=== p546 === NSSSVAIT. "3901 TIMOCREON.. — AAA ΜΕ ΛΗ. 1. Stropha. —R CU TERUEL ITE ELDER ευν-υν- θεω. - τ .--Ὁ -χυ.--σσ-.υ : Ὡυων-υὧνσν.-.Ὅν.-υ..Ὁ Epodus. -— 4 UIT MUS ET UE IEEE E Zo ux NE NHUECHURTLI Ζουνωνν.. -ἐν--΄ν... .. ἐν. M... .- Timocreon. Fr. 1. Plut. vit. Themistocl. c. 21: Τιμοκρέων δ᾽ o Ῥόδιος μελοποιὸς ἐν ἄσματι καϑάπτεται πικρότερον τοῦ Θεμιστο- κλέους, ὡς ἄλλους μὲν ἐπὶ χρήμασι φυγάδας διαπραξαμένου κατελϑεῦν, αὐτὸν δὲ ξένον ὄντα καὶ φίλον προεμένου δι᾽ ἀργύριον" λέγει δ᾽ οὕτως" "4M κτλ. Numeri quomodo diseribendi sint, valde dissentiunt homi- nes docti, alii aliter constituerunt, velut Boeckh in prooemio lect. Bero- lin. 1833, Hermann in Praef. Epit. doctr. metr. p. XVIII ed. 2, Ahrens in Mus. Rhen. II 457 seq. et Dial. Dor. 477, qui siropham, antisbro- pham et epodum integras superesse credit, denique Hartung in tres. strophas dispescuit aequabiles. Adde huc M. Sehmidt Pind. Ol. p. LXXVI. Ego nunc Ahrensii discriptionem sequor: constat carmen tribus stro- phis quaternorum versuum, neque vero est uovóorgogo», ut Hartungo visum, sed tertia stropha epodi vice fungitur, quamquam prope accedit numerorum species ad priores strophas: nam v. 1 et 2 eandem ubique formam ostendunt, sed epodi v. 3 semipede minor est, v. 4 totus tro- chaicis dipodiis constat, at in novissimo versu strophae et antistrophae daetyli cum trochaeis consociautur. Modieus stropharum cireuitus ut- pote in earmine breviuseulo: nam integrum est earmen, quod quem- admodum pleraeque Timocreontis cantiuneulae convivantium oblecta- tioni fuit destinatum; fr. 7 aperte σκολιὸν vocatur, vid. Áristoph. Ach. === p547 === TIMOCREON. 531 στρ. "AAA! εἰ τύγε Παυσανίαν ἢ καὶ τύγε Ξάνϑιππον αἰνέεις ἢ τύγε Λευτυχίδαν, ἐγὼ δ᾽ ᾿Αριστείδαν ἐπαινέω ἄνδρ᾽ ἱερᾶν ἀπ᾽ ᾿ϑανᾶν 1202 ἐλθεῖν ἕνα λῷστον, ἐπεὶ Θεμιστοκλῆ᾽ ἤχϑαρε devo, ἀντ. 5 ψεύσταν, ἄδικον, προδόταν, ὃς Τιμοχρέοντα ξεῖνον ἐόντα ἀργυρίοισι κυβαλικοῖσι πεισϑεὶς οὐ κατᾶγεν ἐς πατρίδ᾽ Ἰάλυσον" λαβὼν δὲ τρί᾽ ἀργυρίον τάλαντ᾽ ἔβα πλέων εἰς ὄλεϑρον, ἐπῳδ. τοὺς μὲν κατάγων ἀδίκως, τοὺς δ᾽ ἐκδιώκων, τοὺς δὲ καίνων, 10 ἀργυρίων ὑπόπλεως᾽ ᾿Ισϑμοῖ δ᾽ ἐπανδόκενε γλοιῶς 532. — V. 1. Παυσανίαν ἢ καὶ τύγε om. Fa, καὶ om. Cia. — αἰνέεις seripsi, vulgo αἰνεῖς, frobante Ahrensio, qui omnia ad Doriei sermo- nis normam revocat, Fa αἰνέσεις, — V.2. Agite (av, ἀριστείδην ACFa. — V. 8. ἄνδρ᾽, libri ἄνδρα. — V. 4. ἐλϑεῖν ἕνα ,Adezov, Fa ὃς ἦλϑε Aewtós, Boeckh coni. ἐλϑέμεν λῶστον, Θεμιστονλῆ ἐπεὶ xvi, Hartung ἐλθέμεν λῷστον πολύ, Θεμιστοχλέα ὃ δ᾽ ἤχϑ. Lr Fa, ut Hermann coniecit, vulgo ἐπεὶ ai, Va ἐπὶ δὲ. — F—À Hermann, vulgo Θεμιστοκλῆα, Fa Θεμιστοκλέα δ᾽, Ahrens Θεμιστοκλῆ. — ἤχϑαρε, Fa ἤχϑαιρε. — «ro minime sollieitandum, cf. C. Keil in Phil. V 647, Heeker ἤχϑαιρεν Αἰδώς probante Hartungo, Unger de Tanusio p. 34 Ἐρατώ. — V. δ. Tipoxo£ovra, Hartung Τιμοκρεῦντα, ita sane in illis regionibus vulgo loquebantur, ut vel recto casu , Tiuoxonóv dicerent, neque tamen opus est hanc formam restituere. — ἐόντα, Hartung ὄντα. Ambigi potest, utrum ξένον ἐόντα an ξεῖνον ἔντα seribendum sit, — V. 6. ᾿κυβαλικοῖσι scripsi, nisi κοβαλικοῖσι malis, vulgo σκυβαλικοῖσι, i βαλικοῖσι, Fa et C supra χυμβαλικοῖσι. Cf. Hesychius ᾿Κυμβαλικὸν τρό- zov et κυβηλικὸν τρόπον, Hermann σκυβαλικτοῖσι, cuius loco σχυβαλι- στοῖσι Ahrens scribendum fuisse existimat, ipse σκυβαλισκέοισι com- mendat. — κατᾶγεν, Pa κατήγαγεν. -— V. 1. πατρίδ᾽, vulgo πατρέδα, Hermaun πάτραν. Ἰάλυσον non videtur sollicitandum: in nomine pro- prio spondeus dactyli loco admissus, item productio primae syllabae satis habet excusationis: multo maiore licentia usus est Dionysius Rho- dius Anth. Pal VII 716, 1 ὅσοι πόλιν '"Ioi960t (. o v — .) ναΐομεν. Ahrens seripsit [ἐς] πατρίδ᾽ Ἰαλυσόνδε vel εἰς πατρίδ᾽ ἂν Ἰάλυσον, Hartung ov κατᾶγεν πατρίδ᾽ ἸΙαλύσιον. — V. 8. τρί ABe, vulgo τρέα, Hartung τέτταρ᾽. »- ἀργυρίου, antea seripsi ἀργύρου, consuetudini con- venienter, sed ἀργυρίου, quod numeri lex tuetur, fortasse non sine con- temtu poeta dixit, legiturque in titulo Boeotio CIGr. I 1569, 50 et in Laeonico 1511. — els, Fa ἐπ᾽. — V. 9, δ᾽ ἐκδιώκων, δὲ ἐμ διώκων A, δὲ διώκων Fa. — καίνων, κενῶν ACRTSBeVi. — V* 10. ἀργυρέων, Her- mann ἀρφγυρέων. — ὑπόπλεως, Ahrens ὑπόπλεος, et sane Fa ἀργυρίου δὲ ὑπόπλειος exhibet. — δ᾽ inavóOoxsve, δὲ πανδόκευε FaCA, δ᾽ ἐπαν- dówse Boeckh, δ᾽ ἐπανδόκεει Mehlhorn, δὲ πανδοκεὺς Hermann. -- γλοιῶς seripsi,' legebatur γελοίως. Adverbium γλοιῶς, quod Hesychius === p548 === 538 — |. POETAE MELICI. ψυδρὰ χρέα mep£ycv: οἱ δ᾽ ἤσϑιον κηὔχοντο μὴ ὥραν Θεμιστοκλέος γενέσϑαι. 9 Μοῦσα, τοῦδε τοῦ μέλεος - ᾿ oco Ue ΗΙΒ. 905 κλέος ἀν᾽ “Ἕλλανας τέϑει, ὡς ἐοικὸς καὶ δίκαιον. I [3 ! Ι [o i4 Ι ς ς ox [d c ! iS T C C I c E - € is Cc Ι I ue Οὐκ ἄρα Τιμοκρέων μοῦνος “Μμήδοισιν ὡρκιατόμει, ἀλλ᾽ ἐντὶ κἄλλοι δὴ πονηροί" - testificatur, hie non malitiose, sed sordide significat; cf. Hesych. γλοιός. ῥυπαρός. — V. 11. ψυδρὰ scripsi, h. carnes mec carnes, quamquam for- tasse aliud latet voeabulum, quo σαπρὰ fuisse κρέα poeta Themistocli exprobravit. Libri ψυχρὰ, ΒΟ φψύχεια, Ahrens ψηχρὰ, Sintenis γλίσχρα. - παρέχων, Hartung παρέχεν. — V. 19. κηὔχοντο, Fa wol εὔχοντο. --- ὥραψ, Ahrens ὥραν, nescio an χώραν scribendum sit. i. e. guram (vide quae ad Theogn. 152 adnotavi), atque idi ipsum significat. ὥραν, si ger- mana ea est scriptura. Non recte Cobet μὴ ὥρας (vel μὴ s ὥρας) Θε- μιστοκλῆ᾽ ἰκέσϑαι, neque Hartung sequendus , qui traiecit verba μὴ Θεμιστοκλέος ὥραν γενέσθαι. - θυμεθπονλίος Ahrens, Hermann ν ὦ στοκλεῦς, libri Θεμιστοκλέους. 1 Fr. 9. Plut. vit. Themist. e, 21: Tioló δ᾽ ἀσελγεστέφῳ "^ dva- πεπταμένῃ μᾶλλον εἰς τὸν Θεμιστοκλέα βλασφημίᾳ πέχρηταν μετὰ τὴν υγὴν αὐτοῦ καὶ τὴν καταδίκην ὁ Τιμοκρέων ἄσμα ποιήσας, οὗ ἐστιν ἀρχή; Μοῦσα κτλ. — V. 1. τοῦ, Fa τοῦ δέ. -- ME 2. κλέος om. Be. Hartung in hune modum τοῦδε τοῦ κλέος μέλεος ἀν᾽ verba traiecit. Fr. 3. Plut. vit. Themist. c. 21: “έγεται δ᾽ ὁ Τιμοκρέων ἐπὶ μηδισμῷ φυγεῖν συγκαταψηφισαμένου͵ τοῦ Θεμιστοηλέους" ὡς οὖν ὁ Θε- μιστοκλῆς αἰτίαν ἔσχε μηδίξειν, ταῦτ᾽ ἐποίησε πρὸς αὐτόν. Οὐκ ἄρα *tÀ. Ahrens stropham tribus versibus iambicis constare censet: v. 1 tetr. acat. v. 2 teir. hypero. v. 8 dimeter. — V. 1. μοῦνος, Hermann μοῦνος ὅς, Ahrens Contra οὐκ coe Τιμοκρέων μόνος. — V. ἃ. ὠρκια- τόμει SCripsi, nam praeteritum tempus omnino requiritur, ὁρκιατομεῖ Hermann, vulgo d τέμοι, F μήλοισιν ὄρκια τομή, A ὅ 9gxie τέμνω - (vel τέμω), x ὅρκια τέμνει, Hartung μοῦνος ἦν Μήδοισιν ὁρκιατομῶν. — V. 8-τ affert Apost. VII 28 et Arsen. 281, ubi καὶ ἄλλοι πονηροὶ === p549 === TIMOCREON. 539 οὐκ ἐγὼ μόνα κόλουρις" δ ἐντὶ καὶ ἄλλαι ἀλώπεκες. 4, Diogenian. Praef. 179: Καρικος δὲ αἶνος λέγεται, ον ἀνα- φέρουσιν εἰς γένει Κᾶρα ἄνδρα᾽ τοῦτον γὰρ ἁλιέα τυγχάνοντα χει- μῶνος ϑεασάμενον πολύποδα εἰπεῖν" εἰ μὲν ἀποδὺς κολυμβήσαιμι ἐπ᾿ αὐτόν, διγώσω, ἐὰν δὲ μὴ λάβω τὸν πολύποδα, τῷ λιμῷ τὰ παιδί᾽ ἀπολῶ. Κέχρηται δὲ τῷ λόγῳ τούτῳ καὶ Τιμοκρέων ἐν μέ- λεσιν. Cf. Walz. Rhet. II 11. 5. Diogenian. Praef. 180: Ὁ δὲ Κύπριος (αἶνος) προσηγόρευται διὰ τὸ παρὰ Κυπρίοις λέγεσϑαι ὡς ἐπιχώριος" κέχρηται δὲ καὶ τούτῳ Τιμοκρέων, ἐμφαίνων ὡς οἱ ἄδικα πράσσοντες καὶ ἐς ὥστε- gov τῶν προσηκόντων τυγχάνουσιν. Καὶ γὰρ τῷ ᾿Αδώνιδι ἐν Κύπρῳ τιμηϑέντι ὑπὸ τῆς ᾿Αφροδίτης μετὰ τὴν τελευτὴν οἱ Κύπριοι ξώσας ἐνίεσαν περιστεράς, αἵ δ᾽ ἀποπτᾶσαι καὶ διαφυγοῦσαι αὖϑις ἀδο- κήτως εἰς ἄλλην ἐμπεσοῦσαι πυρὰν διεφϑάρησαν. Cf. Walz Hhet. H 12. Σικελὸς κομψὸς ἀνήρ ποτὶ τὰν ματέρ᾽ ἔφα. scriptum. — V. 3 οὐ ὅ ἐντὶ, FaAia ἔντι. — V. 4. οὐκ, Hermann κοὐκ Ahrensio probante. — κόλουρις, exspectaveras κολουρίς, sed secundum grammaticorum praecepta etiam λάμπουρις (ἡ ἀλώπηξ) erat propar- oxytonon, ef. Lobeck Proleg. Pathol. 460 seq. Adde Hesychium κοϑοῦ- ριν' ἀλώπεκα. — V. δ. ἄλλαι, iu ἄλλοι. Videtur yersus glyconeus re- stituendus ἐντὶ κἄλλαι ἀλώπεκες, aut ἐντὶ καὶ ἄλλαι ἀλώπηκες eodem metro, quo poeta usus est Sli cf. Ananius fr. 5, 5 καὶ λαγῶν καλωπήκων, Ahrens scripsit αλλ᾽ ἐντὶ κἄλλαι ᾿λώπεκες, sed postea ἐντὶ καὶ ἄλλοι ἀλώπεκες edidit, Fr. 6. Hephaest. 71: Τῷ καϑαρῷ ἔφϑημιμερεῖ ὅλον ᾧσμα Τιμο- κρέων συνέϑηκε᾽ Σικελὸς κτλ. Kespicere yidetur Plato Gorg. 493 Α: Καὶ τοῦτο ἄρα τις μυϑολογῶν, κομψὸς ἀνήρ, ἴσως Σικελός τις Jl, Ἰτα- λικός, παράγων τῷ ὀνόματι διὰ τὸ πιϑανὸν τε καὶ πιστικὸν ὠνόμασε πίϑον, τοὺς δὲ ἀνοήτους ἀμνήτους. ubi Schol. οἷον Ἐμπεδοκλῆς" Πυ- ϑαγόρειος δ᾽ οὗτος ἦ ἣν. ὑπῆρχε δὲ ᾿φκραγαντῖνος" ᾿κράγας δὲ πόλις Σικελίας. “ἀφ᾽ ἧς οὗτός τε καὶ Ὀλύμπιος (Schol. Olympiodori ὁλύμ- πος) ὁ μελοποιός. 1204 === p550 === 540 rr POETAE MELICI. i. Schol. Aristoph. Vesp. 1063: Iloív ποτ᾽ ἦν, πρὶν ταῦτα νῦν δ᾽ οἴχεται" κύκνου v ἔτι πολιώτεραι δὴ αἵδ᾽ ἐπανϑοῦσιν τρίχες] Δίδυμός φησιν, ὡς παρῴδησε ταῦτα ἐκ τῶν τοῦ Τιμοκρέοντος τοῦ Ῥοδίου. — ZW LM. .-..X4u-WuWwuW--X.-.4wM ᾿Ωφελέν σ᾽, à τυφλὲ Πλοῦτε, μήτε γῇ μήτ᾽ ἐν ϑαλάσσῃ μήτ᾽ ἐν ἠπείρῳ guvijuev, ἀλλὰ Τάρταρόν vs ναΐειν κἀχέροντα᾽ διὰ σὲ γὰρ σύμπαντ᾽ ἐν ἀνθρώποις κακά. ἘΠΙΓΡΑΜΜΑΤΆΑ. BA —Ó—-—-— 9. Ὧι; ξυμβουλεύειν nt ἄπο, νοῦς δὲ πάρα. Fr. 8. Schol. Arist. Acharn. 5392: Τιμοκρέων δὲ ὁ Ῥόδιος με- λοποιὸς τοιοῦτον ἔγραψε σκόλιον κατὰ τοῦ Πλούτου, οὗ ἡ ἀρχή" "prise, ὦ τ. I. . μήτ᾽ ἐν γῇ, μήτ᾽ ἐν ϑαλάττῃ μήτ᾽ ἐν ἠπείρῳ φανήμεναι, ἀλλὰ T. T. vs v. κἀχέροντα᾽ διὰ σὲ γὰρ πάντ᾽ ἐν κακά. Eadem Sehol Arist. Ran. 1302 ed. Ald, (ubi γε veetv) et Sui- das v. Σκόλιον (ubi ὄφελες). Cf. Isidor. Pelus. Ep. II 146: Ἔϑος ἦν παλαιὸν μετὰ τὴν συνεστίασιν ἄπτεσϑαι λύρας καὶ ἄδειν" ᾿ἀπόλοιο, ὦ Πλοῦτε, καὶ μήτε ἐν γῇ φανείης, μήτ᾽ ἐν ϑαλάσσῃ. — V. 1. ὦφελέν σ᾽ Ilgen et Mehlhorn, Schol. Ár. ὥφελες, Suid. ὄφελες, Brunck ὦὥφελές γ᾽, leuffel ὥφελες σὺ τυφλέ, frustra. Etiam apud Pindarum Nem. II 6 ὀφείλει impersonaliter dictum, nam locus Eurip. Iphig. Aul. 1981 ambiguus. — μήτε γῇ, legebatur μήτ᾽ iv γῇ. Doricas formas hie et alibi non audeo revocare. — ἠπείρῳ, Schneidewin οὐρανῷ coniecit, quod quamquam iam olim in lahnii Annalibus XLIII 126 reiicien- dum esse docui, denuo certatim commendaverunt Teuffel (in lahnii Ann. 1859 p. 160) et Haupt in Herma Vol. I 398. — φανῆμεν seri- psi, φανῆναι Hoepfner, vulgo φανήμεναι, Natalis Com. 182 φανήμεναι ποτέ, M. Sehmidt frustra φανῇν requirit. — V. 9. σύμπαντ᾽ seripsi, legebatur πάντ᾽, Meineke πάντ᾽ ἔστ᾽. Diaeresis neglecta est ut Bacehyl. 28, 2. Fr. 9, Heph. 4: Tiuoxoécov iv τοῖς Ἐπιγράμμασι (CPSE pr. A τιμοκρέοντος ἐκ τῶν ἐπιγραμμάτων)" à ξυμβ. — ᾧ om. À, Boeckh τῷ, mihi τοῦ ξυμβουλεύειν seribendum yidetur. — xàes, ἄπο, νοῦς δὲ Toup, σὲρς ἀπὸ νοῦς δὴ FIBH, χερσίν σ᾽ ἄπο C, E ἀποίνους δὴ N, χέρσ᾽ ἄπο Turn. et P, qui χερσὶν in marg. yeoo ἄπο E, σὲρς 8, χέρσ᾽ et supra χερσέν Α. — Traiectione verborum insolenti videtur poeta === p551 === ΤΙΜΟΟΒΕΟΝ. . 541 10. Κηΐα μὲ προσῆλθε φλυαρία ovx ἐϑέλοντα. Οὐκ ἐθϑέλοντά μὲ προσῖλϑε Κηΐα φλυαρία. usus; dicendum enim fuit νοῦς πώρα, χὲρσ δ᾽ ἄπο, quae maledicentissi- mus poeta fortasse in Themistoclem iecit. Fr. 10. Anth. Pal. XIII 31: αὖ eadem m. Τιμοκρέοντος "Pooíov ὁμοίως. Regerit Timocreon convicia, quibus ipsum Simonides ep. 170 laeserat, sed displicet οὐκ ἐθέλοντα: nam Khodium, quamvis aegre tulerit Cei maledieta, dissimulavisse dolorem consentaneum est, neque vero οὐκ ἀέκοντα poetam seripsisse suspicor, sed οὐκ ἀεϑλεῦντα i, e. otiosum, vel potius οὐκέτ᾽ ἐόντα i. e. mortuum, apud inferos versan- tem; ita satis facete Rhodius notavit epitaphium, quod vivo destina- verat adversarius, vid. Simon. ep. 169. — Aliud epigramma Timo- creonti tribuunt edd. vett. Anth. Planud. (cf. Iriarte 92), sed rectius 'Ἑρμοκρέοντος inscribitur, vid. Anth. Plan. 11.