθάπερ ἀτταγὴν πέρδιξ, ἀλεχτρυὼν, ᾿ φασιανὸς εὐθὺς βαδιστιχὰ καὶ δασέα. ( Athene. 9, Ῥ. 387.) Fr. CLXXXI. Θ. γοῦν ἐν τῷ περὶ ἑτεροφωνίας τῶν ὁμογενῶν of Ἀθήνησι φησὶν πέρδιχες ἐπὶ τάδε τοῦ Κορυδαλλόῦ πρὸς τὸ ἄστυ χαχαδίζουσιν οἱ δ᾽ ἐπέχεινα τιττυθίζονσιν. (Athena. 9, p. 390.) Fr. CLXXXII. Τοὺς δὲ περὶ Παφλαγονίαν πέρδικάς φησι Θ. δύο ἔχειν καρδίας. ( Athena. 9, p. 390.) Fa. CLXXXIII. ‘0 δὲ Θ. τοὺς ἀγρίους (ἀλεχτρυόνας) φησὶν ὀχευτι- κωτέρους εἶναι τῶν ἡμέρων. Λέγει δὲ καὶ τοὺς ἄρ-- ρένας εὐθὺς ἐξ εὐνῆς ἐθέλειν πλησιάζειν, τὰς δὲ θη- λείας προδαινούσης μᾶλλον τῆς ἡμέρας. (Athenz. 9, p. 391.) Fa. CLXXXIV. Ἰ᾿Ιχθῦς ἰστορεῖ Θ. ὑπὸ ῥίγους πεπηγότας, ἂν ἀφε- 2, p. 63.) Fr. CLXXVII. Th. in libro de animalibus latiantibus astacos, carabos, et carides exuere senectam dicit. (Athenw. 3, p. 105.) Fa. CLXXVIII. Th. in libro de animalibus latitantibus torpedinem ait propter frigus in terra se abscondere. In libello autem de iis que morsu aut ictu venenata sunt torpedinem ait vim a se dimittere per lignum et fuscinas qua torporum manu tenentibus inducat. (Athen®. 7, p. 314.) Fr. CLXZIX. Aristoteles vel Theophrastus in commentariis in pha- rum genere prestare mares feminis non ad aliarum PT ἐπὶ bia multo magis. (Athene. 14, Fn. CLXXX. Th. Eresius Aristotelis discipulus tertio libro de anima- libus hujus mentionem facit his verbis : est et in avibus δες differentia. Nam ea que sunt gravia neque volatui apte, ut attagen, perdix, gallus, phasianus, mox ubi na- ts sunt, ad gressum idone® plumisque indut®. (Athens. 9. p. 387.) Fr. CLXXXI. Th. libro de varia voce congenerum avium ait perdices Athenis citra Corydallum oppidum versus κακαδίζειν, ultra vero τιττυδίζειν. (Athens. 9, p. 390.) Fa. GLXXXII. Perdices in Paphlagonia geminum cor habere Th. di- cit. (Athenze, 9. p. 390.) Fr. CLXXXIIL. Th. silvestros ait (gallos) ad coitum procliviores esse domesticis. Dicit etiam mares statim e cubili copulari velle, feminas contra magis progresso jam die. (Athens. 9, p. 391.) Fr. CLXXMKIV. Pisces narrat Th. frigore rigescentes, cum in terram 402 θῶσιν ἐπὶ τὴν γῆν, χατάγνυσθαι. χαὶ συντρίδεσθαι δίχην ϑέλων ἢ χεραμεῶν σωμάτων. (Plut. de primo frig. p. 951.) Fr. CLXXXV. Θ. ἐν τῇ πρὸς Φανίαν ἐπιστολῇ καὶ ὄνον φησὶν αὐτὸν (iulum) καλεῖσθαι. (Schol. ad Apollon. Rhod. Argon. I, v. 972.) Fr. CLXXXVI. Λέγει δὲ Θ. ἐχθαλὼν τὸν μῦθον xal Σεριφίους τῆς ᾿ἀλαζονείας παραλύων τὴν τοῦ ὕδατος ψυχρότητα αἰτίαν εἶναι τῆς ἀφωνίας τῶν προειρημένων (ranarum in Seripho). (AZlian. Hist. anim. 3, 37.) | Fr. CLXXXVII. Ἐν τοῖς ὑγροῖς χωρίοις καὶ ἔνθα νοτιώτερος δ ἀὴρ ὑπεράγαν οἱ ἀλεχτρυόνες οὐχ ἄδουσι, φησὶ Θ. (]1Δη. Hist. anim. 3, 38.) Fr. CLXXXVIII. Δίοτι τὴν yporkv ὃ πολύπους ἐξαλλάττει ; πότερον, ὧν Θ. ᾧετο, δειλόν ἐστι φύσει ζῶον : ὅταν οὖν ταραχθῇ τρεπόμενον τῷ πνεύματι συμμεταθάλλει τὸ χρῶμα χαθάπερ ἄνθρωπος. ( Plut. Quest. nat. p. 916.) Fr. CLXXXIX. Μεταδάλλει γὰρ ὃ μὲν χαμαιλέων οὐδέν τι μηχα- νώμενος οὐδὲ χαταχρύπτων ἑαυτὸν ἀλλ᾽ ὑπὸ δέους ἄλλως τρέπεται φύσει ψοφοδεὴς ὧν χαὶ δειλός" συνέπεται δὲ χαὶ πνεύματος πλῆθος, ὡς Θεόφραστος. Ὀλίγον γὰρ ἀποδεῖ πᾶν τὸ σῶμα τοῦ ζώου πλῆρες εἶναι πνεύ- μόνος, ᾧ texuatpetat τὸ πνευματιχὸν αὐτοῦ χαὶ διὰ no LI 4 Ψ τοῦτο πρὸς τὰς μεταθολὰς εὔτρεπτον. ( Plut. de sol- lert. anim. Ὁ. 978.) Fr. CXC. Ὅτι αἵ τοῦ μέλιτος γενέσεις τριτταί' ἢ ἀπὸ τῶν ἀνθῶν χαὶ ἐν οἷς ἄλλοις ἐστὶν ἣ γλυχύτης" ἄλλη δ᾽ ἐκ τοῦ ἀέρος ὅταν ἀναχυθὲν ὑγρὸν ὑπὸ τοῦ ἡλίου συνεψηθὲν πέση" γίνεται δὲ τοῦτο μάλιστα ὑπὸ πυραμητόν" ἄλλη δ᾽ ἐν τοῖς χαλάμοις. Πίπτει δὲ τὸ Ex τοῦ ἀέρος μέλι χαὶ ἐπὶ τὴν γῆν χαὶ ἐπὶ τὰ προστυχόντα τῶν φυτῶν. Ebpioxetar δὲ μάλιστα ἐπὶ τοῖς φύλλοις τῆς δρυὸς χαὶ ἐπὶ τῆς φιλύρας διότι πυχνότητα ἔχει ταῦτα χαὶ ἔνιχμά ἐστι. Δεῖ δὲ μήτε τελείως εἶναι ξηρὰ ἵνα μὴ εἷς αὑτὰ an, μήτε μανὰ ἵνα μὴ διίῃ" ταῦτα δὲ χαὶ ἔνιχμα χαὶ πυχνότητα ἔχει. τὰ δὲ τῆς φιλύρας χαὶ γλυχύτητα. ἔχει δέ πως ἢ μέλιττα οἰκείωσίν τινα πρὸς τὴν δρῦν. (Photii Bibl. 278, 10.) THEOPHRASTI FRAGMENTA. demittantur, frangi et vitri vel vasium figulinorum instar disrumpi. (Plut. de primo frig. p. 952.) Fr. ΟΧΧΧΥ. Th. in epistola ad Phaniam (julum) etiam asinum vo- cari dicit. (Schol. Apollon. Rhod. Arg. 1. v. 972.) Fr. CLXXXVI. Th. autem mytho isto spreto Seriphiisque vaniloquenti» crimine liberatis aqua frigiditatem esse causam ait cur, ranze in Seripho mute sint. (/Elian. Hist. anim. 3, 37. Fr. CLXXXVII. Locis humectis et ubi aer humidior est galli non ca- nunt , ut Th. auctor est. (/Elian. Hist. anim. 3,38.) Fr. CLXXXVIII. Cur polypus colorem mutat ? an, ut putabat Thb., animal natura ignavum est; ita ut turbatum una cum spirita anutet colorem, sicut homo. (Plut. Quest. nat. p. 916.) Fr. CLXXXIX Chameleo enim mutatur non ut moliatur aliquid aut sese occulat sed ob metum ita vertitur natura meticulosss et timidus. Sequitur ea mutatio spiritus multitudinem, ut ait Th.: parum enim abest quin totum ejus corpus pulmone impleatur, quo indicatur spiritus illum plenum et propterea ad mutationem esse pronum. (Plut. de sollert. anim. p. 978.) CXC. Mellis generatio triplex est : prima a floribus aliste quibus dulcedo inost, altera ab aere cum humor diffusus a solo concoctus cadit, quod maxime fit messis tempore; tertia ab arundinibus. Cadit mel, quod ab aere fit, in terram et in plantas quaslibet. Invenitur autem maxime in quercus et tilia frondibus, quod illa den- siores sunt et humecte. Oportet autem neque siccas omnino esse, ne absorbeant, neque raras ut transcolent : ille autem humidiuscule sunt et densa, {|| vero etiam dulces. Habet vero apis ad quercum familiarem propensionem. INDEX NOMINUM. Nude positi numeri ad Misforiam remittunt, C. litera ad libros de Causis. Cetera compendia explicat pracedens pagina. trento rca Lampsacum, Fr. 167. 3, 1,5. ,4,13,2 Fr. 84. 9,4, 2. 6. 11. 8,6. 4,13,2. 6,2, 4. 6, 3, 3. 8,4, 5. 8,8, 2. 6.3, 17, 7. L 59. 071. Fr.97,1. 126. 136. , 20, 5. L 59. Fr. 129. διεζευγμένος, T 34. nubilus, T 43. Τ δι. 6, 7, 2. 4, 9, 5. Le 176. — ᾿Αθή- ubeea, 9, 20, 5. in Cilicia, Fr. 159. facedonia, V. 27. ?. T 24. 18,10. 9,20,5. T 57. Fr. 159. — πύανος, ἅλανος, O 15, 69. μύρον, O 28. 30. 42. 44. tingitur, O 31. durabile,0 38. σῦχον, dulce 8, O 5. βασιλεῖς, L 24. ν 1, 7. 1, 6,11. 1,14, 2. 2, 2,7, 10. 2, 6,2. 7.9. 3,1,5. 3, 8, δ. 3,5, 4. 5.,4.7,2. 4,8,2. 14. 4,10,2. 4,12,4. 6,8, 5. 8,1,6. 8,2, 7. 8,6,6. 8,7, 4. C. 1,9, 2. 1,11, δ, 1,17,9. .2,9,8. 2, 14, 2. 3, 3, 3. 3,23, 4. 4, 11, 8. 5, 3,3. 6,8, 7. 6, 10, 10. 6, 11,2. 6, 18,3.4. L6.34.55. VS. Fr. (59. --- \e. V. 8. 61. πυραμίδες, Fr. 128. δίποδες 174, 8. ° 6, 10. 9, 15,2. C. 3,3,3 7. C.2, 9,2. 1,3. 8, 4, 4. ἢ, ὅ, 2,1. , ἅ. 3, ὅ. s Fr. 164. 165. >rsus, Fr. 132. , 8, 15, Be India, 4, 4,4. 4,11, 13. 16 in Mariandynis, 9, 16, 4. oponneso , 8, 2, il. 45, 4, 1.5. 4,7,3. Fr.37. 139. L32. ‘ipulos Thrasya, 9, 16, 8. Fr. 134. 135. 139. , 25. 26. τος, 1,6, [3. Fr. 167. us, Fr. 108. 5,5. Ἄμμων, 4, 2,1. 4,3,5. 5,3, 7. Ἀμφίλοχος, Fr. 109. 'Avaviac, Fr. 84. ᾿Ανάφη, nomen insula Deli, Fr. 30. Ἀναξαγόρας τῷ ἐναντίῳ ποιεῖ τὴν αἴσθησιν, $ 1. 27. ὅτι al- σθανόμενοι λυπούμεθα, 8 17. 29. ἀρχὴν ποιεῖ πάντων τὸν νοῦν, 5 38. ---5 689. Fr. 41. 46. 47. — 3, 1, 4. Ο. !, ὅ, 2. ᾿Αναξίμανδρος, Fr. 39. 46. ᾿Ανδροχύδης, 4, 16, 6. Ἀνδροσθένης, C. 2, 5,5. Ἀνδροτίων, 2, 7, 2. 3. 6. 3, 10, 4. Ἄνδρων Καταναῖος αὐλητής, Fr. 92. Ἅντανδρος, 4, 16,2. δ,6,1. C.5, 4,7. ᾿Αντιγενίδης, tibicen, 4, 11,4. Ἀντίγονος, 4,8, 4. 9,4,8. ᾿Αντίχυρα, 9, υ, 2. Ἀντιλίθανος, 9, 7, 1. ᾿Αντιφάνης, Delius, Su. 17. ᾿Ἀπόλλων ἐπικωμαῖος, Fr. 97, 8. Δήλιος, Fr. 119. δαίμων où θεός, Fr. 149. ᾿Απολλωνία, ad sinum Ionicum, 8, 11, 3. C. 4, 2, 2. 4,16, 2. ‘’Apabec, 9, 4, 2.8. 9, 20,5. "ραδία,2, 6,5. 4,4, 14. 4,7,1. 8. 5,4,7. 9,4,10. 9, 7, 2. — Apabixdc κόλπος, 4,7, 7. ὁ Ἄργος, V 43. ᾿λρέθουσα, Fr. 159. Apia χώρα, 4,4, 12. ᾿Αρισταῖος, sacris etesias revocavit, V 14. ᾿Αριστείδης, Fr. 84. 136. ᾿Αριστόφιλος, 9, 18, 4. ᾿ ᾿Αρχάδες, 1,9,3. 3, 16,3. 9, 15, 4. Apxadia, 2, 7, . 3,1, 2. 3,4, ὅ. 3,6,5. 3, 7, 1. 3, 9,4.8. 3,10, 2. 3, 12,4. 3,13,7. 3, 16, 2. 4,1,2. 4,5,2. 4,13,2. 4, 16,4. δ, 2, 1. δ, 4,6. 8, 3, 4. 9, 15, 4. 9, 18,10. 9,20, 2. C.15,2,2. 5, 17, 1.0ΟΘ00. 33. Ἀρμενία, L 45. — Ἀρμένιοι, 9, 20, 5. Aomadoc, 4, 4, 1. i ᾿Αρχέστρατος, Fr. 135. ᾿Αρχίδαμος, Fr. 141. Ἀρχίλοχος, versus 23, Fr. 45. "Apysxroc, archon, 4, 14, il. Ri ᾿Αρχύτας, Met. 11. Ε οι ᾿Ασία,4, 4,1. 4,5,5. 8,4, 6. 9,1,3 9,3,4.΄ 9,7. 3. C. 4, 11,6. L61. Fr. 159. ᾿Αστύρα (e core. ), L. 32. Aman, 9, 20, 3. Ἀχαία, 8,4, 4. 9,15,8. 9, 18, 11. C. 2, 17, 1. 9, 20, 2. 463 464 Ayat:, in Peloponneso, 9, 1, 3. Aydme, flumen in Sicilia, L 31. Βαδυλών, 2, 2, 2. 8. 2,6, 2. 4.6.7. 3,3,5. 4, 4,1. 8,6,6. 8,7,4. 8,11,7. C.1,2,1. 2,17,3. 8,3,7. L44. V 25. Fr.169,2. λίμναι ἐν B. Fr. 159. Βαδυλώνιοι, C. 8, 17, 4. — (ων βασιλεύς, L 24. Βαγώας, 2, 6, 7. ta in Italia, Fr. 159. Βαχτριανή, L 35. — οἱ σμάραγδοι, L 24. Βάχτροι, 4,4, 7. 8,4,5. 8,6,6. Βίας, Fr. 132. Biva:, L 15. Βοηδρία in Bosotia, 4, 11,9. Βοιωτία, 2,3,3. 8,4,8. 9,10,3. C.5,5,2. 5,12,3. 6, 13,4. V32. Βοιωτοί, 9, 13, 1. 9, 20,5. Βορυσθένης, Fr. 159. Βριληττός, T 43. Γεδρωσία, 4, 4, 13. Γοργίας, I 74. Γορτύναια, 1,9,5. Γόρτυνα inCreta, V44. Δαμασχός, 3, 15, 3. Δαρεῖος, 2, 2,7. L6. Δασχύλου χώμη, Fr. 159. Δελφοί,4, 13,2. Fr. 124. Δῆλος, 4, 13, 2. Fr. 30. Δημάδης, Fr. 144, Δημήτριος, 5, 2,4. ὅ, 8,1. Δημόχριτος, C. 1,8, 2. 2,11,7. 6,1,2. 6. 6, 6, 1. 6, 10,3. 6,17, 11. sententia desensu, 5. 49. ἐπὶ τὰς ἀτόμους ἀνέδη, Fr. 52. I 52. S 60.83. 064. Met. 34. Fr.171, 12. Atvwy Tarentinuz, Fr. 133. Διογένης, 3, 1, 4. ὁ ᾿Απολλωνιάτης, Fr. Μ1. Fr. 133. Διοχλῆς physiologus, L 28. Acourdovs ἱερὸν ἐν ᾿Αδρίᾳ, 4, 5, 6. Διογύσιος è τύραννος, Fr. 123. πρεσδύτερος, 4, 5, 6. χτριχός, Fr. JII. Διόνυσος, 4, 4, 1. — vv τροφοί, Fr. 120. Δῖον in Macedonia, 1, 13, 11. Διότιμος γυμναστής, Su. 11. Δορύλαιον, Fr. 159. ' Δωριεῖς, 3, 16,3. L37. "F6poc, 5, 14,3. *E\dtera, 8, 8, 2. Ἕλένη,9, 15, 1. Ἐλεφαντίνη, 1,3, 5. “Ἑλιχών, 9, 10, 3. ἝἙἝ λλάνιος Ζεύς, T 24. S 39, 46. Aev- 1,9,5. 1, 34. Ἑλλάς, 2, 2,10. 3,3,5. 4,4,1. 5. 5,2,1. 6,4,10, 8,1,7. 8,2,7. 8,11,6. 9,6, 2. 9, 15, 1. 4. C. 1, 2, 1. 4, 11, 8. 5, 12, 4. L 33. 67. O 27. Ἕλληνες, 4,4, 4.5. 10. 9, 20, 5. ᾿Ελλησποντίας ventus, V 62. Ἑλλήσποντος, 8, 2, 10. 3, 23,5. V 54. Fr. 171, 5. 173, 1. *Elmivwp, 5, 8, 3. ᾿Εμπεδοχλῆς, C. 1,7, 1. 1,12, 5. 1,13,2. 1,21, 5. versus duo, Fr. 116. τὴν αἴσθησιν τῷ ὁμοίῳ ποιεῖ INDEX NOMINUM. S 1. 2. τῷ ἐναρμόττειν τοὺ: πόρους, 5 1. ὅλω: ch εἶναι χανόν φησι, 13. 5.24. 25. 35. 59. 91. ᾿Επαμινώνδας, Fr. 78. *Enwyéme, La 1. ᾿Επισύναγγαι, regio Asie, C. 4, 11, 6. *Epérpia , C.6, 10, 9. *Epiveas , promontorium in Sicilia , L 15. Ἑρμοῦ ἀστήρ, T 46. ἐρυθρὰ θάλασσα, 1, 4,2. 2,6,5. 4,7,1. C.2,5,5. ‘Eomratio;, Met. 13. ᾿Ετεοχλῆς, Lacedsaemonius, Fr. 135. Εὔδοια, 4,5, 4. 4, 14, 11. 5,2,1. 8, 4,4. 8,88. 8, 10, 4. 8,11, 7. 9,10, 3. 9, 15,4. 9, 20,6. C.5,12,2.11. V32. T 22. Ἐπ. 110. Ἑὐδοεῖς, C. 2, 17, 1. Εὔδημος φαρμαχοπώλης, 9, 17, 2. Xioc, 9,17, 2. Εὐεσπερίδες νῆσοι,4,3, 2. 6,3,3, 2,6, 6. Εὐξύνθετος, Fr. 113. Εὐριπίδης, Met. 18. Fr. 119. Εὐρώπη, 1, 9,5. 4,5,5. 9,7, 8. Εὐφράτης, 4, 8, 10. C.2, 19,1. Ἔφεσος. 554,2. L 58. Ζάχυνθος, 9, 16, 4. Za)evuos, Fr. 117. Ζεύς, cum Europa, 1,9, 5. Ἑλλάνιος ἐν Αἰγίνῃ, T 21. ‘Oprpov, Met. 19. ἀγοραῖος, Fr. 933. Διὸς ὀδελίσχος, L 24. i Ἠλεία, 3,3,6. 3,9, 4. 3,16, 3. 1, 6,13. Fr. 167. Ἥλιος, 9, 5) 2. Ἤπειρος, 2, 2, 6. Ἡράχλεια, Fr. 171,7.9. ἡ Τραχινία, 4, 15, 2. in Posto, 9, 16,4. in Tyrrhenis, 9, 16, 6. in Arcadia, 9,18, (Ὁ. Ἡράχλειτος, verba, Vert. 9. 15. τῷ ἐναντίῳ τὴν aloe» ποιεῖ, S |. L 16. — i Hein, Ἡραχλέους στῆλαι, 4,6,4. Fr.168. templumTiri,L?. Ἡραχλεώτης οἶνος, O 52. "Hpwog χόλπος, 4, 7,2. 9,44, 4. “Hpwwy πόλις, 9, 4,9. Ἡσίοδος, 3, 7,6. 8, 1,2. 9,19,2. Fr.tt0. “Ἥφαιστος γελᾶν el ὀδτειλεῖν dicitur, I 69. Θάλαττα ἡ παρ᾽ ἡμῖν, 1,4, 2. ἡ περὶ ἡμᾶς, 4, 6,t. ἡ ἴτω 4, ὃ, 4. ἡ ἔξω, 1, 13, 1. 4, 6, 1. 4,7, 8. fr Ἡρακλέους στήλας, 4, 6,4. 4,7,1. Θαλῆς, Fr. 40. Θάσος,9, 13, 11. vinumin Th. O 51. Θεόμανδρος Cyreneeus, Fr. 80. Θεσπιαί,9, [8, 10. Θεσπρωτίς͵, 4, 10, 2. Θεσσαλία, V 45. Θετταλία, 3, 5,4. 4,14, 13. 8, 7.4. 8,9,1. 810,4 9, 15, 14. C.4,16,2. 5,12,2. 4,7, 9. 5,14,1. V 30. Fr. 134,6. Θετταλοί, 8, 7,4. 3,20, 8. Θέτταλος, Pisistrati filius, 2, 3, 3. Θηθαϊχὸς νομός, 4, 2,8. -ἰκά, lapicidinse, L 6. Θῆδαι, Fr. 88. in Egypt, L6. Θυόαῖοι, 9, 20, 5. Fr. 102. Onbzic, 4, 2, 10. Θησεύς, Fr. 131. INDEX NOMINUM. Θουριαχοὶ νόμοι, Fr. 97, 2. 5. Θούριοι, T. 64. Fr. 97, 5. Θράχη, 1,16,13. 4,5,2.5. 4, 14,13. 6,7,2. 9,7,4. 9, 13,4. 9,15,3. C.2, 5,1. 3, 23,4. 5,12, 11. δ, 14,6. 6,18, 12. Fr. 161. 167. Θρασύας Mantinensis , 9, 16,8. 9,17, 1. 2. Ἰδηρία, L 58. Zaia ὄρη in Creta, 3, 2,6. 4, 1,3. "I3n,T 4. 3,3,4. 3,5,1. 3,7,2. 3,8,7. $,9,3.5. 8,10,2. 8, 11,2. 4. 3,12,3.5. 3,14,1. 3,15,3. 3, 17, 8. 4. 6. 4,6, 4. 9, 2, 5.7. Τρωάς, 3, 11, 2. ἐν ᾿Ασίᾳ, 4, 5, 5. "1èupoc, filumen in Pamphlylia, V 53. Ἱέρων, Fr. 126. "Dov, 4, 13, 2. "Divgic, 4, 5, 2. C.6, 18,12. — Davpiot, 9, 7, 4. "Dov μνῆμα, 4, 13, 2. Ἰνδικὴ χώρα,4, 4,4.11. T 38. Ἰνδοί, 4, 4, 1. 5. 14. 4,7, 3. 8. 9, 15, 2. C.3,3,3. Fr. 171,2. Ἰνδὸς magus, 9, 18,8. Ἰόνιος κόλπος, 8, 11,3. C.4,2, 2. Ιουδαῖοι, Fr. 151. Ἵπκίας campus in Bosotia, 4, 11, 8. Ἵππκπων,:, 3,5. 3,2,2. Ἰσμηνίας, ditissimus Thebanus, Fr. 78. "os, 7,4,9. Ἰταλία, 2,8, 1. 4,5,5.6. Ἴωνες, 4, 2,4. Fr. 86. "Losvia, 4, 2, 4. Καλλίας, Atheniensis, fabricandi. cinabari auctor, L 5. ditissimus Atheniensis, Fr. 78. Καμπὴ ὀξεῖα in Bosotia, 4, 11, 8. Κάνηθος in Eubea, 8, 8, 5. Κακπαδοκία, 8, 2,9. 8, 11,5. Καρμανία. 4,7, 5. Καρυστία in Eubea, 8, 4, 4. Κάρνοτος, V 32. Kapyrdcy, 4,3, 2. L 18.34. -ονίων ἐπιχράτεια, Fr. 159. Κάσανδρος, Fr. 125. Katadovro: in AEgypto, L 34. Kdagva: in Arcadia, 4, 13, 2. ἹΚεδρόπολις, O 4. Κέος, V14. — Κεῖοι, 9, 16,9. Keguvia in Achaia, 9,18, 11. Κήρινθος in Eubora, 8, 11, 7. Κήρισος, 4,11, 8. 9. Ὁ. 5,5, 2 Κιθαιρών, V 32. Κίθρον in Thessalia, 5, 14, 4. 7,13, 8. 9,7,2 T 67. Υ 44. Fr. 159. L 52. ‘ Kwixia, 2, 2, 7.10. 3,2, 6. 4,5,5. 4,8,8. 8,2,9. C.1,9,2. 2,13,4. 2,14,2. 5,3,3. 6, 18,6. 1, 49. O 16. 27. Fr. 159. — Κίλικες, 9, 20, 5. Κιμωλία γῆ, L 62. Κίνδριον, mons Creta, 3,3, 4. Κιρχαῖον, 5, 8, 3. Κίρκη, ὅ 8, 8. 9, 15,1. Ἑισσός, C. 6, 18,9. Κιτίδχινα, 4, 9, 2. Κλείδημος, 3, 1,4. C.1,9,3. 3,28, 2. sensibus, S 38. Κλειτορία, 9, 15, 6. Κλεόστρατος ἀστρόνομος in Tenedo, T 1. THEOPHRASTUS. 5, 9. 10. de k65 Κλεώνυμος Argivus, Fr. 83. Κνίδος, 4, 2,4. C.6,18,4. VWS1. Κολχοί, L 58. Κόπτος in Arabia, 4, 7,1. Κορινθία, 2, 8, i. Κόρινθος, C. 3, 20,5. 5,14, 2. Κουριάς, terra, V 33. Κρᾶθις fluvius, Fr. 162. Κράνιον apud Corinthum, C. 5, 14, 2. Κρανών, Fr. 159.. Kpnvide in Thracia, C. δ, 14,6. Κρήτη, 1, 9,5. 2,2,2. 2,6,9.11. 3, 1,5. 3,2, δ. 3, 3,3.4. 4,1,3. 4,2,3. 4,5,2. 4,6,5. 7,4,9. 9, 1,3. 9,13, 1. 9, 16, 1-4. C. 1,2, 2. colum mutavit, V 13. 44. Kpwévdos, Fr. 145. Kv%ac, minii inventor, L 53. Κύζιχος, 8, 11,3. C.4,2,2. Κυζικχηνοί, Fr. 97,1. Κυχλάδες, O 28. Κυλλήνη, 3, 2,5. 4, 1,3. 9, 15,7. Κύπρος, 1,9,5. 2,6,7.8. 5,7,1. 5,8,1. C.6,18,6. L 25. 35. 64. 67. 027. Κυρηναῖοι, 6,3, 3. Κυρήνη, 1, 6,13. 3,1,6. 6,3,7. 6,6,5. 8, 6,6. C. 6, 18, 3. Fr. 167. -nvata,&,2,1. 4,3,3. 5,3,7. Κύρνος, 3, 15, 5. Kutwpa, 3, 15, δ. : Κυνψελιδῶν κολοσσός, Fr. 129. Δαχεδαίμων, 3, 16, 8. Adxeovec, Fr. 129. Λαχωνιχή,4,5,2. 8,4,5. 9,15,4. 9,15,8. C.3,3,6, Αάμψαχος, 1,6, 18. L 32. Fr. 167. Ααπαία (?), 2, 6, 9. Λάρισσα Thessal'ca , C. 5,14,2. Troica, Fr. 159. Aativn, 5,8, 1. Λατῖνοι, 5,8, 3. ΔΑεδαδία, 4, 11,8. Aenétupvoc in Methymnu, T 4. Δέσδος, 3,9, 5. 8, 18,13. Δέσδιοι, Fr. 112. Δευχὰ ὄρη in Creta, 4, 1,3. Αεύχιππος, Fr. 41. Δευκοκόμας, Fr. 153. ΔΑήλαντον in Eubora, 8, 8,5. 8, 10, 4. Afipvo:, C. 4, 9, 6. A:bavoc, 9,7, 1. Aia, 2,5, 2. 4,3,1-5. 6,3,3. 8,10,4. C.1,5,1. 3,17, 2. 3,23,4. V.25. At6ve:, 4,3, 6. 9,1, 7. Διγυστιχή, L 16. 29. Διπάρα, 1, 11,2. 3,17,2. Διπαραῖος λίθος, L 14. Δοχρίς in Italia, V 44. Aoxgoi ἐπιζεφύριοι, Fr. 117. Δυχαδηττός, mons in Attica, T 4. Avxeiov, 1,7, 1. Δυχία, 4, 5, 2. Avxoc, flumen apud Heracleam in Ponto, Fr. 171, 9. Δνχόφρων, Fr, 101. Avoavèpoc, Fr. 135. 137. Awtopayia, 4,3,2. Λωτοφάγοι, 4,3, 1-3. Μαγνησία, 4, 5,4. Fr. 159. Μαιῶτις, 9, 13, 2. in Sicilia, L 15. Fr. 184. ἀθ0 MareBovec, 8,4,5. Μακεδονία, 3, 3, 1. 4.8. 3,4, 1. 3,9, 2.6. 3, 10.2. 3,11,4. 3,12, 2. 3, 15,3. 4,5,4.5. 5,2,1. 8,9,1. 9,2,3. 9,3,3. C.1,13,11. 5,12,7. 6,18,12. V27. 30. porcata περὶ M. V 34. Mapa, 6, 4, 2. Μαραθών, 6, 13, 1 Μαριανδυνοί, 9, 16,4. Maccadia, L 18. 34. Μασσαλιῶται, Fr. 117. Matpixétac, astronomus Methymnaeus, T 4. Μέγαρα, 2, 7, 5. Μεγαρεῖς, C. 3, 16,3. ‘3, 20,4. Μεγαρίς, 2, 8,1. 8,2, 11. Μελαμποδία, Fr. 112. Μῶας, 4,4, 8.9. 6. 5,5, 2. Μέμφις,1, 9,5. 4,2,11.2. 8, 2,7. V8. Μενέστωρ, 1, 2,3. 5,9,6. C.1,17,3. 1,21,6. 2,4,3 Meconvia in Sicilia, 8, 2,8. Μεταδίδες, 9, 20, 5. Μέτων, astronomus Atheniensis, T 4. Μηδία, 4,4,1-3. 8,11,6. 9,1,3. 9,7,2. C.5,12,6. 5, 18,3. | Μῆλος, 8, 2,8. 4,11,8. L 14.21. 63. Fr. 159. Mnvòs κώμη, in Phrygia, Fr. 159. * Mnpé:, mons Indie, 4, 4, 1. Μίλητος, 4,14,9. C.5,10,3. L19. Fr. 117. Μιτυληναῖοι, Fr. 167. «ων αἰγίαλον, 1, 6, 13. Μονᾶς medicus, Su. 11. Μουσαῖος, 9, 19, 2. Mv)a in Sicilia, 8, 2, 8. Μύρτις Argivus, Fr. 83. Μύσιος "Odvpros, Fr. 159. Νασαμωνιχή, 4, 2, 1. Νεῖλος, 4, 8, 2. C.3,3,3. V25. Fr. 148. 159. ,Νέσσος in Abderitide, 3, 1, 5. Νιχίας, Fr. 138. 139. Νιχόδωρος archon, 1, 19, 5. Νύσσα in Asia, Fr. 159. Om, 4,5, 2. 9,10,2. ᾿Ολυμπία, Fr. 125. ᾿Ολυμπίαζε, L 16. Ὀλυμπίας ventus, 4, 14, 11. (Ὁ. 5, 12,4. ᾿οΟλύμπιον ad Corinthum, C 5, 14, 2. "O)uproc, 1,9,3. 3,11,2-5. 4,5,3. 5,7,7, V.27.31. T 43, 5I. Πιεριχός, 3, 2,5. 4,5, 4. Μαχεδονιχός, 3, 15,3. Muotoc, 3, 2, 5. 4, 5,4.5. Fr. 159. ᾿Ολυνθία, C. 1, 20, 4. — Ὀλύνθιοι, Fr. 102. 8,11,7. “Ὅμηρος ὁ ποιητής, 3, 1, ὃ. "Οποῦς, 1, 7, 3. "Op3uvoc, mons in ins. Lesbo, 3, 18, 13. Ὀρχομενός in Boeotia, 4, 10,1. 4, 12,4. pevia, 9, 13, 1. Ὁ. 5, 12,3. ὉὍρχομενός in Arcadia, L 33. Ὄσσα, 4, 5,2. V 27.31. ἴὌγφελλος, 4, 2, 3. Zevoxpams, Met. 12. “Ξενοφάνης, Fr. 33. 44. 45. Παγασαί, ἔτ. 159. Ioyyatos, 06,0, 4, Fr. 159. 161. ἸΙαάνδειος ἀνδριαντοποιός ,9, 13, 4. 3, ὅ, 4. 3,8, 7. C. 16, 3, 4. V45. 4, 13,2. ἴρλννθος, 9, 15, 1. 7. λίμνη Ὀρχο- INDEX ΝΟΜΙΝΌΝ. Παντικάπαιον in Ponto, 4, 5, 3. 4, 14,13. Παρίων λιθοτομίαι, L 6. Παρμενίδης, versus quatuor, 5. 3. ὁμοίῳ τὴν αἴσθησιν ποιεῖ, 5 1. Ἐλεάτης, Fr. 44. τῷ Παρνησός, 3, 2, 5. 4,5, 2. 5,2γ1. 6,3,7. 9,18, 4.8. 9, 16,3. 6.6, 13, 4. Παρράσιος, Fr. 79. Πατραϊχή, 9, 15,8. 9, 20,2. Παφλαγονία, O. ὅ, 18,8. Fr. 159. 171, 11. πέρδιχες ἰν ΤΙ. Fr. 182. Πειραιεύς, 6, ὃ, 2. Πεισίστρατος, 2, 3,3. Fr. 99. Πελεχανία in Boeotia, 4, 11, 8. Πελοπόννησος, 8, 2, 11. 9, 1,3. Πεντελιχῶν λιθοτομίαι, L 6. Περιχλῆς, Fr. 146. Περραιδία,"1, 64. Πέρσαι, 4, 2,7. — ὧν βασιλεῖς, Fr. 128. Περσίς, 4,4,2.3. 4, 7,5. Πέτρα Cappadociee, 8, 11, 5. Πήλιον, 4, 5,2. 4. 9,15.4. T 22. Πιέριον ὄρος in Thessalia, V 45. Πιέσαγγαι, C. 4, 9,5. Ilivapo<, 2, 2, 7. C. 1,9,2. Πισσᾶται, in Asia, 8,4, ὃ. Πίτταχος, Fr. 97, 1. Πλαταιαί, V 32. Πλάτων, 6, 1,4. τῷ ὁμοίῳ τὴν αἴσθησιν ποιεῖ, S 1. de voluptate, Fr. 81. — S 5. 60, 83. Met. 13. 33. ΝΥ. 24. 34. 38. 48. 49. 51. 97. 5. Πλωάδες νῆσοι, in lacu Orchomenio, 4, 12, 4. Πόντος, 4,5,2.3. 4,14,13. 5,2,1. 9, 16,4. 9,17,4. C. 3, 23, 4. 5,12, 6.11. 117. Ὕ 524. 62. T.d. Fr. 171, 5.7. Ποσειδῶν, Fr. 124. 159. Πραΐσος, Fr. 113. Ilpaicior, Fr. 113. Προδατία in Beotia, 4, 11,8. Προμηθεύς, Fr. 50. Hporovtic, 4, 5, 4. Προῦσα ad Olympum Mysium, Fr. 159. Ilvpé, ad CEtam, 9, 10, 2. Πύρρα, 9, 18, 10. MNuppata ὄρη in Lesbo, 3, 9,5. C.2, 6,4. Ῥήγιον, 4, 5, 6. Ῥόδος, 2,6, 3. 3,3,5. 4, 2,4. 4, 5, 2. C.2,3,7. 6, 18,4. V51. Ῥύνδαχος, 5, 2, 1. Ῥωμαῖοι, 5, 8, 2. Fr. 30. Ek6a, 9, 4,2. — Σαδαῖοι, 9,4, 5. Σαλαμίς, 8, 2, 11. Fauos, L 62. Σάμιος, Fr. 136. Σαρδανάπαλος, Fr. 84. Σαρμάται, Fr. 172. Σάτυρος, 3, 12, 4. Zavpov xpnvn in Creta, 3, 3, 4. Σερίφιοι, Fr. 186. Σιχανοί in Sicilia, Fr. 159. Σιχελία,2, 6, 11. 6,4,10. 8,2,8. L15. 22.31. V62. Fr. 159. Σιχυών, 6,7, 2. a γῆ, L 62. 8, 4,4. 8, 6,3, 6. » Σιμμύκας ὑποχρίτης, Fr. 132. INDEX NOMINUM. me archon, 6, 3, 3. ,4,5,5.L 52, -ἰχὴ χώρα, 4, ὕ, 3. Ι, 42. Ὕλη, L 17. ,9, 13,2. 9,15, 2. ίδης Sybarita, Fr. 84. Cilicia, 2, 2,7. Fr.99. 9, 15,7. 9, 16,8. stos, Met. 12, 31. a,3, 11,1. 4,16, 3. nxoc, Fr. 130. ν,4,9,1. r. 159. , 1,9, 5. L34. ᾽σαι, C. 3, 20, 5. 1,11, 4. 2,6,2.5. 7. 8. 3,2,6. 3, 15,3. 4. 4,4,1.14. 4,5,5. 4,8,4.8. 5,7,1. 5, 6,3,7. 8,6,3. 9,1,7. 9,2,2. 9,6,1. 9, 9,9, 2. 9,f1,1. C.2,3,7. 3,17,2, 3,20, Fr. 172,1. L55. i, 18, 1.2. L 64.69. 031. -(a βάλανος, O 15. 6,5. 9, 20,5. C. 3,20, 5. Fr. 151. 6,3, 3. ἧς, Fr. 78. νος 2 Fr. 133. 4,14,9. C.2,7,5. 4,16, 2. ὅ, 10, 3. « in Creta, 3, 3, 4. 2,2, 2. ἕένιον, Fr. 165. 18, 2,9. 9, 13,4. 9.15,6. yv,4,5,2. 9, (5, 4, 8. 9, 20,6. sT4. Tevi&o,Fr. 112. in Sicilia, L 15. in Asia minore, 1, 16,13. Fr. 162. Platonis, Met. 14. x, Fr. 124. ,4,5,4. ,4,8,8. ς in Asia, Fr. 159. , Fr. 159. -(a,9, 18, 11. «οι, T33. insula in mari Rubro, C. 2, 5, 5. in sinu Arabico, 7. 5,4,7. x,L64. -«αἰκὴ γῇ, L62. 64. L47. 467 Τύρος, L 25. Tuppnvol , 9, 16,6. «νἱα,3, 17, 1. 9,15, 1. Ὑμηϊτός, 6, 7,2. T 24. 34. ἐλάττων ἣ ἄννδρος, T 20. ὁ μέγας, T 20. Ὕπανις fluvius, Fr. 159. Ὑπέρδολος, Fr. 139. Ὑπερείδης, Fr. 101. ‘Tpiadas , Su. 17. Φαεινός, astronomus, inquilinus Atlrenis, annì Metonici in- ventor, T 4. Φαίαξ, Fr. 139. Φαῖστος, V 33. Φάλαχραι ad Idam, 3, 17, 6. Φάλυχος in Megaris, 2, 8, 1. Φανίας, Fr. 185. apx, insula Lotophagorum, 4, 3, 2. Φενεός in Arcadia, 3,1, 2. 5,4,6. 9,15, 7. C.5,14, 9. Fr. 160. Pira, Fr. 159. Φίλιπποι, 2,2, 7. 4,14,12. 4,16,2,3 6,6,4. 8,8, 7. C.5,6,7. 5,12,7. 5,14,5. Φιλοχλῆς, Fr. 137. Φοίνιχες, V 62. Φοινίχη, 2, 7,2. 5,7,1. L 55. 64. 67. ctxuxoc, I 66. Φρύγες, 9, 20, 5. — Φρύγια ὄρη, 4,5,2. Φρυγία, Fr. 159. ἡ φρνγιστὶ dppovia , Fr. 87. Φύλη, T 47. Fr. 119. Φωκχεῖς, 8, 1, 7. Φωχίς, 8,8, 2. C. 2,15, 2. Χαιρήμων tragicue, Fr. 107. versusii,5, 9,5. Χαλκηδών, L 25. Χαλχίας ins. Rhodiorum, 8, 2, 9. Χαλχιδιχή, 4, 8, 8. Χαλχίς in Euboea, 4,14, 11. C.5,12,4. V28. Fr.110. Χαραχωμήτης fluvius in Asia, Fr. 159. Χαρτόδρας, 2,7, 4. Χαρώνδας, Fr. 97, 5.’ Χερρόνησος Ἁράδων, 9, 4, 2. Χερρόνησος Τανριχή, 7, 13, 8. Χῖοι, C.2, 15,2. «ὧν λιθοτομίαι, ἴ, 6. «ον ἀνθράχιον, L 32. Ψεφώ in AEgypto, L 34. Ψωφίς͵, 9, 15, 7. Ὡλένιος, Fr. 119. Ὠρίων χαλεπός, V 55. «ἀνατολαί, T 2. ὭὯρωπός, V 28. 8,2, 11. . INDEX GR/CITATIS ET RERUM. , Fr. 146. 3.4, 10,3. C.1,20,5, 3 44. 2,2, 8. 8,11,7. 9. 6. 1, 10, 8. 2,4, 1. γῇ, C. 2, 6, Σ. τὸ ἀδλ, Ο. 4, 12, 10. :,0.1,3,2. 1,2, 5. ,9, 10,6. ,1,2. 7,12,2. καρπός, 3, 11, 2. ῥίζα, 7,9, 4. <,1,10,4. 4,3, 7. cumdativo,9,9,5. cum 9, 11,1. 9,20, 4. τὸ ἀγαθόν, Fr. 45. e ligno cedri, cupressi, buxi et olese, 5, 3, 7. ), 8. L47. 9, 6, 4. 12,2. 1,ti,i. C.5,6,4. 022. χαλχοῦν, ολνδδοῦν, O 41. ; nautév, 9, 16, 6. τὰς ὥρας, C. 1, 20,4. πρὸς ῦ δύναμιν, C. 6, 2, 2. Fr. 124. 6,10, 1. «ον τὸ κᾶν apud Parmenidem, Fr. 44. Fr. 49. a,C.2, 15, 1. c, C.1,16,2. 2,11,3. , 13, 4. βότρυς, C. 1, 21,2. δ,1,1. δ, δ,1. δ, 6, 13, sstrumentum putationis, C. 3, 2, 2. ”, 90, 10. ὀγρότης, C. 6; 11, 16. our, C. 6,14, 12. 6, 18,8. π᾿ τοῖς ἀνομοίοις Empedocli, S 10. 23. rpocayvosiv, 9, 4, 8. 10. Mov, 3, 18, 4. x, i, 2,3. Met. 23. 4,8, 7. ), 18, 3. 162. 8,11,5. C.4,4,2. 4,12,10. orto , 11,1. ἄνθη, 1, 13, 4. δένδρον, 2,3, 4. τοῖς rio, 4, 13,1. χειμών, 6, 8,4. ἀπὸ ῥίζης, 7,4, ra ἄγονα φντῶν, C. 2, 5, 1. γῆ, Ο. 2, 6, 2. x, Fr. 90. : λῶς ἄγρια, 1,8, 2. τὐφύσει,Σ, 2,1. Ο. δ, δ, 2. a ἅμερα in eodem genere, 1, 8, 2. signa,3, 15, i. antur τοῖς ἡμέροις, 3,2, 1-4. C.1,15,3. 1,16, iliora, 1,4,1. κπυχνότερα καὶ ὀζωδέστερα, 1, 8, 2. laxupérepa, 2, 2,6. εὐοσμότερα,2,16,1. μακχροδιώτερα, 4. 13, 1. Ο. 2, 11,3. φιλόψυχρα καὶ ὀρεινὰ μᾶλλον, 3, 2,4. ψυχρά, Ο.!, 16,7.8. αὐτόμαται γενέσεις, 3, 1,4. ἀπὸ σπέρματος καὶ ἀπὸ ῥίζης, 2, 1,1. ἥμερα δένδρα ἐξ ἀγρίων, 3, 24, 4. μεταδάλλει ϑεραπεία, 2,2, 6. ἐξημε- ροῦται τροφῇ xai ἐπιμελείᾳ, 2, 2,9. 11. maximedypia qua cultum recusant, 3, 2, 1. ἀνώνυμα τὰ πλεῖστα, 1, 14, 4. dxapra et κάρπιμα, 2, 10, 1. ἄρρεν xai θῆλυν, 1, 14, 4. ἀγρία ὕλη, 1,9, 2. δένδρα, 3,1, 1. xaprot,C. 6,16, 1. λάχανα, 7,6,1. èipwn,1,9,3. δρῦς,1, 8,2. πίτυς, 1, 9,3. —1,3,5.6. 1,11,2. 1,14,8. 2, 8,1. C.1, 10, 6. 1,16,5.6. 10.13. 1,18, 3. 2.3,6. 2,18, 1. δ,8, 8. 5,12,9. 6,15, 4. 6,13,3. 8, 16, 4. δ, 18,9. ὅ, 20, 1. Ἁγριότης, 3, 2, 4. Ἀγριοῦσθαι, 5, 8, 2. C.5, 3,6. ᾿λγρυπνεῖν, Su 20. 9, 18, 11. Aypvrvia, La 4. ᾿Αγύμναστος, Su 21. ᾿Αγωγή, cultus, 1,8,2. 3. δ. 1,9,1. C.3,13,4. 3,14,2. Ἁγὼν κάλλους, Fr. 111. ᾿Ἀγωνία, Su 36. ᾿Αγώνιον φύλλον, 3, 14, 2. ᾿Αγωνιᾶν, Su 36. Ἄδαδος, ὅ, 1,5, ᾿Αδάμας, Τ 19. "ASextoc, Met. 9. ᾿Ἀδηλοῦσθαι, Fr. 30. Ἀδίαρϑρος xapré:, 3, 10, 5. A&dppartoc, 8, 5, 2. «ὡς, ὅ, ὅ, 3. Ἀδιάφορος, C. 6, 2, 4. ᾿Αδιάχντος, C. 4, 12, 2. ᾿Αδόκιμος, 9,17, 1. Τ 1. Ἁδρὸς καρπός, 3, 10,5. 2, 4,2. 1,8, 4. 3,18, 6. 7, 4, 3. 8,4, ὅ, 8, 7, 4. 8, 11,7. C. 4, 13, 6. T 55. “Adp6rne 7, 4, 11. Ο. 4,12,1. Αδρύνειν, 2, 2,4. 4,11,3. 6,2,6. 7,1, 7. 7, 3, 2. 8,32,6. 8,4,4. 8,6, 8. 8,10, 3. 8, 11,4, 9,11, 9. 9, 14,4. 0. 3,21, 1. 4, 13, 4. δ. “Ἄδρυνσις, C. 2, 12, 1. 4, 12, 1]. ᾿Αδυναμία, 9, 18, 4. “ ᾿Αδυνατεῖν, 9, 18,6, C.5,6,12. 773. Ο 45. ᾿Αδύνατον ἀχολουθεῖ, Fr. 58. “τώτερον ἔχειν, V δύ. Ἀδώνιδος χῆποι, 6, 7,3. C.1,12,2. "Act, τὸ, Met. 31. 3, 18, 11. 469 g10 | INDEX GRAECITATIS ET RERUM. Ἀειδής, C. 6, 6,7. dopati, ΟἹ. -ὥς, C. 2,4, 11. Acixapra, (Ὁ. 1, 22, 4. 'Λειφρυλλία, C. 2, 17, 2. ᾿Αείφυλλα, quassint, 1,9,3. στενοφυλλότερα, 1,9, 4. παρὰ τὸν τόπον, 1,9, 4. ἡ ἀποδολὴ χαὶ αὔανσις χατὰ μέρος 1,9, ῆ. ὀψικαρπότατα,(. 1,22,4. —1,3,5. 1,4, 2. 1,14,2. 3,2,1. 3,3,3. 3,47,1. 6,6,2. 7,10, ὅ. 9,8, 1. C. 1, 10,7. 1,4,6. 1, 13, 2. 1,17, 6. 1, 21,7. 2,17,2. 2,18, 1. 2, 19,2. Αζήτητον, Met. 10. Ἄζωος, C. 4, 15,3. "Alp. tà τοῦ ἀέρος, 8,3, 5. C.3,2,4. 3,21,3. 5,1,12. τὰ ἐν τῷ ἀέρι παθήματα, C. 5, 8,1. ἑχάστης yopac, Ce 6, 18, 38. τρέφει καὶ αὔξει, C.3,4, 2. οἰκεῖος διατελεῖ τὰ τῆς φύσεως, C. 2,3, 7. συνεργεῖ ταῖς τροφαῖς, C. 4,12, 5. σνγχαταφέρεισπέρματα, 3,1,4. C.1,5,2. ---ἀέρος ἀνω- μαλίαι, Ο. 3, 24,2. διάθεσις, Ο. 2, 8,3. δυσχρασία, C. 5, ὃ, 2. κατάστασις, 8, 8,6. 2, 8, 1. Tr. χατάψυξις, C. 1, 13, 7. χίνησις ἄνεμος, Υ 29. χρᾶσις, 4,15,3. 8, 7,6, C.1,13,2. 1,14,1. 1,20,4. 2, 3, 8. 3,3, 3, 3,21,5. 4,1,3. 4,13,2. 6, 17,3, 13. pera- βολή, 6,8, 6. C.1,17,4. παχύτης, S 80. πύχνωσις, C. 1,13, 7. πύρωσις, J 3. σχληρότης, C. 6, 13,4. φύ- σις, C. 2,14, 2. ψυχρότης, C. 2,3,7. 4,12,5. --ἀὠὴρ ἀνειμένος, C. 5,4, 4. ἀχλυούμενος, V35. ἄνυδρος, C. 8, 18,3. ἀτμιδώδης, V 22. ἀχείμαντος, C. 2, 12, 4. ὁ yo- νεύων, 8,10, 5. διαγελῶν, C.4,5,1. διαχεχαυμένος, Υ 21. δροσοδόρος, Ο.0, 8, 8. ἔμπυρος, C. 1,13,5. 6, 20, 2. ὁ ἔξωθεν, C. 3,9, 6. ἐπινεφής, C. 2,8, 4. 5,12,2. ἐρ- σώδης, C.3,2,6. εὐδλαστής,Ο.1, 12, 7. εὑδιεινός, C. 1, 11,5. evxpanc,C.1,11,6. 2,3, 3. εὔχρατος, C. 1,13, 41. 1,18,5. εὐμενής, Ο. 2, 1,6. 3,4,4. εὔπνους, 1, 13,8. εὐτραφής, C. 4, 11,8. εὔτροφος, Ο. 2, 1,5. 2,8, 1. ἐφεστηχώς, C. 5, 12,7. θολερός, Ο. 5, 12, 2. in se- pulcris, I 67. 68. xatdinpoc, C. 3, 22, 3. κατεψυγμένος V 46. κχάτομόρος, C. 3, 22,3. λεπτός, 530.35. μαλα- x6c, 6, 8,1. C.1,11,3. 2,1,3. 2,3,6. 4,11, 8. Fr. 159. μιχτός, 535. ὁμιχλώδης, C. 6,18, 3. παχύς, C. 5, 14, 2. I 23. 31. 48. περισχελής, C. 5, 14, 8. πυχνός, V 2. συννεφής, V2. σχληρός, C.1,11,5. ὑγρός, C. 2, 3,6. 2,8,1. V46. χειμέριος, C. 1, 11,5. ὁ πέριξ, 113. ὁ περιέχων, 8,7,6. C.3,22,3. 3, 23,4. I 16. πυχνωθείς, 11. πυρωθείς, I. 11. σννωθούμε- νος, V2. παλιρροῶν, Υ 10. βρεχθείς, V4G6. φύσει μέ- λας, 175. inter ἁπλᾶ,] 1. οὐχ ἀΐδιος, Fr. 30. ἀΐδιος apud Diogenem, Fr. 41. ἔμψυχος, 5 53. ἔπομδρος an- gues generat, Fr. 174, 6. melex aere, Fr. 100. Ato- γένης τῷ ἀέρι τὰς αἰσθήσεις ἀνάπτει, S 39. ἀέρα Élxew, 5.21. ἐφέλκεσθαι, 5.38. δέχεσθαι, Fr. 171. ἀφιέμενος ῥεῖ, V 47. ψοφῶν, 168. ὁ ἐν τοῖς ὠσίν, 5. 40. 41. ἐν τῇ χεταλῇ,5 41. χρατεῖται ὑπὸ ἡλίου, χρατεῖ, Υ (8. χα- ταψύχεται πρὸς τὴν ἕω, V 25. superus primus indicat ventos, Υ 30. ἀὴρ χαὶ αἰθήρ, 5 9. —5,12,1. 5,14,1. δ9 15, 1. 6, 19, 3. ᾿Αθεραπευσία, 2, 2, 12. Abepioto; σῖτος, 8, 11, 4. ᾿Ἀθερώδης στάχυς, 7, 11, 2. Ἀθύρ, C. ᾳφ,7, 4. ᾿Δθησαύριστος, 6,4, 11. ᾿Αθλητῆς, 8,4, 4. Αθρεῖν, C. 1,22,6. 16. Αθρόος, 8,3,3. C.1,12,4. 3,2,7, 3,5,4. ἄνθησι:, 8, 2, 5. δύναμις,1 12. θερμότης, 1 86. ὑγρόν, [ 69. ζῶα, Ἐν. 174, S84. L21.51. 133. ἀθρόα φύεται, 1͵ 13,4. «όως,] 74. Ἄλθρους φώνη, S 56. --- 5. 39. 63. ᾿Αθροισμός, I 73. Alves, O 62. Αἰγιαλὸς ἠχῶν, T 29. ᾿Αἰδιος, Met. 2. 26. Fr. 29. 39. Αἰδοῖα, 9, 18, 2.9. Αἰδοιώδης σχέσις, 3, 7, 4. -δες ἰη seminibus, 8,2, 1. Αἰθήρ, S 59. Αἰθρία, 4, 14,13. C.1,9,5. ὅ, 12, 2. 1{. σκληραί, C. 5, 14, 2. δἃ ποίο, Υ'(' 7. Αἴθριος ἄνεμος, 4. βορέας, Υ 7. πνεύματα, Υ 8. —Vi. 5I.T 36. Αἴθνιαι, T 28. Αἷμα. ἐν τῷ αἵματι μάλιστα κέχραται τὰ στοιχεῖα τῶν μερῶν Empedocli, S 10. φρονεῖν τῷ αἵματι, 5.23. -οἰς πρᾶσις S 24, ξηρὸν πεπηγός, L 37. ἀνιόν, [38. ἀἄπεκτον, Salt —S 43. Οδ5. Fr. 10,3. Αἰματῖτις λίθος, L 38. Αἰμασία, 6, 7, 8. Αἰματώδης χολός, 6, 4,6. 9, 1,1. Aiuodwpov, 8, 8, 5. Alpoppayia, Fr. 10, 3. "Aiva ξύλα, 1, 5,3. φύλλα, 8,3, 1. AU, T 17. 25. Αἰσθάνεσθαι καὶ φρονεῖν idem apud Parmenidem, S4. con dolore junclum, S 17. magis sentiunt aniinalia major, » Κα 80. 84. -- 5. 25. 31. i Αἴσθησις. δόξαι δύο περὶ αἴσθησιν, S 1. ἐστὶ τῷ συναρμότταν τοὺς πόρους Empedocli, 5.9. διὰ τῶν αὐτῶν αἴσθησις ni ἡδονή Empedocli, 5 15. πᾶσα μετὰ λύπης apud A xagoram, 5. 17. de sensu opinio Democrili, S 4991. Alcmaconis, S 26. Anaxagora, S 27-30, 59. Clidemi, S 38. Empedoclis, S 7-13. Platonis, S 8. 5. 6.60 80-86. Diogenis, S 39-45. ---ὀ᾿Οὠὀπαθής, 5.19. ὑγιαίνουσα, S21. ἀνεῳγμένη,521. ὅλη, 533. ἀχριδεστέρα, 5 3, 0. χατειλημμένη χρίνειν ἀδυνατεῖ, O 45. odoris nobis im becillus, O 4. ἀχονστιχὴ παθητιχωτάτη, Fr. 9]. -; ἀλλοιουμένης πάλη, 5 63. συνήρτηνται πρὸς ἐγκέφαλον, 516. ἀλλοίωσις, SII. χατὰ φύσιν, SII. δωματιχώταται, SI. ἐν συμμετρίᾳ πρὸς τὸ αἰσθητόν, 5 32. ἀρχὴ πίστεως, Fr. 13. ὑποκειμένη, O 64, -ἰν ποιεῖν, 9. ἐμποιεῖν, 166. μεθύσχειν, O 46. oppos. λόγος, C. 1, 2|, 4. 6,59,1. ὁ 12, 8. -- S 12. 15. Met. 8. 19. Fr. 18. Αἰσθητά, S 29. 35. 59. 69. Met. 1. 2. 16. 24. 34. Fr. 18.24. 27. -ὧν φύσις, S 71. ἀλλοίωσις, 5 72. ini 60)at, S 32. —C. 6,9, 1. Αἰσθητήριον, C. 6, 2,2. S 29. 34. 72. Αἰσθητιχός, C. 6, 2,3. Αἰσυμνῆται, Fr. 127. l Αἰτίαι αἱ ἐπάνω xai πρότεραι, C.1,4,6. πρῶται, 1. 7. nt 5.21. xatà συμδεθηχός, Su 34. ἀπὸ τοῦ rpovoaira Fr. 34. φυσιχή, C. 5, 4, 7. οἰχεία, C.6,18,7. ὦ γένος, C. 1, 18,1. 1,21,5. 6,11,12. 2, 11,9. 5 68. 71. Αἴτιαι χνρίως, Fr. 51. Αἰτιᾶσθαι, C. 3,7,4. 4, 11,8. 6,7, 18. 6, 19.1. Αἰτιολογεῖν, Fr. 52. 1 INDEX GRACITATIS ET RERUM. Alupa, Vert. 7. Ἀκχαθαρσία, Su δ. ᾿Αχάϑαρτος, C. 1, 15, 1. Ἀχαιρία ἔργων, Ὁ. 5,15, 3. ᾿Αχαμπής, 3,10,4. δ, ii, i. "Aravba. ἡ ἄκανθα κᾶσιν ὥσκερ φύλλον, 1, 10, 6. ᾿Ἀκανθοῦσθαι, 7, 6, 2. Ἀκχανθοφόρος, 3, 18, 2. "Ακανθώδης. γένος,1, 10,6. φύσις, 6, 3,7. πρόσοψις, 4, 3, 11. φύλλον, 9, 3, 4. 9, 11,9. ὅλως, δ, 4, 1. ἐχῖνος, 3, 10, 1. δένδρα, 3, 3, 2. --- 3,11,5. 3, 16,2. 6,1, 2. 9, 4, 7. Ο. 6, 12, 9. ᾿Ακανίζειν, 6,4, 8. Ἄκανιχός, 4,6, 10. ᾿Ακάρδιον ξύλον, 3, 12, 1. ᾿Αχἀριαῖος, Met. 32. ᾿Ἀχαρκπεῖν,3,3,,4,.Ἠ C.1,17,9. 1,20,5. 2,16,8. 5,9,9. PAnapria ὅλως, C. 4, 11, 6. unde sit, C. 1,16, 5. διὰ πήρωσιν, 4, 14, 8. "Axapro;, 1, 14,3. 1,3,5. 1,4,2. 2, 2,8. 3,306. C. 1,12, 2. 1, 13,8. 1,18,3. 1, 21,5. 2,3, 7. 3,7,4. 3,11,1. 5,12,9. --τὰ δοχοῦντα, 3, 1, 2. 3, 4,2. τῶν ὁμογενῶν, C.1,5,5. τὰ ἄρρενα τῶν ὁμογενῶν, 3,3, 7. γένεσις, Ο. 1, 5, 3. διὰ πλῆθος τροφῆς, C. 1,9, î. unde fiant&xapra,C. 2, 10,1. μακχροδιώτερα, C. 2,11,1. "χάρπωτος γῆ, C. 3,13, 3. “Axatdoxevoc, Fr. 84. ᾿Ἀκατασχεύαστος, 9, 16, 6. 'λχατάστατος, V 55. ᾿Ἀλχέλυφος, C. 1, 17, 8. Mxgparoc, C. δ, 62,1. 867. Ο δή. PArtpa)oc, 7, 4, 10. χιδώδες σπερμάτιον, è, 12, 2. Auwoiz, Fr. 11. "Ακίνητος, C. 6, 10, 10. Met.1. φύσις, Fr. 24. φύσις nad’ αὑτήν, Met. 5. dio, 123. ἀκχινήτον κίνησις, Met. 28. Ἄκλαστος, C. 1, 15, 1. ἌἌχλων, 6, 6, 2. AxupaXey, 4, 6,4. O 3. 38. Axpaîa Era, C. 2, 16, 2. Ἀχμή, 1,7,2. 6, 1,3. 7,3,4. C.4,3,7. 6,11,13. 6, 17,3. βλαστήσεως, 2, 19,2. — O 34.37. Fr. 162. σνλλογῆς, Ο 38. μύρων, O 68. ζῴων, O61. Ἄχνισος, C. 2, 4,6. Ἀχοή,5 16. apudPiatonem, 56. Empedociem, S 9. 21. 4,13,6. δ,1,4. 7,3, 4. 9, 15,4. Anaxagoram, S 30. Clidemum, 5 38. Diogenem, S 40. Democritum, S 55. "Αχόλαστος, Fr. 77. Ἄχολλος, C. 6, 10. 3. ᾿Αχολουθεῖν, 1,2, 2. C. 4, 11,9. ὅ, 1, 12. 5, 16,2. 6,20, 1. ἀδύνατα, Fr. 58. ῬΑκόλονθος, 8, 5, 3. C. 6, 5,6. 3, 9, 1. «ον ὑποθέσει, 8 29. “Ἀκόνη, 9, 20, 4. [, 44. "Ἀκονίατος, 8, 11, 1. C.4,16, 1. Axovtov, 9, 16, 4. ἄχρηστον τοῖς μὴ ἐπισταμένοις, 9, 10,7. ἌΛχοπος σῖτος, etc. 4, 4, 2. C. 4, 13, 7. 4, 16, 2. 6, 10, ὑ. : ATI ᾿Ἀκόπριστος, C. 4, 12, 3. Ἄχοπρος, 8, 6, 4. 8,7, 7. Ἄχος, 2,8, 4. Ο. 3, 6, 4. Ἀχούειν πόρρωθεν, S 30. ὀξύτατα, S 41. 56. Ἀχούσιος φόνος, ΕἾ. 104. Ἀχουστὸς φθόγγος, Fr. 87, 1. "Aupa, τά, Met. 25. Axpacia, C. 3, 2, 5. Ἄχρατος, C. 6, 4, 6. 6, 12,7. 6,17,6. 066. Fr. 117. οἶνος, 9,8, 6. 9, 11,5. Ἀχρεμονιχός, 4, 6, 8. 7, 1,8. 7, 8,3. Ὁ. 2,12, 3. ἸἈχρεμών, 1,10,7. 1,12,8. 1,14,2. 4,6,8. C.5,1,8. ἔχουσιν ἐν ἑαντοῖς ἀρχὰς ζωτιχάς, C. 1,12, 9. γένεσις ἀπὸ ἀχρεμόνων, 2, 1, 1. 2. φυτεία ἀπὸ ἀκρ. C. 1,1, 3. καρπὸς ἐξ ἀχρ. C. δ, 1, 2. e qua materia fiant, C. 6,12, 5. Ἀχρίδεια, C. 3, 20, 5. ᾿Αχριδής, C. 5, 12, 10. ᾿Ἀχριδολογεῖσθαι, 1,3, 5. 1,54,3. SC. ἸΑχριδοῦν, Fr. 30. ᾿ἈΑχρίδες, Fr. 174, 3. Ἀχρισία, V 55. |: Axpitoc ventus, V 55. ᾿λκρόδλαστος, 1, 14, 2. ἈΑχρόδρυα, 4, 4, 8. 11. C.3,6,7. 6,11,2. ὑπωρεῖαι οἰκειόταται, 2, 5, 7. εὔοσμα, 05. "Axp6xapra, 1, 14,2. 3,18, 12. 7,3,4. 8,3 4. ᾿Αχρόνυχος ἀνατολή, T 2. “Axpo, C. 6, 16,8. 6,17,3. ᾿λχροσχιδής, 3, 11, 1. ᾿Αχροφνής, 9, 5, 1. ᾿Αχρόφυλλος, 1, 14, 2. | Axpwopia, T 21. 42. ᾿Ἀχταὶ βοῶσαι, T 29. Ἄχτινον ξύλον, 5, 3, 3. Axtivec, T 26. ἡλίον, T 11. 13. πηδῶσι,Τ' 14 "Axvpov, V 4. ᾿Αλάδαστρος, 0 41. ᾿Αλαδαστρίτης, lapis, L 6. 65. ᾿Αλαζονεία, Fr. 186. "Ada, C. 1, 12, 6. 5,6,6. V 56. "Alsewvòc, 4, 5,2. 8,8, 1. 9,7,3. C.3,23,5. 5, 12,3. 11. 5,14,3. 6,18,12.V3.4.. Ἄλειμμα,1 37. La 17. ἱδρωτιχόν, 9, 20, 2. ᾿Αλεικτήριον, Su. 28. I 13. Ἄλλειψις ἐλαίῳ, Su. 39. ᾿Ἀλλεχερνών, T 17. 18. 2, 11,8. 2,19,3. 3,0,5 4,3,2. 4, 12,3. Fr. 179. Fr. 187. | ’AlaEntiipiov, 7, 13, 4. Ἀλεξιφάρμακον, 9, 15, 7. 9, 19,2. “Alec, O 35. 50. οἱ παραδαλλόμενοι ταῖς φοίνιξιν, C. 3, 17,1. 6,4, 6. 6, 10, 8. ͵ ᾿Ἀλήθειν, 4, 12, 13. | ἉΑλίπεδα, 7, 1δ, 2. ᾿λλιπής, 9, 1,3. 1, 62. 0 16. ᾿αλίσχεσθαι morbo, 4, 14, 4. ‘Aixvovide:, C. 1, 7, δ. Ἀλλήλων. κατ᾽ ἀλλήλους, 3, 12,1. παρ᾽ ἄλληλα, 4, 3, 1. νλλλοῖος, 1, 3, 2. 1,6, 8. μορφή, Ο. δ, 6, 9. ᾿ Ἰλλλοιοῦν,8,7,4. 9,16,2. C.1,9,3. 2,16,3. 3,17,6. 413 4, 4, 8. 4, 15, 11. δ, 9, 3. δ, 16, 1. δ, 7, 1. 5. L 45. O 53. ἀλλοιοῦσθαι διὰ θεραπείας, Ο. 2, 14, 1. αὐτομάτως, C. 6, 3,3. τροφαῖς, C. 3, 24, 4. σπέρματα, 3, 24,4. αἴσθησις, 8 63. ἡ φύσίς πυρὸς ἐν ἀλλοιουμένῳ, I tu. — S 23. 40. 0843. ᾿Ἀλλλοίωσις, οὐ φυσιχή, Su 10. ὑπὸ τῶν ἐναντίων, S 81. ἡμετέρα, S63. «εἰς ποιοῦσιν ὧραι, τροφαὶ καὶ ἀήρ, Ο. 4, 5, 5. a —C.1,1,2. 1, 5,2. 5. 1,7,5. 3, 9,14. 2, 14,2. δ. 4,4,11. 14,5, 5. δ,4,5. 5,9, 3. ὅδ, 3,2. 6,6,7. θ, 7, 6. 6,8, 4. i ᾿Αλλότριος, C. 2, 5,4. 3,1,2. 3,18,3. 4,3,4. 4,6,5. 4, 16,3. 5,6, 1. 5, 14,8. 6,7, 7. 6, 17, 12. 1, 19, 1. tpogn,C. 4, 9, 2. τόπος, 5, 2,2. “ἰὸν τῷ ζῶντι τὸ μὴ ζῶν, 1,4,5. — 018.41. Met. 24. AMogpoaveiv, S 58. ᾿Αλλόχροος, S 27. 54. ἀήρ, S 50. ἉἉλμᾷν, 7, 5,4. 8, 10,1. C.6,10,4. ‘An, 4, 6,10. 5, 4,3. 6,4,10. 8,6,5, C.2,7,5. 3, 17, 2. 3, 22, 3. 3, 24,3. 4, 8, 4. 4, 14, 4. 5,6,10. 5,9,6. 5,10,3. 6, 10,4. λμυρίς, 4, 3, 5. C. 2, 5, 2. 2,6, 3. 5, 15,4. 6,10, 1. 4.10. S66. Su.i6. “Αλμυρός, 4, 7,6. C. 2, 5,1. 6,3,5. 6, 10,1. C.2, 4,12. χυμός, 6, 1,3. 6. χυλός, SU. 13. τὸ ἀλμνρόν, S 28. 66. apud Piatonena, S 48. 89. pluvia, T 25. sudor, 3, 6, 3. Su. 3. 4. lacryme, Su. 3. alienum, Su, 5. mare, Fr. 39. “Alpupoms maris, Fr. 39. “Αλμυρώδης, È. 3, 17, 2. “Αλμώδης, 8, 7,6. C.2,16,8. 3,6,3. 3,17,2. 6,32. 6, 10, 4. aqua,Fr. 159. ᾿Ἀλοᾶν, C. 4, 6, 5. 4,12, 8. 9. λογία, C. 1, 13, 4. λόγιστος, Fr. 115. θυμός, Fr. 154. Aiomota ξύλα, 5, 3, 3. Ἁλοσάχνη, O 35. Ἄλλπεις ἢ L 60. ᾿Αλσώδῃ, 3, 4,2. 3,1,1. 3,2,4. C.2,7,3. 2,11,1. Amp, La. 13. ‘Alvxos, 4, 3, 5. C.2,5,3. 6,1,4. 6, 10, 1. ὕδωρ, 7, 5,1. Fr. 159. Su. 4, “Αλυχότης, C. 2, 5, 4. ᾿Αλυχώδης, 9, 11, 2. Ἀλυπία, 2,4, 2. — duras I 38. ᾿Ἀλλφός,9, 9, 4. 9, 12,2. ἍἌλως, area, 3,1, 3. 8, 11, 7. 4, 16,2. δ, 6,9. 144. ἍἌλως, T 22. 51. ἅλωνες circa lunam, Τ 31. Apatxa, τά 5, 7, 6 ᾿ Ἁμαξοπηγία, 5, 7,6. 3,10, 1. Apavpò:, 6, 2, 5.8. ἄνθος, 6, 7, 1. Apavpovoda:, 9, 14, 3. S14. O 54. Apav, 9, 11,7.9. Ap6iovobar, 4, 14, 6. ᾿Αμβλνωπεῖν, 5 8. | Au6iwrig, C. 3, 15,2. ᾿Αμόλωσις, C. 3, 9, 13. ᾿Αμέθυσον lapis, L 40. 31. Ἅμενηνός. φύλλον, 3,9, 1. 4,12,2. σπέρμα, 1,19, 1. 4,4,3. χλῆμα, C.3, 14,5. ’Apepris, Met. 16. οἶνος, O 48. χυλός, Su. 16. ἱδρώς, 3,17, 8. 9,3, 1. C. 4, 12, 11. C.1,5,4. ᾿Ἀμόργη ἐλαίου, C. 1, 19, 3. γῇ, ,᾿Αναθερμαίνεσθαι, 5, 6, 3, . Ἀναθεωρεῖν, 1, 5, 1 INDEX GRACITATIS ET RERUM. Ἄμεσος ἀρχή, Fr. 51. ᾿Αμεταδλησία, C. 6, 19, 3. Ἀμετάδλητος; C. 6, 10, 2. Met. 1. Ἄμητος πυροῦ, 3, 4, 4. Ἂμιγής, C. 6, 17, 1. "Apixtos, O 7. 65. dyvpov, O 1. Apaitta, C. 4,16, 2. 6, 17,1. Ἄμισχα φύ)λα, 1, 2,7. 3,7, 5. S 67. 73. 76. 150. Geppotn:, I 4. 44. ὁὀσμαί, 066. «οὐ Ἄμμος, L 40. Aaprvpitovoa, L 58. e quo pumex Ne gri, L 21. ᾿Αμμώδης γῆ, 4,8, 12. C.2,4, 1. 6,8, 3. "Apoppoc, Met. 14. Ἄμπωτις, 4,7,4. C. 2,5, 2. T. 29. ᾿Αμνγδαλώδης καρπός, 4, 2, 5. Ἄμφανξις in ἐλάτῃ, 3,7, 1. 3, 9,8. Ἀμφίδιος, 1, 4,3. Fr. 171, 12. ᾿Ἀμφίδοξος, 1, 22, 2. Apotepyos γῆ, 3, 23, I. ᾿ἈΑμφίχαρπα, 1, 16, 12. Apoplxuproc σελήνη, T 56. ᾿Αμφίφνα, 3, 7, 1. ᾿Ἀμφορεύς, O 23. 25. Ἄμωμον, 9, 7,2. 032. ᾿Αμωσγέπως, Met. 4. ᾿Αναδάπτειν, 3, 13, 6. ᾿Ἀλναδιώσχεσθαι, 4, 3, 11. 4,14, 12. ᾿Ἀλναθλαστάνειν, 2, 3, 3. 3,1, 6, 3, 4,14, 13. 7,10, 1. C.4, 11,4. Avab)domot 8, 1, 6. C. 5, 13, 5. Avayew, S 2. 25. 67. I5. 57. V 9. 58. «εἰς ὕψος 1,3, 2. πρὸς τὴν φύσιν, 1, 5, 5. πρὸς ἀρχᾶς, C.1,21,4. εἰς οὐσίαν, C, 4,6, 5. εἷς σημεῖα, C. 5, 4, 3. Ἀναγχαῖον (τὸ), 1, 4, 3. Fr.58. «ως, 4, 4, ἴ. Ἀνάγχη, C. 2, 6, 1. 3, 10,2. 2,11,7. 2,13, 5. 6. 3.1. ᾿Αναγλυχαίνεσθαι, C. 3, 22, 3. Ἀναγραφή, L 24. ᾿Αναγωγή, C. 3, 7, 4. ᾿ναδάχνειν, C. 3, 17,4. ᾿ἈΑναδενδράς, C. 1,10,4. 3,10,8. 5, 5,4. ᾿Αναδεύειν, 9, 13,3. 9, 18,8. 9, 20, 4. ᾿Αναδέχεσθαι, O 18. 24. ᾿λνάδηξις, C. 3, 17,5. ᾿Αναδιδόναι, 8,1,6. C.5,3,3. ᾿Ανάδοσις ὑδάτων, C. 1, 13, 6. ἀθρόα δένδρων, C. 2, 1,4. Ἀναδρομή, C. 4, 5,1. 4, 11,3. ᾿Ἀναδύεσθαι, T 19. Ἀναζεῖν,1 16. Fr. 164. ᾿λναζητεῖν, C. 6, 18, 11. Avatupoiv, C. 2, 1,3. 6, 1, 5. Avatvpwots, 1 18. ᾿Αναζωπυρεῖσθαι, I 16. ᾿Αναθεραπεύειν βλαστούς, 4, 13,3. C.5,9,12. 8, 6,2. 4,16,2. 17, 3. 5, 13, 4. Fr. 59, 60. O 58. 3, 23, 4. 5, 9, 12. 5, 13,1. 'AvaBupidiv, I 38. ᾿ἈΑλναθυμίασις, C. 5, 12,3. 1 18. 20. 30. 39. 50. 65. 0 13. 44. V 15,23. Enpa, L59. 17. ὑγρά, Fr. 33. χα- πνώδης, L 50. INDEX GR/ECITATIS ET RERUM. ς, S 23. nto, S 32. 63. 84. αίρειν, 1,3,3, 1,9, 1. πτεῖν, grues, T 51. Bo: ἐχῖνος, 3, 10, 1. τοῖς φύλλοις, 6,5,2.—-3,12,9. 2. θαι, I 24. σθαι, 5 53. 173. σις φύ)λων, 1, 10, 2. "μδᾶν, 4, 6, 5. ζεσθαι, C. 2,4, 6. γίζεσθαι, S 45. ἄν, C. 6,1, 5. Save, 5, 2, 2. retv, C. 4, 19, 6. ‘ew, 2,6, 8. wros, C. 4, 12,2. 6, 10, 3. a, 1, 1,4, 1, t, il. 4,1,4. 9. 11. Met. 4.17.21. ν, O 20. 34. Fr. 61. "εσθαι, C, 3, 2, 5. υσθαι, S 38. O 44. 53. 3, C.4,15. 4. 11,35. 4,14,3. 3, 2,14. 3,12,4. 7,7,4. 19, 1. οὐδεὶς χρόνος, 6,8, 4. , La 15. ίνειν,6, 3, 6. 9,7, 1.4. C.5, 14,5. 5,16,1. , 2. vat, 3, 1, 3. v,2,6,12. 5,6,1. 7,4,9. 8,3,51. ιννύναι, V 3. 260. 40. 44. iv GC. 3, 6,1. O 23. ιοῦσθαι, C. 4, 16, 2. mot, 9, 2, 6. 6,4, 7, 3. v 5,. 9,6. S 21. 22. 25. 44. Fr. 10, 2. ou, S 90. . στιχός, C. 6, 5,5. 71,1, ,, 7, 5.6. 89. 28. 46. 123. 6δ. 75. 03.47.55. ), 2. 4. Fr.171, 3. ἀπὸ θαλάττης, 6, 2, 4. κτος χυλός, C. 6, 8, 4. iv S 39. 46. Met. 18. ς ψόφος, S4I. o χρόνος, Fr. 148. x maris, Met. 29. 1, La. 16. te, 3, 18,5. C. 1, 15, 1. . 5 78. αἰ στελέχονς, 2, 6, 19. σπιθαμιαῖον, 9,9, 5 οὖν, C. 2,5,4. 050. ωσις, Ο. 3, 17, 6. < σφαῖρα, Fr. 31. 32. ιν. Tn, 3, 1,6. φύλλα, 7, 13, 5. C.4, 4, 10. »8,1, 6. σίλφιον, Ο. 1, 5, 7. σπέρμα, C. 4,6, 8. αι, 8, 4, δ. 56. | | 9,15, 2. ἡλίον, V 2. ἄστρων, V 17. διτταί, γημερινή, T 28. χεῖσθαι πρὸς ἀνατολάς, V45. , 1ν, 1,4. ιν ἀρούρας, 8,9, Ι. lucis, 5.36. venti, V 81. C. 1, 16, 4. 5. C.2,9,4. O 69. ὁ μὴ δννά- τόπος, Su. 38, Fr. 10, 1. 473 Ἀνατρόφειν ὑποζύγια, €. 2, 17, 6. ᾿Ανατρέχειν πρὸς βλάστησιν, C. 1, 12, 3. C. 3, 23, 3. ᾿Ανανξὴς ἡ ξηρότης, C. 1,8, 4. —C. 4,6,3. Hist.3,65, 2. ᾿Αναφέρειν, S 64. 139. 70. “σθαι, 5 84. πρὸς τὸ τέλος, Ὁ. 3, 2,3. ἐπὶ τὴν χώραν, C. 3, 21,3. Avapopd, 1, 1,4. 11. Ο. 4,7, 1. 4,10, 3. 6, 12, 6. O 7. La. 14. : ᾿Ἀλναφύειν, 2, 2,9. 3,1,2. 8,2,3. 8,6,1. C.5,15,1. ‘Avapupàv, 9, 12, 1. -ἄσθαι, 166. O 25. ᾿Ἀναφυσᾶν, Fr. 171, 1. ᾿Ἀλναχρώζειν, Su. 12. ᾿Αναχωρεῖν. χώρα ἀναχεχωρηχνῖα, 9, 7, 4. "Avènpa, 7, 15, 1. C.3, 15, 4. ù Ἀνδρείκελα, L 51. ᾿Ανδριαντοποιός, 9, 13, 4. Ἀνδρικός,Ο 32.0 ᾿Ἀνδρομήχης φοῖνιξ, 2, 6, 7. σπέρματα, ᾿Ανέλαιος, C. 2, 3, 8. ᾿Ανελιττοῦσαι σφαῖραι, Fr. 81. 32. Ἄνεμος ἀέρος χίνησις, V 29. σημεῖα ἀνέμων, V 35. T 16. 599. φύσις, Vi. ἀνάκλασις, V 27. περίστασις, V 52. σύγο χρουσις, V 53. ἡδύς, Υ 43. αἵρονται, T 33 σχίζεται, V 18. μάχονται, V 53. ψυχροὶ ξηοαίνουσι, VGO. ὑέτιοι, V 5. undx prasagiunt ventum, V 35. ᾿Ανεμώδης, C. 3, 12,3. ᾿Ανενεργής, 9, 16,9. 9, 17, 1. Avérapoc, Fr. 97, 2. ᾿Ανεπίδοτος, 7, 4,8. C.4, 6,3. vAvepivaota σῦχα, 2, 8. 3. C. 2,9, 12. λνεσις, δ, 8, 2. Ο. 5,14,7. O 56. ἀερος, C. 2,1, 6. πνεύματος, Fr. 10, δ. ὀσμῆς, 6, 15, 3. Avizev, S 43. Ἀνήμερος, 8,9, 2. ᾿λγυήνντον, Met. 7. Ἀνθεριχώδης κανλός, 9, 10, 1. Avéeiv. τὰ ἀνθοῦντα opp. tà ἀνανθῇ, 3, 2,1. κατὰ μέρος, 7,3, 1. 7, 14,2. 8,2, 5. C.4,10,3. 5,2, 5. ᾿Ἀνθήλη, 4, 10, 4. 4, 11,4. ἤλνθησις πολυχρονία χεδροπῶν, C. 4, 10, 1. ὀλιγοχρονία, 6, 8, 2. ἀθρόως γίγνεται, 8, 2, 5. ἀθρόα εἰ κατὰ μέρος, 8, 3,3. 7,9, 2, 7,13, 2. ἀκολουθοῦσι τὰς βλαστή- σεις, 3, 4, 2. πρὸ ὥρας, Ὁ. 5,9, 13. ᾿ἈΑνθητιχά, opp. ἀνανθῆ, 1, 14, 3. ᾿Ανθιχός, 6,6, 2. 1. 6,8, 2. 7,13,7. Ὁ. 4, 11,10. ἤΑνθινος, 7,9, 2. μύρα, 0.39. 43. 68. Ἄνθος ἐπέτειον μόριον, 1, 10, 9. ἐπιγινόμενον χατ᾽ ἐνιαντόν, 3, 7, 3.΄ compositio, 1, 10, 10. differentize, 1, 3,1. μονόφνλλον διαγραφὴν ἔχον τῶν πλειόνων, 1, 13, 2. δια- τετρημένα, 1, 3, 3. ἐπὶ τῶν καρκών, 1,13, 3. κηριῶδες, 3,13, 3.6. χνοῶδες, φυλλῶδες, 8, 3, 38. κολοβά,8, 3, 3. τοῦ ἄρρενος ἰη palma, 2,9, 15. διαφοραί, in oleraceis, 7,7, 4. τὸ στρογγύλον τὸ ὑποκάτω τοῦ ἄνθονς, 7,13, 2. δένδρων, 3,3,8. Fr.169. ἐπιμένει καρπῶν αὐξανομένων, 1, 13,3. oppositum σπέρματι, 3, 1,3. δένδρα φνόμενα ἀπὸ τῶν ἀνθῶν, 3, 3,7. συμκπκαραφερόμενα τῷ ἡλίῳ, C. 2, 19, 5. πρόσφατα εὐοσμότερα, C. 6, 14, 9. odor eminus sen- litur, C. 6, 17, 1.0 12. ἧττον εὔοσμα, C. 6, 15, 1. tritimale olent, O 13. γλυκέα, C. 6, 15, 4. mele fio- ribus, Fr. 190. χείριστα ἐν Αἰγύπτῳ, C. 6, 18, 2 — 411 INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. C.6,11,4. C.6,14,3. C.6,20,4. 021.27.34.44.68. Ἀντιμεταλλάσσειν, Met. 16. ᾿Ανθοφόρος, C. 1, 5,5. Avbpaxeia, 3, 8, 7. Ἀνθραχιά, 5, 9, 4. ᾿Ανθράχιον, lapis, L 30, ex Orchomeno, L 33. ᾿Ανθραχεύειν, 3, 8, 5. 9,3, 1. ᾿Ανθραχοῦσθαι χαύσει, L 12. 16. Ἀνθραχώδης, L 54. Ἄνθραξ, carbones, 5, 9. L12. 158. 71.75. 23. τοῦ dvbpaxoc, I 3. ἐχχαίονται φυσώμενοι, I 28. guntur, I 29. magis lucent quam urunt, 130. στιπτοί, 1 37. "AvOpag, lapidis genus, L 7. εὐθὺς ἄνθραξ, L. 16. ἄκανυστος, L 18. 39. ᾿Ανθρηνοειδὲς ζῶον, 7, 13, 3. Ἄνθρωπος, S 25. 41. 64. 132. YV 56. δεινοὶ προσθεῖναι τὸ ἐλλιπές, V 59. γένος ὀψίγονον, Fr. 29. γένεσις ἐξ ἰλύος, auct. Parmenide, Fr. 40. μεταδάλλει τὸ χρῶμα, Fr. 188. Ἀνθώδης. dvdo:,1,13,1. οἰνάνθη, 6,6, 11. ᾿Ἀνιέναι, 5, 3, 3. 5, 5, 1. 8,4, 9. 5, 1,4. 5, 4, 4. 5, 13,2. C.1,7,5, 2, 19. 3. [.. 47. Ν 3. 56. 58. Fr. 90, 7. "Amxpoc, C. 6, 20,2. S 50. 56. ᾿λνιμᾶν, 4,3, 5. -ἄσθαι, Fr. 174,8. "Avtotopetv, C. 1, 5, 5. ἈΑνίσχειν, 7, 13,6. T 13. ἤἌλνοζος, 1,8,1.2. 1,9,2. 3, 10,1. 3, 14,1. 3,17,5. 4, 1,4. ‘Avotyew, C. 1,4, 4. "Avordeiv, 7, 4,12. 9,8, 5. Ἀνοιδίσχειν, C. 4, 13, 7. ἤλνοιξις πόρων, O 13. vAvopotopepî, Fr. 22. E ᾿Ἀνόμοιος, S 23. πᾶν ἀνόμοιον, ἁπτόμενον πόνον παρέχε:, S 29. ᾿Ανομοιότης, C. 6, 2, 2. ᾿Ανομολογούμενον, 8, 4,5. Avootipoc, C. 3, 21, 1. "Avootos, C. 4, 13, 2. Ἄνουλον ξύλον, 3, 11, 8. ἤἌλνοχος, 3, 8, 13. ᾿Ανταναφέρειν, Fr. 32. ᾿Ανταποδιδόναι, V 10. T48. Fr. 171,3. ᾿Ανυνταπόδοσις, V 10. 26. 53. ᾿Αντεστραμμένως, 6, 4, 8. ᾿Αντέχειν, C. 4, 15, 3. ᾿Αντηχεῖν, S_25. ᾿ἈΑντιδαίνειν, C. 4, 6,4. 8. Αντιόδλέπειν, S 18. Αντιδιῃρημένα, ta, 4, 13, 1. ᾿Ἀντιθερμαίνειν, I 49. Ἀιντίθεσις, C. 2,4, 10. ἌἈντιχάειν, C. 6, 1, 5. Ἀντιχαθιστάναι, Su. 14. ᾿Ἀντιχεῖσθαι, C. 4, 15, 1. ᾿ἈΑντιχόπτειν, V 28. C. 1, 12, 6. Ἀντιχρούειν, Vert. 1. ᾿ἈιἈντιλαμθάνεσθαι, 4, 1,5. 4, 8,8. Ο. 3,5, 1. ᾿ἈΑντιληπτιχός,Ο. 1,6, 4. Fr. 89, 3. Ἀντίληψις, C. 1, 6, 2. 2,18. 2. 3, 6,0. ᾿Αντιμεθίστασθαι, T 3. τὸ πῦρ diffrin- 32. 34. 3,11,3. 3,13,3. 173. 2, 1,5. 3, 11,5. ᾿Αντιπαραθδάλλειν, Fr. 81. Avurdoyew, L 14. ᾿Αντιπεριίστασθαι, C. 2, 9,8. 6, 7,8. 113. 74. Fr. 10, 6. Fr. 163. ᾿Αντιπερίστασις, C. 1, 12,3. 1,13,3. 5. 6, 18,12. 118. Su. 23. 40. ᾿ἈΑντιπίπτειν, C. 5, 6,4. ᾿Αντιπληροῦσθαι, C. 1, 13, 3. ᾿Αντιπνεῖν, V. 27. 30. Ἂντίπνοια, Υ 28. 53. Ἀντιποιεῖσθαι, Fr. 97, 1. ᾿Αντιπρόσωπος, S 52. 53. Fr. 171, 2. Ἀντίρριζον, 9, 19, 2. ᾿Αντίρροια, V 53. Ἀντισπᾶν, Su. 14. C.1,15,3. 3, 16, 3. 4,1,4. 4,8,3. Avtiotatetv, 1, 7,1. Ο 18. ᾿Ἀντιτυπιχόν, Fr. 35. ᾿Αντίτυπος, La. 7. ᾿Αντιφαίνειν, 5 26. ᾿ἈΑντιφράττειν, 1 30. 49. ᾿Αυτωθεῖν, 5, 6, 1. ᾿ἈΑνυγραίνειν, C. 1, 16. 2. 4,13,3.6. 5, 18,1. ᾿Ανύξρεντος, 7,4, 6. ᾿Ανυδρία, 4, 7,1, C.5, 9,8. λνυδρος, T 20. ᾿Ἀνωθεῖν, I 70. ᾿Ανώλεθρος, 3, 12, 2.9. 3,15, 4. 6, 8,8. 6,18,11. 2,6,1. 1,8,1. 2,1, 2. 1, 19, 4. δ, 6, 4. 2, 12,2. 4. 1, 19,3. 2, 6,1. 2,9,3 ‘Avwpadia, I 32. O 37. V12. φύλλων, 6,1, 4. μερῶν, 8,4, 1. χαρπῶν, C.4 11,6. ἀέρος, C. 3, 24,2. nai τροφῆς, C. 6, 18,1. 6. Ἀνώμαλος, C. 5, 3,3. 19. ἀνωμαλής, ὅ5. VII 05. Avavupos, 4, 4, 5. ᾿Ἀξίνη, 9,4, 4. Atiwpa, Fr. 71. Ἄλξων, 5, 7, 6. "Aodpoz, O 1. 4. ἤλοζος, 1, 5, 4. "Aowos, Fr. 76. Ἀοριστεῖν, V 55. ᾿Αοριστία, V 52. Met. 32. Abpratos φύσις, Fr.46. εἴδεσιν, Met. 17. τὸ ὅμοιον, 5 19. "Aogpos, O 40. Su.5. χγυλὸς οὐδείς, O 67. ᾿Απαγριοῦσθαι τὰ ἥμερα, 2, 2, 9. πᾶν ἐξαμελούμενον ἐς. 3, 2, 2. — 8, 8,3. 8,9,3. 6. 2,15,1. Ἀπαγρίωσις, 4, 5, 6. Ἀπάθεια,}μἃ. 18. χαχῶν, 9,15,1. C.4,12, 11. 6. 3,4. ᾿Ἀπαθής, 5 2. 19. 27. L 17. I 42. 64. O 19. \V κι. La. 18. C.1,22,3.2,2,1. 3,7,3. 4,5, 4. 4,6,27 4, 15, 3. 5, 12,5, 10. 5,13, 1. 5, 16,2. 6.7,2. Arateiv, V 8. ᾿Απαλλαγή,9, 3,3. 9, 16,6.9. ᾿Ἀπαλλάττειν, mortem afferre, 9, 15, 2. ᾿ἈἈπαλοᾶν, C. 4, 12, 8. χοινῇ προσηγορίᾳ, 8, 1, 1. 5,8, 1. ὕλν, 5, 2, 1. 9, 16, 5. δ. “Ἀπαλός, S 40. 43. O 61. Απαλότης, S 25. Ἀπαμᾶσθαι, L 21. Ἀπανθεῖν, 1, 13,3. 3,12,2. 3,16,4. 4,10,3. 6,2,3 INDEX GRACITATIS ET RERUM. 7,3,1. 7,4, 12. 8, 2,5. 8,10, 3. C. 3, 16, 1. 3, 24,3. 4,10,3. 4,13,4. Arcavinar, 7,7,4. 8,2,5. C.2, 2, 1. Arapabiaotos, 1,65,1. 3,7,2. 7,4,5. 7,8,2. C. 1, 1,3. 1,3,3. 5,17,4. Arnapyia ἐπιγειόγυλλον, 7, 8, 3. Arapxria< ventus, V37. T35. Arappevovaba:, 7. 4, 3. Arappnofaotoc, Fr. 103. “Aragrav, V 11. 30. -ἄσθαι fabio: φοίνικος, 2, 6, 4. ἀπηρτημένα τῶν ῥιζῶν, 3, 1,2. γένεσις ἀπηρτημένη τῆς αἰσθήσεως, 3, 1.δ. 8,4,1. 6.3, 22,1. ἀπηρτημένα, C. 2, 11, 5. καὶ ada, C. 3,7, 6. 2,9,15. 4, 1, ὅ. 6,4,6. 6, 14,2. "Arapyi, 8, 2, 7. Aravddv, 5, 6, 1. Ἀπειχάζειν, i, 2, 5. ᾿Απειρηχνῖα γῆ, C. 3, 20, 3. Ἄπειρος, C. 6, 3, 5. τὸ ἄπειρον, Met. 12. 24. 33. 8 78. Fr. 46. Ἀπελέκχητος, 3, 8, 7. Ἀπεμτερής, 8, 8, 5. 8, 2, 3 "Anento:, 3, 15,4. 7,2,4. C.4,7,2. 6,18,12. 4,4,3. 4,12,5. 6,6,2. 6,12,5. 6,13,2. “Ἀπέρασις, C. 2, 8, 4. 2, 9, 8. 2, {1, Il. 2, 15, 4. . Su. 19. ᾿Απεργάζεσθαι, C. 5, 12, 7. “Απερείδεσθαι, C. 6,19, 5. La. 13. "Anepiovbciv, C. δ, 9, 13. 5, 10,3. Arepirtwros, Su.8. φυτόν, C.0,10,3. τροφή, C. 0, 17.9. λπεριφερής, C. 6, 1, 6. Ἄλπευχον ξύλον, 3, 9, 5. δένδρον, 3, 9, 3. ‘Arnevia, Su. 5. Ἀπυθεῖν, 9, 8,3. O 29. Ἀπηλιώτης ventus, V 62. T 35. Amipwros, C.3,5,1. “Ἀπίεστος, La. 8. Ἀπιχμᾶν, C. 4, 16,2. “Απιοειδὴ φύλλα, 3, 10, 3. Ardd, τὰ, S 71.11. O 6. τὰ λεγόμενα, I 8. dozua, O 1. χρώματα, 5 73. 76. 79. μύρον, O 29. τοῖς εἴδεσιν, 6, 6, 3.7. τὰ ἁπλᾶ καὶ τὰ ἄψνχα, C. 6,3 ὃ “Araavi σφαῖρα, Fr. 21. ᾿Ἀκλάστως αὐλεῖν, 4, 11,4. ΚΑπληχτος ῥίζα, 9, 14, 1. “Απλῶς, omnino, 1,1, 2. Opp. xatà τὸ μᾶγλον, 7, 2, 5. opp. ὑπερδολή, I 14. oppos. πρός τι, Fr. 85. Ὁ Ακπλοῦς. οὐδὲν σχεδὸν γένος ἁπλοῦν, 1, 14, 3. ᾿λπλυσία, 4, 6, 10. ‘Arvevpatoc, V 16. 32. τόπος, C. 1,8,3. χώρα, οι. ἤΛπνενστος, 4, 14,12. C. 5, 12,7. Ἄπνοια, C. 4, 16,2, 5,10,3. 5,12,2. 153. V.29. meridie et media nocte, V 18. i ’Arvovs, 4, 1,4. 8,10,2. (Ὁ. 2,9,6. ᾿Αποδάπτειν ἐλαίῳ, L. 42. ᾿Αποδλάστημα, 1, 20, 1. ᾿Ἀποδλητικὰ τῶν χαρπῶν, C. 2, 9, I. ᾿Ἀπούδολὴ καρπῶν, C. 2,9, 3. ᾿Δκοδράττεσθαι, Fr. 30. Ἀπόγεια κνεύματα, C. 2,3, 1. V 20. 53. αὖραι, V. 21. 26. 21. 475 ᾿λπογεννᾶν τὸ ὅμοιον κατὰ φύσιν, C. 1, 16, 12. ᾿ἈἈπογηράσχειν, 1, ὅ, 2. 1,8, 5. 2,13, 7. Ο. 4, 5,7. 5,7, 2. ᾿Απογίνεσθαι, C.6, 8, 8. ᾿Ἀπογωνιοῦσθαι φύλλα, C. 2, 16, 4. MAnodertic ἐξ ἀμέσων καὶ ἀξιοπίστων ἀρχῶν, Fr. δῖ. ᾿Αποδενδροῦσθαι, 1, 3, 2. 3, 17,2. 3, 18,9. C. 2,12, 4. 6. ᾿Ἀποδέω, 7,3, 4. Anoòniovv, C. 4, 16,4. V36. ᾿Ἀποδιδόναι, C. 6, 1, 1. 2. 6, 5,4. 6, 6,8. 6,9, 2. S 16. 21. 35. 47. 54. 60. 64.71.72. V 4. Met. 4. δια- φοράς, 1, 2, 7. xaprov,3, 4, 8. 4. πλῆθος xaddpov, C. 4, 11,3. τὸ ὕστερον, C. 5, 1,10. τὴν αἰτίαν, Ο. ὅ, 3,3. 521. μεταδολήν, 5 14. γνῶσιν, δ΄". τὰ ἐφεξῆς, Met. 11. Ando, 1, 3, 2. ᾿Αποδύεσθαι, C. 4, ὅ, 8. ἹἈποζευγνύναι, Fr. 63. ᾿Αποθηλύνειν, 7, 4,3. ᾿Αποθλίδειν, O 26. 29. Ἀποκαθαίρειν, C. 1, 17, 10. ἸἈποχάθαρσις, V 50. ᾿ἈἈποχαθαρτιχός, S 84. ’Armoxadiotacda:, 8, 7,4. C. 5,3, 7. 6,7, 6. πρὸς τὴν φύσιν, C. 2, 15, 3. roxalewy et ἀποχάειν, 2,3, 3. 4,14, 11.12. C.2,1,6. 2,3,1. 2,7,5. 5,12,2.8.6. 14. V45. Ἀποκάτωρνξ, C. 5,9, 11. vAnoxavàoc, 7, 2, 4. Ἀποχεῖσθαι, 4, 3, 2. ᾿ἈἈποχηρύττειν, 4, 4, 5. ᾿Αποχιττοῦσθαι, 3, 18, 7. 8. ᾿Αποχλίνειν. φύλλα ἀποχεχλιμένα, 6, 2, 8. ᾿Ἀποχλύζειν, 9, 13, 3. 9, 20,4. C. 5, 9,6. 12. ᾿Αποχνίζειν, 6, 8, 2. ᾿Απόχνισις, C. 5, 9, il. Arnoxopupovoba:, L 53. ᾿Απολαμδάνειν, 1 25. ᾿Ἀπολαύειν, C. 2,4,6. 2,11, 7. ᾿λπόλαυσις, C. 2, 2,3.4. 3,4,3. 6,16, 7. Ο. 4.9. Ἀπολείπειν, 6,3, 2. δ,8, 2. C.4,3,4. S46, ᾿Απόλειψις ἡλίον, T 5. πυρός, 110. ὀσμῆς; 0. ». Arno\fyew, 1 δ4, Υ 81. ᾿Απόληψις ὑδάτων, C. 3, 21, 1. ᾿Απολιθοῦν, 4, 7, 1. 2. [, 4. 38. "Ἀπολίθωσις, L 50. ᾿Ἀπολισθαίνειν, L 47. ᾿λπολοχμοῦσθαι, 6, 6, 6. ᾿Απόλυσις, Mora, 9, 16, 8. ᾿Ἀπόμαγμα, C. 6. 19,5. L67. ᾿Ἀπομαραίνειν, C. 5, 11, 1. 6, 11,13. L12. Fr. 148. ᾿ ᾿ἈἈπομάρανσις ἀστέρων ὙΥ 36. ᾿ἈἈπομάττεσθαι, S 52. Aropedatvecda:, 2, 7, 5. Ἀπομισθοῦν, 2, 11, 3. ᾿Ἀπομορφοῦσθαι, Fr. 171, 9. ᾿Ἀπονεύειν, C.3, 22, 2. Ἄπονος, Fr. 89, 6. ᾿Αποξηραίνειν, 8,11,3. Ἀποξύειν, 1,6, 1. ᾿ἈἈποξύνεοθαι, J 52. C. 4,5, 6. 0. 66. Fr. 168. GC. 3, it, 6. 3, 19, 2. δ, 18, 1. 476 ᾿Ἀποπαπποῦσθαι, 7, 11, 4. ᾿Αποπηνιζόμενος χάλαμος, 8, 10, 4. Ἀποπιέζειν, C. 6, 7,3. La. 7. Fr.il. ᾿Ἀλποπλάττεσθαι, S 54. ᾿Ἀποπλύνειν, C. 6,10, 3. ᾿Αποπνεῖν, 9, 16,2. C.5,6,4. ᾿ΑἈποπνεύματος, V 30. ᾿Αποπνίγειν, 8, 9, 5. 4,4, 13. 8,8, 4. Fr. 171, 10. . ᾿ἈἈποπνοή, 9, 7,2. C. 2, 15,4. 6,7,3. 6,14, 9. 11. 6, 16, 6.8. 6,17, 9. O 14. ᾿Ἀπόπνοια, Ο 13. ᾿Αποπτερυγίζεσθαι, T 18. 5, if, 1. C. 5, 11,3. Ἀπόρημα, 9, 19, 4. C.1, 12,8. 1,18, 3. J45. O 53. Arcopla, 1, 1,1. 1,6, 9,etsape. S 34.45. ᾿Ἀπορροή, 9, 3, 2,. C. 5, 19,4. 8.5. 20. 50. 59. 80. 91. I 33. μορφῆς, 5 51. πυρός, 7. 19. ventorum, Fr. 5. 'Ἀπόρροια, 51. ᾿Αποσδεννύναι, C. 5, 17, 7. ᾿Αποσείειν, C. 1, 20, 3. Ἀποσημαίνειν, 8,5, 4. C. 1, 22,3. ᾿ἈἈποσήπειν, C. 5, 6, il. ᾿Ἀποσιωπᾶν, Fr. 134. *Arocxinpiveoda:r, C. 3, 16,2. 3, 19, 2. L. 48. ᾿Ἀπόστασις φυτῶν, C. 3, 7, 2. τόπων, VI. — 2, 5,6. C. 6, 17,1. 6,16,8. J43. Υ 39. Met. 27.33. ᾿λποσταφιδοῦν, C. 2, 8, 3. Ἀποστεγάζειν, C 5, 6,5. J 23. ᾿Ἀποστέγασμα, C. 5, 13,3. 127. 39. 76. 5, 15, 6. ᾿Ἀποστέγειν, C. 1,12,7. 4,12, 2. 4, 16, 2. 5, 6,1.2. δ, 12,9. 5, 13,7. 5,15,2. 6,18,11. J34. "λποστενοῦν, Fr. 89, 5. J 54. ‘Amogtepeiv , S 60. ᾿Ἀποστήματα, Ο 59. "ποστίλθειν, T 26. Ἀποστύφειν,Ο. 2, 8, 1. πύρονυνς, Ο 30. Ἀποτελεῖσθα:, C. 4, 11,3. ᾿Ἀποτελειοῦσθαι, 7, 1, 8. ᾿Αποτελεύτησις 41 54. ᾿Ἀποτέμνεσθαι, 54. Ἀποτίθεσθαι, 8, 11,3. ᾿Αποτίχτειν, C. 1, 15,1. 3, 24,2. 4,6,4. ᾿Ἀπότομος, C. 3, 14,5. Vert.8. V 33. Arotpayuvecdar, 6, 4, 2. Ἀποτρίδειν, 6, 7, 1. Ἀποτυποῦσθαι, S 50. ᾿ΑἈποτύπωσις, S bl. ᾿λπουσία, O 22. 23. ᾿Ἀπόφανσις, C. 4, 9, 2. ᾿Απόφασις, Met. 6. ᾿Απόφθεγμα, Fr. 132. Ἀποφράττειν, T 30. ᾿Ἀποφυάς, 1,6, 6, 7, "Artogvetv, 1,6,5. 4, ᾿Αποφυλλίζειν, 7, 12, 2. ᾿Ἀπόφυσις, 1,13, 2. 6,4,4.. 6,5,4. 7,2,6.9. 7,11,3. 7, 12, 3. 7, 13, 3. 8, 2,3. ἀχρεμονιχή, 4,6, 8. ᾿Αποφυτεία, C.1,4,3. ᾿Ἀποφυτεύειν, 7, 2, 1. 2. » 2 Fr. 9,2. . 8. 72,2. C. 4,8, 5. 1 5 ae! PPP Dm e eee e eee e e e ee —" ---..--ς-ς---ς-ς — rr; teen ..---ὉθὖϑΘ- ῸὃϑΘ Θ5-:-. II L_z INDEX GRACITATIS ET RERUM. “Aroyetv, 4,4,10. 8,2,5. 8,8,1. 8,10,4. 6. 3,11,8. 3, 22,4. 3,23,3. Ἀποχειροτονεῖν, Fr. 133. Ἀπόχυσις;, 8, 3,4. 8,10,4. 4, 14, 1. Atopfwat, vitis, C. 5, 9, 11. ᾿Αποψύχειν, 4, 7,3. C.4,12,9. V 23.25. Fr.t1i. Antà, O 64. Ἅπτεσθαι, C. 5, 12,10. S15. ᾿ἈἈπύθμενος, Fr. 93. *Aruvòdawroc, Fr. 93. ᾿ἸΑπύρηνος, 4,8, 12. C. 1,9, 2. 1,24, 2. 2, 11,7 3,9,3. 3,17,7. 4,4,12. ῥόα, 2,2,5.7. 4,13,2 polvinocs χαρπός, 2, 6, 6. λωτοῦ, C. 4, 3, 1. ᾿Ἀπύρωτος, lapis, L 19. 22. cibi, O 10. ἀρώματα, 22. ᾿Απωθεῖν, S 54. Υ 4. ἀπεωσμένα, Met. 10. Apa6wyv, Fr. 97, 4. Ἄραιός, C. 3, 21, 3. φντά, Ο. 2, 4,7. στοιχεῖα, S 11. Apaxwdec, τό, 1, 16, 12. ᾿Αράχνιον, morbus ole, 4, 14, 10. C. 5, 10, 2. Ἄργεμα, 7, 6,2. 9,9, 5. 9, 11, 10. 9,12, 3. ᾿Αργέστης, ventus, V 51. 61. Ῥ 33. 'Ἀργία, Met. 16. χώρας, Fr. 74,3. -iac νόμος, Fr. 99. opp. xatepyacia, C. 1,16, 8. 4,5,6. 5,7,1. "Apyrdos, Ο. 3, 20,3. 6,3, 2. ᾿Αργιλώδης τόπος, 3, 18, 5. Apro, 5,9, 8. 6,3, 2. 7,4,7. C.1,15,1. 3,15,8. 5,14,5. non politi, L 27. Apyvpeia, 5,9, 1. 2. μέταλλα, L 51. 59. ἤλργνρος, L'1. 9.31. 4. 173. χατάχαλχος, L 46. χυλός, L 60. Ἄρδειν, C. 5,6, 6. ᾿Αρδεύειν, 7, 5, 2. Ἄρην, vide ἄρνες. ἤΑλρθρα, τά V 59. ᾿Δριθμεῖν, 4,8, 2. ᾿Αριθμητός, Fr. 88, 8. Ἀριθμός, Met. 3. 8, 11. 21. Fr. 89, 2. ἤλριστον, τό, Met. 31. 34. Ἀρχεῖσθαι, Fr. 51. Ἄρχτος, 4, 5,1. 2. 9, 15, 2. πρὸς ἄρχτον, V2. me- pata ἀπὸ τῆς dpxrov, V 49. — ον στέαρ, O 63. "Apxtovoos, C. 3, 4, 1. 5,10 1. 6,8,4. T 2.23, 41. μετ᾽ ἄρχτουξον, 1,19,7. 1,14, 1. 9,8, 2. C. 1:13, 3. 5.6, 8,1. Ἁρμονία, ἡ φρυγιστί, Fr. 89. Ἁρμονιχοΐ, Fr. 89,2. Ἁρμοστής, Fr. 129. Ἁρμόττειν, C. 1, 6,1. 3,24, 2. "Apves, parve frumentorum spiculee e calamis concui- calis, 3, 7,5. 'λρόσιμος γῆ, C. 3, 2, 2. "Apotoz. ἄροτοι tpeicolerum satorum, 7,1, 2. ἠρινοί, 8, 1,3. θερινοί, 8, 1, 1. δύο παντὸς σίτον ἠρινὸς καὶ χειμερινός, 8, 4, 0. ὡραῖοι, 8, 6, 1. — 7, 13, 6. 8, 1,2. Τ 55. Ἀροτριᾶν, 8,6,3. C. 4, 12, 13. "Apoùv, C. 3, 20, 5. "Apovpa, 6, 4, 5. C. 3, 23,4. 'Apovpata, 7, 6,1. 7,7,1. τόπος, C. 4, 14,4. 9,4, 10. 9,12,2 γῆ, 3, 6, 4. lapides in musica, Fr. 89. νοητοί, 9, 12, 4. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. ᾿Αρραγής. ξύλον, 5, 3, 7. C.1,6,7. ᾿Αρρενιχόν, L 40. 50. 51. Appavoyoveiv, 9, 18, 5. ’Apprv. διαφορὰ ἀρρένων χαὶ θηλειῶν, 3,9, 3. τὰ ἄρρενα ὀζωδέστερα, 1, ὃ, 2. θερμότερα et ἧττον xdpmpa, Ο. 1, 22, 1. ρἱοευϊη4ῦε διηὶ ἐν τοῖς ἀγρίοις, !, 14, 4. τῶν ὁμογενῶν ἄκαρπα,3,3,7. 3,11,7. 3,8,1. 3, (6.3. 3, 18, δ. lignum, 5,4, 1. ἄρρην φοῖνιξ, 2, 6, 6. Ἄρριζος, C, 3, δ, 4. Fr. 168. ᾿ Appiletos , C. 3, 7,3. 5, 1,4. “Appixoc, C. 1,7, 2. Appwotia, 9, 11, 2. Appia, Fr. 89, 5. Ἀρτιδλαστής, C. 2, 1,7. 2,3, 1. Aprixavoros, I 65. Ἄρτιος. ἡμέραι, T 33. λόγος Met. 6. Αρτιτελής, coni. 2, 5, 5. Ἄρτος e loti seminibus, 4, 8, 11. PApriew, O 8. 01. Ἀρχή, 4, 13,4. C.1,1,1. 1,4,4. 1,11,3. 1,21,4. 2,3,5. 2,16,3. 3,2,7. 3,17,7. 4,1,4. 5,17,2. 5, 17,7. 6, 18,9. S 59. 79. Met. 2. 4. 3. 15. Fr. 68. 69. ἑτέρα, 1,8, 4. 7, 13, 7. C.1, 11, 2. 4, 4,12. J 56. τῆς προσφύσεως, 1, 11,5. 2, 6, 1. τῆς βλάστης, C. 4, 7,1. βλαστητικαί, C. 5, 1,3. τῶν φύλλων, C. 5, 13,4. al ῥίζαι ἀρχαί τινες τοῖς δένδροις, C. 2, 14, 3. in semine, 4, 7. 4. 8,2, 1. 8, ὅ, 4. C. 4, 4, 10. τοῦ γεννᾶν C. 4, 8, 4. χυριώταται, σ. 4,11, 9. γόνιμος, C. 1,15, 1. ζωτιχή, C.1,2,3. 1,3,3. 1, 7, 4. 1, 13, 9. εὐκολωτέρα, C. 1, 4, 4: ἕλάττων, 1, 4, 6ὅ. quibus in rebusnatura habeat, τὰς à., C. 1,6, 12. ἡ ἀ. ἀσθενής, Ο. 2, (6,4. ταῖς ἀ. ἀχολουθεῖ «τὰ ἄλλα, C. 2, 14, 3. οἷα ἡ ἀ. τοιαῦτα χαὶ τὰ ἀπὸ τῆς ἀ., Ο. 3, 24, 4. τῆς ἀ. ἀλλοιουμένης ἀλλοιοῦται καὶ τὸ τέλος, C. 5,17,5. ἀρχαὶ καὶ δυνάμεις, 6,6, 11,2. ἀ. ἡ φύσις, C.6,17,10. φνσικαί, C. ὅ, 4, 3. Fr.18. ὑλικαί, Fr. 46. γεννῶσαι, Fr. 171, 11. σπερματιχή, Fr. 167. ἀόριστοι, Met. 15. ὡρισμένη, Fr. 49. φθειρομένη, ὅ 21. 25. λανθά- νονσα, C. 5, 4, δ. ἐναντίαι τῶν ἐναντίων, Fr. 18. ἄμεσοι καὶ ἀξιόπιστοι, ΕΓ. 51. ἀρχὴ ἀρχῆς, Fr. 49. ἀ. καὶ τὸ πρῶτον, I 6. pia apud Xenophanem, Fr. 45. opp. στέρησις, C. 6, 4, 2. μεταχινεῖται, C. 5,9, 12. πλείστη ἀπορία περὶ τῶν ἁ., S 82. εἰ τὸ πῦρά., 14. ἥλιος ἀ. ru, I 5. ventorum, V 37. 39. 50. τὰ ὑπὸ τὰς ἀρχάς, Met. 2. ὑπεύθννος, Fr. 97, 2. ρώματα enumerantur, 9,7, 3. 9,7,2. 6,8,5. Ο 8 17. 21. 59. 69. πρόχειρα, 0 57. compositio, O 37. ᾿Ασαπής. ξύλον, 3, 12,3. 5. ἄλλο ἐν ἄλλῳ, 5. 4,3. 3,8,4. 8, 17, 56. 5,3,7. C. δ, 10,3. ἤλσαρχον φύλλον, 3, 11, 1. "Ασαφής, 6,1,4. "Aonpo:, C. 3, 16,3. : ἼΛσηκτος, 4, 2,8. 5,4,7. 6,3,2. 6.3, 15, 1. ἸἈσθενής, C. 4, 4,12. 4,8,1. 2. 4,12, 6. 5,12, 1. «τὸ ἃ. εὐκίνητον, C. 2, 11, 6. εὐπαθέστερον, C. 4, 1,3. εὐφθαρτότερον, C. 4,6. 6. ἧττον μεταδολὴν φέρει, C. 5,9, 2. θᾶττον τελειοῦται, C. 4, 10, 1. θᾶττον ὑπαχούει τῷ ἀέρι, C. 2, 1ι, 7. τὸ ἀ, ἡ φύσις εἰς πλείω τίθεται φυλακήν, C.4, 1,2. ἀσθενέττιρον τοῦ ὄντος τὸ ἐν γενέσει, C. δ, 17, 6. 4, 1, 6, ATI ᾿Ασθενόρριζος, C. 4, 14,4. - Aobua, 9, 13, 2. 59. ᾿Ασινής,3, 10, 2. 4,2,1. Ἄσχιος, S 73. 78. 79.. Ἀσχληπίειον πάναχες,9, 11,2. Ἄλσχοπος, Fr. 73. ᾿Απάλαθος, inter dpwuaxra, 9,7,3. 025. ὁ εὐώδης, Ο 33. Ἄσπερμος, 7, 4, 4. Ἄλσπορος, 8, 11, 9. Ἄσταχος, Fr. 171,4. Fr. 177. Ἀσταφίς, 9, 12, 1. ᾿λστελέχης, 1,3, 1. Aotepioxoc , 4, 11, 2. Aotip, L 63. διάττοντες, 36. T13. 37. δύο ἐν καρκίνῳ, T 22. κομῆται, T 34. Ἑρμοῦ, T. 46. ἌΛστοιχος, 8, 4, 2. "Actpa, ortus et occasus, V. 17. T 1.57. Fr.30.35. ᾿Ἀστραδής, 3, 9,3. 5,1,11.5,2,1. 5,5,2. 0.2,9,1. ᾿Ἀστραπαῖοι venti, T37.. Ἀστραπή, T 21. 22. 43. Fr. 16. ᾿λστράπτειν, T 32. 33. ᾿ἈΑστρόδλητος, 3, 14, 7. C.5,9,1. ᾿ἈΑστροδολεῖσθαι, 4, 16, 2. C. 5, 9,7. Aotpobo)ncia, C. 5,9, 4, Ἀστροδολία, C. 5, 9, 2. ᾿ἈΑστρολογεῖν, T 4. Aotpo)oyia, Met. 27. ᾿Αστρολόγος 9, Met. 8. Ἄστρον sidus caniculee, ὑπὸ τὸ &. 9,6, 2. C. 1, 21, 1. 1, 13, 4. ἅμα τοῖς ἀ., Ο. 1,11,7... 7,54 7,15,1. C. 2, 17,3. 8, 3, 4. 56,9, 1. 6, 7, 6. 6,8, 1. 6, 10, 9. Aotpovopixi, T 1. MAotpovopor, T 4. |, ᾿Ἀσύγχριτος, Fr. 39, 7. Aovpbintoc, 7, 6, 4. ᾿Ασυμμετρία, C. 1, 1,3. 3,22,3. 6,2,4. 515. 142 ᾿Ασύμμετρος, 5, 9, 7. C.6, 12,6. 5.39. κίνησις, 1 27.. πόροι, S 15. ᾿Ασύμπλεχτος, C. 6, 10, 3. ᾿Ασύμφωνος, 8, 8,1, C.1,13,4. 1,22,4. Ἀσυνήθεια, 9, 17, 2. ὁ ᾿Ασνυνήθης, 9, 4.3. Ο δ4. ᾿ἈΑσύνθετος, Met. 9. μύρον, O 29. Acvvvepi; ventus, ΟΥ 11. ᾿Ασφαλύής, C. 4, 11, 10. Ἄλσφαλτος, L 15. ᾿Ἀσφαραγία, 6, 4, 3. Ἀσφοδελώδης. φύλλον, 6, 6, 9. ᾿ΑἈσχημονεῖν, Fr. 89. Fr. 123. ᾿Ασχιδὲς φύλλον, 3, 10, 1. 3, 17, δ. Ἄσχιστα ξύλα, J 72. Ἄτακτον, τὸ, Met. 33. ᾿ἈΑταξία περὶ τοὺς καρπούς, 2,3, 3, Ἀτῶλια, C. 4, 13,1. 5,2,5. 6,4,3. Fr. 102. "Atei χαρπός, 7, 10, 4. χνυλός, C. 6,16, 8. ἕνια γεννᾷ ἀπὸ τῶν ἀτελῶν, C. 4, 4,1. — C.1,4,6. 2,9, 14. 4,6,3. 4,10,3. i Atenopée, Vert. 9. Ἅτέραμνος, 2, 4, 2. ὕδωρ, Fr. 159. ᾿Ατεραμνότης σπερμάτων, C. 4, 3, 2. 7, 12,3. C.3,10,6. δ, 12, 1. 418 Ἄτεράμων, 8, 8,6. C. 4. 7, 2. 4, 12,1. γίνεται διὰ «πῆξιν καὶ πύχνωσιν τοῦ ψυχροῦ, C. 4, 12, 8. ἤλτηχτοι λίθοι, L 4. ᾿Ατλαντιχὸν πέλαγος, Υ 41. ᾿Ατμιδώδης, Ο. 3, 23, 2. ἀήρ, Υ 22. ᾿Ατμίζειν, C. 2,4, 11. V4i. Fr. 163. Ἁτμίς, C.3, 23,2. 4, 13,6. 5, 6,5. 8,10,4. 6,17. 7. ἀποψυχομένη, V 24. a ventis frigidis, Υ 60. V 48. ᾿Ἀτμός, Ο. 4,13,7. J 16.43. V 23. ᾿Ατμώδης, C. 3, 16,4, Ἄτομος, C. 6, 7, 2. τὰ ἄτομα, Met, 20. 34. αἱ ἄτομοι, Fr. 52. "Atora:, 2, 2,3. 2,4,4. Ἄτραχτος, 3, 16,4. Ἀτραφής, C. 2,6, 4. ’Atpopos , C. 2,5,1.4. 2,6, 4. 6,10,1. Atpogeiv, 8, 6, 7. C. 4, 5,6. ᾿Ατροφία, C. 2,6,3. 5,9,9. ’AttayNv, Fr. 180. Ἀττέλεθος, 2, 3,3. Fr.174,3. Αὐαίνειν, 3, 7,1. C.5,13,4. Αὔανσις, 1,24. 1,9,7. C.5, 11,1. Αὐγή, 1 5. 19. T 13. ᾿Αὐδρία, 8, 6, 6 Αὐθημερινός, T 10. Αὐθυπόστατος, Fr. 49. Αὖλαξ, 8, 8,7. Ὁ. 4,12,1, 5. Αὐλητιχός, Fr. 89, 11. κάλαμος, 1, 4,11,9. Αὐλητής, Fr. 92. Αὐλός, V41. Fr. 80. ‘Fr. 89, 11. Αὐλών, Τ 3. τόποι κοῖλοι, 4,14, 12. Ο. 5,12,7. ubi pormaspura, 2,6, 6. 9,6, 1. Αὐλωνίσχος, 9,7, 1. Αὔξη, C. 4, 6, 3. 5,16, 2. Αὕξησις, S 12. Fr. 20. ἄταχτος, ὡρισμένη, 3, 6,2. Αὐξητικός, 1,9, 1. i Αὖος. tà ava, J 30. nocent, 2,7,2. ῥίζαι, C.3,8,1. 3,7. Alga, 8, 6, 6. C. 2,3, 1. V 24-26. ἀπόγειαι, V 31. ἀπὸ ποταμῶν, V 46. πυχνουμένον τοῦ ὑγροῦ, V 25. Αὐστυρία, C. 6, 12, 6. Αὐστυηρός, C. 6, 1,3. 6, 16, 8. S 84 ἀπιόν. Αὐστηρότης, 7, 9, 5. Αὐταρχεῖν, 4, 13, 5. Αὐτάρχης, C. 3, 18, 1. Αὐτοετής, 3, 7, 1. 7,13, 5. τοετεί, C. 3, 12, 1. Αὐτόθεν, C. 5, 12, 11. Αὐτόματος, 3,9, 5. 3,13, 4. 4,8, 8. 13. 7, 7,3. 9,1, 5. 9,8, 2. C. 1, 1, 2. 1,8, 1. 1,16,10.12. 1,20,3. 2,1, 1. 2, 16,1. 2,28,1. 3,1,1. 5,1,1. 2. 6. 6,3,3. Met. 30. Fr.171,11. 169,4. yé- veste, 2,1, 1. 3,1,4. 2,4,4. -ως γινόμενα, Met. 15. βλάστησις. 6, 6,6. φύσις, 1, 16, 13. τὸ αὖτ. υηνύει τὴν φύσιν. ἀπὸ τοῦ ἀ. 4, 13, 3. πολλὰ αὖ. συνίσταται, C. 4, 4,10. opp. τεχνιχός, L 55. Αὐτός. ᾧ αὐτὸ et καθ᾽ αὑτό dilferunt, Fr. 67. Αὐτοτελής, C. 6, 10, 2. 5, 13,4. Fr. 89, 6. μαχρότορος βαρύτερος, in Syria, ( correctum in 8,6, 1. 8,7,5. C. 4, 8, δ. αὖ- 4, 15, ἴ, 1, 4, 1. 2, 9, 14. 5, 3,3. 5,4, e ee ee eee e=e"e="7€€ere,, rr TTT—__ II n + INDEX GRACITATIS ET RERUM. Αὐτοφυὴς γένεσις, C. 3, 1, 6. xbavoc, L 39. 55. 62. -- C. 3,1, 1. Αὐχὴν γητείον, 7, 4, 16. Αὐχμεῖν, 4, 10,7, αὐχμᾶν, 8, 10, 4. Αὐχμηρός, 9, 11, 10. C.3, 12, 4. 6. 3,13, 1. ἴαρ, Fr. 24. Αὐχμός, 4, 10, 7. 6,7, 6. 6,8, 6. 8, 1,7. 8,86,7. 8, 8,1. 9, 2, 5. C.5, 12, 1. T. 17. 26. U. 49. Fr. 174, 7. Δὐχμώδης, 6,7, 3.8, 776 C.3,3,4. 3, 10, 1. 3, 11, 1.L3. ᾿Αφαδρύνεσθαι, C. 4,7, 8. Ἀφαίρεσις, C. 1, 17, 3, 2,14, 1. 2, 15,4. 3,7, 1]. 3, 11,2. 3, 19,2. 5,2, 4. 5, 16,1. 6,6, 9. τῶν αὔων, 2, 7, 1. ὁρμᾷν πρὸς ἀ- C. 3, 13, 1. φθορὰ ἕξ ἑ, 4, 16, 5. ᾿Αφανισμοὶ siderum, T 2. Ἀφανίζειν, I 46. Ο 48. 52. Apavaiverv, 3, 18,9. 10. 4,3, 11. 8,10,3. C.2,10,2 5, 9, ὃ. ᾿ Ἄλφεδρος εἰλειθνίας, 5, 9, 8. ᾿Αφελχοῦν, 9, 1,5. 9,2, 1. C.1, 15, 1. 032. ᾿Αφέλχωσις, C. 5, 5, 3. ᾿λφερπυλλοῦσθαι, C. 5, 7, 2. ᾿λφεψεῖν, O 30. Ἄφεψις, 9, 2, 5. Aonbeiv, L 56.. ‘Apr, S 2.9. 15. 20. 26. 27. 40. 59. 72. 79. 140,660. Agpidpwats., Su. 22. "Apàdebos. ξύλον, 1, 5, 3. φύλλον, 3, 3, 1. ᾿Αφλέγμαντος τραύματος, O 35. Ἄφλοιος ῥίζα, 7, 9, 4. 7, 12, 3. Ἀφομοιοῦν, 1, 1,4. 8.72. 90. “Agopla; 9, 2, 4. Ἀφοοίζειν, 1,1, 1. 57. 68. Agoptopòs ἀρχῆς, 7, 10, 4. τύπῳ ληπτέον, 1, 3, 5. -- 9, 2,5. C.3,14,2. Met. 15. 28. Fr. 20. Ἀφορμή, Fr. 96. Ἄφορος, 4, 16,2. C.3, 14,6. ᾿Αφρίζειν, C. 6, 1,5. ᾿Αφροδίσια, τά, Su. 8. Fr. 147. ᾿ἈἈφροδισιάζειν, Su. 6. ᾿ἈΑφρὸς θαλάσσης, e quo pumex, L 19. Ἄφρων, 5 44. 45. 11. ἼἌφυ)λα, 1,14, 3. ᾿Ἀφυλλάκανθος, 6, 4, 8. Ἀφυλλανθὲς ἐπιγειόχανλον, 7, 8, 3. ᾿ἈΑφυταῖος vilis, C. 3, 15, 5. Ayavnz, V 29. ᾿Αχάτης lapis in Sicilia, L 51. ᾿Αχείμαντος, C. 2, 12, 4. Ἀχιλληῖΐς χριθή, 8, 10, 2. ᾿Αχλύς, 7, 6,2. 175. AyAvovpevos ἀήρ, V 85. Ἄχολος, 4, 15, 1. Αχρεῖος, I 42. Ἄχροια, Su. 39. Ἄχροος, 3, 11,5. 6,6,6. ᾿Αχρωμάτιστος, μύρα, O 31. Ἄχυλος, C. 4, 12, 12. 6, 11,11. ὀσμὴ ovdeuia, O 67. 1,8,2. 5,7,1. C.3,3,2. $25%. 9,88. -«εἴαι χριθαί, 8, 4. 2. 6, 14, 1. 6, 19, 4, INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. Ayxvpia, 6, 12, 6. Ἄχυμος, 6, 3, 1. Aya, 7, 11,2. Ἄχυρον, 4, 4,9. 8,4,1. 5. 5, 6,12. ἤΛΨανστος, 5, 5, 6. Ἀψενδεῖν, Fr. 98. Apuya, 5 12. 36. V 58. Met. 22. 30. σώματα, 9, 18, 1. Ο. 4, 15, 4. 6,3,3. τῶν ὀσμαί, 03. 4. 6. ἄπειρον τὸ d., Met. 32. : Asino, O 18. Ampioc. ὕδατα, C. 2, 2, 1. ‘’Awpec, 5, 1, 1. 9,10, 3. Βαδιστικά, aves, Fr. 175. Βάθος. κατὰ βάθους, 1, 6, 3.9. 12. 3,6, ἃ. 3,10, 4. 3, 12,9. 3,15,9. 4,7, 6. 6,5, 1. 6,7,4. 7,2, δ. C.3,8,1. 1,18,1. 2,9, 1. εἷς β. αὔξησις, 1,9, 1. 6.6,16,2. 6,11,8. 4,7,3. 4,13,7. 5,17,4. Βαθνάγχη loca, 3, 11, 4. Βαθύγειον yewpiov, 4, 11,9. C.1,18, 1. Ὕεως, C.2,4,10. Raduveada: λίμνη, 4, 11, 3. Βαθύρριζος, 1, 6,4. 1,7, 1. 2, ὅ, 3. 1. 8,2,3. 6.2, 7, 1. Βαθύς. γῆ, C. 1,18,1. Βαθυσματα λίμνης, 4, 11, 8. Baxmpia, 1, 3, 2. 5, 4,8. Badaveta , I 13. Βαλανηρός. σπέρματα, 1, 11,3. καρπός, 3, 17, 1. Βαλάνινον ἔλαιον, O 29. Βάλανος, Ο. 1, 19, 2. 2,8, 2. 2, 17,8. δ, 18, 4. 6, 10, 7. O 16. 19. 69. σπέρμα περιεχόμενον χελύφεσι δερματιχοῖς, 1, 11,3 διαφέρουσι, 8, 8, 3. ἐχ χορύνης, 8, 8, 6. germinatio, 8, 2, 2. ὀψίκαρπον, C. 1,17, 7. vpivov, 3, 16. 1.3. quercus marine, 4,6,9. Alyurtia, 4,2, 1.6. O15. Σνρία, Ο 15. Βαλανώδης καρπός, C. 4, 7, 7. — 3, 10,1. 3,16, 1. ra- dix, 7, 9, 4. τὰ βαλανώδη ἢ C. 4, 3, 4. Βάπτειν, 4, 6,5. 175. Βάρδαροι, Ἐτ. 112. Βαρύς, digestu difficilis, 8, 4, 4. 56. Ο. 4,9, 1. τὸ β., GS 59. 82. apud Platonem, 5 83, 88. odor, Ο 2. ἐν φωνῇ, O 64. φθόγγος βαρύτερος, Fr. 89, 3. 8-10: Βαρύνειν. καπνὸς β. σώματα, 1 39. Βαρύσταθμος, Fr. 159. Βαρύτης, La. 3. τροφῆς, C.4,9,4.5. σίτου, C. 6, 13, 3. ὁσμῆς. C. 6, 14, 1. κατὰ τὴν ὄσφρησιν, C. 6, 14, 2. Βασανίζειν, L 4. ypuoév, L 44. Βασιλεία, Fr. 128-130. ᾿ Βασιλείδια, Fr. 141. Βασιλιχὴ ἄκανθα, C. 1, 10, 5. -èvxdguov, C. 4, 2, 1. Βάσις, 8 83. 87. Βάτραχοι, Fr. 171, 2. μιχροί, Fr. 176,1. θαλάττιοι, Fr. 171,2. ὁ γλωρός, T15. ἄδοντες, T15. Βαφή, 4, 6,5.8. 5,3,3. C. 1, 22,6. Βελονοειδῆς, S 77. Bfmov, τὸ, S 32. Βέρεθρον, 3, 1, 2. 5,4, 6. Βερεκυντίας, ventus in Ponto, V 62. Βήξ,3, 18, 3. 9,13,2. 9,18,1. Bia χειμώνων, C. 3, 23, 4. Βιάζεσθαι, V 26. 6, 6, 6. 6,12,4. 164. 01. C. 4,9, 3. 4,12,8. 4,14, 8, 6, 4. 3,16, 5,7,7. Ο.6, 18,9. 479 Βιαῖος. φθορά, C.5, 11, 1. Bia e papyro, 4, 8, 4. Βίδλος στεφανωτρίς, Fr. 142. Βιοτεύειν, T 17. Βιώσιμος, 9, 12, 1. Βλαστάνειν, O 63. Βλάστη, C. 1,6, 3. 3. 6, 11,8. Bidompa ἐπέτειον, 1, 1,9. τυφλόν, C. 3, 2,8. νέα ἀφο- ρώτερα, C. 3, 14, 6. Βλάστησις μετ᾽ ἄρχτουρον, 1,15, 1. ἠρινή,3,4,1. 3,5,4. συνεχής et διαλείπουσα, 3, 5, 1. τρεῖς ὁρμαὶ βλαστήσοως, 3, ὅ, 1. φυλλιχή, 3, ὅ, δ6. ἄταχτος, ὡρισμένη, 3, 6, 2. παρὰ μέρος, 8, 11, 9. ἀπὸ δαχρύων, C. 1, 4, 6. οἰχεία, C.1,6,1. ἐπέτεια οἷον δευτέρα γένεσις, Ο. 1,10,1. τῶν ἄνω καὶ τῶν ὑπὸ γῆς, C. 1. (2, 1. καλλίων τῶν εἰργασμέ- νων, C. 1, 15,2. παρ᾽ ἔτος, .4,6, 2. πάρωρος, Ο. δ,1, 3. dx μὴ οἰχείων μερῶν, C. 5,2, 1. — 2,8, 6. 8, 1,5. 5,3,3. 3,5, 4. C.1,1,2. 2,1,1. ἃ, 18,6. δ, 10, 2. Βλαστητιχὸς ἀπὸ ξύλον, C. 1, 4, 4. ὧραι, Ο 63. —C. 2,4, 2. 6,17,13. 5,1, 3. Βλαστοχοπεῖν, C. 4, 14, 6. 5,9, 18. Βλαστολογεῖν, Ο. 3, 16, 1. Βλαστολογία, C. 3, 2, 1. Βλαστός. ἐπέτειος, 1, 1, 2. νέος ἕνος, 1, 14,1. ἀκοτελευτῶ» σιν εἷς ἕν g0Xiav,3,6, 3. οἱχεῖος, C. 3, 1, 1. ἕκχαστος ὥσ- περ φυτὸν ἐν τῷ δένδρῳ, C. 1, 11,4. —3, 7,3. 7,6,4. 8,2,2. C.5,13,3. 6,12,5. Βλαστοφνεῖν, C. 1, 11, 7. Βλασφημεῖν, 7, 3, 3. Βλασφυμία, 9, 8, 8. Βλητιχά, Fr. 178. Βλοσυρός. πίττα, 9, 2,3. ὕλη, C.6,12,5. pop, C.6, 14,2. Βοήθεια, 2, 8,3. 4. 9,17, 8. C. 2, 14, 4. 3, 8,5. 5, 9, 8. ° Βοηθήσιμος,9, 16, 7. Βόθρος, 4, 2, 2. Βόθυνος, 9, 3, 2. Βόλέιτος, 5, 5, 6. Βόλιτος, 2, 4,2. C. 5,6, 11. interpolatumL069.. Βομδυκίας κάλαμος, 4, 11, 3. Βορδορώδης πίττα, 9, 2, 3. Βορέας, 5, 1, 11. V 3. 27.43.46. G1.T 53. ἀρχόμενος μέγας, V.5. λήγων ἐλάττων, T 29. παύονται ἐν πεοιτταῖς, T 33, cominus nubes, eminus sudum alffert, Y 6. πο- λὺν ἀέρα χινεῖ, V7. ἐπιπνέων νότῳ, V 8. χειμερινός, V. 54. νιφετώδης, T 36. μετὰ πάχνην, T 84. νυχτερινοί, V 49. inBoeotia V 32. τὰ πρὸς B., V 34. 40. Bépera, 1 13. 64. T 29. 30.47. venti, V 10. 56. 58. 59. Bopevew, T 53. Βορρᾶθϑεν, T 11. 21. 22. 33. 53. Βορρᾶς, 4, 1,4. 5,1, il. T 26. 30. 31. 41. Βοτάνη,4, 4,13. 2,7,5. 8,6, 7. Βοτανίζειν, C. 3, 20, 9. Βοτάνιον, C. 2, 17, 3. Botév, T 17. Βοτρυδόν, 3, 16, 4. Βοτρυηρὰ σπέρματα, 1, 11, 5. Βότρνον δάφνης, 3, 7, 3. Βοτρυοῦσθαι, C. 1, 18, 4. 3, 14, 1. 3, 16, 1. 480 Βότρυς περκάζων, 2,7, 5. ὁμοσχήμων, 4, 2,4. ἁἀγίγαρτος, C. 1,21, 2. 6, 1,1. 5, δ, 1. δ, 6, 12. γίνεται ἀπὸ «ἧς μήτρας, C. 3, 14,6. μέλας καὶ λευχὸς ἐκ τοῦ αὐτοῦ πληματος, C. 5, 5, 1. -ων χράμδος, Ὁ. 6, 10, 1. — 1,11, 4. 3,3, 3. 2,4, 6. 3,7, 38. 4,2, 4. Ο.1,17, 2. 1, 11,1. 2, 8, 3. δ,3, 2. ὅ,6, 3. 6, 8,6. 6,11, 1. 6, 12,4. Ο 68. Βυτρνώδης. ἄνθος, 2, 12, 7. 6, 8, 2. καρπός, 3, 12,8. σπέρμα, 7, 2,4. —1,11,4. 3,13 6. (Ὁ. !, 17, 8. Βονόῶνες, La 10. ᾿ Βουμέλιος, 3, 11, 4. δ. 4, 8, 3. Βούκρηστις, 7, 7, 3. Bow. παμφαγώτατον,9, 15, 4. tempestatem indicant, T 41. — T 15. 54. - ᾿ 'Βράγχια, Fr. 171, 2. Βραδύκαρπος, 5, 17, 6. Βραχεῖς ὄρνιθες, Fx. 180. Βροαχίων, La 13. : Βραχύδιος, 4, 13, 1. Ο. ὅ, 11, 2. Βραχνδιότης, 4, 13. Ο. 2, 11, 4.. Βραχνρριζία, C. 3, 7, 2. . Βραχνστελέχης. 1, 5,1. 4, 6, 10. Βραχντομεῖν vitem , C. 3, 14, 2. Βραχύτομος ἄμπελος, C. 3, 2, 3. Bpéysw, C. 3, 8, 4. 3, 4,6. Βρόμος πυρός, Fr. 165. Βροντή, T 21. 32. Βροῦκοι, atteleborum genus, Fr. 174, 4. Βροχή, 9, 6, 3. Βρνοφόρος δάφνη, 2,11, 4. Βρύτον cò ἀπὸ τῶν χριθῶν, 4, 8, 12. Βρωτός, 9, 7,5. C.6,12,8.9. 148. Βύθος, O 20. Βύρσα, 9, 5, 3. - Βυρσοδεψιχὴ χόπρος, C. 3, 9, 3. Βωλοειδὴς xovik, I 65. Βῶλος, C. 5, 13, 7. Βωλώδης λίθος, L. 42. Taka, 8, 11, 6. Γάλα,] 49. O. 65. σιλφίον, 6,3, A. Γαλαῖ ἄγριαι, Fr. 174, 7. Γαλαχτοποτεῖν, 9, 15, 4. ΤΓαλαχτοῦσθαι σπέρματα, C. 1,7, 3. Γαλαχτώδης χυμός, C, 6, 4, 1. 6,9, 2. Γαλάχτωσις, C. 4, 4, 7. Γαλεάγρα, 5, 7, 6. Γαλεός, 7, 14,3. Γαλεώτης, Fr. 175. Ταλήνη πνεύματος, T 31. Γανώδης, 6, 5, 4. Γαστήρ, La 3. Γεῖσα, T 18. Γειτνιᾶν, 4, 8, 8. Γειτνίασις, 6, 18, 7. Γελγιδοῦσθαι, 7, 4, 11. Γελγίς, 7, 4,11. 12. Γελοῖον, Fr. 130. Γένεσις, 1,13, 4. C.1,1,3. 4,1,3. 6,4,2. γενέσεις piantarum, 1, 1,1. C.1,1,1. 1,21, 3. 4, 1, 4. modi, 2,1, 1. ἁπλῇ,3,1, 1. C.6,6,7. φυσιχή,2, 1, 1. 6.6, 7, 6.ὄ [4. αὐτόμαται, 3,1,4. C. 1, 5,1, 1,4,5. 6.6, 10,7. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. 3, 6,7. κοινοτάτη ἀπὸ σκέρματος, C.1, 4, 1. 4,1,1. καὶ ἀπὸ καρασκάδος,2,1,3. δ, 1,1. σπερματικχή,(. !, 2,1. 2,1, 1. αὐτοφνής, Ο. 1,10, 6. 3,1, δ. πρώτε, C. 1,12,1, 3. ἐν ἄλλοις, C. 1, 6, 1. ἐν τοῖς ἐναντίας, C. 1, 22, 6. 0. καὶ τροφὴ ἐκ τῶν αὐτῶν, C. 3, 22, 4. τὸ ἐνγενέσει ἀσθενές,Ο.5,17, 6. χυμῶν, 6, 6, 3. 7. ζώων, C. 1,5,2.° καρκῶν φοίνιχος, C. 1, 10, 2. ἀμπέλου, Ο. 2, 15,3. rupi: 1. κυρώδης, 59. μύρων, 38. dé μων, Υ5. πνευμάτων, Υ 15. κόσμου, Εν. 30. τῶν ὄντων apud Parmenidenì, Fr. 44. ἀγεννήτου, ΕΥ. 49. γη οὐσία: ἕνεκα, Met. 17. -εως ἀρχαΐ, Ετ. 171,4. 11. «φως αἴτιος γοῦ: apud Anaxagoram, Fr. 46. Τενιχὸς χωρισμός, 1, 4, 2. Γεννᾶν. ἡ φύσις γ. C. 1, 22, 2.3. ἕν τι τὸ γεννῶν, Ο 1, 12, 5. τὸ γ. κύριον, Ο. 4, 4,1. ἀπὸ τῶν ἀτελῶν, C. 4,4, 4. 144. ᾿ Γενναία ἄμπελος, 2, 2, 4. Γέννη in versu Empedoclis, 5 16. λεννητικός. «ὃν αὐτὸ αὑτοῦ, 11. 6. Ο. 1,2, 3. 4, 4,1. Τέννησις, 4, 12, 10. δ,7, 3. C.1,22,3. Γένος, Met, 4, 21. ὅμοια, 5 35. ἀλλοῖον, 1, δ, 8. fne ρὸν, ἄγριον, 2, 2, 4. ἀνώνυμον, 2, ὅ, 11. γένη ὅλε, 6, 1,2. 8,3,1. 8,4,1.2. 8, 8, 3. μέγιστα, 8, 1,1 τὰ διῃρημένα τῶν Y., 8,3, 1. κοινὸν καὶ ἴδιον, C. 6, 18, 7. τὰ ὁμογενῇ καθ᾽ ἕκαστονγ., 8, 3,1. γ. καῦ ἕκαστον, C. 6, 11,1. διατηρεῖν τὸ γ., Ο. 1, 9, 38. τὸ γ. μεταδάλ- λει, C. 1,9, 1. ἐξίστασθαι τοῦ γ., 2, 2, 4. Γεράνδρνον, 2, 7, 2. 3, 12,9. 8, 13, 4. 5,9, 1. Γεράνειον, Fr. 162. Γέρανος, T 51. venti preosagus, T 38. | Γέροντες Enpoi, Su. 19. Fido, 5 2. 9. 19. 20. 27. 72. O 32. 64. apud Dioge- — — —— — —-—@@@@_É@@@@_———————————————————_——_———_——————————————_—_—v6€&€ nem, ὃ. 40. «-ἰν ἡδύνειν, Ο 9. Γευστά, Ο 9. Γεώδης., C. ὃ, 1,1. 6,6,8. 6,7, 3. 5. 6,13,4. 6, 14,3. 6, 17, 1. 5.88. L16. . 8. 7. 30. 37. Fr. 159. τὰ ἀχμάζοντα δένδρα, 4, 5, 1. seminum,4,9,1. τροφῆς, C. 4, 12,4. φύσις, C. 4,15, 1. 1, 65. ciù, C. 5, 4,5. ἐναπόμιξις, C. 6,3, 2. χυμός, 5 84. Fewiogos, Fr. 30. Fewpyovpeva (τὰ) θᾶττον γηράσχει τῶν ἀγεωργήτων, C. 3, 1], 3 2,14, 1. 5,1, 10. Γεωργία, quid efficiat, 1, 15, 4. μεθίστησιν ἐξημεροῦσε δένδρα χαὶ καρπούς, C. 2, 14, 3. πλῆθος τροφῆς xai κοι» muta παρασχευΐζει, C, 3, 1.8. Uri, C. 8, 10,1. cin οὗ δεχόμενα, C. 3, 1, 1. — C. 1, 16, 2. 12. 3,21. 3, 17, 5. Γεωργιχά opp. τὰ τῆς φύσεως, C. 4, 13, 3. Γεωφανῆ, L 61. Γῆ. γῆς διαφοραί, 3, 2, 5. ἀρίστη, 2,4, 3.9. τεραμών, C. 4, 12,3. γῆς xovpora;, C. 4, 8,3. παγός, (. ὁ. 13, 1. δεῖ τὴν γῆν ὥσπερ τὸ θῆλυ νοῦσαι, C. 4, 4, 10, τὰ ἐν γῇ συνιστάμενα, 1], 1. γῆς ἰδιώτεραι ςύσεις, LI. ol λίθοι γῆς, L 3. 40. γῆς species et virtutes, Lis. διαφοραί, L 63. ἕψεται, L 49. πρὸς ἱμάτια, LG. ἁπλοῦν, 11. στοιχεῖον, Fr. 42. γῆς ἀνωμαλία, Fr. 3. ἀναζύμωσις ὑπὸ χιόνος, I 18. odor, O 1. σφαῖρα, [ ὁ. σφαιροειδής apud Parmenidem, Fr. 42. οὐχ ἀίδιος, Fr. 80. ἀρχὴ γενέσεως, Fr. 30. ἀρχὴ apud Parmesidem, Fr. 44. — C.3, 20,3. 6. 6, 12, 6. Γῆς ἕντερα, T 45. INDEX GRACITATIS ET RERUM, ὕῆρας ἐχδυόμενα ζῶα, Fr. 178. Γῆρας χοινή τις φϑορά πᾶσιν, 2, 4,3. C.4, 3, 4. Γπηροτροφεῖν, Fr. 152. . Γίΐγαρτον, 1, 11, 6. C. 1, 19, 2. ὃ, 8, 4. γίνεται ἀπὸ τῆς μήτρας, C. Σ, 14, 6. 5, ὅ, 1. Γιγαρτώδης, 3, 17, 6. Dadi, T 52. θαλλαϊτία, ibid. Γλίσχρος, 3, 11,5. 3,14, 1. 3, 15,2. 4. 3,17,5. 5. 3, 6. 5,0,2. 6,2,2. 7,5,3. C.4,8,2. L49. V 56. radices,3,17,5. 5,3, 4. solum,6,3,4. τὸ γλ. πλείονος πέψεως δεῖται, C. 4, 15, 1. Γλισχρότης, C. 4,8, 2. 6,18,11.L3. ἀντιληπτιχή, 1,6,4. Τλίχεσθαι, 1, 1,4. Γλοιώδης, 5, 4, 1. Γλυχαίνειν, 7, 4, 3. C.3,9,3. Γλύχανσις, C, 4, 4, 5. Fiuxsta ῥίζα, 9, 13, 2. Γλνκυχαρπεῖν, C. 2, 3, 7. Γλυχύς. τὸ YA. apud Democritum, 5 65. Platonem, 5 84. odor, O 2. sapor, C. 6,1, 3. δ. 6. Ο 11. χυμὸς πᾶσι προσφιλής, C. 6, 5,6. χυλός, C. 6, 14, δ. ἅπαντα ἐχ τοῦ γλυκέος γεννᾶται, C. 6, 15, 4. τὰ γλ. σήπεται θᾶττον, C. 5,9, 5. Γλυκύπιχρον, Fr. 89, 4. Γλυκυσίδη, 9, 8, © Γλνκχύστρυφνος, 9, 20, 5. Tiuxims ἀπεψία τις, 6, 4,3. dv ὀσμαῖς, C. 6, 14, 12. καχύνσει χνλῶν, C. 6, 16, 1. Γλνκτοὶ λίθοι, LB. 7. 41. ἔλύφειν, L 18. 23. 41. «cola: λίθοις ἄλλοις, L 43. Γλῶσσα, S. 38. 44. Terra, S 24. 40. 86. χριτικωτάτη ἡδονῆς, 5 43. tibie, 4, 11, 4-7. Tvapew , L 67. Γνώμων, clepsydra, Fr. 159. Τινωρίζειν, S 10. 28. 50. L 46. Γνωριμοι τόποι, L 25. ἡμῖν, Fr. 18. ξινῶσις, S 15. γίνεται τῷ ὁμοίῳ, S 17. Γόγγρος, πάθος ἐλάας, 1, 8, 6. Τονατοῦσθαι, 8, 2, 4. Τονατώδης. ῥίζαι, 1, 6, 7. καυλός, 1, 5,3. — 4,6,6. 4, 10, 6. 4,11,13. 8,3,2. 9,11,2. Σονεύειν, 8, 10, 5. C. 1,14, 1. 3,16,2. 10, 3. Finpo:, 7, 5,2. 8,11,5. 9,18,5.6. C.4,3,1. 166, 11. ὥρα, C.3,3, 1. σπέρματα,Ο. 4, 3,4. ὅλως γ., C. 4,4, 2. 6polcov,1 44. Γονή, 8, 11,5. Févoc, C. 3, 15, 3. Tévw καθάπερ ὄζος, 1, 8,3. φύλλων, 3, 11, 2. στοιχεῖ τῷ ἐλάτῃ, 3, δ, 8. κατὰ γ., 3, 11,3. —1,8,5. 3, 12, δ. 4, 10,6. (0) 84. Fr. μηδὲν 484 Γυμνοσπῴρματα, 7, 3, 2. Γυμνόσπερμα, 1, 11,1. 8,3,4. Γυναικεῖα, 4, 8,6. 7,6, 8. 9, 9,2. Γυνή, qualis esse debeat, Fr. 157. 158. Cw, Fr. 147. Γῦρος, C. 3, 4, 1. 3,6,2. 3,12,1. Γυροῦν, T. 48. Γύψ, C. 6, 5, 1. γῦπες πονοῦσιν εὐωδίαις, O 4. Γύψος, L 62.604. 66. εἰς οἶνον, L 67. φοινιχική, L 66. Γωνία ὀξντέρα, Vert. 6. Γωνιοειδής, S 65. 67. lapis milesius, L 19. — 1, 10, 1. 3, 13,5, 3, 18,6. C,6,1,6. 6,10, 3. Γωνιόφυλλος, 1, 10, 5. Γωνιώδης, 1, 13, 2. Δᾳδοχοπεῖσθαι, C. 5, 16, 2. Δᾳδονργεῖν, 4, 16,1. C.5, 16,2. Δαδονργός, 3, 9, 3. Δᾳδοῦσθαι, C. 5, 11,3, 6,11, 6. Δᾳδοφορεῖν, 9, 2, 8. Δᾳδώδης, 9, 2, 5.7. Δάδωσις, C. 5, 11,3. Δαίμων, C. 5, 8, 2. 8. ἀγαθοῦ πρόποσις, Fr. 118. ὃ. οὐ θεός, Fr. 149. Δακετά, 9, 19,3. Fr. 178. Δάχνω, C. 5, 12, 7. Δάκχρνον, 4, 7, 2. 7, 8, 3. 9,1. 9,4, 4. 9,6, 2. C. 1, 6, 9. O 27, -hominum salse, Su. 4. planta- rum odoratze, O 6. natura, C. 1, 4, 6. ἕν τισι τὸ ὑγρόν, 1, 2, 3. κρίνου, 2,2, 1. ἱπποσελίνου, 2,2, 1. ἀμπῶλον, C. 1, 6,8. 3, 15, 2. ἀμνγδαλῆς, 2, 2, fl. 2,8,7, ἐπιπηγνύμενα, Ο. 6, 11, 5. aromatica, 9, 7,3. Δαχρυρροεῖν, 3, 13, 2. Δαχρνώδης cuppori, 6, 6,8. ὑγρότης, 9, 1, 2. Δαχτυλιαῖος, Fr. 172, 2. Δακχτύλιον, Fr. 97, 4. Δαλός, I 23. A&, 172. 3,9,3. 9,2,1.5. C.6, 11,9. Δασύνειν, 2, 6.12. venti coelum, V 51.61. Τ 36. Δασύς, 5,7, 8. 5, 8, 2. 6,4, 5. 7, 6,3, 8,7, 1. 4,4,4. aves, Fr. 180. Aazwmpopeiv, Fr. 119. Δάφνινον μύρον, O 28. 42. Δαφνίς, semen lauri, 1, 11, 3. 9, 20,1. Δαφνοειδής. puidov, 3, 11,3. 9,4,3.9. 3,12,7. 3, 15,4. 3, 17,3. 9,15, 5. Δαφνοειδὴ in mari, 4, 7, 1. Δαφνώδης, 9, 10, 1. Δαψιλής, 3,9, 7. 9,4, 5. Fr. 171,9. Δείλη, 9, 17.3. Υ 31. 47. Δειλινός, T 33. 8, 4,1. .9, 11, 10. C.1,11,6. 2,4, 3. L 26. è: Δεινὸς δέξασθαι, O 11. Γναμματεῖα e ligno. ἐλάτης, 3, 9, 7. Δεκχτιχὸς ὀσμῆς οἶνος, O 14, 18, Γραμματική, Met. 14. i Δελφίς, T 19. Fr. 171,1. Γραμμὴ κυχλοτερής, V 39. λαμπρά, T 54. Δενδριχός, C.2,15,5. 4,3,1. 5,18,4. καρπός,7, 10,4. Γραμμώδης, 4, 12, 2. σπέρμα, 7,3, 2. | -κάτινα, 8,2, 2. Ο. 4,2, 1. Γραφεύς, L 50. 51. 62. 67. i Δενδρίτης καρπός, V 13. Γνμναζόμενοι, Su. 30. 34. εὐἰδρῶτες, Su. 21. ssepe odo- | Δενδρολάχανα, 1, 3, 4. rem habent feetidum, Su. 6. i Δένδρον, 1,2, 2. 1,8,1. 1,10, 6. 4,7,8. 8,8, 2. Γυμνάσιον, 9, 20, 5. | C. 1, 11,7. 2, 1,2. 5,1,3. 6, 6,7. 6,12, 7. Γυμνόκαρπα ἕνια Sha, C. 1, 17, 8. definitio, 1, 3, f. διαφοραί, 1,8. πᾶν ὃ. πολλὰς ἀργὰς THEOPARASTUS. si 31 182 ἔχει πρὸς βλάστησιν χαὶ χαρποτοκίαν, C. 1, 11, 4. οὐσία χαὶ φύσις δένδρου μάλιστα τὸ στέλεχος, C. 4, 13,4. ὑγρό- τῆς, 1, 12, 8, ἄνθη, 1, 13,1. 7, 9, 2. 7, 10, 2. fructus, 1, 14,2. 1,20,3.C.1,22,1. ἄγονα, 32, 4, 3. semina, 1, 11, 2. 3. 3, 14, 4. βλάστησις, 2, 4, 4. C.4, 11,2. 3,5,4. 1, 10,6, διφοροῦντα, 1, 14,1. πίονα, C. 6, 11,6. θαμνῶδες, 4, 3, 4. 4,4,6. ἄγρια quomodo proveniant, 3, i, 1. ἀγριότης, 83, 2, 4. φύ- τευσις, 2, 2, 2. satio, Ο. 3 2, 6. cultus, C. 1,18, 1. 4,6, 1. 3, 12, δ. stercoratio, 3,9, 2. vita οἱ du- ratio, C. 2, 11, 1. 2,13,3. loca idonea, C. 2,4, 8. 1, 18,1. 2,9,1. ἃ. aùté opp. καρπός, 2, 6,7. με’ ταδολαί,2, 3, 1. 2. Ο. 8, 17,6. 3,24, 4. 4, 1,1. 4, 4,12. οὗ πάντα εδώδη, 6, 17, 10. Δενδροῦσθαι, 1,9,4. C. 2,15, 2.5. 2, 18, 3, Δενδροφόρος γῆ, C. 2. 4, 2. 10. Δενδρύφιον, 4, 7, 2,3. Δένδρωσις, C. 2, 15, 5. Aspxiac, ventus in Sicilia, V 62. Δέρμα, O 62. περικαρκίων, 1, 2,0. 1,10, 10. olivee, 4, 4,10. Δερματιχός, C. 1, 7,3. 1, 19, 2. κέλυφος, 1, 11, 3. ὑμήν, 1, 11,5. τὰ ἐχτός, C. 3, 10, 2. Δερματώδης, 6, 2, 2. Δεσμή, 9, 17, 1. Δεσμίς, 9, 16, 2. Acouòs, 7,11, 3. Δεύειν, 9, 9, 1. 2. 9, 11,2. Δέχεσθαι, 8, 6, 2. C. 3, 20, 5. 4, 6,4. 5, 12,9. 6,19,3. ἢ χώρα, 4,4, 1. Δηγμός, 4, 4, 5. ” Δηκτιχός, 6, 1, 3. καπνός, I 72. ἀρώματα, O 21. σμύρνα, O 32. Δήλησις, 7, 13, 4. Δημήτρδιος καρπός, C. 2, 4, 5. Anpsovpysiv, C. 1,9, 4, 6, 8,4. S 24. I5. Δυμιουργός, Fr. 35. 42. Δημόσιον, τὸ, T 23. 49. Δημοτελής, Fr. 103. Δῆξις, C. 3, 17, 6. Διάδαρος λίθος, L 20. Διχδιάζεσθαι γῆν, C. 2, 17, 7. Διαδιόρώσχκειν, 4, 6, 10. Διαδλαστάνειν, 7, 12, 2. Ο. 1,7, 3. 4,8, 1. 4, 13,1. δ, 13,1. Διαδλάστησις, C. 2, 17, 10. 4,6, 2. ὅ, 18, 2. Αιαδολή, Fr. 153. Διαγελᾶν. ὥρα, 8,2, 4. C.1,12,8. 2,1,4. Διάγραμμα, Fr. 29. Διαγραφή, 1,13, 2. 3, 13, 1. Διαγωγή, Fr. 84. Διαδέχεσθαι, 7, 10, 2. Διαδιδόναι, 8, 2, 8. C. 1, 22, 6. 5, 6, 8. 5, 9,8. 12. 5,12, 10. 6,11, 15. 6,17, 56. 540. 1 24. V7. Διάδοσις, Ο. 2,19, 4. 6, 11,4. Διαδύεσθαι, I 21. 25. 46. 73. 049. Διαδύν, τό, 1 59. Διαδύνεσθαι, S θὅ. Διάδυσις, Ο δ0. Διαδντιχός, C. 5,14,1. Διαζεύγνυμι, T 34. 8, 20, 6. 4,6, 7. ἀήρ, Ο. 4, 5,1. 176. I 33. 59. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. Διάζωμα, ἵ, 7. Διαζωννύειν, 4,8, 10. T 22. 24. 34. Διαθερμαίνειν, 8, 7, 7. 9,16,4. C. 6,9, 3. I 38, 43. 66. 74. 043. 50. Διάθεσις, 3, 18, 7. C.2, 6,4. 3,14,4. 4, 12, 1,6. 4,13, 2. 5,1, 10. 5, 7, 2. 6, 2, 2. 6, 12, 6. S 4. 19.35, 64, 72. 14. O 62. V35. La. 4. δεῖ» νεστάτη, C. 5, 8,3. ἀέρος, C.2,1,7, 2,3,3. ἂμ cepzi, V 56. πυρετώδης, Y 57. σπερματική, La. 16. Διαθηλύνειν, C. 1,16, 6. Διαθραύεσθαι, C. 6,9, 3. 6, 11,6. Διάθρανστος, L 11. Atabpurteoda:, L 21. Διαίνειν, V 08. - Διαιρεῖν, 1, 6, 9. 1,32,4. 8,3,1. C.5,5, 1. 149.47. O 13. Διαέρεσις, C. 5, 16, 3. O 12. Met. 20. τῶτ cvuin, 1,4,3. 3,32,1. Διαιρετόν, Met. 6. Διαιτᾶσθαι. πολὺ ὑγρόν, Su. 23. Διακαθαίρειν, 2, 6,5. 2,7. Διακάθαρσις, 2, 7, 2. 4, 13, 3. 3, 7,5. 3, 19,1. 5,8,2. Διακαίειν, C. 6, 16, 6. Διαχαυλεῖν, C. 2, 12, 4. ’ Διακεῖσθαι, S 69. Διαχεχαυμένος ἀήρ, V 21. Διαχληροῦσθαι, 9, 5, 2. Διαχνίζειν, 3, 10, 5. Διάχκοπρος χώρα, C. 4, 12, 3. Διαχόκτειν, 2, 5,5. 4,4, 2. Διάχορος γῆ, C. 2, 2, 5. Διακοσμεῖν, 4, 5, 7. Διάχοψις, C. 5, 9, 11. Διαχριθοῦν, C. 3, 7,5. 3, 20,5. S 82. Ataxpivetv, C. 6, 13, 2. S 54. GI. 83. 84. Διάχρισις, C. 6,6, 3, S84. Διαχριτιχός, 5 85. χυμός, Ο. 6, 1,3. Διακρούειν, C. 2, 15, 4. Araiapbavew, 1, 2,2. 6,1,4. 6, 5,4. C. 1, 17,3. La. 15. Fr. 11. Διαλάμπειν, 9, 3,2. S18. T46. Διαλείπειν, 1,9, 5. 8,6,4. Διάλειψις φυλλιχή, 3, 18, 11. Διάληψις, 3, 18,11. Διαλλαγή, V 14. Διαλλάττειν, 3, 8, 2. Διαλλοιοῦν, C. 5, 6,12. O 59. Διαλύειν, V 35. Διάλυσις, 142. medicorum, I 37. Διαμαρτυρεῖν, I 24. -τὕρεσθαι, Fr. 92, 1. Διαμασᾶσθαι, 2,6, 8. 9,4,7. C.6,9, 1.3. 6,10,8. O 10. Διαμένειν, 1,1,2. 2,4,3. 3,18,10. 7,1,7. 8,11,3. Διαμερίζειν, Su. 20. Διαμίμνειν, S 55. Διαμονή, 7, 5,5. 8, 11, 3. C.1,6, 1. 4, 3, 4. ἡ ἕξω, C. 4,2, 1. in frigidis, C. 1, 22,7. μύρων, 03. Διάμονος, O 19. Διαμφισδητεῖν, 3,9, 4. C. 6,8, 2. Fr. 97,1. Διανάειν, Fr. 171, 11. C. 2, 12, 6. 5, 15, 3. 3, 3,1. Fr. 84. 4, 8, 7. 8,1, 6. C.1, 11, 6. INDEX ΟΡ ΕΟΤΑΤΙΒ ET RERUM. Διανθής, 1, 13, 2. Διάνοια, C. 3, 14, 1. ἐφιστάναι, Fr. 68. θέλει βοηθεῖν τῷ φύσει, C. 2,1, 1 Kai τέχνη, 6,11, 2. Διανοεῖσθαι, S 32, Διανοίγειν πόρους, O 49. Διαπάττειν, 8, 11,6. Ο. 5, (8, 3. Διάπειρα, C. 4, 16, 3. Διαπειρᾶσθαι, 9, 12, 1. Διαπηγνύναι, V 64. Διαπιαίνεσθαι, C. 6, 11,7. Διαπλάττειν, 4, 15, 2. Atarvetv, C. 4, 13, 4. 5, 12, 4. 5,18, 1. 6, 14, 5. 11. 5 44. 043. 56. Su. 39. Atarvof, C. 6, 16, 6. Διαποίχιλος, 4, 2, 7. Διαπολλύναε, 8, 10, 3. Διαπορεῖν, S 14. 35. Διακτύσσειν, 4, 7, 8. Διάκνρος, L 54. L 57. Διαρθροῦσθαι, C. 2, 16, 4. Διχριθμεῖν, 1, 1,9. 1, 12,1. Διάρχεια τροφῆς, C. 1, 11, 6. Διαρκεῖν, Ὁ. 1, 16,4. 4,6, 8. 4,8,4. Fr.171,7. Διαρχής, C. 2, 10, 1. Διαρρεῖν, I 41. Διορρηγνύναι, 8,4,5. C.4, 11,6. Διαρρίπτειν, 6, 3, 4. Διάρριψις, €, 3, 4. Atappora, 9, 20, 2. Διασαφεῖν, C. 6, 14,5. S81. Διασημαίνειν, 1, 1,2. C.4, 13, 7. Διασήπειν, δ. 7,5. Διασιείδνασδαι, S 45. Διασπᾶν, V 6. Διάσκασις, La. 18. C. 4, 12, 12. 4,44, 4. S10.27. Lb0. 53. 14. 33. 44. Met. 9. 19. «ἂν Διάστασις, 1, 14, 3. 7,15, 4. La. 10. Vote, τόκων, 8, 2,9. χρόνου, 8, 2, 10. Διάστημα, C. 5, 14, 2. S 36. 54. Διαστολή, C. 3, 16, 3. Avaotpéperv, 5, i, 10. 11. Διαστροφή, 5,1, 10. «Διασχίζειν, C. 5, 16, 3. Διασώζειν, I 54. Διάτασις, Su. 31. Διατείνειν, 3,18, 7. 6,7,1. C.4,6,1. Διατεμνόμενα opp. τὰ ὅλα, 7, 4, 10. Διατενής, C. 2, 15, 2. Διατήκειν, O 29. V 56. Διατηρεῖν, C. 2, 17, 2.3, 24, 4.6, 17, 6. 6, 19, 3.1 δέ. Aroribro bat, d, 4,1. C.4, 14, 10. Διατιτραίνειν, C. 1, 17,9. Διατμίζειν, C. 6, 7,3. 6,17, 8. Διάτονος, C. 2,3, 1. Διατορία, 4, 11, 4. Διαττᾶν, 3, 18,5. 9, 16,9 Διάττοντα ἄστρα, V36. T 13. Διαυγής, 3, 7,5. S 73.77. Διχφαίνειν, Fr. 30. καρπόν, 3, 16, 1. Fr. 89, f. 12. 5,5,4. 6.5, 17, 15. V.28. ᾿ 483 Διάφασις, L 30. Διαφέρειν, 3, 8,8. 4,8, 13. δ,6, 2. 8,1,0. 8, 2,9. 9, 6,2.4. 9,15,8. C. 2, 19,6. Διαφιλοτομεῖσθαι, 4, 4, 1. Διαφορά, 3, 9,3. C.4, 11,7. Vi. Met. 19. τῶν qu- mov, 1, 1, 1. μερῶν, 1, 2,4. φυσική, 1,3, 6. τόπων, 1,4, 4. χώρας, 3, 2,6. γῆς, 3, 2,5. τῶν δένδρων κατ᾽ εἶδος, 3, 8, 1. συγγενῶν, 3, 9, 1. γενῶν καὶ cl δῶν, 6, 1, 2. xad' ἕκαστον, 6, 2, 1. C. 3, 21, δ. ὀνόματος, C. 5,9, 7 ἀρρένων καὶ θηλειῶν, 3,8. 1. 3, 9, 1, 3. κατὰ μέρος, 1, 5, 1. κατὰ πάθη, 1,5, ὁ. κατὰ μήτρας, 1,6, 1. x. ῥίζας, 1, 6,3. φύλλων, 1, 10. xo, 7, 8, 1. C. 3, 21, δ. κυριώταται, 1, 11, 6. C.3, 6,7. μεγίστη, 1, 14, 4.C.3,21,5. κατὰ xapro= τοχίαν, 1,14. κ. τὸ ἥμερον καὶ aypov,3, 8,1. 1, 14,4. θεραπεία ποιεῖ, è. 2, 5, 1. Διαφορεῖσθαι, I 31. Διάφορος,3,.8,2,3. 6,3,4. 849.76. Υ 2. Διαφράττειν. διακεφραγμένα ἕλλοδα, 8, 5, 2. Διαφύεσθαι, 2, 17, 2. 7, 1,3. C. 2, 417, 7. 3, 7, 9. 3, 10, 4. Διαφνή, L 63. Διάφνσις, 4, 8,7. 8, 1, 6. Διαφντεύεσθαι, 4, 1, 2. Διαφωνεῖν, 3,9, 7. 9, 10,1. Διαχαίνειν, 7, 13, 2. Διαχαλᾶν, C. 6, 1, 5 7,4,11. + 9,12,1. C.3,17,2. S 13. Atayeîv,3, 18,6. 6,4,9. 9,15,2. C.3,4,1. 3,23,1. 4, 12, 12. δ, 18, 7. 6, 2, 1. 6, 19, 4. 8 65. 67. I 74. O 59. V 641.:Fr. 10,7. -tiotu, S 57. 78.118. V3. 26. Διάχνσις, C.4, 4, 7. 4,12, 2 Διειδής, C. 6, 19, 2. Διείργειν, C. 4, 12, 1. 5. Διείρειν, 1, 7,3. 2,8, 1. C.2, 14,4. Διεκπίπτειν, 1 17. C. 4,16, 1. Διεχπνεῖν, C. 2, 9,6. 7. 0 Διεχπνοή, C. 4, 12, 12. ᾿ Arepydlroda:, 4, 4,3. 8, 11,8. C. 3,20, 6. * Διήθησις, L 2. 50. Aicvoc, 7, 1,7. 7,5,5. 8, {|, ὅ. δ, 13, 1. Διερός, C. 3, 23, 2. Διεσθϑίειν γῆν, C. 3, 20, 7. Διετίζειν, 1, 2,2. 1,6,13. Fr. 167. Διενρύνειν, C. 5, 6, 9: Διεντονεῖν, S 7. Διέχειν, C. 5, 14, 2. Διηθεῖν, C. 6, 6, δ. C.6, 1,1. Διήχειν,Ο. 1,20,5. 2,17,9. 4,7,6. 4,12,4. 19. Διηλιοῦσθαι, C. 4, 12, 12. ᾿ Διημεροῦσθαι, C. 3, 20, 6. : Δίθυρα σπέρματα, 8, 2, 2. Auéva:, C. 5, 5,1. 6,19,3. Ὁ 41. Δειχμάζειν, C. 3,4, 3. Δεικμᾶν, C. 4, 12,9. Διιχνεῖσθαι, C. 3, 6, 1. venti, Y 9. 33. 3, 20,4. 5,9,2. S 28. 043. Διαφανής, C. 6,1, 1. ὀφθαλμοί, 838. τὸ διαφανές, 5. 26.80. | Διιστάναι, 5,3, 5. C.6,19,3. L 2.7. 28. 30. Alxapra, 2, 4,4. 484 Διχαρπεῖν, C. 1,13, 9. Διχανλεῖν, 6, 6, 8. Δίχελλα, C. 3, 20, 8. Δίχραν ῥίζαν, O, 11, 3. " Aîupooz, 2,0,9. 4,2,7. 9, 18,5. C.4,0,2. Δίκτνα ἁλιέων, Fr. 163. Διμερῆ σπέρματα, 8, 2, 2. Δίμηνος πυρός, 8, 4, 4. C.4, 11, 1. Αινεῖσθαι, Vert. 2. Aîwn, Vert. 1. 10, AfEoos. ξύλα, “I 9. Διοδοποιεῖν, I 59. Δίοζα, 1,8, 3. Διοίγειν, I 23. πόρονς,1 42. 45. διοίγνυσθαι, 4, 7,8. Διοίχησις τῶν ἰδίων, Fr. 106. Δίοιξις, C. 2, 19, 8. Διονομάζειν, L 6. Διοξνωπεῖν, 5 27. Διορίζειν, 8 69. 72. Διορισμός, 5 8. 18. . Διουρητικὸς οἶνος, 9, 10, 3. Διπάλαιστον, ἃ. 11,6. Διστασμός, Met. 31. Διστοιχία, 4, 8, 6. Δίστοιχος χριθή, 8, 4, 2. Διτταχοῦ, L 25. Δινγραίνειν, C. 1,13, 5. 3,22,1. 5,9. 2. ὁ, 17, 5. Διφορεῖν δένδρα, 3, 16, 1. 8,2,10. C.1,13,9. 1,14,1. 2,9, 13. Δίφορος μηλέα, 1,14, 1. Atgpovpria, 3, 10, 1. 5,7,6. Διφνής, 2, 6, 9. Διχῇ, 6, 6,2. Δίχηλος, Fr. 72, 2. Aryounvia, T 27 Aryotopetv, T δ, Διχοτομίαι διορίζονσι τὰς ὥρας, T 6. Διχότομος, T 38. Δίχῤουν ἄνθος, 1, 13, 1. Διψὰς ἄχανθα, 4,7, 1. Διψῆν δένδρα, C. 3, 22, δ. Διωθεῖν, 8, 118. V29. Su. 15. Διώχειν, C. 1, 16,9. Διῶρυξ, 4, 7,6. Δοῖδνξ χαλχοῦς, L 60. Δοχιμάζει τὸ πῦρ, L 45. Δοχιμασία, , L 47. Δοχός, 4, 1,2. Vert. 12. Δόλιχος, 8, 3, 2. 8,11,4. scandit, C. 2, 18, 3. Δόξα κοινή, παλαιά, 8 37. Δοξάζω, Fr. 44. Δορχάς, 4, 3, ὅ. Δοχός. γῆ, C. 2,4, 12. Δράγμα, 8, 2, 8. Apaypn, O 17. Δριμύς, C. 6, 16,7. 8. 3,19,2. τὰ ὄρ. θερμά, C.4,3,3. ἄσηπτα, 5, 9,4. χυλός Democrito, 8.07. Piatoni 5. 84. ὀσμή, O 2. Δριμύτης, C. 1,16,9. 6,12,2. 166. ἄχρατος, Ο. 6, 15, 4. χαπνοῦ, 172. μύρων, 032. χυλῶν, Su. 16. ἀμν- Ὑδάλων πιχρῶν, O 16. Fr. 142. INDEX GRACITATIS ET RERUM. 1 Δρόμος, Su. 31. ἐν ἱματίῳ, Su. 39. | Δροσερός, O. 3, 6, 8. Δροσοβόλος, C. 4, 14, 2. χώρα,Ο. 3, 24, 4. Fr.174,2. ἀήρ, C. 6, 18,3. | Δρόσος, 8, 6, 6. C.4,14,3. 6, 18, 6. 9, 18,10, ἃ Libya, 4, 3, 7. Δρύϊνος. ξύλον, 6, 3, 3. porto 5,7, 2. ἄνθραξ, 5,8,1 Δρυμός, 4, 2, 8. Δρνοκολάπτης , 9, 8,6. Δρυπεκής, 4, 14, 10. C.2,8,2. 6,8,4. Apipaxtov, 4, 4, 4. Δρνῶδες φύλλον, 3, 15, 1. Δνάς. ἀδιόριστος, Met. 12, 33. Avew, 5, 1,3. ὅ, 4, 8. Δύναμις, C. 1,17,1. 2,3,2. 4,3,5. 4,11,7. 5.31. 6,1,2. 6,2,2. 6,11,2. 6,12,2. διαφοραὶ αἵ κατὰ τὰς δυνάμεις φυσικώταται, 8, 4, 6. ἀλλοιοῦσθαι πατὰ εἰς 8. 9, 16, 2. τὰς È. κρίνομεν Ex τῶν συμδοθδηκότων, C. 1, 21,4. τὸ δυνάμει ὄν, Met. 7. Ἐκ. ι9. 23. δυνά. per ζῆν, C. δ, 18, 1. ἐνυπάρχειν C. 6, 7, 3. ἴδια, C. 6, 18, 6. περιττή, L 49. γεννητιχή, C. 4, ὁ, (9. γόνιμος, C. ὅδ, 1, 4. δ, 2, 1. φυσική, 1, 6,9. C. 5, 6,1. ἡ ξἕξωθεν, Υ. 5, 9,7. φαρμακώδης, 9, 17,1. C. 3, 1, 3. 6, 13, 5. ὁπῶν, 9, 19, 4. (Ο.!, 18, 1. θανατηφόρος, 9, 16, 4. ῥιζῶν, 9, 18,1. 9, 19, 4. τὰ» πῶν, 9, 19,4. C. 3,1, 32. φυλλώδεις, 9, 8 1. πρὸς σίτησιν, 8, 4, 3. δένδρον, C. 1 18, δ. yudcd, C. 1,19,4. ἀέρος καὶ ἡλίου, C. 1, 21, 8. ἡ ἐν τοῖς σπέρμασι, C. 4,1, 3. γονῆς πρῶτον ἀπολείπει C. 4, 3,4. πρὸς καρπογονίαν, C.1, 15,4. ἡ ἐν τοῖς πάθεσιν, 512. τοῦ ποιεῖν ἢ πάσχειν L 4. σιδήρον, L 43. βασανί!ς χρυσόν, L 45. συνεστηκυῖα καὶ ἀθρόος, ἢ 12. σδεστιπή, ὦ 59. τῶν ἁπλῶν 06. ἀρωμάτων, O 84 ἀυναμιχαὶ ἀρχαΐ, Met. 14. | Δύρις ventus, V 53. : Δυσαής, V 38. 42. i | Δυσαπόπτωτος χαρπός, C. 1,4, 8. | Δυσανξής 3,6, 1. C.1,8,5. 3,5,4. i Δυσαύξητος, C, 1,8, 2. ! Δυσαφαίρετος 7, 14, 3. ι Δυσδλαστής, 8,6,,4. 6.1, 8,1. 4,3, 3, | Δυσδιαίρετος καυλός, 7, 11, 3. ἀυσδιάπνευστος C. 1, 2,4. Δυσδιάτηκτος, C. 2, 15, 2. Δυσδίοδος, S 73. Δυσειδὲς ξύλον, 5,5, 1. Δυσεντερία, 4, 4, 5. 9,43, 1. Δύσεργον ξύλον, 5, 1,1. 5,2,3. Δυσθανατᾶν, 3, 10,3. Δύσθλαστος, 8, 4, 1. Δυσθυμία, Fr. 119. Δυσίδρως, Su. 18. «Δύσις ἡλίου, V 15. ἄστρων V17. Δύσχαπνος, 5,9, 1. ξύλα, 3 72. Δυσκατάπαυστος, V 35. Δνσκατάπεπτος C. 1,14, 4. Δυσκατέργαστος,9, 106,9. C.1,14,4. Δνσχίνητος, V 35. Auvsxolia, S 14. Δνσχόμιστος, 5, 8, 1. Δυσχρασία ἀέρος, C. 5, 8, 2. διτεαί, T 2. 1,17,6. Ἐτ. 1593. INDEX GRACITATIS ET RERUM. ἃ ἡλίον, V 2. 18. νὲς ὕδωρ, 7, 5, 2. ρφία, 1,4, 1. pavtos, 73,3. C.1,4,3. pia, 9, 8, 2. rroc, La. 16. σπέρμα, C. 2,17, 7. nxadaiperoc φλοιός, 5, 1, 1. 00:,S 21. J 24. toto: , 5, 6, 4. Ὅς, 6, 7,3. toto, C 5, 16, 14. retv, 3, 10,3. ria, 9, 16, 1. μον ξύλον, 3, 14, 1. οφος, Ὁ. 1,8, 4. Srntos, 5, 6, 3. gia, Fr. 148. aproc, 8, 11, 9. ἧς, 7,1,3. 8,1,5. C.2,11,10. 4, 6,8. ta, C.4,8, 2. ἱμερινός, 8, 8, 1. ίμερος, Ο. 3, 24, 2. «μὴ ἰσημερινή, Υ 45. ρεια, C. 6, 12, 5. 6, 16, 8. ρής, 5 4. 35. doc, C. 1, 5, 4. 6, 16,8. μία, C. 6, 12, 12. "μος, C. 6, 12,4. 6, 16, 7. è. τὰ εὔοσμα, Ο 5. ἐν γεύσει, O 11. ἴα, O 26. ἱδρώτων, Ο 56. Su. 5. λεθρος, 3,6, 5. 3,12, 5.9. 4, 13,5. 4,10, 5. 1,13. 6,5,4. 7,11,3. 6.1, 3,3. ; ὥρα ζωτικωτάτη, C. 1, 13, 4. -ος φυτεία χοινοτέρα, 3,83,1. 3, 11,2. 8, 12,2, αὐχμηρόν, T 24. 44. 'pév, T 43. 48. κολόν, T44. ὄψιον, T 44. 48. ra, 8, 8, 3. va, 4, 6,1. ἔγγεια, Ὁ. 2. 5,3. ἰόφυλλος, 6, 6, 7. οτόχα, 1, 6,9. Fr. 167. ύφειν, 5, 2,4. ἄφειν, 5,1, 2. νος, i, 10, 1. 3,15, 4. γνοειδὲς φύλλον, 3, 12, 5. φδιον, 3, 8,5. 3,9,3.5. 3, 12,3. 5,1,2. b,3,2. piro; γῆ, C. 2,4, 2. ἄμπελος, C.3, 14, 3, 3,23,3. παδύεσθαι͵ 3 39. ιταχλείειν, J 43. 47, 75. tadetrerv, J 65. παμένειν, 1, 3, 4. ιταμιγνύναι, 1,3, 4. ντρίζειν ἀμνγδαλῆν, 2, 2,5. C.14,4. padoc,S 25. 26. 28. 39. 40.85. Vert. 1.9. Su. 3.33. ρατος, S 56. φοίνικος, 2, 6, 2. il. 6, 4, 11, 1,2,1.3. 5,16, 1. ἥνειν, 3, 14,2. Vert. 4. Fr. 90. uo τόπων, J 55. μλαίνεν, 5, 2, ἥλια νεὼς, 4,2, 8. μλος. φύλλον, 7, 13, 1. ἀρχὴ σπορμάτων, 8, 5, 4. pia, 8, 10, 2. τόπος, C. 3,24, 4. 9 δ5. Υ͂ 54. γύπτειν, 7 19. 23. seu, C. 1, 6, 3. Ἐγχύμων, 9, 16, 8. 11. C.3,2,8. 3, 16,2. *Eyytupiov, 4, 3, 8. ἜἜγχελυς, Fr. 171, 4. οὐκ ix ζώων, Fr. 171,9. Ἔγχλωρος, 3, 5, 2. 3,12, 5. ᾿Εγχρονίζειν, C. 5, 11,1. Fr.174,3. Ἐγχυλίζειν, C. 6, 11, 14. "Emmi, 3, 7, 2. 8, 11, 3. C. 14,13, 3. 6,6,4. 6, 17,6. καρπός, 7,9, 5. θεριζόμενα, C.4, 12, 11. Ἔγχνμος, C. 5, 4,3. 6,3, 2. 6,6, δ. 6, 11, 12. 6, 12, 4. Ἐγχώριος, Υ 24. πνεῦμα, C. 5, 12, 11. V90. Ἐδαφίζειν, 9,3, 1. 9, 4, 4. C.4,8,2 Ἔδαφος,3,16, 1. 8,6, 2. 9,4,4. 6.1, 16,12. 2,13,1. 4,11, 8. 4,12, ἃ. 5, 10,4. δ, 10, 8. ὅ, 17, 12. δ 41. διαφοραί, Ο. 2, 4, 1. φαῦλον, C. 2,7,5. εὔγειον͵ C.2, 10,3, οἰχεῖα ἐδάφους, Ο.3, 9,5. φύσις, Ο. 2, (4,2. Ἕδροα, 9, ὃ, 6. i Ἐδώδιμος, C. 6, 11, 10. ‘6, 12, 12. "Etoc ἐπίπλαστον, Fr. 85. ὥσπερ φύσις γέγονε, C. 2,5,5. 4, 11,5. Ἑλδέναι. τὸ el. ποσαχῶς; Met. 23. El3oc. πλείω xad' ἕκαστον γένος, 1,14, 3. καϑ' ἕκαστον, 8,1, 2. ἕτερα κατὰ τὸ εἶδος, Ο. 1, 18, 4. τὰ κατ᾽ εἶδος, opp. τὰ στερητικά, C. 6, 6, 3. εἶδος καὶ στέρησις, Fr. 15. opp. ὕλη, 1, 12, 2.. opp. χατὰ μέγεθος, Fr. 46. χυλῶν, 1, 11, 1. ὀσμητῶν, 8 90. O 1. 8 51. οἰκεῖον, Fr. 14. οὐσία μία κατ᾽ εἶδος, Met. 4. in versu Empedoclis, 5 16. — 1,3. 1. 2, 6,9. 3,3,1. C.6,4, 2.885. Met. 21.27. Εἰχοτολογία, Fr. 51. Εἰλεῖσθαι, C. 6, 11, 8. Εἰλείθνια, 5,9, 8. C.5,4,4. Εἰλετίας χάλαμος, 4, 11, 13. Εἰλιχρινής. J 51. C. 1,7, 3. C. 6,12, 5. Εἰσαγγελία, Fr. 100. Ἐλεάγεσϑαι, J. 38. Εἰσδύεσθαι, ἢ 25. 39. 74. Εἰσλάμπειν, C. 2, 7,4. ‘Exartovrapu)àx ῥόδα, ὅ, 6, 4. Ἑκατοντάχοα, 8, 7, 4. *Exbalver τῆς φύσεως, 1, 3, 2. ῥίζα, C. 3, 2,7. "Ἐκέασις, C. 5, 18, 1. Ἐλχδιάζεσθαι, 8, 10,4 0.3, 23,1. Υ͂ 29. ἘἘχύλαστάνειν. ῥίζα, 7, 2, 8. ᾿Εκόλάστησις, 7, 4, 10. ᾿Εχδόσχεσθαι, C. 2,9, 11. ᾿Εχγαλακτοῦσθαι, 8, 6, 1. ᾿Εχγαλάκτωσις, C. 4, 4,7. Ἐκχδᾳδοῦσθαι, O. 6, 11,9. ᾿Εχδέρειν, 3, 13, 1. "ExBnAoc , Fr. 89,9. “Ἐχδηλοῦν, C. 2, 6, 4. 2,10. 3. Ἐχδίδοςεϑαι, C. 2, 10, 2. ᾿Εχδιψῆν, 5,9, 3. Ἔχδρομή, C. 1, 2,3. Ἐχζωοῦσθαι, C. 4, 8, 4. ᾿Εκθαμνοῦσθαι, 1,3, 3. Ἐχθιρίζεσθαι, C. 4, 6, 1. ‘Exbeppaivesda: , C. 1,3, 4. 3,9, 1. ᾿Εχθηλύνεσθαι, C. 3, 1,3. 4, ὅ, 3. δ, 3, 2. 6, #3, i. Un, C. 3, 33, 1. 2, 18, 4. 480 ᾿ἘἘχθλίδειν, O 26. Ἔχθλιψις, J 8. 'Exbueoda:, 5, 9, 8. Ἐχκαίειν, 9,3,3. C.3,9,5 327.39. 42. *Exxadetodar, C. 2, 1,3. 5, 1,4. ᾿Εχκαρπίζεσθαι, C. 4, 8,3. "Exxavàziv, 1,3, 2. 7,1,7. 7,3,4. 7,4, 3. C.4,3,5. Ἐχκχαύλησις, C. 4,3, 5. Ἔχκανμα, J 73. ᾿Εχχληματοῦσθαι, C. 3, 15,4. Ἐχχλύζεσθαι, C. 6, 19, 4. ᾿Εχκχολάπτειν, 3, 16, 4. Ἔχχριμα, J 76. *Exvpivery, C. 6,7,2.3. 6,12, 12. S46.° Lt. Ἔχχρισις, C. 6, 6,6. 6, 10, 3. L 61. La. 0. περιτ- τωμάτων xatà τὰς ἕξεις, Su. 12. Ἐχχριτικός, C. 6, 1,3. Ἐχλαμδάνειν, L 45. 47. *Ex)aprew, S 26. J 67. ᾿Εχλαχανίζεσθαι, C. 7, 11; 3. "ἔχλειψις σελήνης, T 5. Fr. 89,8. Ἐχλευχαίνεσθαι, C. 5,9, 9. Ἔχλευχος, 3,18, 2. 4, 2,4. 7,7,3. 9,6,1. 19,2. L 53. ξύλον, 3, 10,3. ἄνθος, 7,3, 1. *Ex\tBo\oyetv, C. 3, 20, 5. Ἔχλιμος, C. 2, 4, 6. ᾿Εχλοχμοῦσθαι, C. 3, 19, 1. Ἔχλυσις, La. 16. Fr. 10, 2. Ἐχλύεσθαι, Fr. 10, 1. ᾿Ἔχμαχτος. εἴδη in versu Empedoclis, S 16. ᾿Εχμαραίνειν, J 11. “Expartew, 551. ᾿Ἐχμεθύσχεσθαι, C. 5, 12, 3. ἘἘχμέλεια, Fr. 89, 12. ᾿Ἔχνέμεσθαι, 8, 11, 9.—-9, 16, 1. Ἐχνέφελος ἥλιος, 8, 10, 3. *Exvegiaz, V 50. venti, Fr. 36, 37. ᾿ἘἘχνεφοῦσθαι, V 7. ᾿Εχξυλοῦσθαι, 1, 2, 7. ᾿Εχπαπποῦσθαι, 3,16, ὃ. Ἐκχπαχύνεσθαι, C. 4, 1, 4. Ἐχπελεχᾶν, 9, 2,7. 9,3, 4. Ἐχπεπαίνειν, 5, 1, 1. C.1, 16, 2. Ἐχπέττειν, C. 1, 11, 2.3. 1,15,4. 3, 21,3. La.6. V 16. C. 2, 6, 4,8. 6, 16. 2. 2, 4,8. 3,17, 7. Ἔχπηγνύναι, 4, 14, 13. 8,7,5. C.4,10,4. 5,12, 2.4. 5,13, 1.5. 5,14,2.3. V7. Fr.171,8. Εχπηδᾶν, 8, 11,4, J 63. 67. *Exmnxtixòs, C. ὅ, 14,7. Ἔχπηξις, 4, 14, 11.13. C.5, 12,9. 5,13,3. 5,14,1. ᾿Εχπιχροῦσθαι, C. 4, 2,1. 6,7, 5. Ἐχπίνειν, Ο 24. Ἐχπίπτειν, 3, 8,4. 3,9,3. 9,2,7. (Ὁ.5, 4,7. ἜἘχπλύνειν, Ο. 6, 19, 3. Ἐχπνεῖν, V 52. Τ 53. ᾿Εχπνευματοῦσθαι, 7, 4, 11. Ἐχπνοή, J 24. Ἐχποιεῖν, C. 1,14, 1.2. Ἐχπυύήσεις φλεγμονῶν, 9, 9, 3. "Exrmupos τόπος V 14. ἙἘλπυροῦν, €. 1,21, 7. C. 2, 9, 10. 4,9, 3. J70. V21. τόπον, 48. Fr. 16. — —— ————_r_—_&@& Ξδνν ον x ii Ν È ——————_—È@66m_+F2=—_—TT_<__—__1121214=_=—=414zxÀPmAdPT_n_—411— INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. "Ἔχπτωσι-, V 20. "Expnyua ὑδάτων, C. 1, 5, 2. "Expnyvivar, 3, 1,2. V34. Ἐχροή, 9, 2, 6. Ἔχρυσις τριχῶν, 7, 14, 1. ᾿Εχσαρχοῦσθαι, C. 1, 19, 5. Ἐχσήπεσθαι, C. 5, 16, 2. ‘Exoneppatoboda:, 7, 1, 7. Ἔχστασις, C. 4, 4,7.10. 4,5, 4. 5, 9,3. àrex. Fr. 88. φύσεως, C. 3, 1,6. πρὸς τὸ χεῖρον, C. 5, 3, 5. φθορά τις, C. 4,4, 6. ’Exotarxoc. ῥίζα, 9, 13, 4. οἶνον, C. 6, 7, 5. Ἐχτήχειν, Ο. 4, 4,9. 9,3, 4. "χτίχτειν, C. 4,16, 4. χυμοῖί, C. 6,4, 4. voi S 84. Exte, C. 3, 16, 2. "Extopov μελαμπόδιον, nomen hellebori, 9, 10, 4. °Extoritew, 4,3, 6. Ἔχτοπος χειμών, Ὁ. 6, 18, 12. "Extpéyew, 6,8, 1. C.2, 15,5. ἘΕχτρίθειν, 4, 11, 6. ᾿Εχτρύπημα, 5, 6, 3. ᾿Εχφαίνειν, 6, 8,1. 7,14, 3. C. 1,13, 11. Ἐχφανής. ῥίζα, 1, 6,8. τὰ ὕπτια, 1, 10,2. "Expépew, 2, 2,7. 8, 2,7. 8, 7,7. 8,9,1. C.5,32 ἘἘχῳλογοῦσθαι, J 67. 71. 75. "Expopovoda:, L. 14. 15. °Expvsoda: σπέρμα, C. 3, 20, 6. *Exqupata, Su. 14. Ἔχφυσις, 8, 1,5. 8,11, 5.8. Ὁ. 1, 2,6. 4,1,1. 5. πρώτη, 1, 10,7. C. 4,8,2. ῥαδὸόων, 4,6,10. Kw, J 55. ἀχρεμονικαί, 7,8,3. tx τῶν πλαγίων, C.1,2,3 ἄνθους, 1, 13,3. xaproù Ex στελέχους, 1, 16,2. "Exyvow, V 50. Ἐλαιηρός, C. 2,3, 8. °Edaivov ξύλον, 5, 3, 7. C. 54,3. T 72. Ἔλαιον, C, 1, 19, 3.5. 6,8, 1. 6. 6, 19,2. infeston arborum radicibus, 4, 16,5. φθείρει τὰ φυτα, C. 5, 19. . βαρύνει τὰ ἔντομα, C. 6, 5, 3. «οὐ γένεσις, C. 6,8% σδέννυσι πίτταν χαιομένην, 1 25. ὕδωρ ἔχον, 1 68. mi nus recipit odores, O 14. 15. ἑψόμενον χαχῶδες, 016 ἐλαίων φύσεις καὶ δυνάμεις. O 20. “ -ον κρήνη, Fr. 159. — 5. 84. 228. Οὐ. ᾿Ελαιοφόρος γῆ, 8, 2,8. C. 2, 4,4. ᾿Ελαιώδης χάπνος, 72. φύλλον, 9, 11, 8. --- (. 6,7, ἡ- 6, 8, 7. Ἐλατύήριον φαρμαχῶδες, 4, 5, 1. 9, 15,5. Ἐλάτινον ξύλον, 5,3, 3. 5,9,8. C. 5,4,4. "E)attov, 3, 7, 2. τὸ È. ῥᾷον ἀποτελεῖσθαι, 4, 11,3 Ἐλαττοῦσθαι, 6, 8, 5. Ἔλαφος, C. 4,9, 2. Met. 29. ὄζουσι, O 6l. °Fiapg6:. ὀσμῇ, O 49. *Fieyeia AESchyli, 9, 15, 1. ᾿ῬἘλέγχειν, S 69. "Elea, 2,4,2. 1, 5,3. 1,8,1. 4,10,1. 5,9,5 ᾿Ελέφας, similis eburi Ἰαρὶβ, L 6. ὀρυχτός, L 37. ‘F)\.xndov, 3, 13, 1. "ELE, pars plantie, 1,2, 1. arborum, 3, 7, 3. πνεῦμα, J 22. 9, 9, 4. 9, 1,1 Fr. 172, 2. Fr. 10. vitis, 1,2, 2. 6. 5. (8, Σ INDEX GRACITATIS ET RERUM. 487 "Elxew, S 35. 41. Ὑ 33. lapides trabentes, L 28. 29. "Eup)otos, 5, 1, 2. "Ἑλχηθρον, 5,6, 7. ᾿Εμφλοιοσπέρματα, 7,3, 2 Ἕλχος, 9, 9, 1.3. 9, 11, 1-6. 10. 9, 13,2. 9, 18,1 | ᾿Εμφράττειν, C. 5, 12, 6. 9, 20, 4. Su. 13. νεμόμενα, 9,9, 5. Ἐμφύειν, 1,10,7. C.2,17,4. 5,15,4. ‘Fixovoba:, 4, 16, 1. C.5,16,1. "Euguodv, Su. 25. Ἕλκτικός, 4, 17, 3. Ἐμφυτεία, 2, 1, 4. C.1,6,1.5. 2,17,6. δ, 6, 10. "Eixwpa, 9, 2, 1. ᾿Εμφντεύεσθαι, C. 1, 6,1. 2, 14,6. Ἕλχωσις, 4, 14,7. 4, 16,1. C. 1, 6, 6. 1, 14, 2. Ἔμφυτος θερμότης, Su. 37. 3,7,8. 5,12,8. ὅ, 12,8. 5,1δ, 1. 5, 17, 3. Ἔμψυχα, 5 12. ἀήρ, S 53. σώματα,0, 18, 1. 3 44. ᾿λλείπειν, opp. ὑπερδάλλειν, C. 6, 11, 12. Met. 32. θύειν, Fr. 149. “Ἕλλειψις, Ο. 5,18,3. 6,14,3. 828. Fr. 15. | Ἕν, τὸ, Met. 12. Ἑλλοδόκαρπος, 6, 5, 4. | Ἐναγγειοσπέρματα, 1, 11, 2. Ἕλλυδος, 3, 14, 4. 4,2, 8. i | Ἑναγγειόσπερμα, 8,3, 4. C.4,7,5. 6,15,2. Ἑλλοδοσπέρματα, 7, 3, 2. | Ἕνάενα σπέρματα, 8, 11, 5. Ἑλλοδώδης, 8, 2, 5. i ᾿Βναίθριος τόπος, C. 5,14, 2. Ἑλλύχνιον, J 28. 68. | Ἕναιμος, S 23. Fr. 171,6. papparov, 4,7, 2. Ἕλμίς, 9, 12, 1. 9,18, 8. | “Βναλλαγή, C. 4,4,9. 5, 3,1. ἜἜμδιος, C.1,3,3. 1,4,3. 3,5,3. 5,5,5. 5,6,5. | "Ἑνάλλαξ, 5 7. Ἐμδιοῦν, 8, θ, 4. 56. 6, 7, 8. C.1,2,1. ᾿Εναλλάττειν, S 53. Ἐμδλαστάνοντα, C. 5, 15, 4. | Ἐναντίον, τὸ, Ο. 1,22,2. S1. χριτιχὸν τοῦ ἐναντίου, 5 81. ἜἘμθάστησις,Ο. 5, 6, 3. | τὰ ἕν. φύσει φθαρτικὰ τῶν ἐναντίων, ἢ 20.26. — Met. 18.33. "Ep6obpoc, 9, 3, 1. ᾿Εναντιοδρομεῖν,, venti, V 28. Ἔμδολη, 4,11,8. 026. "Evavtrovaba:, (Ὁ. 1, 16, 1. ἜἘμόριθής, Vert. 6. i Ἐναντίωμα, S 69. Ἐμόδύθιος; 4, 2,2. Ἑ ναντίωσις, σ. 4, 4, 8. *Epupedodoc, Fr. 30. ‘ Ἐναποθνήσχειν, 4, 4,12. “Eupfua , Fr. 89, 12. Ἐναπολαμδάνειν, 5,5,6. C.2,1,3. 2,9,8. 376. 049. * E ppeùdì; φωνή, Εγ. 89, 13. + ‘Evanodelruv, Fr. 30. *Euyuntpo;, 1, 6,5. C.5,17,2. ᾿Ενακόλειφις, S 62. *Eppovo:. C. 1,6,7. 5, 14,7. 056.58. ᾿Ἐναπόληψις, C. 2,9,3. 5174. 2 60. *Fupoppoc. ἀρχαί, Met. 14. φύσις, Fr. 22. ‘ Ἐναπολούεσθαι, Fr. 159. *Eurittuv, L 67. ‘ Ἐναπόμιξις, C. 6, 1,1. 6,3, 1. ᾿Ἐμκιδόχαρπα, C.1, 13, 2. *Evaroabtvwoba:, J 76. *Eunepia, C. 2, 13, 5. ᾿Εναποτυποῦσθαι, S 53. ᾿ Ἐξμκεριέχειν, 1, 11, 1. s 'Evagyic, τὸ, Fr. 27. *Euxpdapbavew, C. 5, 3,4, . ‘Evappoòtew, 5, 3, 5. *Epenyviva: , 1, 8, 3. ἘΝναρμόττειν, 57. 12. 13. 14. πόροις, 5 20. 35. "Euanpoc, C. 1,8, 2. "Evavpoc, 8, 11,6. C.3,13, 1. ἜἘμπλάττειν, 5, 6,3. S14. 66. | Ἔνδᾳδος, 3,9, 3. 4,5,3. 5,1,5. 9,2,2.3.7. ῥίζαις, Ἐρμπλέκειν, 6, 8, 1. I Ὁ. 6, 11, 6. Ἔμπνεϊν, V 36. Fr. 89, 6. , Ἐνδαδοῦσθαι, 9, 2, 7. *Eveé:, τὸ, Ο. 6, 17, 12. ἜἘμποδίζοντα τοὺς χαρπούς, C. 3,7, 6. Ἔν ξεια, jejunitas, Vert. 11. Ἐμποιεῖν, 9, 11, 10. C.1,22, 6. 2,6, 3. 3,8, 1. | Ἐνδεκήρης, 5,8, 1. S 14. 29. 655.032. αἴσθησιν, J 66. ὀσμήν, O 17. Ἐνδελεχής, Ο. 2, 11,11. 5,1,10 *Eurvevparoboda:, J 17. -----.-- ζωήν, Met. 3. ᾿ Ἐνδεχόμενον, τὸ, 2, 1,2. 3,1, 1. 9,32,3. Ο.1,.1,.2. "Bpromo;, 5 53. Fr. SR. *Epuxpnon:; μηχανωμάτων, J 59. “Ἔνδηλος, 3, 5,4. C.6,10,6. "Euxupevecdu , 5, I, 6. Ἐνδιδόναι, 5, 6, 1.4. 9,3,3. C.4,12,4.11. Ott. Ἕμκύρηνα σπέρματα, 1, 11,3. Ἕνδοσις, C. 1, 15,3. La 8. "Eyxupoc, C. 5,9, 3. 6, 20, 2. τόποι, C. 2, 19, 4. } Ἐνδύεσθαι, C. 2, 5, 4. 3, 6, 2. 'Evefperv, 9,9, 1. 9, 12,1. *Eusaivev, J 66. «εσθαι, C. 6, 3,4. ὅ, δ, 2, 8 27. 36. 37. 40. 42. 50. 51.54. 350. ᾿Ἐμφάνεια, J 2. “Eppavi<, 1, 2,3. 1,14,4. 4,8,4. 8,8,6. C.,43,11. Ἐνέργεια, 4, 1, 3. 6,7. 3. 6,8,3.8. Met. 6.9. 17. 20. 27. Fr. 19. 20. ἀτελής, Fr. 23. Fr. 59. ‘Evepytiv, La 2. Met. 27. Ἐνεργής, Fr. 99. 6, 3,4. Ἔνθεμα, C. 1, 6,7. "Eupacw, $ 26. 37. 40. 47. 50. 52, δέ. 80. L 30. xopfiz, | ᾿Ενθουσιασμός, Fr. 87. ἀρχὴ μονσικῆς, Fr. 90. S 27. *Finavotos, 7, 1, 7. "Emavtés Metonia, T. 4. -οοὔ ἥμισν, T 6. ᾿Ενιαντοφορεῖν, 3. 4, 1. : ᾿--- - -- —.———— — _"_——r—— —— tn è -— Ἐμτερής, 1,1,5. 7,4,6. 7,6, 3. 8,6,11. 9,4, 2. 9, 16, 1. INDEX GRACITATIS ET RERUM. 5,9,2. 7,2, 7. | ὩἙξάστοιχος κοιθή, 6,4, 2. 488 Ἔνιχμος, 3, 12,9. 5,6, 3. 5,7,4. C.1,2,1. 3,10,1, δ, 15, 2. 1,10. φύλλα, Fr. 190. | Ἐξατμίζεσθαι, C.1,1,3.Fr. 30. *Eviovagda:, 7,10, 4. 9,8,2. C.5,13.1. 5,14,72. | ᾿Ἐξάτμισις, C. 6, 15,2. Fr. 97, 1. i Ἐξαναίνεσθαι, 7,7,2. C.5,12,5. Ἐξαύξειν, 6,6,6. C.1,22,2. 4, 14,5. ᾿ῬἘξαυχμᾶν, C. 5,9, 8. Ἐξείργειν, C. 5,18, 3. 5. 78. Ἐξελαιοῦσθαι, C. 6, 7, 4. 6, 8,1 ᾿Εξελχοῦν, Su. 13. Ἐξεργάζεσθαι, 8, 6,3. C.5,3,5. 5,7,f. ᾿Ἐξεργασία, C. 3, 1, 6. °Etipufpos, 4, 6, 10. Su. 37. ° Ἐξερυσιδοῦν, C. 4, 10, 2. ᾿Εξέχειν, 3,10 5. Ἐξηθεῖν, C. 6, 13, 1. Ἐξημεροῦν, 2, 2, 12. 2, 4, 1. Ἐνισχύειν, C. 3, 23, 5. 5. 63. 67. ’Evveamnpic, 4, 11, 2. ᾿ῬἘννευρόχαυλα, 6, 1,4. 6,2,9. "ἔννοια, Ο. 4, 4,4. PF. 26. ᾿Ἐνόδια χαλούμενα, Su. 15. "Evos καρπός, 2, 6, 10. βλαστός, C. 1, 20. — 3, 16,1. 4, 2,4. 5. C. 5,10, 2. 4,3;4. *Evovpeîv, Fr. 175. ᾿Ενοφθαλμίζειν, C. 1,9,1.2. 2, 14,4 δ, 4, 4. ᾿ῬἘνοφθαλμισμός, 2, 1,4. C.1,6. 2,17,6. Evoyàetv, 4, 2, 5. -εἴσθαι, 70. "Evotzor, Fr. 28. 8, 15, 1.2. C.2,14,2 Ἔνσχιστος,Ο. 5, 17, 2. 3, 17,5. ᾿Ἐντελέχεια, Fr. 16. Ἐξιχμάζειν, 1,7,5. 6. 5,7,4. 7,5, 1.6. 6. 3,6. 1. Ἐντελής, C. 5, 1, 10. 4,8, 4. ἜΝντερα γῆς, T 42. Ἐντεριώνη, 1,2,6. 3,12, 1. 8,13,4. 3,14,3. 3,15,2. 3,17,5. 3,18,5. 5,1,9. C.1,21,6. 5, 16, 4. "Evteyvo:, 9, 16, 8. Ἔντιμος, Met. 10. "Evropa , 6, ὁ, 3. 4. *Evropi, 9, 1, 5. 6. C.5,8,2. "Evuypa, C. 1, 21, 6. 6,11,13. "Ewdpa, 1, 4,2. 1,14,3. 3,10,3. 4, 6, 1. βραχυ- διώτερα, 4, 13, 1. πολλὰ dxapra, C. 1, 22,4. 2,3,5. “Et, S 69. V 57. Su.8. 12. vitis, C.3,14,5. Ἐξιστάναι, 9, 8, 10. 9,19, 1. C. 4,5, 3. 6, 11,2. 6, 15,3. 6, 17, 5. φύσεως, 040. 43. 53. -acta, Fr. 88. 146. τοῦ γένους, 2, 2,4. C.1, 16,12. 1,8,2. εἰς ἄλλο γένος, C.4,1,7.—6,7,6. 8,7, 4. 9, 13,4. C. 5, 18, 1. ᾿ῬἘΕξισχύεσθαι, J 71. ᾿ῬἘἘξόζειν, O 20. 47. 54. 57. 69. ᾿ἘἘξοιδεῖν, 4, 12, 2. Ἐξονειρωγμός, La. 16. 6, 8, 14. ‘Efapnvos, 8, 2, 7. ᾿Εξαναλίσχειν, Ο. 4,13,3. 420. VI15, 16. Su. 2. ᾿Εξαναπληροῦν, 3, 17, 1. ᾿Εξαναχωρεῖν, 6, 3,3. °Etaveuovodat, 8, 10, 3. Ἐξανθεῖν, 4, 7, 2. ᾿Βξάνθημα, C. 5,9, 12. ᾿Ἐξαπολλύναι, 8,7, 2. ᾿Ἐξάπτειν, 9, 8,6. J5. 71.73. *Etagrivew, Fr. 84. ᾿Εξασθενεῖν, C. 5,9, 11. 6, 17,4. . —_——_—_—_—_—__—_r_—_——_————————_—___r__.__—__r_r—_____—-----meo “}vq0qz92]t]lÒa _ _ Y“ °»erT_eaerpz ra —roOo o _n_»Y_—w—w—w—w1wYr r—————r ————————————_——_———————————————————————————————————11—1z@>@@@————@———-————————————— —+—_____._&@—6&———6— ζῶα, 836. τραφή, Fr. 171, 3. ᾿Εξονειρωχτιχός, La. 16. Ενυμενόσπερμα, ὃ, 3, 4. *Etopotoùv, 2, 2,4.7. 4,7,3. 7,3,5. Ὁ. 2, 13. 1. ᾿Ενυπάρχειν, S 22. 28. 4, 1,1. 4,5,7. 5. 2,1. 5,6,7. ᾿Εξαγριοῦσθαι, 3, 2, 3. C.1,9, 1. ᾿ῬἘΕξομοίωσις, C. 4, 3, 1. . ‘Ekaywva in lapide , L 19. Ἐξοξύνειν, C. 6,7, 7. °Etadvvatetv, C. 1, 16, 3. 4. 6, 4. Ἔξορρος, 1, 11,3. *Etzepoùv, J 10. 81. 68. τὸ ὑγρόν, C. 1, 22,5. 6,17, 5. | ᾿Εξοστραχίζειν, C. 2, 16, 8. 3,1,5. 3,6, 8. ᾿Εξαιγειροῦσθαι. λεύχη, C. 2, 16, 2. *Etovoia, Fr. 104. ᾿Ἐξαίρεσθαι, Su. 13. Ἐξυδρίζειν, C. 2, 16,8. 3,1,5. 3,6. 8. ᾿Ἐξαιροῦσθαι. πυρός, C. 2, 16, 2. 4,1,7. 4,5,4. Ἐξυγραίνειν, C. 1, 13, 6. 4, 10, 2. 6,6, 4. 6,77. °Egaictos, ventorum vis, V 22. L10. V 54. ῬΕξαχανϑοῦσθαι. χαυλός, 6, 4, 2. ῬἘξωθεῖσθαι, V 2. ᾿Εξαχριδοῦσθαι, 9, 16, 6. ᾿Εξώχοιτος, Fr. 171,1. ᾿Εξαλλαγή. χώρας, 2, 2, 10. τῶν ἀπὸ σπέρματος, 2, 2, 11. | Ἔξωχρος, 4, 6, 3. εἰς ἕτερον γένος, C. 4, 4,5. 12. | ᾿Ἐπάγεσθαι͵ 1, 1,9. C.1,12, 1. 6,10, 5. ᾿ῬΕξαλλάττειν, 4,4,14. 8,8,3. C.6, 15,2. °Eraxywy, Fr. 62. "Εξαλλοιοῦν, C.2, 15,2. 3,17,7. 4,4.10. 6,3,2. ᾿παχανθίζειν, 3, 10, 1. 3, 11, 3. 3, 16, 1. 4, 8,8 ᾿Ἐξαμαυροῦσθαι, C. 2, 16, 4. 6,4,1. 6,5,2. 9,4. 8. ᾿Εξαμθλοῦσθαι, 9, 18, 11. Ὁ. 4, 5, 3. "Enaxtov θερμόν, J 66. °Etau6iwow , 9, 9, 2 ᾿Ἐπαλείφειν, C. 3, 23, 2. J59. ᾿Εξαμελεῖσθαι, 3, 2, 2. C.3, 18,7. Ἐπαλλάττειν, 1,3, 2. 4,6,10. S80. ᾿ἘΠπαλλόκαυλος χιττός. 3, 18, 9. Ἐπαμᾶσθαι, 4, 13, 5. L 28. ᾿ἘἘπαμφοτερίζειν, V 55. Fr. 171, 1. °Erava\aubavew, 3, 7, 8. ?Eravarinpovodar, 5 8. *Eravaatagi;, 3, 7, 4. Ἐπαναφορά, 1,2, 4. Ἐπανεστηχότες ὀμφαλοί, 3, 7,5. ᾿Επανισοῦσθαι, S 8. Ἐπαπορεῖν, Vert. 9. ᾿Ἐπάρδεαθαι, Fr. 109. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. "Erzpxtiv, C.3, 11,2. ᾿Ἐπάρσεις ἰονθώδεις, Su. 16. ᾿Ἐπατενίζειν, Vert. 9. ᾿Ἐκανξβάνεσθαι, V 15. Ἐπαφιέναι, 8, 7,4. 8, 11,9. C.2,5,5. Ἐπεισάγειν, O 46. ᾿Επεισοδιώδης, Met. 2. Ἐπεσθίειν, C. 6,4, 7. Ἐπεστραμμένα, 3,9, 3.6 3,12,3. 3, 17, 5. ᾿ἘἘπεστιγμένος, 3, 7, 5. Ἐπέτεια, VA45. ἘΓ. 167, Ἐκετειόχαρπα, 1,2, 2. Ἐκπετειόχαυλα, 6, 2,8. 6,3, 1. 6,4, 2. 7,2, 1-3. 7,7,2. 9,1,2..C.1,4,3. *Ertissoc οὐσία͵ 1, 1,2. μέρη, 1,2, 1. 1,10,9. ῥίζαι, C. 3, 8, 1. σπέρματα, 1, 11, 2. peraboli, 2, 6, 1. natura, C. 2, 11, 1. spontanea, C. 1, δ, 1. --- 1, 2,2. 1,δ, 2. 1,6,6. 1,11,6. 1,13,2..4,6,4. 4,9, 8. 6, 3,4. ὅ, ὅ, 1.4. 7, 7,2. 9,1,2. C. 1,10, 2. 2,4,2. 2,5,9. 4,1,6. δ,8,86. 6,6,7. *Ersttiogopeiv , C. 1, 20,3. ῬΕπετειοφόρα, C. 1, 20, 3. ῬἘπετειόφνυλλος, 7, 11, 3. ῬἘΕκέχειν, 4,4,13. C.4,6,3. *En:6aeoda: βλαστούς, 3, 5, 1. — 4, 13,5. 8,4, 6. 9, 8, 5. C.3, 7,9. 5, 9, fl. S 11.0 18. --εἰν, O 62. Fr. 89,9. *Enbintoda:, 3, 7, 3. *ExiBapuc, 3, 13, 6. *Enbebaroov, C. 5, 14, 4. Ἐχκιξλαστάνειν, 1,9,7. 3, 6, 3. C.1,11,7. 3, 3, 8. “Ῥπιδλάστησις κατὰ πλείους ὥρας, C, 1, 13, 3. οἷον yé- νεσις, C. 1, 12,8. καρποτοχίας ἕνεχα, C. 1, 11,8. — 3,6,2. C.1,6,3. δ, 2,3. 5,9, 2. 5,17,7. Ἐπιδλαστικός, C. 1, 13, 8. 10. *Ex:60), C. 3, 16, 4. , Ἑπιδόσχειν, 3, 6, 3. ἊΣ »Εκιδόσχησις, C. ὅ, 17, 6. "“Ἐπιξρέχειν, 2, 6, δ. ὅδ, 3, 3. ῬΕπιδρίθειν, V 34. Ἔπίγειος κάλαμος, 4, 11,13. κιττός, 3, 18, 6. ὕδατα, C. 2, 5,1. — 6.) 2, 2. Fr. 168. "Ἐκιγειόχαυλα, 6, 4,5. 7,8,1. 8, 3, 2. C.4,6,9. Ἐκιγειόφυλλα, 7, 8, 3. 9, 10, 1. "Επιγινόμενα τὰ κατ’ ἐνιαντόν, δ, 7,3. πνεύματα, C. 2, 2, 4. —4, 1δ, 3. 7, 1,4. 8, 1, δ. 8,10,1. Ὁ. ὅ, 14, 7. 5,15, 3. ῬἘἘκιγλυχαίνειν, C. 6, 15, 4. ἜῬἜκίγλνχυς, 3, 18, 9. Ἐκίδασυς, 3, 18, 5. *Endiyeoda:, O 41. (. 6, 4,1. Ῥπιδιαλάμκειν, 9, 3, 2. ᾿ῬἘπκιδιατρίέειν, O. 11. Enxdéva:, C. 3, 11,3. Ἐκιδιστάξειν, O. 45. "Ἐπιδοξαζόμενον, C. 1, 5, 5. Ἐπίδοςις, 2, 2, 12. *Firidooco<, 7.14, 1. Ἕκιειχής, T 44. i "Erik, 2,6, 1. I, 13, 3. ἜἘκπιζητεῖν, C. 6, 2, 1. ᾿Ἐπιθαλάττια, 8, 2, 11. ᾿Ἐπιθάνατος χυμός, C. 6, 4, 5. Ἐπίθετος, 9, 8, 6.8, C. 1,19, 4. Ἕκιθεωρεῖν, Met. 34. ᾿Εκιθιγγάνειν, O. 11. Ἐπιθυμίχ, Fr. 58. 77. ἀλόγιστος, Fr. 115. Ἐπιχαίειν, 1, 8, 4. 6,6, 6. 6, 8, 5. Ὁ. ὅ, 13, 3. δ, 14, 8. 5, 15,6. 138. Ἕπικαθίζειν, C. 6, 10, 6. ᾿Επικαρκίζεσθαι, 8, 9, 3. ᾿Επιχαταλαμθάνειν, 2, 6, 10. Ἐπικαυλόφυλλα, 7, ὃ, 3. ᾿Ἐπιχείρειν, 7, 4,10. 8, 7,4. 9, 6,3. ᾿Εκιχεῖσθαι. βορέας, V 5. "Extixnpoc, 6, 7,3. 7, δ, 1, Ὁ. 1,10, 4. 12,8. 3,12,2. 4, 14, 4. Ἐπιχλείειν, I 25. Ἐπίχλησις, O 39. ᾿Επιχλινής, C, 3, 22, 1. ᾿Ἐπιχλύζειν, 4, 6,3. C.5, 12,10. Fr. 30. ᾿Επίχλυσις, Fr. 171, 11. ᾿Εκικνίζειν, 4, 2,1. C.1,17,9. 1,4. Ertxwow, C. 5, 2, 4. Ἐἐπκιχοινωνία, O 67. ᾿Κπιχολλαίνειν, C. 1, 6, 6. *ExxmQnpa, 4, 3, 3. ᾿Επιχοπή, 4, 16, 1. C.5, 17,3. ἜἘπιχόπτειν, 1, 8, 4, 3,7,1. 4, 16,1. C.2, 15,3, 17, 3. Ἔκιχουρία, V 16. "Exixparatv, 8, 8, 4. τὸ ἐπικρατοῦν draté,-C. 2, 2, 2. 4,4, 9. Ἐπιχρίνειν, Fr. 89, 2. ἙἘπιχνίσκεσθαι, Ο. 1, 11, 1. Ἐπιχυλινδροῦσθαι, C. 5, 6, 7. ᾿Επιχύπτειν, C. 3,22, 1. 4, 14,1. ᾿βπιλαμδάνειν, 3, 3, 2. C.1, 11,3. 4, 14,3. 5.26. Ἐκιλάμκειν, 4, 4, 12. Ἐξ πιλευχαίνειν, 3, 12,9. 3, 17, 3. Ἐπίλευχος, 3,7,5. 3,14,2. 3, 15,2. ᾿ἘἘκίληπτος, 9, 12, 5. Fr. 175. Ἐπιληψία, Fr. 88. "Enpaprvpetv, 8 2. 70. ᾿Ἐκιμελαίνεσθαι, 2, 13, 2, 3, 15,6. Ἐπίμελας, 3, 8, 7. 6, ὅ, 4. ᾿Επιμένειν, S 29. 135. 61. 'Eriperpov, C. 4, 13, 7. ἜἘκιμιξία, Fr. 84. Ἐπιμονή, C. 2,9, il, ᾿Επιμορίζειν, O 45. *Erweiv, O 65. 'Exvipew, 8, 7, 4. Ἐκινεύειν, 5, 4, 8. Ἕπινεφεῖν, C. 3, 24,4. V 61. Ἐπινεφέλων, T 31. Ἐπινεζὴῆς dvipoc, VA. C. 5,11,2. — VblI. ‘Ezivaa O 7. 6, 16, 7. i 2, 8,4. 3,14,3. 6, I 16. 1,9,6. 1,13, 4. σ. 4, 6, 1. νότος, V 7. πνεύματα, VE. ἀήρ, 490 Ἐπίξανθος, 3, 10, 4. ᾿Επιξυνδεῖν, C. 2, 1,7. Ἐπιπάττειν, C. 6, 20, 2. ‘Erireda, La 6, 9. Met. 12. Ἐπιπηγνύναι, C. 5, 13, 2. 6, 11, 15. "Erinixpos 6,4, 10. Ἐπιπλάττειν πόρους S 8. — 9, 13, 3. Ἐπίπλατυ; 2660; 8,5,3. "Ern)nttaw Fr. 49. Ἐπιποθεῖν, Fr. 22. Ἐπιπολάζειν, 6, 10, 3.4. S66. Ἐπιπολαῖος, I 53. ἱδρώς, Su. 11. cortex, 3, 15, 2. ra- dix, 3,6,4. 3, 10,2. 3,12,4. 3, 14,3. 3,17,3. 6,7,4. C.1,8,1. ᾿Επιπολαιόρριζος, 1, 6,4. 2,5,1. 8,18,3. C.2, 7,1. 3, 4,2. "Erirovos, C. 3,7, 1. Ἐπιπορφυρίζειν, 3, 18, 2. 7,9, 2, 8,4, 2. ᾿ἘἘπιπόρφυρος, 4, 6, 7. . 7, 8, 1. "Ertmpoodev, V 30. Ἐπιπροσθεῖν, V 32. Ἐπιπρόσνησις, 5.81. V30. ὀμμάτων, Met. 29. Ἐπίπυρρος, 4, 10, 4. “Erinwpartitew, I 49. 59. Ἐπιρρεῖν, La. 3. I Ἐπιρροή, La. 1. 2.3. 9,1,0. 9,2,7. C.1,9,1. 1, 10,7. 1,7,6. 1,20,1. 2, 8,3. 3,11,2. 94, 10, 3. 5,2,3. ὅ, 17, 7. «ἀεὶ πρὸς τὸ ζῶν, C. 3, 13,4. ᾿Μπιρροιδδεῖν, T 16. ᾿Επιρροιζεῖν, T 16. ᾿Επίρρυτον ὕδωρ, C. 3, 8, 3. Ἐπίσαξις γῆς, C. 5, 6, 3. Ἐπίσαπρος, 3, 7, 3. Ἐπισάττειν, 7, 2, 5. ᾿ἘἘπισημαίνεσθαι, S 22. 4, 2,7. 6,4,6. 6,2, 1. 6, 4,2. 7,3,1. Fr. 159. Ἐπισινής, 8, 6,1. 9,8, 6. C. 2,3, 2. 3, 10,8. 4, 10, 3. ᾿ἘἘπισχεπὴς χώρα, V 30. 32. 34. Ἐπισχιάζειν, C. 2, 18,3. 5. 73. 79. Ἐπισπᾶσθαι, 9, 15, 2. C. 1,8, 1. 2,9, 12. 2,15, 6. 2, 18,1. S 21. La. 10. ἀέρα, Fr. 171,3. ᾿Ἐπίσπασις, C. 1, 17,6. τροφῆς, C.5, 1,10. ᾿Ἐπισπείρειν,7, 1,3. 7,5,4. C.2,17,3.10. ᾿Ἐπίσπορα, 7,1, 2. ῬΕπίστασθαι, Met. 19. 24. Ἐπίστασις, C. 2, 9, 1. Vert. 9. ᾿Ἐπιστήμη τῶν ἰδίων, Met. 20. Ἐπιστρέφειν, C. 2, 8, 3. Vide ἐπεστραμμένος. °Ertotpopn , 3, 13, 2. Ἐπισυμθαίνειν, Fr. 174, 7. Ἐπισυμμύειν, Ο. 1, 6, 3. ᾿Ἐπισυνίστασθαι, C. ὁ, 2, 1. Ἐπισχίζειν, C. 5, 15, 4. Ἐπισχύειν, C. 1, 2, 4. Ἐπίτασις, T 43. πόνων, Su. 11. δέρματος, Fr. 172,2. ᾿Ἐπιτείνειν, T 33. Fr. 177. -eo0ar ταῖς ὥραις, 7, 10, 3. C. 1,7, 5. Ἐπιτελεῖν, C. 2, 12, 1. Ἐπιτέλλειν, C. 3, 16, 2. ᾿Ἐπιτέμνειν, 6,6,6. C.3,7,1. 2, 18, 1. 8, 23, 3. —r—————€———— r1k_—————r—————T——_———————_———————————-_————--_ rr. -———————_. -——r—————__===——=212=2=<=——— ——t———————————————————————————————————————————————111— INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. Ἐπιτίμιον, Fr. 97, 5. ᾿Ἐπιτολή, 1, 6,3. 1,13,3. C.2,19,4. °Eritonos φλοιός, 3, 13,1. ξύλον, 5, 1, 12. Ἐπιτράπεζα σκεύη, L 42. Ἐπιτραγιμδεῖν 9,8, 5. Fr. 30. Ἐπίτριτος Fr 89,1. ᾿Επιτυγχάνειν, O 38. ᾿Ἐπιτυφλοῦν S 66. "Ἐπιφανὴς ῥίζα, C. 5,9, 8. Ἐπιφάνεια, Fr. 21. Ἐπίφασις, S 27. ᾿Ἐπιφοινίσσον T 10. Ἐπιφορά, 5, 12, il. "Eripono; CO. 3, 2,8. Ἐπιφράττειν, 9, 3,2. 5.85. Ἐπιφύειν, 3, 12, 6. 4,8,9. C.1, 6,3. ᾿Ἐπιφυλλόκαρπος, 1, 10, 8. 3,17, 4. ἜἘπίφυσις, 1, 1, 2. Ἐπιχαράσσειν, 6, 2, 5. Ἐπιχειμέριος, V 14. Ἐπιχείρημα, Fr. 70. "Eniypoa ὕδατα, Fr. 159. ᾿ἘἘπιχρόϊσις, C. 2, 5, 4. *Emypovitew, I 61. Ἐπιχύσεις ἀκροποτῶν, Fr. 118. Ἐπιχωννύναι, 9, 3, 2. Ἐπιχώριος, 8, 8, 1. ᾿Ἐπιψεχάζειν, L 13. ᾿ἘἘποιδεῖν, 6, 4, 2. Ἐποίδησις, 3, 5, 5. *Eropnbpla, 3, 1, 5. C. 2,1,5. 3, 11, 4. 3, 20, 1. Fr. 30. 167. 174, 7. ᾿Ἐπόμόριος et ἔπομέρος, 8, 7, 6. 3,20, 2. 3, 11, 5. "Eropevov εἰπεῖν, 6, 4, 1. ἔπουλον φύλλον, 3, 10, 85. Ὕπον, 2,4, 4. Ἐπῳδή 9, 0,4. Erwridec naves, 5, 7,3. 4,11,3. δ, 8,6. 8,6,4. 9,35 4, 4, 7. 5, 14,9. C. 3, 9, 5. 3,1,,1. Φ ᾿ῬἘργάζεσϑαι, 5, 9, 7. 6,3, 2. 8,6, 8. 6,7, 4. ( 5, 12,7. 8, 0, 9. 6, 8,11. Ἐργασία ὁποῦ, 6,38,3. σπόρου, 8, 7,7. πίττης, 9, 3, δ: ἐδάφους, C. 3, 19, 1. πληροῖ, Ο. 3, 15, 8. λίθων, ἱ, 3). 41. — 2,5, 1. 2,6,5. ὅ, ἴ, 9. 10. 5, 2,4. 6.3 12,2. 3,29, 8. 4,12,1. °Epydoruos χώρα, Fr. 174, 3. τὰ ἐ. T 46. — 3,8,2-4 6,3, 5. θ6, 3,2. 6. 4,12,8. ᾿Εργατιχός, 5, 12,9. 5, 14, 6. Ἔργον, 4, 4,8. Ἐργώδης,. I 74, «ὥς, 9,16, 5. ᾿Εοεδινθῶδες φύλλον, 6, 5, 3. Ἔρεγμα, C. 4, 12, 12. ἘΡρεθίζειν, Su. 16. ᾿Ερεθισμὸς χνησμώδης, Su. 16. ᾿Ερετρικὸν χρίσμα, O 28. ᾿ἘἘρέψιμος ὕλη, 5, 3, 3. Ἔρεψις, 5, 6, 1. "Eprpos, ἧ, descrtum, L 33. "Ep:a, tà, O 17. , Ἐριθεύς, tempestalem indicat, T 39. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. 1 Evéocia, 1,11, 4. ©C.1, 2,3. 2,10,2. 3,7,5. Ἐρινασμός, βοήθεια πρὸς τὸ μὴ ἀποδάλλειν τὸν καρπὸν τὴν | Εὕὔγειος, "Ερινάζειν, 3, 8, 1.3, Ὁ. 2, 9, 5. 9. συκῆν, 2,8, 1. C.3,18,1. °Epivaotéc, C. 2, 9, 12. Ἐριώδης, 3, 7, 4. 7,13,8. "Epvoc, 2, 1, 3. 2,3,3. 2,5,5. 6. 1,6, ὅ. Ἕ οπετά, 9, 11, 1. 2. 9, 20, 5. ῬἙρσπύλλινοην, O 27. i ἘἘρσώδης ἀήρ, Ὁ. 3, 2, 6. ῬἙρνγμός, O 59. ᾿Ερυϑαίνεσθαι, 3, 12, 5. *Epu0pa , i, mare rubrum, L 36. O 70. ἘΕρυθραίνειν, 3, 15, 3. S 75. *Epudpato< οἶνος, O 48. 52. Ἐρυθροχάρδιος, 3, 12, 3. Ἐρυθρὸν χρῶμα, S 75. 77. 78. e corr. 76. ῬἘρυσιθᾶν, 8, 10, 2. *Eguatbn, σαπρότης τις, C. 3, 22, 2. — 8, 10, 1. 1.4.16. 5,10,1. *Epuat6ouv, C. 2,1,7. 2,2, 2. ῬἘἘρυσιξώδης καρπός, C. 3, 21, 5. — 8, 3, 2. C.3,22,2. 3, 23, 5. Ερωδιός, T 18. 28. Met. 29. Ἕρως, Fr. 114. 115. 107. λόγος περὶ ἔρ., Fr. 113. ᾿Ἐρωτιχός, Fr. 107-109. ᾿Ἐσθλὰ οὐκ ἂν γένοιτο χωρίς, dictum Euripidis, Met. 18. Ἕ σπέρα, Υ 47. “Ἐσκέριοι, oi, V 48. ἀστρακαί, Τὶ 11. “σπερινός, Τ 21. “Eornipic, C. 6, 17,3. *Ecyipa, 5,9,7. J 64. *Ecyartevovra τὰ τῶν δένδρων, C. 5, 1, 3. Ἐπεόχριθος, ἡ, C. 3, 22, 2. Ῥτεροσχήμων, 1, 10, 1. "Erspoypoo: βότρνες, C. 5,3, 2. *Emgiu, ol, 2,7, 5. 4,2,5. C.3,3,3. 1, 35: VIO. 28. 30. ubi ὑέτιοι, Υ 4. βορέαι ἐτ. γίνονται, Vii. fiatus et causa, Ὗ 11. curnoctunonspirent Υ 12. ἀνωμαλία, V 12. inCreta, V13. ἐπαίρονται, Υ͂ 81. notes coli describ. C. 2, 9, δ. C. 3, 22, bent, V 48. diuturni hiemis tranquitis indicium, T 34. | "Erto φέρει οὐχὶ ἄρουρα, C. 3, 2,3. 4, 11, 9. βόρειον ὑγιεινότερον, T 25. νοσῶδες, T 54. ῬἘτυμόδρυς,͵ 3, 8, 2. Evans, S 73. 78. Evavohc. θύμον, 6, 2, 3. Evarirvoo:, O 42. Evarértwto;, C. 2, 9, 3. Evavkic, 1, 9,2. 2,2,4. 3,6,1. 3,10,2. 3,113. 3, 17, 1. 8,4,3. C.1,8,3. 1,13, 8. 2, 11, 9. 3, 6,8.9. 3,7, 7. 3,10,8. 6, 18, 9. Εὐαφαίρετος, O 42. Evapàc πρὸς διαδλάστησιν͵ C. 2, 17, 10. E5batoc, 2,6, 12. Εὐξλαστεῖν, C. 1, 20,5. 3,7, 11. 4,3, 3. 4,7, 3. Ἑύθδλάστεια ἀφαιρεῖται τοὺς χαρπούς, C. 1, 20,5. 3, 6,1. 3, 7, 5. 3, 17, 1. εὐθλαστία, C. 1, 20, 6. 2, 1,2. 5, 6, 10. Ἑὐδλαστής, C. 1,8, 1. 3,2,6. 4,3,3. Euboixòv κάρνον, 1, 11, 3. 6,8 1. 1, 10,2. 1,12, 2. 1,13, 10. 4, 5,4. -ική, 5, 4.2. 6. 3. λυ] 6. 11, 1. 9. 6,5,2. 9, 16, 2. C.2, 10, 3. 3, 6,8. Εὐγενής, 4, 11,9. Evyoveiv, C. 1, 14, 1. Εὐδία, 7,3, 3.4. 8,1,4.7. 8,7, 6. C. 3, 23,3.5. 4. 7,2. 353. Τ 9.16. 42. Fr. 171, 5. signa, T 50-37. Εὐδιαίρετος, 7,13, 1. 4272. Εὐδιάκνενστος, O 39. Ἑῤδιάχντος, C. 3, 2,6. 4,12,2. 1]. Edkewéc, 3, 2,5. 5,1,12. 9,2,5. C.1,8,3. 1,11,5. 1,13, 1. 3,6,8. 3,21,3. Εὐδίοδος, C.1,10,3. 1,15,4. 2,4,3. 2,12,5. 3, 5,2. 3, 5,2. 3, 6,5. 374. 80. O 60. χώρα, 1,7, 1. τόκος, C. 1, 12,7. ταῖς ῥίζαις, C. 2,4,12. 3,4,1. Εὐδίοπτος, 8. 81. 116. EvSotla, 9, 19, 2. Everdoc, 4, 1,1. 5, 9,2. 6, 8,2. 7, 1,4. 9, 2, 5. C.3,6,8. 4,9, 4. Ἐεμής, 9, 10, 2. Ἐδεργός, 3, 9,2. δ,1, 1. Ἑδετηρία, 8, 8,2. Τ 24. ἙἘῤέψητος, C. 4, 12, 12. EWwoc, 4, 11, 13. 6, 6, 10. C. 1,3, δ. 4, 4, 10. ὅ, 4, 3. Ἑῤήθης, S 21. 47. 48. λόγος, 8, 6,2. 9, 19, 2. Eùfnooc πρὸς μεταδολήν, 2, 14, 5. Εὐήλιος, 1,8, 1. 4,1, 1. Εὐημερία, Fr. 69. Ἑῤθένεια, C. 3, 1, 6. Εὐθενεῖν, 1, 1,2. 2,5,7. 3, 2,4. 3,3,2. 3, 18,5. 8, 8,4. C. 2,4, 5. 2, 167. 3, 8,3. 3, 10, 2 3, 21,4. 5,11,3. Evdepareutoc, 9, 16,6. C. 3, 7,4. Evwdeppavroc, C. 4,7, 3. Evberciv, 5,7,4. Εὐθεώρητος, 1, 1, 1. Evînvetv, V 44. Fr. 174, 1. Εύθρανστος. 1, 5, 6.5. ‘Evdpurtoc, S 73. Εὐθύ et εὐθύς, 3,8, 2. 9,13, 12. Εὐθύγραμμον σχῆμα, 1, 12, 1. Εὐθύχανλος, 6, 4, δ. 7,8, 2. Εὐθύνειν, 2, 7, 7. Ἐῤθυπορεῖν, 1, 5,5. Ο.1, 8, 4. 5,3, 4. δ, 6,4. Ἑὐθνπορία͵, 5,6,2. Ο.2,11,8. ὅ,17, 3. Evéuropoxc , C. 5, 17, 3. 8. 73. Εὐθύρριζος, 1,7, 2. 3,6, 3. Εὐθύτρυπα (libri : εὑρύτρνπκα ), 873. Ἐῤθύφλοιος γένος δρνός, 3, 8, 2. Εύϊδρος, Su. 19. Εὔϊνος, 3 12. ξύλον, 3, 10,1. Ἑῤκωιρία, C. 3, 23, 4. Εὔκαιρα ὕδατα, 8, 7, 6. ἙΕὐχαμπὴς φλοιός, 3, 16, 4. Ἑύχαμπτον ξύλον, 1, ὅ, 56. 5,06, 2. Εὐχαρπεῖν, 3, 12, 8. 4, 14,14. C. 1,20, 6. 2,7, 4. 2, 15,3. Τὶ 45. 49. Εὐχαοπία, 2,7.2. Ο. 2,1, 2. 2,15,5. 3,1,6. 8, 17.1. 5.1.1. 8.11.2. 1,8, 4. 3,11,1. 3. 8, 14. 1. 3, 6, 6. 493 INDEX GRACITATIS ET RERUM. Ἑὐκατέργοστος͵ C. 4, 7,3. 4,9,1. 4,12,3. Εύχαυστος͵ J 25. 72. Εὐχήπεντος, γένος στρύχνον ,7, 7, 2. Εὐχίνητος, C. 1, 10, 2. 1, 14, 3. 1, 15,2. ὅ, 14, 3. τὸ ἀσθενές, C. 2, 11, 6. Ἑύχλεια, 9, 19, 2. Ἑῤχοσμία, in foro, Fr. 93. Ebxpafc, 7,1,4. C.1,11,6. 2,3,3. Εὐχρασία, C. 1, 21, 5. 2, 1,6. 2,7, δ. 3, 21, 1. 4, 3,3. 4,6, 1. δ, 11,2. 6, 20, 3. EUxparoc καρπός ,1, 4, 1. ἀήρ, 8, 1,6. ἐγχέφαλος, 8 56. — C. 1, 13, il. 3,83,4. 3,15,1. 6, 16, 8. Εὐχτέανος, 3, 9, 3. Εὐῤχτήδων, 1, 11. Ebxuxios, T 27. 38. δένδρον, 4, 4, 4 Edioya, τὰ, 5 31. ἱ Εὐλογία, Ο. 6, 13,1. Εὐμεγέθης, 3, 11,1. 3,12,9. 3, 17,2. L25. Ἑὐμελιτεῖν, 6, 2, 3. ἙΕὐμένεια, C. 6, 14,12. Εὐμενής, 1, 8, 4. 2,1,6. 3,4,4. 2,12,6. 3,10,5. Εὐμέριστος, C. 6, 10, 8. Ἐῤμετάδλητος, C. 5,9, 5. Ἑὐμετάπτωτος͵ S 45. Εὐμήχης, arbor, 3, 11,3. 3,15,5. 3,17,1. Εύμιχτος, O 8. 65. Evpoppia, 1,4, 1. Eùvi, , Fr. 183. Ἑὐνουχίας κάλαμος, 4, 11,4. Evgfipavrog , C. 1,2, 4. 1,3,2. 1,7,64. 2,4, 2. Ebtooc, 5, 6, 4. Evtvios , 4, 4, 6. Etoyxov φάρμαχον, 9, 16,8. Evodeiv, 1,6,4. C.5,6,7. J10. Evospoc, 9, 7,3. 9,13, 1. C. 6, 18,11. 6,19, 1. Evoopeiv, C. 6, 16, 1. Εὐοσμία, C. 6, 9,4. 6,11,3. 6,14,4. 6, 16,3. 5. 6, 17, 4. 12. Ο 50. EVocpa, 4, 4,14. 9,4,1. 9,1,3. 9, 7,4. C.6,6,2. 6,9, 3. 6,11,3. 6,14,3. 6,15, 1.0 1. 3. 64. 66. ἐν τροφαῖς, O 5. δηχτιχά, 021. Ἑὐπαγὴς κάλαμος, 4, 11, 13. Εὐπαθής, C. 2, 9,13. 3,22,6. 4,1,3. 4,3.6. 4,54. 4,6,2. 5,14, 1. i Εὐπαχής, 4, 2,6. 4,3, 4. 4,6, 2. Ἑὺὐπελέχητος, C. 5, 6, 4. Ἑὠπέπαντος, O 39. Eunertos, 4, 4, 10. Ἑὐπεριαίρετος φλοιός, 3, 5,3. 5,1;1. Εὔπηχτος, C. 5, 14,3. Εὐπληθής, 4, 11, 4. Εύπνοια, C. 6, 16, 5. corporis senum, Su. 8. 39. Εὔπνους τόπος, C. 3, 6, 9. ἀήρ, 1, 15,8. σῶμα, Su.8. — 8, 11,6. C.2,9,1.6. 4,9,4. 4,13,2. 6,14,8. Εὔπορος, S 65. Εὐπρόσφυτος, C. 1, 6, 2. Ἐὐπύρωτος, C. 1, 22, 5. Εὔριπος, V 26. Evpitoc, 4, 2,5. Evpotiv, C. 5, 6,4. EYpoos , C. 2, 11,7. 3,5, 2. Εὖρος, V 53. 61. T35. κανματώδης͵ T36. Εὔρονς κοιλία παίδων, Su: 19. Εὔρνθμον φύλλον, 3, 18, 6. τῷ κόμῃ δένδρον, 3, 12,9. Εὐρώς, mucor, L 56. Εὐρωτιᾶν, C. 1, 6,8. Εὐσαρκία, C.1,9,2. 6,8,5. Εὔσαρχος, 4, 11,4. Εὔσημος, Ο. 3,8, 2. 6, 19,5. Met. 3. ἙΕὔσηπτος, 4,2,8. Ο.2, 4,4. 2,11,1. Εὐσηψία, 8, 9, 1. Evobévesa, C.2,1, 7. 2,5,2. 2, 15,4. 3,2,1. O19 Εὐσθενεῖν, 4, 1,1. 4,15,1. 5,2,2. C.1,9,3. 2,1,5 3, 1,2. Εὐσθενής, 4,1, 4. Εὐσιτοῦντα σώματα, 4, 8, 13. Εὐσκεπής. τόπος, 4, 1,1. C.1,13, 11. V24. Ἑύστομία, 4, 4,7. C.6,16,2.8. 6,17,2. ΟἿ. Εὔστομος, 2, 6, 10. 4,3, 4.. δάχρνον, 6, 4, 9. 7,6,1. ῥίζα, 7,9, 4. C.6,9,3. 6, ii, 11. 15. 6,14,4. Εὐσύμφντος͵ C. 3, 7, 10. Evrapievtos, O 13. Εὐτελής,}, 33. Εὐτοχεῖν, 9, 16,1. C.1,14,1. EUtoxa ζῶα βραχύδια, C. 2, 11, 4. Εὔτομον ξύλον, 3, 14, 1. Εὕὔτονος͵ Fr. 89,7. πρὸς καρποτοκίαν, C. 5, 2, 4. Εὐτραφεῖν, C. 4, 10,1. Evrpapiig, 2,7,5. C.1,20,1. 2,15,6. 3,2,6. 3,6,8 3, 14,3. 3,16,4. 3,17,3. ἀήρ, C.4, 11,8. Εὔτρεπτος πρὸς μεταδολάς͵ Fr. 189. Εὔτρητα φλέδια, S 56. Ἑὐτροφεῖν, 8,8, 4. C. 6, 16, 3. Εὐτροφία, 3, 9, 5. 4,11, 4. 5, 2, 2. C. 1, 6, 10. 3, 16,4. 5, 6, 10. 6, 11, 12. τὸ σαρκῶδες αὔξει, C. 3, 10, 2. πάρωρος, C. 3, 23, 3. Εὔτῤοφος χώρα, C. 1, 14, 1. ἀήρ, 2, 1,5. 2,8, 1. πνεύματα, 2, 3, 2. γῆ, 2, 4, 3. ἔδαφος, 2, 10, 3. φυτά, 1, 20,3. — C.3,9,1. 3, 10,2. Εὐτρύγητος, C. 3, 7,4. Εὐφάρμαχον ὄρος͵ 9, 10, 3. Εὔφθαρτος͵ C. 2, 11, 4. Evpopta, 1, 14,2. 9,2,4. C. 3,22, 1. Εὔφορος, 8,7, 6. ἐξ ἀφόρον, C. 1,17, 10. Εὐφνής, 4,2,6. Ο. 1,86, 4. L 50. Fr. 171,11. Εὐφνία, C. 1, 2, 3. Εὔχαρις, Fr. 107. ai Evyeipwtoc, 4, 14, 7. Εὔχροια, 6, 6, 4.5. Ὁ. 2, 4. 6. Εὐχρους, 3,9,7. 3,11,2.5. 3,40,1. 3,12,9. 5,17,1. 7, 3,1. Εὐχυλία, C. 1,9,2. 6,9,4. 6,11, 4. 6, 17, 4, 10. Εὔχνλος, 2,6, 8. 7,4,4. C.1,20,3. 2,6,1. 3,10.2. 4,13,2. 8,10,8. 6,11, 15. 6, 14, 1. 6,18,8. Εὐχυμίχ, C. 6, 11, 3. 10. Εὔχυμος, C. 6,6, 2. 6,9,4. O. 5. EUywpiotos, C. 4, 6,8. Εὔψυχος, C. 5, 14, 1. Εὐώδης. ξύλον, 3, 10, 4. ῥίζαι, 7, 9, 3. fnrim, 9, 5.3 οἶνος, O 23. τὰ εὖ. in calidioribus terris sunt, 4, 5, 2. C. 6, 14, 8. — 6,6, 4. 9,6,2. C. 2,16, 1. 6.5.1. 6, 14, 7. 10. 12. O. 5. 13. 4 INDEX GRACITATIS ET RERUM. 6, 16, Νύωδία, 7,4, 11. 9, 7. 4. C.2,13,4. 6,5, 1. 3.6. 6,18,3.8. 6,19,1. 02. 4.35. "Egalpa, C. 5,9, 6. "Egappoc Yi, Ο. 2, 4,4. 3,6, 3. ᾿Ἐφάκτεσθαι, C. 3, 15, 1. *Ezappoterv, S 88. ᾿Ἐφέλχεσθαι, 5 38. 2 28. ᾿Ἐφελχύειν, C. 5, 1, 10. "Epeow, Met. 48. Ἐφετιχά͵ Met. 9. ᾿Εφηλίς, 9, 20, 3. ᾿ Ἐφήμερον, 9, 16,6. ᾿Εφήμερος τάξις μεταδολῆς ἀνέμων, V 53. Ἐγιχνεῖσδαι, 1, 7,7. 5,1,8. C.1,12,7. 6, 16, 6. 4, 4, 10. "Eguxroc,L 25. J7O.T1. *Egiorava:, 5, 6,6. C.4,14,3. 5,12, 7.9. 6,7, 4. 6, 11,8. “Ἔφοδος ποταμοῦ, 3, 1, 5. θαλάττης, Met. 29. S 60. "Eguypa loca, 5, 1, 12. ᾿Ἐγυδρεύειν, 2, 7, i. e “Ἔφυδρος, 1,8, 1. 3,11, 2.6. 3,12, 2.3. 3, 14,1.3. 3, 15,2. 4,1, 1. *Epvew, 4, 14, 8. C. 4, 13, 6. 5,10,2. 6,10,5. 6,17,7. *EytxoMoy, lignum, 5, 6, 2. *Eyivoc, tegmen fructus, 3, 10, 1. *Eyivoc, animal intestinum ? C. 4,9, 3. *Eyîvo: ὁ χερσαῖος. T 30. Fr. 175. Ἔχις, 2,6, 4. 9, 11,1. C.4,9,2. 6,4,7. Ἐχόμενον ἕτος, 7, 1, 6. Ebeiv, J 74. “Edgmpa, 4, 4,9. Ἕνψυσις, 5,9, 1. aromatum, O 22. “Epopeva , J 49. "Embev, V 18. 26. ‘Emovdv rvevpa, V 47. *Eso0; ἀνατολή, T 2. Ζείδωρος, 9, 15,1. Ζέσις πίθον οἶνον, 9, 17, 3. θερμοῦ, Su. 36. Ζενγίτης κάλαμος, 4, 11, 6. ὶ Ζενγοκοιία͵ 6, 11,6. Ζεῦγος in tibiis , 4, 11. 4. 6. Ζεφύρια͵ tà, Ὗ 47. Ζεφυριχὰ πνεύματα, 8, 7,..). Ο. 2, 3, 1. Ἐέφνρος, C. 2,3, 2. Υ 37.40.44. T 27.47. θρασχίας, V 42. ἀστράπκιων, T 21. καυματώδης,͵ T 36. πρὸ - Repupov, 3, 4, 8. μετὰ πνοὰς ζ., 3,4, 8. C. 3, 13, 2. Σημία ἄνισος, Fr. 97, 5. Ζῆν, C. 1,4, δ. 5,18, 1. Ζήτησις, S 52. 55. pellov:, 2 8. Ζοφερός, T 43. Zopo:, T 56. Ζοφώδης σελήνη, T 12. μείς͵ T27. sidus, T 22. Zurov, 5,7, 6. Ζῦϑος, 6, 11,2. Ze, Met. 3. 8. 27. Zeno, 4, 4,2. ΣΖωογονεῖν. 7, 14,2. 8 4,15, 2.5. 5,9,3. Zasoyovia , C. 1 “ Cc. 4, 12, 9. 4, 13, 1. J 36. 43. , 11,2. C.3, 22, 3. 3,24,3. 493 Ζωοθντεῖν, Fr. 151. Ζῶον. babent ἤθη et πράξεις, 1,1, 1. ἐξ ἀλλήλων καὶ ix γῆς, C. 1, 1, 2. relationes ad loca, C. 2, 3, 4. δ. 3, 17,3. τὰ ἐπὶ τῶν ζ. οὐχ ὅμοιά ἐστι tav ἐν φντοῖς, C. 2, 6, 2. μεταδολαὶ. κατὰ τὰς ὥρας, 2, 4, 4. C. 2, 13,5. 2,10, 7. κατὰ τοὺς τόπους, 2, 14, 4. προσ- φιλῇ ἀλλήλοις καὶ σύμδια, C. 2, 17,5. τὰ ἄλλα opp. dv θρωπος, C. 4, 9, 1. τὸ ἐν τῷ ζ. πῦρ, 5 13. τὰ μείζω . αἰσθητιχώτερα, 5 29. 34. σχληρόφθαλμα͵ 5.36. ἔνυδρα, S. 36. ἄναιμα, 5 47. «ων γένεσις ἐν χιόνι, 7 18. θερ- μότης, γόνιμος ζώων, 44. odores, O 3. 4. 61. in lapidibus, O 17. tempestates presagiunt, T 5. «ων χερταίων φθορά, Fr. 30. «ων Bugia, Fr. 149. τὰς χρόας μεταδάλλοντα, Fr. 172. 173. ἐν ξηρῷ διαμένοντα, Fr. 173. ἀθρόα φαινόμενα, Fr. 174. φθονοῦντα, ΕἾ. 175. φωλεύοντα, Fr. 176-179. —1,1,2. C.4,1,4. 4,2, 4.. , 9.10. 4, 5,5. 7. 4, 11,2. 7. 9. 4, 15, 2. 1. δ, 2,1. δ, 6, 7. 13. δ, 7,3. δ, 8, 1. , 1.3. 6,2,1. 6,3. 6,4,3.4.6. 6,5,1.6. 6,6,1. 6,7, 1. 6,10,2. 6,11,4.6. 6, (2, 5. 11. 6, 17,9. 8 14.22. 44. (6.70. δ. Vi. T25. Met. 15. 29. Ζωοποιεῖν σηπόμενα τὰ yiuxia, Οὐ. 4, 14,5. 3,22, 4. 4, ὁ, 4. 4,12, 12. Ζωοποιία, C. δ, 18, 2. Di Ζωοκοιὸς ἡ φύσις ἐν τοῖς σηπομένοις, C. 2, 9, 6. Ζωοτόχα θερμότατα, Fr. 171,6. Ζωοτροφεῖν, C. 2, 17, 8. Ζωοῦοσθαι, C. 4, 2,2. 4, 1δ, 3. δ, 18, 2. Ζωπυρεῖν, J 27. Ζωρός, Fr. 116. Ζωστής, φύχους γένος, 4, 6, 2. Ζωτιχός, C.1, 2,3. 1,3,3. 5, 9, 3. °H6n. οἱ περὶ ἧ. sudorem habent fostidum, Su. 7. ad ve- nerem promi, Su. 8. . “Ἤδεσθαι͵ S 32. *H3ovi, S 16. 31. 32. 33. Fr. 80. 82. causa apud Dio- genem, S 43. apud Platonem, 8. 84. ποιεῖ λεικοψυ- χίαν, Fr. 10. 7. ἀληθής, Fr. 85. ἀρχὴ μονσιχῆς, Fr. 90. ‘Hèv, τὸ, apud Platonem, 5 84. “H3vxaprov δένδρον, 4, 4, 5. Ἡ δύνειν, O 9. 10. 67. Ἡδύοινος καρπὸς duro, C. 3, 15, 1. ‘Hèvopa, C. 6,4,6. Ol. ἮἨθητικχὸς οἶνος, C. 6, 16, 6. Ἦθικά, Fr. 146. Ἦθμός, Ὁ. 6,19, 3. “Hd, 1, 1,1. Ἠιών, 5, 8,3. "Huey, C. δ, 1,2. Ἠλακάτη, in flore citri, 1, 13,4. 4,4,2. incaule ca- lami, 2, 2, 1. "H\exrpov , 9, 18, 2. in Liguria, L 16. Dxu,L 28. τὸ ὀρυχτόν, L 29. Ἡλικία͵ 8 64. Su. 7. Ἡλίχος, 2, 6, 8. Ἡλιοδόλος, C. 4, 12, 3. "Hog, auctor caloris, J δ. -iov θερμότης, J 32. 44. λύει τὸν πάγον, Υ 11. ἀκοξηραίνει rai πνκνοῖ τοὺς πόρους °. 1,7,4. 1,12,9. 1,13,4. 494 Su. 27. eximit humorem, Su. 31. ἀνάγει τὸ γλνχύ, Fr. 39. eximit odorem, O 40. ἀνάγει, V 24. fue, V 47. κρατεῖ ἀέρος ἣ χρατεῖται, V 18. ὄδνόμενος xara- signa tempestatis ex sole, T 5. ὀξεῖς ἐχνεφέλης, T22. καυματίας, T 26. maculee in sole, φῶς ἀπὸ È. J 73. ; obscurat flammam, J 12. ruber per nebulam etfumum, λείπει νέφη V 41. T 27. δυόμενος μερισθείς, T 38. J 75. μελαίνει τὴν σάρχα, J 38. -ίου φορά, Ὗ 2. 10. T 35. ἀρχή τις, J 5. γεννῶν, Met. 15. dx νεφῶν πεπνυρωμένων, Fr. 33. -{ov τροπαί, Fr. 39. ἐκχνέφελος, 8, 10,3. C.3, 3, 1. 3, 24, 4. 4,4, 13. Ἡλιοῦσθαι, 1, 10, 3. C. 3,4, 1. 6, 15,3. 6,16,2. Lil. Ἡλίωσις, C. 6, 16, 5. "Hog morbus, J 37. ole, 4, 14,3. Ἡμέρα, T 38. χειμέριος, T 46. vices tempestatis, Τ 9. Ἡμερόδιον, Met. 29. "Hpepos. tà ἥμερα comparantur cum silvestribus, 1, 8, 2. 3,2, 1. 4,13, 1. 4,14,2. C. 1, 15,3. 2, 11,3. 408 ἀείφυλλα, 1,9,3. flores, 1,13, 1. divisio,1,14,4. ἀπαγριοῦται, 2, 2,9. f. 3, 2, 2. morbi, 4, 14, 2. γνώριμα μᾶλλον, 7, i, 1. θερμά, C. 1, 16, 7. ἀέρα μαλαχώτερον ζητεῖ, C. 2, 3, 6. — 1,3,5.6. 1,4,1. 1,14, 3. 3,8, 1. 3, 15, 1. C. 16,2.10.13. 1,18,3. 2,18,1. 3,1,4. 6,13 6,14, 12. 6, 16,5. 6,20, 1. “Husepoùv, 2, 2,6. 3, 2,3. 4,5,3. 8,8,2. 5, 3,5. 6. 5,15,6. 6, 20,3. ‘Hpépwpa, 1,7, 1. C. 5, 6,8. Ἡμέρωσις, 3, 2,1. C. 2,4, 3. ‘Hws6peyns, C. 3, 23, 1. ‘Hu{6poyos, 3, 1, 6. 8, 6,1. Ἡμιγενής, 1, 14, 1. Ἡμίειλος, C. 3, 23, 1. “Hutextov, O 23. ‘Hufxavotos, L 53. , Ἡμιόλιος, 8, 8, 2. Fr. 89, 1. Ἡμιοχαῖα ἀγγεῖα, 9, 6, 4. Ἡμισφαίριον τὸ χάτω, V 47. Ἡμιχοίνιχον, 8, 4, 5. Ἡμιώόθολος, L 46. Ἤπειρος, V 60. Ἡράκλεια in Arcadia, 9, 15, 5. Ἡράκλειον πάναχες descr., 9, 11, 4. Ἡρακλεωτιχὴ xupva, 1, 10, 6. 3, 6,5. Ἢρεμαῖος, C. 6, 1,3. Fr. 99. “Hpepeiv, Met. 16. 27. 5441. Ἠρεμία, Met. 8. 16. "Hpepov, τὸ, L 62. Ἦρινός, 3, δ, 5. 8, 6,6. νι. Ἡσυχαῖον χράζειν, T 52. Ἡσνχῆ, 3, 14, 1. ’Hyeîv,S9. T 29, 40. "Hyos, S 19. 41. 53. Fr. 89, 7. Θαλάμη, Fr. 174, 1. Θαλάσσιον ὕδωρ θερμότερον, Fr. 159. Θάλαττα qua gignat, C. 2, 5, 2. odor, 6, 3, 1. 6. 10, 2. θερμότης, Fr. 171,6. θερμὴ χειμῶνος. etce., V 43. 60. οἰδοῦσα͵, T 29. ἀναχώρησις. Fr. 30. ὑπόλειμμα ὑγρό- 3, 15, 3. 6,17, 2. 3,7, 2. 8, 20,7. C. 3, 1, 6. C. 1,13,2. 5, 9,5. νότοι, ἄδειν͵, T 53. πᾶν fi. χαὶ ἄγριον, θεραπενόμενον INDEX GRACITATIS ET RERUM. τῆτος τῆς πρώτης, Fr. 39. -αν δεχόμενα, Fr. 171, 1. signa in mari, V 35. ἐρυθρά, Ο 70. --- 67. 065 Θαλαττοῦν, C. 6,7, 6. Θαλάττωσις, Fr. 30. Galla, 2, 2, 12. 2,3.3. 5,1, 3. 3, 5, 1. Θάλλειν, 4,3, 11. C. 5, 6,3. Θαμνοειδής, 3, 17, 3. Θάμνον ἴδιον Libycum, 4, 2, 5. Θάμνος definit., 1,3,1. 4,11, 12. Θαμνώδης, 1, 5, 3. 1,6,2. 1,94. 1,10,7. 1,14,2 3, 12,1. 3,13,4. 3,14,1. 3,15,1.3. 3,17,5. 6. 7,2,3. C. 6, 18, 9. Θανάσιμος radix, 7, 9,4. δῆγμα, 9,5, 2. Θανατηφόρος. ὀφίδια͵, 9, 15,2 δύναμις, 9, 16, 4. --- 9.13.4. 9, (5,2. 9, 16,7. C.6,4,5. 6, ὅ, 5. Θαργήλια, Fr. 119. Θεός, C. 5, 15,3. Met. 4.16.33. Fr. 14. Fr. 45. θάλεια, C. 1,20, 3. Θεῖον, τὸ, S 77. ἀρχὴ πάντων, Met. 4. τὸ θειότατιν, Met. 10. Θεραπεία, La ὃ. ποιεῖ διαφοράς, 2, 5, 1. σώζει τὴν φύ» σιν, C. 2, 16, 5. κατέχει, 2,4, 1. ἀλλοιοῖ, C. 2,14,1. τὰ τῆς θ., Ο. 1, 16, 11. μὴ οἰκεία, C. 4, 5,0. 5,7,1. ἁρμόττουσα, 3, 1, i. modi, 2, 7, 1. 3. ῥιζῶν, Ὁ. 2, 14,2. — C.1, 16, 13. 2, 14, 3. 3,1,2. 3.7. 5 3,17, 6. 5,1,1. 5,3,6. Θεραπεύειν στέλεχος, 2, 7, 3. θεραπευόμενον οὖχ drm βέλτιον, 3, 2,2. Θερίζειν, 8, 2, 8. 9. 8, 11, 3. C. 4, 4, 8. 4,11, 4,13, 3. Θερινός. ἄνθη, 6, 8, 3. ἄροτος, 7,1, 1. τροπαί. 7, 1,2 λάχανα, 7, 2, 9. σπέρματα, Ο. 4, 15, 1. μέρα, C. 3, 3, 3. — 7, 10,1. 8,2,6. 8,3,4. C.4,3,2. Θερισμός, C. 2, 17, 6. Θερισταί, fervido flatu enecantur, V 21. Θερμαίνειν, S 27. 65. 67. μᾶλλον ἧττον, J 32. Θερμαντιχός, 6,3, 6. 9, 15, 8. 9, 20, 1. C. 6, 1,3. J34. 021. 60. Θερμασία, 8, 11, 7. C. 1,17, 7. Fr. 164. Oepynpeplat, 7, 1, 7. 8,10,5. C.1, 10, 4. 3,22,3. Θερμοδαφής, O 22. Θερμολουσία, Su 16. Θερμόν, τό. τὸ γεννῶν, 1, 7, 1. σύμφυτον, 1, 11, 1. C.1, 1,3. 2, 6,1. Fr. 10,2. ἀλλότριον, C. 5, 16, 1. φυτά, C. 1, 21. 1, 22, 5. τόποι, C. 6,18, 1. ἀρχή, S 71.J56. πάθος, 7} 8. οἰκεῖον, O. 6. 40. respondet terre, Fr. 42. ἀντιπεριέστηχε, J 13. -oò natura apud Platonem, 5. 83. 87. δύναμις, J46. χίνησις, Υ' 19. φύσις, S 63. μαχόμενον τῷ ὑγρῷ, I 68. — Ο. 4,12,3. 5, 9,7. 5, 12, 4. 6, 7, 1. 6,18, 11. Θερμότης σύμφυτος, 1, 2, 4. C. 6, 18, fl. οἰκεία, C.2, 6,2. ἡ ἔσωθεν, Ο. 2, 8, 3. ἀλλοτρία, C. 3, 22.2. χατεργαζομένη, C. 2, 9, 6. σελήνης. C. 3, 2). 2. 4, 14, 8. ἄμιχτος xabapa, 1}. 4. γόνιμος- in animalibas et plantis, J 5. 44. κχαυστιχή, J 7. μαλαχή, Ο 22. J36. σχλυηρά, 1 36. ἀθρόος, J 36. λεπτή. J 37. tra, ὁ 42. ἐνυπάρχονσα ἐν σώμασιν ἐμψύχοις, J 44. οὐχ ἄνε» ὑγρότητος ἣ ἀναθυμιάσεως, 1 05. κχατακλείεται εἰς βαϑος, Fr. 163. ἀνέμων, V 1. — C. 1, 16.8. 3,9. 1. Θέσις, 2, 5,3. 8,6.2. C.1,11,5. 3, 23,5. τόπων, V 44. σωμάτων, Fr. 22. ὀνομάτων. Fr. 129. ΙΝΌΕΧ GRACITATIS ET RERUM. 7, 85,3. 8,6, 2 C.5,2,3. 6, 6,1. 8,3,4. C.:3, 1, 1. 5.8. 4, 2. Ὁ, 10. ui. 29. tv. 9, 18, 5. Imparantur τὰ θήλεα οἱ τὰ ἄρρενα, 1. 9,2. 2.2,6. i. 54,1. φοῖνιξ, 2,6, 6. καρποτόρον, 2. 8, 4. . 3, 12, 7. 3,18, δ. Ti προοόψει. 4. 11,4. τῶν δένδρων, C. 1,22, 1. θυλυτέρα our, C. 6, — C. 2, 6,3. x, Fr. 77. , Fr. 119. 2, 8,3. οι χύλιχες, 5,3 2. 7, 5,2. 9, 14, 3. C. 2, 18, 1. F. 174,6. lat, 1,7,2. δ,8, 1. sttv, 2, 6, 2.8. 4,4, 17,8. 4,3,4. 6,1 μός, 8, 111, 3. La 18. J 11. 16. 23. 58. It. O10. καὶ πληγή, La 3. 8. 3.1.4. C.2,6,3. 4,11,3. 5.14,6. 6,9, 4. 2. ἀήρ, Ο. 5,12, 2. 2 48. ἧς, 24. €13, 9, 6. . , 9, 15. : ventus, V 42. 5. 43. O 69. στοιχεῖα κατὰ μικρὰ τεθραυσμένα, S 11. , La 18. <, L 11. 12. ξύλον, 5,3, δ. iv, C. 1, 12,5. 13,3. C.5,1,8. 5,2, 2. 5,4,1. sto, 3,8,5. 9, 14,3. 4͵ 4. ὅ. 1,8,11,3. 5561]. καίτατον, 3, 4, 2. 6. ἐς τὸ τῆς πτελέας͵ 3, 7, 3. , Fr. 97, 3. Inc ἔρπνλλος, 6, 7, 5. arinum, 4,7, 1. :, C. 6, 16, 7. 6,47,8. 067. at, 9,4,9. C.6,17, 1. J71. ν, τὸ, Ο 12. ἔσις τοῦ περὶ καρδίαν θερμοῦ, Su. 36. Fr. 72. 77. “im γενέσεως: 6. 7, 13, 4. 8, 11, 1. δ. , 3. .4,15,3. ὀσμῶν, O 14. «dv J 75. s ἔρπυλλος, 6, 7, 2. Ϊ 29. ,3, 14, 1. me, 1, 6, 4. ,3, 15, 5. 8, 11,4. C. 4, 13,6. 546. Fr. 172, 2. οἱ περὶ 0. τόποι, La. 12. lapia, L 23. 35. s Ὁ. 3, 17, 1. tv, 9, 16, 6. Fr. 88. J 37. on in Creta, V 13. τεύχη, 9, 2, 5. 5, 5,2. 495 Ἰδέα, 1, 12,1: 1, 14,4. 6,2,7. 7,7, 2. 7,15, 3- 8, 5,1. C.4,11,4. 25. O1. Met. 13. Ἰδίειν, Su. 28. ξύλα, C. 5,4,4. ἀγάλματα, ὅ, 9,8. Ἴδιος, 3,1,6. 2,27,1. 6,4, 2, κατὰ γένη ὁ, (4, 2. οὐσίαι, C. 1, 1,1. ἐν τοῖς ὁμογενέσι θαυμάζεται, C. 1, 20, 2. τὰ περιττὰ καὶ ἴδια τῶν δένδρων, opp. τὰ κοι- νότερα, C. 2, 7, 1. σηπόμενον ἕἔχαστον ἴδιον Ὑεννᾷ, C. 4, 15, 4. τὰ ἴδια, Met. 20. καϑ' ἕχαστον γένος, Met. 22. διαφοραί, δυνάμεις, L 48. ἰδιώτερος, L 23. ὦ (4. ἰδιώταται φύσεις, L 40. ἰδιαίτατος, J 9. Ἰοδιότης φύσεως, Ο.1, 16,8. 3, 17,4. χώρας, C. 4, 11, 6. Ὑενῶν, 4, 11, 7. plantarum Indicarum, 4, 4, 6. περὶ τὸν ἀέρα, C. 1, δ, 1. — 7, 15,3. 8, 4, 3. 8, 11,8. C. 2, 9, 15.5, 1,6. 8, 18, 6. L 3.40.39. Ἰδιωτιχῶς, Fr. 52. Ἱδρύειν, C. 6, 1,5. Ἱδρώς, 056. cursalsus, Su. 2. fotidus, salsus, Inodorus, Su. 4. tres gradus teste Dictimo, Su. 4. tenues et crassi, Su. 11. sanguinolentus, Su. 12. humor ma- teria sudoris, Su. 19. hieme et ssstate, Su. 23. pont labores, Su. 25. in sole et umbra, Su. 27. in facie, Su. 32. in fronte, Su. 33. τῆξις, Su. 20. ἽἹδρωτιχός, Su. 36. ἄλειμμα, 9, 20, 2. Ἱέραξ, T 17. μεταδάλλειικατὰ τὰς ὥρας, 2, 4,4. ἹΙερακίζειν, T 16. Ἱερωσύνη, 4, 5, 3. ‘iravé:, C. 5, 14, 9. Ἰχμάς͵ 6,4,8. C.3,10, 1.. 4,3, 3. 5, 4,8. 844. 241. 43. Fr. 171, 7. λιπαρά, 8 δ0. ᾿ Ἱχνεῖσθαι, C. 1, 13,3. Ἴκριον, 5, 6, 2, ᾿ἸΙλιγγιᾶν, Vert. 4. Ἴλιγγος, Vert. 1-12. Dé:, 10) 20. Ἶλυώδης, 4, 11,9. Ἱματηγὸς ναῦς, L 68. Ἱμάτιον, L 64. 67. 6Ά. Ἰινδιχὸς κάλαμος, 4, 11, 13. δ, 9, 8. Ἰνδικὴ συκῆ describ., 1, 7, 3. ἸΙνοειδής, 3, 12, 7. ‘vor ῥίζα, 7, 9, 3. 9, 18,1. ῥάδδοι, 9, 5,3. φύλλον, 8, 3, 1. -- 3,9, 7. 8,12, 1. Ἰξός, C. 2, 17,8. L 49. 761. Ἰξούμενα, τὰ, οὐ καίονται, J 61. Ἰξύα, C. 1, 17, 6. . Ἰοδαφές, aqua Borysthenis, Fr. 159. Ἰονθώδης ἔπαρσις, Su 16. "I, L 57. Ἴουλος ἐν ταῖς καρύαις, 3, 3,8. Batpudde: ἡλίχον σχώληξ, 3,5,5.6. 3,7, 3. 3, 15, 2. 3, 18, 11. "ἴονλος, animal, T 18. Ἰοῦσθαι, J 39. ‘Ixraxi , 9, 13, 2. Ἱππομανὲς τῶν πώλων, Fr. 175. ὝΠππος, ἡ, ἀπεσθίει τὸ ἱππομανές, Fr. 175. Fr. 126. ἽὝἽππος ὁ ποτάμιος, Fr. 171,3. Ἴϊρινον μύρον, 9, 9, 2. Ο 24. 28. 36. φαρμαχῶδες, O 36. durabile, O 38. imnanens, O 56. Ἶρις, arcus pluvialis, C. 6, 16, 7. pluvie signum, T 22, inlucerna, T 13. "Jc, ἱνός, 1,1,11.1,2,1.1, 2, 5.3, 10,3,3, 12,7. 3, 17,3. ἃ, 14,3. ἀγωνισταί, 400 ἸἸσάζειν, 2, 6,9. 8 4.. "ok, 5 77. ot, Fr. 30. , ᾿Ισημερία ἑαρινή, T 50. μετοκωρινή, 6, 2, 2. 7, 10,4. φθινοκωρινή, 6, 4,2. — 3, 4, 2. 6, 6,9. 7, 7, 3. C.1,6,3. 3,11,6. T7. 20. 57. *lonpsepivéc, C. 4, 11,4. ὄδνσμή, Υ᾽ 45. ᾿Ισοδαθής, C. 3, 4, 2. ἸΙσόγεως, Ὁ. 3,7, 3. ᾿Ισόδενδρος, 3, 1, 1. ᾿Ισοδυναμεῖν, Fr. 89, 7. ᾿Ἰσομοιρεῖν, Met. 18. 33. ἸΙσοπαχής, 3, 5,6. 7, 2,5. ᾿Ισόπεδος, Fr. 30. Ξἰσόπλευρον τρίγωνον, Fr. 67. Ἰσορροκεῖν, Vert. 1. ᾿Ισοσκελής, C. 6, 1, 6. τρίγωνον, Fr. 67. ΞΙσοτελής 3 Fr. 102. ᾿Ἰσοχρόνιος, C. 4, 11,2. - Ἰἰσοχρονέϊν, C. 4, 11,9. Ἰσόχρονος, 9, 16, 7. ἽἼστάναι κοιλίας, S 66. “Iotopla ἣ περὶ φύσεως, Fr. 40. Fr. 48. “Iatopia:, libri de plantis, 1, 1, 1. 4. 1, 4, 3. 4, !, ὅ. 5, 1, 1. 6, 8,5. 7, 11,1. C.1,65,3. 1,9,1. 2, 13, δ. 4,5,6. 4,9, 4. 4, 16,2. ὅ,, 7. Ἴσχαιμον, folium nymphsse, 9, 13, 1. Ἰσχιακός, Fr. 87. Ἰσχιάς, 9, 13,6. Fr. 88. Ἴσχιον; T 57. ἸΙσχνὰ σώματα, C. 2, 4, 6. Ἰσχνυρός, 7, 4,2. 8,3,5. 8,4, 2.5. 9,:, 1. 12,6. χρώματα, 8 37. odor, 02. Ἶσχύς. δένδρων, 3, 2,1. σπερμάτων, C.4.1, 1. καρπῶν, 6, 13,4. Ἴτον, 1,0, 12. Fr. 167. "Iguov, 6, 6,11. 6,8, 3. 7, 13,7. Ἰχθύδια, 070. Fr. 171, 2. Ἰχθύς, C. 6, 10, 2. 844. ex Athenzeo interpolatum, L 36. σαπρός, Fr. 130. -ων dv ξηρῷ διαμονή, Fr. 171. «τίχτουσιν ἀναπλέαντες εἰς ποταμούς, Fr. 171,5. ὀρυχτοί, Ἐν. 171,7. 11, Ἴχνος, C. 6, 19, 5. "19, 8,10,5. C. 3, 22,5. Ἰώδης χρόα, L 37. aqua Nili, Fr. 159. Καγχρυδίας πυρός, 8, 4, 3. Καθαίρειν, 6,3, 1.0. 9,10, 2,4. 9,9, 5. 9, 12, 3. Καθάρματα, Fr. 174, 2. Κάθαρσις metallorum, L. 46. Καθαρός, S 18. ἀήρ, 5 44. μέσον φλογὸς x. J 51. — κα- θαρά, colum serenum, T 52. Καθέδρα, La 5. Fr. 11. Κάθεξις πνεύματος, Su 26. 29. Καθεύδειν. ἄνθος, 4, 7, 8. Καθέψεσθαι, 7, 5, 2. Καθήχειν, Ο 62. τὸ καθῆχον, L 46. Καθήμενα χωρία, 8, 8,7. Καθίεσθαι, C. 1, 18, 1. Καθιστάναι τὰ δένδρα, C.3, 7,8. 6,2,1. Su.16. Fr. 88. καθίστασθαι, 4, 13,6. J57, C. 6, 9, 11,9. il. INDEX GR/AECITATIS ET RERUM. Καθόλου, τὰ, Met. 19 Fr. 68. | Καϑολικώτερον, Fr. 67. - KaSuypaivew, σ. i, 13, 6. 6, 18, 9. La 6. J 18. 049. |. Ξ Κάθνυγρος, 1,4, 2. Ο. 1,10, 4. 1.17, 4. 6, 12,3. Καϑυστερεῖν, C. 1,17, 2. Ἑαίειν. 110. οἵσῳ, J 37. Καικίας ventus, V37. χυκλοτερεῖ γραμμῷ φέρεται͵ Υ͂ 3. ὑγρός, T 36. Καινός, C. 3, 20,4. 5,i,1i. Καίριος, C. 3, 15,4. 6,4,2. Κακεαδίζειν, Fr. 181. ΄ Κακχοδλαστεῖν, C. 4. 7,2. Καχούλαστής, 4, 14,1. C.1,20,6. Kaxoxapria, 1,4, 4. C.4,1, 6. Κακοκάθεια, C. 3, 7, 8. Kaxorafelv, C. 3,4,4. 3,7,10. Kaxorowéc, C. 2, 6, 4. 5,12,3. Kéxospoc, O 1. 64. Καχόσπερμος , 7, 4, 4. Kaxotpopeiv, C. 5, 1,2. Kaxotpopla, C. 5, 2, 3. Kaxovpysiv, C. 2, 11,3. Kaxogufc, 8, 11, 8. Kaxoùv, 1,9,4. C.2,10,2. 3,7,8. 5, 17,1. Kaxwdnc, 4, 2,9. 7,9,3. σ.6, 5,8. 6,14,11. 6,47,11. 6, 19,1. 02.5. ζῶα, O 61. ὀσμαί, O 66. tuder, Su. 1. Καχωδία, O. 2. 4.5. Su. 8. σῆψίς τις, Su. 9. Καλαμίνθη, C. 2, 16, 4. Καλαμοῦσθαι, 8, 2, 4. Καλαμόφυλλος, 1, 10, 5. Καλαμώδης, 1, 6, 7, 10. 4, 6, δ. C. 6, 11,11. Καλλικαρπεῖν, 3, 15, 2. C.1,6,10.1,9,3. 2,3,). Καλλικαρπία, 1, 4, 1. KaMixapros, 3,8, 1. ὅ, 4, 1. Καλλίχοχκχος ῥόα, C. 1, 9, 2. Καλλονὴ πίττης, 9, 2, 4. Κάλλος definitur, Fr. 95. Καλλωπίζεσθαι, Fr. 143. Καλόφυλλος, 5,3, 2. Καλυχώδης. ἄνθος, 3, 10,4. περικάρπια καρύον, 3, 5. 7. Κάλυξ, 4, 10,3. 7, 7,1: 8,2, 4. 8,6, 3. Καλυπτήρ, C. 5,6, 4. Καμαχίας σῖτος, 8, 7, 4. Καματώδης, La 13. Καμινεύειν, L 69. Καμινία, 5, 9, δ. Képtvoc, 5,9, 4. L. δά. Κάμπη, insectum. ἐκ xdurn: γίνεται χρυσαλλίς, 2, ὁ. £ C. 5, 7,3. devastant oleam Mileti, 4, 14,9. in ole ribus, 4, 14, 10. — 7, 5,4. 8,6,5. 8,10, 1.5 C. 3, 22, 3.6. 5, 10,3. Καμπή, La 1. 2. Κάμπυλος, C. 6, 1, 6. Κάμψις, 5, 7, 4. Κάνεον, 3, 15,2. ὅ, 7,7. Κανθάρεως ἄμπελος, C. 2, 15, ὃ. i Καθναρίς, 8, 10, 1. 3,2,7. 4,7,2 3,20, 9. Lat. 4,2,10. 5,11,1 4, 10, 6. 8, 3, 1. C.1,6,9. 1,17,10. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Κάνθαρος, 6, 5,1. πονεῖ εὐωδίαις, O 4. Kaxvéoc ἄμπελος, 2, 3, 2. C. 6,83,1. Κακνίζεσθαι͵ J 70. Κακνὸς diversorum lignorum, 5, 9, 5. μεταδολὴ ἐξ ὕδατος εἰς ἀέρα, S85. xqbpevoc, J 3. aggravans, T 39. sursum fertur, J 50. minus molestus cum ignis adest, J 70. Καπνώδης. χρῶμα, C. 5, 3,2. ἀναθυμίασις, ,. 50. ξύλα, J 72. φλόξ, ) 76. " Καπυρός, 3, 11,3. 3, 13, 4. 7. Κάραθοι, Fr. 171, 4. Fr. 177. Kép6a; ventus, V 62. Καρδία, 1, 2,6. 3,10,2. 3,14,1. 3, 17,5. 9,2,7. σχληροτάτη, μήτρα, 6, 5, 4. Met. 31. δύο, Fr. 182. Kapnbapeiv, 9, 8, 6. Ο 46. Καρίς, 9, 16,4. 070. Fr. 177. Καρκίνος, 2, 8, 4. C. 2,17, 9. Fr. 171,4. sidus cee- leste , T 23. Καρκχινοῦσθαι. ῥίζαι, 1, 6,3. C.1,12, 3. 3,21,5. 3,23, 5. Kapvetoc, 3, 16, 4. ἹΚαρκίζεσθαι͵ 8,9. C. 4,8, 1.3. Κάρκιμος, 1,3, 5. 2, 6, 6.7. 3,3,1. C.2, 10,1. 5, 16,3. Kapriov, O 32. Καρκισμὸς γῆς, C. 4, 8,2. Kaproyovetv, Ὁ, 1, 1. C.1,11,7. 3,9, 2. 5,2, ὃ. 5,9, 13. Keproyovia, C. 1,5, 5. 1,10,2. 1,13,1.3. 1,15,2. 1,20,6. 2,11,3. 6,11,9. Καρκολογεῖσθαι, C. 1, 15, 1. Καρπὸς defin., 1, 2,1. ἐπέτειον, 1, 10, 9. τέλος, C. 4, 3, 5. τελειοτάτη φύσις, 7,9,1. ἔσχατον καὶ τελεώτατον, C. 5, 17,6. compositio, 1, 10, 10. τελείωσις, δ, 4, 3. C. 4, 15, 2. 7,1, 7. πέψις, 2,2,4. C.2,8,1. C.6, 7,8. ἐχ περιττώσεως φυσιχῆς, C. 2,10, 1. situs,1,11,4. 2,3,3. C.1,17,3. 1,16,1.2. 1,20,1. 5,2,2.6. que pi. retineant perficianique, que non, 2,8, i. 4. C. 1,11,8. 2,2,3. μεγέθη κατορνττομένων, C. δ, 6,1. bonitas, 2, 2,4. 2,1,6. 9,14,4. C.6,13,1. ἀνω- padia, C. 4, 11,6. παραλλαγή, 3, 4, 1. 3. 2,3, 2. μεταδολαί͵, C. 5, 3, 1. 2, 3, 1. κατὰ τὰς χώρας, C. 2, 13, 1. χυλούς, 2, 13, 2. δενδριχοί, 7, 10, 4, δημήτριος, C. 2, 4,5. ῥαγώδης, 7, 15,4. πκυρηνώδης, C. 2, 7, 3. καρνηρός, 3, 11, 4. Dio60, 3, 14, 4. 4, 2,4. βαλανώδης, 3, 10, 1. 3, 16, 1. ξνλώδης. C. 1,14,4. 6. 4, 8, 3. vyuaène,ibid. Ernpol, C.1,14,4. λιπαροί, ibid. γυμνός, 1, 17,1. ὑγρός, ibd. ἄμιχτος, C. 6,12, 10. τρόφιμος, C. 6, 13,1. γόνιμος, 3, 13, 7. οἰκεῖος, 2, 3, 3. C. 5, 1, 1. εὔοσμος, C. 6, 16, 1. εὔστομος, 2, 6, 10. ἀτελής, C. 1, 11,8. 3, 11, 2. ὑποκείμενοι, 1, 12, 2. ὑποφνόμενος, C. 1, 11. νόσοι xaprébv, 4, 14, 8. χαρπὸν συνεχῶς ἔχοντα, 3, 5,6. τοὺς x. ἐξομοιοῖ tà ἀπὸ φυτεντηρίων, 2, 2, 4. ὅσα ἀπὸ χαρκῶν φύεται πάντα χείρω ἣ ἐξίσταται τοῦ γένους, 2, 2, 4. καρπῶν χυμοὶ πολλοί, C. 6, 3, 4. ἐμφαίνουσι τὸν τοῦ φυτοῦ χνλόν, 6, 6, 6. σχίνον, T 55. zephyri vis in fructus, Υ 38. 43. 57. asalamandra perniciosi, J 60. odor, O 6. σιτηρὸς, δενδρίτης, V 13. — 6, 6, 8. C.1, 12,10. 3,8,4, 5,1,4. 6,13,2. 6,18, 4. Καρκὸς χειρός, Ο 52. Καρκοτοκεῖν, 7, 14,3. C. 1, ii, 1. 1,17,10. 1,20, 6. 2,4,3. 5,2,2. 5,6, ὃ. τὸ καρκοτόκησον, C. 1, 15,4. TREOPHRASTUS, 497 Kaprotoxia, 1, 2, 1. 1,14, 1. 9,1,6. C.1,11,4.8. 2,1,1.2. 2,10,1. 2,11, 1. 3,10,5. 6,13, ὃ. κάρωρος, C. 5, 1,2. Καρποφόρα, 1, 3,5. 1,4,2. φύλλα, 1, 10,8. sinefiore, 7,9, 1. Ἑαρποφορεῖν, 2, 6, 7. 3, 12,2. 4,10, 4. Kapropopia, C. 1, 18, 5. Kapunp6:. σπέρμα, 1, 11,3. καρπός, 3, 11,4. Kapulvov, τὸ, apud, Democritum, $ 78. Κάρνον, nux. πίϊτνος, 3, 9,5. ἐλάτης, 3, 9, 6. κοχχυ- μήλον, 4, 2, δ. 4, 3,3. τιθυμάλλον μυρτίτον, 9, 11, 9. κωνοφόρων, C. 1, 19, 1. κασταναϊκόν, 4, 8, fl. ἦρα» κλεωτιχὰ xal βασιλιχά, C. 4, 2, 1. -- 3, 15,2. ὁ, 4,7. 8,2,2. C.1,19,2. 4,1,2. 5,18,4. 6,7,4. ἹΚαρνώδη σπέρματα, C.1,19,1. 4,7,7. 6,6,8. 6,8,8. Kdppoc, L 28. Fr. 175. Καρχαρίας, 4, 7, 2. ἹΚαταδάλλειν, C. 1, 12, 4. Fr. 97,4. semina, 8,4, 6. 8, 6,1. prosternere, Vert. 1. Kartafopero:, 2, 8, 1. Karaboppoc, C. 2,9, 6. Καταδρέχειν, 5, 4, 3. C.6,17,2. L11,058. Ἑαταδυθίζειν, 5, 4, 7. Kartdyew τὰ δένδρα, C. 2, 9. 4. Κατάγματα, 4, 8, 0. Κατάγνυσθαι, Fr. 184. Καταδαπανᾶν, Fr. 128. Karadiyeoda: χαρπούς, 2, 6, 8. Καταβλίδειν, J 23. Καταιγίδες, Υ͂ 34. Κατακαίειν, 34. 38. 42. 45. 67. C. 6, 17, 5. Καταχάμκπτειν, 8, 18, ὃ. ἹΚατακάρπιον, 4, 10, 3. Κατάχανμα, J 57. 62. Κατάκαυσις, 35. Καταχλινής, C. 2, 9, 11. Κατάχλισις, La 7. Καταχλύζειν, C. 3, 22,3. * 3, 24, 3. Καταχοπή, 3, 15, 1. C.2,12, 6. Καταχόπτειν, 3, 15, 1. Καταχόρως χρῆσθαι, C. 3, 9, 2. xaranopè: χρῶμα, 4, Δ, 7. Κατακρατεῖν, C. 1, 16, 3. 2,14, 4. 3, 22,5. 4, i, ὃ. 4, 13,4. 6,8,6. 6,17,5. 0.47. Kataxpépaotoc, 3, 18, 12. Καταχυροῦν, Fr. 97, i. Karadapbaverv, S8. 018. τὴν ἀρχήν, 25. Καταλήγειν, ὃ 50. Κατάληψις, C. 2, 11,3. Κατάλληλος, C. 6,9, 2. rar ἀλλήλους, 1,8, 3. 3, 6,2. 3,12,1. 3, 18,5. Καταλύειν τὸν δῆμον, Fr. 101. Karapapaivev, 5, 9,3. J 10.62. Τ 35. Καταμερίζειν, C. 5, 2,5. J2.9. Ο 65. Kata, J 33. φυτῶν, C. 6, 10, 3. Καταναγχάζειν, C. 1,16, 11. Καταναλίσκειν, 2, 6,2. C.1,13,8. Καταντῆ, La 11. Καταξηραίνειν, La ὁ. Κατάξηρος. Ο. 6,12, 2. 6,19, 4. 363. Καταξις, La 18. Καταΐνειν, 3, 15, 2. 1, 10, 2. Fr. 10, 1. 198 Καταπαύειν πνεύματα, V 15. 16. Κατάκαυσις, Ὑ 18. Καταπέττειν, C. 2, 11, 10. Su. 21. Κατακηγνύναι, 3, 1, 1. C.5,1,4. Kararicau, C. 2, 1, 4. ἹΚατακιέζειν, J 23. ζΚαταπίνειν, 3, 1, 2. 5, 2, 2. C. δ, 14, 5. τὸ δέρμα, Fr. 175. Κατάπλασμα, 9, 11,6. O59. Καταπλάσσειν, O 59. 60. Ἑαταπλάττειν, 9, 11, 1. Κατακλεῖν σἴτος, C. 4, 9,5. ἹΚατάκλεως, T 42. ΚΚατακλύνεσθαι, C. 4, 14, 3. Karerveloda:, C. 4, 12, il. Καταπνίγειν, 4, 14,8. 8,6, 7. C. 2, 18, 3. 3, 20,9. 4,5,6. 5,10,5. 5,15,4. 11. 58. ἙΚατάπνιξις͵ 5, 9,4. Su.9. 39. ἹΚαταπονεῖν, 8, 7, 5. ΚΚαταπότιος, 9, 8, 3. ,Κατάποτος, 9, 20, 2. Καταριθμεῖν, 9,20, 4. Καταρράπτειν, 9, 5,3. Καταρρεῖν. χεδροπά, 8,11, 3. Ο. 4,13, 3. γῆ topos, C. 3, 20, 4. Καταρρηγνύναι, V 34. Κατάρριζα καὶ χεφαλοδαρῆ͵ 1, 6, 8. 10. Κατάρρους, La 5. Kartacartew, C. 5, 6,3. 5, 14,7. Κατασκάπτειν, 6, 13, 5. 6. Κατασκενάζεσθαι, 5, 8, 2. Κατασκενή, Fr. 30. Κατασχληρύνεσθαι, C. 4, 12, 9. Κατασχεπάζειν, C. 9, 3, 2. Κατατπάσματα, 4, 11, 5. Κατασταμνίζειν, C. 2, 18, 4. Κατάστασις ἔτους, 8, 7, 6. O 37, δέρος, C. 2, 1,7. T. 7. τοῦ ὅλου, C. 3, 2, ὃ. θερμοῦ, Su. 23. Κατασχάζειν, 2, 7, 6. Κατατέμνειν, 6, 3, 5. Κατατομή, 4, 8, 10. Κατατραγεῖν, 9, 11, 9. Ἑατατρίδειν, 6, 6, 10. ἙΚαταυλεῖν, Fr. 87. Karavinow, 4, 11, 3. Καταφέρεσθαι, 4, 13, 5. Kartap0etpew, J 21. Karap0ivew, 9, 15, 2. Karapopà ἡλίον, V 12. Κατάχαλχος χρυσός, ἄργυρος, L 46. Καταχασμᾶν, C. 4, 12,11. Κατάψνξις, J 36. θερμοῦ, Ετ. 10,1. in respiratione, Fr. 171, 3. 10. Καταψύχειν, J 74. Ὑ 57. Su. 1. 3,4,2. 3, 17, 3. Κατέδεται ἡ ἄμπελος, C. 5, 17, 7. 8, 8, 6. 5, 11, 2. Ο.1,17,10. 2.14.1. 9, 16, 5. αἵματος, Fr. 11. Κατεργασία, C. i, 14,3. 1, 16,8. 23, 4,3. 3,1, 5. 3,20, 1.7. 3,23, 4. 5,9, 11 0, 6,2. 6, 16, 3. Su. 10. — διαθηλύνει, C. 1,6, 6. lapidum, L 28. Κατεργάζεσθαι, C. 4, 7,2. . ———mîr.._TT—_————€ tc τὰς ῥίζας, C.1, 18,1. INDEX GRAECITATIS ET RERUM. Κατεργαστιχὴ δύναμις, C. 1, 8, 4. Κάτεργος χώρα, C. 5, 14,5. Kerteodisw, Ο. 2, 7, δ. Ἰατέσχληχε, O. 6, 14, il. Κατέχειν, 8, 1,5. C.1,5, 1. 6, 17,7. Κατισχύειν, 8, 8, 5. C.6, 11,7. Κάτομδρος, C. 3, 22, 3. Karénw, 7, 13,7. ατόρνυξις, 5, 7, 7. Ἑατορύττειν, 5, 1, 2. Κατῶρνξ, C. 5,9, 11. Karweef;, C. 4,11, 4. Kav0péc, 4, 14, 11. C.5,12, 4. KauMfac ὀπὸς σιλφίον, 6, 3, 2. 9, 1,7. Ἑαυλός. ἕνεκα τοῦ σπέρματος, 1,2, 2. παθάπερ ὑποκείμενόν τι ἐξ οὗ τὴν τροφὴν ἔχουσι ὥσπερ ὀχετοῦ, C. 4, 19, 3. καυλοὶ τοῦ ἄνθους, 7, 13, 2. διαφοραί, 1, 5, 3. dpu- doc, 1, 10, 7. καταχοπέντων φύεται χρίνον, 2, 3, 1. 6, 6,6. σίτων γονατώδης È: ὃ χαλεῖται κάλαμος, 8, 8,2 καλαμώδης,4, 6, 6. ξυλώδης, 8,3, 2. ναρθηχώδας͵ ibd. ὀφιώδης, 9, 20, 8. παλιμύλαστεϊῖς, 7, 2,4. Kau)wins. δένδρον, C. 3, 6,9. Καύματα, C.5,10,5. 5,12,1. ὑπερδολή, C. 5, 14,8. 6, 7, 5. -- 5 48. δ,4, 3. 5, 7, 5. 6. ἐπέτεια, C. 5, 12,1. « T 46. 43.4. Ἑαυματίας sol, T 11. 26. 50. ἙΚαυματώδης, J 48. Καύσιμα, 4, 2, 3. Καῦσις, L 4. 8. Καυστιχόν, τὸ, J 34. σαρχός, J 35. Καυστός. λίθοι, L 4. ξύλα, J 72. τὸ κ., 3 3. 20. τὰτ diversa, 380. . Καυσώδης γῆ, C. 3, 14, 3. Καυτιχός, C. 6,1, 3. Kayetia, Su. 5. 17. Καχρύδιον, C. 5, 6, 3. Καχρνοφόρος, 3,5, 7.0 Kaypuc, 3,5, 5. 3, 10,4. xopuvwòns, 3, 17, 3. Κάχρν, καρπὸς λιδανωτίδος, 9, 11, 10. Kaypuwànc χορύνη, 3, 12, 8. ὀφθαλμός, 3, 17, 3. Keavwvoz, 4, 10, 0. Κεγχραμιδῶδες σπέρμα, 1, 11,3. Keyypapic, 1, 11, 0. 2,2, 4. 18, 4. Κεγχρώδη, 8, 3,3. 4. T 11. Κεδρία folio ex apice spinoso, 4, 10, 6. Keita μίλτος, L 52. Κεῖσθαι καλῶς πρὸς τὰ πνεύματα, 8, 7, 6. Ὁ. 3, 23,5, Κείρειν, C. 2, 15, 6. 8, 19,23. 3,23, 3. Κελυφανώδη σπέρματα, C. 1,7,2. Ἀέλυφος, tegmen seminis ἐρεδίνθου, 2, 4, 2. Badoo 3, 8,3. tunice bulbi, C. 1, 4, 5. 6, 10, 6. ---Ἰ,11.3. 4,4,7. 4,12,3. 9,16, 9. C.1,17,1.3. 4,11 4,2, 1.2. 4,8, 2. 4,12, 9. δ, G, it. 5, 15,1 6, 6,8. O 16. Κενός, 5 55.75. J 23. πόροι, 5 13. τὸ xevov, Met. 1. ἐν ὠσί, S 25. οὐχ εἶναι κενόν ξησιν Ἐμπεδοχλῆς, 5 13. Κενότης, 5 54. 65. Κενοῦσθαι, 7, 4, 8. 9, 16, 3. 2,9, 11. 2,11,3. 4,13,4. venti, T 36. 3, 14,1. 5,1,4. 6. 4,10, 2,8,2, 4,2,1. C.ì, C.1, 13,3. 21° I Κενταυρίς, 9,8, 7. 9,14, 1. INDEX GR/EGITATIS ET RERUM. Κεντεῖν͵ 9, 15,3. 6,4,9. Κεντητικὸν φύλλον, 3, 9, 6. Κέντριναι, γένος ψηνῶν, 2, 8, 2. Κεντρίσχος, Fr. 171,9. Κέντρον, 5) 2, 3. 6, 4, 8. Κέπφοι, ol, T 28. Kepota, 4, 1,2. 5, 1,7. Kepatc, 9, 15, 5. Κεράμεος, 5, 3,2. σῶμα, Ἐτ.184. Kepapia γῆ, Ο. 4,12, 4. κεραμίς, C. 2, 4, 1. χεράμιον, C. 6, 16, 6. ‘O 51. Képas, Fr.89, 10. ἐκ στήθονς, C. 5,2, 1. Κεράσδολος, C.4, 12, 13. Kepaome, 4, 14,5. 5,4,5. 8,10, 5. C.5, 10,5. Κερασφόρος, Fr. 172, 2. Κεράτινα ἀγγεῖα, Fr. 160. ἹΚερατῖτις μήκων, 9, 12, 3. 5. Vert. 4. stimulus, O 332. 5, 5, 3. μηνός, T 27. Κεραυνός, 7 1. Fr.16. Fr. 159. Kepxic, populi species , 3, 14, 2. Kepa)aia, 9, 11, 2. C. 6,14, 6. Κεφαλαλγής, ὃ, 4, 6. odor, Ο 42. 49. Κεφαλή. eUrvove, Sy. 9. ὑγρὰ καὶ μανή, Su. 33. ἹΚεφαλὴ in plantis ῥίζης, 1, 6, 9. στελέχους, 1, 8, 6. σχοίνον, 4, 12,3. βολδώδης. 7,2, 2. μήκωνος, 9, 8, 2. ἀκανοειδής, 9, 21, 1. ««κὑδωρ κατὰ χεφαλῆς, 4, 10, 7. C. 6, 18, 10. — 7,4,9. 9, 11,6. Κεφαλοδαρῆ, 1, 6,8. 7,2,8. Κκαεφαλόθλαστα, 9, 20, 4. ἹΚκεραλόρριζα, 1, 14, 2. 2, 2,1. 7, 12, 1. C. 1, 4,1. 1,8, 1. 2,12,2. 6,12,1. Κεφαλώδης ῥίζα, 9, 8, 4. Κηχὶς δρνός, 1,2, 2. 3,5,2. 3,7,4.6. 3,8,6. 4,2,8. Κζηλάδες νεφέλαι, T 31. Κηπεύεσθαι, 7,1,1. 7,32,2. 7, 5. 6. Ὁ. 4,6,7. Kiro: Ἀδωνίδος, 6, 7,3. C.1, 12, 8. Κηκονρικαὶ θύραι, 7, 4, ὅ. Kip, C. ὅ, 11,4. Κυρίον, 3,12, 8. 4, 8,7. Knpubdec ἄνθος, 3, 13, 3. 6. Κῆρνξ, Fr. 97, 1. Knphv, 2, 8, 2. Κιόωτιον, 5, 7, 5.6. O 69. 1,41,2 0, 20, 2. Κινάμωμον describ., 9, 5, 1. 4,4, 14. 9, 4,2. 9,7,2. O 17. 28. 30. 32. 34. 35. Κινεϊνγῆν,3, 1,6. C.4,12,8. κινεῖσθαι, 8. 26. μέχρι τοῦ βλαστάνειν, C. 1, 7,4. κατὰ τὴν οἰκείαν ὥραν, 4,11, 10. -- 8, 6, 4. C.1.7,2. 1,10,7. 2, 15,2. 3,7,3. 3, 17,7. Κίνησις γνυχῆς, S 58. ἀσύμμετρος, 27. ἀέρος, V19. ὄψεως, Vert. 7. σωματικαί, Fr. 50. τοῦ ὅλου, Fr. 37. σκαστιχή, πληχκτιχή, La 18. χυκχλιχή, ἄπανστος, Met. δ. ἀλλοιωτιχή, παθητική, Fr. 18. χύχλῳ, Vert. 1. 6. -εὡς ἀρχὴ καὶ πέρας, Fr. 25. Fr. 26. ἴδιον φύσεως, Met. δ. “ἕως τὸ ποσόν, Fr. 28. αἴτιος νοῦς apud Anaxagoram, Fr. 46. — Fr. 19. 20. 23. 14. 25. 26. Κινητικός͵ J 26. Ἱιιννάδαρι͵ L 58. Κίς, C. 6,15, 4. Κισσηρίς, L 14. 19. origo, L 19. 3 | Κλίνειν, φύλλα xexdipréva , 3, 9, 2. _— —————————1——————_—__—_—._———=—A__————— ——_rerekerrg_rrrt---r.rr_ - 499 Κισσηροειδής, L. 14. λιθάριον, 3.7, ὃ. Κισσηροῦσθαι͵ L 20. Κίστη, 3, 10,4. 3, 13, 1. Κίττα, C. 2,17, 8. Κιχόρη, 7, 7, 1. Κιχοριώδη, 7, 7, 1.3. enumerantur, 7, 11,3. — φύλλον, 9, 16, 4. Κλάδος, 1, 1,9. 1,8, 3.5. 1,10,7. J56. Fr. 169. ἔχουσιν iv ἑαντοῖς ἀρχὰς ζωτικάς, C. 1, 12, 9. Κλάσις ἀμπῶον, C. 2, 14, 4. 3,7, 5, 8, 16, Ι. Κλέψνδρα, Su. 26. Κλῆμα σικύον, 1, 13, 4. — ἀμπῶον, 2, 1,3. ἔἕνον, Ὁ. 3, 14, 4. πυχνόφϑαλμα, C. 3,15, 3. dx τοῦ Gredéyouc, C.5,2,2.. μὴ ὁμογενῆ, O. 5,3, 4. πηγνύμενα, Ο. 1, 12,9. — 2, 6, 11. 3,18,7. 9, 11,9. C.1,3,1. 2,18,2. 3, 5, 1. 3, ff, 1. 3, 13, 3. 3, 14,3. 3, 15,2. 5,1,1.3.4. 5,5,1. 5,6,13. 5,9,11. δ, 12, 8. 10. 5, 16,4. Κλημάτια, 9, 11,9. Κληματίς. C. 3, 4,3. KinparoVaBa: . C. 2, 10, 3. K\fpoc, Fr. 138. Κλινάριον, 5, 6, 4. 5, 7; 5. ἡ. Κλίνιον, 4, 2, 5. Κλινοπηγία, 3, 10, 1. 5,7, 6. Κλινότροχος, σφενδάμνον εἶδος, 3, 11, 1. Κλύμενον, 9, ὃ, 5. 9, 18,6. Κλών, 1, 1, 8. 1,10, 2. 2, 1,1. 3, 2,3. 3,13, δ. 3, 17,6. 9,10, 11. Ο. δ, 1,3. 6, 1θ,6. O 4.27. Κλωνίον, 3, 13, 5. 3, 18, 5. 4, 3, fl. 9, 16, 1. 2. Ο. 5, 13,4. Κνηχώδης, 1, 11,3. 6,6, 6. Ὁ. ὅ, 18. 4. Κνήμη, 9, 13, 5. La 9. Su. 15. Κνημοκαχής, 9,4,3. C.3. 4,3. Κνησμώδης irritatio, Su. 16. Κνίδη, Fr. 166. Κνίζειν, 9, 15,3. 9, 20,4. Kvixoc, C. 6,9, 3. Κνῖπες, in fico, 2,8, 3. 4, 14, 10. C, 6, 5,3. inquerca, 6, 14, 10. Kérm, 9, 6, 2. Κογχύλιον, S 73. Κοιλαίνειν, 5, 4, 5. Κοιλάς, Fr. 169. -ἀδες νεφέλαι, T 51. Κοιλία, 7, 4, 4. S 44. 45. 57. 58. «(αν ἱστάναι, 8 66. κινεῖν,Ο 60. λύειν, Fr. 154. μέση, Met, 31. ὑγρά, Bu. 40. συρροὴ εἰς x.,565. Ο 36. -οἕας περιττώματα, Su. 10. Κοιλόμισχος, 3, 7,.4. Κοῖλος,5 25. 44. τὰχ Υ 16. ΤΆ. 48. χωρία, 3, 3,2. Κοιλότης, Υ 30. Κοιλόφυλλος, 1, 10, 8. Κοίλωμα, 3, 8, 3. Κοινός, C. 2,7, 1. 3,8, 1. Κοινωνεῖν, C. 5, 5, 3. Koim, Fr. 171, 1. Κοκχοδαφής, 3, 7, 5. Κοκχύμηλον, 1, 10,10. 4,2, 3. KoxxvE, C. 2, 17,9. Κολάζειν τὰ δένδρα ὑδρίζοντα, 2,7, 6. C.1,17,9. 2,16,1. 5, 9, 11. ὁ, 16, 3. 6, 3,3. 6,5,6. 52. 500 Κόλαξ, Fr. 83. Κολάπτειν, Fr. 30. Κόλασις, C. 2,4,4. 3,18,2. Κολλᾶν, L 26. 65. Κόλλησις, 5, 7,2. i. χρυσίον, ἵ, 26. 65. Κζόλλνυδος, L 46. ἹΚολλώδης, C. 5, 16, 4. Κολοδοανθής, 6, 5,4. 8, 3, 3. Κολοδός, 5, 9,1. ἄνθος, 8, 3, 3. Ἱολοδοῦν, 3, 6, 3. Κολοιός, T 16. 18. 39. 40. Κολοσσός, Fr. 128. Kodovew. καυλοί, 7, 2, 4. ὑπὸ πνεύματος, 3, 7, 1. κατὰ τὴν πρώτην γένεσιν, C. 2, 15, 1.— C.1,4,3. 3,7,7. 3, 19, 2. Κόλουσις, C. 2, 15,4. 3,16,3. 5,16,1. 5,17,3. Κόμη φοίνικος, 2, 6, 4. 10. παπύρον, 4, 8, 3. corona arborum, ἃ, 4,4. C.5,17,3. in bulboallii, 7, 4, 7. nomen plant, 7, 7,1. 3,7,4. 3,12,9. C.3,7,2. Ἑομῆται ἀστέρες, T 34. ab AEgyptiis dictee, T 57. Κόμμι, 3, 14, 1.:4, 2,8. 9,1,2. C.6, 11,15. Κομμιδώδης ὑγρότης, C. 6, 10, 2. Κονία, 4, 10,4. L9. 46. 68. J 64. 65. Koviapa, 4, 16, 1. Koviaréc, 8, 11,1. C.4,16,1. Kowopt6, 2, 7, 5. 2,8,3.4. 6. 3, 18.1. 4,16, 1, 3, 16,3. Κονιορτοῦν, 2, 7,5. C.2, 9,9. Komoprwdn σῖτος, 8, 11, 1. C.4, 16,1. Κοπάς, 1,3, 3. Komdv, La 2. 3.4. 10. Κοπιαρός, La 7. Kéro:, O 50. Lal. 4. ἐκ σπαστιχῇς καὶ ἐχκληκτικῆς “πινήσεως, La 18. Κοπρίζειν, 8,9, 1. C.2,18,1. 3,7,8. 3,9,1. 3,18,2. 3, 20, 2: 4,12,3. 5,13,1. Κόπρισις, 8, 6,3. C.2,4,3. 3,2,1. 3,9,1. 8,19,1. 3, 20, 6. Konpwén ὕδατα, C. 2, 6,3. Korpoc, genera et quae cuique arbori conveniant, 2, 7, 3. 4. oleribus, 7, 5, 1. μανοῖ τὴν γῆν mai διαθερμαίνει, C. 3,6,1. quando noceat,C.5,15,2. λοφούρων, 2, 7, 4. C. 3, 6,2. 3,9,5. βυρσοδεψιχή, C. 3,9, 3. σκχυτο- δεψιχή, C. 3, 17, 5. — 8,7, 7. C.2, 14,2. 3,6,2. 3,9,3. 3,17,3. 5,13,1. Κόπρωσις, 2, 7, 1. Kortew semina, 8,11,2-5. C.4,2,2. 4,12,12. O 13. Κοπῶδης, La 14. Κόραξ, T 16. 39. 40. 52. Κορμός, 9, 3, 1. Ἑόρσιον, radix loti, 4, 8, 11. Κορυμδίας κιττὸς λευχόχαρπος, 3, 18, 6. Κορυνᾶν, 4, 12, 2. e Κορύνη, 3, 5.1. 3, 8,6. 3,12, 7. χαχρνώδης,3, 12, 8. Κορυνώδης xdypuc, 2, 17, 3. — 6, 4,2. Κορύσσεσθαι, T 16. Κορυφή, C. 3, 14,8. 6,10, 7. T 51. econj. Vert.4, Κορώνη, T 16. 53. ventum indicat, T 39. Κορωνοποδώδη φύλλα, 1, 10, 6. 4, 16,1. ὄρους, T34. 35. καθαρή, INDEX GRAGCITATIS ET RERUM. Κόσμος, Met. 12. Fr.46. ὁ κάλλιστος, Met. 15. γεννη τός, Fr. 28. «οὐ σύστασις, Fr. 35. πάντα τὰ μέρη φθαρτά, Fr. 80. Korva6ew, Fr. 118. Kértaboc, Fr. 118. Κοτύλη, O 17. Fr. 159. ἹΚοτυληδόνες, 9, 13, 6. ἹΚουράλιον lapidi simile, L 38. Kovpelov, Fr. 76. ἹΚουριζομένη xundpittoc, 2, 2, 2. ἹΚουφίζειν, 4, 16, 2. 543. Koipoc κατὰ τὴν προσφοράν, 8, 4,4. 8,9,3. ἹΚουφότης seminum ad victum, 2, 4,2. C.4,9,4. am, C. 6, 13, 3. γῆς, Ο. 4, 8, 3. Κοχλακώδη χωρία, 9, 9, δ. Κοχλία, Fr. 17,1. Fr. 176. morbusolese, 4, 16,3. Kpadaiverv, Vert. 8. KopéBn συκῆς, 2,1, 2. 2,5, 4. C.1,3,1f. 1, 12,9 3,3, 2. δ, 1,3. 5,12, 6. — morbus πτελέας εἰ κλα- «άνου, 1, 8, 5. Κράδος, morbus ficus, ibid. Ἑράμδος, morbus uvss,-S 11, 1. ἹΚράνεος, 4, 4, 5. Kpévoy, C. 3, 1,4. 3,10,2. Κρᾶσις ἰδία ἑκάστον φντοῦ, 1, 12, 2.0 Ο. 6, 13,3. elppe τρος πρὸς ὥραν, C. 1, 10, 1. ὥρας, C. 1, 11,1. κεὶ σύστασις, C. 1,11,8. φύσεως, C.2,3,4. μέση, Ο. 3,4, 9. 8, 19,ὅ. χώρας, C. 3,9, 7. οἰκεία, Ο. 4, 11, 18. ἀέρος, 6, 4,1. 8,7, 6, 4,15,8. C.1,13,2. 1,14, 1. 2,3,8. 3,3, 3. 3,21, 5. 6.17,3.13. μελέων in versu Parmenidis, S 3. μέση, S 11. ἐξ ἰσων 5 19. σώματος, 8 35. 68. Su. 6. ζώων, O 61. ἀρωμάτων, O 37. in versu Empedoclis, 8 16.—8,8,2. C.1,%, 1. 2,1,5. 3,2,7. 3,17,3. δ. 8,1. 6,3,3. 6, 6,8. 6,11,5. 6,12, 6. 9. 6, 17, 10. $4.9.12. 39. 61.46. 64. O. 4. Fr. 89,7. Ἑράστις, 7, 5,4. 8,7, δ. 4,8,5. Κρατεῖν, C.1,8.4. 1, 9, 1. 1,18,1. 2,4,3. 28,3 4,9, ἢ. 3,10,2. 6,2,4. 6, 4, 6. ὅ, [0, 9. Κρατὴρ vulcanorum, Fr. 159. Κραῦρος, 1, 6,2. 5,3,3. 5,4,1. Κραυρότης, 1, 5, 4. Κρειττοῦσθαι, 4, 14,6. C.5,19,3. Κρείττωσις, C. 5, 9, 13. Κρεμάστρα, 3, 16, 4. Κρεώδης ὀσμή, Fr. 167. Kpnri:, 7,8, 3. Κρητιχὸς χάλαμος, 4, 2, 7. Κριθή, grani pondus, L 46. Κριθοφόρος, 8, 8,2. C.3, 21.2. Kpixoc, 4, 2, 7. Κρίνειν, S 33. 41. Κρινωνιὰ φύεται ἐκ καυλοῦ χαταχοπέντος, 2, 2, 1. -- 6,6,3 9,,,4. C.1,4,4. Kprioî ὀροδιαῖοι, 8, 5, I. Κρίσεις, Fr. 53. Κριτήριον, Fr. 27. Κριτιχός, S 31. 43. Κρόκινον ἄνθος, 1, 13, 1. Κροχόδειλος, 4, 8, 8. Kpoxoe(c, 9, 15, 5. 3,4,5. μύρον, 027. INDEX GR/CITATIS ET RERUM. ἹΚρομνογήτειον, 4, 6, 2. Kpomrta χωρία, 6, 6, 10. Ἱροτώνη Î. 4. γόγγρος, 1, 8, 6. ἹΚρύσταλλος, L 30. Fr.159. Fr. 171,8. ἹΚρώζειν, T 41. Kde, 5, 1,9. Krfvoc, insectum vitem corrodens, C. δ, 17, 7. Kqvijow, Fr. 97,.4. Kuapesv, 4, 8, 2. ΚΚνανοειδής, S 78. Κύανος, lapis mas et femina, L31. mas, L 37. αὐτοφνής, L 39. 55. infodinismetallicis, L. 51. oxevactoc, L 53. χντός, L 55. ΚΚνανοῦν, τὸ, apud Democritum, 5 77. Κυεῖν, 1, 14,1. 4, 2,4. 6,4,8. 8,6,5. C.1,3,4. 1,6,3. 1,12,8. 1,14,2. 1,20,2. 3,2,7. 4,10,2. πρὸς xaproyoviav, C. 1, 13, 1. Kimpa, 6, 4, 3. ἸΚύησις φυλλική, 3,5, 3. ἀχανώδη-,6, 4,8. C.1,12,8. 1, 18, 1. 1,14,1... 1,20, 2. Kut inter βολδώδη, 7, 13,9. Kutoxecda:, C. 1, 11,2. 1, 13,9. 3,2, 8. 3, 23, 3. 3,24. 2. 5,1, 12. Kux&y, 8 84. ἸΚνχεών, Vert. 9. ἸΚνχλικὴ κίνησις, Met. 5. 6. περιφορά, Met. 10. Ἰζνκλοτερεῖ γραμμῇ φέρεται ventus, V 38. ἸΚνκλοφορητιχὸν σῶμα, Fr. 35. ἸΚνχλοφορία, Vert. 9. Met. 10. ἸΚυλίχιον, 5,9, 8. ἸΚυλινδροῦν, 2, 4, 3. ἸΚνλινδρώδης λοδό-, 8, 5, 3. Κῦμα, 1, 6,9. κύματα indicanti ventum, V 35. μέγεθος, V 53. Ἰζυματῶδες, τὸ, Vi. Kvuufa βοιωτία, 3, 9, 6. Kuwarla, C. 6,19, 5. ἹΚννόροδον, 4, 4, 8. ἸΚύπρος unguentum, O 25. leve, Ο 42. fabricatio, O 26. poa tingitur, O 31. 50. 55. Ἰύριος τοῦ ζῆν, 4, 16,5. C.1,4,5. C.5,16,1. 5,17,1. φλοιός, 4, 15, 1. ἀρχαί, C. 4, t1, 9. loca corporis, Fr. 10, 4. τὸκ.,3 82. Met. 27.3. 76. 25. τὰ xu- ριώτατα, 8 35. ἹΚνρτός, La 9. folium, 2,10, 5. Kuprobota:, 7, 4, 12. Κύστις, 3 45. La 6. Su. 2. πόροι εἰς x.,036. trio pera εἷς x., Su. 20. Κύτινος ῥόας, 1, 13, 5. 2,6,12. C.1,14,4. 2,9,3.9. Ἱντινῶδες, 4, 10, 3. Kyutoc, Fr. 89, 10. Κύτταρος προακοκίπτων πεύκης, 3, 7, 4. πιτύϊνος, 3, 3, 8. κτελέας, 2, 8,3. in nymphea,4, 8, 7. cellulss pu- micis, L 14. Κύων, sidus. ἐπὶ χυνί, 3, 5,4. C.1,6,6. Υ͂ 48.123. ἀκὸ κύνα, 9, 1, 6. Ο. 1,13, 3. Fr. 174, 5. κερὶ κ., C. 2,3, 3. peràx., 1,9, δ. -èc ἐπιτολή, C. 1,6, 3. 1, 13, 5.3.3, 16,2. Ἰζύων, animal, T. 54. Fr. 175. κυλινδούμενος, T 29. ὀρύττουσα, T 42. ἹΚωδιός, Fr. 171, 2. 8. ἈΝ 01 Κωδύκχ, fructus nympheee, 4, 8, 7.9. papaveris,9,12,4. Κώδων, 59. 21. Κωλύειν, S 18. Jil. 48. Κωλυτιχός, C. 1, 17, δ. 345. Κώλυμα, 2, 7, 5. Κωμητής, Fr. 97, 3. Κῶμνς, 4, 11, 1. Κῶνος, 1, 11,3. 3,9, 5.6. C.19,3. Vert. 5. Kwvopbpoc, 1, 12, 2. 2, 2,2.6. 3,9,4. C.1,19,1 Κωνωποειδῆ θηρία, 3, 14, 1. 3, 15,4. Kwrn, 5, 1, 7. Κωπεών, 4,1,4. 5,1,7. Κωρνκὶς πτελέας, 3, 14, 1. Κωρνκχώδης, 3, 15, 4. Κωφός, S 19. Aa6p6; ventus, V 50. Aavyapé<, 9, 10, 3. Aayoì ὄζουσι, O 61. Δαγώς, C. 6, 19,5. 6, 20,4. Λαίμαργα ζῶα, C. 1,22, 1. — λαύρῶς ὕει, 4, 7, 1. Δαμδάνειν, 4, 11,4. 5,4,1. 6,2,4.6. 6.1,6,4. 1,10; 7. 2,5,1. 6,5,6. Λάμπειν, T 43. Δαμπρός, 837. 73. 75. 79. ὀφθαλμός, 5 42. ὀσμή, O 57. ventus, V 8. 28. 30. lapides, L 27. apud Piatonen, S 85. Δαμπτήρ, 8 7. τὸ dvi. φῶς, J 12. Λαμκυρίζειν, L 58. 59. Λαχανηρὰ orfppara, 1, 11,3. 1,13,3. 6, 1,2. 7,1, 1. C. 2, 12,4. 2, 19,1. 6,9, 3. Δαχανιχά, C. 3, 19. 1. Acyava inter πόας, 1,3, 1. δενδρούμενα, 1, 9,2. πολλὰ υμνσσπέρματα, 1, 11, 2. κπολύχαρπα, 7, 3, 3. σπέρ- ματα ξηρά, C. 1, 7,72. 4,3, 3. 6. μεταδάλλει, 2,4, 3. 7,5,3. radices,3, 6, 4. 7, 2, 5. propagatio, 7,2,1. δυσξήραντα, 7, 3, 3. φίλνδρα καὶ φιλόχοκρα, 7, 1,8. C. 3, 9, 2. πεινᾷ, 7,5, 2. insecta infesta, 4,4, 10. silvestria, 7, 7,1. — 6, 1, 2. 7,5,5. C.1,7, 2. 1, 16,6. 2,4,5. 2,6,1. 2,181. 3,9,4. 4,3,6. 4, 15, 3. 5,6,2. 5,18,2. 6,12,6. 6,14, 6. Δαχανώδη τὸ γένος τῶν À., 7,1, 1. μονόρριζα εἰ Badup- ρθιζα, 1, 6, 6. foliaradicalia, 1, 10, 7. δυζουβ ὑδαρής, 1, 12,2. πολύσπερμα, 8,3, δ. ἔνια ἀπέκαντα, C. 2, 8,4. —1,3,4. 1,10, 8. 1, 14, 2. C. 1,10, 3. 2,5,3. 1,15,6. 3,17,8. 4,3, 1. 4,15,2. 6,11,10. 6,14, 12. 6, 20,1. Atalvew, C. 6, 2, 1. λειαίνειν, Fr. 30. Δεαντικός, C. 6, 1, 3. ΔΛειμόδωρον, C. 5, 15, 5. Δειμωνία ἀνεμώνη, 6, 8, 1. Αειμωνία γῆ, C. 2,4,4. 3,6,8. C. 3, 11,9. Assinavàa, 7, 8, 2. 7, 13,3. 84,1. Δεῖος, 3, 7,1. 3,8,2. C. 3,5, 1. 520. 66. 73. 79. L 2. φύσις, L 47. ἀνάχλασις ἀπὸ τῶν λ., } 73. ventus, V 38. Δειότης lapidum, L 3.6. ventorum, Y 43. Δειόφλοιος, 1, 5, 2. 1,8, 1. 9, 4, 2. C.5,7.2. Δειόφυλλος, 7, 4, 4. Δείπκεσθαι, 9, 16, 2. Δειποθυμεῖν, Fr. 10, 1. 4, 12,4. vitioplina, 302 Δειποθυμία, Fr. 88. Δειποψνχεῖν, J 15. Fr. 10, 8. 6. 7. Δειποψυχία, Fr. 10, 1. Δείρινον ἄνθας, 3, 18, 11. Δειριώδης εὐωδία, 8, 13, 6. Δείχειν, Τ 15. Δειχήν, Su. 14. ΔΛειχηνιᾶν. ἐλάα, C. 5, 9, 10. Δείψανον, J 46. Δειψυδρία, C, 5,12, 1. Δείωμα, L 55. ΔΛειωτός, V 32. Δεκιθώδης, 4, 8, 11. ΔΛελόγχασι in versu Empedoclis, 5. 22. Afppa, 4, 11, 6. Δέξις, Fr. 47. -εως ὄγκος, Fr. 94. Δεπίζειν, 9, 2, 7. Acridec χαταφερόμεναι, 4, 14, 13. C. 5, 12, 11. Λέπρα, 9, 12,2. Aerpòs, C. 2, 6,4. Δεπτόδλαστα, C. 3,7, 11. Δεπτόγεια, 2,8,1. 6,5,2. 8,7,6. C.1,6,9. 3,21, 2. 4,9,4. 4,12,3. 8. 17,4. ΔΛεπτόγεως,8, 2, il. 8,6,6. 8,8. 6. ΔΛεπτοδερμία, 3, 5, 3. Aenrtéivos, 3,9, 3. Δεπτοχάλαμος, 8,9, 2. Δεπτομερής, C. 6, 19,2. J 46. Δεπτόρριζα, 8, 2, 3. Aentéc. loca, 1,8, 1. S59. 62. drp,530.35.42. ὑμὲ- ves ὀμμάτων, S 37. φλέδες, 5 41.42. χιτών, S 50. πῦρ, S 75. χορδή, Fr. 89,7. τὸ λ. ἧττον καίει, J 49. Δεπτόφλοιος, 1,5,2. C. 3,7, 12. ΔΛεπτόφυλλος, 3,9, 5. 6,2,6. 9, 11,4. Aerntéyvios, C. 6, 16, 5. Δεπτύνεσθαι, J 24. Δεπυριώδης ῥίζα, 1, 6, 7. 4, 6, 2. 9, 9, 6. Δευκαίνειν, 7, ὃ, 4. Δευχόγειος χώρα, C. 2, 4,4. ΔΛευχόϊνον μύρον, O 27. Λενχόκαυλος, 7, 4, 5. ΔΛευχόκαρπος χιττάς ; 3, 18, 6. Λευχομφάλιος συχῇ, 5, 1,8. Aeuxovotor, V 11. Δευχός, S 7. 17. 37. 59. 73. 77. ἁπλοῦν, 879. ἀπὸ φω- 106,5 80. διὰ μέλανος patvera: φοινιχοῦν, J 75. ῦ 1,18,1. 7,9,4. 7,13,9. τὸ τοῦ dov, J 59. — τὰ λευχὰ (φυτὰ ) τῶν μελάνων ἀσθενέστερα, C. 3,22, 2. Δεωφόρος, Fr. 30. Λήγειν, venti, V 4. 5. 11. Δήθη, 5 4, 45. Αἰόανος δάκρνον, 9, 1,2. 9,4, 3. Λιθάς, 2, 4, 4. Atbdptov, 3, 7, 5. Διθιᾶν, 7,6, 3. Λιθοκόλλητα, L 35. Λίθος, 2,5, 4. 9,18, 2. ἄχυμον, C. 6,3, 1. ἐκλέγειν, C. 3, 6,5. 7 .35.46. -ῶν εἴδη περιττότερα, L1. γένη, L 38." δυνάμεις, L4. 41. φύσεις πολλαί, L 39. διαφορὰ πρὸς ἐργασίαν, LAI. λίθοι τηχτοί, χανυστοί, 1 4. ἦρα- INDEX ΘΆΟΙΤΑΤΙΒ ET RERUM. xXela, L 4. λυδή, L 4. ὁ metallis, L 9. viliorese Griscia, L 33. σπουδαζόμενοι, L 36. ex Asia,L 6]. probatorii, L 45. “ἐξ ὧν ἀγάλματα, L 47. κυρεῖα ἧττον tx λίθων, J 63. Αιθοτομίαι, L 6. Διθώδης, L 88. Fr. 29. φύσις, L65. . Διμναῖα, 1,5, 3. 4, 10,1. 4,11,12, C. 6, 11, 11. 6, 14, 2. ὕδωρ, C. 2,6, 3. Aiuwm, V 23. Fr. 163. Διμνοῦσθαι, 5,4, 6. C.5, 12,3. δ, 14, 2.9. Αιμός, T 44. Λίπα, 9, 8, 5. Atrapatoc λίθος, L 14. Δικαρεῖν, Fr. 142. Διπαρός, O. 5, 16,4, 6,8,8. O19. Fr. 159. χυμές, C. 6, 4, 1. 3. tupd;, S 50. ὑγρότης, J21. «ἅτεατον ἔλαιον, O 14. Λικαρότης, C. 5,16, 2. 6, 8.8. 6,11, 7. 020. Αίπος, 9,1,3. C.6, 6,8. 6,8.8. O 14.18. Fr.139. Διπῶδες φύλλον, ὃ, 12, 1. ᾿ Αιτύτης, Fr. 142, Δίτρον, C. 3, 17, 8. 3, 7,6. Λιτρώδης μῖξις, aquae Nili, Fr. 159. Λοδὸς ὀσπρίων, 4, 6,7: 3, 14, 4. 1, fl, 1. λεκτός, 3, 11, 4. κυλινδρώδης, 8,5, 3. — 3, 17,2. 3,18,2 6, 5,4. 7, 11,3. 8. 2,1. 8, 3, 4. C. 4, 7,5 4, 10, 2. 4,12,7. 6,10,7. φύλλου, 3, 12,7. ΔΛογιχός. «ἡ φύσις, Fr. 30. «κοί, Fr. 175. Δόγιον, Fr. 124. Aovytopòs. -G κράτιστον, Fr. 154. ΔΛογοειδής, Met., 16. Λόγος xatà λόγον, 1. 2, 2. 1, 3,2. 1, 6,6. 1,8. 3. 2, 2,6. 9,6,4. opp.xatà δύναμιν͵ Fr. 20. rxapii, 2,3, 3. ἀνὰ ).,1,9, 1. πιθανός. 9, 4, 9. guai, C. 2, 1,1. ἐπινοητιχός, C. 2, 1,1. ἰδιώτερος, C.6 18, 6. αἰτία καὶ λ., (. 6, 1,3. A. ὁ τὸν αἰτίαν ἔχων. Ο. 3, 2,3. λόγου δεῖται, C. 5,12,8. J6. ἐν φαρμάχου λόγῳ, C. 6, 12,7. opp. αἴσθησις, C. 1, 21.4. λόγον ἀναιρεῖν, Mel. 26. -ov σχέσεις, Fr. 64. 65. ). διὰ πασῶν in musica, Fr. 89,1. ot ἐν τοῖς ἀριθμοῖς, ibid Λοιμός, C. 5, 12, 16. Aot0:, S 73. Λοπάς, morbus olear, 4, 11.3 ficus, 4, 14, 5. Aorac, animal, 4, 6. 7. Λοπᾶν. δένδρα, 3, 5, 1. 3. C. ὅ, 9, 9. Aonnto;, 5, 1. 1. 2. Λοπίζειν, 3, 13, 1. 4. Λονόμενοι, 74. Λοῦσσον ἐλάτης, 3, 9, 7. Λοῦτρα, O 56. La6. 17. Abpovpa, 2, 7,4. 3, 10,2. 3,9. 5. Aoyaia, C. 3,21, 5. 3,23, 5. Λοχμώδη, 4, 8,1. 4. 11,1. 13. Avyyovpiov, lapis rarus ex urina }ynciz natus, L 28. Δὺγξ κρύπτε: τὸ οὖρον, Fr. 175. Avsw κόπον, La ὃ. ΛΔύχο:, T 46. Αὐυμχίνεσθαι, C. 1. 9. 1. 5, 6, 12. 6, 10,9. ἐκ δονός. 3, 13.2. 4,15,3. 5,1, 1. Fr. 10, 2. 5, 7,6. 6,7,6. 6.3,6,1. 6, 17. 5. O 10. 65. INDEX GRACITATIS ET RERUM. 503 Λνπεῖσθαι, S 33. | Μαργαρίτης, lapis rarior, L 36. Αὐπη, S 16. 17. 29. 31. 32. 33. 84. sententia Diogenis, Μίάρμαρος λίθος comburitur, L 9. 6% i S 43. ποιεῖ λειποψυχίαν, Er. 10, 7. ἀρχὴ μουσικῆς, | Mdpov, O 33, Fr. %. i Μασᾶσθαι, 4, 8, 4. ΔΛυπηρόν apud Platonem, S 84. Macnpa, 4, 8, 4. Λυπρός, 4, 15, 4. φντά, C. 2,4, 5.6. χώρα, 3, 20,2. | Μάσησις ὕ. 6,95,3. 05. Aupa, 5,7,6. Μάσπετον, φύλλον σιλφίον, 6, 3, 1. Λύσις ἀπορίας, C. 6, 18,1. Μαστίχη ἀκανθική, 6, 4,9. ab ἱξίνῃ, 9, 1, Ὁ ΔΛντιχὸν φάρμαχον, 9, 16, δ. κοιλίας, O 36. Μαστοί, Met. 29. Ὁ Αύχνος, 3, 7, 4. λύχνοι minns lucent igne ardente, J 11. | Macydn, 3, 15,1. C.1,6,4. ἱδρὼς ἐκ μ., Su. 9: plus olei consumunt in vento, J 27. extinguuntur | Macyadi: ῥάδδων, 3, 17, 5. flatu, J 28. crepitantes, J 68. tranquille ardentes, | Μεγαλεῖον, unguentum, O 29. tinctum, O 31. πολυτελές, T 54. — J 22. 23. 25. 30. 50. 57. Ambiv. λελωδημένοι, Met. 29. Acotivà ξύλα, 4, 2,9. 5,5, 6. Αωτοειδής, 4, 2, 12. ἈΑωτοφάγοι, 4,3, 1. Μάγεια, 9, 15, 7. ἸΜαγνῆτις λίθος, L 41. Μαδᾶν, 4, 14,5. C. 5, 18, 2. Μάδισις ῥιζῶν, C. 5, 9, 9. Μαδωνάϊς i. q. νυμφαία, 9, 13, 1. Μάζινα, Fr. 171, 2. Ma@npara, Met. 23. ἹΜαθηματικά, Met. 3, 12. 22. 34. Maxpnyogetv, Fr. 96. Maup6bia, 4, 13, 1. 11,3. ἹΜακροδιότης, 4, 13,2. C. 2, 4, 4. Μαχρόλοθα, 8, 5, 2. Μακχρόρριζος, 7 11,3. Maxpoot:AMfyno 1,5, 1. Maxpotopetv vitem C. 3, 14, 2. Μαχρότομος vitis C. 3, 2, 2. Madaypara ὦ 59. Μαλαχοπύρηνος ῥόα, C. 1,21, 2. 2,11, 7. φοῖνιξ, 2, 6, 6. Μαλαχός. ἀήρ 6, 8, 1. C. 1,11,3, 2,1,3. 2, 8, 6. 4, 11, 8. Fr. 159. χειμών, C. ὅ, 1, 14. πύρωσις, C. 6, 17,8. θερμότης, 136. χώρα, Fr. 174,3. ὀδμή, © 2. πῦρ, O 29. οἶνος, O 48. πνεῦμα, V 38. apud Platonem, S 83. 87. — αὶ 62. ἸΜαλαχόφλοιος, C. 1,6, 4. Μάλαξις, La. 6. Μαλάττειν, L 48. 49. 61. Μαλιναθάλλῃ, 4, 8, 12. Μᾶλλον cum comparativo, C. 1, 6, 10. 2, 15,6. Μαλώδης pumex, L 22. Mavinòs στρύχνος, 9, 11,6. T 13, 42. Mavéc, 1,8,2. 1,9,1. 3,11,2.5. 5.40. 59. 62. 3 18. ᾽ 36. Ο 18. δ4. σώματα, Su. 21. στοιχεῖα, 5 11. τὸ μ. ὀσφραίνεσθαι, S 30. ᾿ ἹΜανόσπορα, C. 3, 21, 3. ἹῬΜανοσπορεῖν, 8, 6, 2. Μανότης,, 8, 9, 1. S 25. J. 64. Su. 8. φυτενομέώνων, | C. 3, 7, 1. εὔτροφόν τι καὶ εὐόδαστον, Ὁ. 1, 8, 2. Mavoùv, 9, 14,3, C. 3, 20,7. S 30. Mavépuddoc, 6, 7, 3. Mavéypoo: senes , Su. 19. άνωσις, C. 4, 14, 2. 5, 11,3. Νώντεις, 2,3, 1.2. Ὁ. 5,3, 1. Magaivuv,J58.70. V35. C. 2, 11. τὸ μ. dv τῷ ἰσχύειν, C. 2, ᾿ Msn, 1, 2, 7. O 30. aggravat caput, O 42. — O 35. 55. Μεγαλύόκαρπος, 4, 4, 3. Μεγαλόκανλος, 7, 6, 3. i Μεγαλομέρεια, J 45. Μεγαλομερής J 42. Μεγαλοπρέπεια, Fr. 93. Μεγαλόσταχυς 8,4, 3. Μεγαλόσχημος, C. 6, 1, 6. Μεγαλόφυλλος, 7, 4. 4. C.2,10,2. Μέγεθος. τὰ μ., S 35. 54. ὁρώμενα, 8.30. ἀνέμων, VP. ἑτερογενῶν, 5 14. Μέδιμνος, O 23. 25. Μέθη, Vert. 11. Fr. 116. Fr.118-121. Fr. 123. Μεθιστάναι πρὸς τὸ βέλτιον, C. 1,9, 2. ἡ τροφή, C. δ, 2, ὃ ᾿ εἷς ἕτερον, C. 2. 13,2. 4, 4, 9. Μέθοδος, Met. 13. Μεθύειν, La 16. Fr. 154. Μεθύσχειν, 9, 9, 3. αἴσθησιν, G 46. Μείς, T 12. ὀρθός, T 27. βόρειος, T 27. τριταῖος, Τ 61. Μείωσις, C. 4, 4, 11. I Μελάγγειος χώρα, 8, 7, 2. Μελάγγεως γῆ, C. 3, 11. 8. 2,4,1% Μελαίνειν, J 32. Μελαμπόδιον ἔκτομον, i. q. ἐλλέδορος, 9, 10, 4. Μελάνδρνον; 1, 6, 2. 5,3,1. Μελανόφθαλμος, S 42. Μελανόχρων, S 78. Μῶλας. τὸ μέλαν, S 7. 17. 37. apud Platonem, ὁ 36. ἁπλοῦν, 8 79. ὕδατος, S 59. Μελέϊνος, 5, 7,8. in versu Parmepidis, 5 3. Μῶι, 3, 15,5. 8.84. Fr. 190. Μελίχρατον, 9, 11, 2. 9, 12,5. O 58. Μελισσόφυλλον suffrutex, 6, 1,4. Μελιτηρὸς χυλός, 3, 7, 4. Μελιτονργός, 6, 2, 3. £ Μῶλτται, T 46. Fr.190. C. 2, 17,9. 6,5, 1. 9,16, 5. 6.6, 17,2; ‘ Μελιττοῦτα, 9, 8, 7. Μελιτώδης χυμός, C. 6,9, 2. MA ar: βλαστὸς 4,15, 1. C. 5, 17,6. MAx, Fr. 89, 2. 4. 13. Μελῳδεῖν, Fr. 89, δ. Media, Fr. 89, 13. Μέμψις, Fr. 72. ὁ Μερίζειν, 1, 10, 10. C.1,11,3. 1,12,3.5.10. 1,15,2, 1, 16,4. 3,9,1. 6, 4, 4. 6. 6,11, 16. 6,18,9. δίζαι, C. 5,3, 4. τροφή, C. 5,6,3. 518. V37. VO Μερίς, Met. 6. δ04 ᾿Μερισμὸς εὶς ὕλην καὶ μορφήν, Met. 17. φυσιχός, C. 1, 12, ὁ. τρεῖς ἐν τοῖς φντοῖς, C. 1, 16, 5. Ο. 4, 6. 9. Μεριστός, Met. 6. Μέρος, ἴ, 1, 1.-.6. ἀποδαλλόμενον, ἵ, 1, 2. μέγιστα, 1, 2,4. ---ῷἰῖν φαρμάχου μέρει, C. 3, 10,3. βλαστήσεις tx μὴ οἰχείων μερῶν, C. 5, 2, 1. τὰ κατὰ μ. in follis pinnatis, 3, 12,7. napàp.,C.4,6,1. κατὰ μ. ἀνθεῖν, 7,3,1. 7,9, 3. Ο.ὅ, 1,11. πέττειν, Ο. 1, 17, 3. 8. δὲμαί, Ο. 6; 14, 1. τὰ ἐν μέρει, 5. 49. οὐρανοῦ Met. 10. Μισημδρία, V 2.9. 18. 61. T 9. -fac ἀπολήγει κνεύ- ματα V 31. Μέσης ἣ βορέας, T 36. Mécoc.tà μ., 884. Fr. (8. τὸ μ. τιμιώτατον, Met. 31. ἀνὰ μέσον, 1, 8, ὅ. 3,7, 5. 3. 16, 3. C. 2, ὅ, 2. 8, δ, 1. 82, 11,5. Μεσοσχιδῆς͵ 3, 11, 1. Μεσότης, C. 3, 19, 2. ἹΜεσοῦν. ἥλιος, C. 2,4, 8. Μεσκιλώδης, 3, 15, 6. ἄνθος, 3, 17, 5 Mevabalver, 3, 1, 5. C.5,6, 12. ἀπὸ τοῦ ὕδατος de la- pide, L 27. ἹΜεταδάλλειν. τὰ φυτὰ μ. τροφῇ καὶ ἐπιμελείᾳ, 2, 2,9. θε- ρακπείᾳ καὶ ἀθεραπενσίᾳ, 2, 2,12. αὐτομάτως, 2, 2, 10. σπέρματα καὶ {da τριγονήσαντα, Ο.2, 13, 8. εἷς τὸ ὅμοιον καὶ σύνεγγυς, C. δ,7, 8. εἰς βέλτιον, χεῖρον, C. 6, 15, 3. ἐξαλλαγῇ χώρας, 2, 2, 10. σισύμδριον εἷς μίνθαν, 2, 4,1. sg εἰς αἷσαν, 2, 4, 1. καὶ χριθή, 8, 7,1. τίφη καὶ ζειὰ εἰς πνρόν, 2, 4, 1. σέλινον, Ο. 5,6, 7. τόπους, 2, 2,10. τὸ μέλλον μ., C.4, 5, Ai μεταδάλλειν transiti vum, 2,3, 2. — C. 2,13. 4,4,6. 64. Ἱετάδασις, C. 6, 7,8. V 52. εἷς χεῖρον, Met. 15. εἷς BAov, Met. 17. ἹΜεταδλαστάνειν, 2,4, 4. Μεταθδλητικός, 6, 10, 2. ἹΜεταδολὴ αὐτομάτη, 2, 3, 1. C. 2, 16,2. 5, 3,3. ὅ, 6, 12. διὰ θεραπείας, 3, 17, 6. τέχνη, C. 5,6, fl. «ἧς φύσεως, C. 3, 1, 6. τῆς ὅλης φ., 2, 3, 3. καρπῶν, 2, 3, 1. C.3, 17, 7. ὅδ, 3, 1. κατὰ τὰς ὀσμάς, C.2, 16. χλόης, C. 4,4, 11. χώρας, 2,4, 11. ὥρας, 7, 10,4. κατὰ τὰς ὥρας, C. 3, 2,1. ἀέρος, C. 1, 7, 5. 3,6,9. ἀπὸ τῶν ῥιζῶν, C. 2, 14, 3. τῶν ἀσθενῶν, C. 1, 7, 5. 3,5, 2. 4,1,6. φυσικαί, 2, 4, 4. KQwwy,ibid. τελέα, Ο. 5, 7, 2. εἷς τὸ βέλτιον, χεῖρον, C. 2,13, 4. 3,14,1. 2, 15, 1. 3,5, 2. Cause, 2, 13,5. 2, 14, 2. οἰκεία͵ 8 14. ventorum, Ὑ 52. tempestatis, T 9. ἀνέμον, T 28. νοτία, T 31. εἷς εὐδίαν, T 53. χρόνῳ, Fr. 53. 54. — C.2,1,7. 3, 24,1. 4, 12,8. 5,3,6. 6,15, 2. Μεταδιώχειν, 1, 2,3. Met. 22. 4,4,7.8. | | Ι INDEX GRACITATIS ET RERUM. Μεταρρίπτειν, J 53. Μεταρρνυϑμίζειν, C. 6, 7, 2. Μετάρσια, J 3. Μετάστασις κοταμῶν, C. 1, 5, 2. Su. 36. — 5 87. Μεταστρέφειν, ὃ 72. Μετασχηματίζειν, C. 6, 7, 2. Μετασχηματισμός, C. 2, 16, 4. Μετατιθέναι,3, 1, 1. C. 1, 16, 12. 3, 1,6. 3,71,8. J 72. Μεταφέρειν, 2, 2, 8. 7,4,3. 8,2, 9. 11,6. 5,9,6. ᾿ Μεταφντεία σώζει τὴν φύσιν, C. 2, 16, δ. 4, 4, 12. θερμέιηας, σ. 4,1,6. 4. Μεταφυτεύειν, 2, 2, 12. 2, 4,1. 2, 8, 4. 6, 6, 6. 6, 7,4. 7,4, 8. 7,5,3. C.5,7,1. , 18, 4. Meterypdoew, Fr. 97, 2. Μετεωρισμὸς ῥιζῶν, C. 1, 3, 5. ὍΜετεωρόρριζος, 4, 2, 4. Μετέωρος, 3, 2,5. 3, 10,3. 3, 11, 1. 3, 13,4. ὃ, 9, 7. 8,10,2. C. 2, 3, 6. 4,7, 3. 4, 12,8. 4, 14,3. 5,9,8. 5, 12,8. T 31. Μέτοιχοι, Fr. 102. Fr. 103. Μετοπωρινά, C. 1, 13, 8 Metérwpov, 1, 9,6. 3,5,4. 3, 12, 8. C.1, 13,4. 3,2 6-8. 6,20,4, Υ 10. 38. ἀνεμῶδες, T 3. Soler,’ T 44.48. πνιγηρόν, ibd. Μετριάζειν, Fr. 107. Μέτριος, V 38. Μέτωπον, in μ. plurimum sudant, Su. 33. Μηδιχὴ μηλέα seu περσιχὴ μηλέαᾳ. σπέρματα διεστῶτα mi στοιχηδόν, 1, 11, 4. ἄνθη γόνιμα καὶ ἄγονα, 1,13, 4 Ο 1, 11, 1. 1,18,5. describ., 4, 4, 2. Μηχωνιχί, 1, 11,2. 9,20, 1. Μηχώνιον, 9, 8, 2. Μηλινοειδὲς ἄνθος, 6, 2,8. 7,3, 1. Μήλινον ἄνθος, 9, 18, 1. μύρον, O 26. 31. Μῆλον, 1, 11,5. 1,12,1. 6,6,6. C.5,5,3 5,61. 6,14, 4. 5. 10. 026. —dypia, C. 2, 8, 2. 6, (6,1. 6, (9, 4. ἐαρινόν, 4, 7, 7. odorata, Ο 5. -ῶὖ χρία, Ο 31. E Μὴν χειμερινός͵ T 27. «ὧν σύνοδοι χειμέριοι, T 5. — pre χεραία, T 27. Μηνοειδὴς σελήνη, T 56. Mnpoc, La 10. Su. 15. 7, 11,4. ᾿ Μηρνκάζοντα, 3,10, 2. num πᾶσα tv | Μήτρα defin., 1, 2, 6. Μεταχκινεῖν, C. 1, 16, 12. 3, 5,2. 4,5, 3. 5,6, 12.' O 68. Fr. 21. Μεταλαμδάνειν, 6, 8, 4. Μέταλλα, 6, 3, 2. C.4,12,6. ὍῬΜεταλλαγὴ ventorum, V 14. Μεταλλάττειν, S 26. 58. Μεταλλεύεσθαι, L 25. 39. τὰ μεταλλενόμενα, C. 6, 3, 2. Μεταλλεύς, L 52. Μεταλλευτοὶ λίθοι, L 9. 61. Μέταλλον, L 12. 17.40. μίλτον, ὥχρος, L 52. yatov , Fr. 154. ἈΪεταπῖπτον σχῆμα, S 63. περὶ May- 1, 6. σαρχώδης,, ξυλώδης, bp) νώδης, 1, 6,1. exemtaquidfiat, 4, 16, 4. rapestpop» μένη, 5, 1, fl. γυμνωθεῖσχ, 5, 5, 3. ἐδένον, 5, 3, 1. δρυός, ibd. — 1, 2,1. 3, 9.3. 3,10. 5. 3, 16,3. 5, 2,2. 5,5,2.4.5. C.3,11,1. 3,14,4.6. 5,5.1. 5, 6,13. 5,17, 1. Μηχανᾶσθαι, C.1, 16, 2. 1 Μηχανώματα, J 59. Μίδας, vermis in χυάμῳ, C. 4, 15, 6. Μιχρόχαρπα πολυκαρπότερα, Οὐ. 4, 15, 2. — C. 2, 10,2 2, 11, 10. 6, 18,5, 10. Muxpoxapria, C. 6, 18, 6. Mixpopepiic, J 49. 65. Mixpopuprov, C. 6, 18, 5. Μιχροπύρηνος, C. 1, 16, 2. Μικρύσπερμος, 8, 3, 5. INDEX ΘΠ ΕΟΙΤΑΤΙΒ ET RERUM. Μικχρόσταχνς, 8, 4, 3. Νιχρότης ἀνέμων, V 1. Mura, 8 61. Μῶτος, L 40. 51. species, L δ. 52. 52. 508 Muopaa, 7, 11, 1. Mupauva, Fr. 171, 3. 4. Mupepoc, 4, 2,6. Ο. 6, 14, 11. Μνρίζειν, O 53. C. 6,5, 1. 6, 19, 3. (0) 8. 30. 58. Mipalxvàov, fructus xopdpov, 3, 16 4. dypiov, C. 2, 8, 2. |: Μνριχώδης, 4, 6,7. Miunoxc, Met. 8. Mic γῆς, C. 3, 26,3. 6,4 Νίσγειν, C. 3, 20,3. 5.42. Μίσχος defin., 1, 2,1. διαφοραί, 1, 10, 7. ἐπέτειον, 1, 10, 9. ἰνώδης, 3, 12, 7. 3,13, δ. περισταχνώδης, 4, 12, 2. —1,11,5. 7,9,1. C.5,4,2. Micyoc, instrnmentum Thessalorum ad efflodiendum agrum, C. 3, 10, 8. Mvà, O 17. Myvéarov in AEgypto, 4, 8, 2. 6. Μνήμη, 5 4. Fr. 97, 2. ἹΜόλιδδος, L 56. ἹΜΜόλνδδος, 8 62. OI. ῬΜόλυνσις, C. 4, 9, 6. Movayov, 9, 10, 2. Movorsvic, 3, 10, 2. 3,14, 2. Movos:3ic, 1, 1,12. 3,10,3. 2,6. 7,11,2. 8,5, 1. Ἡονοκάλαμος, 8, 4,3.4. 8,9,2. Movéxavdoc, 4, 6,8. 6,2,7. 6,4,64.7. 7,1,8. 7,8, 2. C.4, 7, 1. Movinodoc, 2, 15, 5. ἸΜονόλοπος φλοιός, 1, 5, 2. Movotooy lignum, 5, 1, 10. ἩΜονόρριζος, 3, 15,6. 6, 5, 2. 7,2,5. Μονοστελέχης, 1,5, 1. 1,9, 1. 2,8, 9. Movéatpopo:, 5, 7, 6. Movoguic. φοῖνιξ, 2, 6, 9. 3,17,2. ῥίζα, 3,18, 5. xau- dol, C. 2,12, 2. — 4, 1,7. C.1,1,3. Μόριον, 1, 1,12. 1,12, 3. ὀργανικά, Fr. 171,3. Moppi. μορφαὶ καὶ μόρια, 1, 14, 4. ἰδίαι, 3,8, 1. 11,6. 4, 15,4. Opp. ὕλη, 1, 12,1. 7, 11,2. ἀπορροή, 8 51. -al ἀτόμων, Met:34.— 1,1, ii. 1, 4,1. 8,4,2. 8,5,1. C.2,2,1. S64. Met.3.17. ἹΜορφοῦν, C. 5, 6,7. Moppet, C. 3, 7, 4. Μοσχεύειν, 2,5,3. C.1,2,1. Μόσχευμα, 2,2, 5. C. 3, 11,5. . Μόσχος, 5, 9, 1. ἹΜουσικὴ ἰᾶται νόσους, Fr. 87. 88. ἐν ποσότητι, Fr. 89, 1. «fc φύσις, Fr. 89, 13 ἀρχαὶ τρεῖς, Fr. 90. Moyx®npéc, 9, 2,4. C,3,6,4. 7,4,3. ἹΜοχλεύειν, 2, 5, 2. Mia, 3, 7,5. Muaéc, 1, 2, 6. Ἰηνθολόγος, 4, 13, 2. M060c, 9, 5, 2. ἹΜυθϑώδης, 2,2, 9. 9, 18,2. ΝΜ αι mordentes pluviam indicant, T 23. ἀθρόαι palvov- cu, Fr. 174, 1. Mira: in locernis, T 42. Muxnte: in lucerna , T 14. 34. Mud: λίθοι, L 9. Mot, T 54. μύξη, 2, 00. Mutwènc, 3, 12, 2. Muo3oyov, 5,4, 5. 3, 12,3. 3,14, 2. 6, 8,2,3. C. 4, 3,5,1. 3, 11,5. MI - ——- — Μυρίς, σ. 6, 9, 3. i ! Μνρμηχιά, T 22. Μύρμηξ, T 22. Mupoy, 6, 6,5. 9,7,2. C.6,5.1. 6,16, 7. miscen- tur, vino affunduntur, O 8. σπουδαῖα, O 16. πικρά, O 21. μιχτά, O 27. σύνθετα, 029. φαρμακώδη, 036. 59. durabilia, O 38. levia, gravia, O 42. των σύνθε- σις, 014. 38. φθείρεται σήψει, O 26. viris οἱ feminis commoda, O 42. ἡδύνει τοὺς ὄνους, O 67. sudor e quibusdam fotens, Su. 10. corrumpuniur a sole, O 40. ἴρινον, 9, 9, 2. Μύρτινον μύρον, O 28. Μνρτίτης τιθύμαλλος, 9, 11, 9. Μύρτον, 1, 11,1. 3, 42, 4. 3,16,4. 6. 6, 7, 3. 6 12,9. Μῦς. μῦες τρίζοντες καὶ ὀρχούμενοι, T 61. περὶ φορντοῦ μαχόμενοι, T 49. ἀδρόοι γίγνονται, Fr. 174, 7. δίποδες ἐν Δἰγύκτῳ, Fr. 174, 8. ὴ Μνιτωτός, 7, 4, 11. Μνωπία, Fr. 174, 7. i Μωλύειν, 2,2, 2. | Μώλωψ, Fr. 16. Ναῖρον, 9, 7, 3. Ναμάτιον, J 29. Ναματιαῖον ὕδωρ, 2, 6,5. 4,2,9. 8,7,3. C.1,19,5. 2, 5,5. Ναματώδης, C. 3, 6,3. Népèvov. μύρον, O 28. 39. aggravat caput, O 41. Napdov, τὸ, 0 12. 9, 7,2. Νάρδος, i, O 33. 56. 9, 7,3. j Ναρθηκώδης. γένος, 6, 2, 7. κανλός, 8, 3, 2. 9, 9, 6. φρνγανιχά, 1, 6, 10. radices, ib. — 6,3, 7. Ὁ. 23ς 12,2. Ναρκᾶν, Fr. 178. i Napxn iv ποσίν, Fr. il. Népxn, animal, Fr. 178. Naprn inter aromata, 9, 7,3. Νανπηγεῖν, δ, 4,3. 7. Νανπηγήσιμος ὕλη, 4, 5,5. 5,7. Νιανπκηγία, 3, 10, 1. 4,1, 2. 4,2, 6. 8. Ναντία, Su. 38, Ναντιᾶν, Su. 38. Νέαι χειμεριναί, C. 3, 20, 7. τὰ via, C. 6,17, 4. νόος xapré:, 2, 6, 10. Νιᾶν, Ο. 3, 20, 1.7. 8. Neavixé;, 5, 1, 11. C.3, 14, 6. Νέανσις θερινή, C. 3, 20,7. Νειός, 8, 6,3. 8, 7, 2. C.4,8,1. Νιόδλαστος χλάδος, 1, 8, 8. Νεόδορος βύρσα, 9, ὅ, 3. Νεόκαντος ὕλη, C. 6, 17,7. Νεοσσιά, C. 4, 5, 7. Νεουργὸς γῆ, C. 3,13,3. Νεύειν, Vert. 6. χάτω, 3, 18, ὁ. εἰς βύθον, 4, 9, 1. Νευρόκαυλα, 7, 2, 8. 7, 8, 1. Νεῦρον, La 1. 3. 10. 06 Νευκωξέστατα μέρν, La 3. Nesbar. μέγισται, V42. πόχοις ἐρίων ὅμοιαι, T 13. îe:, T 31. κοιλάδες, T 81. ὀγχώδης, T 53. Νετέλιον, T 11. 20° Νέφν,, ca, Ὗ 5. χηλά- vavtia, V 27. χαιχίας ἐφ᾽ αὑτὸν ἀγει τὰ ν.. Υ͂ 32. T 36. ax ἠπείρου, Υ 60. προσχαθίζεται, VOI. παρατεταμέ- νον, τιλλόμενον, Τ 42. recita in cacumine montis, T 45. πεπυρωμένα, Fr. 33. -τ-ὧν φορά, V39. ἀτ᾽ ὧν τὰ ζεφύ- pia. V 47. New)xeiv, 5, 7, 2. New)xia, 5, 7, 2. Νέωτα. εἷς ν. βλαστάνειν, 7, 13,5. φέρειν, 9, 11,9. xap- κός, C. 3, 16,2. Nuvepia, δ, 12, 2. στάσις ἀέρος, V 18. Nivepoc, 1,8,1. T 34. Νηπενθές, 9, 15, 1. Νύήπιος. plante juveniles, 8, 1, 7. Nirtta ἥμερος, T 18. τιθασσαί, T 28. ἀγριαι, ibd. Νιχῶσα, ἡ, Fr, 128. Νίτρον, 2, 4,2. C.2,5,3. 6, 1,4. Νιτρώδη ὕδατα, O 65. C.2,5,1. 6,3,1. Νιφετός, V δά. Τ 42. e Νιφετώδης, venti, T 36. Norpa in versu Parmenidis, S 3. . Nonza, Met. 22. 24. «οἱ ἀριθμοί, Fr. 89,2. Νομίσματα, J 45. NopoBeteiv, Fr. 97, 3. Νόμοι, Fr. 98-106. Noctiv, C. 5, 9,9. 6, 7,7. Noonpa κατὰ γῆς, 2, 7,3. δένδρων, 4, 11. 4, 14,3. σπερμάτων, 8, 10, 1. Ο. 5,9, 1. -È:° ἀσυμμετρίαν τροφῆς, C. 3, 22, 3. — C. 3, 22,1. 4,14, 5. 5,8. Νοσηματιχῶς, C. 6, 10, 4. Νόσος ἱερά, 9, 11, 3.ἔχύχσις τοῦ χατὰ quo, Ο. 5, 8, 1. 2. Νόστιμος, C. 4, 13,2. ΝΝοτερὸς ὁπός, 5,9, 8. Νοτία, 7, 14 1. Νότια πνεῖ, C. 1, 13,5. NATA τόπους, πνεύματα. 4, 14, 9. 10. V 10. 56. 38, ἀήρ, Fr. 186. — J64. T 30.34. 1,8. ὁ. Notis, L47. tx γῆς, 5, 6, 1. χώρα νοτίδα ἔχουσα, Fr. 174, 3. Νοτόθεν, Τ 11. 21. 30. 53. Νότος μέγας, V 2. ψυχρότερος, V3. V4. λήγων μέγας, V 5. in Zegypto, V 5. GI. οὐχ ἐπιπνεῖ Bopég, V9. οὐ γίγνονται ἐτησίαι, VII. vuxte- ρινός͵ V 49. πνυρετώδεις, V 57. χαυματώδης, T 36. παγέντα μένει, V 7. τοῖς πνεύμασιν ὗπε- Fr. 24 27. opp. αἰσθητά, Met. 1. 12. τῶν ἀγρίων οὐ λέγεται, - αἵθριος et ἐπινεφής. : — V 0.7. 32. 41. 48. 48. 50. 53. 59. T 21.29. 3... 34. 35. Novpnvia, T 8. Νοῦς, S 38.44. νοῦν ἔχειν πρὸς ἄλλα, 5.42. οὐχ ἐν ἅπασι τοῖς μέρεσι, S 47. ν. καὶ ψυχὴ ταὐτόν, Fr. 42. αἴτιος χινήσεως χαὶ γενέσεως apud Anaxagoram, Fr. 46. θειό- τερον μέρος, Fr. 53. Νυχτερινός. ὕδατα, 2, 6, 1. βορέαι, Υ 48. νότοι, Ὗ 49. Νύξ, S 27. 37. μέρη, T9. μέσαι. Υ 18. Νύμφαι, Fr. 121. Νωθής, 5. 45. 26]. Νωθρός, 5111. νωθεστέρα φλόξ, 5,9. 3. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Zalvew, 3, 23, 2. . Ξανθός, L 31. -ἢ λίθος Doriensibus χρῶμα ξανθόν. L 37. Zavbuverv, 8, 15,6. Zenxà σπέρματα, 8, 8,1. 9, 20, 3. Ξηραντιχός, C. 6,1, 3. 035. Enpagta, 7, 2, 2. Ξηρόχαρπα, C. 2, 8, 1. Ξυρός. ξηροῦ φύσις ἐμφαίνεται ἐν ταῖς ὀσμαῖς, C. 6, 17,6. «ὧν ὀσμῶν μῖξις, O 57. 60. Ξυρότης ἁπλῆ καὶ μαλαχή, Ο. 6, 13,4. effectus, C.6,18,5 ἐξιφοειδὲς φύλλον, 7, 13, 1. Ztpoc i. q. φάσγανον, 7, 18, 1. ξύλον defin., 1, 2, 6. διαφοραί, 1,5, 3. usus, 5, 1, Ι. quaenam ad usum optima, 5, 3. 4, 1,4. ad flammam, 5, 9, 3. ad onera ferenda, 5, 6. γένεσις ἀπὸ ἔ. διαι- ρουμένων, 2, 1, 1.4. C.1,3,1. 8, 1, 4. αὐτόματε διαδλαστάνοντα, C. 5, 4, 8. ὅσα ἰδίει, Ο. 6, 4, 4. πε- piuntpov, 3, 9, 38. Euprtpov, C. 5, 17, 2. στρογγῶα, τετράγωνα, 5, 1,1.5. 5,2,6. ἀταπῆ, 5, 4, 2. χρονιώ- tata, ὅ, 4,2. ὁμογενῆ, 5, 4, 8. εὕεργα, δύσεργα, 5,5. ἑλχόμενα, 5, 5, 2. ἐχκχαίονται φυσώμενα, J 28. οἷ δά fomenta utilia, J 63. ξηρά, 3 71. χλωρὰ xai σκολιὰ, δύσχαπνα, 72. ῥήγνυται, πηδᾷ, J 69. ἐλάϊνα, σύ- χινα, J 72. odores e lignis, O 27. Ξυλώδης. κελύφη, 1,11, 3. C.1,7,3. ῥίζαι, 7, 9, 3. -- Ο. 4,11, 10. ξυνιέναι, S 25. Ξύσμα, 4, 14,13. Svew, C. 5, 6, 13. Ὀδελίσχος Jovis Tyri, L 24. "Oydoa:, al, T 8. ἴοΟγχος ὁ ὅλος, C. 1, 12, 4.8. 6, 12,5. σωματιχός, C. 1, 14,4. 4,1,5. τροφῆς, C. 4, 5, 4. opp. μορζή, C. 6, 2,4. ἀδρύνειν τοὺς ὅ. C. 4, 13, 6. ἐν τῇ χειρὶ, La. 13. λέξεως, Fr. 94. — 4, 10,3. C.4,1,4 5, 6,4. Ὀδμή, C. ὃ, 3, 1. 6, 9,2. 6, 14,1. S 92. genera, Q 1.2. ἡ ἀπὸ τῶν ἀρωμάτων, O 19. σύνθετος, 047. Ὄζειν, S 30. 35. πόρρωθεν, O 12. tx, 061. — 3,9, 3. 3,18,13. 9,19,1. διάπυροι, J 57. "OXox i. 4. ἀχρεμών, 1, 1, 9. διαφοραί, 1,8. drm, τεταγμένοι, 1, 8,3. τυφλοί, 1, 8, 4. Ὁ. 3,5, 1. nav ἀλλήλους, 3, 6, 2. σχληροί, 3, 9, 7. πυκνοΐ, 3, 9, 7. | γόνιμοι, 1, 8, 4. ὄζῳ in vite respondet ὀφθαλμός, inca lamo γόνν, 1, 8,5. καταπίνονται, 5, 2, 2. -ὧν ἔχξυσις, J 56. ὄζους ἐμποιεῖ πνεύματα, C. 2, 9, 1. — 1,9,1.. 3,9, 7. 5, 1, 6. Ὀζοῦν, C. 3, 5, 1. ὈΟζώδης. δένδρα, 1,8, 1. ὕλη, 5, 2,1.2. è. ζώδη ξύλα δύσεργα, 5, 5, 1. — 1,5,°4. 3.8,4. 3,10,4. 3, il, 5. 3, 12,3. 3,17,3. Ὀζωτός, 1, 3, 1. ᾿Οὐόνιον, 3, 8, 6. 7, 3,4. 9,12,5. C. 5, 6,9. Oln, 3, 11,3. genera οἱ descript., 3, 12, 7. 9. 3,15,4. C. 3, 1,4. Οἰχεῖος. τόποι, 1,9, 2. 2,3,3. 3,3, 2. χῶραι, 2, 5,7. πνεύματα, Ο. 2, 7,5. χυλός, C. 2,8, 2. τὸ οἷχ.» 0 13. τὰ οἷχ., C. 3,1, 3. 3, 20,1. καὶ συνεργοῦντα, ὅ, 15, 3. τὸ μὴ οἱ, οὐ ποιεῖ τὸ τῆς φύσεως, C. 6, 17,12. fas τρέφεται τῷ οἱ., C. 6, 19, 1. -sia ὀσμή, O 18. -dov θερμόν, Ο 40. INDEX GR/AECITATIS ET RERUM. Οἰκείωσις, Fr. 190. Οἰκίον, C. 4, 13, 7. Οἰκοδομή, 3, 8, 5. Olxodopia, 5, 7, δ. Olxovopia, Fr. 112. Fr. 152. Οἰνάνθινον μύρον, O 27. Olvapov, 9, 13,5. Ὁ. 5,4,1. 12, 14. Olvos ἀγόνους ποιῶν', 9, 18, 11. ὑπνωτιχός, ibd. pera- Calder χυμοῖς, C. 6, 7,5. φθορά, 6, 7,6. dx χριθῶν xal πυρῶν, 6, 10,2. ὀσμὴν λαμθάνει, 6, 14,10. Ο 11, 5,9, 11. 5,10. 1. 6, . γλυκεῖς, μαλαχοὶ, λεπτοὶ, πίονες, 6, 16, 5. εὐώδης, Ο 44. ἐρνθραῖος, O 48. 52. ἐν Θάσῳ, Ο δ,. ἡρακλεώτης, O 52. «ου ὀξύτης, Ο 2. κεράνννται, Fr. 102. συνανθεῖ ἅμα σταφυλῇ, O 63. ἡἠδύνεται Ο 10. χνλὸς ἰσχυρότατος, O 11. χεόμενος ἐπὶ τὴν φλόγα ἐχλάμπει, I 67. σγροὶ usus δὰ vinum, L 67. — C. 6, 19, 2. S84. 032. 40. 48. 65. Vert. 1. Fr. 121. Οἰνοκοιία, O 67. i Οἰνοχρώς,9, 13, 4. Οἰνώδης, C. 6, 7, 3. 6, 9,2. ὑγρότης, 3, 13,6. χυμός, Ο. 6, 4, 1. χνλός, C. 6,6, 4. καρπός, C. 6, 14,4. χρήνη, Fr. 159. Οἰνωπός, L 31. ξύλον,3, 16,3. 3, 18,2. Οἰσόφαγος, Met. 31. Οἰστρᾶν, Fr. 174, 5. - Οἷτον, 3, 18, 1. Οἰωνίζεσθαι, 8, 6, 2. ᾿Ολιγαχοῦ, 9, 10, 3. ᾿Ολιγογόνος, 8, 4,4. C. 1,22, 1. ᾿Ολιγογόνατος κάλαμος, 4, 41, 10, 11. "Ολιγοέλαιος, C. 6, 8,5. - *Olfyotoc, 1, 8, 2. ᾿Ολιγόϊνος, 5, 1, 5. Ὁλιγοχάλαμος, C. 4, 11, 4. "᾿Ολιγόκαρπος, C. 1, 18, 4. 17,6. ᾿Ολιγόχλαδος, 1, 5, 1. νΟλιγόκανλος, 7, 8, 2. ᾿Ὀουλιγόκνρος, C. 4, 11, 4. ᾿ὈΟολιγοσιτία, La. 17. *Olyboreppoc, 7, 4,4. Ὀλιγότης ventorum, V 2. 3, 17, 1. Ὃλιγοτρόφος, C. 3, 13, 4. 3, 21,3. 6,16,4. 6,18,3. *’OUyévdpoc, 6,7, 6. ὈὌλιγόφνλλος, 1, 10, 8. ΓΟλιγόχονς, 8, 4,3. C.4,8,5. 4,11,3. Ὀλιγοχρόνιος, O 20. C.4,3,7. 4,11,4. ἄνθησις ῥόδον, 6, 8, 2. ᾿Ολιγοχρονιότης, C. 2, 12, 1. “Ολκάς, 5,7, 2. ‘x, 9, 16, 8. Ὅλμος, 9, 16,9. Ὃλολνγών, T 42. ὋὍλόρριζος, 3, 18, 5. Ὃλοσχερής, 3, 18, 5. Ὃλύσχοινος, 4, 12,1. 9, 12,1. ᾿ρλυμπίας ventus, V 62. ᾿οΟλυνθάζειν in pheenice, 2,8,4. C. 2,9, 15. lapidum, L 4. Ὅλυνθος, num sit χαρπός, 3. 7,3. λενχοί, μέλανες, C. 5, | 1,8.— 1, 18,1. 4,2, 1.4, 15,5, C.5, 1,6. 12,6. 5, 2, 15, 1.10. 4,1,6. 5,0 --- «---.. 501 Ὀλυνθοφορεῖν, 3, 7, 3. Ὀλυνθοφόρος συχῆ, 5, 1, 8. Ὁμαλής,8, 3,2. 1,5,3. 9,3,1. C.3,13,3. ventus, V 1.40. Ὁμαλίζειν, 5, 2,3. 5,9,8. Ὁ. 5, 1,12. ὝὍμαλος, L. 61. 93 55. Ὁμαλότης zephyri, V 43. ὋὉμαλύνειν, 6, 2, 1. "Ομδρος, C. 3, 3, 3. 3, 20,4. Ὀμδρώδης, C. 3, 21, 4. Ὁμιλία, 9, 18,3. Ὁμίχλη, C. 2, 7, 6. Fr. 52. 56. 8). μεταδολὴ ἀέρος εἷς ὕδωρ, 5. 85. 90. Ὁμιχλώδης, J 24. πνεῦμα, C. ὅδ, 10, 3. ἀήρ, C. 6, 18,2. "Oppata ὑγρά, S 50. smaragdus oculis utilis, L. 24. «ων αἰώρησις A ἐπιπρόσθησις, Met. 29. ὋὉμοδλαστάνειν, C. 1, 11, 1. ὋὉμοδλαστής, C. 5, 5, 4. ὋὉμογενής. du. καὶ ἐν μιᾷ προσηγορίᾳ, 3, 8, 6. ἄγρια καὶ ἥμερα, 3,2, 1. τὰ ἄρρενα τῶν ὅ., 3, 8, 7. τὰ ὁ. καθ’ ἕχαστον γένος, 8,3, 1. τῶν ὁμ. τὰ ὁμοειδέστερα, C. 1, 22, 1. τὰ χεχωρισμένα τῶν ὁ., Ο. 1,11, 1. τὸ ἴδιον ἐν τοῖς ὁ. θαυμά» ζεται, Ο.1,.20,2. —1,18,1. 1,9,2. 1,13,3. 3,4,1. 4,8, 1. 3,18,1. 4, 1,1. δ, 1, 12. 8,4, 1. 8, 8,1. C.1,5,5. ἵ, 18, 3. 1,10,2. 2,4,8. 2,7,3. 2, 10,1. 2, 13,3. 2, 17, 2. 2, 9, 1. 8,19,3. 4,4. 2. 4, 11,1. 4,13, 1. 5, 2, 8. ἃ, δ, 2. 6,3, δ. 6, 6,2. 6,14, 2. 6, 16,1. S 19.88. 120. ΟἽ. i Fr. 71. ‘Opodoteiv, S 70. ὋὉμοειδής, C. 1,4, 1. 1,22, 1. 3,6, 6. Fr. 72. Ὁμοιόχριθα, 3, 1,1. 8,9,2. C.4,5,2. ‘ Ὁμοιομερής, 1, 2, 1. μᾶλλον τὰ φυτὰ τῶν ζώων, C. 5, 2,1. Ὅμοιον, τὸ, quid valeat, C. 1, 22, 2. 51, 15. τὸ ὁμ. ἐπὶ τὸ ὅμοιον φέρεται, 2, 5, 4. τὰ ὅ. ζητεῖ τὸ ὅ., 2, 2, 3. οὗχ ἀλλοιοῦται τῷ ὁμοίῳ, S 23. 49. ἀπαθὲς ὑπὸ τοῦ ὁμ., S 27. ὁ 42. γόνιμον τῶν ὁ., J 44. —S 35. Met. 18. Ὁμοιοπαθής, 5, 7,2. Ο. 1,6, 2.4. V35. *Oporòrvpa, 3, 1,1. 8,9,2. C.4, 5, 2. ὋὉμοιοσχήματος, C. 6, 2, 4. ὋὉμοιοσχήμων, 8, 2,4. 6,2,1. 7,3,5. Ὁμοιοσχημονεῖν, Su. 34. | Ὁμοιότροπος, Fr. 30. . Ὁμοιοφόρος φύσις ἀμπέλων, 4, 13, 5. * ‘Oporogdotoc, C. 1, 6, 2. 4. ὋὉμοίωσις,7, 4,3. Ὁ. 5,3,5 ὋὉμοχαρπεῖν, C. 1, 11, 1. : ‘Opodoyovpeva, tà, C. 5, 3, 7. ὋὉμόστοιχος, Ὁ. 6, 6, 3. ‘Ouocynpovetv, corr. $ 50. ὋὉμοσχήμων βότρυς, 4, 2, 4. ‘Opopulka, S 50. 54. “Opdypous, 9, 4, 10. S 27. ὋὉμόχρως, S 27. 37. T.45. «1 Ὀμφακώδης, 3, 13, 6. ; "Oppat, lapis, L 30. ᾿ Ὀμφαλός, 3, 7, 5. ; Ὅμωνυμία, 7, 15, 4. 9, 11, 5. C.1,18,3. 4,16, 3. Ὁμώνυμος, 2, 6, 11. 7,15, 3. 9, 10,1. 9, 12, ἃ. 9, 16,3. C.1,22,1. «ὕμως, Met. 27 "Ov. τὸ πολλαχὼς ὁ», Mel. 19. ἕν τὸ ὄν, Fr. 43. Ὄνησις,7, 13,3. C. 1,6, 1. ᾿Ονινάναι, C. 6, 4, 6. *Ovivvat, 4, 6, 8. "Ὄνομα κοινόν, C. 6, 11, 2. Ὄνος, 4,3, 6. ὦτα χρούων, T 41. νος sidus, T 23. 43. ὄνον φάτνη, Τ ὃ]. Ὄνυξ σιδηροῦς, 4, 2, 1. 9, 8, 2. Ὅνύχιον, lapis, L 31. Ὀξίνη, 9, 11,1. 9, 20, 4. Ὄξος, 2 59. O 65. Fr. 159. δ 25. Ὀξύϊνος, δ, 7,2. Otuvewv, 6, 3, 4. ᾿Ὀξύρροκος, 8 45. Ὀξύς. ὄσφρησις, 5 41. χυλός, 5 65. Su. 16. ὀξύτατον ὁρᾶν, S 42. ἀχούειν, 5 56. ἐν φωναῖς, Ο 64. φθόγγος; Fr. 89,3. 9. τὸ ὀξύ, 8. 2). apudPlatonem, S 84. "Οξύτης φορᾶς αἵματος, S 11. φλογός; 353. οἶνον, O 2. κινήσεως, Fr. 89, 8. ρΕνωπεῖν, S 8. Ὁπή, Τ 30. 39, 53. Fr. 169. ᾿Ὄπίζειν, succum extrabere, 7, 6,2. 9,1, 3. 7. 9, 8,2. 9,1 8. 9, 14,4. C. 6, 11,15.ὄ ᾿ὈΠπισθόκάρπος, 5, 3, 3. ᾿Ὀπισθοχειμών, C. 2, 1, 6. *Ortouòc, 9, 8, 3. 3. Ὀκιτίων, inter βολύώδη, 7, 13, 9. "Οποδάλσαμον, 4,4, (4. C. 6, 18, 2. Οπός, ἕν τισιν τὸ ὑγρόν, 1, 2,3. τοῦ σιλφίου, 6, 3,2. χενταυρίον, 9, 11, 6. συκῆς, Ο. 3, 3, 2. φαρμακώδεις, 7,6, 2. 9, 1, 1. δακρνώδης, 9, 8, 2. αὐτόματος συνί- σταται, 9, 8, 2. οὗ πάντων γεννητιχός, 1, 4, 6. πῆξις, C. 3, 9,7. δύνμωμις, C. 1, 16,7. σωματωθέντες χρήσι- μοι, C. 6, 11,14. βαλσάμου, 032. — 4, 2, 38. 6,4,7. Fr. 166. θερμότατον, 7, 11, 4. 9, 1,1. 9,8,1. 9, 15,4. C. 1, 17, 4. 1,21, 6. 5,4,2. 5, 9, ὅ. 8. 5, 16,4. 6,11, 16. 5. 84. Ο 49. "Οπτᾶν, L 54. 67. κχαχῶς ὀπτώμενα, J 74. "Orme, J 74. Ὀρπώδης, 4, 4, 12. 4, 14, 2. 7,2, 4. C. 7,15, 6. 6,6, 5. 6, 13,3. Ὁπώρα, 9,20, 3. Ὀπωριαῖα, J 41. ὋὉρᾶν apud Platonem, 5 5. 84. Anaxagoram, S 27. pedoclem, S 7. Democritum, S 50. Ὅρατά, τὰ, 8 5. 36. 7,4,5. 9, 1, 1. πόρρωθεν, S 29. Ὀργᾶν, C. 1,6, 2.3. 1,13,1. 2,17, 10. 3,2,6. 3, 3,1. 3,4,4. 3,23, 1. 4,9,6. | "Opyavov, 5, 7,4. 9,3,4. 524. O 29. Met. 14. Fr. 89, 10. ᾿Οργανικὰ μέρη, Fr 171, 3. Ὄγργιλος, 5 45. *Opéysota:, Met. 11. 16. Ὀρεινά, 1, 8, 1. 3,3,13. 2, 11,5. "Ορείνομος alt, 9, 18, 3 ὋὍρειπτελέα, 3, 14, 1. Ὃρεχτοῦ φύσις, Met. 5. "Opet, 2, 7,2. Met.7.9.32. Fr. 53. φυσιχή, Met.8. Ὀρεοτύποι, 3, 3,7. 3, 12,4. 1, 13,1. — ὀρείτυποι, C. 5, 11,3. -.. — -.-----ο....-.. -.-...-..-.--. Em- 1rr_r_._—wrwrrmTrwrTr—,_ e - re=—--——— —— _—— ——: “- —-—-—-rc.rr._ rr — n —= ——. -———— + Ὀσμώδης, C. 2, 16, 1. INDEX GR/AECITATIS ET RERUM. "Opn διεζωσμένα, T 36. σημαντικά, T 51. 43. — ΕἸ ᾿Ορϑάκανθος, 3, 18, 11. "Opfioc, 3, 6, 3. Ὀρθός, C. 3, 5,4. ᾿Ορθοφυής, 1,5, 1. 2,6,4. 3,8,4. 3,9,5. 2,10,1. 2. 3, 2,9. 3,13,1. 3,14,2.3. 3,18,4. 4,1,4. Ὀρθοφυΐα, 2,8,5. C.2,9,2. "Opfiprov φθέγγεσθαι, T 18. Ὅρμᾶσθαι, Ὁ, 2, 10, 2. 2,15,6. 3,12,3. 4,5,7. ὋὉρμὴ αὐξήσεως, C. 1, 12, 8. 1,19, δ. πέψεως, C.3,16, 3. εἷς τὸ μῆχος, Ο. 6, 11, 9. δένδρον, C. δ, 1, 11. φν σική, Ο. 2, 15, 2. ἐπὶ πλέον τοῦ συμμέτρον, Ο. δ, 11,2 ἁϑρόα, C. 1, 20, 1. — C.1,13,9. 2,3,3. 2,1 ὁ δ, 4, 1. 5, 9,10. 036.50. 682. Fr. δ. -εἰς τὸ βέλτιον, Met. 34. Ὁρμητικός, 9, 18, 10. "Opjsoc, L 36. IRIS Ὄρρνις, 544. T 15.18. 40. Fr. 175. μεταθολὴ χρωμέ- των, C. 5. 7,3. ἀλλοίωσις κατὰ τὰς ὥρας, Ὁ. 4, 5,7 C. 6, 4,8. λευχοί, Τ 47. μαχόμενοι περὶ σέτου, Til. ἐπαμφοτερίζοντες, Fr. 171, 1. Ὀρνύφια, Fr. 169. Ὁροδιαῖος, 8, 5, 1. "Opòdapvo; , 9, 16, 3. Ὄρος, 3, 2,5. 6. 3,3, 2. 6,8,6. "Oppoc, 3,9, 2. 9,2, 5. Ὀρρώδης, C. 5,9,7. "Oprvt, 7, 11,2. Ὄρυχτός, L 42. 48. ἤλεχτρον, L 29. diépa:, L 37. cli. τῶν ἰχθύων, Fr. 171,7. ᾿Ορυττόμενα, τὰ, L 16. Ὄρχιλος, T 39. 53. Ὄρχος, 4,8, 4. ὋὉσιότης, Fr. 215. Ὅσχαλσις, 2, 7, 5. Ὀσμὴ βαρεῖα, 6, 2,6. δριμεῖα, ibd. C.6,20,3. ἄκρατας, 6, 6, 5. μαλακή, 6, 7,4. C.6,15,3. δ, 7, 1. Ge tipa, C. 6, 15,5. ἁἀμιγής, 6, 17, 1. ἄμιχτοι, 07.66 σχληρά, 6, 20, 3. οἰκεῖαι, 6, 5,5. κυρίαι, 022. cw- ματώδης, 039. λαμπρά, O 57. κοινή, 057. χριώδιῃ, Fr. 167. ἰδέαι ἑπτὰ, 6,4, 1. διὰ πέψιν γίνεται, 6,10, 1.2. ἀπορροή τις, 5. 49. ἐν ἀναπνοῇ, 03. dx μίξεως, O 1.7. -ἧς αἴσθησις, Ο 9. γένεσις, Ο 8. ζώων, Ο 61. μεταδάλλουσι, Ο 68. «αἷς πονοῦντα, O 4. — C. 5, 7, 1. 6,1, 1. 6,5,1. 6,9, 1. 6, 12,8, 6, 14,2. 8. 6, 17,4. S 19. 20. 30. 39. 41. 46. 82. — apud Platonrm, S 85. 90. Ὀσμητά, $ 90. 6, 3, 2. 6, 9, 1. 4. 6, 15,2 O 4. Ὅσπρια, 2, 4, 2. 4,6, 7. 8,1, 1. 5. 8, 2,8. $,4,6. ὃ, 5, 1. 8,6, 5. 8,8, 6. 8, 10, 2. C.4, th, t 4, 12, 13. 4,14, 2. 4,15, 1. — πάντα Dioba, 8, 5,1 "Octarpa, La 2. *Oattoxbroc, La 2. Ὄστλιγγες, 3, 18, 5. Ὀστοῦν, S 23. 28.56. J39. La2. "Ootpaxitew, Fr. 131. "Ootparov, 4, 4,3. 4, 6,7. 335. ᾿στρακόδερμα, 4, 6, 8. ᾿Οστρακώδης, 1, 11,3. ᾿Οστρεῖον, L 36. ᾿Οστρνίς, 1, 8, 2. στώδης, 3, 18, 5. 5,18, 2.4. ᾿Οσφραίνεσθαι, 5. 9. 21. 25. 28. 35. ἄμπελος, 4,16, 4. Οὐφραντικός, S 41. Ὄσφρησις, C. 6, 5,2. 6,9, 3. Ὀσφύς, 9, 13, 6. Οὔα, radices, 3, 6,5. C. 2, 8, 2. 6, (6, 1. Οὗλος. σέλινον,2,4,3. 9, 4,3.C. 5, 6,7. δένδρον, 3,9, 6. ξύλον, 3,11, 1.2. 4,1, 4. ῥίζα, 3,11,1. Ο.6, 11, 8. τὰ οὖλα πυκνά, δ, 3, 3. 7. δύσεργα, 5,5, 1. — 3,9, 8. 3, 17,3. Οὐλότης, 1, 8, 6. Οὐλόφυλλος, 7, 4, 4. Οὗὔρα, τὰ, O 60. Οὐράνια, τὰ, 2, 4,4. 4, (4, 8. 4,7,8. 6. 2, 4, 4. 4, δ, δ. 3,8,3. 2,11,3. Met. 28.34. Οὐρανὸς πρῶτος, Met. f1. 15. ἀΐδιος, Met. 16. 27. ἐν τῇ περιφορᾷ κατὰ τὴν οὐσίαν, Mel. 27. «οὔ μέρη, Met. 10. Fr. 14. 21. 35. Οὐρεῖν, L 28. Οὐρητικός, 9, 13, 6. Ούὔριος, 2,9, 5. Οὗρος, 3, 17, 5. Su. 2. Οὖς, S 19. 40. 41. 55. Οὐσία ἐκέτειος, 1,1, 2. ὅλη, 1,14,3. Met. 27.34. δέν- ὅρον, 4,13, 4. C. 2,19,6. φυτῶν,6,6, 3. ἴδιαι, C.1, ° 1,1. ventorum, V 2.26. rupéc, Fr. 30. σχῆμα οὐσίας, S 71. Adraca, Met. 14. καὶ τὸ τί ἦν εἶναι, Met. 20. . σύμπαντος, Met. 27. 34. ἐχάστον, Met. 27. Fr. 24. ἡ γένεσις τῆς οὐσίας ἕνεκα, Met. 17. — 1,2,4. 7. 1,14, 4. C.1,11,4. 4,6,7. 4,7,1.5. 4,8,4. 5,5, 4. 5, 11,2. 6,1, 1. 6,2,3. 6,4,3. 6,6,5. 6,7,2. 6, 17, 1. “Ὅφεχος, S 21. Ῥοφθαλμία, 9, 11, 10. 9, 20,4. Ὄνφθαλμός. ἐν ἀμπέλῳ ὡς ὄζος, 1,8, 5. οἱ ὁ. καρὰ τὰ φύλλα, 3, 17,3. καθαροί, λαμπροί, S 29. διαφανεῖς, S 38. ὑγροί, σχληροί, 8 50. «οοὔ ταραχή, 8 81. ἔμφασις ἐν ὁ., 8 3. --- 3, 8,6. C. 1, 6. 1. 8, 13, 2. 3, 15,2. δ,1, 12. 6, 9, (8. ὁ, 12,10. 8.26. 27. 64. Ὄφις, 4,4, 13. Ὁ. 4,9, 2. ἄποτα, 4, 3, 6. τροφῆς ὀλίγης δέονται, Fr. 171, 9. γενέσεως αἴτια, Fr. 174, 1. "Opòdda:, cò, Fr. 171, 4. Ὀχεία, O 61. Ὀχετεία, C. 3, 7, 6. Ὁ χετεύεσθαι, 5, ὅ, 2. Ὄχετός, 3, 1, δ. 7,5, 2. 7,6, 3. C.5,12,5. Ὄχενεσθαι, T 25. 40. 54. Ὀχεντιχός, Fr. 183. "Opa, 8, 2,8. 8, 4,3. C.1,10,5. 2,9,8. 3,23,2. 4, 11,2. *Ojavdetv, 6, 2, δ. ᾿Οψιανθής.6, 4,4. 6, 6,10. ᾿Οφιθλαστεῖν, 1, 9, 6. 6,2, 6. οφψιδλαστής, 1, 16,3. 6, 5,4. 6,6, 10. 7, 10,3. C. 1,10,5. 1, 17,8. Οίθλαστος, 3,4, 2. C. 1, 10, 7. Ὀγψίγονος, Fr. 30. . Ὄγψιζειν, 5, 4, 1. Ῥοψικαρπεῖν, C. 1, 17,9. 6, 14, 2. 6,17, 10. δ, 2,3. ξύλων, C. 6, 11,8. 5, 6,7. 1, 17,8. 1,18,3. INDEX GRZACITATIS ET RERGM. - —- co _—_—_ ——m ————— _———&—6—6————————6— 509 ᾿Ὀρψικαρκία, 3, 2, 1. Ὀφίκαρπος, 1, 14, 3. 1, 17,4.6. 2, 8, ἴ. "Oppa, 8, 2, 8. "Oyiov fap, T 44. ᾿Οψιότης, C. 1, 17,1. 4, 11,9. "Oy, S 14. 17. 37. 46. 47. 54 sententia vulgaris de visu, S 37. Platonis, S 5. Empedoclis, 5 7. Clidemi, 5 38. Diogenis, S 40. βελτίστη, S 8. σείεται, eto., Vert. 8. χινουμένη ταράττει τὰ ἐντός, Vert. 8 -eumi χίνησις Diyyov ποιεῖ, Vert. 7. ὄψει περιττὸς λίθος, L 41. ᾿Οψίσπορα, 3, 1, 4. C. 2,12, 4. ᾿οψισπορεῖν, 8, 6, 5. Ὀψιίτομος, C. 3, 2, 3. ᾿Οψιφόρος, C. 1, 17,9. Παγχαρπία, 9, 8, 7. Πάγος, 4, 14, 13. C.2,1,2. 5, 12,2. 5,13, 1.2. J 17. 48. Παγώδης γῆ, 2, 4, 12. ΠΑαθήματα τὰ ἐν τῷ ἀέρι, C. 5,8, 1. : Παθητιχός, 8.2. χίνησις, Fr. 18. αἴσθησις, Fr. pi. Ο. 1, 22,3. 4, 12, 13. δ, 8, 12. Πάθος τὸ cupubaivov, 4, 3, 11. ἀναιροῦντα, 4, 14, il. fiala, C. 5,8, 1. 6, 15, 1. σωματικόν, C. 4,5, 7. φυσικόν, C. 6, 8, 11. Fr. 175. κοινά, C.2, 19, 6 ἴδια, C. 5, 10,3. ἀθρόον, 3 84. rvevpatzòv, Fr. 1]. 5,1, 3. C.1,10,7. 3,7,9. 6,7,8. 6. 9. ὄψεως, S 19. αἰσθήσεως, S 61]. 63. opp. ἀρχὴ καὶ δύναμις, I 8. — 8,4, 2. 9, 18, 10. C. 2,13, 3. 4, 6,4,7. S22. 53.72. O 64. Fr.97,4. Παίγνιον σικελιχόν, Fr. 118. Παῖδες δνσίδρωτες, Su. 18. Παιδεία φντῶν, C. 3, 8, 4. Hola, S 45. θερμὰ καὶ ὑγρά, Su. 18. Παιδογόνον ὕδωρ, 9, 18, 10. ἸΙαιών, Fr. 93. Παιωνιχός, Fr., 93. Malakîn, 4, 2, 10. Παλαιά, τὰ, C. 4, 3, 6. 7 Παλαίειν, Su. 31. ΠΙαλαιοῦσθαι, C. 6, 7,5. 6, 14,10. Παλαιστιαῖος, 4, 6, 4. Han, Su. 31. Παλιμδλαστεῖς καυλοί, 7, 2, 4. C. 2,15,6. 4, 8,5. Παλιμδορέας, V 28. Παλιμκνοή, V 26. Παλιρροεῖν, V 10. Παλίσκιος, 1,8, 1. 4,!, 1. 9, 13,6. olxia, 040. Πάμμεστον, 3, 15, 3. Πάμφαγος, 9, 15, 4. Πᾶν, cò, Met. 8. ἀΐδιον apud Parmenidem, Fr. 44. Πανδεχές, Fr. 48. ἸΠανδοχεῖον, L 53. Πανηγύρεις, Fr. 174, 1. ᾿Πανσέληνοι, T 8. 50. Mavrédovoa, 6, 5, 1. Πάππος, 7, 7,1. οἵ ἀπὸ τῶν ἀκανθῶν, T 37. Πακκοσπέρματα, 7, 3, 2. Παππῶδες σπέρμα, 6,4, 12. 6,6, 6. Mapa6aW)e:v, S 51, 5, 1,12. 5, 9, 2. 9,23 8, 10, 2. C. 3, 22, 2. 4, 14, 3, 840 " MapaB)actavew, 2, 6, 11. 3,7, 1. 7, 13,4. caussaexplicatur, C. 1,3, 4. 2,15, 5. 5 15, 4. Παραδλάστη, 1, 2, 6. ΠΙαραδλάστημα, 4, 9, 2. . Παραδλάστησις, 4, 9, 3. 5,1,8. 7,1,8. C.1,3,3. 2, t1, δ. Παραδλαστητιχά, 1, 3, 3. 1, δ,1. 7,11, 3. 8,4,2. Παραδλαστιχὸς 7, 8,2. Ο. δ, 6, 8. ἸΠαράγγελμα differt a loco, Fr. 70. Παράγειος, 4, 6, 7. Îapayiveoda:, 6, 6,6, 6,7,1. 7,1,6. Ἰ]αράδεισος, 4, 4,1. 4,5,6. 5, 8, 1. 9,6,1.4. Ilapadotoc, C. 2, 17,3. Ο 45. Met. 18. Fr. 178, 3. Παράδοσις, Fr. 97,4. ᾿ Παραϑριγχίζειν, 3, 18, 12. : ἸΠαραιρεῖσθαι, 4, 13,5, 4, 15,1. 5,5,5. Ο 44. tpo- φήν, A, 16,5, C.5,9, 11. ὀσμήν, O 58. Παραιώρησις ὀμμάτων Met. 29. Mapoxabeva 8, 2, 3. ἸΠαρακανθέζειν, i, 10, δ. 6.8. 3,6,1. Παρακαταπηγνύναι, 8, 3, 3. ἸΠαρακαυλίζειν 6,2, 8. Tlapaxsvratv, 5,9, 4. Haporuvetv, 5, 5,3. C.6,7,6. Hapaxpdte:v, O 20. 34. κύματα, V35. 9,4, 7. C. 1, 16, 3. Tlapax6)npua, 5, 7, 6. Παρακολουθεῖν, 6, 4, 8. C.1,22, 4. Vi1.Fr.29. - Παραχονᾶν, 5, 5, 1. Παυραλιθάζειν, 3, 8, 3. ΠΠαράλιος τιθύμαλλος, 9,11, 7. Παραλλαγή, 2, 3, 2. καρπῶν, 3,4, 1. 5. φύσεως, C. 2, 7.2. τόπων, C. 2, 7,5. χατὰ γένη, C. 2, 19, 6. με- ρῶν, C. 6, 12, 2. —5,1,12. 6,6,5. 8,8,6. C.1, 6,2. 1,20,4. 2,3,2. 2,4, 10. 4,9, 4. 5,3, 2. J 35. Παραλλάξ, 6, 2, 8. Παράλλαξις, S 66. ἸΠαραλλάττειν, Ο 7. V42. 1,12,3. 3,4,3. 4,9,2. 4,43, 3. 5, 1,3. 5,1,7,11. 5,6,3.-6,6,5.. 7, 1,5. 8,11,5. ταῖς ὥραις, C. 1, 10, 1. ol «χρόνοι τῆς φυτείας, C. 3, 11,6. Tapadeimaw 5. 81, Met. 12. e ΠΙαράλογος, C. 1,3, 2. 2,15,1. Παραλυπεῖν, C. 1, 6,7. Παράλυσις, Fr. 11. Παραμίσγειν 9, 7, 2, . Παραμυθεῖσθαι, Fr. 120. Παρανθεῖν, 7, 11, 3.4. 8, 2,5. ΠΙαραπάττειν, C. 5, 6, 10. Παραπείθειν, 7, 11, 3.4. 8,2, ὃ. Παραπειρᾶσθαι, 4, 16, 2. Iaparreisxdv, 4, 16, 2. C. 5,4,7. Παραπιμπράναι, Su. 15. Mapar)dyto:, 4, 12, 2. Παραποτάμια, 3, 2,4. Παρασείειν, La. 3. Napaorypasia, 3, 12, 3. 4, 6, 6. V ὃ). 4. 5,6. —_—. ———._ — = r———_—_—_—_————_——.@@— ——————@Én6m1kmd@’" @ Οὠθβ-ὀ-- INDEX GR/ECITATIS ET RERUM. | . 4, 13,3. 5,1,3,; Παρασκευή, 2, 4, (. συνεργεῖ τῇ φύσει πρὸς τὸ da, Ὁ. 3 3,1. τῶν περιττῶν, Ο. 5, ὅ, 1. — Ο. 6, 46, 5. δ, 1,1. 6, 3, 3. ΠΙαρασκάς. γένεσις ἀπὸ x., 3, 1, 1. κοινοτάτη, 8,1, 3. dei π. οὐδὲν φύεται τῶν μὴ παραδλαστανόντων, 2, δ, 3. ἀκὺ x. ταγίστη γένεσις, 2, 2, 4. — 3,3, 1. 3, 13, 3. 6. 9. 6,7,3. 7,32,1. C.1,1,3. 1,8, 1. 1,4,2. Παρασπειρόμενα, 0. 3, 10, 3. ΠΙαραστρέφειν, 5, 5, 3. παρεστραμμένον δένδρον, 4, 1,6 μήτρα, by I, 1. αράταξις, Ο. 1, 6, 1: Παρατείνεν, C. 1, 10, 4. Παρατέμνειν, 6,3, 2. Παρατηρεῖν, 4, 14,14. T9. Πεχράτριψις, L 45. ΠΠαραναίνεσθαι, C. 3, 7, 4. Ilapapuivar, 7 ἡ, 12. Παραφνάς, 2, 2,4. C.1,2,2. Παραφύεσθαι, 3, 6,3. 3, 12,1. 3, 17,3. 6, 5, 4. 1, 2, 2.5. 7,7,4. 3,18,9. 4, 8, 13 — C.3,19,3 5, 15, 8. Παράφνυσις, 7, 2,5. C. 3, 10,8. Παραφυτευόμενα, C. 3, 10,3. 5, 15,4. Πάρδαλις, C. 6, 5; 2. 6, 17,9. Lidperruc, C. 6, 17,9. Παρεγκλίνειν, C. 6, 17, 3. sol, V 16. -evew, C. 6, 19,1. Παρεισδύεσθαι, O. 4, 13, 6. 359. Παρείσδυσις, C. 1, 7,2. 5,12,9. J22. Παρεισπίπτειν, O, 5, 16, 1. Hupewopetv, Fr. 174, 7. Παρεχκτείνειν, O. 1, 13, 9. 1Παρεμπίπτειν, J δέ. Παρενιαυτοφόρα, C. 1, 20, 3. IapevoyAsîv, C. 6,20, 4. Παρήλιοι, V 36. Τ 22. 29. Παριέναι, 5, 3, 6. Magiooypova:, C. 1, 18,3. Παρίστασθαι, C. 6, 7,5. 6, 14,10. 6, 10, ὃ. Ilaporpia, C. 3, 23,4. V 5.37. 46. 51. La 6. Fr.130. 131. Παροιμιάζεσθαι, 7, 7, 2. Παροργίζεσθαι, 9, 16, 6. Παρορμᾶν, Su. 28. Παρουσία ἀέρος, C. 5, 12, 7. Παροχετεύεσθαι, C. 5, 17, 4. Παροχλεῖν ῥίζαι, C. 5, 10, 5.° Πάρνξδρα εὐαυξῇ, 3, 6, 1. ὃ, 13, 7. 2, 11, 1. δ, 16, 2. Πάρωρος χαρποτοχία, C. 5, 1,2. πνεύματα, C. 4, 13, 4. Πᾶς. λόγος διὰ παθῶν, Fr. 89, 1. Πάσχειν ὑπὸ τῶν ἐναντίων, Ο. 3, 2, 1. 2, 1. 264. ἡ φύσις πυρὸς ἐν πάσχοντι, J 10. — 8. 39. 49. 60. 82. L 41. Πατεῖσθαι φιλεῖ ὁ xpoxoc, 6, 6, 10. Πάτος, 6, 6, 10. Πάτταλος, 2, 2, 11. 2, 5,5. 2,14,1. 3, 12,1. 5, 6,7. Παῦλα ventorum, V 14. 50. Iayw, C.3, 20,7. 5,12, 1f. Παχὺς ἀήρ, V21. τὸ π., 5 59. ι, 17, 9. 4,13,2. C.2,7,3 ἐπιρροΥ,, C. 5, ὅ, Ἰ. τὸ rasyov, C. 6, 2, pr 6. C. ι, 17, 10 5,13, 1.6. V50. INDEX ΟΠ ἘΟΙΤΑΤΙΒ ET RERUM. Παχυκάλαμος, 8, 9, 3. ἸΠαχύχκανλος, 6, 2, 6. Παχύνειν, 5n13, 4. 6, 16.2. 340. Πάχννσι;, C. 6, 11,1. 6, 16,2. Παχύρριζος, 3, 11,3. 3,13,3. ΠΙαχύφλοιος, 1, 5, 2. ἸΠεδεινός et πεδινός, 1, 8, 1. 2. 5. Heia ἀναπεπταμένα, V 40. πεδίον͵ 3, 3, 2. U&x, 1, 6,5. Fr. 168. Πεινῆν, 8, 6,2. ἸΠειστιχός, Met. 4. - Πελάγιος, 4 6, 5. Méayos ἀτλ αντιχόν, V 41. Πελεκᾶσθαι, 3, 8,7. Πελέχησις, 4, 16, 2. δένδρων, ὁ, 1,9. HeXexntdyv ξύλον, 5,5, 6. - HaAtoc, 3, 17,55. Πελίωμα, 9, 20, 3. Ham, 4,4, 4. Πενταετής. 2, 6, 7. ἸΙένταθλος, La 13. ΠΕεντάοζος, 1,8,3. IHevedotoryos χριθή, 9, 4, 2. Πεντεγχέφαλος 2, 6,9. Πεντηκοντάχυα, 8,7, 4. Πέπανσις καρπῶν οὐ κατὰ τὴν βλάστησιν, 3, 4, 1. C. 1, 14, 8. ἐνδεής, Ο. 1, 13,2. βραχύτεραι τῶν γλυχντέρων, C. 1, 17, 3. ἀφαιρεθέντων, Ο. 2, 8, 2. quei, ibd. — C.1,14,3. 1,16,1. ἸΠέπειρος, 3, 6,9. Tepaiver, 8. 65. Πέρας, C. δ, 18,2. Fr. 25. Πέρδικες, Fr. 180. 181. 182. Περδίχιον inter ποώδη, radice crassa, 1, G, 5. Περιαιρεῖν φλοιόν, 3, 17, 1. κχύχλῳ, 4, 15, 1. Περιαίρεσις, ὃ, 17, 1. C.5,16,1. Περιαλείφειν, 9, 5, 4. Περιαλλόκαυλν, 7, 8,1. Ο. 2, 18, 2. Περιάπτειν, C. 2, 9,9. Ετ. 48. Fr. 175. ΠΕερίαπτον, 9, 9,3. 9,19, 2. Fr. 146. Περιδοθροῦν, C. 5, 13, 1. Περιγραφή, Fr. 68. Περιδεῖν, C. 1, 6, 6. Mepeviotaoda: , C. 2,10, 2. Περιεστηκός τὸ, J 15. Περιέχειν τὸ περιέχον, 1, 11, 1. 3. 4. ζωογονεῖ, C. 4. 15, 2. d&fp,C.3, 17,4. ἰσχὺς τοῦ π.,Ο. 4,8, 2. τὸν xaprév, C. 4,6, 8. 5, 18,4. περιέχεσθαι ὄρεσι, C. 3, 21, 2. 2,5,6.7. 3,3,2. 3,1f, tx π. πνεῖν, V 42. V 45. — C. 1,15, 2. 1,17,7. 2, 3,4. 3,3, 3. 4, 12,12. 4,3, 1. 4, 6,7. 4,11, 16. 5,54,3. ὃ, 6, 7. Περιηχητιχός, Fr. 89, 10. Περίθερμος, S 58. Περιίστασθαι, V 52. ὥρα,Ο. 2, 11,2. Περικάειν, C. 2.3, 8. Περικαής, J 44. ἸΠερικαθαίρειν, 4, 11,6. 4, 13,0. Περικάθαρσις ῥιζῶν, 5, 9, 11. Περικαίειν, J 74. ΠΠερικαρπιάχανθος, 6, 1,3, 0, 2, 3. 9, 7, 4. . —rr———————+—_»- _ ———++——-+———_——_——&&—=—m_m_'.- ὦ. «ὁ x. ἸΠεριχάρπιον, 1, 11, 5. 1,13,3. C. 1,6, 1. | 1,19,1.2. 3,9,6. 3,10,2. 4,1,2.5, 6,8,7. i οὐδὲν σχῆμα εὐθύγραμμον ἔχει, 1, 12,1. C.6, 6, 8. | ὁ χυλὸς ἐν τοῖς π. xatepyaciav λαμδάνει, 1, 12, 1. πέ- [φις,Ο. 6, 8, 3. καλυκῶδες, 3, 56, 7. σαρκώδη, 1, 19, 3. C. 4, 2,1. δερματικὰ, ξυλώδη, ibd. πρότερον ἢ ὁ καρ- πὸς καὶ τὸ σπέρμα, C. 1, 21, 1. Περιγατάγνυσθαι, 3, 7, 4. Περικαταλαμδάνειν, 3, 16, 1. 4,2, 5. 7, 10,4. Ὁ. 2, 8, i. 039, Περικατάληψις, 7, 10, 3. Περιχεφαλαία,, morhus quercus, 3, 8, 7. Περιχλᾶν, 4, 6. 10. Hepixopos φντείχ, 3,8, 4. 3,12, 5. ΠΕερικοπή, 5, 4,7. Περικόπτειν, 4, 16, 1. 5. Περιλαμδάνειν, 3, 13, 1. Περιλέπεσθαι, 6, 4, 10. Περιλοπίζειν, 3, 15, 2. Περίμετρος, 3, 13, 1. 3, 17,5. Περίμητρον ξύλον, 3, 9, 3. 6. Περίχλασις, V 28. Πέριξ, S 26. Περίξηρος ἀήρ, J 41. Περίοδος, Ο. 1, 13, 1. Fr. 30. Περιοχή, C. 1, 17,4. 1,19, 2. Περιπατεῖν ἐν χύχλῳ, Vert. 3. Περίπατος, La 14. Περιπάττειν ἅλας, 2, 6,2. 9,1,7. ἸΠεριπλάττειν, 5, 5, 6. 9, 20,2. 5066. ἢ) 43. Περιπλέχειν, C. 5, 5,3. 5, 15,4. 6. Περίπλεως, T 19. | Περιπλύνειν, C. 4, 15,4. | Περίπνους, 5, 1, 11. | Περιποιεῖν, 9, 3, 4. ἴ, 58. Περιπτίσσειν ἦ,4, 10. 9, 10, 9. Περιπωματίζειν ἢ 43. Περιρραίνειν, L 13. Πεοιρρεῖν, 4, 8,9. Περίσαξις, C. 5, 6, 6. ΠΕερισάττειν, C. 5, 6, d. Περισχελής, ὃ, 10, 4. C. 2, 2,3. Περισκεπάζεσθαι, 5,4, 3. Περισκεπὴς ὥρα τῷ ἀέρι, 7, 1,4. Περισπᾶν, 1, 16, 2. Περίστασις ventorum, Υ 52. Περισταχνώδεις μίσχοι, 4, 11, 2. Περιστέγειν, Ο. 1,19,3. J 59. Περίσνρμος, J 53. Περισχίζεσθαι, J 52. Περίτασις, C. 4, 12, Il. Περιτείνειν, C. 4, 12, fl. Ἰ]εριτέμνειν, 2, 4, 6. Περιττός, 3, 15, 4. 9, 7,3. 9, 15, 2. C. 5,5, Met. 4. 1, 33. 36.41. τὸ κ., L 6. ϑυνάμε;, L | δύναμις, L 49. quod natura sua fortius est, 3,3, 3. φύλλον, foliolum impar, 3, 12, 7. eximius, 9, 7, 2. nomen στρύχνον, 9, 11, 5. τὰ n. καὶ ἴδια τῶν δένδρων, C. 2,7,1. τὰ π. τῶν καρπῶν, C. ὁ, 1,1. : Περίττωμα, C. 1, 19, 14. 6, 10, 4. ὅ, 11,0. 3, 13,4. 3, 17,5. C. 1, 17,8. 2,10, 1. 4,6,7. 4, 12, 4. Vert. 11. Met. 15. ἐνιαυτῶν, cu - — 5, 14, 8. 1. 28. 3 La 10. 842 φυσιχόν, 6, 11, 9. rodiac, Bu. 11. -ων ἔκχρισις, Su. 13. ἹΠεριττωματικός, Su. 8. ὕλη, C. 6, 12,8. 6,6,8. 6, 17,9. Tispitewox , Su. 20. φυσιχή, C. 2, 10, 1. stercnsavium, C. 2, 17, 5. ἹΠεριφέρεια, S 66. φύλλον, 3, 10, 3. . Περιρερής, 1,10, 1. δ. 3,18,7. 8,3,1. ὡς ῥίχα, Ι, 38. ΠΕεριφορά, 3,2, 5. Vert. 6. κυχλική, Met. 10. 11. τοῦ ὅλον, Met. 27. 30. Fr. 35. ΠΙεριφύεσθαι, 3, 7, 1. 4, 16,2. 8, 11,4. «ὕειν, C. 5, 6,4. Περίφυσις, 5, 2, 2. Περιχαράσσειν, 3, 12,5. 3,14, 1. Περίψυξις, ἢ. 52. Περίψνχος, 8 δ8. ΠΕερχάζειν. βότρυς, 2,7,56. 3,4,4. 9,11,7. C.3,16,3. Περσικὴ καρύα, 8,6, 3. Περσικὴ μηλέα, 1, 11,4. «ον μῆλον, 4, 4, 2. Vide undfa. Πέρσιον, 2, 2, 10. Ο. 2, 8, 7. ἸΠερυσινὸς καρκός, 3, δ,4. 3, 12, 4. Πεσσός, 9, 10, 4. ἹΠέτασος, 4, 8, 7,9. ἹΠέττειν τροφήν, S 44. La. 16. χαρκπούς, J 14. πεπεμ- μένα τὰ εὔοσμα, 03. τὸ πεπεμμένον γλνχύ, Su. 3. Ἱέτρον, L 30. Uevuvoc, ὅ, 7, 2. δ, 9,3. Πιέψις, La. 4. Su. 20. C.3, 1,2. 4,8, 4. 4, 4,1. 4, 6,5. 4,12, 8, 8, 3,4. 6,4,3. 6,6,1. 6,12,2. 6, 16,1. τῷ οἰκείῳ θερμῷ, Ο 6. ἀέρος, Τ δ0. ἰσχνρά, Ο. 1, 13, fl. ἀθροωτέρα, C. 1, 17, 3. ὑδαρής, C. 1, 17. 4. πρώτη καὶ ἐλαφροτάτη, C. 6, 14, 3. προτέρα καὶ ἀτελεστέρα, C. 6, 16, 2. καθαρὰ καὶ εἰλιχρινής, 1, 12,2. ἐνδόσει ὑγρότητος, C. 1, 15,3. ἐν τῷ περιχαρακίῳ, C. 1. 16, 1. αὐτοῦ τοῦ xaprod, ibd. χυλῶν, C. 1, 16, 8. χαὶ ὀσμῆς, C. 6, 17, 1. 12. ὑπὸ θερμοῦ, C. 6, 7, 3. ἡ ἄνθησις, π. τις, C. 6, 15, 2. Hayaîa ὕδατα, Fr. 103. Πηγάνιον, 1, 10, 4. ss ἸΠηγνύναι. πεκηγώς, 6, 17,5. C. 5,12, 10. Πηδᾶν, J 68. ἄνθραξ, 3, 8,7. 5,9,1. Tindoc, δ, 7, 6. Πηχτιχός, C. δ, 14,3. 6,1, 3. Inés, V 46. ἸΠηλώδης, C. 6, 19, 5. Πημαίνεσθαι, 6, 4, 5. Mao, 6, 4, 5. Πῆξις ὁποῦ, 9, 1,5. C. 6, 11, 16. δένδρων, C. 5, 16, 2. 6, 17,5. SIngoùy, C. 1, 5,5. 1,14,2. 1. 5,17,7. $ 21.26. Mipwox, 2, 4,3. 4,14, 8. HuXew, 4, 15,1. 5,2,2. C.2,1;3. 2,10,2. 2 07. Mistpa γῆ, C. 2, 4,3. 3. di, 9, 3, 1. Io, 7 88. Ο 65. La3.6. Ἐτγ. 11. Ἰϊιεστός, La 8. Ildaxwm, Τ 40 2, 11,8. 3,5,1. 5,12. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Πιθανόν, τὸ, 8 1. Tltxpia, C. 6, 10, 7. Πιχρός definitur, (. 6, 1,3. χυλὸς Democrito, S 66. Pir- toni, 5 84, ὀσμή, 02. χυλός, Su. 13. dx. ἄτρογν καὶ δύσχνλον, C. 2, 5, 4. C.6, 16. 8. MOnow, J 1. Hvodota:, C. 1, 12,3. 2,3,3. 3, 23,3. 5. 4,7, 1. δ, 4, 2. IO δρυός, 3, 7,4. in ἡγιαρίμεα, 4, δ, 7. Πινάκιον, 3,9, 7. Πίναξ σκντοτόμων, δ, ὅ, 1. γραφόμενος, 5. 7, 4. Πίννα, C. 2, 17,8. 1, 36. Πιότης, 9,1, 3. C. 6, 11,6. Πίκτειν de ventis, V 15. 49. Πίστις, 1,9, 2. C.1,.16, 8. 4,6,8. 5, 3,4. 6.7. 5, 6,13. δ,14, 4. 6,4,4. 6, 15,2. 5 8]. 44. ΠΙιστοῦσθαι, Fr. 30. ᾿ Πίττα εὐώδης, 3,9, 4. “ἂν καίειν, 9, 3. -ἢς γένεσις, 0. 2,7,2. φθείρει τὰ φυτά, C. 5, 15, 6. καιομένη, } 13. 67.— 9,2,3. δ, 11, 9. Πιττοχαυτεῖσθαι, 9,2, 2. 9, 3,4. Πιττοχοκεῖσθαι, δ, 4, ὅ. Πιττώδης. ὕδωρ, 3, 1,6. C. 1, δ, 1. ὑγρότης, 1, 12, 2. 8, 9, 2. κιττοειδὴς mic, 8, 5, 2. —-9, 2, 3. Πιτύα, 9, 11, 2. φώχης, Fr. 175. Πίτυρον, 8,4, 4. Πιτυρώδης. σπέρμα, 1, 5, 4. Πίων, C.2,4,5. 5,9,2. Πλάγια, 3, 6,2. C.3,5,4. Πλαγιόκαρπα, 1, 14,2. 3, 18, 12. Πλαγιόκαυλα, 8,3, 2. ἸΠλακουντῶδες, 4, 10, 4. Maxon γῆ, 9, 4,8. IDdi, 8 73. Πλανᾶν, 8 65. Υ͂ 40. Πλάσις, 4, 11, 5. πλάσμα, 4, 11, 5. Πλαστός, 9, 4, 10. Πλάτος, 4, 6, 10. Mearixavdoc, 7, 6, 5. Πλατύσχιστον φύλλον, 9, 10, 1. Πλατύφυλλος, 1, 10, 4. γένο: δρνός, 3, 8, 2. C. 6,18,4. Πλειάς. ἅμα πλ., 6,5, 1. ὄδυομέναις, C 3, 23, 1. ἄχρι £)., 6, 5,2. μετὰ πλ., 7,7, 5. 7,11,3. 6. 3, 7, 9. μετα πλ. δύσιν, C. 8, 4, 1. 3, 12, 2. περὶ rà. δύσιν, 8, 1,2 κρὸ πλ., C. 8, 23, I. Πλειόστροφος, 3, 7, 6. Πλέθρον, Fr. 164. Πλεχτάνη, 8,8, 4. 9, 13,0. Πλέον, 4, 4, 1. 8, 8, 6. Πλεονάζειν, C. 6, 7,7. S19. Fr. 89,7. Πλεονάχις, C. 5, 14,2. Πλεοναχῶς λεγόμενα, Met. 24. Πλευρά, 4, Fr. 89, 10. Πλευρὰ συνάγειν, Fr. 89, 5. Πλευροειδῶς, 3, 10, 3. 3, 17,3. Πληγή. ἀρχὴ φθορᾶς δένδροις, C. 2, 11, 6. φϑορὰ fsi, C. 5, 16,1. δ,8,1. 5,9,2. Ἰλήθεσθαι, Fr. 174, 3. Πληθύειν, C. 2,9, 13. 3,1,4. 6, 8, 2 Ἰϊλήμμνρα austrom preesagit, T 29. 7,3,4. 8,34 INDEX GRACITATIS ET RERUM. Πλημμνρίς, 4, 7,4. Ἰ[ληρεῖς πόροι, S 13. Πλήρωσις ventriculi, Vert. 11. Πλησιάζειν, Fr. 183. IMinopovi, La 4. Vert. 11. Πλοῖα, 1, 20, 2. Méxava, 4, 10, 64. Πλόκχιμος κάλαμος, 4, 11, 1. "Πλοῦτος, Fr. 78. Ππλυντρὶς γῆ, C. 2, 4,3. Micpa, L 58. Tiveiv. ἄνεμος μέγας πνέων, V7. χάτωθεν, V 39. ἀρχήν, V39. dx πελάγους, V 42. : Ilvevpa, spiritus. ἀνάγειν, S 25. κχατέχειν͵ 5. Su. 25, 28. σύμφντον, Su. 1. ἔχκχρισις, Su. 2. διάτασις, Su. 32. refrigeratus sudorem efficit, Su. 26. ἀλλότριον, Vert. 1. Fr. 14. 39. Πνεῦμα, fiatus, ventus, J 30. Υ 8. 8,10,3. C.3,6,9. 4,13, 5. 5,11, 8. κατάστασις, 2, 8, 1. quidefficiant, C. 2, 2,4. ὅ, 10, 4. qualia plautis conveniant, Ο. 2, 3,2. φορά, C. 5,12, 10. λαμπρόν, C.4,13,4. νυ- κτερινὰ βελτίω, C. 2, 2,4. πόντια, 2, 3, 1. ἀπόγεια, σχιληρὰ, διάτονα, ibd. καθεστῶτα, C. 3, 12, 3. ὁμι- χλῶδες, C. 5, 10,3. πάρωρα, C. 4, 15,4. 5,10, 5. ἐγχώρια, C. 5,12, 11. ἀποκχαίοντα, C.5, 12,4. βόρεια, 8, 7,7. C.4,13,4. ζεφνριχά, νότια, 8, 7,7. -ων γέ" veou, V. 15. ἥλιος κινεῖ καὶ καταπαύει, V. 15. κατα- καύσεις, V 18. μεταδολαί, V 29. 53. τάξις, Υ 52. ἀχρισίαι, V 55. στάσεις, T 53. γαλήνη, Τ 31. σημεῖα, T 1. 9. 16 sqq. συστροφαί, V 34. ἑπαίρονται et λήγονσι͵ V 17. 31. ἔχτοκον, J 22. 27. σύμμετρον, J 28. ψυχρά, θερμά, V 19. 20. enecantia, V 21. πε- λάγιον, V 53. ἄκριτα, V 56. κοῦφον, V 56. πόντιον, V 60. ἐπκικίπτοντα, T 35. ἀπ᾽ ἠοῦς, T 57. VA. ἀπ᾽ ἄρκτον, V 49. bhumidi, grandiniferi, nivosi, torridi , eereni, fulminiferi, T 36. 37. diurna, diuturniora, T 33. post fulmina, T 32. dwîva, V 47. «ων φύσιν ἀποδη- λοῖ ὁ ἀὴρ ὁ ἄνω, V 36. ᾿Πνευματιχός, C. 4, 12, δ. 6,1, 6, 3. τόπος, La. 12. Fr. 10, 7. πάθος, Fr. 11. -ὃν ὁ χαμαιλέων, Fr. 172, 4. Fr. 189. Πνευματοῦσθαι. κεφαλή, O 49. ὕδωρ, V 40. - Πνευματώδης, JI 76. Υ 16. T31. C.1,8,3. 3,6,9. 5 44. ἐπὶ τὴν μήν, T 12. Πνενμών, Fr. 184. Tivevpbvec θαλάττιοι, T 40. Πινίγεσθαι, L 52. Fr. 10,2. Πνιγεύς, J 19. ΠΙνιγηρός. τόποι, V 21. μετόκωρον, T 44. Πνιγμός, J 26. Fr. 106. Πνῖγος, 9,6, 2. T48. Fr.10,1.2. Πνοή, V 1. 20. 24. 37. 46. ἡ ἔξωθεν, 18. ἡδεῖα, V 38. ἔμπυρος, V 21. ἐναντία ταῖς ὥραις, V 43. ΠΙνοιή in versu Empedoclis, 8 22. ΠΠοάριον circa Opunta, 1, 7,3. 9, 10, 2. ἐλάττονα, 3, Ἰποδαγριχά, 9,9, 1. Πόδεια bpaivera: ix βολδοῦ ἐριοφόρον, 7,13, 8. Ποδιαῖος, C. 6, 2, 4. Iioentixò< τῶν dixpesv, C. 6, 16, 8. TUEUPHRASTUA, Ποιχκιλία, 1,1, 1. 813 7,12, 2. Ποιχίλλεσθαι, Fr. 172, 3. ΠΙοιχιλόχαυλος, 7, 4, 6. Ποιχῇλοος, L 37. Ποιότης τροφῆς, C. 5,8, 2. 6,7, 2. 6,17, 13. Ποιώδης. radices, 1, 16, 11. σπέρματα ἑἐπάγονσιν dyero:, 3, 1, 3. comprebenduntoleraet frumenta, 7, 1, 1. κοινὴ διαφορὰ τῶν π., 7, 8. sunt que flore, alia quae fructu careani, 7, 9, 1. omni tempore anni germinant et fiorent, 7, 10, 2. multe sponte proveniunt, C. 1, 5,1. δι᾽ ἀσθένειαν εὐδλαστῆ, C. 1, 10, 5. — 1, 3,6. 1,6,5.6. 1,9, 4. 1,10,4-6. 1,13, 1. 3, 18,8. 6, 1,1. 6,4,10. 6,6,1. 7,7,1. C.1, 1,1. 1, 3,5. 2,2,2. 2,15,6. 4,64,1. 6,11,10 Πολιτιχά, Fr. 129. Fr. 164. Πολλαχῆ, 6, 5, 3. Πολλαχῶς, 1, 13, 1. Πολνάκανθος, 6,4, 3. Πολνάλφιτος χριθή, 8, 4, 2. ἸΠολυάχνρος, C. 4, 11, 4. Πολυδλαστής, Ὁ. 3,7, 4. 3,19,2. Πολνααστία, C. 3,7, 5. Πολύγονος, C. 4, 1,5. ὕδατα, Fr. 189. μῦες, Fr. 174,7. Πολυγώνιος, C. 6, 1,6. S 66. Πολυειδής, 3, 18, 6. 4,6, 2. Ο.6, 17,18. 49. Πολνειδία τόπων, 3, 2, 5. To\divoc, F, 10,3. 3,14,1. 3,17,3. 5,1,5. Πολνκάλαμος, 8,4,3. 8,9,2. C.4,11,3. 4,18,1. Πολυχαμπής, C. 6, 10,3. 85 65. 66. Πολνχαρκεῖν, Ο 2, 11,3. 10. Πολνκαρπία, C. 4,8. 1. 5, 11,2. Πολύκαρπος, 8, 3,4. C.1, 18, 4. 2, 11,1. 5,1,3. τὰ θερινά, C. 4, 15,2. τὰ x. θᾶττον χαταγηρᾷ, C. 2, 11,1. . Πολύκαυλος,4,6,8. 6, 4,4. 7,32,7. 8. 7,8, 3. Πολυχλαδής, 1, 5, 1. «δος, 1,9, 1. 4,3,4. 7, 2, 7. 7,4,4. 8,2,3. 9,6,2. C. 3, 7,4. Πολύχλωνος, 6, 2, 6. Πολύλοπος, 1, 5,2. 5,1,6. 8,4, 1. C.5,18,2. Πολυμάσχαλος φυτεία, 3, 8,4. 3, 10, 2. 3, 12,3. 3, 17,2. Πολύνομος βοῦς, 8, 8, 2. Πολύνοστος, 8,8, 2. 3,21,1. Πολύοδμος, O 27. 44. 55. Πολνοζία, 5, 2, 2. Πολύοζος, 1,8, 5. 3,13,3. 8,44,4. 7,2,8. Πολύοκος, 4, 2, 2. 4, 7,5. 9,8,2. Πολνοσμία,Ο. 6, 16,6. Πολύοσμος, C. 6, 16, 6. Πολύπλαγχτα pQea in versu Parmenidis, 5 3. Πολύπλοχος, T 40. Πολύπονς, 4, 6,8. 9,13, 6. Fr. 171,3. Fr. 172,1. Fr. 173. Fr. 188. Πολνκύρηνοι χαρποί, C. 4, 4, 12. Πολυρριζία, 3, 10, 6. Πολύρριζος, 8, 2, 3. C. δ, 15,4. Πολύσιτος, 8, 6, 6. Ἰολνοτελέχης, 1, 5, 1. Πολύστοιχοι χριθαί, 8, 4, 2. Πολυσχιδὲς φύλλον, 3, 12, 5. Πολντελῆ pupa, O 42. 8, 8, 6. 014 ΠΠολύτιμος, L 22. Ἰ]ολυτοχεῖν, C. 1, 22, 1. INDEX GR/CITATIS ET RERUM. Πρέμνον. φυτεύειν ἀπὸ xp., 2, 1, 2. 4. 0. 3, 6,3. — C.1,3,5. Fr. 169. τὸν φυτεντηρου ἸπΠολυτροφία, C, 6, 16, 4. Πρεμνώδης, 4, 10, 3. ἸΙολύτροφος, C. 4,3, 5. ὅ, 15, 4. Πρηστήρ, J 11. Υ 62. Πολνυδρία, C. 2,1, δ. 2,14, 1. 4,4, 12. δ,9, 9. 6, | Πρινῶδες φύλλυν, 4, 3, 1. 18, 7. Πριονώδη φύλλα, 1, 10, 5. Πολυφάρμαχος, 9, 15, 1. 8. Πρίσις, 5, 5,4. ἸΠολυφορεῖν, C. 5, 5, 4. Πρίσματα, 5, 6,3. Πολύφνλλος, 1, 10,3. 8. 7,4, 4. 8,2,3. IMoXvyfrev, C.3, 21,2. 4,6,3. 4,11,10. 5,18,2. Πολυχοία, 1, 14, 4. Πολύχονς, 1, 1.10. 1, 2,3. 7,3, 4. 8,3, 4. 8,4,3. C. 2, 12,1. 3,9, 1. 4, 8,1. 4.11, 3. 4, 15,2. θεωρία, Met. 1. δυνάμεις, O 11. Πολυχρηστία, 9, 20, 5. Πολυχρόνιος, 2,7, 3. 7, 2,7. 7, 3,1. ἔθος x. ἀμήχανον θεραπεύεσθαι, Fr. 124. Προαίρεσις, Fr. 97, 4. | Ἰπροανθεῖν, τὰ προανθοῦντα τῶν φύλλων, 7, 13, 7. μηλέκ πῃ, C. 1, 10,2. 1,13, 12. Προαλλοιοῦν͵ €. 1, 17,1. ἸΠροακόπτωτα Epiva, 3, 3, 8. Προχφεψεῖν, 7, 12, 1. ἸΠροαφαιρεῖν, 7, 3,6. Πρόδατα oùx ἔχοντα xodfiv, 9, 17, 1. —T 15. 40. 41. 1]. C. 8, 18, 2. Πόμα,Ο 11. Προδλαστάνειν, C. 1, 13,12. 6,9, 13. δ, 1,12. ᾿Πουπὴ δημοτελής, Fr. 103. ἸΙροδλάστημα τῷ καρκῷ, C. 5, 9, 13. ἸΙομφόλυξ, J 16. Met. 15. in fluviis, T 13. Hp66Xaatoc φύσις δένδρου, C. 5, 1, 5. Πονεῖν, 3,7,1. 4,4,1. C.3,20,9. 4,10,3. δ, 12,7. | Προδολή, Ο. 2, 7,4. 3,7, 2. 3, 10,4. 8, 16, 4. 3 5, 15,6. 821. Πόνοι κεφαλῆς, O 49. sudorem efficiunt, Su 27. 32, de- liquiom faciunt, Fr. 10, 3. Πόντιος, 4, 6, 2. πνεύματα, 8,6, 6. 8,7,7. Ο.2, 3,1. 2, 7, 5. Πόρος, 1, 10, 3. é μέγας in foliis, 1, 10,5. ἀνοίγειν, 20, δ. 3,13,1. ὅ, 18, 4. HpoSptyew, 7, 1,6. 8, 17, 2. Ο. δ, 6, 13. Προγεννᾶν, C. 1, 20,3. Προγράφειν, Fr. 97, 1. Προγραφῆ, Fr. 97, 2. Προδειχνύῦναι καρπόν, C. 1,13, 10. 85,9,2. C. 3,17,8. $ 21. O 13.49. Su. 8. εὐθεῖς, S 80. εὐθύτης, C. 1, 8,2. συναρμόττειν, 5 9. ἑναρμόττειν τοῖς πι), 5.12. 35.91. ἐπαλλάττειν, S 80. συνάγειν, 5 89. O 36. ἐμφράττειν, J 15. Fr. 10, 6. πληρῶσαι, O 19. 45. Vert. 1. συγχλείειν, Su. 18. συμμύειν, Su. 25. ἸΠρόδρομος ficus, C. 8, 1,4. 7,8. ὅ, 2,3. venti, Υ 11. MpoexAdew, Fr. 10, 5. Προεκπηδᾶν, O, 1, 19, 1. Προεχτρέχειν, O. 2, 1, 6. Προεμδάλλειν, O 18. 4, 6,7. ἀσύμμετροι, S 15. «ων συμμετρία, S 12. x. ἐπὶ τὴν κύστιν, O 36. πυρός, ὕδατος, 8 17. — C. 2,5, 4. 3, 11,2. 5,11,3. 6, 5,4. 6,9,3. 6,11, 6. S7; 20. J 38. 73. Πόρος, lapis, L 7. Πόρφνρα, 4, 6,3. Πορφυροειδές, τὸ, S. 77. Tlopgupoxavdoz, 7, 4, 6. Πορφυροῦν apud Democritum, S 77. Προεργάζεσθαι, 8, 1, 7. 0.3, 20, 5. Ἡρόεσις,9, 18,9. V 20. Met. 29. Ilpostixòc, Fr. 89, 10. Προγγεῖσθαι, J 14. τὸ προηγούμενον τῶν βλαστῶν, C. 2 16, 2. Προΐεσθαι, C. 1,12,9. 2, 17,5. 3,13, 4. | Προχατακλύζειν, 9, 11, 2. Προκαταλαμθάνειν, O 46. Fr.89, 11. Προκατούλῃσις 4,11, 4. Πριστὰ ξύλα, 5, 5,4. λίϑοι, 1, δ. 61. | Ποτάμιος, 4, 10, 1. ἵππος, Fr. 171, 3. Πρυκατεργάζεσθαι, C. 3, 20, 8. 4,3, 6. 5, 1, 4. Ποταμός. «ων ἔφοδοι ἐπάγουσι σπέρματα καὶ καρπούς, 3, 1,5, Προχήρυξις, Fr. 97, 2. συμδάλλοντες C. δ, 5, 2. μεταδάλλοντες, Fr. 159. Προκχηρύττειν, Fr. 97, 1. Πότιμος. ὕδωρ, 7 5,2. C. 2, 5,1. καρποί, C. 4, 4, 12. Προλαμθάνειν, 8, 1,3.4. C. 2, 12, 5. 3, 24,3. τὸ ποτιμώτατον ἀφαιρεῖται σχώληξι, C. 2, 11, 6. τὸ x., | Ἰ]ρολεπτύνειν, C. 6, 1, 5. S 27. 065. Fr. 159 — Ο. 2,6, 1. 6, 7, ὅ. Ilpopaxgoc, 3, 10,3. 4, 10, 5. Ποτός, La. 6. ᾿ Ϊ Προμήχης. φύλλα, I, 10, δ. 3, 10, 1. 2, 6, 8. 3, 13, 9 Ποώδης χρῶμα, 4, 6, 2.3. 4, 10, 8. 6,2,5. 6,6,9, ῥίζα, 7,9, 4. 7, 12,1. καρπός, 3, 12, 7. — 3, 5.6 10. 6,8,2. 6,8, 2. 7,9,2. 9,4,2. 3, 7,5. 8,3, 1. 3,11,1. 3. Πραγματεία, Met. 26. O 30. Fr. 48. Ilpopocyevew φυτά, 2,5,3. 6,7,3. C.3,5,3. Πραγματεύεσθαι, 4,4, 1. Προμνρίζεσθαι, O 45. Πρανής. τὰ np. τῶν φύλλων, 1, 10, 1-3. fructaos pheenicis Προοδοποιεῖσθαι, Su 28. serubtur πρανεῖς, 2, 6, 1.— 3, 14,2. C. 2, 19,2. Προορμᾶν.Ο. 1,10, 7. 1,12,6,8. 3,3, 1.2. Πρασιαί, 4, 4,3. ἸΙράσινον apud Democritum, S 77. Ἡμᾶσις, Fr 97 4. Πρασῖτις, lapis, L 37. Πρασοκυυρίδες 7; 5, 4. Πρχασώδη φύλλα, 3, 11, 3. Ilzéuvov Î. η. γόγγρος in olea, 1, 8, 6. Προπερνυσινὸς καρπός, 3, 12, 4. Πρυπετῶς La 13. Προπίνειν, O 48. Ilporoveiv, 3, 5,3. 4,0, 6. ἸΙρόποσις ἀγαθοῦ δαίμονος, Fr. 123. Πρόρριζος, 3, 6, 4. ΠΙροσάγειν, 3, 13, 1. cn n e ΞΕ ni] C. 6,8, 2. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Προσαγνοεῖν, 9, 4, 8. ΠΙροσαγωγή, 3, 10, 5. Προσαναλαμδάνειν, ὃ, 7, 7. Προσαπαιτεῖν , 16,12. {Προυσαποδιδόναι Ο. 6, 7, 2. Προσαρτᾶν 0,3, 7, 8. 3,8, 1. Προσάρτησις ὕ.. 5, 4, 2. 2,9, 4. Προυσατιμοῦσθαι Fr. 101. Προσαύξεσθαι, 1,8,5. C. 4, [0, 2. ὅ, 2, ὅ. ΠΠροσδάλλειν, 9, 7,2. Vert. 6. Προσδόρειος, ἢ, 2. 4,1, 4. ὅ, 1, 11. Πρόσδορρος, 2, 5,3. 4,6,5. 4, 11,8. 5,9, 2. 9,2,3. C. 3, 5,2. Πρόσγειος, 4, 6, 2.3.8. Πρόσδενδρα, C. 2, 18,2. Mpocdiysoda: δύναμιν σιδήρον, L 43. MpocdopiKioda:, Fr. 97, 4. Πρόσειλος, 4, 1,1.2. 9,2,3. C.1,13,11. 3, 21,3. Προσεμφερής, 3, 7, 4. 3, 10, 1. 3,18, 11. 4, 12,2. 6,4, 5,6. 7,6,3. 9,13,3. 9, 15,7. C.5,7,1. Προσεπιδλαστάνειν C. 3,7, 7. Προσεπιγεννᾶν C.1, 11,6. Προσεπιλαμθάνειν, 8, 2,7. J 50. Προσεπιλέγειν . C. 1, 21,7. Προσηγορία 3,23, 6. 6,1,2. C.6,9,1. 6,14,12. Ilpoonpaivev, T. 25. 31. 52. Προσήνεμος, 3,2,5. 8,10, 2. C.2,3,3. ‘2,9, 1. 3. 6,9. τὰ ἀπνεύματα, V 32. Πρόσθεσις φύλλου 7 6,2. C. 2, 14, 1. Πρόσθετον. 9, 9, ἃ. 9, 11], ὁ. Προυσίζειν 3,7 6. C.5, 11,3. Προσκαθήμενον ἄνθος, 7, 13, 6. Προσχαθίζεσθαι. νέφη, Υ 61. Πρυσκαίειν, 9, 3, ἡ. Προσχατεύχεσθαι͵ 9, 8, 8. Tipoox6rtaw, 4, 8,8. nubes, Vs. Mpooxuveiv, Fr, 123. Προσλαμθάνειν, 6, 2, 2. Προσοικοδομεῖν Su. 30. Προσονρεῖν, Fr. 175. Πρόσοψις, 4, 3, 11. 7,6,4. Προσκίπτειν, J 19. S. 8. di. πνεῦμα, J 52. Προσπνεῖν, V 27. Πρόσπκτωσις, V21. Ἡροσριζόφυλλος, 6, 4, 2. Hpoovacia, Fr. 97, 3. Προστύφειν, O 24. 26. Ἡρόσφατος, 4, 6,5. 6,3, 5. C.6, 11,13. 6, 14,9. ΠΠροσφέρεσθαι τροφήν, S 44. O 12. 4, 2,5. 8,4, 5. 9,7,2. 9,15,2. 9, 18, 9. Προσφιλής. τῇ αἰσθήσει, O 45. — C. 5,5,4. 6,5,5. 6, 8,4. 6,12,6. Προσφορά, 4, 8, 11. 7,9,4. 8,4,4. 9,19,1. C.1, 22,6. 4,7,2. ἢ, 9, 2. 4, 4,5. 6, 9,4. O 5. βρωμάτων ἱδρῶτα ποιεῖ, Su. 5. ἩΙρόσφορος, C. 2,4, 10. 2,5, 3. 2, 16, 8. 4,7, 2. 6, 4, 6. Ο 25. Προσφνής, Ο. 1,6, 3. Tlpéoguax μίσχον, 1,10, 7. φύλλον, 1,10,8. καυλιχή, 7, 9, 1. σπέρματος πρὸς τὸν λοδόν, 8, 2,1. — 1, 11, 5. V 23. 26. πῦρ, J 72 . ‘— — ————— —_—— - _-—_— κ ——m nrr—rrrrrr_————__ rr —_— ........ | | i ἰ 515 12. 7,14, 2. 8,5, 4. 4,7,7. Fr. 168. 3, 16, 4. 9, 2,6. C.2,2, 2. Ipocyewvvuva:, 5, 8, 3. 4,6, 8. Πρότασις, Fr. 56. fFr.59. ἔνδοξος, Fr.68. Hopotespeiv. flores in AEgypto, 6, 8,5. εἰς φθοράν, C. 4, 2, 1. --- 7, 9, 1... 8,1, ὅ. 8,2,2. 10, fl. C.1, 2,4. 3, 20, 9. 3, 23, 5. 3, 24, 2. 4,6, 7. 4, 12,3. δ, 1, ὅ. Προτρέχειν, 8, 7, 7. Προφαίνειν καρπόν, 3, 2, 1. -C. 1, 15,4. 1,13,10. φύλ- dov, 7, 13, 7. Ilpopavéorara γένη,3, 18, 8. Προφυρᾶν, O 23. 24. Προωθεῖν germina 3, 6, 2. - 7,9, 3. 8,2,2. C. 1,10, 2. La. 12. V35. Πρωιανθής, 6, 6, 10. 7,11,4. C.5,1,12. Πρωιθλαστεῖν, 1,9, 6. C.1,10.2.5.7. 1,15,1. 1,7,7. Πρωιθλαστής, 1,14, 3. C.1,14,5. 1,21,7. 5,1, 12. πρωίδλαστα, 3, 4, 2. Πρωιθλαστία, C. 1, 21, 3. Πρωικαρπεῖν, C. 1, 13,9. Πρωιχαρπία, C. 1, 17, 8. Hpwixaproc, 1, 14,3. C.1,10,7. 1,14, 5. 1,17,1. 4.7. 1,21,7. 2,11,7.9. Πρώιος, 6, 5,3. 8,2,9. 8,4,3. C.1,10,5. 1,17,4. 1, 18,3. 4, 11,2. Πρωιότης, C. 4, 11,9. Πρωισπορεῖν, 8, 1, 2,7. C.2,11,5. 3, 21,4. 4, 1,1 4, 11,4. Ilpaiesiai. 8, 1,3. Πρῷρα, 2, 1,3. Πρωτοτόμος, 4, 14, 6. C.3,2,3. Πτελέϊνος, 5, 3, 4. Πτερύγια, Fr. 166, 2. Πτερνγίζειν͵, T 28. Πτερυγοειδῶς, 3, 12, 7. . Πτερυγῶδες, τό, 3, 12, 7. Πτῆσις, Fr. 174, 5. Imnmuxa, aves, Fr. 180. Πτορθάκανύος, 6, 1,3. ὅ, 5, 4. ΠΠτόρθος, C. 5, 1,3. IIrvedov, Su. 3. ἸΙτώξ, 4, 3,5. Πυγωνιαῖος, 3, 17, 6. Πύελος, L 6. Πυθμήν, 2, 2, 9. 4,11,13. C. 3, 13,3. [Πυχνόδλαστος, 3,7, 11. Πνυχνόρριζος, 3, 11,3. 5, 0,11. λειμών, T. 40. {Πνχνός. φντεία, 1, 8,2. 1,9,1. 2, 5,6. τὸ πυχιόν, S 30. 50. 59. 62. {Πνχνοσπορεῖν, 8, 6, 2. 8,7,2. C.4, 14,2. Πνχνόσκορος, C. 3, 21, 5. Πνυχνότης τῶν φντενομένων, C. 2, 7, 1. diaiov, Ο 15. Πυκνοῦν, C. δ, 15, δ. 5,17, 0. S SI. δ tt. O 13. πόροι, J 74. ἢ Ἰπυχνόφθαλμος, 5,4, 1. κλῆμα, C. 3, 15, 3. Πνύχνωσις, Ο. 2,9, 3. 4,12, 4. Iviaia , 9,10, 2 Tp, 587. definitur, 37. τὸ ἐν τῷ ζώῳ, 8 13. -ὁς πό- por, S 17. τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ πλείονος φθείκεται, S 18. 3 1. Fr. 10, 1. κουφότατον, S 22. λεπτόν, λαμπρόν, 45. 5, 8, 3. 5,11, 3. 516 παχύ, S 75. ἀρχή, J 4. Fr. 44. στοιχεῖον, Fr. 42. guot:, δυνάμεις, ἢ 1. φθείρει χαὶ γεννᾷ αὑτό, ἢ 1. γεῶ» δες καὶ καιόμενον, J ὅ. φθαρτιχὸν τῶν ἄλλων, ) 6. δο- mudra, L 45. κινεῖται ὑφ᾽ αὐτοῦ, 7 53. natura sur- sum tendit, V 22. φθοραί, 20. βαδίζοντες διὰ πνρός, J 57. μὴθῶλον ἄπτεσθαι, T 42. “ Τινρά, 9,3, 3. | Πνυραμητός, 8, 4, 4. 7,6,2. ΠΟυραμίδες in Zgypto, Fr. 128. ΠΙνραμοειδὲς σχῆμα φλογός, J 52. Πνυρεῖον, 5, 3,4. 5,9,6. Ο. 1,21,7. J29. ellignis et lapidibus, J 63. Πυρετός, unde, V 57. La. 12. Πυρετώδης. ol νότοι, V 57. διάθεσις, ibd. Πνρεντιχὴ χρεία, 5,1, 12. Huphv, 1, 11,1. τὸ σαρκῶδες τοῦ σπέρματος ἐν π., 1, 11, 3. tx τοῦ γεώδους καὶ ξυλώδονς, C. 1 16, 6. ῥόας, 1, 11, 6. ἐλάας, 2, 2. 5. 8,4, 5. — 3, 12, 2. δ. 3, 13, 8. 3,18, 12. 4,2,7. C.2, 14,1. 3,10, 2. 4,11,6. 5, 10,1. ὅ, 18, 4. 6, 8, 1. Tlugnviov, 3, 7, 4. Πυρηνώδη σπέρματα, 1, 11,3. ὅ. 41,7, 3. 4, 7,8. 2,11,7. 3,7,1.: Ππυρίασις, J 37. Su. 16. Fr. 10,2. Tupidia, Fr. 33. Πυρίχανστα. tà x. nigra, J 38. Πυροειδής, S 75. Πνυρομάχοι λίθοι, L 9. ἸΠυρρός, Fr. 162. 11,3,3. 4,7,3. ἸΙνροτομία, 5, 1,2. 9.8,2. 9, 8,2. 9, fi, Il. 12, 3. Ifupoùv, 8, 11, 7.C. 6,3,2.6, 7, 3.6, 15,3. 6, 17,7. Πυροφόρος γῆ, C. 3, 21, 2. Ἡνρῶξες, τό, 8 77. corr. S 86. n; γένεσις, L 69. κίνησις, 19. σελήνη, T 12. pei, Τ 27. Πύρωσις, Ὁ. 4,12,2. 4,13,1. 6,17,8. L4,8,9. O 1. 2. 19. 44. ἀέρος, 3 3. μαλαχή, O 13. -ἰν ἀπομαχό- μενοι λίθοι, L 10. ἸΠώγωνες, Met. 29. Πωγωνοσπέρματα, 6, 4, 5. Mewieiv, 9, 6,3. Fr. 97. ἸΠωροῦσθαι, 4, 15, 2. ‘Paéòitew, C. 1, 19,4. 1, 20,3. 5,4, 2. “Pa68t0v, 3, 15,2. 3, 17,6. βαλσάμον εὔοσμα, 9, 6, 2. Ῥάδδος ῥόας, 2, 1, 2. φοίνικος, 2, 6,4. C.1,2,1. |, 20, 2. δρυός, 3, 7,5. ἐπέτειος, 3, 13, 4. — 1,3, 3. 9, 9,2. Fr. 190. 1,21, 1. 9, 3, 12,1. 3,13,2.7. 3, 14,3. 3,15,1. 3, 18,2. 6,6,6. 9,5,3. C.1,2,3. 2,9, 4. 4, 12,6. 5, 5,3. 6, 18,9. “Ῥάδδοι in fodinis, L 25, 51. — in coslo, T 11. Ῥαγιχοὶ pioyor, 3, 18, 12. ἱΡαγώδης χαρπός, 7, 15, 4. ‘Patvw, Fr. 10, 6. Ῥάξ, 1, 11,5. 3, 17,6. O.1,21,1. 3,16,1. 5,5,1. 5,9, 13. 'Ῥᾳστώνη, Fr. 84. Ῥάχις φύλλον, 8, 7, 5. 3,17,3.4. 3, 18,1]. Ῥάχος, C. 3,7, 3. Ῥεῖθρα, ὁ 55. ὕδατος͵ Υ͂ 29. "Peiv. ἄμπελος, C. 5, 9, 10. πνεῦμα, 5, 12,11. ἐλάᾳ, . 6,8, 2.5. lapides, L9. ῥέον αὐτό, J 49. —_——————_—_——È—e————_—__—_—____—_—_—_—eo@e@(r”e5zez2m —————@ “Ῥίζα. διαφοραί, 1, 0,3. 7, 9,3. 9,13, 1. INDEX GR/ECITATIS ET RERUM. Ῥέπειν, C. 6,17,1. Vert.1. ‘Piypa, 7,12,2. 9,9,5. 9,18,1. Ῥηγνύμενοι λίθοι, L 10. Ῥυηξίφλοια, 1, 5,2. Ῥῆξις χαλκοῦ, J 17. παρηλίων, Υ' 36. “Ῥηιτίνη χεκαυμένη, O 30. δδ. τερμίνθου, 5,7, . 9,9,2 πεύκης, 9, 2, 2. — 3, 15,4. 4, 16,1. 9,1,6. 9,2 C. 6, 11,9. Ῥητινώδης, 3, 15, 3. δ. Ῥῖγος, C. 3,15,2. 5.82. Su. 23. Ῥιγοῦν. ῥίζαι, C. 3, 2,7. φυτά, C. 3,4,4. 2 Ἢ. Ῥίγωσις, V 23. δύο γένη ἢν τισιν, 1, 6,8. τῶν κχεφαλοδαρῶδν οἷον κῦμα ἢ παρκές͵ 1, 6,9. οὗ πᾶν τὸ κατὰ γῆς È, 1, 6,9. alf. πρότερον αὔξονται τῶν ἄνω, 1,7,1. ol χυλοὶ ἐν ταῖς ᾧ. δεινότερα, 1,7, 3. τῶν ἐκ τῶν φύλλων, 1, 7,3. γένεσις ἀπὸ |, 4, 1,1. 2,2,3. 7, 2,2. fi. ἐκ τῶν βλαστῶν, 2, 18, 10. ὅσα ἀπὸ ῥᾧ. φύεται τούτων ἣ μὲν ᾧ. χρόνιος, αὐτὲ ἃ ἐπετειόκαυλα, 7, 2, 2. ἄνω ὠθουμένη, 7,4, 2. fructa maturescente radix deterior , 9, 13, 4. δυνάμεις πολλαί, 9, 8, 1. 9,18, 1. καθιέμεναι, ficus indice, 2, 10,2. αἱ ῥ. ἀρχαί τινες δένδρων, C. 2, 14,3. 3,9, 4. fon ctio, C. 2, 1,3. 2,14,3. φύσις, Ο. 4, 7, 7. mele, C. 3, 2, 7. μερίζονται, C. 5,3, 4. quatenus deorum descendant, 1,7. 2,5,2. Ο. 3,3, 1. ὡς κοιλίαι τις φυτοῖς, C. 6, 11, 5. siccate dulcedinem amittuet, C. 6, 11, 12. δᾳδούμεναι, Ο. δ, 11,3. quandejsce mentum capiant, C. 1, 12, i. 7. ἐκικολαῖοι, 6, 7,4. χρόνιος, 7, 2, 2. ἐπέτειος, C. 8,8, 1. σαρχώδεις, 1,3, 3. 7,12,1. C.1,4,1. ξυλώδεις, 7, 9, 3. ἱνώδις, ibd. λεπνριώδεις, 7, 9,4. 7, 12, 1. dpi, δὲ. πρεμνώδης, C. 1, 3, 3. χεφαλώδης, 9, 8,4. follia, 7, 9, 4. βαλανώδης, ibd. στρογγύλη, 7, 9, ἃ. 7,13 ταρρώδεις, 6, 7, 4. ῥαφανιδώδης, 7, ὅ, 3. οἰ τῇ por, C. ὅ,9, 8. ὅ, 12, 8. 1,3, 4. 5. ᾿ἐδώδιμοι, 7 7.9 ἡ. 7,42,1. 6.6, 12,10. ἄξρωτοι, ibd. qipursita:, 1, 7,2. 7,9, 4. νοσώδεις, ibd. ἐκστατικαί, 9, 13, ὁ. θανάσιμοι, θανατήφοροι, 7,9, 4. 9,13,4. 9,152. C. 6, 4, 5. εὔχυμοι χαὶ εὔοσμοι, 1,7, 2. C. 6, il, 4. O 13. unguenta ex radicibus, O 27. 28. 43. — 1,6,4.5. 8. 1,7,2. 2,2,4. 9, 13,4. C.3,4,9. 351 4,4,7. 4,7,4. 6,12,2. 6,13, 2. Ῥιζίας ὀπὸς σιλφίον, 6,3, 2. 9,1, 7. Ῥίζιον, 4, 2, 3. 9,7,4. 9, 16, 6. O831. ἀγχούσνς. O 33. Ῥιζοκέφαλα, C. 1, 10, 5. Ῥιζοτομεῖν, 4, 5, 1. C.1,17,10. 3,8,1. “Ῥιζοτομία, 6, 3,2. 9,8, 2. 9, 8,4. "“Ῥιζοτόμος, 9,1,7. 9,8, 1.5. Ῥιζοῦν, C. 1,2, 1.3. 1,6, 3. 1,8, 1. 1,122 2,7. 3,4,2. 3, 7,3. 3,13,1. 4,7,1. 5,7, 1. “Ῥιζοφοίτητοι φλέδες, in versu Cheeremonis, 5,9, 5. Ῥιζοφνεῖν, C. 1,2, 1 ‘Prtogunc, 7, 10, 1. "PiXoguido:, 6, 4,9. Ῥιζῶδες, 7, 2, 1 “Ῥίζωμα, 3, 3, 4. Ῥίζωσις, 8,1, 3. C.2,4,1. . 5. 3,24,3. 3, 21,5. 4,85 sl. 9 3. c. 1, 7,11 3,3,1. 3,444. 3% INDEX GRACITATIS ET RERUM. "Piva, S 25. 38. Ῥίπισις interpolatum, J 36. “Pod, fluxus arbornm, C. 1, 13, 5. Ῥοδίζειν, rosse florem admiscere, O 47. Ῥόδινον unguentum, O 25. 33.48. ἄριστον πρὸς τὰ ὦτα, O 35. 55. leve, 042. παράδοξον, Ο 45. μίξεις, Ο 51]. Ῥοιᾶς μήχων, 9, 12, 4. . Ῥοπκή, 5,3,5. Ο. 4, 9,5. 5,4,7. 81. “Poù;, morbus, 9, 12, 1. “Ῥοφήματα ὕδατος, J 49. L30. VB. Fr. Ῥροῶδες φύλλον, 3, 18, 13. καρπός in vite, C. 5,9, 10. — 0.3, 3,4. Ῥύαξ in Sicilia, L 22. “ΡῬυὰς ἄμπελος, 4, 14, 6. C. 5,9, 13.. Ῥυϑμίζειν, Ο. 3, 7,9. L.44. Ῥυθμοὺς ποιεῖν σώματι, Fr. 92. Ῥύπτεσθϑαι,9, 9, 3. 6. 6,1, 4, Ρυπτιχός, Ο. 6,1, 8. 8 84. Ῥύσις, J δ4. olei, 4, 14, 10. C.1, 18, 5. Υ 2. Ῥυτιδοῦν, 3, 10, 3. Ῥιπιδῶδες φύλλον, 4, 6, 6. Ῥυτὸν ποτήριον, Fr. 122. Σακκχίζεσθαι, C. 6, 7,4, Σαλαμάνδρα, ἢ 60. capa, T 15. Faleveoda:, La 11. Σαλκίζειν πολεμικόν, Fr. 88. Zapia γῆ, L 62. Σανδαράχη, L 40. combustione orta, L 50. in fodinis metallicis, T BI. Σανιδώματα, 5, 7,5. Zanpéc. οὐδὲν a. ἄνευ θερμότητος ἀλλοτρίας, C. 3, 22, 2. -οὔ καχωδία, O 8. — 4,4, 18. Σαπρότης, C. 3, 22,2. 02. Σάπφειρος, lapis, L 8. 23. Σαραγγώδη, Fr. 169. Σάρδιον, lapis, L 8. 23. sazia discissis invenitur, L 30. Σάρισσα, 3, 12, 2. Σάρκινος ὄζος, 5 9. ventorum, Σαρχόρριζα, 7, 12,1. O 63. Σαρχόφυλλος, 1,10, 4. 4,6,7. Σαρκοφάγα ζῶα, C. 1, 22, 1. Σαρκώδης. φύλλα, 1, 10,4. 3. ῥίζαι, 7, 9, ἃ. 4. Σὰρξ plantarum, 1, 1,1. 1,8,6. infloribus, 1,10, 10. in fructu, 1, 11, 1. 7. acinorum,C. 3, 14,6. olive, C. 6, 8,5. — 1, 10, 9. — animalium, S. 44. 83. J7. 33. Met. 15(ubi scribendum σωρός). πυχνή, ἰσχνρά, S 50. nigrescit sole, J 38. τὰ τὴν σ. xaiovra, J 57. συνιτηκομένη, Su. 11. Eataveroc, species mespili, 3, 12, 5. Σαῦρα, T 15. Σαῦροι ἄποτα, 4, 3, 6, Σαφήνεια, Fr. 28. Σδεννύναι, J 19. 21. 22. 23. 25. 61. 76. «ὕειν, J19. 58. Σδέσις, J 11. 25. 62. Sbestixoc, J 59. Σείεσθαι. ὄψις, Vert. 8. Σελήνη, 5, 1,3. C.4, 14,3. T 12.50. οἷον ἀσθενὴς ὅλιος, Υ 17. αἷον ἥλιος νυχτός, T5. ἔκλειψις, Τ' δ. ma- 3, 13,5. σπέοματα, I, 1l, 517 cule, T 27. ἄλωνες περὶ σ., T 31. μηνοειδής, T 56 ἀμφίχυρτος͵ T 56, T 56. rporai, Fr. 39. Σελήνιον, T 38. Σελινοειδὲς φύλλον, 3, 12, δ. Σελινούσιος πυρός, C. 3, 21, 2. Σημεῖον, 1, 1,3. 2,3, 1. 3, 18, 12. 8,8, 7. tempe- statis, TI. ἴδια χατὰ χώρας, T3. σαφέστατα ὁ certis locis, T3. ἐπιφοινίσσον, T 10. μέλαν in sole oriente, T 11. in sole et luna, T 27. 50. ἐρνθρά in sole et Iuna, T 27. ὕδατος, T 10. 59. dvipov, T 11. 268q. yu- μῶνος, T 38-49. evòia;, T 50-57. Σημειοῦσθαι, C. 1, 21, 7. Σημειώδη ἀνέμων, V 25. Σηπεδών, C. 6, 1,5. Σήπειν. σηπόμενον ἕκαστον ἴδιον γεννᾷ, C. 4, 15, 4. χαχῶδες, O 2. Zanec, 9,8, 1. Σηπτιχός, 9, 16, 5. Σησάμινον ἔλαιον, O 15. 20. Σησαμοειδὲς σπέρμα, 3, 13, 6. Σητάνια χρόμνα, 7, 4,7. Σῆτες, 9, (1,11. Σῆψις οἰκεία, 5, 4, 5. γῆς καὶ ὕδατος, 3, 1, 5. quomodo fiat, Ο. 3, 22, 3. — Ο. 8, 22, 5. 4, 16, 3. 6, 8, 4. O 3. Fr. 174,1. Σιδηρεῖον, 5, 9, 2. L 52. , Σιδήριον, δ, 8,4. 5,5, 1. L 5. γλύφεσθαι σιδηρίοις, [, 4. Σίδηρος, 362.65. L 9. 28. 155. 071. -ov ἄγουσα λίθος, L. 29. λίθον σχληοότερος, L 44. ἀκόνη χατε- σθίει σ., L 44. -ον χκατεργασία, V 28. -ον κατεσθίονσι μῦες, Fr. 174, 8. Σιδηρουργοί, 4, 8, 5. Σίδιον foac, Ο. 5,6, 1. Σιχελίζειν, saltare, Fr. 91. Σίνδων, 4, 7, 7. Σίνεσθαι, 9, 18, 3. Zivoc, 2,7, 5. Σινωπικὴ μίλτος, L 52. : Σιτανίας πυρός, 8, 2, 8. Σιτηρός. χαρκός, V 13. τὰ 0. σταχυώδη ἀκρόκαρπα, 1, 14, 2. σπέρματα, C. 7,4, 1. «ὧν φύσις, 6, 1, 1. — 1, 10, 7. 8,3,5. C.1,7,2. 4,3, 1.4. 4,4,4. 4,8,2. δ, 18, 1. Σίτησις, 8, 4,3. 8,11,5.7. C.4,11,4. 4, 13,2. Σιτοποιΐα, C. 3, 20, 1. Σῖτος πόα, 1, 3. 1. radix,7, 9, 3. folia,1,10,9. flos, 7,11, 2. αὔξησις, 3, 6, 3. ἄροτοι δύο, 8, 4, 6. χειμῶ- νος ῥιζοῦται, C. 1,12, 3. terra pinguis maxime con- venit, C. 1, 18, 1. nimis stercoris recusat, C. 3,9, 2. διαφέρει χατὰ χώρας, C. 6, 13,3. ἐκλευχαίνεται, C. 5, 9, 9. ἐρυσιδοῦται, C. 3, 22,2. διαφϑορά, C.4, 10,2. — 8, 6,4. C.1,17,2. 3, 20,5.9. 3, 24,3. 4, 1,2 4, 3, 4. 4,9,1. 4,12,13. 4, 13,6. 4,16, 1.2. 5, 18,2. 6,12,7. Σιτοφόρος χώρα, 8, 2,8. C. 3,23, 4. τῇ, C. 2,4,2.10. Σιτώδης. γένος μέγιστον, 8, 1, 1. γένεσις, 8,1, 2. φύλλα χαλαμώδη, 8,3, 1. ὀρθόκανλα, 8,3, 2. flos, 8,2, 8,3, 3. C.4,10,1. germinatio, 8,2,1. C.4,7, πρωίσπορα el ὀψίσκορα, 8,1, 3. ἐρνσιδᾷ, C. 4,1 duratio seminum . C. 4, 22. — 7, 1, 1. 7,14, 4. - r—Pr——.————— _ m_——— ἅπαν «ὥδες σπέρμα, 6, 5, 4. —-———— . —————&— ὁ ὁ’. el we ... — ———__ ——_ — — ----- 4. 4. 4. 8 ’ 518 | INDEX GRACITATIS ET RERUM. 6,6. 8,8,6. 8,10,2. C. 2,12, 1. 3,2,1. 3,7. 6 12. 3,10,1. 4,15,3. 6, 6,6. Σχαληνός, C. 6,7, 2. 6,10,3. S 66. 74. Fr. ὁ. Σχχλίας, 6, 4, 11. Σχάλλειν, C. 3, 20,9. Σχαλοπιά, 7, 12, 3. Σχαλ)σις, C. 3, 20,6. 4, 13,3. Σχανδιχώδη, 7, 7,1. 7,11,1. Σχαπάνη πᾶσι συμφέρει, 2, 7, 5. ὡραία, (Ὁ. 3, 16,1. — 2, 7, 1. σ. 3, 20, 2. 5, 8, 2. Di 9, 11. 5, 15, 3. Σχάπτειν, C. 3, 16, 1. 3,20, 1.4. Σχάφης, Fr. 103. Σχαφητός, C. 3, 16, 2. Exagnpbpo;, Fr. 103. Exaptov, C. 4, 16,3. Σχέπη, C. 4, 12,8. Exevdtew, C. 4, 12,8. 5, 13,7. Σχεῦος, 9, 17,3. ἐπιτράπεζα, L 42. Σχέψις, J 7. xa, 58,4. 411. 15. Σχιάδιον, 9, 12, 2. Σχιάζειν, S 74. Σχιατροφεῖσθαι, C. 2, 7, 4. Σχίδνασθαι, S 55. 56. Σχιερός, 3, 13,4. 7, 14,1. Σχιλλῶδες φύλλον, 9, 18, 3. C.1,17,4. Σχινθός, 4, 6, 9. Σχίρων ventus, Υ 62. Σχιώδης, 9, 18, 2. Σχλυρόγεως, Fr. 30. Σχλυηροχοιτία, La 4. Σχληρός, τὸ, S 62. apud Platonem, S 83. ὀφθαλμοί, S 50. Σχληρότης, 4, 12, 4. 6, 14, 12. Σχλυηρόφθαλμα ζῶα, S 36. Σχλυηρόφυλλος, 3, 9, 2. Σχλυηρύνειν, V 58. Lil. Σχόλια ξύλα, J 72. Σχολιόχαυλος, 7, 8, 2. Σχολιοῦσθανι, 1,6, 4. Σχολιώτερα, 1,9, 1. 4,1,4. Σχολόπαξ, T 49. Σχοτοῦσθας, Vert. 7. Σχυθιχὴ ῥίζα sive yAuxeia , 9, 13, 2. Σχυταλίας σίχνος, 7, 4, 6. Σχυτάλιον, 4, 4,12. Σχυτοδεψης, 3, 18, 5. Σχυτοδεψικὴ xorpoc, C. 3, 17,5. 5, 15,2. Zxwifxtov, 9, 5,3. in capite acridum, etc. Fr. 174. ὁ. Yxwinx660p0;, 3, 12, 8. Σχωληχόόρωτος, 3, 12, 6.8. 4, fl, 1. C. 5,9, 1. Σχωληχοτόχα ζῶα, C. 4, 15,2. 4,6,4. Σχωληχοῦσθαι, 4, 14; 2. C. 2, 11,6. 3,17,1. 4,14,4. 5. 6, 10. 5,9, 3. Σχωλήχωσις, 7, 5, 6. Σχώληξ. unde in lignis oriantur, 5, 4,5. inaliena arbore Vivere nequeunt, C. 5, 10, 5. — 2,5, 5. 3, 12,6.8.' 5,1,2. 5,4,4. 7,13, 3. 8,10, 4. 8, 11,2. 3, 8,7. 3, 22,3.5. 4,14,5. — in capile murium, Fr. 174. 7. Σμάραγδος χρώματι ἐξομοιοῖ τὸ ὕδωρ, L 4. rarus et parvus, —— — y———_———————————_—_—_._m__.t_—————_—_—_—___———_————_——_——m€ L 8. facultates, L 23. Ψευδῆς, L 25. fieri diciturex iaspide, L 26. in Cypro, L 35. Σογχώδης χαυλός, 6, 4, 5. Σομφός, S 38. 50. Σομφώδης ῥίζα, 9, 14, 1. Σοφία ὑπέρξατος, Met. 18. Fopéc, J 46. Σοφός, S 11. 72. οἱ ἑπτά͵ Fr. 120. οἷ σ. τῶν Ἰνδῶν, 4, 4, 5. Σπάθη φοίνιχος, 2,6, 6, ἐφ᾽ ἧς τὸ ἄνθος τοῦ ἄρρενος, 2, δ, ὁ. Σπάλαξ ποιῶδες, 1,6, 11. Σπανίζειν, 5,7, 1. Σπανόφυλλος, 1, 10, 4. Σπάσμα, 9, 9, 2. Σπασματώδης͵ La 13. 15. Σπεῖραι δένδρων, 5, 2, 3. Σπείρειν. σπειρόμενα ἄνθη, 6, 6, 11. σπέρματα, 7, 5,3. quando oporteat , C. 3, 23, 1. allium satum et planta- tum, 7, 4,9. Σπένδειν͵ J 67. Fr. 118. Σπέρμα ἔσχατον ἐν ἅπασε, 1, ff, 1. κοινὸν τέλος πάντων φυτῶν, Ο. 1, 16,3. 1, 21, 1. τῆς φύσεως ἰδιώτερον, C. 1,21, 2. πρῶτον χαὶ χυριώτατον, C. 1, 1, 1. im- γίνεται τοῖς ζώοις τελειουμένης τῆς φύσεως, C. 1, 16, 3. ἐχ χαθαρωτάτης περιττώσεως, C. 3. 16, 7. γένεσις ἀχὸ on. φυσιχωτάτη, 2, 1, 1. Ο. 1, 1, 1. 1, 16, 1. ὅσα ἔχει or. καὶ ἀπὸ ott. γίνεται, 2, 1,3. φύσις raparizcio τοῖς ὠοῖς, C. 1,7, 1. ἔχει ἐν ἑαυτῷ σύμφυτον θερμὸν καὶ ὑγρόν, 1,11, 1. Ο. 1,7, 3. et τροφήν, Ο. 1.7. 1.2. 4, 6, 6. δύναμιν ἔχει τοῦ ποιεῖν χαὶ πάσχειν, C. 4. 1, 3. πάντων ἰσχυρότατον, C. 1, 16,3. - ἰσχὺς rai ἀσθένεια, C. 2, 21,5. 4,11,1. τὸ τοῦ καρποῦ, 1, 2, 1. singel semina suam habent ἀρχὴν προσφύσεως, 1, 11,5. fio; ὡρισμένος εἰς γένεσιν, 8, 11,3. expectant tempus suom, 7,1,7. πάντα ἐχ σπ. φνόμενα χείρω, 1,16,12. C.$, i, 1. οἰ μεθίσταται, C. 2, 13, 2. ἔνια παρὰ μέρος γεννᾷ. C. 4, 6, 1. ab omnibus partibus ? C. 5, 6, 13. ἐχγα- λαχτοῦται͵ 8, 6, 1. μεταδάλλει, 2, 4, 1. 8,7,1. C. 2, 13,2. 4,4, 11. 4, 12, 10. ἐξαλλοιοῦται πρὸς τὸ χεῖρον, C. 2, 15, 2. νοσήματα, φθορά, 8, 10, 1. 8, 11, 2. C.4,4, 8. 5, 3, 7. 5, 18,1. δυνάμεις, 6. 6, 13,3. duratio, C. 1, 7, 2. 4, 2. undeseminasiat sumenda, C. 3, 21, 1. διαφοραὶ σπερμάτων, 1, It, 1. C. 4, 11, 8. 6,13, 3. φαρμαχώδη, 9, 14, 4. topa μονα, ἀτεράμονχ, C. 4, 12, 1. ἐν ἀέρι συγκαταφερόμενα. 3, 1,4. φανερά, 3, 1, 3. 6,2, 3. ἄγονα, 1, 11,1 C. 4, 4, 2. ἀδλαστῆ, 8, Il, 3. δυσφυῇ, C. 4. 6, 8. χάρπιμον, 6, 2, 3. ἄγρια, 2,2, 7. ἥμερα. C. 2.2.2 ξενά, 4, 9,3. ἕνα, C. 4,06,1. εὐθὺ σαρχώωδη, 1, 11.3. Ο. 1.7, 3. ξυλώξη, C. 1,21, 1. éurvenva,1, 11,3. πυρηνώδη, 1,11,3. C.1,21, 1. ξηρά, 1, 11,3. ἀθρόα. 1, 11, 4. διεστῶτα στοιχηδόν, ibd. διμερῇ, δίθυρα, 8. 2, 2. natura seminìs frumentacei, 8, 2, 1. legu- minosi, 8, 2,1. 8, 5, 4. φυλλῶδες σιλφίου, 6,3, 1. 7,3,2. παππώδη, 6,4, 11. σησαμῶδες. 6,5, 4. fi gurae varia, 7,3, 2. βοτρυῶδες, 7, 3, 4. κχελυφανώδη, C.1, 7,2. πιτυρῶδες, C. 1, 5, é. — σπέρματα, i.e. plantae parva seminifera, 8, 8, 2. σιτώδη, 2. 4,1- 8, 11,9. τὰ ἐλάττω, C. 2, 12,1. ἐπέτεια. C.1,9,3. οἰχεῖα ταῖς χώραις, C. 3. 22, 3. θερινά, 4, 15,1. - πηδᾷ ἐπὶ τῆς ἅλω, 2 44. — 1, 2, 2. 2,1,3. 2,26 INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. 549 4,4,9. 7,1,7. 7,3, 4. 7,5,3. 8,6,4. 8,8, 2. 8, 11,7. 9, 16,4. C. 1, 5,4. 1,7,3. 1,19,1. 2, 17,1. 3, 22,1. 4,3, 4. 4, 11,3.9. 4,12, 6. 5, 6,9. 5, 18,4. Σπερματικός, 6, 4, 3. C. 1, 16, 4. διαύνοις, ΤᾺΣ. 16. ἀρχή, Fr. 16). Σπερμάτιον, 3, 10, 5. Σπερματισμός͵ 7,4,3. 7, 5,3. Σπερματοῦσθαι, 6, 8, 2. C. 3,2, 1. Σπερμογονεῖν, 7, 14,3. Sreppororetv, 6, 4, 8. Σπερμοῦσθϑαι͵ 3, 18, 8. Σπερμοφόρα περιχάρπια͵ C. 1, 21, 1. Exsppopopetv , 1,2, 2. 6, 7, 1. Σπερμοφνεῖν, 7,4,7. Ο. 1,16, 4. 7. Σπερμοφνής, 7, 10, 1. Σπεύδειν, 1, 21, 2. 3, 7, 10. Σπίζων, avis, T 30. Σκπιθαμή, 2, 5,3. Σκιθαμιαῖος, 2, 5,5. 2,6, 4. Σπιλὰς γῆ, C. 2, 4, 4. Σπινθήρ, T 14. Σκινθηρίζειν, 3, 8,7. T 19. Zxivoc, lapis, L 13. Σκίνος, avis, T 39. Σαλήν, 9, 11,2. 9, 18, 7. 9, 20,2. Σπογγιά, 4, 6, δ. 10. Σκπορεντὴ χώρα, C. 3, 20, 6. Σκορά, 8, 6,1, 8,11,5. Σκόριμος, 6, 5,4. Enépoc. invasa cain, 8, 7,7. πρώιος, ὄψιος, C. 2, 20, 5. χείριστος, C. 3, 23, 2. περὶ τροκάς, 3, 23, 2. — 8, 6, 1.8. 8,8,1. 8,4,5. C.4,3,4. Σκουδαζόμενα οἰκήματα, L 7. ἔργα, 5,3, 2. 5, 4, 2 5,3,5. 9, 15,6, Σκουδαιότατα τῶν μύρων, 9, 7, 2. Σανρίς in palma, 2, 6, 1]. Σταθϑεύειν, 7. 13, 3. Ltafpdoda:, 9,4, 9. Fr. 161. Σταῦμός, 9,4,10. 9, 11,6. 861. Σταῖς, O 61. Στακτός, 9, 4, 10. Bpov, O 44. Σταλαγμός, T 16. Στάσιμον ὕδωρ, 2, 6,3. 5,14,9. 12, Il. Στάσις ἀέρος, C. 5, 12,7. Vi18.—Fr. 15. Σταφυλή, O 63. ἀγρία, 3, 18, 11. 8, 2,5. 6,11,7. Σταχνηρά, 1, 11,4. 5. σπέρμα, 9, 16, 4. C. 1, 20,2. Σταχνοδολεῖν, C. 1, 20, 2. Στάχυς. θείη ἄν τις ὡς περιέχον, 1, 11, 4. φύ)λον, 8,4, 1. ἐπιχλινῆ τῷ στ. 11, 12. 8,2,1.4. 8,3,4. 8,7,5. 8,10,3. C.1, 20,2. 4, 7,4. 4,11,1.64. 4,161. Σταχνώδη τῶν σιτωδῶν, 1, 14, 2. interberbas, 7, 11,1. fiores, 8, 3, 3. Στέαρ φθείρει τὰ φυτά, C. 5, 15,6. ἄρκτον. O 63. -- 9, 40, 2. Στεγάζειν, C. 1, 12,3. Στέγειν, 5, 4,5. 5, 7,4. Στεγνός, C. 6, 19, 3. 7,2,1. Fr. 161. σμύρνα, O 29. μύρον, O 39. πολύο- Fr. 159. πνεῦμα͵ 5, ἀπηρτημένος τοῦ υ. 93, 42, I. e 7, J 50. τὸ θερμόν, Etoeyéxapra , 4, 2, 4. Στέλεχος οὐσία καὶ φύσις τοῦ δένδρον, 4, 13, 4. εἰ ὑπόθε- σις, ibd. σχίσις, 4, 16,1. C. 5, 16,3. — 1,14, 2. 1,1. 2,2,2. 2,5,5. 2,6,1.9. 6. 3, 16,7. δ, 1,2. δ,2, 1. δ, δ, 3. 5,12,5,5. 16,2. 6, 11,8. Στελεχώδης, 3, 15,1. 3, 17, 1. Στενοφυλλία, C. 6, 18, 8. Στενόφυλλος, 8, 4,1 C. 2, 16,7. ᾿Στενωπά, V 29. Στερεός, C. 2,4,7. 3,20, 2. 582. 3 28. 32. 34. 35. O 44. ἀήρ 5, b0. τὸ 62. 875. Στερέωμα navis, 5, 7,3. Στέοησις, 1, 2, 5. C.6, 4,2. 6. 6,6, 5. 6, Met. 16. Fr. 15. 16, 8. | Στερητιχός, opp. τὸ κατ᾽ εἶδος, C. 6, 6, 3. χυλοί, C. 6, 16, 8. καθόλον πρότασις, Fr. 63. ripa, C. 2, 11, 1. Στεφάνη, 5, 6, 2. Στεφανηπλόχοι͵, 6, 8, 1. Στεφανώματα, 6, 1, 2. 6,6,1. 7,6,4. C. 1,13, 11. 5, 18,2. 6,14,7. 6,16,7. 6,18,3. 6,19,1. O 12. Στεφανωματικά. εὐώδη τὰ ἄνθη καὶ οἱ χλῶνες, 1,12, 4. ἔχει τὰ σπέρματα κάτω ὑπὸ τὸ ἄνθος, 1, 13, 3. φρυγα- νιχὰ ἥμερα, 6,6, 1. enumerantur, ibd. ξηρότατα τῶν σπερμάτων, C. 4, 3,3. — 6, 6, 1. 6.3, 19,1. Στεφανωτίδες μνρρίναι, 5, 8, 3. Στεφανωτικά, C. 1, 4,2. 2, 2,2. Ethan ix σμαράγδον, L 25. Στήμονες οἱ ἐψόμενοι, J 43. Στημόνιοι διαλείψεις φύλλον, 3, 18, 11. Στίλθον, τὸ, S 26. 77. Στιλδηδών, δ, 4, 2. Στιπτοὶ ἄνθραχες, J 37. Στιφρός, 3, 11,4. 5, 1, 11. Στλεγγὶς πνρός, 8,4, 3. Στοιχεῖν,3, 5,3. 3,18, 5. Στοιχεῖον, 5 2. 20. 23. Fr. 30. Fr. 68. τῶν μερῶν, S 10. duo apud Parmenidem, Fr. 42. σωματικά, Fr. 46. Στοιχειώδης χριθή͵ 8, 4, 2. Στοιχηδόν, 1, 11,6. 3,12, 7. ripa, 5 44. 67. 58. Υ 20. Στοχάζεσθαι, Ο 7. Στραγγίας πνρός, C. 3, 21,2. Στραγγονρία, 7,6, 3. 7,14, 1. Στράγγα, κατὰ, 9, 18, 9. Στρεπτός, 3, 13, 2. Στρέφειν, 3,9, 2. 3, 15,3. τὰ φύλλα, C. 2, 19,1. Στροδιλοειδὲς σχῆμα χόμης, 3, 12, 9 Στρόδιλος, 3, 5,6. 3,9, 1. Στρογγύλα ξύλα, 5, 1, 1. 5, δ, 3. orntppatra, 7, 3, 2. radix, 7, 9,3. 7,13,9. 8 44. 9, 11,10. Στρογγυλόκαυλος,͵ 7, 4, 5. si EtporruicdoBo; , 8, δ, 2. Στρογγνλότης, 4, 12, 2. 1,10,4. Στρούθιος, 2, 2, 5. Στρουθός, 4, 3,5. 4, 4, 5. 9, 12,5. T 28. 39. λεν- κός, T 39. Στροφεὺς θυρῶν, 5, 3, 4. Στρόφιγξ, δ, 5, 4. 6. 5. 6. 4. 5,9, 8. 830 Σιρυφνός, 3, 12, 4. 5. 8. C. 2,8, 2. 2,15, 3. defin., . 8,1, 3.. 6,16, 1. 8. χυλός Democrito, S 66. Piatoni, 8.94.86. 89. O10. 60. Su. 16. τὰ εὔοσμα, Ο 5. Στρυφνότης, 2, 14, 1. 6,1, 8. 6,12, 6. Στρύχνος, δ, 18, 11. 1,7, 2. 7, 15, 4. Στρωματεῖς, 4, 2, 7. Στρωμνή, 4, 8,4. O 58. Σινκτηριώδη ὕδατα, C. 2, 5, 1. Στυπτιχόν, C. 6, 14,7. 889. 0.21. 32. Στύραξ inter aromata, 9, 7, 3. Στύφειν, C. 6, 2, 1. Ο 60. Στύψις, O 32. Συγγενής, C. 1, 10, 2. 2,9,6. 51. 16. 16. 363. τὰ σ. φέρεται πρὸς ἄλληλα apud Anaxagoram , Fr. 46. Συγγεννᾶν, 3, 1,5. 0.5, 15, 8. Zuyxdew, 1, 13,3. C.5,9,8. Συγκαθίζειν nubes, T 3. Συγχακονργεῖν, Fr. 97, 3. Συγχαχύνειν, O 66. Συγχατακαίειν, L 68. Συγχαταχλείειν, C. 2, 8,3. 2,9,6. J 13.45.76 Συγχαταμίγνυσθαι, O 54. Fr. 124. Σνγκαταρρεῖν, C. 1, 19, 1. Συγκαταφέρεσθαι, C. 5, 12, 11. i Συγχεῖσθαι, 1,2, 1. 3,18,5. 9,18, 2. ὁμαλῶς, ete., 5 62-73. Συγχεχόφθαι, La 2. Συγχλείειν, C. δ, 12, 6. réopovc,J 74. Su. 18. Σύγχλεισις, O 36. Σύγχρασις, 5 24. Συγχρίνειν γένος πρὸς γένος, C. 1, 8, 2. 5.20. Σύγχρισις, S 15. 84. Fr. 77. Συγχριτιχός, S 86. Σύγχρουσις ἀνέμων, V 53. Σύγχνσις; C. 5,8, 1. Συγχωρεῖν, C. 2, 3, 5. 5,3, 3. Σύζευξις, 5 73. Συζυγία, paria folii pinnati, 3,11, 3. 3, 12,7. 3,13, δ. 3, 15,4. Συχαμινῶδες δρυός, 3, 7, 4. Σύχκινον ξύλον, 553,3. 9 72. Σῦχον, fructus ficus idee, 3, 17, 5. αἰγύπτιον, 6, 4,2. 4. Ο5. --- 7, 13,3. C.1,1,2. 1,17,3. 2,14,4. 5, 1,7. 5, 10,2. 6, 11, 2. Συλλαμδάνειν, C. 1, 18, 2. Συλλέγειν, C. 6, 11, 16. Συλλογὴ ἀρωμάτων, O 37. 38. Συλλογισμός, Fr. 62. τὰ χύρια τῶν a., Fr. 68. Συμδάλλειν, S 52. «ἄλλεσθα!, 8, 7,7. Su. 6. Zupbaiver. ὁ τοῖς συμδαίνουσιν ἀκολουθῶν, C. 3,2, 3. ἐχ τῶν συμδεδηχότων σχοπεῖν, C. 1, 21, 4. ὥσπερ συμέε- Gnxòc , C. 2, 17, 8. χατὰ σ,, C. 5,12, 3. 6,5,1. 5,1. 6, 17,7. 522. J14. V48, Σύμδιος, C. 2, 17, 6. Συμδιοῦν, 1, 1, 2. Συμδλητός, C. 6, 3, 4. Συμδολαῖα, Fr. 97, 2. Συμμεταβάλλειν, Fr. 189. Συμμετρεῖσθαι, C.. 6, 18, 4. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. Fupperpia πρὸς τὴν ὥραν, C. 1, 10, 6ὅ. τροφῆς καὶ bipx, C. 2,9, 12. κράσεως, C.6, 16, 7. πόρων, 8 12. ιἰ. 15. ἐκχχρίσεως, Su. 17. ὑγροῦ καὶ θερμοῦ, Fr. 121, il. — C.1,14,4. 1,16,2. 1,19,4. 1, 22,2. Σ, 3, 4. 3,6, 9. 4, 16,3. 6,17, 6. 6,19. 3. 6, ,1.3 8 3. 32. 35. 46. J 27.42.44. 64. Υἱ6. 5. Σύμμετρος, C. 6, 12,6. 539.41. μόρια, S5. 86, nè σις, 5 14. μεγέθη, 5 36. Συμμέτρως, S 58. Συμμύειν, 3,5,7. 5,7,7-9. 4, 11,6. 5,3,5. 5,43 5, 7,4. C. 2,9, 9. 11. δ, 16, 3. ἄνθη ἔνια viene σνμμύει͵ C. 2, 19, 1. πόροι, Su. 22. 55. Zuppuow, C. 2, 19, 3. Συμκάϑεια, O 63. La 10. Fr. 172,3. Zuprabdalv, 8, 7, 5. Συμπαϑής, C. 1,7,4. 4,6, 2. Συμπαραχολουθεῖν, Ο. 1, 22, 4. Συμπαραλαμδάνειν, C. 5, 3, 7. Tuprapapiyviva: , 9, 11, 6. Συμπαραχωρεῖν, V 61. Συμπαρορμᾶν, Υ͂ (5. Συμπάσχειν,͵, C. 5, 10, 13. 5. 57. Ο 62. Συμπέρασμα, conclusio, Fr. 60. Συμκεριίστασθαι, 5, ὅ, 2. Συμπεριλαμβάνειν, 6, 1, 1. 6,6, 1. Συμπεριφέρειν, 7, 5,2. Vert. 7. Συμπέττειν, 6, 3, 6. 8,7, . Ο 49. 7, 1,1. Zuprwetv , 3, 7, 5. | Συμπίπτειν, C. 1,4,4. 052. V 29. Συμκπλέχειν, C. 5, 6, 4. Συμπλήρης, 4, 11, 10. Συμπληροῦν, C. 1, 3,5. πόραυς. 5 13. Ο 45. Συμπλοχή, S 66. Συμπνίγεσθαι, C. 6, 11, 6. Euproveiv, Su. 34. Συμπόσιον ἄοινον͵ Fr. 76. Συμποτιχαὶ ὁμιλίαι. Fr. 120. Σύμπτωμα, 5, 4,7. C. 6, 8, 1. x wo. Υἔ 17. 3. Met. 30. Συμπτωματικὴ αἰτία, 7,15, 1. -xò:, Mel. 28. Συμπυχνοῦν, C. 5, 4, 2. Συμφανής, C. 3, 15, 2. Συμφθείρεσθαι, 4,15, 2. Σύμφραξις, C. 5, 11,3. Συμφράττειν, C. 6, 11,7. Fr. 10, 6. Συμφρύγειν, J 62. Συμφύεσθαι, C. 5, 16,3. -vew, 4, 12,3. 9, 2,6. Zuppviz, 5, 2,4. C.3,6,5. 4,2,1. 44,9. 010. Σύμφυσις, 9,2,6. C.5,5,3. Σύμφυτος, S 1.16. θερμόν, J 66. Fr.10,2. (, 11, . C. 2,6, 1. 3, 14, 1. 3, 17,8. 3, 24,3. 5.5.2 Συμφωνεῖν, S 85. — -εἴσθαι, C. 1,1, 1. 6, 8, 8. Συμφωνία, Fr. 89, 8. Σύμφωνος, C. 4, 11, 10. 6, 11,13. 2 61. φθόγγοι. Fr. 89, 7. : Suppavew, 1, 11,5. 8, 5,2. | Συνάγειν, S 84. J 14. 17. 52. V42. πόρους, 0 3 | φύλλα el ὀξύ, 3,10, 3. 3, 11,3. Συνάγχεια, C. 2,4, 8. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Συναγωγή, 3, 10, 5. Συναθροίζειν, J 10. 12. 17. V 26. Fr. 10, 6.33. Συναίτιος. 9, 6,3. 527. V19. Συνακολουθεῖν͵ 7, 2.9. C. 2, 11,9. 3, 18,4. 6,3,1. 6,9, 2. S72. Met. 14. Σνναλλοιοῦν, C. 5, 17,5. Σνναλείφειν, C. 3, 23, 1 Συναναδλαστάνειν, 3, 4, 2. Συναναμίγννσθαι, 8, 8, 3. Συνανακληροῦσθαι͵ 4, 13, 4. Συναναφέρεσθαι, C. 5,1, 11. Συνανῶχειν, C. 5, 6, 3. Συνανθεῖν, O 63. Συνανθρωκενόμενα ζῶα, 3, 2, 2. Συναπολχύειν, C. 6, 8, 3. Συνακπεργάζεσθαι, C. 3, 10, 3. Συνάπτειν, 3, 18, 4. 4, 4, 1,4. 4, 8, 6. 8, 11,8. 9,18,2. C.1,6,2. Vert.4. Συνακορρεῖν, C. 6, 17, 1. Συναριθμεῖν, L 29. Συναρμόττειν͵ S 9. Συναρτᾶν, 1, 2, 5. Συναυδᾶν, Met. 16. Συναύξειν, 9, 19, 3. Συναφή, C. 4, 11, 8. Σύναψι-, 5 73. Σύνδεσις͵ 79. Συνδηλοῦσθαι, 1, 1, 8. Συνδιατυφεῖν, Ο. 6, 10, 6. Συνδικάζειν, Fr. 83. Σύνεγγυς, 8, 2, 1. δ, 6, ὅ. 1. 6,11,9. Συνεθίζειν, 9, 16,9. Συνειλεῖν, C. 3, 14, 8. Euvexbalvew, C. 6, 6, 3. Συνεχχαίειν, J 37. Συνεχχαλεῖν, Su. 16. Συνεχπέττειν, C. 6, 12, 12. Συνεχπυροῦσθαι,͵ C. 6, 1, 5. Zuvenpaiverv , 3, 13, 2. Συνεχτελεῖν, C. 1, 13,2. Συνεκτρέφεσθαι͵, 8, 8, 8. Zuventpéyerv , C. 5, 6, 11. Συνεχφλεγμαίνειν, La. 12. Συνελέττεσθαι͵ 4, 7, 5. Συνεμφαίνειν, 1, 12,2. 3,8, 1. Συνεξόζειν, O 60. Συνεξομοιοῦν, Ο. 1,9,3. 3,9, 4. 4, 11,5. Συνεκάδειν, 9, 10, 4. Συνεκιλάμκειν, C. 4,4, 12 Συνεπκιχάειν, C. δ, 17, 6 Συνεκιμαρτυρεῖν, C. 6, ‘6, 6. Συνεπιφαίνειν, O 10. Συνεργάζεσθαι, 6, 3, 3. (Ὁ. 3, 12,1. 8, 1,1. Σύνεργος, Su. 8. Limes, S 71. Met. 26. αἰσθητιχή, C.4,2,8. Συνεστιμιὼς xaproc, 3, 18, 6. -via δύναμις, J12. ῥητίνη, 9,2, 2. —6, 2,6. C.3, 12,2. 4, 3, 4. 4,12, 9. 4, 13,2. Συνετιραμμένα ξύλα, 3, 11, 2.—3, 18,9 4,8, 5:7. 9,4,2 δ, 7,2. σ. 1,18,2. 4, 10,3 Fr. 89, 12. 26. S 18.3 27. J 33. Met. 2.3. C.1,3,5. 2, 14,3. 6,9, -χάειν, J 27. C. 6,9, 1. V 21. La. 15. 4,8, 4. . ! ---- i Σύστασις, Ὗ 58. C. 1, 11, 8. 6. 1, 521 Σννετός, ἢ 54. La 16. Fr.89,2. Συνεφέλχεσθαι, C. 4, 13, 5. Συνέχεια, O 18. V 2. florum, 6,8,4. tionis, C. 1, 12,4. λίθων, L7. Συνέχεσθαι, 3, 15, 4. Συνεχής, C. 1, 5,4. 1, 10,7. 3,7,8. 4,6,2. 4,12, 1. 4,14, 1. J 33. 42. 54. Fr. 25. ἄνεμος, VI. δύσις, V 5. κίνησις, La. 15. Συνέψειν, C. 1, 21, 2. 2, 2,4. 6, 18,9. Fr. 190. Σννήκειν, 3, #1, 1. 3,12,7. 3,13, 5. 3,14, 2. Συνημεροῦσθαι͵ 6, 3, 3. Συνηρεφεῖν, 3, 1, 5. Συνηρεφής locus, 8. 1, 12. Σννήχησις, Fr. 89, 8. Συνθερμαίνειν, C. 1,3,4. So. 35. Σύνθεσις μύρων, O 14. 38. 47. 57. 69. Σύνθετος, Fr. 17. Συνθεωρεῖν, 1, 14, 4 Συνθλίδειν,͵ J 58.74. Σννιέναι, 844. 140. Fr. 96. ὑγρόν, C. 2, 19,3. Συνιζάνειν͵ 5 43. Ο 29. Συνίζειν, Su. 25. Συνιχμάζειν, C. 4, 13,6. Lil. Sa. 13. Συνιστάναι, C. 1, 8,3. 6,7, 3. -(oracta:,C. 3, 16, 1.2. 4, 12,3. 6,8, 8. 6,11. 8. Vide συνεστηχώς. Συννεφὴς ἀήρ, Υ 2. Συννεύειν, J 51. Συνορᾶν, C. 3, 18,7. 8.36. Σύνορος, 3, 3,6. 8, 2, 10. 8,8, 7. Σύνταρρος, 3, 7, 2. 3, 10,7. Συνταρροῦσθαι, Ὁ. 3, 7, 7. Συντείνειν, V 56. Σύντηγμα, La 6. Συντήχειν, C. 6, 13, 2. “σθαι σώματα, O 6I. Fr. 10, 7. Σύντηξις,Ο. 1, 12, 6. 262. [,82 1. 3. 4. 16. Fr. 10, 4. Συντηρεῖν, 8, 11, 7. Συντίθεσθαι, 9, 17, 2 Σύντομος, 7, 1,4. Σνντονία, Ta 7. Σύντονος, C. 2, 8, 1. Σύντροφος, C. 5, 5,4. Σννυπάρχειν, V 21. Σννωθεῖν, V 2. θάλασσα, V 53. Συνώννμος, L 30. Συριγγίας κάλαμος, 4, 11, 10. Συρματῖτις κόκρος, 2, 7, 3. 7,5,1. Συρρεῖν͵ S 65. 66. Συρροὴ δαχρνώδης, 6, 6, 8. ἀμμώδης γῆς. 7, 153, 2. εἰς χοιλίαν, O 36. —9,3,1. C.1,1,2. 1,8, 4. 1,5,6. L 50. 61. J 50. Συσκάκπτειν, C. 3, 12,1. Συσκεπάζειν, C. 2, 7, 4. Σύσχιος, 9, 20, 6. Συσκᾶν, 4, 6,6. S65. Zuorepàv, 4, 3,6. 4, 4,13. Συσσήκειν, C. 3, 22, 4. 7,10,3. nutri- La €. Su. 3, 23. Υ 59. 10,1. τῶν Sen, C. ἡ πρώτη, C. 6,4. 4. 1, 12. 5. 6. 6, 1. Συστατικός, S 84. Συστέλλειν, C. 1, 8,3. 1, 15,1. 950. 313, 17.607. Vv ‘0. Συστοιχία, C. 6,5, 6. 6,6,10. Υ͂ 58. Σύστοιχος, C. 6, 4, 2. Συστολή, Fr. 77. Σνστομώτερον, Fr. 103. Συστροφή, 5, 2,3. 5, δ,1. Ji. πνεύματος, Υ͂ 34. Σφαγή, Fr. 137. Σφάγιον, Fr. 124. Σφαῖρα i τὸ πλανᾶσθαι λεγόμενον ἄστρον ἔχουσα, Fr. 31. ἥλιος ἐν τρισὶ σφ.) Fr. 32. -ὧν πλῆθος, Met. 8. Σφαιρίον in querca, 3, 7, 4. 5. — fructos cupressi, C. 1, δ, 4. Σφαιροειδὲς σχῆμα, S 68. 69. 72. βρύον, 3, 11,4. C.5, 4,4. γῆ, Fr. 42. τὸ πᾶν apud Parmenidem, Fr. 44. Σφακχελίζειν, 4, 14,6. 8,6,5. C.3, 24,3. δ, 9, 6. 6, 10, 5. i Σφαχελισμός, 4, 14, 2.4. 8,10, 1. Σφάλλειν, Vert. 2. Σφετερίζεσθαι τὴν αἴσθησιν, Fr. 89, 8. Σφῆχες, T 47. Σφηχίον, 4, 8, 7. Σφήν, C. 2, 15, 6. Σφηνοειδὲς ἔνθεμα, C. 1, 6, 8. Σφοδρότερος, J 86. Σφοδρότης, C. 5, 12, 2. 6. Σφονδύλη, animalculum, 9, 14, 3. Σφόνδυλος, 3, 16, 4. 1 Σφραγίδια, L 8. 18. 23. 28. 30. Σφραγίς, 5, 1, 2. L 26.44. Fr. 175. Σχάσις σνχῶν, C. 2, 14, 4. Σχεδία, 6,8, 2. Σχῆμα foliorum, 3, 10, 3. τὰ ὅλα, 3, 11, 1. οὐσίας, S 71. syllogismi, Fr. 59. — 3,11,3. 3, 12,7. 3, 17,5. 7,1,8. C.6,1,2. 6, 2, 2. 3. 8 60. 61. 64. 67. 68. 69. 72. 77. 79. 82. J52. 064. La3. 14. Met.3. 27. Σχηματισμός, C. 3, 7,4. J 54. Σχηματοποιεῖν, 9, 4, 10. Σχίζα, 9, 3, 1. Σχίζειν, 1,1,0.9, 1, 6,12. 1,9,1. C. 3, 13,4. 3,21,5. 8,16,3. Σχινίς, καρπὸς σχίνον, 9, 4, 7. Σχίσις φύλλον, 3, 11, 1. ῥίζης, 7,2, 5. στελέχους, 5. 16,3. Σχίσμα, 3, 11, 1. Σχιστὰ ξύλα, 5, 2,2. 5,5,4.6. χρόμνα, 7, 4, 7. Zyomd, 4, 12, 2. Σχοινίον, 4,8, 4. 4, 15,1. δ,7, 5. Σχοῖνος λίθινος in mari rubro, 4, 7, 3. Σῶμα. -05 χρᾶσις, S 35. 58. Su. 6. hieme robuetiora, J 13. sole nigrescunt, J 32. ἔμψυχα, J 44. unde corporibus febris, Υ 57. affectus, La. 5. ἀεὶ ἀτμίζει, Su. 2. φυσικὰ σύνθετα, Fr. 17. τάξις χαὶ θέσις, Fr. 22. πέμπτον κυχλοφορητικόν, Fr. 35. — Met. 12. Fr. 89,10. Σωματοειδής, Fr. 35. Σωματιχός, S 37. πνεῦμα, πῦρ, C. 1, 12, 5. Σωματοῦσθαι, C. 6, 11, 14. Σωματώδης, C. 5, 14, 7. 6,11,7. 6,19,3. 248. ὕλη, C. 6, 12, 6. ὀσμή, O 39. ὕδωρ, Fr. 159. C. 5, 9, 1.6. 3, 6,2. 8,17,2. —....—.—- 2" ___——————_———————_—_ —————___———_—T———_———————_————— INDEX GRACITATIS ET RERUM. Σωμάτωσις, C. 6, 11, 14. Tarvia , 4, 6,5. Ταινιοειδὴς fucus, 4, 6, 1. Ταινιώδη ξύλα ὅ 72. Ἰάλαρος, O. δ, 8, è. . Ταμιεύεσθαι, δ, 8,1. 6,3, 2. 9,2,8. C.3,1,5 Taveia, 4, 1, 2. Τάξις, 6, 6, 1. S 70. Fr. 22. Fr. 49. ὀργάνου, 52. tx τ᾿ κινεῖσθαι, S 65. ventorum, V 52. bereseeì noli, V 10. οἰχεία τοῖς τιμιωτάτοις͵, Met. 16. Ταξιόζωτος, 1, 8,3. Ταξίφυλλος, 1, 10, 8. 3, 18,8. Tapav3oc, Fr. 172, 1. Ταραχώδης, S 74. ὥρα, Υ͂ δδ.; Ταριχεύειν, 4,3, 2. ὅ, 4, 3. 8. Ταρροῦσθαι, C. 3, 23, 3. Ταρφώδης ῥίζα, 6, 7,4. 8, 2,3. Tao χορδῆς, Fr. 89, 7. Τάφρος, C. 3, 6,3,4. 3,12,1. ἸΤαχνδλαστής, C.4,1, 3. ἸΤαχνδλαστία, C. 4, 1,3. 4,8,1. Tayvyovoc, C. 4, 8, 6. Τεχμαίρεσθαι, C. 3, 11, 6. Τεχνοῦν, 9, 18, 10. Textovia, 5, 7, 6. Τεχτονιχὴ χρεία, 5, 1,12. 5,2, 1. Τελειογονεῖν, C. 1, 11,3. 3,18, 1. Τελειοκαρπεῖν͵ 1, 13, 4.5. 4,8, 8. C.3,6,9. 6,4,3 Τῶρειος, C. 1, 16,6. Τελειότης. Fr. 26. διαιρετέον τὴν 7.,4,4,f. Τελείωσις οἰκεία, C. 1, 10, 6. ἢ κατὰ φύσιν τ. οἰκειοτότη, C. 4,6,3.— C. 1, 16, 11. 4,8, ὅ. Τελειονργεῖν, C. 2,9, 6. TAscoc, Met. 11. 14. Τελεσφορεῖν, 8, 7, 6. Τελεσφόρος, C. 2, 6,4. 3,23, δ. TQyuata, Fr. 174, 1. Τῶος, Fr. 92, 1. ἐνίων τὸ χκαθόλον, τῶν δὲ cò ἐν μέρει, Met. 20. Τελευτᾶν. venti, V 49. Tépvew, ligna quo tempore oporteat, 5,1, 3. Τερέδινθος δάχρνον ἀφίησι, 9, 1, 2. Τερέτριον, 5, 7,8. Τιράμων, 8, 8,6. 8, 11,1. 6, 12. 5,18, 2. Τεραμότης, C. 4, 12,3. Τερηδών, 5, 4, 4. Τερμίνθινος, 9, 2, 2. Τισσαρακοσταῖος, 8, 2, 6. Τεταγμένα, τὰ, V 48. Met. 31.34. Tetavòv φύλλον, 3, 11, 1. 3,12, 5. 3, 15,6. Τεταρτημόριον, 9, 11,3. L 46. Τετεφρωμένον πῦρ, J 20. Terpaywvia ὀψιαίτατον, 3, 4, 2. 6. Τετράγωνα ξύλα, 5, 1, 1. Τετράδες luna, T 5. 27. 38. Τετραετία, C. 3, 3, 7. 5,7, 4. C. 3, 21, 3. 4, 12, i. 8, ετράλιξ ἀκανθῶδες, 6, 4, 4. Τετράξοος, 5, 1, 9. Τετράστοιχοςφιριθή, 8, 4͵ 2. ᾿ Terpaotoryia, 3, 18, 18. INDEX GR/CITATIS ET RERUM. Τέττιξ, T 54. Tuvdic, T 40. Τέρρα, C. 3,17, 1. δ,6, 10. 6, 19,4. 6,20, 2. πι- xpév, C. 6,3, 2. obtegitignem,J 19. 23. πηγνυμένη, T42.L— 19. J 48. 47. 75. Ἐεφτρώδης, J 39. Τέχνη μιμεῖται τὴν φύσιν, C. 1,18, 2. L 60. Met. ik. συνεργεῖ τῇ φύσει, C. 5, 1,1. στοχάζεται τοῦ βελτίονος, O 7. τὰ κατὰ τ., Ο. 6, 3, 3. καὶ σύνεσις, C.0, 11,2. — Met. 17. Ἐεχνιχός, arte factus, L 55. Teyvime, S 11. Tihxewv, S 26. L 48. 49.61. J 40. Ὑ 41. λίθοι, LO. χιών, V 12. Τηχτιχός, 6, 1, 3. Tnxro;. λίθοι, L 4. Tac, 3, 17,2. Τῆξις, 3 86. 37.45. Su. 20. χιόνος, V12. Τίγρις, 5, 4,7. Tidaceta, 3, 2, 2. Τιθήνησις, C. 2, 1, 6. τίλλειν, 8, 2, 5. -opevovvigoc, T 42. Τιμή, Fr. 97, i. Tipto:, 9,6, 3. L 18.31. Met.30. Fr. 182. τοῖς τι- μιωτάτοις οἰκειότατον ἡ τάξις χαὶ τὸ ὡρίσθαι, Met. 14. Tirpaivesv, 5, 4, 5. Ἐιτρώσχειν, C. 5, 16, 3. Tirrubiterv, Fr. 181. Ὑμητιχός, C. 5, 13, 7. pumex, L. 22. Ο 60. Toîyoc, J 39. Topi. ejus modi, 2, 2, 2. xadpov, 4, 11, 7. pianta- rum, vitis, C. 3,13, 1. — C. 3, 2,1. Totxdc χάλάμος, 4, 11, il. Τόπος, locus rbetoticus, Fr. 68. 69. 70. | Ἰόκος xpeittwv ἐργασίας καὶ θεραπείας, 2, 2, 8. τόπων φύσις μεγάλη διαφορὰ πρὸς καρπὸν καὶ ἀκαρπίαν, 3,3, 5. διαιρεῖν δεῖ χατὰ 1.,4, 10,1. τ. ποιοῦσι διαφοράν, 8,2, 11. τὰ συγγενὲς τῆς φύσεως ἕκαστον ἁγει πρὸς τὸν οἰχεῖον τ., C. 2, 7, 1. τοὺς -. δεῖ καλῶς κεῖσθαι πρὸς τὰ πνεύματα, C. 3,6, 9. «τ. πκολυειδία ἐν τοῖς μεγάλοις ὄρεσι, 3, 2, 5. οἰχεῖος τ. ἐν © evdever, C. 2, 16, 7. 3, 3, 4. οἶκειό- τατος τ. οὗ ἡ φύσις αὐτὴ γεννᾷ, C. 3, 6, 7. οἰχεῖος, 4,3, 3. 4,1,1. C.1,16, 11. 1,22,3. 3,1, 6. 3,17, 3. σύμμετροι, ἰὈἀ. εὕτροφος, 3, 3, 4. τραχεῖς, 3, 15,5. κοῖλοι, 4,1, 2. 4, 14, 12. C. 5, 12, 7. πρώιοι, 8, 2,9. ὕκτιοι, C. 5, 12, 7. πνιγηροῖ, V2I. ἔγχοιλαι, εὐασκεπεῖς, V 24. θερμός, V 25. ἔμκνροι, Ὕ 15. κνευματώδεις, V30. ὑψηλοί, V 32. συνεχεῖς, è Ψ. 42. «ων διαφοραί; 3, 2, 5. Ο. 2, 7, 1. 3, 17, 2. θερμοὶ μᾶλλον εὔοσμοι, C. 6, 18, 1. μεταδολὰς ποιοῦσι πνευμάτων, V 29. πάντες μετέχουσι τῶν φαρμάχων, 9, (5, 3. —2,5,6. 3,3, 1. 2. 4,4, 1. 4, 5, 4. 6, 8,5. 8,86,5. C.1,5,2. 1,8, 3. 1, 13, il. 2, 3,3. 5,12,7. Téxoc ἀναπνευστιχός, Fr. 10,1. πνευματιχός, Fr. 10, 7. κύριοι, Fr. 10, 4. | Ἰορνεία, 5, 7,3. Topvevew, L 42. 4, 2, 7. Topveuripiov, 5, 6, 4. Τορνεντοὶ λίθοι, L 5. Al. Τετταράχοντα. al τ. ἡμέραι, C. 5, 12, 4. | τὸ τ. δεῖ Evurpov εἶναι, L 10. 2 42. - —— — —— | 943 Ἰοσανταχῶς, 8, 7,5. Τούλαιον, C. 14. Τὸ τί ἦν εἶναι, Met. 20. Tpaydv. ἄμπελος, 4, 14,6. Τραγέα, O 62. Ἱραγήματα, 4, 8, 12. Τράγοι ὄζονσαι, O 61. Τραπεζία, 3, 10, 1. Τραπεζοῦσθαι, Fr. 94. Τραύματα περισχαπτόντων, 4, 14,7. 9,9,5. C.5,8,1. ΤἸράχηλος, Fr. 89, 5. Τραχύς, i. 4. πολύοζος, 1, 8, 5. 3,1. 810. 65.79. Τραχύφλοια, 1, 5,2. C.3, 14,3. Tpépew, 6,4, 2. ἕχαστον τρέφεται τῷ οἰχείῳ, C. 6, 19,1. venti fructus, V 43. Tpua , Fr. 89, 6. Τριαχοντάχοα ὄσπρια, 8, 2, 8. Τριάς, Υ 49. Τρίδειν. τετριμμένη ἕξις, C. 2, 4, 6. Τριγμός, 4, 14, 5. (Ὁ. 5, 10, ὅ. Τριγονεῖν, Ο. 1, 9,3. 1,13,3. Tpiywvos, 4, 8,3. -ov, Fr. 67. Tpisvoc κάλαμος, 4, 11, 5. 7,5, 5. σπέρματα, 8, 11,5. Τριετία, C. 1, 20, 4. Τρίζειν, T 41. Tpipnviato:. σπέρματα, C. 3, 24, 2. Τρίμηνος. πνροὶ et χριθαί, 8, 1,4. 8, 4, 4. σπέρματα, C. 2, 2,3.— C. 3,21,2. 4,3, 7. 4,11,1. Τριόδοντες, Fr. 178. Tpiotoc, 1,8, 3. Τριόρχης, 9, 8, 6. Τριπτήρ, L 56. Τρισάλνπος. ὄροδοι, 2, 4, 2. Τρισκαιδεχόργνιος, 5, 8, 1. Τρίσλοπος, 3, 5, 1. Τρίστοιχος χριθή, 8, 4, 2. Τριταῖος, Υ 49. Τριφορεῖν, C. 2, 9,18. Τριφνής, 2, 6, 9. Τριχόφυλλα, 3, 9, 4. 6, 6, 10. Τριχοῦν, C.1,6,7. Τριχωτός, Fr. 172, 2. Τροπαὶ θεριναὶ, 1, 9,7. 1, 10,6. 6, 2,3. C.2, 19,1. 3,4,1. T 7. yupepevai, T 30. χειμῶνος, 8, 1, 2. ἡλίον, C. 3, 11, 6 et σελήνης Fr. 39. ventorum, V 26. — C. 2,3,1. 5,12,4. 6,10,9. Τροπαῖα, V 31. 32. 53. Τρόπις folii, 1, 10,5. navis, ὅ, 7, 2. Τρόπος olxetoc, Met. 22. Τροφή (loci omnes sunt e libris De caussis) ἰσχυρὸν πρὸς ὁμοίωσιν, 2, 13, 1. ἀπὸ τῆς γῆς, τοῦ ἡλίον xal τοῦ ἀέρος, 3, 12, 2. quidefficiat, 3, 17, 7. tp. καὶ γένεσις ἐκ τῶν αὐτῶν, 3, 22, 4. διὰ τῆς τρ. τὸ τέλειον, 4, 6, 3. tp. ὑπὸ τῶν πνευμάτων καὶ τοῦ ἀέρος, 4, 13, 7. ἡ tp. ἄνω φέρεται, 5, 1, 11. alp. τὰς διαθέσεις ἀλλοιοῦσι, 5, 3, 5. ἀλλοιοῦται ἐν ταῖς ῥίζαις, δ, 11,5. τροφῆς πλῆθος ἐν ὄμ- ὅρου πλήθει, 1, 2, 3. 4, 4,12. ἐξ ἀέρος καὶ ἐδάφους, 2, 13,1. 3,1, 1. βελτίους ἐν εὔπνοις τόκοις, 3, 6, 9. ἡ ἐν τῷ σπέρματι, 4, 6, 6. ἐν τῷ ἀέρι, ibd. βαρύ- τῆς καὶ χουφότης, 4, 9, 4. ὑπερδολὴ καὶ ἔνδεια, 5, 1,5,5. 6.5, 9, 10. 5, 10,13. τὸ τρ. δυσδλαστέός, C. 1, 324 9,7. σύμμετρος, 1, 18, 1. 2,9,7. 3, 10.2. xvou- μένη καὶ πεττομένη, 2, 1, 3. κατειργασμένη καὶ πε- πεμμένη, 2, 17, 6. ἀλλοιοτέρα, 3, 1, 6. πρὸς τὴν φύ- σιν σύμμετρος, 3, 6, 6. σωματώδης, 3, 6, 8. 3,21,2. ἰσχυρά, 3, 21, 4. δεινή, Hist.,8, 2,8. μὴ οἰκεῖαι, 4, 5,6. ὠμή, προκεκονημένη͵ 4, 6, 6. ἀλλοτριωτέρα, 4, 9, 8. γεώδης, 4, 9, 3. κονφοτέρα, 4,9, 6. θολερω- tipa, 4, 11,3. βλοσνρωτέρα, 6,14, 2. ἡ ἡμετέρα, 4, 12, 2. εὐθυκοροῦσα, ὅ, 3, 4. bm, 5, 13, δ. πυρός, 3 10. odores in τροφαῖς, O ὅ. — 4,4, 1. ὅ, 15, ὅ. 6, 4, 2.4.6, 6,17, 11. 12. Τρόφιμος. οὗ τὰ ἰσχνρότερα τροφιμώτερα, C. 1, 15, 4. tp. Yi xatappet, C. 3, 20,4. γῆ, C. 2, 4, 13. --- C.2, 17, 6. 6, 4, 4. Τροχηλιά, 4,3, 5. Tpoxicnoc, 9,9, 1.3. Tpéyuadoc, C. 3, 6, 4. Τρόχος, Vert. 7. Tpuydoda: C. 3, 15,3. Τρυγητός, 6, 1, 2. ἸΤρύξ, 9, 9,3. 9,12,1. 6.6, 16,5. L57. Tpuravov, 5, 9,7. elauro, J64. Ἱρυκᾶν, 3, 16, 4. Τρύχος δθονίον, 3, 8, 6. ἹΤρώγλη, Fr. 171, 2. Tpetava, C. 3, 2,2. Ἱρῶσις, 4, 16,1. Toroc, 2, 6,12. Tuxovoda:, 8 Si. Τύπωσις ἀέρος, S 53. Τυφλὰ βλαστήματα, O. 3, 2, 8. ὄζοι, 1,8,4. C.3,b,1. Τυφλοῦν͵ C. 5, 17, 7. Tupeov, V 34. Τύχη, 4, Fr. 73. οΥαλοειδὴς λίθος, L 30. Ὑδρίζειν, C. 3, 15, 4. Ἰδριστιχὸς ἄμπελος, C. 3, 15, 4. Trela, 9, 18,3. C.4,16,3. Ὑγιάζεσθαι, δ, 3, 6. C.5, 16, 3. "Tytaivew, C. 5, 16, 3. Ὑγίεια, S 43. Ὑγραίνειν, C. 5, 13. S65. La. 5. Ὑγρασία μυξώδης, 3, 13, 2. οἰνώδης, 3, 13, 6. ἀέρος, C. 5, 11,2. ὙΥγρὸς ὁπός, 1,2, 3. σύμφυτον, 1,8, 1. οὐκ ἄνευ πυρός, J 8. ἀνηγμένον, Υ͂ 15. ὄμματα, 5 50. -ὥὧν διαίρεσις, 1,4, 2. τὸ σαρκῶδες, 1, 11, 6. τὰ ὑ. χάλλιον ἀπὸ τῶν da Daria, C. 3,5, 3. τὸ ὁ. ὕλη τῶν χυμῶν, Cc. 6, 7, 1. ἀχρεῖον εἰς τήξεις, J 42. 45. αἱ αὖραι πυ- χνουμένου τοῦ ὑγροῦ, V 25. — 1, 2,1.4. 1,10, 9. C. 3,15,3. 1,2,3. “Typéme οἰκεία τῶν φυτῶν, 9, 1, 1. C. 8, 11, 10. 4, 13, 5. 4,15, 4. 5,9, 2. οἰκεία σύμφυτος, C. ὅ, 17, 3. σύμφντος͵ 1, 2, 4. ἅπασα κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν δένδρου καὶ φυτοῦ, 1, 12, 2. dv περιχαρπίοις χατεργασίαν λαμ- δάνει, 1,12,2. αἰτία τῆς ἀποδολῆς τῶν καρπῶν, C. 2, 9, 4. #0. ὕλη τῷ θερμῷ πρὸς σῆψιν, C. 3,22, 3. μεθ᾽ ὃ. θερμόν, J 42. ἄνεν ὕ. οὐκ ἔστι θερμότης, 7 65. θερμὴ ἀλλοτρία ἐν σώμασι, V 57. ἡ τῶν δένδρων ὑ. διά- φόρα ἔχει εἴδη, 1, 12, 2. ἀνώνυμος, 1,2, 5. γλίσχρα, 1,6, 5. C. 1,7, 4. ὀπώδης, 1, 12, 2. C. 6, 6,5. 8 52. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. κιττώδης, 1,12, 2. diausdn:, 5, 9,8. ὑξαρίς, 1,12, 2. C.1,17,3. δριμεῖα, 1,12,2. εὐώδης, 1, 12,2 xoupn , C. 1, 7, 4. λιπαρά, C.1,7, 4. λεπκαρὰ giu καυστή, J 21. λεκτή, C. 1,17,3. πομμιδώδης, C.5, 10, 2. φϑαρτιχή, C. 4, 16, 3. γόνιμος, C. 1,4, 4. 1, 0.1. 1, 11,3. 4,16,3. 54,3. ἔμδιος, Ο. 1,1, 3. ἐξαερουμένη, J 31. ξηραίνονται, V 49. Bauîz, .- W 56. κπεριττωματιχή, Vert. 1. ἀνώμαλος, Vert. 2 ἀλλοτρία, Vert. 12. φυσική, Fr. 10,3. πρώτη, ἘΓ, C. 2,30. — 3,13, 2. 9,10. 8 45. 564. 110. 39. Lai. Ὑδαρής͵ L 55. 9, 1,1.5. C.2,15,3. 2,16,1. 3,1, 3. 6,12,3. 6, 14,2. ὁὀδμή,Ο 1. Ὑδατιχόν͵ T 11. σημεῖον, T 17. 21. “ὙὝδάτινος νότος, V 57. “ὙἝδάτιον, C. 2,9, 9. Ὑδατώδης, δ, 1,4. 5,3,4. C.6.6,8. 6, 8,2. 61h 2. J 30. μήν, T 12. ventus, T 35. sador Su 11. Ὑδρεία, 2,6,3. C. 3,9,2. Ὑδρεύειν, 2,6, 3. Ὁ. 3,6, 6. Ὕζδρευσις, C. 3, 8,5. 3, 19, 1. Ὕδρηλος; 7, 14, 1. "Tipoc μεταδάλλει εἰς ἔχιν, 2,4,1. Ὑδρωκιᾶν, La 5. Ὕδρωψ, 7, 6, 2. Ὕξδωρ. ὕδατος σηπομένου καὶ μῖξιν daySkvovroc πρὸς τὲν riv γεννᾶται φυτά, 3, 1,4. βλάπτει τὴν ἄνθησιν τοῦ θύμον, 6, 2, 3. καραχαιρότατα τὰ περὶ τὰς ἀνθήσεις, C. 2, 3,. ἤρινα καιριώτατα κᾶσιν, 8, 6, 6. τὰ ὑκὸ γῆς, (Ὁ. 2, 13, 4. ὁὄρύττειν, J 2. ὕδατα ἐκ γῆς θερμότερα χειμῶνκ, J 16. qualis mixtio situtilis, C. 2, 6,3. furév, 2, 2, 11. C.2,6,3. ἐπίρρντον, δ, 9,5. Ο. 3,8, 3. ve ματιαῖον, 2, 2, 11. 8,7, 8. Ο. 1, 19, 5. 2, ὁ, 5. 2, 6,3. ἐχδιός, 2,6,5. 7,5, 2. 8, 7,3. C.1,19, ὅ. 2,6, 1. 3, 8, 3. 83, 9, δ. 6, 8, 7. οὐράνον͵ 4,7,8. C.2,4,4. 2, 5, δ. 3,8,3. 3,11,3. 4. 12, 5. 5, 10,5. 6, 18,5. χατὰ χεφαλῆς, 4, 10, “. C. 6, 18, 10. ἐκ τῶν ὀχετῶν, 7, 5,2. Ο. 6, 8, 5. ὀχετενόμενον, 3, 8, 3. πηγαῖα, 9, 4, 8. φρεατιδῖον, C. 2, 6, 3. ὄμδριον, λιμναῖον, στάσιμον, ibd. πρῶτ, 6, 8,3. C. 1, 10, 5. 2,4, 11. εὔκαιρα, 8, 7,6. ὡραῖα, C. 2, 2, 1. πάρωρα, C. 4, 13,4. ἀώρια, C. 2, 2,2. θερινά, C. 1, 13,8. χειμερινά, C. 2,2,1. 2 4, 10. ἐπὶ τῷ ἄστρῳ, C. 3, 4,1. ὄψιον, βόρεια, viva, C. 3, 2,8. T13. 23. ἐαρινά, T 48. νυχτερινά, 6.2, 6,1. ἐπίγεια, Ο. 2, 5, 1. πότιμα, ψυχρά, divi, 1, 5,2: C.2,5,1. λεπτομερές, ἄοδμον, ἄχυμον, kt, C. 6, 19,2. παιδογόνον,9, 18, 10. πιττῶδες, 3,1, ἔ. C. 1, 5,1. ὕδατος πόῤοι, 5 17. εἴδη apud Platonem, 5 84. species, Fr. 150. σύστασις, Fr. 171, 11, 50, Fr. 30, γένεσις pluvie, V 5. ῥοφήματα, V5. Wir παύεται γινομένης ὁμίχλης, S 90. aqua frigida uti, J 15. σθδέννυσι ᾧ ὑγρόν, J-26. ζέον, J 40.45. ἐν ἐλαίῳ obi vor, J 68. πιχρὰ καὶ νιτρώδη, O 65. πνευματούμενον, V 40. ὑέτιον, T 28. Nota, Fr. 171, 10. ὕδατος σημεῖα, T 16. 40. ‘Tela xòmpos, 2, 7,4. C 2, 14, 2. Ὕξλος, L 49. J 73. Fr. 184. «ελίτις, Ἴ 49. "Teoda:, 8,44,3. 8, 6, 6. 9,4, 8. Fr. 174, 1. Ὑέτιος Υ Ἰ. 4, ἄνεμοι, 6. χειμών, T 44. 3, 9, 3. INDEX GRACITATIS ET RERCM. Teri, 6, 4,4. V 246. 50. T (6. Fr. 174,1. πρῶτοι, 7,7,3. ἡἠρινοί, C.2,1,4. 6, 17,6. “Mn, opp. εἶδος χαὶ μορφή, 1, 12,2. ὕχης πλῆθος, C.1 10,3. ἐχάστῳ dx τῆς οἰχείας 6. ἣ τροφή, C. 5, 10, 5 A ὑγρότης ὅ. τῷ θερμῷ πρὸς σῆψιν, C. 3,22, 3. περιτ- τωματική, Ο. 1, 14, 3, 4, 3, 4. 6, 7, 1. 6. 6, 8, ὁ. 6, 12,5. 6,17, 12. ignis 1 4. 65. ventorum, Υ 24. — 871. Met.17, Fr.42. 44. 48. “Tin ἀγρία, 1, 9, 2. 4, 5,3. αὐτομάτη μεταδλαστάνει, 2, 4, 4. διαφοραί, 5, 3, 1. νανπηγήσιμος, A, 5, 5. 6, 7. οἰχοδομιχή, ibd. δύσεργος, εὔεργος, 5, 1, 1. 11. νεόκαντος, C. 6, 17, 7. -ἢς ὁσμή, Ο 3. -- herbee sil- vestres, C. 3, 20, 7. 3, 21, 4. ὝΛημα. τὰ ἄλλα opp. δένδρα, 1, 10,6. 4,5, 1. ἐλάττονα, -3,3, 6. ἴδια, 4. 3, 11. «των δννάμεις, 9, 18,1. — 1, 5, 3. ι, 6, 2. Le 3, 18, 1] 4, 4, 5. 12. 4, 6, 1. 4, 10,1. 6,9, 2. 9, (6, 4. 6.1, 8, 5. 1,10, 6. 3,1, 1. 6, 12, 10. 6, 14,6. 6,17, 9. ὙὝληματικά, C. 6, 11, 10. Ὑλιχός, C. 6, 6,5. 6, 11,1. apud Anaxagoram, Fr. 46. “λομανεῖν, C. 3, 1, 5. Ὑσλοτόμος, 3, 9, 3. Ὑλώδης, C. 5, 14,5. 60,17, 9. Ὑμενώδης, Ο. 1, 7, 4. 1,19, 1. A *Tpfv. σπέρματα ἐν Ù., 1, 11, 1. δερματιχός, 1, 11, 5. λεπτός, C. 1, 17, 4. ὀμμάτων, S 73. — 4, 10,3. 6, 6,9. C.1,19,2. T45. Ὕκάγειν, V 33. Ὑκαίθριος, 4, δ, 3. 4,11,6. 5,7,6. 9, 18,1. 17,3. 4, 12,9. Ὕκαχούειν, C. 1, 15, 1. Ὑπκάλειψις, Su. 39. Yrappoc , Fr. 167. Ὑπανεστὸς μέρος γῆς, Fr. 30. Ὑπάργιλος γῆ, 9, 4, 8. “Trapouv, 8, 11,8. (Ὁ. 8, 20,8. Ὑπάρχον, τὸ, Fr. 58. Ὑπεχκχαίειν, I 63. Yréuxavpa, J 29. 73. Yrexdeircav, J 55. *Yrevavtioc, 5, 1, 3. Ὑπεξάγειν, O 35. V 33. lega 8 14. ἀρχαί, Met. 14. ἄπειροι C.1, 2, 12,1. 5,4,2. 5,12,9. 16, 7. Ὑπερθδάλλειν, 8, 2,9. 9,7, 1. C.5,12,1. 532, Fr. 171,8. *YFrip6atov, Met. 10. «ος σοφία, Met. 18. Ὑπερόλαστάνειν, C. 1, 20, 6. Ὑπεραστής, C. 1, 20, 6. Ὑπιρδολή, C.5,8,3. δ,12.1. 5,14,8. 519. 14. 27. αἰσθητῶν, S 22. πόνων, Su. 17. ὁρῶν, Fr. 30. τρυφῆς, Fr. 86. καθ᾽ ὑ., ἢ 44. παρὰ φύσιν, 533. ὙὝὙπεργάζεσθαι, 3, 1, 6. Ὑπερείδειν, Ο. 2, 18,2. Ὕπερζεῖν, J 16. Ὑπέρινος, 9, 14, 2. Ὕπερίσχειν, C. 1, 15,3. *Trepioyverv, C. 3, 18, 2 *Trepxapreiv, C. 2, 11,2. 525 Ὑπέρμετρος, Fr. 89, 7. Ὑπερομόρίαι, C. 5, 3, 7. ὝὙπερκαχύνειν, C. 5, 11,3. Ὑπερπίπτειν, V8. ‘Tréprupoc, C. 1, 21, δ. Ὑπερτείνειν, 4, 13, 1. 7,5,5. 8, 11,5. Ὑπερτοχεῖν, C. 2, 11, 4. *Prépubpoc, 3, 13,4. 9,4,7. S76 Ὑπερχεῖσθαι. πνεῦμα, V 34. Ὑπερῷον, C. 1, 7, 2. -ocolxia, Ο 40. Ὑπεύθυνος ἀρχή, Fr. 97, 2. Ὑπήνεμος, C. 3, 6,9. Ὕπνος, 9,9, 1. 9, 20, 4. Su. 40. πεκτικόν, La 16. ἐχπέττει, Su. 20. "Trubdn στρύχνος, 9, 11, 5. θάνατος, 9,13, 4. ‘Trébabpov , 5, 7, 6. Ὕκοθδάλλειν, 2, 5,3. μέρος τι purod, C. 3, 5, 4. Ὑποδιθρώσχειν, 4,7, ὃ. Ὑπόγειος, Fr. 167. Fr. 168. | Ὑπόγλισχρος , 7, 13, 1. : ‘Troyvioc, C- 1,13, 10. 5,4,3. Fr. 154. Ὑποδεής, 3, 7,1. ‘Trodenviva:, 9, 15, 1. ὙὝὙὝποζύγια, 4,8, 14. 7,5, 1. C. 2,17, 6. Ὑκόθεσις, 2, 6, fl. 4, 13,4. C. 4,4, 1. 6,5,3. 6, 19, 1. S 29. 60. Fr. 97, 1. Fr. 136. «ὡς πρὸς ὁ. λεγόμενον, C.1, 2,2. ὡς καθ᾽ ὑ. θεωρείσθω, C. 1, 13,2. ἐξύ., Ο. 2,5, 5. Fr. 60.62. ‘Yroberixol δι᾽ ὅλου συλλογισμοί, Fr. 59. Ὑποχαθαίρειν, 7, 12, 3. Ὑποκαταδαίνειν, 4, 8, 10. Ὑποχεϊῖσθαι, C. 3, 4,1. V2. Ὑποκχείμενος. χαρκοί, 1, 12, 2. C. 1.6, 10. 2,14, 4. 2, 17,10. 5, 2,1. 6,2,2. 6,4,4.5. 6,6,7. 6, 9, 2. 6,17,12. J4.36. O64. Met.21. —qcàò,, L 61. ἐν ὑποχειμένῳ, 3 3. 6.10. τὸ ὑ. ὡς ὕλη, Fr. 48. Ὑπόκερας, instrumentum musicum, Fr. 89, 10. Ὑποχονίειν βότρυν, 2, 7, 5. Ὑποχόνισις, C. 3, 16, 8. Ὑποχόκτειν, 3, 18, 9. ‘Trodate, C. 2, 17, 9. Ὑπολαμδάνειν, C. 3, 3, 2. Ὑπόλαμψις λευχή, T 53. Ὑπόλειμμα, C. 1, 11,3. 5,1,5. 5,15, 6. Ὑπολείπειν, 1, 2, 4. Ὑκπόλειψις͵ C. 5, 1, 11. Ὑπόλεκρος, 3, 14, 2. Ὑπόλευκος, C. 2, 4, 3. *Tronfic, 5 4. “Yrodirapoc , 3, 12, 9. Ὑπολικπής, 3, 13, 2. Ὑπκολοπᾶν, 5, 1, 4. ‘Tropvipara , Fr. 179. Ὑπομονή, C. 5, 16, 3. ὝὙπονεάζειν, 3, 1, 6. *Yrovootetiv, 7 45. Fr. 30. Ὑκόξανθος ῥίζα, 9, 12, 3. Ὑκοκαράδορρα δένδρα, ὅδ, 1, 11, Ὑποπέλιος φλοιός, 3, 11, 1. ἰστορικά, Fr. 165. -| Ὑπκόπετρος γῆ, C. 3, 20, 5 Ὑκόπιχρος, 9, 11,3. O 5.10. 60. 530 Ὕκοκίπτειν, C. 3, 12,3. 4, 6, 9. Ὑπόπρεμνος, 2, 1, 3. *frorticonv, 4, 8, 14. Ὑκόρριζος, 2, 1, 3. φντευτήρια, 2,5, 3. 4. ragagudg, C.1,2,2.—C.1,8,1. 3,5,3. ὙὝκοσήκειν, C. 6, 10, 2. ‘Trocudntay , 2, 7, 5. Ὑκόσκιος καρπός, C. 1, 17,3. “Ὑκοσκληρύνειν, V 58. Ὑπκόστασις, 9, 8,3. Ο 29. χολλώδης, C.5,16,6. vt δης, C.6,7,4. κατὰ τὸν οὖρον, ἐν τῇ κύστει, Su. 2. Ὑκοστρόγγυλος ῥίζα, 8, 8, ὅ. Ὑκοστύφειν, O 17. 22 Ὑπόσινψις, O 22. “Trovi, 2, 7, 5. Ὑκοτομή, 9, 2, 7. Ὑποφαίνειν xaprév, 3, &, 6. 3,12,4. 7,13, 9. Ὁ. ὅ, 1,2. Ὑποφέρειν, 9, 14,4. ‘Troqueoda:, 3, 13, 2. 4,15, 2. C. f,11,8. Ὕπκάρυσις 4, 15, 1. Ὑποφυτεύεσθαι, C. 3; 10, 5 ‘Troxévipiov, O 59. “Trttoc. τὰ ὅ. τῶν φύλλων, 1,10, 1.2. 3, 14,2. Ὁ. 2, 19, 2. καρποῦ φοίνικος, 2,6, 1. ἄμπελος ὗ. τμηθεῖσα, 4, 14, 6. Ο. δ,9, 13. τόκοι, C. 5, 12, 7. Ὑπτιότης ποιεῖ τὸ πρανές, 1, 10, 23. Ὕκώπια, 9, 20, 3. Ὑπώρεια, C. 3, 6, 7. Ὗς, Fr. 175. “Tarépa, 9, 20,4. Ὁ. 3, 2,6. Ὑστερεῖν, C. 3, 26,2. O 37. τὰ κύματα τῶν πνευμάτων, Υ 35. Ὕστερον, τὸ, 1, 2,7. 6. 5. 1, 10. Ὕφαμμος, 1, 6, 12. δ, ὅ, 2. 8, 11, 8. C. 2, 4, 7, 3. Ὑφαιρεῖσθαι, L 66. 67. «εἶν, 2 19. Ὑξάπτειν. 9, 3, 2. Ὑρειμένον, cò, 6, 14, 12. Ὑρηγηταί, 1, 2,3. Ὑξίστασθϑαι, 3, 15, 4. C. 6,16, 5. Su. 2. Ὑψηλοφυής, 3, 12, 3. "Thor aidipiov, Fr. 30. Φαίνεσθαι, S 36. 63. τὰ φαινόμενα, Fr. 18. 48. φαίνειν lucere, J 11. Paro, vò, S 17. ἴ, 31. Φαλάγγιον, 8, 10,1. 9,11, 1. φαντάζεσθαι, Fr. 85. Φαντασία, C. 5, 1, 6. S63. 64. 74. L 60. J 18. Ὁ. δὲ. VI. Φαραγγῶδες ἡ Sotpu;, 3, 10, 3. Φάραξ, 9, 5,2. Dap::, L 62. Φάομαχον ἔναιμον, 4, 7,2. λυτικόν, 9, 16, 5 C. 6, 13, 4. πλεῖστα ἐν τοῖς ὄρεσι, C. 6, 13,5. ἐν φαρ- | μάκου μέρει, C. 3, 10, 2. λόγῳ. C.6, 12, 7. -κα τρί- ὄοντες, L 55. Εἰ. 105. — 9, 14, 1. 2. 9, 15,2. 9, 17, 1.3. C. ὁ, 12, 3. Φαρμάχεια, Vert. 11. Φιυρμαχοκοιὸν iva, 9, 15, I. 16, 8 Tit. Vet.1.2 διαφοραί, INDEX GR/CITATIS ET RERUM. Dbanpazxons)nc, 6, 2,5. 9,17,1.2. 9,18,4.5. Φαρμακώδης. ῥίζαις καὶ ὁκοῖς, 4, δ, 1. τόποι, 4,5,2 8, (δ, 1. 4. δυνάμεις, Ο. 6, 13, 5. ῥίζαι, 7, 9, 3. 9, δε γάλα, 9, 15,4. χυμοί, Ο. 6, 4, 6. μύρε, ΟἿ. δ9. — 4,3, 8. 7, 12,2. 9, 1,3. 9, 7, 2. 9,81. 9, 14,4. C. 2, 1, 3. 6, 11, 14. 15. 6, 18, 2. 6, 13, 1. Φαρμακών, Fr. 105. Φάρνγξ, Met. 31. ῷάσις͵ V36. Φασιανός, Fr. 179. Fr. 180. Davdia, 2, 2, 12. 0.6,8,3.5. O 15. ®érm, nubecula in sidere Cancri, T 23. 43. 51.. Bbapuzic, C. 6,5,3. 86. 20. 77. φθέγγεσθαι, 8 53. T 16. Φϑεὶρ ἐξ αἵματος διαφθαρέντος, C. 2, 9, 6. Φϑείρεσθαὶ τὰ φυτὰ ὑπὸ τοῦ ὁμοίον διὰ τὴν ὑπερδολήν, C. 1,21, δ. S 18. Φδρρίζεσθαι, T 10. 17. Φϑειοοκοιὸς πίτυς, 2, 2, 6. Φθινόπῳρον, 4, 7,4. ὅ, 1, 4. C.6, 20,4. Φθίσις, C. 4, 3,4. φθόγγος, Fr. 89, 3. σύμφωνοι, Fr. 89, 7. συνηρμοογί- vo, Fr. 89, 13. Φϑορά. «ἄς ἀρχαΐ, C. 2, 11,6. αἴτια, Ὁ. 4, 2,2. ἀξνδρων ab externa vi, 4, 14, 11—164. ἃ partium jactera, 4, 15. a radicibus pracisis, 4, 16, δ. ©n,C.4,6,2 cri ματος, C.4,4,8. δ, 18,1. ἢ ὅλως ἢ εἰς παρκογνήεν, C. 5, 8, 2. γένεται ταῖς ὑπερθολαῖς, 5,1,4,8. fisia, 5, 16,1. τελεία, 5, 17,4. ἐχστατιχή, 6, 7, 56. nei J 10. 20. 57. πονηρά, 040. — C. 2, 16, 2. 3,11,9. 4,4,5. 4,12,6. 5,6,3. 5,8,1. B,il. 5,153 5,17, 1. 6,17,8. Φιλαπεχθμόνως. Fr. 152. Φιληδεῖν, 9, 16, 1. Φιλόγελως, Fr. 124. Φιλόζωος, 3, 12,9. 7,13, 4 Φιλόθερμος, C. 2, 3,3. Φιλοθύτης, Fr. 152. Φιλόκοπρος, 2, 7, 1. Φιλονειχία, Fr. 154. - Φιλόσκεκα δένδρα, C. 2, 7, 3. ᾧΦιλόσχιχ, 6, 7, 6. C.3,7,1. Φιλοσοτία πρώτη. Fr. 48. Φιλόσοφοι different a poetis et oratoribus, Fr. 64. 6, 7.6. 7. 1. ἃ. 7, ὁ, 1... ᾧιλόνυχρα, 3, 2,4. 3, 8,2. 4.1,3. 4.51.0: 3, 3. dae, 9, 9. 1. 3. τ᾿ Φουδρα, 2.7, 1. 3,14,4. 3,2,4. 4,5, 6, 411 4. 13,3. 6,7,6. 7,1,8. 7,5,1. elia, 5 29. 66. κενά, ἄνιχμα, 5 56. Φλέγμα, 9, 11,9. 065. Su. 3. Φλεγμασία τ«λεδῶν. S 40. Φλεγμονή, La. 12. Φλέψ, 1. 2,1. 3. 6. 1, 10,2. 3. 10. 5 41. 42.42.50 ἐμτυσώμεναι. Su. 25. vena in terra mineri, L 63. Φλογοειδές, 5 7 Φλογοῦσθαι, L 20. J 71. Φλογῶξες, J 21. INDEX GRACITATIS ET RERUM. Φλόγωσις, J 69. Dotta, 3, 16,3. 9, 20,4. Φλοιορραγής, 4, 15, 2. C.3, 18,3. Φλοιόρριζα, O 63. . ᾧλοιός, defin., 1, 2, 6. differentie, 1,5, 2. 3,10, 1 in foliis, 1, 10,9. in Noribus, 1, 10, 10. cortice abe- tracto arbores moriuntur, 4, 13,1. xYpios, ἐπιπολαῖος, 4, 15, 1, quibas arboribus detrahatur, 5, 1, 2. C. 3, 18,3. 5,17,1.—1,2,1. 3,17,1. 4, 6, 9. 9,6, 1.3. C.5,15.6. 06. ᾧΦλοϊσμός, 5, 1, 1. Φλοιώδης ῥίζα, 1, 6, 7. Φλόμος μέλαινα, 9, 12, 3. «b\ct, flamma, 5, 9, 3.8. S5. 75. 86. J3. 11. 29. 30. 50-46. colores, J 31. vis calefaciens, J 32-34. μέσον, J 50. 51. σχῆμα πνραμοειδές, J 52. picis, J 67. Φλύχταινα, J 57. 62. Φλυχτίς, J 39. Φόδη, florum dispositio in oryza, 4,4, 10. fructus χεγ- χρωδῶν, 8,3, 4. καλαμώδης ἀπόχνσις, 8, 3, 4. Φόδοι, Su. 36. Fr. 88. Φοινικοῦς. ξύλον, 3, 10,2. καρπός, 9, 15, 5. — 3, 13, 7. 4,6,9. 10. L 33. 375." Φοινικόφυτα ἐν τῷ αὐλῶνι τῆς Συρίας, 2, 6, 5. Φοινίσσεσθαι, L 53. Φόνος ἀχούσιος, Fr. 104. È Φόνος i. q. ἀτραχτυλίς, 6, 4, 6. Φονώδης ὀσμή, 6, 4, 6. Φορά, 3, 15, 1. 5,3,5. veavixi, C. 1,17, 2. καρποῦ, C. 3, 14, δ. συνεχής, C.5,1,9. ὥΦοράς, 4, 16, 2. Φορητός, Fr. 20. Φορμός, 2, 6, 11. Φόρος, L 55. Φορὸς γῆ, C. 3, 20, 3. Φορτίον, La 11. ᾧορντός, T 49. parte, 9, ὅδ, 2. Φρέαρ, 5,6, 5. 769. Φρεχτιαῖον ὕδωρ, C. 2, 6, 3. Dpixn, La 17. Φρίσσειν. πεφρικότα φύλλα, 3, 9, 4. et χῶνος, 3,9, 5. Φρονεῖν, S 22. 44. 47. 72. τοῖς ὁμοίοις ἐστὶν, Empedocli εἱ τῷ αἵματι eidem, S 10. τῷ ἀέρι Diogeni, S 39. De- mocrito, S 58. φρονῶν, Met. 11. ᾧΦρόνησις, S 22. 46. ταὐτὸν τῇ αἰσθήσει Empedocli, S 10. Φρόνιμος, S 11. Fr. 152. Φρύγανον definitor, 1, 3, 1. Φρνγανιχά, 1,3, 6. 1,5,3. 3, 1,3. 6,1,1. 6,6, 1. 12. 3,19,1. Φρυγανώδη, 1,3, 4. δ, 2. Φρύτγειν, 7, 13, 3. -όμενα, ἢ 41. ®pyum λονομένη, T 15. -nc φάρμαχα, Fr. 175. Φύκιον, 4, 7,3. Φυκώδης, 4, 7, 6. Φυλακχή, C. 4, 11, 10. Φυλλάκανθος, 1, 10, 6. 7. 6,1,3. 6,4, 1. 6,5, 2. 7, 8, 3. Φνλλικός, 3, ὅ, ὃ. 1,86,5. 1,9, 4. 1,13,3 7,2,3. 6.3, 2, 2. 3,7, 2, 1,3. 2,2, 1. 6,6,2. 9, 3, 7,5. 3,18,11. 527 Φυλλοδολεῖν, 1, 9, 3.6.7. 3,12, 7. 3. 17,1. 8, 7, 8. C.1, 21,7. 3,15, 1. Φυλλοδολία, 1,9, 6. αἰτία τῆ: p., C. 2,9; 7. Φυλλοδόλος, 1,3, 5. 1,4,2. 1,9,3. 1,14,3. 3,2,1. C. 1, 11,6. 2,17,2. 2, 18,1. i Φυλλομανεῖν, 8, 7, 4. ᾧΦυύλλον. compositio, 1, 10,9. ἐπιγιγνόμενα κατ᾽ ἐνιαντόν, 8, 7, 3. τῷ καρπῷ φυλακὴν παρέχει, 1, 20,2. diffe- rentie, 1, 10. 7,9, 1. infinita, 6, 1, 4. positio, 1, 10, 2. 7.8. 6, 2,8. 7,9,3. 7,14, i. nutritio, 1, 10, 3. σχήματα, 1, 10, 5. 6. ὅλον φύλλον, 3, 11, 3. τὰ καθ᾽ ἕκαστον, 3, 11,3. 3, 13, δ. στρεφόμενα, C. 2, 19, 1. ἀπογωνιούμενα, 2, 16, 5. χαρποφόρα, 1, 10, 8. χεχλιμένα, 3, 9, 3.4. 3,14, 2. πεφριχότα, 3, 9, 2. χεντυτιχά, 3, 9, 6. ἐπεστραμμένα, 3, 9,3. 6. ἑἐπαχὰν- θίζοντα, 3, 10, 1. 6,4, 1. ἀσχιδές, 3, 14, 1. dupo- σχιδές, μεσοσχιδές, 3, 11,1. πολυσχιδές,δ, 2,8. 6,5,1 εἰς ὀξὺ συνηγμένον, 3, 10, 11. ἐπιχεχαραγμένον, 3, 10,3. 6,2, 5. αὐχμηρόν, 3,9, 4. 6, 2,4. τριχῶδες, 6,2,8. otevév, 6, 6, 10. 8, 7,1. περιφερές, 7, 4, 4. 8,3, 1. ἀγωνότερον, 6, 7, 2. μονόχλωνον, 9, 18, 8. δασύ, 8, 7,4. 7,4, 6. μανόν, 7,4,6. οὖλον, ibd. δεροματῶ- δες, 6, 2,1. σαρχῶξες, 3, 13,5. λιπαρόν, 3, 15, 4. 6,2,6. 8,7,1. περιττά, 8,12,7. χωρυχώδη, 3, 15,4. δρνῶδες, 3, 16, 1. ἀγνῶδες, 3, 18,4. πρινῶδες, 4, 14, 1. ἀσφοδελῶδες, 6, 6,9, σχολυμῶδες, 7, 4,5. ὦκχι- μῶδες, 7, 7,2. καλαμῶδες, 7, 13,1. σικχνῶδες, 7,13, 1. κιχοριῶδεις, 9, 16,4. σχιλλῶδες, 9, 18,3. queedam eziliunt igni superimposita, J 68. odores in foliis, O 6. 27. ᾧΦυύλλον, σπέρμα σιλφίον, 6, 3, 1.4. Φυλλορροεῖν, 3, 11,3. 3, 12, 6. 3,13,5. 9,8, 2. C. 1,11,6. 2, 19, 3. ᾧΦυλλόρροια, 3, 13, 6. C. 2, 19, 3. ᾧΦυλλοφορεῖν, C. 3, 9, 2. ᾧΦυλλώδης. σπέρμα, 7, 3, 2. ἄνθη, 8, 3, 3. δυνάμεις, 9, 8, 1. Φῦμα, 9, 11, i. 059. Φῦσα, 9,9,2. 2, 36. Φνσᾶν, 28. 72. È Φύσυσις, 5,9, 3. Φύσιγξ in σχορόδῳ, 7,4, 12. ὥυσιχός. διαφοραί, 8,4, 4. φ. καὶ οἰκεῖα, C. 1, 16, 13. φ. καὶ αὐτόματον, C. 2, 1, 1. φυσικῶς Opp. ἐχ θερα- πείας, C. 2, 16, 1. γένεσις, ἴ, 54. 76. ἀρχαί, ἔτ. 17. 18. μεταδολαί, 7 1. ὄρεξις, Met. 8. σώματα σύνθετα, Fr. 17. -- Ο. 3, 3,2. 6, 4, 2. 6. Φύσιμος, C. 4, 4,7. 4, 6,4. 4, 16, 3. Φυσιολογία, Fr. 51. Φνσιολόγοι, 3, 1,4. C. 6,3, 5. Duo, ἀρχὴ ἐν ἅπασιν, 6, 3,3. 6,17, 10. dv αὑτῷ τὰς ἀρχὰς ἔχει, C. 1, 16, 10. τὸ αὐτόματον μηνύει τὴν φ., C. 2, 7, 1. ἀεὶ πρὸς τὸ βέλτιον ὁρμᾷ, C. 1, 16, fl. S 32. οὐθὲν ποιεῖ κατὰ μέρος, C. 1, 2,4. οἵ μάτην, €. 1, 1, i. τὸ ἔθος ὥσπερ φ. γέγονε, C. 2,5, 6. 3, 8,4. 4, 11, 5. συναχολουθεῖ τῇ ὥρᾳ, 7, 2, 9. Opp. τόπῳ, 1,8, 1. 1,9,5. opp. πηρώσει, 1,8,4. πρότερα τῆς φ., C. 2,1, 1. — φύσις φυτῶν, fi, i, 1. C. 4, 4, 10. δένδρου, C. 1, 18,5. γένους, 3, 18, 1. τόπων, 3,3, 5. θερμοῦ, 1, 19, 4. ἀέρος καὶ ἐδάφονς, C. 2, 14, 2. qu- σεως μεταδολὴ καὶ ἔχστασις, C. 3, 1,6. κρᾶσις, C. 2, 3,4. τὸ συγγενές, C. 2, 7, 1. παραλλαγή, C. 2,7, 2. 328 INDEX GRACITATIS ET RERUM. ὁρμή, C. 2, 19, 4. 2,10, 2. — tòl&ov τῆς φ.,) 3, 3, 1. τὸ κυριώτατον, C. 2, 11,1. τὸ οἰκεῖον, C. 2,16, 8. τὸ ἐνδεές, C. 3, 20, 2. τὸ πολύ, C. 4,7,2. — ἰδία, 1,1,2. 1,10,3. 1, 12,4. C.1,8,2. 1,18,4. 4,11,2. 6, 12,5. ἰδιώταται, L 40. ἑχάστον, 2,7, 2. O, 1, 21,3. 4,9, 2. din; 1,2, 1. 1,12, 3. 2,3,3. 3, 2,3. C. 2, 2,2. 3, 17,7. σύμμετρος πρὸς τὴν ὥραν, C. 1,10, 3. οἰκεία, C. 6, 12,2. O6. ὑποχειμένη, C. 6, 6.7. 6, 12,5. 6,16,8. τελειοτάτη καρπός, 7,9, 1. ζωοποιός, C.2,9,6. 3,22, 3. τὸ κατὰ φ., C.1,16,10. 4, 4,6. 4,6, 7. 3, 11,1. 531. 33. 43. παρὰ o., 2,3,2. 2,5,7. 3,11,1. 4,14, 6. Ὁ. 4,4,6. 4, 6,7. 4,11, 7. 5, 1, i. 5,,2864. δὅ,6, 11. 8533. 43. 83. 84. J26.— — ἡ πᾶσα φύσις, i. e. totum piante corpus, C. 6, 6, 2. φύσεις, i. e. genera aut ordines pian- farum σιτηρά, 6, 1, 1. στεφανωτιχή, 6, 6, 1. φρυγα- νιχή, 6,1,4. 6,6, 2. ἐπετεία, 6,6, 2. δένδρων, C. 4, 4. 1. μία, i. e. unum genus, 9,16, 2. C.2,17,1. 3, 10, 8. 5,5, 4. διαιρετέον τὰς φ., C. 1, 16, 13. — ὡρισμένη, S 70. μιχτή, J 8. ἀόριστος, Fr. 46. λογιχή, Fr. 30. πυρός, J 1. ἀνέμων, V 1. ἀρχῆς, Met. 4. òpextov, Met. 5. τοῦ παντός, Met. 18. Fr. 39. τοῦ ὅλον, Met. 33. χινήσεως, Fr. 25. ἀπείρον, Fr. 46. αἰσθητῶν, S 59. 60. 70. 71. -εως ἰδιότης, 3 9. θεωρία, Met. 1. ἐξιστάναι, O 40. Aq. ἐν χινήσει, Met. 5. ὀρέ- yetat τοῦ ἀρίστον, Met. 31. φύσει πρότερα, Fr. 51. — °1,5,5. 1,6,4.12. 1,10,2. 2,1,2. 3,18,1. 6, 3, 1. C. 1, 16,13. 1,20, 1. 5. 1, 22,2. 2, 3,7. 2,4, 1. 7. 2, 11,2. 2, 13, 5. 2, 15,3. 2, 16,7. 3, 1,1. 3, 7,7. 3, 16,2. 4,1,3. 5,15,1. 6,4, 2. 6,8,5. 0, 10,7. Buri, γενέσεις αὐτόματοι, 3, 1. εἷς ἄλλα μεταλλάττεσθαι, C. 2, 16, 2. σύμόὄια ἀλλήλοις, Ο. 2, 7, 56. μὴ ἐν γῇ δυ- vapeva βλαστάνειν, C. 2, 17,1. differt ab animali, Ο. 4, 11,9. οὐσία φυτῶν, C. 6, 4, 3. 6,6, 3. τὸ τοῦ ἡλίου θερμὸν μάλιστα φυτῶν οἰκεῖον, C. 6,7, 1. δϑερμότης γό- νιμος ἐν φυτοῖς ἀπὸ ἡλίου, J 5. 44. καντελῶς ἀφύρηται τὸ φρονεῖν, S 44. -ὧν ὁσμαί, Ο 4. €. S 20. αὔξησις, J 56. — L 50. Υ 2. 03. Met. 15. ᾧΦυτά͵ i. 4. φυτευτήρια, 2, 5, 1. ὑπόπρεμνα, 2, 5,4. ἀμ- πέλου, C. 1, 12,9. 2,15, 1. 2,18,1. 3,13, 1. 3 15, 4. τὸ φ. ἀσθενές, C. 3,5, 2. 5,9,1. Φυτεύειν, 2, 5, 5. 7,13,4. ἀπὸ δαχρύου, 9,1, 4. -ouem χώρα, V 13. i Φύτευμα, C.3,5,2. 3, 11,5. 3,24, 1. Φντευτήριον, 2, 2,4. 2,5,3. 2,6,12. C.3,3,1. 3, 5,1.2. 3,6,3. Φυτουργία, Ὁ. 3, 7, 5. Dwxn , Fr. 171, 1. 175. Φωχὶς ἄπιος, C. 2, 15, 2. 5. Φωλεία, Fr. 171, 7. Φωλεύοντα, Fr. 171,9. Fr. 176-179. Pelia, O 63. Φωνασχία, 9, 9, 2. Φωνή, S 53. 91. O 64. natura apud Platonem, 5 6. 85. Democritum, 5 55. κίνησις τοῦ ἀέρος, S 59. ἀθρόος, S 56. ὀξεῖα, βαρεῖα, 5 85. Fr. 89, 3. ἀποψοφοῦσα, T40. ἐχμελύής, Fr. 89, 13. ἰδιότης, Fr. 89,4. μετα- δάλλειν, Τ 16. 40. Φῶς, 5. 18. 37. 55. 80. J 12. ἃ 5016, J 5, 6. quomodose babeat ad ignem, J 3 Φωτεινός, Met. 25. Φωτίζειν, J 30. Χάλαζα, V50. T25. 26. Χαλαζοκοπεῖσθαι, 4, 14, 1. C.5,8,3. Xadatoxoria , C. 5,8, 2. Χαλάχώδη- ventus, T 36. Xa)&v, Fr. 30. Χαλδάνη, 9, 1,2. 9, 7, 2. 9,9, 2. Χαλεπός, 3,18,9. 4, 16,5. Χαλιχώδης, L 65. Χαλχεῖον, J 29. Xa)xevs, L 16. 5,9, 3. Χαλχεντιχή, J 37. Χαλχορυχεῖον, L 25. δ. Χαλχός, S 36. 76. L 9. 28. 49. J17. 35. 73. 07. ἐρυθρός, L 57. Χαλχοῦς, J 22. Χαλχῶδες χρῶμα νεφῶν, T SI. Χάλχωμα, Fr. 89, 10. Χαμαίχαυλος, 6, 5, 2. C. 2, 18,2. Χαμαιρριφεῖς, palma in Sicilia et Creta, 2, 6, 11. Χαμαισχιδές, C. 4, 14, 44 Xapayuòs φύλλων, 3, 10,3. 3,11,3. 3,12,7. 3,13.5. 3, 15, 6. : Χαράδρα, 9, 11, 5. Χαραχίας χάλαμος, 4, {!, 1. XapaxmnpiXew , Fr. 85. Χάραξ, 2, 1, 2.4. C.1,12,9. 5,1,4. Χαράσσειν φύλλον χεχαραγμένον, 3, 10, 5. 3, 15.1. Χάριν ποιεῖν, V 43. Χάσμα, 6, 5, 5. Xauvoc, 3, 8,5. 3, 12,5. 3,13,4. ξύλα, 5, 3,3. γί, C. 3,4, 1. 83,17, 3. Χεδροπὰ σπέρματα ἐν 066, 1,11, 2. 8, 3,4, radi 6, 3. C. 4, 7, 2. χαυλοί, 8, 3, 2. φύλλα, 5.3.1 ἄνθησις,8, 3,5. 4,10, 1. δίθυρα, 8,2, 2. (Ὁ. 1.1. 9. ‘ χαρπὸς γεώδης, C. 4, 8,3. ἰσχυρὰ πρὸς τροφὴν, 8, 3, ὃ. fertilissima , 2, 12, 1. germinatio, C. 4, 7, 4. - 3. 14. 4, 8, 1, 1. 8,86,4. 8,9, 8. 8,11,3. 6.2.3. 3, 20, 7. 3,21,8. 4,2,2. 4, 7, 1. 4,8,1. 4,9. I. ὅδ, 18,2. 6, 12,9. Χειμάζειν, T 38. 44. 50. Fr. 174, 7. — ζεσθαι, 4, li, 1. 7,4, 3. C.2,1,2.7. 3, 4,1. 3,20,7. 6,52 Χείμαρρος, Fr. 30. Χειμασία, V. 50. Χειμερίζειν, T 42. Χειμέριος, 1, 8,1. 8,12, 4. V 32. 38. Χειμερινός. ἄροτος, 7, 1, 1. τροπαὶ ἡλίου, ibd. ca μηνῶν, V 17. βορέας, V. 54. σημεῖον, Til. τεδίυ- rum, Υ̓ 1. Χειμοσπορεῖν, C. 4, 11,3. Χειμόσπορος, C. 4, 11, 1. Χειμών. ὡραῖος, 4, 14, 1. C. 2,1, 2. 5,8, 3. xx, C.2, 1,2. αὐχμνηρός, T 24. paxpo;, T 25. ἐκ αν- δάνων τὰς φυτείας φθείρει, C. 3, 3, 2. ἐπιγινόμενος gone σιμος, 3, 21,5. τὸς σημεῖα, T 38-49. vis in ig, fiamma, J 12. in corpore lominîis, J. 13. in fontibes. J 16. — C. 3, 23,5. V13. 20. 42. 53. Xeicov. perabao εἰς y., Met. 15. Χειρυπληθής, 4, 2,7. L21. Χειροπληθιαῖος, 9, 4, 10. INDEX GR/ACITATIS ET RERUM. Χειρώνειον κάναχες, 9, 11,1. Χελιδονίας ἄνεμος, 7, 15, 1. Χειλιδών, T 15. λευχή, T 39. XAuc, Fr. 89, 10. Χέλυσμα, 5, 7, 2.3 Χέρσος, 8,6, 4. Ὁ. 3,13, 3: Χερσαῖα, 1,4,2. 1, 14,93. 22,3. 2,3, 5. Χήν, T 39. Χθαμαλός, Fr. 30. Xwevew, C. 2,17, 6. Χιτὼν φλοιοῦ, 3, 13, 2. σπερμάτων, 1, 12,3. 8,4,1.3. C. 1, 19, 2. tunicae bulborum, C. 1,4, 1. — C.1, 7,4. 4, 1,2. 4,13, 4,5. 4, 14,1.—inocolis, S. 50. in aure, S 56. Χιών utilis, C. 3, 20, 7. ἀναζυμοῖ καὶ pavoî τὴν γῆν, C. 3, 23,4. συνεχπέττει, C. 4, 9,5. χιόνος τῆξις αἰτία ἐτησίων V 11. — C. 5, 13, 6. Χλιαρός, S 25. J 74. κυρίασις, Su. 16. ὕδατα πηγαῖα, Fr. 103. Χλοερός. ἄνθος, 3, 10, 4. καρπός, 3, 15, 3. φύλλον, 3, 17, 3. 3, 18, 8. Χ)όη, 7,4, 10. 8, 2. 4. Ο. 4,9, 7. Χλοώδης, 3, 18,8. 7,9, 3. Χὺ ὡροειδής, L 33. , Χλωρός. ἄνθη, 034. ξύλα, S 75. 3 72. 76. -“ 1, 14, 1. 2,8, 8. Ὁ. 5, (3,8. 6,14. 8 76.77. 78. 2 30. Χνοῦς in flore masculo pheanicis, 2, 8, 4. opp. σπέρμα φανερόν, 3, 1,3. 6,6,6. Ὁ. 2,9,15. 6, 10,7. Xvowde; ἄνθος, 1, 13, 1. σίτον, 8, 3,3. φύλλον, 4, 10,2. — 7,11,2. Xon, Ο 23. Χόνδρο:, 4,4, 9. βαλσάμον, 9, 4, 10. C.4, 16,2. Χορδαὶ ῥηγνύμεναι, V 58. rayutipa, λεπτοτέρα, Fr. 89, 7. Χορευτής, Fr. 83. Χόρια, Fr. 175. Χορτάζεσθαι, C. 4,9, 2. Χοῦς, C. 3,6, 4. Xpeta, 5, 1,5. S 32. Χρῆσις, S 31. Xpispa, O 8. 16. ἐρετριχόν, O 28. Xpéa, 9, 1, 1. S 18. 37. 75. 76. L 14.18. 23. 26. 39. 59. J 31. 39. 064. Fr. 137. χρχτοῦσα, S 27. -ac 4,9, 1. 4,13, 1. C.1, (0) 14. — — i Χρώς, O 32. 50. 54. 55. | | n nn κάλλος, L 49. χρόα: μεταδαλλόμενα Xda, Fr. 172. Fr. 173. Χροιά, Fr. 183. 2, 2, 4. 6. 4,11, 12. ἄχρατοι μεμι- - Ὑμέναι, 7, 9, 2. Χρονίζεσθαι, 9, 14, 3. — (tav, 4, 9, 6. 4,11, 7. Χρόνιος, 1,1, 9. 10. 4, (ὅ, 3. S 20. J47. ΟΤ4.ι19. Υ5. Χρονιότης μύρων, O 38. 9, 14, 2. Χρόνος, 9, 14, 1. C.1,12,5. 1,7 1. 5,14,6. ἀχώ- protoc τῆς χινήσεως apud Platonem, Fr. 38. Χρνσαλλὶς γίνεται ἐκ καμπῆς εἶτ᾽ dx ταύτης ψνχή, 2, 4, 4. σ. 5, 7, 3. Χρυσεῖα μέταλλα, L 21. — L 26. Fr. 174, 8. Xopugiov, 9, 19,3. κατεσθίουσι μῦες, Fr. 174, 8. voc. χρυσεῖον, L 22. — L 26. 59. Χρυσοειδής, 6,3, 5. 9, fi.,1. 9,19,3. S 76. Χρνσόχολλα, L 26. 39. in fodinis metallicis, L. bi. THEOPIRASTUS, C. 4, 3,4. 4,6, 5. O. 10. 54. 6,7,3. 7, 2,3. C. 6,15, 1. loco 529 Χρυσοπαστος lapis, L 28. Χρυσός, L 39. κχατάχαλχος, L 40. Χρυσοῦς, L 48. Χρῶμα, C. 6, 4, 1. 5. 35. 37. 43. 59. L 55.61. 064. — φλὸξ ἀπὸ τῶν σωμάτων apud Platonem, 5 5. μιχτά, S 17. ἀπλᾶ, S 73. 76. 79. λαμπρά, 5 29. ἀσθενῇ, ἰσχυρά, S 73. ἐναντίον, S 42. ἄπειρα, 578. σύνθετα, S 82. λίθων, L4. 6, γχαλχῶδες, T 11. ξανθόν Dorien- sinm, L 37. pictorum, L 50. ῥιζίον, 031. nalura apud Dernocritum, S 64. Platouem, S 86. 91. Su. 18. Χύδην, 4, 13,7. Χύλισμα, 9, 8, 3. Χυλισμός, 9, 8, 1.3. Xudikaw, 9, 9, 4. Χυλός. διαφοραὶ χατὰ Y., 7, 9,5. ἁρμόττων πρὸς τὴν ἡμε- τέραν φύσιν, C. 1, 16, 1. χρονιζόμενοι χείρους, C. 1, 19, 3. puerabolai ἐν τοῖς y., C. 2, 15. 6,7, 1. 6,6, 13. γένεσις, C. 6, 6, 5. Ο 8, πέψις, C. 6,8, 4. 6, 17, 4. φντοῦ, C. 6, 6, 6. ἕνιοι δέονται μίξεως, C. 6, 17, 2. calornimius perdit, C. 6, 17, 5. χωρι- σθέντες Fxova ὀσμάς, C. 6, 19, 2. φυσιχός, Ὁ, Il, 2. οἰχεῖος, 2,8, 2. 5,6, 1. O. 10. ἅπεπτοι, C. 6, 15,3. πότιμοι, C. 6, 11, 2. ἄφορος, C. 5,14, 8. ἰσχυρός, 7.0, 1. φαρμαχώδης, 1, 16,8. 7, 4, 4. χαχοποιός, C. 2,6, 4. ὀὁπώδης, C. 1, 16,8. λιπαρός, 6,4, 6. Ὁ. 1, 7, 4. οἰνώδης, 1, 12,1. 6, 0. 4. ἐλαιώδης, ἵ, 12, 1. C.6,8,7. ἀνακπόμιχτος, Ο. 6, 8, 4. ὀξύς, 7, 6, 1. γεώ- δης, C. 2, 6, 3. ἄμιχτοι, O 65. μοχθηροί, Su. 13. ἄπειροι, S 78. οὐδεὶς ἄοσμος, Ο 67. ὄριμύτης, Su. 16. natura apud Democritum, S 64. — 9, 8,3. C. 2,5, 1.3. 2,16,1, 5,9,5. 6, 9,1. 6, 11, 1, il. 6, 14, 12. 6, 16,8. 519. 72. 84. 89. O 5.7. 40. Χύλωσις, 7, 5,1. C.3,9,2. Χυμός. εἴδη, C. 6, 1,2. σχῆμα, 6, 2,2. οἷὲν τὸ γῇ,. 6, 3,4. ἰδέαι ἑπτά, C. 6, 4, 1. ἑχάστον ἰδέαι πλείους, C. 6, 9, 2. ὑδαρής, 9, 9, 1. τρόφιμος, 9, 18, 10. ἁπλοῦς, μεμιγυένοι, 6, 6, 9. conjuncius cumolfactu, Ο. 6,9, !. γεώδης, 584. ἐκμίξεως, O1. εὐστομίαι, Ο 7, natura apud Platonem, 5 84. — C. 6, 3,3. 5 25. 37. 68. 82. L50. OA. 64. Χύσις pdeboc, 9, 15,3. -εἰς αἱμάτων generant angnes, Fr. 174, 6. Xvto:, L 48. J. 17. xvavoc, L 55. Χύτρα, C. 1,6,6. L54. T 19. Χώρα. σπέρματα μεταδάλλει χατὰ tà; χ., 2,4, 1. C. 1,9, 3. μέγιστον τὸ tiv πρόσφορον γ. ἀποδιδόναι, 2,5, 7. C. 3,6, 5. κατὰ τὰς χ. διαφέρει καὶ αὑτὰ τὰ δένδρα καὶ αἱ ἐργαοίαι, 2, 6,5. Y. διαφέρουσιν πρὸς τὰς ἀποδολὰς τῶν xagrovv, 2, 8, 1, et nd temporaserendi, 8, 1, 6. et ad maturationem, 8, 2, 7, et πρὸς αὔξησιν xai τροφήν, 8, 7,6. C. 6, 17, 13, et πρὸς σκωλήχωσιν, 8, 10, ὁ. y. τινὲς δύνανται τηρεῖν τὰς φύσεις, C. 1, 9, 2. ἐν ταῖς ἐναντίαις τὰ ἐναντία διαμένει, C. 1, 21, 5. οἰχεία μεγίστην ἔχει ῥοπὴν πρὸς ἀντύλγψιν καὶ εὐκαρπίαν, C. 3, 6, 6. ποιοῦσι τὰ γένη, Ο. 4,11, ὁ. ἄλλη πρὸς ἄλλην δύναμιν οἰχεία, C. 6, 13,5. φέρονσι πολλὰς ἀνωμαλίας, C. 6, 18, 6. ἡ χ. ἐχ σπέρματος ἀγρίου ποιεῖ ἥμερον, 2,2, 7. χ. ἀρετή, C. 2. 4, 3.6. 8. φύσις, 1,7, 1. ἰδιότνε, Ο. 4,11, 0. θέσις, Ο. 3, 23, 5. εὐφνία, Ο. 1,2, 3. ἁνπρά, 4, 15, ἃ. λεπτόγεως, 8, 2, 11. 8, 6, 6. ψαφαρά, 8, 2,11. 8,6 ' 94 590 4. μελάγγειος, 8, 7, 2. ἀνωμαλὴς κατὰ τοὺς τόπους, C. 3,6, 6. μέση, C.3, 11, 4. τυχοῦσα, C. 4, 8, 3. ἡ τοῦ μέσον, Met. 32. φυτευομένη, Υ͂ 13. ἡ πρὸς νό- τον, ΟὟ 49. Χωράφια, Fr. 171, 7. Χωρισμὸς γενικός, 1, 4, 2. C.6,6,9. 6,7,3. 6, 15,5 πρὸς τὸν Spov, Fr. 53. Ψαῦθνρός, 7, 1, 4. Ο.2, 4, 12. S 73.79. ἹΨαλτήριον, 5, 7, 6. Ψαφαρός-, 8, 2, 11. 8,9, 1. C.1,18,1. 8 66. Wexadia, V 24. ἹΨεχάζεσθαι, C. 6, 19, 5. Wexks, C. 4, 14,3. 5,10, 1. Ψεῦδος τριχῶς, Fr. 85. Fr. 153. Ψευδώνυμος ἐπίχλησις, O 30. Wi, C. 2,8, 1.2. C.2,9,5. ὅ, 1,9. Wneic, Fr. 30. Ψηφοειδὴς φύσις, L 47. ψῆφος, L 47. «ων πέμπτον, Fr. 101. Ψιίαθος, 4, 8, 4. 9,4,4. Wai γῆ. C. 3, 6,5. 3,9, 1. Ψιλοῦν, 4, 14, 9. Ψίλωθρον, 9, 20, 3. Ψιμύθιον, L 55. Ψίνεσθαι. ἄμπελος, 4, 14, 0. Wopetv, 5.21. Τ 30. «ὧν ἀήρ, 7 68. ἹΨοφοδεής, Fr. 189. Wépoc, S 9. 21. 28. 36. 41. 57. DI. ὑπερδάλλονιες, S 29. in concrematione ligni etc., J. 68. 69. κεχολλημένων, V 68. ψύλλα, 7,55, 4. 8,10,1. C,2,13,1. ψύξις, V35. Ψυχαγωγεῖα, J 24. Ψύχειν, 827. Ἐτ. 46. -ἔσθαι, ἡ 15. ΨΨυχεινός, 8, 8,1. Wuyxd tx χρυσαλλίδος, 2, 4,4. Ὁ. 5,7, 3. Ψψυχή, anima. S 57. 58. Met. 8. 12. 6, 17,7. Fr.30. 8, 20, 1 Fr. 10, 4. Fr. 53. -à σῶμα ποιεῖ Democrito, S 58. Ψ. χαὶ νοῦς ταὐτόν, Fr. 42. σχολάζουσα, Fr. 114. Wuyoyovla, Fr. 49. Ψῦχος, 14. ψύχη ἐπιγινόμενα, C. 2,1, 6. ὑπὸ p. m- λοῦσθαι, C.5, 4, 2, et ἀποκάεσθαι,͵ C. δ, (2, 2. — C. δ, 7, 3. δ, 12, 1. Ὑνχροδαφής, O 22. Wuypodovoia, Su. 16. i Ψυχρός, C. 1, 21,5. 2, 6,2. 3. 5,14, 8. 6, 18, 11. INDEX GRACITATIS ET RERUM. 8 27.59. Fr. 42. 716. 35. «οὔ φύσις οὐχ ὑπάρχει, 8 63. ἀρχή, S 71. τὸ +. κάδος, JT 8. τὸ τοῦ πέριξ ἀέρος, J 12. idem efficitquodcalor, J. [4. κρατῆσαν, Fr. 163. naturam apud Platonem, 5 83. 87. — τὸ ψυχρόν in rbetorica, Fr. 94. Wuypém:, J 20. ἀέρος, C. 4, 12,5. venitorum,Vi.2 Ψυχροῦδρία, O. 2, 14, 2. Wepa morbus olese, 4, 14, 3.5. C.5,9, 1. 12. foeru μάτων, 9, 9, 4. Su. 14. ΨΨωριᾶν, 4, 14,3. ὅ, 10, 1. Ὠϑεῖν κατὰ βάθος, C. 3, 8, 1. Ὠχιμῶδες φύλλον, 7,7, 2. Ὠχυτόχιον, 9, 9, 3. ἮὮλεσίχαρπος, 3, 1,3. C. 2,9, 14. ὮὨμότης, La 4. Qué; ,J 74. τὸ ὠμὸν ἀτελές, Ο. 4, 4, 1. C. δ, 9, 10. 5 52. Ὠνεϊῖσθαι, Fr. 97, 1. 4. ὮὨνὴ xvpla, Fr. 97. 4. Ὠοειδὴς χαρπός, 3, 12, 7. ὃ Q6v, C. 4,3,4, 4,6,4. 6. ὧμά, Vert. 2. τοῦ ὠοῦ τὸ λευχόν, J 59. ὮὨοτόχα ζῶα, Ὁ. 1, 7, 1. 4, 6, 4. ὭὨοτοχεῖν, 7, 14,3. Φ. 1,7, 1. Ὥρα σπόρον, 2, 4, 2. ὃ, 1,2. Ο. 8, 20, 1. πρὸς τὴν φυ- cstav, Ο. 3, 3,2. τῶν ἔργων, Ο. 8, 14, 2. ἔτους, C. 3, 23, 2. ἐπέτειαι, C. δ, 7, 3. ἐνιαύσιοι, C.2,1,1. V 38. τεταγμένη, C. 5,1, 1.6. βλαστυητική, C. 5, 4, 3. O 63. ἐπιτείνουσα, C. 1, 7,5. οἰκεῖαι, 7,10,1. 9, 1,7. C.1,6,9. 1, 7,2. 4. 1, 12,8. 2,1,4. 4, 6,7. 4,11, 10. περισκεκὴς τῷ ἀέρι, 7, 3, 4. γο- νιμωτάτη, Ο. 3, 3, 1. ζωτιχωτάτη τὸ ἕαρ, C. 1, 13, 4. ὥρας μεταδολή, 7, 16, 4ἅ. μετάθεσις, 8, 2, 10. περίοδος, C. 1, 13,3. ἔνια ζῷα μεταδάλλει κατὰ τὰς ὥρας, 2,4, 4. ὥρας διαγελώσης, 8, 2,4. ταῖς ὥ. ὑπαχούειν, C. 15,1, 1. θερμή, O 46. ὁρμῆς, O 62. ἐτεῖαι, Ο 648. Met. (6. χαθέστηχε, V55. καθ᾽ ὥ. πνεῖν, VI. Ὥραῖος. τομὴ χαλάμου, 4,11, 4. ὕλη ὡ. τέμνεσθαι, 5,1, 1. ἄροτοι, 8, 6, 1. ἐντομαί, 9, 1,6. χειμών, Ο. 2, 1, 2. 5, 8,3. ὕδατα, Ο. 2, 2, 1. --- 4,1, 2. 9, 10,2. 6.Ὁ, 6, 5. Ὦρύεσθαι, T 46. *Qypa, L 40. in fodinis metallicis, L 51. loco arsenici, L 51. 53. Ὠχρός, sol, T 56. 4,15, 2. picioribas est 592 thium L. (Spr.) L’onoporde acanthe. Onop. illyricum L. (Fr.) L’onoporde d’Illyrie. ᾿λκανῶξες γένος, 6, 4,3. «Ὡς χύησις, 6,4, 8. τὰ dx. xat* ἔχαστον ἔχει τὸ ἄνθος, 1,13,3. 6,4, 11. 6,6,6. Ἀχόνιτον,9, 16, 4. ἄχρηστον τοῖς μὴ ἐπισταμένοις, 9, 16. — Ranunculus Thora L. (Spr.) La renoncule Thora. Doronicum Pardalianches L. (Fr.) Le doronic. Aconi- tum Lycoctonum L. (Fée). Le Lycoctonum. "Axopva φυλλάκανθον,͵ 1, 10,6. 6,4,3. describ. 6, 4,6. — Centaurea Benedicta L. (Spr.) Le chardon-bénit. Cnicus Acarna L. (Fr.) ‘Axtéoc πρωϊδλαστον, 3, 4, 2. Ἀχτή (aut ἀχτῆ) inter ἄχαρπα et φίλνδρα, C. 1,1, 3. describ. 3, 13,4. ἄοζος, 1, 5,4. μήτρα, 1,6, 1. ὀλίγους ἔχει ὄζους, 1,8, 1. 4, 13, 2. — Sambucus nigra L. (Spr.) Le sureau. Samb. Ebulus L. (Fr.) L'yéble. Ἄχυλος, fructus φελλόδρνος et πρίνον, 3, 16, 3. ἤἌλλθαια, 9, 15, 5. 9, 18, 1. — Altbeea acaulis Cuv. (Spr.) A. officinalis L. (Fr.) La guimauve sans (96 et la guimauve officinale. “A)xpov enecat cytisum, 4, 16, 5. C. 5, 14,4. 6, 10,5. — Aftriplex Halimus L. (Spr. et Fr.) L’arroche Ha- lime. “λίφλοιος, genus δρνός, 3, 8,2. 5, 1,2. ᾿Αλσίνη, 9, 13, 3. Ἄλλφιτον, 8,8, 2. 8,11,3. 9,9,1. "Alwréxovpoc σταχνώδης, 7, 11, 2. — Saccharum cylindri- cum Lmrk. (Spr.) La canne ἃ sucre cylindrique. Po- Iypogon monspeliensis (Fr.). Le polypogon de Μοηί- pellier. “Apdpaxos, O 30. inter coronarias, 6, 1, 1. 6, 7,4. ὁ Φρύγιος, 6, 8,3. inter aromata,9,7,3. ὁ χλωρός, C. 1,4, 1. ἀμάραχον ἀείφυλλον, 1,9, 4.— ‘Apdpaxov, Ori- xanum Maiorana Desf. (Fr.) La marjolaine. ‘Ap. φρύγιος (6, 8, 3), Origanum Sipyleum? (Fr.). "Apapdxivov μύρον, O 28, 30. 31. 42. 55. durabile, O 38. ἤλμπελος. φλοιός, 1,5, 2. μήτρα, 1,6, 1. ξύλον γλίσχρον, 5, 3,4. ῥίζαι, 1, 6, 3.5. χλύήματα, 1,8, 5. ἕλιξ, pro- pria vitis, 1, 2, 2. βλαστός, Ο. 6,12,9. ὀφθαλμοί, 1,8, 5. φύλλα, 1, 10, 4. 5. 7.9. ἄνθος, 1, 13,1. 3. καρπός, 1,11,4. ὑγρότης, 1. 12,2.0. 3,22,6. ῥεῖ, C. 5,9, 10. χυλός, 1,21,1. φίλυδρον, 2,7,1. πολλῆς δεῖται τροφῆς, C. 2, 4, 4. 8,11, 4. πρωίδλαστος, 1, 15, 1. «πρωΐχαρ- πος, 1, 17, 1. εὐτραφής, 3, 5,4. duratio, 4, 13,1. χώρα πεδινὴ οἰχειοτάτη, 2, ὅ, 7. καρπὸν, 1, 14, 1. scandil, C. 2,18,2. ὀσφραντιχόν, C. 2,18,4. ἀπὸ τῶν χλημάτων βλαστάνει,2, 1,3. C.1,3,1. 1, 12, 9. ἐχ καρπϑδῦ χείρων, 2, 2,4. C.1,9,1. φυτά, C. 2, 15,1. 2, 18, 1. ὅ, 17, 5. φυτευτήρια, 2, 5,3. C. 3, 11, 5. προμοσχεύουσι τὰ φυτά, 2, 5, 3. ἐνοφθαλ- μισμός, C. 1, 6, 8. 2, 5,7. διακάθαρσις, 2, 7,2. Ὁ. 3, 13. scente non tangi vult, 2, 7,5. χλάσεις, C. 2, 14,4. τομῇ, C. 3,5, 5.: 3,7, 7. interserunt lordeum, C. 3,10, 3 cultura, C.3, 11. ἀγίγαρτος, C.5, 6, 13. perabo- dai ὡς τέρατα, 2, 3, 1. fruclus e trunco, 2, 3, 3. fr. sine foliis,2,3,3. C.5,4,1. C.5,3,1, morbi, 4,14, 2.6. τραγᾷ, 2,7, ὃ. C.1,5,5. 1, 17,10. 5.9, 10. μαινομένη, C. 1, 11,3. 1,18, 4. laurus et raphanus infesta, 4, 16,6. C. 2, 18,4. ficus et olea infesta, C. 3, 10, 6. ὅσα γῆς εἴδη τοσαῦτα xai -. ————————————_———+—_—vv)|]wt|]%&x©€Ò&€](«f«]«@|——__—_mt——_—mmmt___—_—_——————@ ἐκ νέων βλαστῶν φέρει φυτευομένη παρὰ φύσιν ἄχαρπος, | uva mature. , fr.mutat colorem, 2, 3, 2. I ᾿λνδράχνη, Oleracea, C. 1, 10, 4. INDEX PLANTARUM. ἀμπέλων, 2,5, 7. C.4,11,6. genera secundum css ram, C.3, 2,3. γένος μὴ τελεοχαοποῦν, 1, 13, 4. πρω- πότομος 4, 14, 6.. πρωΐα εἰὀψία, C.1,18, 1. 4, 11,2 ἀφυταῖος, C. 3, 15,5. χάπνεος, 2,3, 2. (Ὁ. 5,3. 1, χανθάρεως καλουμένη, C. 2, 15, 1. λευκή, C, 1, 20,5. in Indie montanis, 4, 4, 11. in Tmolo et Olympo Mysio, 4, 5,4. inins. Tylo, 4, 7,8. Singularis in ida, 3, 17, 4. — 1, 9, 1. 3, 15,3. 3, 17,3. 4, 14,13. 4, 15, 1. 5, 4,1. 5,9, 5.6. 9, 13,5. 9, (8, 11. 9,1,6. C.1,3,1. 1,11,6. 1,17,4,9. 2,2,1.2. 2,4, 7. 2, 7, 4. 2, 8,1,3. 2,10,3. 2, 1, 1. 2, 15, 3. 3, 5,3. 3,6, 6,58. 3, 7, 3. 3, 5,1. 3, 9,5. 3,22, 5. 4,7,2. 5,1,2,12. 5, 12. 8. δ. 5, 14,3. 5, 16,3. 5, 17, 7. 6, 8,6. 6, 12.4. L 49. Fr.121.— Vitis vinifera L. Ἄμπελος ἐν "137 (3, 17, 6), Vaccinium Myrtillus L. Ze myréille. "Aprea ἀγρία, Bryonia cretica (Fr.). La bryone de Crète."Aus- do; marina (4, 6,9), Fucus bacciferus (Spr. Fr.). Le varec portebaie. ᾿Αμυγδαλῇ. ῥίζα, 1,6, 3. ἄνθος φυλλῶξες, 1, 13, 1. ἐνίων ὑπέρυθρον, 1, 13, 1. προανθεῖ τῶν φύλλων, 7, 13, 7. C. 1, 14,4. πρωϊδλαστεῖ, 1,9, 6. χυλὸς καρποῦ ἑλαιώ- δης, 1,12,1. ἀποδάλλει τὸν χαρπὸν πρὸ τοῦ πέψαι, 2,8, 1. χαρπὸν φέρει ἐκ τῶν ἕνων βλαστῶν, 1, 14, 1. προφαίνει χαρπὸν πολύν, C. 2, 11, ti. εὐδλαστής, C. 1, 10, 2. . πάμπαν ἀπαθής, 4, 14, 12. χαλεπή, Ο. 3, 10, 6. cub tura, C. 3, 18, 2. ἐνοφθαλμίζουσιν, C. 1. 9, 1. Me στάνει φυτενομένη, 2, 1, 3. 6 semine pejor, 2,2, 3. Ὁ. 1,9, 2. ἀπαγριοῦται, 2, 2,9. θεραπείᾳ μεταδάλλει, 2,2, 11. -ἣν χολάζειν, 2, 7,6. C. 1,17, 10. 2,14,1. 4, 5,9. 11. 5, tercore suillo ex amara fit dulcis, 2, 7,7. C. 3,9, 3. mutatio, C. 3, 17, 6. germinatio, δ, 2,2. lacrymam fundit, 9, 1, 2. 5. — 3,11, 4. 3,12, 1.5. 4,4, 7. 5,9, 5. 9,19, 1. C. 1, 3, 2. 1, 17,9. 1, 20,5. 1, 22,7. 2,9, 3. 2, 11. 10. 2, 15, 1. 2,16,8. 3,6,8. 3,10,2. 4,1,6. 5,4,1. 5,10,2. 5, 16, 4. 5,17,4. 5,18, 4. 6, 11, 15. — Awmpygda- lus communis L. . ᾿ἈἈιμνγδάλη τὸ σπέρμα εὐθὺ μετὰ τὸ περιέχον, 1, 11,1. ze ριεχομένη χελύφει ξυλώδει, 1, 11,3. Ο, 6,16. 7. 6,6, 8. ᾿Αμνγδάλινον ἔλαιον, O, 14. Ἀμύγδαλον, C. 4, 2,1. -λα,Ο 16. πιχρά, O 16. "Apwpov, 9, 7, 2. O 32. — Cissus vitiginea Roxb. {Spr Fr.) Amomum racemorum Lmrk. (IX, 7). L’amome en grappes (Fée). Ἀνδράχλη, arbuscula, describ. 3, 16,5. φλοιορραγής, 1,5,2. 4, 15, 2. ἀείφυλλον, I, 9,3. 8. ida ὀρεινῶν, 3, 3, I. cum domestica germinat, 3, 4, 2. bis fructum fert, 3,4,4. ὀψίχαρπος,8, 4,6. 3,6, 1. βραχύρριζον, 7, 2,9. usus ligni, 5,7,6. — 4,4,2. 4,7,5. 4,15,1. 7,1,3, 9, 4, 3. — Arbutus Andrachne (Spr.). L’Andrachne. 5, 3, 2. — Portulaca oleracea L. (Fr.) Le pourpier. Avèpva)a, Picridium perenne (Spr. rr.). Cette piante n'est pas connue sous ce nom. ᾿ἈΑνεμώνη ἐπιγειόφυλλον, 7, 8,3. floret hieme, 1,10, 2. — 6,8, 1. 7,7,3. 7,10, 2. — Anemone corouaria {Spf Fr.) L’anémone couronnée. “AwnBov λάχανον γυμνόσπερμον, 1, 11,2. ῥίζα ξνλώδης, 7, 2,8. μονογενές, 7, 4, 1. χολὸς χαρποῦ εὐωδίαν ἔχειν |, © 12,1. 6,2, 8. 7,1,2. 7, 6,4. C. 6,9, 8. Scribitur INDEX PLANTARUM. et ἄννησον. — Anethum graveolens (Spr. Fr.). L'Anetà à odeur forte. *Avwmto:, inter aromata, 9, 7, 3. Ἄνθεμον, inter ποιώδη, τὸ ἄνθος ἐπ᾿ αὐτῶν τῶν σπερμάτων, 1, 13, 3. ἐπιγειόφνλλον, 7, 8, 3. τὸ φυλλῶδε- ἐπικαυλό- φυλλον, 7, 8, 3. floreset fructus, 7, 14, 2. — Ἄνθεμον ἀφύλλανθες, Cotula aurea aut Anacycluscretica(Spr.). An- themis Chia (Fr.). L'antAemide de Chios."Avòsuov quà λῶδες, Matricaria Parthenium (Spr. Fr.). ᾿Ανθέριχον ποτὲ ἐν θαλάσσῃ, 1, 4,3. “νθέριχος, δ, 2, 9. 7, 13, 2-4. — Lioydia greca Salisb. (Spr. Fr.) ᾿Ανθυξών et ἀνθηδονοειδής, species μεσπίλης, 3,12, 5. Ἀντίρρινον (ubi nos ἀντίρριζον, 9, 19, 2) explicant Spr. et Fr. Antirrhinum majus et Orontium. Le grand muf- flier et lemufflier rubicond. "Arcarm ἐπιγειόφυλλον, 7, 8, 3. τὸ ἄνθος ἐκπαπποῦται 6, 4, 8. describ. 7, 11,4. — 7, 7,1.3. 7,10,2.3. 7, 11,3. — Scribituretiam ἀπάτη. — Taraxacum officinale (Spr.). Le pissentlit. . ᾿Απαρίνη περιαλλόχανλος, 7, 8, 1. ἀντέχεται τῶν ἱματίων, 7,14,2. — 8,8, 4. 9,12, 2. C.5, 15, 5. — Galium Aparine L. (Spr. Fée, Fr.) Le Gaillet gratteron. — Sed idem, 7, 14,3, Xanthium strumarium L. recte inter- pretatur Spr. Lampourde glouteron. "Arctov, C. 6, 14,4. “Artoc, cortex, 1,2,7. μαχρόρριζος, C. 1, 3, 3. οὐ povo- στελέχης, 1, 3, 3. διὰ πολλοῦ παραδλαστάνει, C. 1, 3, δ. φύλλα, 1, 10,5. σπέρματα, 1, 11,4. 5. dvdoc, 1, 13, 1.3. xapréc, 1,14,1. εὕοσμος,Ο 5. προφαίνει χαρπὸν πολύν, C.2, 11,11. 6, 16,2. propagatio, 2, 1,2. 2, 2, 11. 2, 5,3. cultura, 2, 6, 6. 2, 7, 7. domestica est, 1,14,4. 2,2,5. 3,2,1. χρείττων ἐν πεδίοις, 3,3,2.3. ἀποδάλλει τὸν καρπόν, 2, 8, 1. πρωΐαι et ὀψίαι, C. 1, 18,3. 4, 11,2. germinatio, 3, 6, 2. ἀπ. Φωχίς, C. 2, 15, 2.5. Pontica, 4,5, 3. διχαρπῶν, (. 1, 18,9. — 1,8,2. 3,10, 1. 3, 11, 5. 3,12,8. 3,13,3. 3, 14, 1.3. 3,18,7. 4, 2,5. 4,4, 2. 4, 13, 1. 5, 3,2. 5,9,8. 9.4,2. 9,9,5. C.1,3,2. 1,15,2. 1,22,7. 2,3,6. 2,9,3. 2,11,10. 3,2,2. 3,2,8. 3, 7, 12. 5, 9,4. 5, 12, 9. 5, 16, 4. 6,6, 3. 6, 10, 7. — Pirws communis L. culta [ vide "Oym] (°r.) Le poirier. "Apgaxos, 8, δ, 3. — Pisumarvense L. (Spr.) Ze pois deschamps. Vicia villosa Roth (Fr.) Za vesce poilue. Αρακῶδες, τό, 1, 16,12. — Vicia amphicarpa Dorth. (Spr.) La vesce à double fruit. Lathyrus tuberosus L. (Fr.) La gesse tubereuse. "Apayt8va, fructus sublerraneus, 1,1, 7. 1,16, 12. — Lathyrus amphicarpus Dorth. (Spr.) La gesse è double fruit. ®A pia, arbor non florens, 3, 3, 8. ὀψιδλαστίτατον, 3, 4, 2. fructus sub hiemem fert, 3, 4, 4. Doriensibusi. 4. φελ- λόδους, 3,16, 3. ἀσαπές, 5,4, 2. δυσεργότατον, 3,5, 1. ξύλον σχληρότατον, 5, 3, 8. carbones optimos dat, 5,9, 1. — 3, 17,1. 4,7,2. 8,1,2. — Pyrus Aria Willd. (Spr.) L'alister alouchier, var. graeca Lodd. (Fr.). 'λοιστολοχία, 9, 13, 3. 9, 14,1. 9,13, 5. 9, 20,4. — Aristolochia bartica L. (Spr.) L’aristoloche d’Andalou- sie. Ar. pallida Willd. (Fr.) L’ar. è feuilles pdles. "Aprevdoc, ἡ, arbor ἀγρία ἀείφνλλος, 1,9,3. 3, 3,3. ὄρεινή, —_——————____—____—____———_————_"——_"— % %»"—.—__.—+—_+——_—!!O_»ew»uéeoaoaugo0eO0o0"0o y__P_ ——————_—————_—_—-———-—-—_—-_——___—_——— 337 6, 14, 8. 6, 18, 1. — Arundo. K. αὐλητικὸς, Arundo Donax L. (Spr.) Le roseau cunne de Provence. Saccha- rum Ravenne Murr. (Fr.); La cannea sucre de Ra- venne; χαρακίας, Phragmites communis L. Le roseau commun; πλόχιμος, Saccharum cylindricum L. (Spr. Fr.) La canne a sucre à chaume cylindrique; δόναξ, Arundo Donax L. (Spr. Fr.)j; ποιχίλος, Arundo colo- rata Ait. (Spr.) La calamagrostide colorée. Sorghum halepense Pers. (Fr.) 26 sorgo d’Alep.;elàeviac, Arundo arenaria L. (Spr. et A*) Le roseau des sables. Aruu- do Epigeios L. (Fr.) La calamogrostide lancéolée (var.) Κάλαμος, aromaticus in Syria, 4,8, 4. 9,7,1.3. ἱνδιχός, 4, 11.13. 1. ἀπολελιθωμένος, L 38. melinx., Fr. 190 ad unguentum, O 25. inter aromata, O 33. 34. -- K. tv&xòc, Bambusa arundinacea Retz (Spr.) Le dare bou. 9, 7, 1, Acorus Calamus L. (Spr.) L'acorus cala mus. Κάππαρις. οὐ δέχεται θεραπείαν, 1,3, 6. 3,2,1. C.1, 16, 9. spinosa, 6, 1, 3. 7, 8, 1. ἐπιγειόκαυλον 7, 6,1. δριμύ, C. 3, 1,4. describ. 6,5,2.—4,2,6. 6, 1, 1. 7, 10, 1. — Capparis ovata Desf. (Spr.) Le caprier à feuilles ovales. Capp. spinosa L.(Fr.) Le caprier épineux. Κάρδαμον μονογενές, 7, 4,1. χυλὸς καρποῦ δριμύς, 1,12, 1 — 7,1,2. 7, 5, 5. — Lepidium salivum L. (Spr.) Le Lépidion cultivé. Erncaria aleppica Garrt. (Fr.) La ro» quette d’Alep. Kapèduwpov , 9, 7, 2.3. O 25. 32. — Amomum Carda- momum L. (Spr. Fr.) Le cardamome. Kapva culta silvestris speciem induit, 3, 2, 3. in Mace- donise montanis, 3, 3, 1. in Tmolo et Olympo mysio - 4,5, 4. Kapva eùboixi, ἀσαπής, 5, 4, 1.3. 5,7,7. lignumautile, 5, 6, 1. carbones, 5, 9,2. fructus, 1, 11, 3. in Eu- bcea et circa Magnesiam, 4, 5, 4. C. 3,10, 2. Ju- glans regia L. Le noyer. Kapva ἡραχλεωτική. καταχόκτοντες θαμνώδη ποιοῦσι, 1, 3, 3. C. 2, 12,6. 3,15, tf. fert ἰούλους, 3,3,8. 3,7,3. πρωϊδλαστος, 3, 4, 2. κχάχρυν ἔχει, 3, 5, 5. describ. 3, 15,1. χνλὸς καρποῦ ἑἐλαιώδης, 1, 12, 1. — Corylus Avellana L. et C. Colurna L. (Fr.) Le coudrier noiset- tier et le coudrier de Bizance. Kagva περσιχή, vegetatio, 3, 6, 2. folium, 3, 14,4. Kacia, 4,4, 14. 9,4, 2. 9,5, 1. 9,7, 2.3. 030. 32. 36. 35. Fr. 148. — Laurus Cassia L.? (Fr.) Le lom- rier cassia. Kavxadt:, 7, 7, 1. — Caocalis orientalis, L. Caucalide d’Orient. Tordylium officinale L.? (Spr.) Le tordyle officinal. Pimpinella saxifraga L. (Fr.) Le boucage sazxifrage. Κέγχρος ἐπέτειον, 1, 11,2. poéàvbabet, 4, 4, 10. xau- λὸς χαλαμώδης, 8, 3, 2. ἄνθος χνοῶδες, 8,3, 3. ἰσχν- ρόρριζον, C. 1, 12, 3. ἄχοπος, C. 4, (6, 2. --- 4, 8, 10. 4,10,3. 8,17,1. 8, 2,6. 8.3.4. 8,7, 3. 8,9, 3. 8, 11,1. δ. 9, 18,6. C.2, 12,1. 4,22,2. 4,15,1. T 25 42. 54. --- Panicum italicum L. (Spr.) Le panic d'Italie. Panicum miliaceum L. (Fr.) Le panic mil- let. Κεδρίς, θαμνῶδες ἀείφυλλον, 1,9, 4. χνλὸς καρποῦ εδώδης. 1, 12, 1. (6.6, 14,1. — Juniperus nana Wild. (Spt.) 538 Le genévrier nain. Juniperus communis L. (Fr.) Le genévrier cOmmun. Kédgoc ἄγριον ἀείφυλλον, 1,9, 8. καυλός, 1,5,3. φύλλα, 1,10, 4. 6. lignum, 3,10, 2. δ,9, 8. describ.3,12,3. species, 9, 2, 3. radix, 3, 6, 6. ἀσαπές, ὅ, 4, 2. usus, 5. 7, 1.4. fundit lachrymam,9, i, 2. patria Syria, 4, 5,5. 5,8, 1. etCilicia,3,2,0. —3, 13,7. 4,3, 3. 4,5, 2. C.1, 17,6. 1. 21,6. 5,4, 4. 5, 17, 3. — Juniperus Lycia L. (Spr.) Le genévrier de Lycie. Juniperus Oxycedrus L. ZL’oxycèdre. Ké8poc φοινεκική, Juniperus phosvicea L. (Spr.) Ze génevrier de Phénicie. Vide ἄρκευθος. K. ἐν τῇ Ἴδη (3, 12, 3), Juniperus excelsa MB. (Fr.) Le grand gené- vrier. Κενταύριον, 1, 12, 1. 3,3,6. 4,6,1. 9, 11,6. 0.3, 1,3. 6,4, 3. — Centaurea Centaurium L. (Spr.) Za grande centaurée. Κεντρομνρρίνη, 3, 17, 4. — Ruscus aculeatus L. ( Spr. Fr.) Le fragon piquant. Κέρασος, describ. 3, 13, 1. δάχρνον, 9, 1, 2. 4, 15, 1. C. 3, 18, 3. — Cerasus (Spr.). Le cerisier. Cerasus avium Mcoench (Fr.). Ze cerisier des ciscaux. Kepx{c, Populus tremala L.? (Spr. Fr.) Ze pexplier tremble. Kepuwvia, 1, 11, 2. 1,14,2. 4, 2, 4. — Ceratonia Siliqua L. (Spr. Fr.) Ze caroubier. Κήλαστρον ἄγριον ἀείφυλλον, 1, 9, 8. 3,3, 1. οὗ δέχεται θεραπείαν, 1, 3, 6. sero fructificat, 3, 4,5. usus ligni, 5, 7,7. κήλαστρος, 4,1, 3. — 5,06, 2. — Ilex Aquifolium L. (Spr.) Le Aoux. Phillyrea latifolla L. (Fr.) Le phylaria à larges feuilles. Κήρινθος, Cerinthe aspera L. aut minor L. (Fr.) Le melinet rude et le petit mélinet. Κισθὸς sive κιστός, 6 ἄρρην 6, 2. — Cistus creticus Sibt. aut incanus Sibt. (Spr.) Cistus villosus L. (Fr.) Les cistes de Crète, blanchdtre et villeux. Κιττός, θαμνῶδες ἀείφυλλον, 1,9, 4. C. 1,4,3. 2, 18,3. arborescit, 1, 3, 2, Ο. 2, 18, 2. radices aere®, 3,18, 10. C. 2, 18,2. folia, 1, 10, 1. 7. J 62. ἄνθος, 1. 13, 1. 4. ὀψίχαρπος, 3, 5, 6. πολνειδής, 3, 18, 6. θερμόν, 5, 3,4. C. 1,21, 6. πυρεῖα ἄριστα ix x.,J 64. φιλόψνχρον, C. 2, 3, 3. aliis arbusculis ad- heeret, C. 1,18,2. 2,17, 4. eaqueinfestat,4, 1,6, 5. C. 2, 18, 3. 5,5,4. Euéioc, C. 1,4, 3. φύεται χα» ταπηγνύμενος, 1, 4,3. — 2,1, 2. 3,10,5. 3,18, 1. 4,4,1. 5,9,6. 9, 18,5. C.1,10,7. 2,7, 8. 5, 15, 4. — Hedera Helix L. 16 lierre. Κιττὸς χλωρὸς ποώδης ( 3, 18, 8), Antirrbinum Asarina L. aut Cymba- laria L. (Spr.) Le mu/flier faux-asaret et la Cymba- laire. Κιχόριον λαχανῶδες, 1, 10,7. folia,7,8,3. χατὰ μέρος ἀνθεῖ, 7, 9, 2. describ. 7, 11, 3. ἄγριον, 9, 12, 4. πιχρόν, C. 2, 5,4. — 7, 7, 3. — CichoriumIntybus L. (Fr.) La chicorée sauvage. Κλήθρα describ., 3, 14, 3. μονογενής, ibd.; montana et campestris, 3,3, 1. καρπίμη οἱ ἄχαρπος, 3,3, 6, radix, 3,6, 5. ἀμφίδιος, 1, 4, 3. — 3,4, 2. 4. 3, ὅ, 1. 8, 15, 1. 4, 8, 1. — Alnus oblongata Willd. (Spr. Fr.) L'aulne à feuilles oblongues. Kvéwpoc describ., 06, 2, 2. 1, 10,4. 6, 1,4. — Κνέωρος μέλας, Passerina hirsuta L. (Spr. Fr.) Za passerina co- —r—r——————————————T.____ ei ÌéÌ] n —+"1# T aa0u e_ °0_0_oy_àz;zmzmwuwz ]Y]1 77 INDEX PLANTARUM. toneuse. Kv. >svidc, Daphne Tartonraira L. (Fr.) Le daphkné tartonratre. Kvijxo: φυλλάχανθον, 6, 1,3. species, 6, 4,3.5. 1,133 C. 5, 18. 4. — Κνῆχος ἥμερος, Carthamus tinciorius L. (Spr. Fr.) Le carthame des teinturiers; ἄγριος, Car thamus leucocaulis Sibth. (Spr.) Le cartAeme è ἥμ blanche. Κνίδιος κόχκος, 9, 20, 2. Κόϊξ καλαμόφνλλος, 1, 10, 5. — Οοἱχ Leseryma L. (BH lerb.) Za larme de Job. Hyphssne coriacca Gerla (Spr. Fr.). Kbxxoc, L 58. rpivov,3,7,2. 3,16,4. 9,11,8. feb, 2,2,5. 4,10,3. C.5,6,1. κνίδιος, 9, 20,2. ne ράλιος, 9, 11, 7. — Kéxxoc κνίδιος, Daphne Gaidium L (Spr. Fr.) Ze garox.. Koxxuyfa, 3, 16, 6. — Rbus Cotinus L. Ze fustet. KoxxvynAfa, 1, 11,1. 4,2,10. radiz, 3,6, 4. 5. C. 1, 8, 3. ἄνθος, 1,13,1.3. fractus,1, 12,1. C.4,1,2 — Cordia crenata Delile. Le sedbesténier è feuilles cré- nelées. Prunus insitilia L. (Fr.) Le prunier saxvase. Kodottia περὶ Afxapav, i, 11, 2. ἐν Ἴδη, 3, 17,3. — 1, 11, 2. — Cytisus Laburnom L. (Spr.) Le cytise aubour. K. ἐν Ἴδῃ 3, 17, 3, Salia Caprea L.(Spr.) Le saule marceau. Berberis cretica L. (Fr.) L'épine-vi nétte de Crète. Κολοχύντη, 1, 12, 2. 3. 3, 7,,5. 7, 1,2-9. species, 7,4,6. C.4,3,1. 5,06,4. 6,12,1. κολοχύνη, C. 2, 3,4. — Cucumis sativa L. (Spr.) Ze concombre cultivé. Cucurbita Pepo L. La conrge Pépon. Κολοντέα, 3, 14, 4. — Colutea arborescens L. (Fr.) Le δα- quenaudier. Κόμαρος. φλοιὸς περιπίπτει, 1, 5, 2. ἄγριον ἀείφυλλον, 1,9,3. describ. 3,16,4. carbones,5,9,1. 1,9,3 — Arbutus Unedo L. (Spr.) L'ardousier. Vide ἀφάρεε. Κονύζα describ., 6, 2, 6. 6,1, 4. 7, 10, 1. — KovX: ἄρρην, Inula viscosa Ait. L'aunée visqueuse. K. biic:2, Erigeron graveolens L. (Spr.) La rergerette fetide. Kopiavvov λάχανον γυμνόσπερμον, 1, 11, 2. 7,3,2. tue φνές, 1, 1, 3. radix lignosa, 7, 2, 3. — 7, 1, 2. 7, 4, ι. 7, ὅ, 4. Ὁ. 4, 3,1. — Coriandram sativum L. (Spr. Fr.) La coriandre. Kopyopoc παροιμιαζόμενος διὰ πιχρότητα, 7,7, 2. — Cor- chorus olitorius L. (Spr.) La corrèse cultivée. Anagallis arvensis L. (Fr.) Le mouron des champs. Κορωνόπους ἐπιγειόφνυλλον, 7, 8, 3. πιχρόν, C. 2,5, 4. -- Coronopus Ruellii Goertz (Spr.) La corne de cerf de Ruellius. Lotus ornithopodioides L. (Fr.) Le lotier pied d’oiseau. Κόστος inter aromata, 9, 7,3. O. 34. radix, O. 28. r- στον O 32. — Costus arabicus L. (Spr.) Ze costus arabi- que. Costus speciosus Smith. (Fr.) Le costus douleur. Κότινος, τὸ ἄγριον τῆς ἐλάας, 1,8, 2. "1,4, 1. 1, 14,4. rami, 1,8,3. 3,6,2. πυχνόν, 5, 3,2. ἀσαπές, 5, (. 3. fructus, 2, 2, 12. μεταύδάλλει, 2, 3, 1. olympica, 4, 13, 2. megarensis, 5, 2,4. — 1, 18, 1. 1, 8,6 2, 2, 12. 2,3, 1. 3, 15,6. 4, 13,1. 5,4, 4. 5, 7.8. C,1,3,3. 1,6,10. δ, 12,8. — Olea europa L. sylvestris. L’olivier sauvage. Κουχιοφόρον, 4, 2, 7. — Hyphaene coriasca Gertn. (Spr.). Κράνεια, 1,6,1. 1,8,2. 3,21. 3,3, 1. 34,1: INDEX PLANTARUM. 3,6,1. describ.3,12,1.2. 5,4, 1. nus mascula L. Le cornouillier mdle. Kpara:yoc, 3, 15, 6. — Pyrus Azarolus Scop. (Spr. Fr.) L'azarolier. Ἱζραταιγόνα, 3, 15,6. 9,18, 6. — Polygonum Persicaria L. (Spr.) La persicaire. Crucianelia monspeliaca L. La crucianelle de Montpellier. Ἱζριθή, hordeum, O 4. ῥίζαι, 1, 6, 5.6. σπέρμα : ἀρχὴ προςφύσεως, 1, Il, 5. γυμνόσπερμον, 8, 4, 1. γένη : δίστοιχοι, ἐξάστοιχοι, 8, 4, 2. germinatio, 8, 2, 3. 8, 7,5. maturatio, 8, 2,6. 7. femporasatus, 8, 6,1. comparatur cum tritico, 8, 4,1. C,4,8,2 4,13, 4. 4,15, 1.5. 4,16,1. τρίμηνοι, C.4,9,1. dx πνρῶν, 2, 2,9. μεταδολή, 2,4, 1. ἱνδιχή, 4,4, 9. 8, 4,2. ἀχιλλεῖαι, 8, 4, 2. ἀχιλληΐῖς, 8, 10, 2. C. 3, 21,3. 3, 22, 2. λευχή, C. 4, 14, 1. vermibus infeslatur, C. 4, 15, 5. — 3,10, 3. 8,1,1. 8, 8, 2. 8, ἢ, I. 8,10,3. 8,11,9. 9, 11,9. 9, 12,4. C. 2, 12,3. 3,10, 3. 3, 15,4. 8, 2], 1. 4,1, 2.7. 4,2, 2. 4,5,6. 4,5,5. 4,6, 7. 4,7,1, 4,11,1. 4,13,4. δ, 15, 56. 6, 6, 6. — Hordeum vulgare L.et H. hexa- stichum L. (Fr.) L’orge commune et l'orge ἃ six rangs. Kpivov δίανθες, 1,13, 2. θερινόν, 6, 8,3. φύεται ἀπὸ δα- χρύον, 2, 2, 1. C.1,4,6.—4,8,6.9. 6,6, 3.7. C.1,7,4. 2,2,2. 6,14,1. 027.42.— Lilium chal cedonicum L. et L. bulbiferum L.? (Fr.) Les iys de Chalcédoine, bulbifèere. — Spr. Lilium candidum L. quoque significari ait. Le /ys blanc, quod Fraas nou- nisi cultum esse asserit. Kpoxo:. ῥίζα σαρχώδης, 1, 6, 6.7. βαλανώδης, 7,9, 4, ποιῶδες, 1, 6, 11. species, 7, 7,4. flos odorus, C. 6. 14, 1. ὁρεινὸς ἄοσμος, fi. 8,3. in Cyrenaico, 4,4, 1. — 6, 0,5. 2,7, 1. 7,10,2. 7,13,1.2. 9,7,3. C. 6, 18, 3. 6, 20, i. O 3. Fr. 148. — Crocus salivus L. (Spr. Fr.) Ze safran cultivé. Kp. sun, Cr. vernus Smith var : albiflorus. Le safran printanier (Fr.); ἀκανθώδης, Cr. minimus Redout (Spr. Fr.) Le 5. nain; òpervé;, Cr. serotinus Salisb. (Spr.). Ze S. tardif. Kpéuuov λαχανῶδες, 1, 10,7. ῥίζαι, 1,6,7.9. 7, 9, 4. γένεσις, 7,4, 10. 11. χοιλόφυλλον, 1,10, 8. πολύλοπον, 5, 1, 6. μονόχαυλον, 7, 1,8. dxporaprov, 7, 3, 4. ἀπαράδλαστον, 7, 8, 2. ἀθρόα φύεται, 7, 13, 14. παρα- (λαστιχά, Ο. 5, 6, 3. species, 7, 4, 7. -- 1,5, 2. 4, 12, 3. 7,1, 1. 3. 7, 5, 1.2. 9,15, 7. C. 1,4, δ. 2,5, 4. 6, 11,14. 6,1,2,2. 6,19,1. — Κρ. σητάνιον, Allium Cepa L. L’ognon; ἀσχαλώνιον, All ascalonicum L. L'échalotte ; σχιστόν, All. fistulosum L. (Fr.) Z'ail fistuleux. Κρότων. φύ)λα ἑτεροσχήμονα, 1, 10, 1. 3, 18, 7. C.2, 16, 4. — Ricinus africanus (Spr.) Mill. Ze ricin d’A- frique. Ricinus communis L. (Fr.) Ze ricia com- mun, Κύαμος δυσφνέστατον, 8, 1, 5. 8,3,2. diufloret,7,3,1. semen,8,2,1. C.5,15,1. germinatio, 8, 2,1. πρωισπορεῖται, C. 3, 24, 3. 4,7,2. dx λευχοῦ μέλας, C. 4, 12, 7. vermes, C. 4, 15,4. — 3, 10, 2.5. 3, 13,3. 3,15,3. 4,3,1. 8,1, 1.3. 8, 2, 6. 8,5, 4. 8, 6, 1. δ. 8, 8, 6. 8, υ, I. 8,10, 5. 8,11,2.3. C.2,12,5. 3,15,4. 3, 21,3. 4, 2,2. 4,7,1. 4,8,2. 4,10,1. ἃ. 4,12,1.7.13. ὅ, 6, 4. “- Cor- folium, 3, 8, 1. caulis, 539 4, 13,4. 4,14,2. 4,16,1. 6, 12,9. -- ViciaFaba L. ( Fr.) Za fève. Κύχμος αἰγύπτιος, 4, 8, 7.8. — Nelumbium speciosum Willd. (Spr. Fr.) Le nélombo élégant. , Κυδώνιος μηλέα, 2, 2,5. μῆλον, 4, 8,11. 6.6, 18, 9. --- Ἐνκλάμινος. radix, 7, 9, 4. — 9, 9, 1. 8. Κύμινον, λάχανον γνυμνόσπερμον, Κύπειρον, O 28. 33. 8, 10, 1. Κύπειρος inter λοχμώδη, 4, 8, 1. ἀμρφίθιον, 4, 10,6. Κώνειον, 1, 5, 3. Δάθυρος ἐπιγειόχανλος, ὃ, 3, 2. Δαχάρη montana et campestris, 3, 3, 1. Cydonia vulgaris Pers. Le cognassier. 9, 18, 2. — Cyclamen europseum L. (Spr.) Ze cyclamen pain de pourceau. Cyclamen greecum Link (Fr.) Le cyclamen grec. 1, 11,7. 7,32. ra- λυχαρπότατον, 7, 3, 3. σπέρματα γραμμώδη, 7, 3, 2. — 8, 3,5. 8, 6,1. 8,8,5. 8,10,1. 9, 8,8. C.2, 12, 1.2. 4, 15,2. — Cuminum Cyminuni L. (Spr. Fr.) Le cumin. Κυνόσθδατος, 3, 18, 4. 9, 8, 5. — Rosa canina L. (Spr.) Le rosier des chiens. Rosa sempervirens L. (Fr.) Le rosier foujours vert. Κύνωψ, 7, 7, 3. — Plantago Psyllium L. (Spr.) Le pian- tain herbe aux puces. PI. altissima L.? (Fr.) Le très- grand plantain. Kurdpittoc, μαχροστελέχης χαὶ ὀρθοφνής, 1; 5, 1. αὐξητιχὸν εἰς μῆχος, 1,9, 1. qua ὑψηλόν, C. 3, 7, 4. ἥμερον ἀείφυλλον, 1, 9,3. ἄρρην καὶ θῆλυς, 1, 8, 2. radix, 1,6, 4. 5. καυλός, 1, 5,3. σαρχόφνλλος, 1, 10, 4. propagatio, 2, 2, 2. 6. C.1,2,2. δυσαυβής, C. 1,8, 4. semen, 2, 2,6. C.4, 4,3. 1,5,4. 1,19, 1. ξηκόν, C. 5, 15, 3. οἰκεία τῆς Κρήτης, 3, 1,6. 3,2, 6. 8in- guiaris in Creta, 2, 2, 2. in Cyrenaica, 4, 4, 1. — 4, 5,2. 5,8,7. 5,4, 1.2. C.1,17,6, 2, 11,8. 4,4, 2. 5,4,4. 5, 17,3. 6, 12, 3. — Cupressus gempervirens L. Le cyprès toujours vert. 9,7,3. C.6,11,13. ra- dix, 1,6,8, 4,10,5. κανλός, 1, 5,3. dvolov,1,8,1, γωνιόφνλλον, 1, 10.5. δυσώλεθρον, 4, 10, 5. θερμόν, C. 1, 12, 6. inter aromata, 9, 7,3. C.6, 11,13. — 4, 8, 12. C. 6, 11, 10. — Cyperus longua L. et Ὁ. ro- tundus L. (Fr.) Zes souchets long et rond. Vide σάρι et μαλιναθάλλη. Κύτισος θαμνῶδες, 4, 4, 6. μήτρα ruxvoram, 1, 0, 1. 5, 3, 1. aliis perniciosus, 4, 16, 5. C. 5,15,2. — Medicago arborea L. (Spr.) La luszerne en arbre. Kepaxov inter aromata, 9, 7, 2. — Myristica nioschaia Thumb.? (Fr.) Le muscadier. 6,2,9. 7,6,4. 9,8,3. 9,15,8. 9, 16, 8,9. 9, 20, 1. — Conium maculatum L. Za grande cigué. folia, 8, 3, 1. vermes, 8, 10, 5, C.3, 22,3. — Lathyrus sativus L. (Fr.) La gesse cultivée. λάκαρα est 3, 6, 1. — Phillyrea latifolia L. Nirk. (Spr.) Ze pAilaria à larges feuilles. Prunus Cerasus L.? (Fr.) Le cerisier. Δάπαθος inter λαχανώδη, μανόρριζος, 1, 6, 6. radix car- nosa, 7, 2, 8. folium, 9, 11, 1. — λάπκαθον μονορριζό- τατον, 7, 2, 0. dypiov, 7, 6,1. δριμύ, C. 3,1, 4. 7,1,2.7,7,2.--Aax.culta, Rumes Patientia L. (Spr. Fr.) La patience; ἄγριος, Rumex Acetosa L. (Spe. Fr.) L'oseille. R. crispus L. (Fr.) La palience crépue. Δειμωνία φνλλάκανθος, ὁ, 4, 3. — Carduue crispus L. [6 540, chardon des marais. Δείριον, i. q. νάρχισσος, 6, 6, 9. flos, 1, 13, 2. radix, C. 1,4, 1. esemine, 7, 13, 4. τὸ ἕτερον autumnale 6, 8,3. — 6,8,1. C. 6, 14, 1. — Lilium chalcedo- nicum L, Ze lys de Chalcédoine, et Lilium bulbife- rum L. (Fr.) Le lys à dulbilles. — Quod Fraas Fri- tillariam pyrenaicam Sibth. affert, ex errore natum. Δέμνα, 4, 10, 1. — Marsilea quadrifolia L.? (Spr.) La mar- silce ἃ quatre feuilles. Αευχάκανθα, 6,4, 3. — Cirsium tuberosum All. (Spr.) Ze chardon tubéreux. Centaurea dalmatica Petter (Fr.). La centaurée de Dalmatie. Asuxn, populi species, describ., 3, 14, 2. folia, 1,10, 1. 3, 10,7. C. 2,19, 2. montanaetcampestris, 3, 3, 1. ἄκαρπος, 3, 4,2. C.1,3,5. φίλυδρος,3, 3.1. 3,6,1. 5,9,5. evtwoc, Ο. 1, 3,5. ἐξαιγειροῦται, C. 2, 16,2. 4, 5,7. 7, 5,2. — 4, 1,1. 4,2,3. 4,8, 1. 2. 4,10, 2. 4, 13,2. 4,16, 3. — Populus alba L. Ze peuplier blanc. Atguxdiov, 4, 7,8. C.8,1. 7,8,3. 7,13.9. Videlov. — Mattbiola incana R. Br. (Spr.) La girofiée blan- chdAtre. Leucoium vernum L. (Bodacus a Stapel). La nivéole printanière. Λιδανωτίς,9,9, 3. 9,11,10. — Cachrys cretica (Spr. Fr.) Διδανωτός, 4,4, 14. 9,1, δ. 9,4,1.2.5. 9,11,2.10. 9, 20, 1. C.6,11,14. O 12. πιχρά, 021. — At δανωτοῦ δένδρον Amyris kafal Forsk. (Spr. Fr.). 9, 4, 7, Boswellia serrata Roxb. (Spr.) Λίνον semen, 3, 18, 3. rupivov, 9, 18, 6. ἐξαιροῦται, C. 2, 16, 2. 4,5, 4. — 8,7, 1. — Linum usitatissi- mum L. Le lin, raro cultum, nusquam in Greccia spon- taneum (Fr.). Λινόσπαρτον, 1, 5, 2. — Safothamnus scoparius Wimm.? (Spr.) Ze genét à balais. Spartium Junceum L. (Fr.) Le genét d’ Espagne. Αυχνίς, 6, 8, ἃ. — Agrostemma Coronaria L. (Spr. Fr.) La coquelourde. Λωτός. χαυλὸς ἄσαρχος, 1,5, 3. μήτρα, 1,6, 1. 5,5,4. ὀλίγοζον 7) ἄνοζον, 1, 8, 2. ξύλον μέλαν, 4, 2,5. πυχνόν, 5, 3, 1. ἀσαπές. 5, 4, 2. Awroz, δένδρον παρόμοιον _ — T——_——_—__—.r———rr—r—rr—r——————————21k&—_—_—_——————€—m————_T__—r—€—»—€—__——_—_—_T_—_—_—_—_——_———————_—_———————————————————_———————————————_—_—_———@ ἔχων τὸν χαρπὸν τῷ λωτῷ, ete.. C. 4, 6,9. — 5,8, 1. — Ziryphus vulgaris Link. Le jujubier, et Celtis au- stralis L. (Spr. Fr.) Le micocoulier. i Δωτό:, herba ἐπιχαυλόφυλλος, 7, 8,3. 5. 7.13. 5. C. 4. 6, 1. 4,8, 8. ἔδη πολλά, 7, 15. 3. — 7, 8,3. — Me- lilotus messanenusis Desf. (Fr.) Le mélilot de Messine. ᾿Αωτός aquaticus in /Egypto. 4, 8, 9, 10. C. 2, 19,1. — — Nympheea Lotus L. (Spr. Fr.) Le lotus aquatique. Λωτὸς λιθυχός, 4, 3, 2. 4. Awtò; inter aromata, 9, 7, 3. Μαγύδαρις, semen silphii, 6, 3, 4. ἕτερον τοῦ atdelov, 6.3. 7. 1,6,12. — Hoc est Pencedanum alsaticum Spr. Le peucedan d' Alsace. Ma)ayn ἀποξενδροῦται, 1.3, 2. ἐπιγειόχαυλον, 7, 8, 1. ἀγρία, 9, 15, 5. folia solem sequuntur, C. 2, 19, 5. — 7, 7, 2. 9,18, 1. — Lava- tera arborea L. La lavatère en arbre. M. ἀγρία, Malva syivestris. L. La mauve sauvage. MadtvaBa))r, 4, 8, 12. — Cyperus esculentus L. (Spr. Fr.) | Le souchet comestible. 1,9,2. λάχανον, 1,9,2. INDEX PLANTARUM. chardon crépu; aut Cirsium palustre Scop. (Spr.). Le | Μανδραγόρας, 6, 2, 9. 9,8, 8. 9, 9, 1. θανανητόρες C. 6, 4, 5. — Atropa Belladonna L. (Spr. Fr.) La belle donne. Μάραθον, λάχανον γυμνόσπερμον, 1, 11,2. 7,3,2. ine ρόκανλον, 6, 1,4. 6,2,9. εὐῶδες, 1,12, 2. —9,9.6. C. 6, 9, 3. — Anethum Fceeniculum L. (Fr.) Le fénouil. Μάραθον marinum, 4, 6, 3. Μελαγχρανίς, species σχοίνον, 4, 12, 1. — Schamas a- gricans L. (Spr. Fr.) Le choin noirdtre. Μελάμπνυρον, 8, 4, 6. — Melampyrum arvense L. (Spr.) Le mélampyre blé noir ὃ Me)ia montana et campestris, 3, 3, î. duospecies,3,11,3 describ., ibid. radix, 3,6, 5. fructus, 3, 4,4. ὡὦ- ditur, 5, 1, 2. ὑγρότατον, 5, 6, 4. —3,6,1. 3,17,1. 4, 5,3. 4,8, 2. 5, 7, 3. — Ornus europa Pen. (Spr. Fr.) L’orne d'Europe. Μελίλωτος, 7, 15,3. C.6,14,8, 11. O 34. — Melilotas officinalis L. (Spr.) Le mélilot des pharmacies. Mello tus cretica Derf. (Fr.) Le mélilot de Crète. Μέλινος. καυλὸς χκαλαμώδης, 8, 3, 2. ἰσχυρόροιζος, (. 2, 12, 3. ἄνθος χνοῶδε- 8, 3, 3. — 8, 1, 4. 8, 2, 6. 8. 7, 3. — Panicum miliaceum L. (Spr.) Ze millel. Holcus cernuus Willd. (Fr.) Le sorgho ἃ épis penchés. Μεσπίλη describ., 3,12, 5. Species, ibid. ἀγρία, 3, 13,6. morbus, 4, 14, 10. —3, 13, 1.3. 3, 15,6. 3,11,5. — μέσπιλος, 4, 2.10. μέσπιλον, 4, 8, 12. C.2,5.2 6, 14,4. 6,16, 1. — Μεσπίλη σητάνειος, Mespilus per- manica L.(Spr.) Le né/lier. Μεσπ. ἀνθηδών, Mespiles tanacetifolia Poir. var. fructu flavo (Spr.) Meox. avîrr νοειδής, Mespilus tanacetifolia fructu rubro (Spr.) Sor- bus Chameemespilus Crantz. (Fr.) Μηδικὴ πόα, 8, 7, 7. κειρομένη βελτίων, C. 2, 15,6. — Medicago sativa L. (Fr.) La Zuserne. Μήχων ἀείφυλλον, 1, 9, 4. ἐναγγειόσπερμον, 1. 11,2 ὑγρότης ὀπώδης, 1, 12, 2. xepadn, 9,8, 2-4. 8.7, 10 4, 10,3. C.4,15,2. —u.padawva, 9, 11. 9. piaci 9, 12, 4. p. ἡραχλεία, 9, 12, 5. — 9, 16, 8. C. 2. 12, 1. — Μήχων χερατίτης, Glaucium luteum Stop (Spr.) Za glaucienne jaune, et GI. phaniceum Cranti (Spr.) La glaucienne pourpre; ῥοιᾶς, Papaver Arz® mone L. (Fr.) L’argémone. Papaver Rhocas L.? Spr. Le coquelicot; ἡδραχλεία, Gratiola officinalis L. ‘Fr... La gratiole. Silene inflata L. (Fr.) Le parot hybride, et 5. Fabaria Smith. (Fr.). Ze silène ἃ calice enfle; μέλαινα, Roeemeria hybrida DC. (Fr.). Mr)éa où μονοστελέχης, 1, 3,3. 1,9, 1. μήτρα, 1,6, 1. ῥίζαι, 1. 6,3. 4. 1{.. 10, 4. 86. ἄνθος, 1, 13,3. καρπός, 1. 14,1. ὁ. 4,1. δίφορος, 1, 14, 1. C. 1, 13, 9. ὀψίδλαστος, 3, ὁ, 1. πρωΐδλαστος, C. 1, 15, 1. πρώτϊαι οἱ Sha, C. 1,18. ἃ 4, 11, 2. βραχύδιος, 4, 13,2. παρχδλαστάνει, 4, 13. 5. in monlanis, 3, 3. 3. προανθεῖ, 1, 10, 2. vermibusin- festatur, C.5, 9, 3. 5, 10, 1. γλυχεῖα. 9, 11,5. 1,12,2. 2, 2,4.5. 2, 5,3. 6. 2.81. 3,3.1.2. 4, 5,3. 5,3,3. 5,4, 1. C 1,3.2. 2.3.6. 2, 9,3. 3,2,2.8. 3,17,2. 3,22,5. 5.9,5. 5.12.9. 5, 16,3. — Pirus Malus L. (Fr.) Ze pommier. Mrài: nepo:x, Amygdalus persica L. (Fr.) L'amcrdier de Perse. — At planta Theophrasti certe est citri sneci. sive C. medicas. C. decumana. Μυλέα dapivà, 2, 1,3. 4, 13,2. 4,14, 7. cortey, 1, 5,2. ὄζοι, 1, 8,4. cuba, Ὁ Ἢ, δ. INDEX PLANTARUM. 544 Μήλωθρον, 3, 18, 11. φρυγανικόν, 6, 1, 4. — Bryonia Νυμφαία, 9, 13, #. — Nuphar lutea Smith (Spr. Fr.). Le ἱ har jaune. dioica (Spr.). La bryone dioique. nenup " ua ti .lacu orchomenio, 4, 10, 1. — Villarsia nym- Ξίρις, 9, 8, 7. — Iris feetidissima L. (Spr. Fr.) L'iris trés. ides Vent. (Spr.) La villarsie faux nymphaa? fétide. Ha Di ᾿ ἊΝ 1: 6. describ., 3, 18, 11. flus,6, | Ξιφίον, 6,8, 1. — Gladiolus communis L. (Spr. Fr.) Le 8,3. ὄψιον,Ο. 1, 17, 8. Vide σμῖλαξ. glayeul. Μῶλος describ., 3,10, 1. loca, ibid. usus, 5, 7,6. ὄγρον δ Ὁ = δ, ἽΣ A Pirus communis L.: var: sylvestris. a ANA LC ae ea bao- | "O ὅκα _. ἀλεεινοῖς 2, 1, 10. ψυχρόν, ibd. εὐθύνειν θεῖ, 3, 4, 86. ὀψιαίτατον, 3, 4, 6. 3,0, 1. — Taxus e 3,5,5. — Sorbus domestica L. Spr. (Fr.) Le cata L. (Spr. Fr.) L'if. na ὙΠ 19,9. . . Μιίνθα. σισύμδριον μεταδάλλει εἷς μ..,2, 4,1. 6,7,2. C. o : ; «ice C. 0, 14, 7. — Mentha sativa L. (Spr. - .8.--θ, 8,,. C. 1, 13, 12. tivée. Meutha piperita L. (Fr.) La menthe poivrde. dra L.? (Fr.) via on agi Micv in Cyrenaica ὑπόγειον, 1, 16,12. 4,1,3. Fr. 167. Οἷσον, ni cu Si - τῶν i; Agnus — Soleroderma cervinum Pers.? (Spr.) Tru/fe de cer/. I L (Spr. ῥ᾿ : εἶ ἐν tg co ἐξ ΠΕ Mudxavdos ἀκανθώδης, 6, 5, 1. = Asparagus albus L. sie . i ha τ " Hi Do rp (Spr.) L'asperge blanche. Rusci species aut Centaurea “i I si ἐφ RICREA sa spinosa L. (Fr.) La ario lane dr ue nn ᾿ = ui pu pn HA Muxr:;, 1, Lil. i, 5,3. 1,6,5. 3, 7,6. . i Pa TESE : morbus ole, 4, 14,3. ἀπολιθούμενοι in Arabia, 4, 7, 2. pagata STE (Spr.). Ep. hirsutom L. ἐκ χόπρον, O 3. — Agaricus et Boletus (Spr.). Agaricus RU . campestris L. L’agaric de couche. — 4,7, 2, Madre- uu sala: 6, 4, 3. — Idem quod daavoc, φυοι i vide (Fr.). eli 1, 4. — Peucedanuna offici- : Ὀνοχειλές, 7, 10, 3, ubi legebatur ὀνοχίχλη. --- Origanum nale L. (Spr.) Le peucedan officinal. crelicum L. DE. L'origan de lla Echium rubrum Mr ea εὐ ΡΝ . ) 1, 10,4. 6, 2, 2. < ἐχπαπ- ων s 6,1,3. 6,5, 1. . 6, ες ui a. 5, 4, 8, le 3,3,1. 3, 16,4 | Ononis anliquorum L.(Spr. Fr.) L’ononide des anciens. — Tamarix africana Poir. (Spr. Fr.) Ze tamaris d'A- | Ὀξυάκανθα ἄγριον ἀείφνλλον, 1, 9, 2. 3, 8, 1. βλάστησις: frique, et 1. gallica L. (Spr.) Ze tamaris de France. | 3, 4, 2. Hue ἡ), 4, 2 4. > A " ᾿ Ri — 5,4, 8, Tamarix articulata Vahl (Spr. Fr.). Le fa- | ΤῊΣ did " Bi ped i isso . maris articulé. ratoegus Ox : . Μνρρίνη mutatur e semine propagata, 2, 2, 6. fugit fri- | ’Otun, describ., 3, 10, 1. flos, 3, 3, 8. radix, 3, 6, 5. gida, 4, 5,3. odoratissima in /Egypto, 6,8, 5. C.2, μονογενές, 3, 10, 1. ἐλάτῃ similis, ibd. λευχὴ ἐν τῷ 18,4. 6, 18,4. — 8,8, 3. C. 6, 18,7. — Myrtus i. È = ἐν eg 4 4, 4. usus 27 p 7,6. communis L. Le myrte. in Latio, 5, 8,3. — 3, 11,5. forma ὀξύα, δ, 6, 4. — Muppivo; frutescit, 1, 3, 2. ἥμερον ἀείφυλλον, 1, 9, 3. I. q. φηγός Hom. Fagus syivatica L. Le Aétre. φύλλα, 1,10, 2. 4.8. ἄνθος, !, 13, 38. καρπός, 1,14,1. | ’Otixedpoc, 3, 12, 3.— Juniperus Oxycedrus L. (Spr.) C. 2, 8,1. 6, 14, 6. βλαστήσεις, 2, 1,4. 2,5, 6. L'oxycèdre. 3, 6, 2. cultura, 2, 7, 2.3. Ο. 3,9, 3. in montibus | Ὃρεοσξινον, 7, 6, 3. — Oreoselinum album Hoffm. (Spr). ad Propontidem, 4, 5, 4. inLatio,5,8, 3. inCiracco, Seseli annuum L. (Fr.) Ze seseli annuel. 5, 8,3. amica olee, C. 3, 10, 4. τάχιστα ἀποχάεται, | Ὀρίγανον ἀείφυλλον, 1,9, 4. fructus, i 12,1. usino C. 5, 13, 4. ἔμδιος ἀκὸ ξύλων, C. 1, 3,3. detractio 7, 2,1. C.4,3,3. — 7,6, 1. C.6, 5,4. — ’Ogi- corticis nocet, C. 1, 4, 5. — 9, 11,9. C. 1, 13, 10. γᾶνος ἐν arca at qa Fr.) οἱ 2,7, 3. 2, 11, 7. 3,5,5. 3, 7, 1. 11. 3, 10,5. Orig. creticum L. (Fr.) L'origan A . μέλας, 3, 17, 5.7. 6, 18, 10. = ' Origanum majoranoides var. Wilid. (Spr.). Orig. vul- Mov, 9. 15, 7. — Allium nigrom L.? (Spr.) L'ail noir. gare L. L'origan ordinaire. i Νάπν, 1,12, 1. 7,1,2. ᾿ἐλλοδοσπέρματον, 7, 3, 2. — | Ὅρμινον, 8,1, 4. 8, 7,3. — Salvia Horminum L. (Spr.) Sinapis nigra L. et S. alba L. (Spr.) La moutarde noire | La sauge hormin. et blanche. j ᾿Οροδάγχη, 8, 8, 4. C.5, 15,5. — Cuscuta Epithymum Ναρθηχιά, 6, 1,4. 6,2, 7. — Ferula nodifora L. (Spr. ᾿ ll (Spr.) La di du dda liana Fr.) La férule noueuse. L. (Fr.) Lagesse aphaca. Cuscuta europa L. (Unger Νάρθηξ, 1, 2,7. 1,6,1.2. 6,2,7. 6,1,4. 6,3,f. | : Ann. Masei Vindobon. 1841.) La cuscute d'Europe. 9, 10, 1. 9, 16, 2. C.5, 6, 4. — Ferula communis | "Opoboc πλαγιόκανλος, δ, 3, 2. Re ἢ ἀρ, ἰῷ τὸ ra L. (Spr. Fr.) La férule ordinaire. 6o: στρογγύλος, 8, 5, 3. enecaturab oro be, C. 5, Νάρκισσος i. 4. λείριον, 6, 6,8. 6,8, 7. φύλλον, 7,13, 1. | 15, 5. — 2,4,2. 3, 13,6. 7,5,4. 7,6,3. 8,1,4. καυλός, 7, 13, 2. 5.6.7. — Narcissus unicolor Ten. et | 8, 2, 5. 8, 8, 4. 8, 10,1. 8, 11,2. 6. 9, 20,1. I ——___—_____———_——_———_—_&&6<__—_———_@ N. albicans Hawk. (Spr.). Narc. serotinus et N. Tazetta C. 2, 18, 1. 3, 10,3. 4,2,2. 4,11, 1. — Vicia Er- (Fr.) Le narcisse unicolor, blanchdtre, tardif et ta- vilia Willd. (Spr. Fr.) L'ers. sette. + "Ορυζα, 4. 4, 10. — Oryzasativa L. Leris. δά Ὅρχις, 9, 18, 3. — Orchis Morio L. ct alia species (Spr. Fr.) L’orchis bouffin. Ὃστρύα, 3, 3, 1. 3,6, 1. 3,10, 3. C.5,12,9.Î. 4. ὄστρυς descr., 3, 10,3. — "Ocatpuc, Ostrya carpinifolia Scop. Ὀστρύα θήλεια, Carpinus Betulus L. (Spr.) Le charme. Οὐϊγγον in ZAEgypto, 1, 1,7. ὑπόγειον, 1, 6,9. describ. 1, 6, 11, ubi οὔϊτον. — Οὐΐγγον, Arachis hypogsca L. . (Spr.) Za pistache de terre. Οὔϊτον, Arum Colocasia L. (Spr.) La colocase. I1630:, 4, 1, 3. — Prunus Mahaleb L. (Spr.) Le prunier Mahaleb. Παιωνία, 9, 8, 6. — Peeonia corallina Retz (Spr. Fr.) La pivoine corail. ΣΙαλίουρος θάμινος, 1,3, 1. πτορθάχανθος, 6,1, 3. 1,5,3. arborescit, 1, 3, 2. folia, 1,10, 6. βλάστησις, 3, 4,2. fructus, 3, 4, 4, species, 3, 18,3. describ., 4, 3, 3. — 3,11,2. 3, 18,1. 4,4,1. 4,3,2. 4,8,1. 4, 12, 4. — Paliurus australis Geertn. (Spr. Fr.) Le pa- liure austral. Παλ. in Libya 4, 3, 3, Zizyphus Spina Christi Willd. (Spr.) Ze jujudier épine du Christ. Ἰπανάχεια, 9, 15, 7. — Πάναχες, e quo χαλδάνη, 9, 7, 2. i 9,9, 2. interàpbpara, 9, 7,3. π. τὸ ἀσκληπίειον, 9, 8,7. genera, 9, ti, 1. 4. 9,9, 1.2. — Πανάχεια, Centaurea Centaurium L. (Spr.) La grande centaurée. Πάνακες ἀσχληπίειον, Echinophora tenuifolia L. (Spr.); ἡράχλειον, Heracleum Panaces L. (Spr.); χειρώνιον, Fe- { rula Opopanax L. (Spr.). L'opopanax. Inula Hele- nium L. (Fr.) L’aunéee. II. in Syria 9, 11,1, Ferula persica Willd. ἢ (Spr.) La Férule de Perse. Ilérvpoc in AEgypto, 4, 8, 2. describ., 4, 8,3. 6,3,1. — Cyperus Papyrus L. (Fr.) Le papyrus (C. antiquo- rum). Παρθένιον λάχανον, 7, 7, 2. — Pyrethrum Parthenium Smith. ? (Spr.) La matricaire. Parietaria diffusa Mert. ? (Spr.) La pariétaire étalée. Πελεκῖνος, 8, 8, 3. — Coronilla Securidaca L. (Spr. Fr.) ITevranetéo S. πεντάφυλλον, 9, 13,5. — Potentilla reptans L. La potentille rampante. Πέπερι, 9, 20, 1. Fr. 166. — Πέπερι στρογγύλον, Piper nigrum L. (Fr.) Le poivre noir; πρόμηκες, Capsicum longum DC. (Fr.) Le poivre long. Περσέα in Egypto, 3, 3, 5. 4,2, 1. describ.,4,2,5.8. — Cordia Myxa L. (Spr. Fr.) Le sebesténier. {Πευχέδανον, 9, 14, 1. 9,15,5. 9, 20, 2. — Peucedanum officinale L. (Spr.) Le peucedan officinal. P. crelicum L.? (Spr.) Le peucedan de Créte. Πεύχη. ἄγριον, ἀείφυλλον, 1,9, 3. 3.3. 3. 1,3,6. ἡμε- ροῦται, 3, 2, 3 μαχροστελέχης καὶ ὀρθοφυής, 1, 5, 1. C. 3, 7,4. ὀζώδης,1, 5, 4. 1,8, 1. ἐξ ἴσον, 3,5, 3. μήτρα ξυλώδης, 1, 6, 1. radix, 1, 6, 3. 5. 2, 5,2. 3,6, 4. folia,1,10,4.6. flores, 3, 3, 8. fert χύτ- tapov προαποπίπτοντα, 3, 7, 4. fructus, 1,12, 1. 3,6. 1. 3,9, 2. 1,9,2. βλάστησις, 3, 4, 3. 3,5, 1. ἔχει χάχρυν, 3, 5, 5. 5, 1, 4. provenite semine, 3, 3,1. C.1,2,2. precisa exsiccatur, 3,7, 1. 3,9, 5. 4, 16,1. C. 5, 17,3. ὀρεινή, 3, 3, 1. φιλόψυχρον, 4, 5,1. θερμή, C. 1, 21,6. 1,22,5. εὐμενὴς πᾶσι, C. 3, 10,5. ligni natura, 1, 6, 1. 3,9,3. 5,6,2. usus, 5, 7,1.4.5. πιττώδης, C. 1,19, 1. 9, 1,2. 6. .9, 2,2. 5,4,2. 4,5,2. 3,9,4. 1,12,2. genera: pic Linz __———_—————_——_—_————___—_zz!!__*p_r*—®*€®@® |@o'®@e]—[—\r ”r FYTYX.E-.CCFTTTTFAUAOANANT TNT INDEX PLANTARUM. ἥμερον καὶ ἄγριον, 3, 9, 1. ἰδαία καὶ παραλία͵ bd 1, 2,4. ἄκαρπον γ΄, 3, 9, 2. 9,2, 3. xorvopòpa,2,), 6. C.1,9,1. morbi,5,4, 4. 3,9, 5. ferttrio, C. 2, 17,1. 8. differt πίτυς, 3, 9, 4. ἐλάτη, 3, 9,1. 4, 5,2. xarvéc, J 72. nonia Ῥοηΐρ, 4. 5, 3. isl+ tio, 5,8,3.—3,5,3. 4,16,1. 5,1, 2. 5,14,1. C.1,8,4.1,17,60. 1, 22,5. 2, 7,1. 5,11,3. 4 16, 2. 5,17, 1. 6, 11, 5. 6, 12, 2. 6,14, 4.- ΠΕεύχη, Pinus maritima Mill. vel P. Piraster Ait. (Spr.) Le pin maritime et le pin Piraster. IT. κωνοφόρος, Pian Cembra L.? (Spr.) Ze pin Cembro. II. Vaia, Piaes me ritima Mill. (Spr.) P. Laricio Poir. (Spr. Fr.) 2}. Laricio. II. παράλιος, P. lalepensis Mill. (Spr. Fr) Le pin d’Alep. Πήγανον φρύγανον, 1, 3, 1. μονοστελέχες, 1,3,4. de φυλλον, 1, 9, 4. λαχανηρόν, 6, 1, 2. δριμύ, (Ὁ. 6, 16,1. salsuginem amat, C. 2, 5, 3. δυσωδίαν ποιεῖ ἱδρῶτα, Su. 5. — 2,1,3. 6,7,3. 7,2, 1.2. 7,4,1. 7,51 7, 6,1. 9,4,2. 9,6, 2. 1. C. 1, 4, 2. 3,17. 3, 19,2. 5,6, 10. 6,4,7. 6, 14, 7. 6. 20,1. “- Ruta graveolens L. (Fr.) La rue fétide. Ruta monba L. (Spr.) La rue des montagnes. Πιχρίς, 7, 11, 4. — Helminthia echioides Garrt.? (Spr.) L’helminthie vipérine. Πισός leguminosa ἀδιάφραχτος, 8, 5, 2. legumine tere, 8, 5,3. ἐπιγειόκχαυλος, 8, 3,2. — 8, 1, 1. 4. 8, 3,1. 8, 10,5. C. 3,22,8. 4, 14, 4. 4, 15,4. Πίτυς ἄγριον ἀείφυλλον, 1, 9,3. 3, 3, ἃ. μήτρα, 1, 6,1. φύλλα, 1, 10, 4. 6. flores, 3, 3, 8. κύτταρος mei, ibd. βότρυς, 5, 1,4. germinatio et fructificalio, 3, , ὁ. χάχρυν ἔχει, 3, 5, 5. χυλὸς καρποῦ ἐλαιώδης, Tap, 1, 12, 7. e semine provenit, 2, 2, 2. 3,31. adudk radicibus repullulat, 3,9, 5. prarcisa emoritur, ὁ, 16, 1. C. 5, 17, 3. δάχρνον, 9, 1, 2. carbones,5,9,2? ligni usus, 5, 7, 1. non in Ponto, 4, 5,3. ἡ ἀγρία, 3,3, 1. ἡ φθειροποιός, 2, 2, 6. Ο.!, 9, 2. -- 3, 69}. 3,9, 4. 3, 17, 1. 4, 14, 8. 5,1,2. ὅ, ἢ, 2, 9. 9,2, 2. C. 1,17, 6. 5,47, 6. 6, 12, 3. 6,1} --- Πίτυς ἀγρία, Pinus sylvestris Mill. (Spr.) Ze più sow- vage. II. κωνοφόρος (SIVE πεύχη ἡμέρα), P. Pinea L (Fr.) Le pin pinier. Πλάτανος inter xa0uypa, 1,4, 2. 9,5. χράδαι, 1,8, 5. radix, 1, 6, 3. 1,7,1. fokà 1,10, 4, 7. 1, 9,5. quomodo φύεται, 3, 1, 3. δὰ omo, 3, 4,2. fert βρύα σφαιροειδῆ, 3, 11,4. pax ραγής, 4, 15, 2. ἐν τρίποδ: χαλχῷ, 3, 1,4. C.5,5,ì. laurus in platano, C. 2, 17, 4. 5, 4, 5. mnoninHadna, 4,5.6.— 3, 14,4. 4, 7,4. 4,8, 1.2. 4, 13% 4, 16, 2. 5, 3, 4. 5,7, 3. 9, 11,6. C.3,4% 5, 6, 2. Ilsa definit., 1, 3, 1. radices, 1, 6, 6. 7,9, 3. he θλαστάνει γῆς κινουμένης, 3, 1,6. 8, 6,1. 62; SE ματα, 7, 5, 2. ἐπιγειόφυλλον, 7, 8, 3. — 8,7,1.3 8, 7,4. 9, 8,1. 9, 16, 4. C.3,16,3. 3, 20,89. — Vide μηδική. 116905, flos in tumulis adbibitus, 6, 8, 3. — Iris Sisma chium L.? (Spr.) Silene Sibthorpiana Rchb. (Spr.! le silène de Sibthorp. Πόλιον σαρχόφυλλον, 1, 10, 4. ἐρινάζει, 2, 8,3. dacia λον, 7, 10, 5. — Teucrium PoliumL. (Spr. Fr.) Le polios. Πολνπόδιον radix, 9, 13, 6. 9, 20, 4. (C.2,17,,Î8." 3, 1,1. 3,6,1. ἃ 1 INDEX PLANTARUM. 513 Polypodium vulgare L. (Sp. Fr.) Le polypode de chéne. ἸΠράσιον φρύγανον, 6, 1, 4. describ., 6, 2, 5. — Marru- bium vulgare L. (Spr.) Le marrubde ordinaire. Marr. creticum, Mill. Le m. de Crète. Tip. τὸ ἕτερον, Marrub. peregrinum L. (Spr.) Le m. voyageur. Marr. vulgare L. (Fr.) Πράσον. καρπὸς δίενος, 7, 1,7. παραφύει χάτωθεν βολδώδη χεφαλήν͵ 7, 2,2. dxpoxaprov, 7,3, 4. ἀπαράδλαστον, 7,8, 2. χειρόμ:νον βέλτιον, C.2, 15,6. infestalur πρα- σοχουρίσι, 7, ὅ, 4. — 4(,6, 2.4. 4,7,1. 7, 1, 2-6. 7,4, 11. 7,5, ἃ. 6. 4, 8,1. 3. 5,6, 9. -- Aliium Ampeloprasum L. (Spr.) L'ail faux-porreau. ΑἸ]. Por- rum L. (Fr.) Le porreau. Tipacov πόντιον, Fucus bul- bosus L. et F. saccharinus L. (Spr. Fr.) Les /aminaires bulbeuse et saccharine. Πρῖνος ἄγριον ἀείφυλλον, 1,9,3. 3,3,3. ὀρεινόν, 3,3, 1. radix, 3,6, 4. μήτρα, 1, 6, 1. 2. 5, 5, 4. lignum, ὃ, 4, 8. ususligni, 5, 7, 6. φύλλα, 1,10, 6. fert χόχχον φοινιχοῦν, 3, 7, 3. βλάστησις, 3,4, 1. χαρπός, 3, 4, 1. 4. 3,5, δ. κάρπιμος et ἄκαρπος, 3, 3, 6- θῆλυς, 3, 16, 3. — 3,10,4. 4,15,3. 5,9,7. 9,4, 3. T 45. 40. — Quercus coccifera L. (Spr.) Le chéne au kermès. Qu. Ilex L. (Fr.) L’yeuse. Πρ. ἀγρία, 1,9, 3, Ilex aquifolium L.? (Fr.) Le Roux. Προύμνη, 9, 1, 2. Prunus domestica L. (Fr.) Le prunrier. HveXéa inter ἀλσώδη et φίλυδρα, 3, 1,1. 3,4,2. 3,6, 1. describ., 3, 14, 1. species, ibid. xpada:, 1,8,5. φύλλα, 1,10,6. στρέφει, 1,10, 1. C. 2, 19,1. κύτταροι, 2, 8, 6. βότρυς οἱ θυλαχῶδες, 3, 7,3. xaproc, 3, 1, 1-3. 3, 3,3. semina obscura, C.1, 5, 3. δάχρνον, 9, 1, 2. ἀσακής, 5, 4,3. ususligni, 5, 7,6. — 8, 11,5. 3, 15,4. 3, 17,3. 3,18, 5. 4,2,3. 4,5, 3.6. 4,9,1. 5,1,2. 5,34. 5,6,4. 5,7,3. 5, 12,9. 5,16,2. 9, 4, 3. C.4,4, 1. — Ulmus cam. pestris L. (Fr.) L'orme champétre. U. suberosa Will. (Spr.) L'orme subéreuz. — Nec non Fr. Ulmum ne- moralem Ait. commemorat. . Πτέρις, 1, 10,5. 4, 3,11. 8,7,7. 9,13,6. 9, 18,8. 9, 20,5. — Aspidium Filix-mas Sw. (Spr.) La fougère mdle. Aspidium aculeatum cum Sibthorpio Sw. (Fr.) L'aspidium aculéolé. Πιέρνιξ, 6, 4, 16. — Cynara Scolymus L. (Spr.) L’arti- chaut. Silybum Marianum Geerto. (Fr.) Le chardon- marie. Πύξος ἄγριον ἀείφυλλον, 1,9,3. 3,3, 8. ὀρεινόν, 3, 3,2. κυχνόν, 1, δ, δ. ἀσακές, 5, 4, 2. φιλόψυχρον, 4, ὅ, 1. C.2, 3, 3. μήτρα,1, 6, 2. δ, 5,4. ususligni, δ, 3, 1. 5,7, 7. ὀψίκαρπον, 3, 4, 6. καρκὸς ἀἄδρωτος, ibid., describ., 3,15,5.— 1,5,4. 1,8,2. 3,6,1. 4,41. 5,4, 1.5. 5,5, 2. — Buxus sempervirens L. Le δμέξ. Fivpoc. φλοιός, 1,5, 2. ῥίζα, 1,6,5.6. ἐπέτειον, 1, 11,2. σπέρμα, 1, 11,5. germinatio, 8,2,3. 8, 7,5. ma- turatio, 8, 2,5. satio,8,6,1.4. C.4,11,3. differt ab hordeo , 8, 4, 1. C.4,8,2. 4, 13,4. 4, . ὅ. 4,16, 1. πολλὰ γένη, 8,4, 2. 8,2, 3. secundumloca denominata, 8, 4, 3. Ο. 3, 21,2. 4, 9, 5. ἄγριος, 2,4,1. C.4,5,3. ἱνδικός, 4, 4, 9. δίμηνος, τρίμη- νος, C. 4,9, 1. 4,11,1. digestu gravis, Ο. 4,9, 3. δ. μεταδάλλει θεραπείᾳ, 2, 4, 1. ἐξαιροῦται, 2, 4, 1. C, 2,16,2. 4,4,5. 5,3,7. ἐκχ τίφης χαὶ ζειᾶς, C. 4, ἃ, 5. ἐχ χριϑῶν, 2, 2,9. vermes, 4, 15,5.—7, 11,4. 8, 6,4. 8,8,2. 8,9,1. 8,10,1.3. 8,11,3. C, 2, 12,3. 3,21, 1. 3,22,4. 4,1,2.7. 4,45,6.12. 4, 5,3. 5. 5, 6,12. 4,2,2. 4,7, 1. 4, 13,4. 4, 14,4. 5,15,5. 6,6,6. — Πυνρὸς ἄγριος, Triticum vulgare liybernum — II. tpiunvoc, Tr. vulgare sestivum (Spr.); iybernum. (Fr.). I ontaviac, Tr. Geertnerianum Clem. (Spr.); cestivum (Fr.). — II. κριθανίας, Tr. poly- stachyum Clem. (Spr.) Tr. turgidum (Fr.). — IT. &a- κοντίας, Tr. turgidum var. (Spr.) — Il. στραγγίας, Tr. Geertnerianum (Spr.) — II. χαγχρυδίας, Tr. durum var. hordeiformis Seringe (Spr.). — II. στλεγγύς, Tr. poly- stachyum Clein. (Spr.) — Π. λιδυχίς, Tr. durum Desf. (Spr.) — II. θράχιος, Tr. polomicum y striatum (Spr.). — Π. σιχελός, Tr. farctum Viv. Diverses varidtes de fro- ments. — II. ἀσσύριος et βαχτρικός, Sorghum vulgare Pers. et S. saccharatum Mosach (Spr.). Le sorgho ordi- maire et le sorgho saccharin. ‘Péuvoc, θαμνῶδες ἀείφυλλον, 1, 9, 3. describ., 3, 18,2. — 1, 5, 8. 3,18, 1.4. 12. δ,9, 7. C.1,10,7. J64. — "Payvox λευχός, Lycium europssum L. (Spr. Fr. p. 169.) Le lyciet d'Europe. Rbamnus saxatilie L.(Fr. p. 93.) Le nerprun des rochers.‘P. μθας, Rhamnus oleoides L. (Fr. p. 92.) Le nerprun faux-olivier. | 'Ῥαφανίς, radix, 1,2,7. 1,6, 6.7. 7,2,8. trape@àa- στικόν, 7, 8, 2. ἐἑλλοδοσπέρματον, 7,3, 2. πυχνόκαρ- πον, 7, 3, 4. genera, 7,4, 2. infestantur ψύλλαις, 7,5, 4. hinc interserunt6p660u:, C. 2, 18, 1. 3,10,3. — 7,1,2-5. 7, 2,5. 7,5,3. 7,6,3. 9,9, 1. 9, 12,1. C. 1,4, 1. 5,6,2.3. 6, 11, 14.— Ra- phanus sativus L. (Spr. Fr.) Za rave et ses variéteés. *P. ἀγρία, Raphanus sativus L. var. Radicala (Fr.). Rapha nistrum maritimum Gay in de Cand. Géogr. végétale. Ῥ. ἀμώρεα, Armoracia sativa Bernh. Le grand raifort. ‘Papavoc λαχανώδης μονόρριζος, 1, 6, 6. 6,1,2. povo- στελέχης; 1,3, 4. ἀείφυλλον, 1, 9, 4. φύλλα, 1, 10,4. pessumdat vitem, 4, 16, 6. C.2,18,4. species, 7,4, 4. ἀγρία, 7, 6,2. 9,15, 5. ὁρεία, 9, 12, 2. salcu- ginem amat, C. 2, 5, 3.4. 2, 16, 8. κειρομένη βελ- τίων, C. 2, 15, 6. vermesnozii, 7, 5,4. provenite surcalie, C. 1,4, 2. —4,4,12. 7,1,2. 7,2, 1.4. 7, 5,3. 7,6, 1. 6. 3, 19,2. 6, 10,8. — Brassica oleracea culta L. (Spr. Fr.) Le cho el ses variétés. Ῥ. ἀγρία, Brassica cretica Lamrk (Fr.). Le chou de Crete. Sed Gay ῥαφανίς εἰ fapavoc non esse diversa putat. “Poa et ῥοιά radix, 1, 6, 3. 4. 5. trancus, 1,3,3. I, 5,1. 1,9,1. ῥάδδοι, 2, 7, 2. φύλλα, 1, 10, 4. fior, 1, 13, 1-5. κύτινος εὐαπόπτωτος, C. 2, 9,3. χαρπός, 1, 10, 10. 1, 11,4-6. t, 12,1. 2, 3,3. 2,8, 1. C. 1,9,2. 2, 3,3. 2,8,1. 1,13,10. semina, 1, 11, 4-6. germinatio, 2,1,3. 3,5,4. 3,6, 2. pro- pagatio, 2, 2, 4.5. 2,5,5.6. C.1,9,1. cultura, 2, 6,12. 2, 7,3. C.3,9,3. 5, 5,3. 65, 9, Il, μεταδολαί, 2, 2, 5, 11. Ο. 2,14,5. 3,9,3. 8,3, 1. in Zgypto fructus dulces ex austera, 2, 2,7. C.1,9, 2. 2,13,6. ὅδ, 8, 8. ἐν Κιλικίᾳ ἀπύρηνοι, 2, 2, 7 4,13, 2. C. 1,9, 2. 6, 18, δ. φίλυδρον, 2, 7, 1. βραχύδιος, 4, 13, 2. πτορθάχανθος, €, 1, 3. εὐαυξής, C. 1, 8, 4. εὐδλαστής, C. 1, 20, 2. καλλίχοχχρι, C. 1, 9, 2. κουφότατον, 3, 10, 7. in Ponto, 4, 6,3. Tmolo et Olympo mysio, 4, 5,4. — 1,13, 4. 2,2, 5.9. 10. 2,3, i. 2, 6, 8. 3,18,4. 4, 10,3 544 13,3. 4,16, 10. 7,13,4. 9,6,1. C.1,3,5. 1. 6,8. 1, 14,4. 1, 18,3. 1,20,5. 2,2,2. 2,7,3. 2, 11,6. 2,14,1.3. 2,7,1. 11. 3,17,5. 5,1,2. 5,2,2. 5,6,1. 5,9, ὅ. 5,12,8. 5,13,4. 5,16, 3. 5,17,4. 6,12, 9. — Punica Granatum L. Ze gre- madier. Ῥόδον δίανθες, 1,13, 2. φύλλα ὅταν ἐν χάλυξιν ὥσι, 4, 10, 3. species, 6, 6, 4. πεντάφυλλα, ἑκατοντάφυλλα, ibd., ἄγρια, 6, 2, 1. inter στεφανωτιχά, 6,8, 2. ἄνθησις, ὀλιγοχρόνια, ibd. flores suaveolentes, C. 6, 14, 1. 11. — 1,13, 1.3. 5. 9, 9,1. C. 1, 11,13. 2, 2,2. 6,5, 1. 6,4,4. 6,18,3. 6,20, 1. 033. 47. — Rosa gallica L. et R. centifolia (Fr.). La rose de France et la rose à cent feuilles. 6, 6-4, ὧν τραχὺ τὸ χάτω, R. pimpinellifolia L. var. myriacantha Lindi. (Fr.) Za rose è feuilles de pimprenelle. Ῥοδωνιά, ἀείφυλλον, 1, 9, 4. φρυγανιχόν, 1, 13,3. ἄνθος, ibd. inter στεφανωτιχά, 6, 1,1. tx σπέρματος,6, 6, 6. ἐκ καυλῶν κατακοπέντων, 2, 2, 1. C. 1,4, 4. πτορθά- xavdoc, 6, 1,3. — 6,8,5. C.3,19,1. 6, 10,5. — Est 1, 13, 3, Rosa canina L. Za rose de chien, secun- dum Fr. Sed cf. 6, 6. Ῥοῦς, 3, 18, 1. ἄρρην καὶ θῆλυς, 3, 18,3. φαρμαχῶδες, ibd. — RhusCoriaria L. (Spr.) Lesumac des corroyeurs. Ῥύτρος φυλ)λάκανθον, 6, 4, 4. — Echinops Ritro L. (Spr. Fr.) Echinope Ritro. Echinops greecus Mill. (Fr.) L'é- chinope grec. Σάρι in AEgypto, edule, 4, 8, 5. describ. 4, 8, 5. emittit σάριον e radice ibd. — Cyperusfastigiatus (Spr.). Cyperus comosus Sibt. (Fr.) Le souchet en faisceau et le sou- chet en capitule. Zé tvov λαχανῶδες, 1, 6,6. διετίζει, 1, 2, 2. 7, 1,7. povoppitov, ἀποφνάξας ἔχον, 1, 6, 6. ῥίζα, 7, 2, 2.5.8. pia, 1, 9, 4. quomodo οὗλον fiat, 2,4, 3. C.5,6, 7. δυσφνέστατον, 7,1,3. transplaniatio, 7, 3,5. spe- cies, 7, 4,6. τὸ ἔλειον, 4, 8,1. C. 9, 11, 10. — 1, 10, 7. 1,12,2. 6,3,1. 7,1,2. 7,3,4. 7,5, 3. 7, 6,3. C.4,3, 1. 5,6,3. 6, 11,10. 6, 14,7. Apium Petroselinum L. (Sp'.) Le persil. Apium gra- veolens L. cultum (Fr.). Le céleri. Σέσελι, 9, 15, 5. — Melospermum peloponnesiacum ‘ Koch? (Spr.) Tordylium officinale (Fr.). Le tordyle offi- cinal. 1 Σημύδα, describ:, 3, 14,4. ususligni, 5, 7,7. — Sambu- cus Ebulus L.? (Spr.) L'yèble. Cercis Siliquastrum L. (Fr.) Le gafnier arbre de Judée. Σήσαμον. folia, 8,3, 1. χαυλὸς ναρθηχώδης, 8, 3, 2. fios φυλλώδης, 8, 3, 3. ἐλλοδόσπερμον, 3, 18, 13. 8,5, 2. ἄκοπον, C. 4, 16,2. — 1,11,2. 4,8,14. 8,1,1. 8 2,6. 8,3, 4. C. 2, 12,1. 4,2,2. 4,15,1. Sesamum orientale L. Le sesame. Σίδη in ἰδοὺ Orchomenio, 4, 10, 1. describ., 4, 10, 3. edulis, 4, 10, 7. — Nympheea alba L. (Spr. Fr.) Le né- nuphar blanc. Zixva λαχανηρόν, 1, 13, 3. ἄνθος ἐπὶ τῶν χαρπῶν, ibd. σπέρματα διεστῶτα καὶ atoryridov, 1. 11, 4. τὰ πρὸς ἑτέρῳ διώκει, C. 2, 18, 2. — 7, 2,9. 7.3.8. C.1, 10, 4. 2, 11,4. — Cucurbita Pepo L. (Spr.) La ci- trouille. Cucumis Melo L. (Fr.) Le melon. Σίχνος. ῥίζα, 7,2, 9. ἐπιδ)αστάνει, 7,3, 1. dvio:, ibd., 6, 12,12. O 26. — 1 δι 8,6, 1. 8,7, 3. 8,9, 3. 9, 11,9.: INDEX PLANTARUM. 1,13,3.4. species, 7, 4,6. ἄγριος, 7,6,4. 7,81. 7, 10, 1. cultura mutat saporem, 7, 3,5. aqueca- lestes nocent, 7, 5, 2. abestiolis minime infestatur, 7, 5,6. quomodo dulcis fiat, C. 3,9, 4. — 7,1,26. 7,5,3. 9,9, 4. 9,15,5. C. 1,10, 4. 2, 15,3. 3, 16,3. 4,3, 1. 5,6,4-6. 6, 10, 7. 6,12,1.- aixvov, 1, 10, 10. 1,12, 2. — Cucumis Melo L. (Spr.) Lemelon. Cucumis sativus L. (Fr.). Ze concombre.S. ἄγριος, Ecbalium Elaterium auct.? (Spr. Fr.) Le con- combre élastique. Ziprov ναρθηχῶδες, 6,3, 1. ἐν ταῖς ῥίζαις ἧ φύσις, 1, 6,12. ἐφάνη ἐξ ὕδατός τινος γενομένου οὐχ ὃν πρότερον, 3, 1, 6. C. 1, 5,1. propriumagricgyrenaici, 4, 4, 1. οὐ πρῦσ' δέχεται γεωργίαν, 3, 2,1. φεύγει τὴν ἐργασίαν, 0, 3, 3. C. 1,16, 9. describ.,6,3,1.— 6,5,2. 7, 3,3. 9, 1, 3.4. 6. 7. C. 3,1, 4. 8, 11, 14. δ, 11, 8. - Ferula tingitana L.P (Spr.) La férule de Tanger. Thap sia gummifera (Spr.) Thapsia Sylphiom Viv. (Fr.) Σισύμδριον φρυγανῶδες, 2, 1,3. στεφανωτιχόν, 6, 1, 1. totum odoratum, 6, 6, 2. ξυλῶδες, 6, 6,3. peraballe εἰς μίνθαν, 2, 4, 1. C.2,16,2. 4, 5,6. 5,7,1. 6 7,6. expurgari vult, C. 3, 19,1. — 6,7,2. 9,16,3 C. 1,4, 2. 6,11,3. 6, 14,7. 12. -tvovpupov, 027. — Mentha sylvestris L. (Spr.) La menthe sauvage. Mentha aquatica L. La mentAe aquatique. Σισυρίγχιον βολδῶδες, 1, 10, 7. 7,13, 9. C.6,11i,il — Iris Sisyrinchium L.? (Spr. Fr.) Σχαμμωνία φαρμαχῶδες in borealibus, 4,5, 1. e radics lachrymam fundit, 9, 1,3. 4. partes utiles, 9,9,1 ὁπὸς μόνον χρήσιμος, 9, 20, 4. — Convolvolus Scam monia L. (Spr. Fr.) Le liseron scammmonee, et Convol vulus farinosus L. (Spr.) Le liseron farineuz. Σχάνδιξ. λάχανον ἄγριον, 7, 7,1. ἐπιγειόκαυλον͵ 7,8, 1. - — Scandix Pecten L.? (Spr. Fr.) Le peigne de Vinus. ExDia, βολδῶδες, 1,10, 7. ῥίζαι παραδλαστάνουσι, 7, 2,2 C. 1, 4,1. 1,6,7-9. καυλός, 7, 13,5. φύλλα, 1, 10 7. 7,13,1. ἄνθος, 7, 13, 2. χερσαῖον, (,4. 3. πᾶν ἐν ox. φυτενόμενον εὐδλαστές, 2, 5,5. συχῆ ivox., 2 C. 5, 6, 10. φιλόζωον, 7,13, 4. — 7, 4.12 ,9, 4. 7,13,6. 7. 9,15,7. C.1, 7,4. 3. 9. 9. 15,4. 6,12,1.— Scilla maritima L. (Fr.) La scille officinale. Zx. ἐπιμενίδειος, Ornithogalum pyrenaicum L. (Fr.) L'ornithogale des Pyrénées. Σχολοπένδριον, 9, 18, 7. — Scolopendrium officinarum Sw. (Fr.) La scolopendre officinale. Σχόλυμος φυλλάχανθον, 6, 4,3. 4. radix,6,4,7. tw wév, 7, 10,1. 7, 15, 1. 9,12, 1. 4, 5. — Scolymus hispanicus L. (Spr.) Le scolgine d’Espagne. Scol. raculatus L. (Fr.) Le sc. à feuilles maculeées. ι Σχόροδον. ῥίζα, 1,6,9. διαιρεῖται χατὰ γέλγεις, 7. 4. Il | δ 1, 4,5. ἀπαράδιαστον, 7, 8, 2. μονόχανλον, 7,1. | 8. ἀθρόα φύεται, 7,13, 4. δριμύ, C. 2, 5, 4. --9 8, 6.— Σχόρδον, i. 4. σχόροδον λαχανῶδες, 1. 10, 7. | species, 7,4, 7. ῥίζης γένεσις, 7,4, 11. — C. 4,7. | 6,6,10,7.6,10,7. 6,11, 14. 6,12,2. 6.19,1.7 ᾿ς Alliumsativum L. (Fr.) L'ail. Σχορπίος, axaviabde;, 6, 1,3. 6,4, 1.2. radix.9, 13,6 C. 1, 10, 5. — Spartiom scorpius L. (Spr.) Le genti. | scorpion. Genista acanthoclada DC. (Fr.) Le φεπέι è rameaux épineuz. 9, 13,4. 66, INDEX PLANTARUNM. , i. 4. θηλύφονον͵, 9, 18, 2. bor, 3, 16, 2. — περιαλλόκαυλον, 7,8, 1. C.2. Vide μίλαξ. — Smilax aspera L. (Spr. Fr.) La iareille d'Europe. 3, 16, 2, Quercus Ilex var. L’yeuse. 4, 4,12. 14. describ., 9, 4, 3. 5. δάχρνον, ì. inter aromata, 9, 7,3. πιχρά, O 21. θερμὴ «τιχὴ pera στύψεως, O 32. decem annos perstat, — 9, 1,4.6. 9,4,1.2. C.6,11,16. 6, 17,1. iyris Kataf Forsk. (Spr. Fr.) 6,10. 6,4,3.7. 7,8,3. — Helminthia echioi- (Spr.) L'helminthie vipérine. Sonchus arvensis \r.) Ze laitron des champs. » θαμνῶδες ἀχρόχαρπον, 1, 14, 2. 6, 4, 1. — \ salicifolia L. (Spr.) La spirée ἃ feuilles de saule. rum vulgare L. (Fr.) Le troéne. 3, 6, 4. — Prunus spinosa L. (Spr. Fr.) Le pru- x, Ammi Visnaga L. (Spr.) Le visnuga. Daucus L. (Fr.) Za carotte. 105 atayuwre, 7, 11,.2. — Saccharum Ravennse (Spr.). Canne à sucre de Ravenne. Plantago 1s L. (Fr. p. 219.) Ze plantain pied de lièvre. scrinitus Schr. (Fr. p. 303.) C. 2, 17. — Loranthus europeeus L. (Spr. et Le gui de l'Europe australe. γανιχὴ σαρκόφυλλος, 1, 10,4. φέως dicta, 6, 1,3. erium spinosum L. (Spr. Fr.) La pimprenelle ι56. , 6, 4, 3. 6,8, 3. — Saponaria officinalis L. τ) La saponaire. Priore loco Cichorium spi- L. (Spr.) La chicorce épineuse. , duo genera, alterum somnum, alterum delirium rbum afferens, 7, 15, 4. σννώνυμοι, 9, 1!, 5. ς describ., 9, 11, 5. 9, 15,5. 9, 19, 1. -- : ἐδώδιμος, Physalis somnifera L. (Spr.) Le coque- mnifère. Solanum nigrum L. (Fr.) La morelle Unvwrxos, Solanum villosum Lmrk.? (Spr.) Phy- omnifera L. (Fr.); μανιχός, Solanum insanum ir.) Datura Stramonium L. (Fr.) La stramoine. ler aromata, 9, 7, 3. — Styrax officinalis L. (Spr. e styrax des pharmacies. , αἰγυπτία, 1, 1, 7. 4, 1,5. describ., 4, 2, 1. e trunco, 1,1,7. 1,14,2. καρπός, 1, 10, 10. 1. flos, 1, 13,1. 1, 13, 4. ἀσαπές, 5, 4, 2. τον, 5, 6, 2. πρωΐχαρπος, C.1, 17,1. ἀπέπαν- ἐπιχνισθεῖσα, C. 2, 8, 4. — 1, 9,6. 4, 4,8. i. 5, 7,3. C.1,17,9. 2, 9, 8. 2, 11, ff. — τὸ συχάμινον, 6, 6, 4. — Morus nigra L. e murier noir. ix, 1,6, 3.4. 1, 7,2. καυλός Υ6] στέλεχος, 1, χράδη, 2,1, 2. ὄζοι, 1,8, 1. φύλλα, 1,3,5. 5. 9. 4,7, 8. cortex,1,5, 2. μήτρα, 1,6, 1. 1, 5,3. 5, 6, 1. ὑγρότης ὁπώδης, 1,12, 2. ὁπός, C. 1, 16,7. καρπὸς, 1, 11,6. 1,14, 13. 5, 2,3. χνλὸς μελιτώδης, 1, 12,1, ὅλυν- σαι, 3, 7,3. ἔρινα προακόπτωτα, 3, 7,3. σπέρ- ,11,4.6. βλάστησις, 3, 4,2. 3.5, 4. 3,6, 1,13. propagatio, 2, 1,2. 2, 2,4. Ο.1,8,1 ραμίδος, 2, 2,4. C.1,9, 1. cultura, 2, 7, ὅ. — 6. 2,7, 6. 2,06, 12. C. 2, 14, il. πο- LOPHRASTUS. 545 λυστελέχης fit, 1, 3, 3. προμόσχευσις, 2, 5,3. φυτὰ cuni, 2, 5,4. ἐρινασμός, 2,8, 1. —eùtpaprc, 3, 5,4. εὐαυξής, C. 1, 8, 4. πρωϊδλαστος, C. 1, 15, 1. βοα- χύθδιο:, 4, 13, 2. εὐπαθέστατον, 4, 14, 12. μεταδάλ- λει εἰς ἐρινεόν, 2, 2, 4. 2,3, 1. ἐκ λευχῆς μέλαινα, 2, 3, 1. C.5,3;1. χώρα πεδεινὴ οἰκεία, 2, ὅ, 7. — morbi, 4, 14, 2-5. infesta viti, C. 3, 10, 6. multa ge- nera, 2, 6, 6. C. 3, 1, 8. ἀγρία, 1,8, 2. ἥμεοος, I, 14, 4. 3, 17, 5. πρώι:αι, ὄγιαι, 1, 9, 7. 2, 8.1. C. 1, 18,3. 4, 11, 2. δίφορος, C. 5, 1, 6. λενχομ- φάλιος, C. 5.1, 9. λαχωνιχή,, 2, 7, 1. 2,8, 1. C. 3, 6, 6. 5, 1,9. κχυπρία inCreta, 4, 2,3. calyuntia 2, 3, 7. in Ponto, 4, 5, 3. in ins. Tylo, 4, 7, 8. — 3, 3,8. 4,7,7. 4,13, 1. 5,9,6. C. 1,3, 1. 1. 6,8. 1,11, 6.- 1,20,5. 2,7,4. 2,8,2. 2,9,3. 2, 10,3. 2, 11,1.9. 3,5, 2. 3,4, 2. 3, 5,3. 4. 3, 6, 6.8. 3,7,9.10. 3,10,8. 3,17,1. 3, 18,1. δ, 1, 2.4. 5, 2,2. 5,4, 1. 5,5,3.4. 5,9,4. 5, 16,3. 6,6,5. 6,12,3. 6, 17,5. Fr. 169. — Ficus Carica culta, Le figuier cultivé. Z. xunpia, Ficus Sur Forsk (Spr.). | Συχῇ αἰγνπτία, i. 4. xegwvia, 1, 11, 2. 1, 14, 2. de- scrib., 4, 2,1. — Ficus Syeomorus L. (Spr. Fr.) Le sycomore. Συχῇ τις ἰδία περὶ τὴν Ἴδην, 3, 17, 4. 5. — Pirus Polive- ria L. (Spr.) Συχῇ θαλαττία, 4, 6, 2. describ., 4, 6, 9. — Alcyonium aurantiacum Quoi et Gaim. (Spr.) Συκῆ ἱνδική, 1,7,3. describ., 4, 4, 4. C. 2, 10, 2. — Ficus indica L. Le figuier des Indes. Σφαχός frutex, 6, 1.4. describ., 6, 2,5. — Salvia Cre- tica L. (Spr.). La sauge de Crète. Salvia pomifera L. (Fr.) La sauge pomifère. Σφένδαμνος, montana Kuyia, 3,3, 1. campestris γλεῖνος, 3,3, 1. radix,3,6,5. flos,3,3,8. fructins,3, 4,4. genera, 3, 11, 1. usua,7, 5,6. πυκνόν, 5,3, 3. — 3, 6, 1. — Acer obtusatum Kit. (Spr. Fr.) L'érabdle è feuilles obtuses. Zyîvoc, 9, 1,2. 9,4,7. C. 5, 0,10. 5,9, 5. 6, {l, 15. T 55. — Pistacia Lentiscus L. (Spr. Fr.) Le lentis- que. Σχοῖνος. χανλός, 1,5,3. 1,8, î. inter λοχμώξη, 4,8, 1. genera et descr., 4, 12. svriacus, 9, 7, 1. inter aro- mata, 9, 1, 3. radix sicca suaveolens, C. 6, 11, 13. 6,4,8.— 1, 21,6. Ο. 6,18,1. O 25.33. — Σχοῖνος ὀξύς, Juncus maritimus Lmrk. (Fr.) Le jonc maritime — 9,7, 1, Andropogon Schcenanthus L. (Spr.) Le scha- nanthe. Τέρμινθος, ἄγριον ἀείφυλλον, 1, 9, 3. in Syria, 3, 3, 1°. in India, 4, 4,7. βλάστησις, 3, 4, 2. fructus, 3, 4, 4. genera, et describ., 3, 15,3. resinifera, 4, 16,1. 9,1, 6. (Ὁ. 6, 11, 15. fert ἱξίαν, C. 2, 17, 1. lignuni nigrum et densum, 5,3, 2.— 5,7, 7. 9,2,1. 9,3,4. 9, 4, 7.8. C. 2,17,4. 6,14,4. — Pistacia Terebin- thus L. Ze (érébinthe. Τέρμ. iv Baxrpig 4, 4, 7. Pi stacia vera L. Le pistachier. Terpaytovia ὀψιαίτατον, 3, 4, 2. 6. — Eupnymus euro- pa:us L.? (Spr.) Le fusain. Τευτλίον. φύλλα σαρχώδη, 1, 10,4. ῥίζα σαρχώδης, 7, 2, 8. παρχδλαστάνει, 7, 2, 2.5.6. ἐμφρλοιοσπέρματον, 7, 3, 2. salsuginem amat, C. 2, 5,3. species, 7, 4,4. — 046 INDEX PLANTARUM. “, ἴ, 3. 3.5. C.2,17,7. 4,3,2. 4,6,7. 4,13,1. 6, 11, 5. 10. Τεῦτλον λαχανῶδες μονόρριζον, 1, 6,6. 1,9, 2. 1, 6,7. 1,5,3. 1,3, 2. — Τεῦτλον λευχόν, Beta Cicla L. La bette blanche. T. μέλαν, Beta vulgaris L. La delle or- dinaire Τευτλίς, 7. 7, 2. — Beta vulgaris var. maritima (Fr.). La bette marilime Espèce distincte. Τιθύμαλλος, 9, 8, 2. 9, 11, 1. species, 9, 11,7. 9, 1ò, G. C.4,6,9. — Τιθύμαλλος ἄρρην, Euphorbia Characias L. (Spr. Fr.) L’Euphorbe des vallons, an E. Niczen- cis ΑἸ]. (Spr.) L'E. de Nice. Τιθ. μυρτίτης, Euph. Myr- siniles L. (Spr.) L'E. à feuilles de myrie. Td. παρά- λιος, Euph. Peplis L. (Spr.) L'E. Peplide. Euph. Paralias L. (Fr.) L'E. maritime. Tizn πολύρριζος, 1, 6,5. πολύλοπον, 8, 4, 1. πυρὸς Éx το, 2,4, 1. Ὁ. 4,4, 5. maturatio, 8, 2, 6. — 8, 1, 1. 8, 8,3: 8, 9,2. C. 4, 4,5. 4,5, 2. 3. 5, 6, 12. — Triticum monococcum L. (Spr. Fr.) Le fro- ment locular. Tiguov, C. 1,10, 5. — Tizuov("Iguov? 7, 13, 7) Scilla au- tumnalis L. (Spr. Fr.) La scille d’automne; an Stern- bergia colchiciflora Waldt. οἱ Kit? (Fr.) La Sternbergie à fleurs de colchique. Tpxyàxav0a, 9, 1,3. 9,8, 2. 9,15, 8. — Astragalus ari- ‘ status L’hérit. et Astr. creticus Lmrk. (Spr. Fr.) Les astragales à créètes et créloise. Τρχγοπώγων, 7, 7, 1. — Tragopogon porrifolius L. (Spr.) Le salsifis à feuilles de porreau. Tpi6oXos ἀκανθώδης, 6,1,3. describ., 6, 5,3. — 3, 1,6. 6, 4,1. 6, 5, 1. 7,8,1. 8,7, 2. — Tribulus ter- restris L. (Spr. Fr.) La croix de malthe. Tp. ὄψιος, Fa- gonia cretica L. (Spr.). Τρίδολος aquaticus. 4, 9, 1. — Trapa natans L. (Spr.) Za mdcre flottante. Τριπόλιον, 9, 10, 2. — Plumbago europaa L. (Spr.) La dentelaire d'Europe. Statlice Limonium L. (Fr.) Le statice Behen rouge. Toryopavéc, adiariti species, 7, 14, 1. — Asplenium Tricho- manes L. (Spr. Fr.) Za doradille polytric. Τριχότωλλον, planta marina, 4, 6, 3. Tupn ἀμφίδιος, 4, 10, 6. in lacu i 4,10, 1. describ., 4, 10, 4. — 1,5,3. 1,8, 1, 4, 10,7. — Typha angustifolia L. et latifolia L. (Spr. ha La mas- sette à feuilles étroites et ἃ feuilles larges. “γάχινθος, 6, 8, 1-3. — Gladiolus segetum Gawl. var. tri- phyllus (Spr. Fr.) Le glayeul des moissons. var: “γὄνον ùroyetov, 1, 6,9. 1,1,11. 1,6,5. 12. Fr. 117. — Tuber cibarium Bull (Spr. Fr.). La truffe comesti- ble. "Yroygowpis, 7,7,1. 7, 11,4. — Hyoseris radiata L. (Spr.) L’hyoseride rayonnante. Hyos. lucida L.? (Fr.) L'A. d feuilles luisantes. ‘Yztz0, 3, 16,1. Ὁ. 2, 17, 1. — Viscum album L. (Fr. Spr.) Le qui. Pax0:, 2,4,2. 3, 15,3. 3,17,2. : 4, 9. 10. 8,1, 4. 8,3, 2.4. 8,ὅ, 3. 8, 8, 4. σου, 12.1.7. ἢ, 43,2, 4. δ,θ,11. ὅ, 15, 5. 6, 9, 3. — Ervum Lens L. (Fr.) Za /entille. Φασγανον, i. 4. ξίφος, radix edulis, 7, 12,3. 7, 13,1.34 -- Vile ξίφιον. | ᾧΦάσχον, 3, 8,6. — Usneuflorida Hoffm. (Fr. Sleurie. Φελλόδρους describ., 3, 16,3. 1,9, 3. 3,3, 3. cus Ilex L. var., Qu. hispanica Lmrk. (Spr. L. (Fr.) L'yeuse. Le chéne d’Espagne, L ᾧΦελλός, 1,2, 7. 1,5,2.4. 3,17,1. 4,15,1 — Quercus Pseudo-Suber Desf. (Spr.) Ze che liége. Φέως, i. 4. στοίδη, ἀκανθώδης, 6, 1, 3. 6, 4,1. — Vide στοίθη. Φηγός. γένος δρυός, 3, 8, 2. βλάστησις, 3, 4, 2. 3,3, I. lignum, 3, 8, 2. 5, 1, 2. fructus, vetustae ad Ilium, 4, 13, 2. — Quercus E: (Spr. Fr.) Ze chéne esculus. Φιλύχη ἄγριον ἀείφυλλον, 1,9, 3. 3, 3, 3. è 3, 1. βλάστησις, 3, 4, 2. fructificatio, 3, . gnum, 5, 6, 2. 5,7, 7. — Rhamnus Alaternu Fr.) L'alaterne. Φίλνυρα. φλοιός, 1, 5, 2. 5. στρέφει τὰ ούλλα, 1, 1 2, 19,1. χαρπὸς ἄδρωτος, {ί{,.12,. 4. 3,4,. 12, 7. ὀρεινόν, 8, 3, 1. ᾿φιλόψυχοον, 4. 5, 1. ἄρρην χαὶ θήλεια, 3, 10, 4. numosit xx 3, 5, 7. lignum, 5, 3,3. 5,5, i. 5,6, 3 3,4,2. 3,11, 1. 3,13,1.3. 3, 17,5. 4,8,1. 4, 15,1. 5, 1,2. 5,3,3. 5,9, 6,7. 1, 22,5. — Φίλυρα ἡ θήλεια, Tilia arge (Fr.) Le tilleul argente. Φιλυρέα, 1,9, 3. 3, 3,3. — Phillyraea latifolia Vide χήλαστρον. ᾧλεώς inter λοχμώδη, 4, 8, 1. ἀμφίέξιος, 4, 10, 6 Orchomenio, 4, 10, 1. describ., 4, 10, 4. pa dicalis edulis, 4, 10, 7. 4, 11, 12. -— Sacchi lindricum Lmrk, (Fr.) Za canne ἃ sucre cyli ᾧΦλόγινον τὸ ἄγριον, 6,8, 1. — Cheiranthus Cheiri La giroflee violier. D). τὸ ἄγριον, Silene vesper (Fr.). Le silene du soir. Φλόξ inter στεφανωτιχά, 6, 6, 2. 11. — Lychois C' nica L. (Spr.) La Iychnide de Chalcédoine. ott ἥμερον ἀείφυλλον, 1, 9,3. φ)οιός, 1,5, 2. 1,6, 2. ξύλον, 1, 5,3. 5, 3, 6. ὁ. 6, 1. 1, 10, 5. 1,14, 2. αὐξγτιχὸς εἰς μῆχος, 1, 3,7, 4. μαχροστελέχὴς χαὶ μονοτυύς, 2, 0.9 ἄνω πᾶν τὸ ζωτιχόν, 1, 14, 2. οδλιγόχλαζος, ἐγχέφαλος, 6, 4, 11. C. 1, 2, 3. 5. 10,1. 2, G,6. χαρπός, i, 21, 1. 1, 14,2. 2,6, 8,1. 4,4, 13. τῶν γένεσις, C. 1, 20,2. σ 11,1.3. C.1,9, 1. 1,19, 2. 4, 2. 1. τὸ ἁλυχόν, C. 2, 5,3. φιλόθεομον, C. 2,3, 3 ξής, C. 1, 8,4. quomodo φύεται, 2, 2,2. 6. C. 1, 2, 1.3. φυτεία, 2, 6, 1. θεραπεία, ? C.3,17,1. ὀλυνθᾶζουσι, 2,8, 4. C. 2,9, 1: tio, 4,3, 7. émxorfemoritur, 4, 16,1. (Ὁ usus, 2, 6,6. 9,4, 4. γένη, 2, 6, 6. 7 4,1, 5. ἄρρην, θῆλυς, 1, 13. 5. 2, 6.5 quae loca inhabitet, 1, 4, 3. 2,6, 2. inGra πος, 2, 2, 8. 3, 3, 5. Cypro, 2, 6, 7. | oplima, 2, 6, 2. 3,3,5. 0.2, 3, 7. Liby 4,3, 5. Aegypto, 2, 6, 2.7.9. 4,3, 1 Pheenicia, 2, 6, 2. Syria optima 2, 6, 2. 5. 3,7. Creta διφνεῖς, 2, 6,9. India, 4, 4,8. fructus crudi letiferi, 4, 4, 13. ins. Tvylo, ba INDEX PLANTARUM. 547 Delo, 4, 13, 2. 7 72. unguentum, O 28. — Phanix dactylifera L. Le dattier. Φοῖνιξ marina, 4, 6, 2. describ., 4, 6, 16. Φυῦκος, 4, 6, 2.3. Fr.3. — Φῦχος ὅμοιον ἀγρώστει 4, 6, 6, Zostera marina L. (Fr.) La zostère marine. ®©. ται- νιοειδὲς 4, 6, 2, Fuousbulbosus L. (Fr.) La /aminaire bulbeuse. ᾧ. ἐν Κρήτῃ 4, 6, 5, Fucus cartilagineus L. (Fr.) Le varec cartilagineux. Φυύλλον dppevorovov, θηλύγονον, 9, 18, 5. — Mercurialis perennis L.(Spr.) La mercuriale vivace. Χάλχειος ἀκανθῶδες, 6, 4, 3. — Carthamus corulens L.? (Spr.) Le carthame bleu. Carlina coryinbosa L.? (Fr.) La carline en corymbe. Χαμαίδατος, 3, 18, 4. — Rubus tomentosus Willd. (Fr.) La ronce tomenteuse. Χαμαιδάφνη, 3, 18, 13. — Ruscus Hypophylium L.?(Spr.) Le fragon hypophylle. Ruscus racemosus L.? (Fr. Le fragon en grappe. Xopaidev:, 9, 9, 5. — Teucrium Chamadrys L. (Fr.) Le petit chéne. T. lucidum L. (Fr.) Ze teucrium ἃ feuilles luisantes. Χαμαιλέων ἀκανθῶδες, 6, 4, 3.8. 9, 12,1. 9,14,1. -- Χαμ. \evx6;, Cynara acaulis Desf. L. (Spr.) Chondrilla juncea L. {Fr.) Za chondrille effilée. Xan. μέλας, Car- tharnus corymbosus L. (Spr. Fr.) Le car/hame en co- rymbe. Χελιδόνιον, 7, 15, 1. — Chelidonium majus L. (Spr.) Za grande chélidoine. Ranuncnlus Ficaria L. (Fr.) La ficaire. Χόνδονλλα, 7,7, 1. 7,11,4. — Apargia tuberosa L. (Spr). Le pissenlit tubéreux. Wevdodixtapvov, 9, 16, 2. — Marrubium Pseudodicta- mnus L. (Fr.) Le marrubde faux-dictame. "Qupov. ῥίζα, 1, 6, 6. 7, 2,7. λαχανῶδες, C. 1,4, 3. χατὰ μέρος ἀνθεῖ, 7,3, 1. 7.9, 2. ἐμφλοιοσπέρματον, 7, 3, 2. πολυκαρπότατον, 7, 3,4. ἀκρόκαρκον, ibd. ἐμδιώτατον, C. 1, 4,3. δυσξηραντότατον, 7,3, 3. κει ρόμενον βῶτιον, C. 2, 15, 16. ἀφερπυλλοῦται͵ C. 5, 7 2.— 1, 10,7. 7,1, 2. 7,2,1.4. 7,5. 2.4. 9 18, 5. Ὁ. 4, 8, 1. — Ocimum Basilicum L. (Spr. Fr.) Le basilic. Ὥχρος, pianta leguminosa, 8, 1, 3. 8, 3,1.2. 8, 10, 5. 6. 3,21,3. 4,2,2. 4, 16,2. 6,12, 9. — Pi- sum Ochrus L. (Spr.) Le pois à Nleurs pdles. Latliyrus Cicera L. (Fr.) La gesse chiche. —_——z -— » zx —o