=== p628 ===
618 Ty POETAE MELICI.

εἶτ᾽ ἐπεισῆγεν χορείαν ἢ τράπεξαν δευτέραν
καὶ παρέϑηκε γέμουσαν πέμμασι παντοδαποῖς.
At sunt hi ipsius Ántiphanis versus, quod vel numeri docent,
quamquam Philoxeni Zfeizvov obversatum est comico poetae, qui
non tantum παρατραγῳδεῖ, ut solent mediae comoediae poetae,
sed etiam dithyrambicorum lumina et ampullas aemulatur, velut
insignis loeus ex Aphrodisio (fr. 1) decerptus docet, ubi v. 7 seq.
84 exemplum Philoxeni fr. 3, 5 seq. conscriptos esse verissime
animadvertit Meineke.*) Non probari possunt, quae de his Cobet
in Mnemosyne anni 1856 p. 85 disputavit. ef. Nov. Lect. 133.
— Non reete Philoxeni nomen restituendum censuit Hemster-
huys ap. Hesych. v. δΔορύφονον᾽ τὸν δορυφονοῦντα᾽ ᾿Αριστοφάνης
Δαιδάλῳ, ὅτι δὲ Φιλοχτήτης τῇ λέξει ἐχρήσατο πρῶτος, δηλοῖ Τη-
λεπλείδης ἐν Πρυτάνεσιν. rectius Meineke Φιλοκλῆς proposuit.
— Üorruptum Philoxeni nomen in Et. M. 753, 51: Τριτημόριον
τοὺς ἐξ χαλκοῦς εἴρηκε Φιλόξενος (P φίλων, ML qw") ubi reete
Meineke alii Φιλήμων emendaverunt. — Et. M. 376, 4: Ἑ μές"
κπλινόπους, ἐπειδὴ ἐν αὐτοῖς ἔγλυφον ἀγάλματα "Eguob, ὡς ἐφόρου
ὕπνου καὶ ὀνείρων καὶ Φιλοξένης χάρισιν, Sylburg dubitanter Φι-
λόξενος, sed recte M φυλακῆς χάριν, idque etiam ceterorum
eodd. lectiones firmant. — Alia denique quae passim apud gram-
maticos Philoxeni nomine leguntur, ad grammaticum sunt referenda.

*) Etiam Timocles in Heroibus fr. 2 item .coquum sermonis amba-
gibus usum deridens Φιλοξένειον τρόπον affectare videtur.

=== p629 ===
XLIII. A δὴ . 1268
TIMOTHEUS.

Timotheus. Z7?mothei carmina Suidas haec recenset, ut solet pro
arbitrio inserens carminum generibus aliquot poematum titulos: γρά-
weg δι᾽ ἐπῶν νόμους μουσικοὺς (9, προοίμια AG, Ἄρτεμιν, διασκευὰς
η΄, ἐγκώμια, Πέρσας ἢ Ναύπλιον (V Ναύπλειον), Φινείδας, Μαέρτην,
διϑυράμβους wm, ὕμνους κα' καὶ ἄλλα τινά. De numero nomorum pau-
lulum diserepat Steph. Byz. v. Μίζώητος: Τιμόϑεος κιϑαρωδός. ὃς
ἐποίησε νόμων κιϑαρῳδικῶν βίβλους ὀκτωκαίδεκα, sig ἐπῶν ὀκτακισχι-
λίων τὸν ἀριϑμόν, καὶ προνόμια (fort. προοέμια ut Suidas vocat),
ἄλλων (αὐλῶν Bothe coni) χίλια. (Salmasius χιλέων). Incertum, utrum
in numero librariorum eulpa error sit admissus, an critici veteres, qui
Timothei carmina in ordinem redegerunt, passim dubitaverint, quorsum
singulà carmina pertinerent. Velut Ἄρτεμις, quod carmen Aymni loco
fuisse indieare videtur Alexand. Aetol. ap. Macrob. Sat. V 22: 444 0
ys πευϑόμενος πάγχυ Γραικοῖσι μέλεσϑαι Τιμόϑεον κυϑάρας ἰδμονα
καὶ μελέων, Ὑἱὸν Θερσάνδροιο, τὸν ἤνεσαν ἀνέρα σίγλων Χρυσείων
ἱερῇ δὴ τότε χιλιάδι Ὑμνῆσαι ταχέων Ὦπιν βλήτειραν ὀϊστῶν, Hr
imi Κεγχρείῳ τίμιον οἶκον ἔχει, fortasse secundum alios ANomos fuit.
Certe Πέρσαι Nomos fuit, vid. Pausan. VHI 50, 3: Πυλάδον δὲ Meya-
λοπολίτου μὲν ἀνδρὸς γένος, κιϑαρῳδοῦ δὲ τῶν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ δοκιμωτά-
vov καὶ ἀνῃρημένου Πυϑικὴν νίκην, τότε δὲ ἄδοντος Τιμοϑέου Νόμον
τοῦ Μιλησίου Πέρσας κτῖ. Adde Aristot. Poet, c. 2: ὁμοίως δὲ καὶ
περὶ τοὺς διϑυρώμβους καὶ τοὺς νόμους, ὡς Πέρσας καὶ Κύκλωπας, Τι-
μόϑεος καὶ Φιλόξενος μιμήσαιτο ἄν τις. nam Cyclops haud dubie di-
thyrambus fuit: item Laertes οὐ Phiniadae vel Nomis vel Dithyrambis
adscripti fuerunt, non encomiis, ut Suidas videtur testificari. Quod
Suidas dicit, Persas etiam Ναύπλιον vocatos, manifestus error est, fort.
legendum Πέρσας, Ναυτίέλον ἢ Ναύπλιον, ut etiam Bippart coniecit,
cf. Athen. VIII 338 A (Eust. Il. 1588, 5): ὁ αὐτὸς Φωρίων καταγελῶν
τοῦ iv τῷ Τιμοϑέου Ναυτίλῳ (Casaubonus coni. Ναυπλίῳ) χειμῶνος,
ἔφασμπεν ἐν κακκάβᾳ ξεούσᾳ μείζονα ἑωρακέναι χειμῶνα. — Siva
Timothei memorat Athen. VII 352 A: ἐπακούσας δὲ (Σερατόνικος) τῆς
Ὠδῦνος τῆς Τιμοϑέου, Εἰ δ᾽ ἐργολάβον, ἔφη, ἔτικτε, καὶ μὴ ϑεόν͵ ποίας ἂν
ἠφίει φωνάς; integer titulus Σὲμέλης ὠ δίς fuit, vid. ephororum decre-
tum apud Boethium de mus. p. 182 Friedl. (quod quamvis ficticium, tamen
8 musieae artis perito arbitro Aristoxeni ut videtur sectatore et anti-
quae disciplinae vindice compositum, haud inepte Timotheum exagitat):
παρακληϑεὶς δὲ καὶ ἐττὸν ἀγῶνα τὰρ ᾿Ελεισινέαρ άματρορ ἀπρεπῆ διε-
κειάσατο τὰν τῷ μίτω διασκειάν' τὰν ydo Σεμέλαρ ὠδῖνα οὐκ ἐν δίκᾳ
τὸρ νέορ διδάκκει. Adde etiam Dio Chrysost. LXXVII 168: τέλος δὲ
τὴν κόμην διαπάσαντα καὶ τὰ γένεια τῷ ψήγματι, καὶ τὸ στόμα ἐμ-
πλήσαντα καὶ τὰς γνάϑους ἑκατέρας μόλις ἔξω βαδίζειν, ὥσπερ αὐλοῦντα

=== p630 ===
690 ἴω POETAE MELICI.

ἘΠ APTEMIN.
1.

ZZ UU-vUu-uu-uu

Μαινάδα, ϑυιάδα, φοιβάδα, λυσσάδα.

oU ' 1969

uvVuzluu-wvulr-
ψμεννουων-.

Διὰ κυάνεον πόλον ἄστρων,
διά τ᾽ ὠκυτόκοιο σελάνας.

Ἐ8,

ὅτ᾽ ἀέξεται ἁλίου αὐγαῖς.
KTKAS"P,
4.

- -“,ιἈῃινν.ν-}υ
EA

ψωων.ο....

τὴν τῆς Σεμέλης ὠδῖνα. --- Αἴαντα μαινόμενον, quem Timotheus Athe-
nis tribus Pandionidis choro usus docuit, solus Lucianus Harmonid.
e. 1 commemorat. — Denique Νιόβην Macho ibid. VIIL 341 C tangit,
vide fr. 6.

Fr. i. Plut. de audiend. poet. c. 4: Τιμοϑέῳ μὲν γὰρ ἄδοντι τὴν
"Aevsuu» ἐν τῷ ϑεάτρῳ, Μαινάδα, ϑυάδα, φοιβάδα, λυσσάδα, Κινη-
σίας εὐθὺς ἀντεφώνησε᾽ Τοιαύτη σοι ϑυγώτηρ γένοιτο. Eadem de su-
perstit. c. 10 sed inverso ordine ϑυάδα, pot. μαιν. λυσσ. Vulgo ϑυά-
δα, scripsi ϑυιάδα. De hoc Timothei carmine conf. Alexand. Aetol.
ap. ' Macrob, V 92.

Fr. 2. Plut. Quaest. Sympos. ΠῚ 10, 8: ὍὌϑεν. οἶμαι καὶ τὴν Ἄρτε-
μιν Aoxstav καὶ Εἰλείϑυιαν, οὐκ οὖσαν ἑτέραν, ἢ τὴν σελήνην, ὦνο-
μάσϑαι' Τιμόϑεος δ᾽ ἄντικρυς quot Διὰ κυάνεον wrA. et rursus sine
poetae n. Quaest. Rom. c. 77. Faden Macrob. VII 16, 28. Haud dubie
est ex eodem carmine, ex quo fr. 1. — V. 1. κυάνεον, Macrob. iep-
πρόν. — Meineke ad hoc carmen refert Hesychii gl.: πολυϑύσανε"

"Agvspa, πολυϑύσανε κούρα.

διὰ τὸ ϑυσάνοις καὶ αὐτὴν χφῆσϑαι, 1) ἢ ὅτι πολλαχόϑεν ἄσσεται ὡς wv-
νηγέτις, ἢ πολυϑώυστος δέν D πολυϑυσίαστος.

Fr. 8, Porphyr. ap. Stob. Ecl. Phys. I 41, 61: ἠλύσιον μὲν πεδίον
εἰκότως προσειπὼν τὴν τῆς σελήνης ἐπιφάνειαν ὑφ᾽ ἡλέου καταλαμπο-
μένην, ὅτ᾽ αὔξεται ἡλέου αὐγαῖς, ὥς φησι Τιμόϑεορ. Meineke
ἀέξεται et ἁλίου restituit, qui censet hunc versum continuo subiungen-
dum esse fr. 2, idem tamen coniecit fortasse praeterea versum inter-
cidisse: διά τ᾽ ὠκυτόκοιο σελάνας (φάος ai Zotov, πυρόεντος) ὅτ᾽ ἀέξε-
ται *TÀ.

=== p631 ===
TIMOTHEUS. 621

Οὔ vor τόν γ᾽ ὑπεραμπέχοντα
οὐρανὸν εἰσαναβήσει.

ὅ.
ψεν.͵ττν.-..ν..ν--
M Uyu-urzv-wvy-sx
E Ψᾧ - "uy lwuwL-S
E - σὺ -wioo-ur--

Ἔχευε δ᾽ ἕν uiv δέπας κίσσινον μελαίνας

σταγόνος ἀμβρότας ἀφρῷ βρυάξον᾽

εἴκοσιν δὲ μέτρ᾽ ἀνέχευεν ἔμισγέ 9 1910
αἷμα Βακχίου νεορρύτοις δακρύοισι Νυμφᾶν.

ΝΙΟΒΗ.
»6.
"Ἔρχομαι" τί w^ αὖεις;

Fr. 4. Chrysipp. περὶ ἀποφατικῶν c. 10: Εἰ Κύκλωψ 6 τοῦ Τιμο-
ϑέου πρός τινα οὕτως ἀπεφήνατο᾽ οὔ τοι wil. — V. 1. cod. τόγγε.

Fr. 5. Athen. XI 465 C: Τιμόϑεος δ᾽ ἐν Κύπλωπι (ita L et

Eust, Κυκλωπίᾳ PV) Ἔχευε κτλ. et Eust. 1631, 61. — V. 1. ἔχευε
δ᾽ om. C et Eustath, ἔχευεν δὲ B, ἔχευε δὲ L, ἔχονεν δὲ P, ἔχυνε δὲ
V. Sehneidewin ἔπλησε, fort. ἔγχευε, nam eraterae vini poculum in-
fundit, Hartung plane delet. — μελαένας, B μολαίνας. — V. 8. εἴκοσιν
Dindorf, vulgo εἴκοσι. — , ἀνέχευεν CPVL, ἀνέχευαν AB. Ap. Eust. est
εἴκοσι δὲ ὕδατος μέτρ᾽ ἔχευεν, unde ὕδατος restituendum censet
M. Schmidt: sed hoc est Eustathii additamentum, evanescit diffictlius
copula τὲ pro δὲ restituta. --- ἔμισγε ἃ, ἔσμιγε PVL, ἀνέμισγε σ.
V. 4. ϑ᾽ αἶμα scripsi, δ᾽ αἷμα Grotefend, A διαμα, CPVL δ᾽ ἅμα. —
Βακχίου, Β βακχχεῖα. -Ξ νεορρύτοις C, νεορρύτως A, νεωρύτως P, νεωρ-
ρυτῶς B, νεορρύτω VL. — δακρύοισι. C, sed PVL Bomobove:. — Νυμ-
φᾶν Schweighaeuser, PVL νύμφαν, C πηγᾶν.

Fr. 6€. Diog. Laert. VI 28 de Zenone: ἐτελεύτα δὲ οὕτως" ἐκ τῆς
σχολῆς ἀπιὼν προσέπταισε καὶ τὸν δάκτυλον περιέρρηξε" παίσας δὲ τὴν
γὴν τῇ χειρί, φησὶ τὸ ἐκ τῆς Νιόβης" Ἔρχομαι' τί μ᾽ ἀὕὔεις (αὔεες
Hermann, nisi praestat ἀντεῖς); quae ipse Diogenes deinde in epi-
grammate imitatur ἔρχομαι αὐτόματος" τί δὴ καλεῖς us; Eadem Stob.
Flor. Vll 48 (ubi τί μὲ ἄγεις) et Suidas v. αὔεις. Ex Timothei carmine
elausulam haac petitam esse fidem facit Macho ap. Athen. VIII 341 C:
ἀλλ᾽ ἐπεὶ ὃ Τιμοθέου Χάρων σχολάζειν οὐκ ἐᾷ οὐκ τῆς Νιόβης, χωρεῖν
δὲ πορϑμὸν (πορϑμίδ᾽ Casaubonus et Meineke) ἀναβοᾷ, x«Asi δὲ μοῖρα.
νύχιος, ἧς κλύειν χρεών. Ac Timotheo etiam Nauck vindicat, Hermann
Aesehyli Niobae, Brunek cognomini Sophoclis tragoediae adscripsit.
Sed suspicor etiam praecedentem Charonis versum servatum esse:

Ἔμβα, πορϑμίέδος ἕρμα,

apud "Teletem Stob. Flor. v 61: ὥσπερ ἐκ συμποσίου ἀπαλλάττομαι,
οὐδὲν δυσχεραίνων, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ βέου, ὅταν ἡ ὥρα 3, ἔμβα πορϑμίέ-
δος ἔρυμα, ubi Nauek Fr. Trag. adesp. 433 ἔρμα correxit.

=== p632 ===
622 POETAE MELICI.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ.
T

υνυώ Φυυφψφψφυσφόάυνσε

Τεταμένον ὀρίγανα διὰ μυελοτρεφῆ.

ΠΈΡΣΑΙ.
8.
ἐὺκψνν--υὑφ-ἘῈ Ψψο us s ες

Κλεινὸν ἐλευϑερίας τεύχων μέγαν Ἑλλάδι κόσμον.

9. ; ^ 9
o5 amo ono cA Oeo m CAES OD cS

Σέβεσϑ᾽ αἰδῶ σύνεργον ἀρετᾶς δοριμάχου.

* 10.

Cu) HOO cuoco A o cs dA UM) LS Ὁ
"Aens τύραννος" χρυσὸν ᾿Ελλὰς δ᾽ οὐ δέδοικεν.

Fr. 7. Et. M. 630, Ai: "H ἐπειδή (ῶς φησιν ὮὯριγ ἑνης) εὕρηται ἐν
συστολῇ ἡ ei συλλαβή, ὡς παρὰ τῷ Τιμοϑέῳ τῷ κιϑαρωδῷ" τεταμένον
(M et Flor. τεταμένα) $e. δ. μυεζοτρεφῆ (M μνέλτροφῇ) Ὀδυσσείας
ὃ΄. σύγκειται δ᾽ οὗτος ὁ E ἀπὸ προκελευσματικῶν, 0 δὲ τελευταῖος
ποὺς ἀνάπαιστός ἐστι, τῶν δύο βραχέων εἰς μέαν μαχρὰν συναιρεϑεισῶν.
Ὀδυσσείας δ΄ Sylburg ita redintegrandum censuit, ut scriberet ὡς διο-
τρεφέος βασιλῆος, Ὀδυσσείας δ΄, sed potius dithyrambi nomen latet,
itaque scripsi Ὀδυσσεῖ, et M habet oó, D oó^. Flor. om. Ceternm
Ὀδυσσεύς fortasse non diversus fuit a Cyelope. Ipsum versum servavit
etiam Cram. An. Par. IV 12, 95 (τεταμένα .. . μοελοτρεφῇ).

F. 8. Plut. vit. Philopoem. €. 11: Ἄρτι δ᾽ αὐτῶν εἰσεληλυϑύτων
κατὰ τύχην Πυλάδην τὸν κιϑαρῳδὸν ἄδοντα τοὺς Τιμοθέου Πέφσας
δἐνάρξασϑαι" Κλεινὸν κεῖ. (ubi M κλεινῶν v iy ἐλ. Vb κλεινῶν ἐπ᾽
ἐλ. et pro τεύχων M τ᾽ εὐχῆς, Vb τεῦχε, Stephan. τεύχω) ἅμα δὲ τῇ
λαμπρότητι τῆς φωνῆς τοῦ περὶ τὴν ποίησιν ὄγκου συμπρέψαντος, ἐπί.
βλεψιν γενέσθαι. τοῦ ϑεάτρον πανταχόϑεν εἰς τὸν Φιλοποίμενα καὶ
κρότον μετὰ χαρᾶς. Affert etiam Pausan, VIII 50, 3 ubi item τεύχων
seritur,

Fr. 9. Plut. de audiend. poet. c. 11: "Ap! ὧν καὶ Τιμόϑεος ὁρ-
μηϑεὶς οὐ κακῶς ἐν τοῖς Πέρσαις τοὺς Ἕλληνας παρεκάλει" Σέβεσϑ᾽
κτλ. Respicit idem de fort. Roman. c. 11. — Seripsi δοριμάχου, vulgo
δορνμάχου.

Fr. 10. Plut. vit. Agesil. €. 14: "Hàtorov δὲ ϑέαμα τοῖς κατοικοῦσι
τὴν "Acíov Ἕλλησιν ἦσαν οἵ “πάλαι βαρεῖς xai ἀφόρητοι καὶ διαρρέοντες
ὑπὸ πλούτου καὶ τρυφῆς ὕπαρχοι καὶ στρατηγοί, δεδιότες καὶ ϑερα-
πεύοντες ἄνϑρωπον ἐν τρίβωνι περιϊόντα λιτῷ καὶ πρὸς ἕν ῥῆμα βραχὺ
xol Δακωνικὸν ἁρμόξοντες ἑαυτοὺς καὶ μετασχηματίξοντες᾽" ὥστε πολ-

=== p633 ===
TIMOTHEUS. 623
E ΔΗΛΩ͂Ν ΕἸΔΩ͂Ν.
Ψ.

Ψ ὁ συν 59ϑ-Ξ εν .-.Ὁ
“ἐ.--ὺὧν .... ἐν.

E Φφε συυς-ς..:

Μακάριος ἦσϑα, Τιμόϑεε, κἄρυξ ὅτ᾽ εἶἷπεν'
- , ,

νικὰ Τιμόϑεος Μιλήσιος

τὸν Κάμωνος τὸν ἰωνοκάμπταν.

19,

LE uuu.

M uuu...

Aoig ἐπήει τὰ τοῦ Τιμοθέου λέγειν" Ἄρης τύραννος (τύραννον
SgOTuqV)' χρυσὸν δὲ Ἑλλὰς οὐ δέδοικε, Transposui δέ. Respicit etiam
- Demetr. c. 42. Adde Hesych. v. Ἄρης τύραννος. παροιμία. Suid.

h. v. οὐ Macarius in not, ad Arsem, p. 79. Auctiora exhibet cod.
Milleri Misc. 363: Ἄρης τύραννος" τοῦτο τὸ κομμάτιον ἐκ τῶν Τιμοθέου
Περσῶν, ὃ διὰ τὴν ἐπὶ τὴν σωτηριώδη εὐημερίαν ᾿Αϑήνῃσιν ἐπιπολάσα-
σαν εἰς παροιμίαν περιέστη" μέμνηται ταύτης Μένανδρος ἐν Θαΐδι.
quae expedire nequeo. Videtur Timotheus nomum hune docuisse cirea
illud tempus, quo bellum Corinthium exarsit, h. e. Ol. 96, 2, cum Age-
silaus in Asia Persarum imperium bello quateret, et Tithraustes satrapa
per Timoecratem Rhodium in Graeciae civitatibus viros populares pe-
eunia tentaret, quo promptius Lacedaemoniorum dominationem depel-
lerent: cf. comment. de com. Att. p. 389 seq. Huc spectat opinor Milleri
aneedoton: grammaticus, ut quae sequuntur Timothei verba zovcóv

Ἑλλὰς δ᾽ οὐ δέδοικεν explanaret, harum largitionum fecerat mentionem,

quibus Athenarum opulentia insigne incrementum cepisse visa sit. Sane
Xenophon negat Athenienses quidquam pecuniae a Timocrate accepisse,
sed Pausanias Epieratem et Cephalum corruptos esse auctor est. Plu-
tarchi autem testimonium cum hac coniectura, quam feci de tempore,
quo Timothei Persae docti sunt, facile potest conciliari: nam consen-
taneum est, versiculum hunc, qui Graecorum animos graviter percussit,
celeriter hominum sermonibus propagatum esse, ita ut in Asiam Age-
silao nondum revocato pervenerit. Nauck requirit Χρυσὸς τύραννος᾽
"Aon δ᾽ Ἑλλὰς οὐ δέδοικεν contra mentem poetae.

Fr. 11. Plut. de se ipsum laud. c. 1: ἀλλὰ καὶ τοὺς στεφανουμέ-
νους ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἕτεροι νικῶντας ᾿ἀναγορεύουσιν, τὴν ἀηδέαν τῆς
περιαυτολογ ας ἀφαιροῦντες" ἡ καὶ τὸν Τιμόϑεον ἐπὶ τῇ κατὰ Φρύνι-
δος νίκῃ γράφοντα' Μακάριος κτλ. εἰκότως δυσχεραένομεν, ὡς ἀμού-

σως καὶ παρανόμως ἀναπηρύττοντα τὴν ἑαυτοῦ νίχην. — V. 1. καρυξ
ὅτ᾽ scripsi, legebatur 6 p κῆρυξ, Hartung scripsit Tio tos, ὅτε κᾶρυξ.
— V. 9. Τιμόϑεος scripsi, legebatur 1μόϑεος ὁ — V. 8. Κάμωνος

seripsi, legebatur Κάρβωνος, Schmidt Σκάμωνος vel Κάμβωνος couiecit,
quemadmodum qui περὲ εὑρημάτων scripsit Σκάμων vel Κάμων di-
citur, Cf. Pollux IV οὐ: Kal Φρῦνιν δὲ τὸν Κάμωνος (CF χάβωνος)
μέλεσι πολυκαμπέσι, τοῖς ὑπὸ τῶν κωμῳδῶν δυσκολοκάμπτοις κληϑεῖσι,
χεχρῆσϑαι λέγουσιν. Male Suidas v. Φρῦνις Κάνωπος filium dicit.

=== p634 ===
604 - — POETAE MELICI.

vu L-vuuvul-
Vou d£. Vu

bDooz-uvz-

Οὐκ ἀείδω τὰ παλαιά,
^ * [4 ,
καινὰ γὰρ μάλα κρείσσω"
νέος ὁ Ζεὺς βασιλεύει,
τὸ πάλαι δ᾽ ἦν Κρόνος ἄόχω.ὠὀἨὀ ᾿.
5 ἀπίτω Μοῦσα παλαιά.

18.
ντυν- νυν
cm EI m o4 HOME cu
τ:᾿ὖν-.,͵οἋ-ὄ;'πυνμ. ETE
SOS OU cs dA SAM SA

Σύ τ᾽ ὦ τὸν ἀεὶ πόλον οὐράνιον
ὠκτῖσι λαμπραῖς Aue βάλλων,
πέμψον ἑκαβόλον ἐχϑροῖδ βέλος

- 3 * - ku ,
σᾶς ἀπὸ νευρᾶς, ὦ ἰὲ Παιάν.

* 14.

AJ i ePi

Σὺ δὲ τὸν γηγενέταν ἄργυρον αἰνεῖς.

Fr. 12. Athen. HI 192 D: Κατὰ γὰρ τὸν Μιλήσιον Τιμόϑεον
τὸν ποιητήν᾽ Οὐκ ἀεέδω κτλ. Cf. Eust. 1422, 50. — V. 1. οὐκ ἀείδω,
Meineke οὐ κλείω. — V. 9. καινὰ VL, καὶ τὰ ABP. — μάλα scripsi,
vulgo ἅμα, om. Ο et Eustath. M. Sehmidt ϑαμὰ, Schneidewin καινὰ
γὰρ ἄσματα κρέσσω. — V. 4 τὸ πάλαι Meineke, vulgo τὸ παλαιόν. —
V. δ. ἀπίτω, ΒΡ ἀπεέτω.

Fr. 18. "Macrob. Sat. I 17, 19: »Sed Timotheus. dta: σύ τ᾽ ὦ ut.
— V. 1. σύ τ᾽ ὦ vulgo, σύ τε ὦ libri, fort. σὺ δ᾽ ὦ praestat. — ,V. ἃ,
ἀκτῖσι λαμπραῖς scripsi, legebatur λαμπραῖς ἀκτίσι, lan λαμπραῖς ἀκτῖσ᾽
edidit, ex libris ut videtur, nam nihil adnotavit, nisi quod N ἀκτισινατε.
— "Aue Sehneidewin, vulgo ἥλιε, RB ΗΛΙ, praeterea B BA4A40N. —
N 9. ἐχϑροῖς, Jan ἐχϑροῖσι ex libris ut videtur. — V. 4. νευρᾶς, BR
NETPA. — à it Παιὰν scripsi, legebatur ὦ fe Παιάν, PN au παιαν,
BR oe παιαν, ΒΡῚ ὦ παιάν, vulgo παιάν. Schneidewin ὦ ἰὴ Παιάν,
Hartung ὦ ij Παιάν. Sane ipse Macrob. ib.: ,Obtinuit tamen ut
cum sanitatem dari sibi precantur, ἰὴ παιάν per ἡ litteram enuntient,
id est medere Paean; cum autem ξεὲ Παιάν per s litteram dicunt cum
aspiratione prioris litterae, significant hoc diei in aliquem adversa pre-
eatione, βάλλε Παιάν, id est inmitte feriendo. tuetur ἕξ, verum ἐὲ
non segregandum ab " interiectione ij, quae formae mensura tantum
novissimae syllabae differunt inter se. Of. carm. ,popul. 46 et 47.

Fr. 14. Plutarch. de fort. Alex. II c. 1: Aogeldo δὲ δοκοῦντι
γλισχροτέρῳ περὶ τὰς δωρεὰς εἶναι Τιμόϑεος Gov ἐσήμαινε πολλά-
κις τουτὶ τὸ πκομμάτιον' Σὺ δὴ τὸν y. ἄρ. aid. Ὁ δὲ ᾿ἀρχέλαος οὐκ ἀμού-

=== p635 ===
TIMOTHEUS, 625

15. 8 1518
Οὔϑ᾽ ὁ πτερωτὸς ἐξὸς ὀμμάτων, Ἔρως,
ὁ Κύπριδος κυναγύς, ἡ φρενῶν (ug,
ὁ μὴ τίνων ϑεοῖσιν ὁρκίων δέκας.

Antiphanes ap. Athen. X p. 433 C: Οὐκ ἂν ἁμάρτοι δέ τις
καὶ τὸ ποτήριον αὐτοῦ (Νέστορος) λέγων φιάλην "άρεως κατὰ τὸν.
᾿Αντιφάνους Καινέα, ἐν ᾧ λέγεται οὕτως" εἰ τῇ δῆλος (Emperius
eonieeit εἶτ᾽ ἤδη δός) φιάλην (τὸ ὅπλον vulgo additur, delevit
Koppiers) "40606 κατὰ Τιμύόϑεον ξυστόν τε βέλος. Cf. Aristot.
Ars poet. c. 21, 6: λέγω δὲ οἷον ὁμοίως ἔχει φιάλη πρὸς 4ιό-
νυσον, καὶ ἀσπὶς πρὸς oqv' ἐρεῖ τοίνυν καὶ τὴν ἀσπίδα (A addit
οὐ) φιάλην Ἄρεως (Ἄρεος G) καὶ τὴν φιάλην ἀσπίδα Διονύ-
cov (fort. hoe quoque exemplum ex Timotheo petitum) Cf.
Rhetor. III 4 et 11 et Athen. XI 502 B: ᾿ἀναξανδρέδης δὲ φιά-
λας "Aorog καλεῖ τὰ ποτήρια ταῦτα (hinc aliquando conieci in
Anaxandridis versu ap. Athen. IV 131 legendum esse φιάλην τ᾽
"Aesog ἠδὲ λεπαστήν). M. Schmidt credit Timotheum φιάλην
"ἄρεως &owov vel φιάλην ᾿ἄρεως οἴνου dixisse, abusus Aristotelis
loco de poet. c. 21, 8: ἔστε δὲ τρόπῳ τούτῳ τῆς μεταφορᾶς yon-
σϑαι καὶ ἄλλως, προσαγορεύσαντα τὸ ἀλλότριον ἀποφῆσαι τῶν oi-
κείων τι, οἷον si τὴν ἀσπίδα εἴποι φιάλην μὴ "άρεως, ἀλλ᾽ ἄοινον
(ita Vietorius praeelare, libri ofvov). ubi Schmidt intempestivam
adhibens medicinam voeulas μὴ et ἀλλ᾽ delendas esse censet.

1T.

Anaxandrides ap. Athen. XI 455 F: "4gríeg διηρτάμηκε καὶ
τὰ μὲν διανεκὴῆ Σώματος μέρη δαμάξετ ἐν πυρικτίτοισι γᾶς,
Τιμύϑεος ἔφη mov, ἄνδρες, τὴν χύτραν οἶμαι λέγων. ta Mei-
neke Poet. Com. Fr. T. III 164 emendavit, vulgo ἐν πυρικτύ-
ποισι γῆς (sic PVL, ἐν πυρικτύτοισι γᾶς A, iv πυρὶ κτιτισιγᾶς B,
ἐν περικείτοισι γαῖς Dobree).

σως ἀντεφώνησε᾽ σὺ δέ γ᾽ αἰτεῖς. Eadem Apophthegm. p. 177 B, ubi
recte σὺ δέ. Videtur du ex ipsius Timothei aliquo earmine peti-
tum. — γηγενέταν, Meineke γαγενέταν.

Fr. 15. Stob. Append. p. 23. T' ἐιμοϑέου. 9'6 πτερωτός. Seripsi
οὔϑ᾽ ὁ mr. et Ἔρως, , vulgo ἔφως, Meineke εἶθ᾽ ὁ πτερ. vel 49^ ὁ πτερ.,
Nauck ϑεὸς πτερωτός. — V. 9. Κύπριδος Meineke, legebatur Κύπριος.
Ceterum valde dubium an hi versus dithyrambographi sint, Meineke
Timotheo comico tribuit, sed fort. Σωσιθέου seribendum, olim conieci
Τιμοκλέους, Nauck Τιμησιϑέου prueoptat.

' — PozTAEx Ln. III. : 40