=== p215 === XVII. STESICHORUS. 1. A6AA EHI IIEATA. de Ὁ} LU REM uIwuwuE wu -— a wu — - “Ἑρμείας Φλόγεον μὲν ἔδωκε καὶ "Aomayov ὠκέα τέκνα 974 Ποδάργας, Ἥρα δὲ Ξάνϑον καὶ Κύλλαρον. ...... Stesichorus. De Stesichori carminibüs cf. Welcker Opusc. 1 148 seqq. — 439λ1α ἐπὶ Πελίᾳ (vel simpliciter ᾿49λα) dubitaverunt vete- res grammatiei utrum Stesichori am Ibyci esset carmen, vid. Athen. ΕΥ̓͂ 172D (vid. fr. 2), Athenaeus autem haud cunctanter Stesichoro tribuit, Simonidis usus testimonio (vid. fr. 3). Et fuerunt fortasse etiam alia praeterea carmina, quae alii Ibyco, alii Stesiehoro vindieabant, eum partim inter utriusque poesin magna similitudo intercessisse videatur. Fr. 1. Versus non satis certo restitui possunt, haec enim leguntur in Kt. M. 544, 54: Κύλλαρος" ἵππος Κάστορος, παρὰ τὸ κέλλειν, ὁ ταχύς" Στησίχορος (carminis titulum addit Sorb. Στησίχωρος ἐν τῷ πελίοις ἄϑλοι ο) τὸν μὲν Ἑρμῆν δεδωκέναι φησὶ Φλόγεον καὶ “Ἄρπαγον ὠκέα τέχνα Ποδάργης. Ἥραν δ᾽ ᾿Εξάλιϑον (cod. Flor. ξάλινϑον) καὶ Κύλλα-. eov. Suid. v. Κύλλαρος᾽ Στησ. φησὶ τὸν Ἑρμῆν δεδωκέναι τοῖς dioc- κούροις" OA. καὶ "A. d. τ. Ποδάργας καὶ Κύλλαρον. Similia Cram. An. Ox. II 456, 15, ubi Ποδαργάς, Ἥραν δ᾽ ᾿Εξάλιϑον καὶ K. et An. Par. 1V 49, 96, ubi τέκνε Ποδαργᾶς. Denique haec eadem exhibet Et. Gud. 353, 22: ᾿Στησίχορος ἐν τοῖς ἐπιπελίοις ἄϑλοις (recte Sturz ἐπὶ Πελίᾳ ἄϑλοις) τὸν uiv Ἑρμῆν δεδωκέναι φησὶ τοῖς Διοσκό- θοις φλόγεον καὶ ἄρπαγον, ὦ. τ. ποδάργης, Ἥραν δ᾽ ἑλιόμενος παρὰ σιδήρῳ τῶν ἐπισώτρων, ὅ ἐστι τῶν κανϑῶν. His novissimis usus est Bernhardy ad Stesichori locum amplificandum, poetae tribuens verba ἑλισσομένους παρ᾽ ἐπιασώτρων, quem ego secutus ἑλισσομένους παρὰ σιδαρωτῶν ἐπισσώτρων (ἄκρα) seripsi. At falsa specie decepti sumus. Coaluerunt in Et. Gud. duae diversae glossae, Κύλλαρος.... Ἦραν δὲ (ξΞανϑον καὶ Κύλλαρον) οὐ (Κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ" κυ)λιόμενος περὶ τῷ σιδήρῳ τῶν ἐπισσώτρων, ὅ ἐστι τῶν κανθῶν: ut arguit Et. Flon *) Numeri adiecti sunt editionis Kleinianae. === p216 === 206 : . POETAE MELICI. 9. 121] δων..--«ψ.νυ δωψινν..υν.-υ Σασαμίδας χόνδρον ve καὶ ἐγκρίδας, | 975 ἄλλα τε πέμματα καὶ μέλι χλωρόν. 8. [8] Θρώσχων μὲν γάρ v' ᾿ἀμφιάραος, ἄκοντι δὲ νίκασεν Με- λέαγρος. Miller Misc. 199, ubi glossam Αύλλαρος exeipiunt Ανλένδει, Κυλιν- δήϑρα, Κυλίω et ᾿Κυλινδόμενος περὶ χαλκῷ κυλιόμενος κτλ. quae glossa deseripta est ex Schol. Hom. 1]. 6 86. — V. 1 Blomfield restituit, alii aliter haec conformaverunt. Pro Φλόγεον fortasse Φλογέον seriben- dum, cf. Quint. Smyrn. VIII 241, de Martis equis: φόρεον δέ μιν ἐς μόϑον ἵπποι Αἴϑων καὶ Φλόγιος, ᾿ζόναβος δ᾽ ἐπὶ τοῖσι Φόβος τε. Nomen appellativum est qióysog eb φλόγειος (hoc grammatici testantur), pro- prium Φλογίος, quod vulgo proparoxytonon fertur, sed paenultimam acuendam esse praecipiunt grammatici. — V. 2. Ξάνϑον restituit Hem- sterhuys, quod plane firmant grammaticorum testimonia, cf. Prob. in Virg. Georg. I 12: ,Et ideirco etiam poetae tradunt ab eo (Neptuno) equum donatum Adrasto Ariona, et lunoni Xanthum et Cyllarum, quos illa dederit Castori et Polluei* idem ad Georg. III 89: ,,Pollux autem et Castor Lacedaemone maii sunt, qui existimantur equos accepisse à Iunone muneris nomine, Ξάνϑον καὶ Κύλλαρον, quos ei Neptunus dona- verat.4 .. Adde Philargyr. ad Georg. III 89 et '"'ertullian, de Spectac. c. 9. Cf. etiam Aleman. fr. 12. Fr. 2. Athen. Iv 172D: Πεμμάτων δὲ πρῶτόν φησι μνημονεῦσαι Πανύασιν Σέλευκος, ἐν οἷς περὶ τῆς παρ᾽ “Αἰγυπτίοις ἀνϑρωποϑυσίας , διηγεῖται, πολλὰ μὲν ἐπιϑεῖναι λέγων πέμματα, πολλὰς δὲ νοσσάδας ὄρνεις, προτέρου Στησιχόρου ij Ἰβύκου ἐν ἌἌϑλοις ἐπιγραφομέ- votg εἰρηκότος φέρεσϑαν (sic B recte, nam haec Athenaei sunt verba, vulgo φέρεσϑε) τῇ παρϑένῳ Ode: Σασαμίδας κεῖ. lta recte Casau- bonus, nisi cuod σησαμίδας scripsit, A δορὰς ἀσαμίδας, BPV δώρας (δωρὰς) ἀσαμίδας, L δῶρ᾽ ἀσαμίδας. Kleine poetae verba esse ratus Φέρεσϑε τὰ παρϑενόδωρα coniecit. Meineke: φέρεσϑέ τε παρϑένῳ “Φῶρα σησαμίδας κτλ. Athenaeus rursus ex Stesichoro affert XI 645 E hos duos versus omisso tamen σασαμέδας. Fortasse hi quoque versus copulandi, ut octameter fiat, quemadmodum fr. 1 v. 1 et fr. 8. ΕΥ. 8. Athen. IV 172E: Ὅτι δὲ τὸ “ποίημα τοῦτο Στησιχόρου ἐστίν, ἱκανώτατος μάρτυς Σιμωνίδης ὁ ποιητής, ὃς περὶ τοῦ “Μελεάγρου τὸν λόγον ποιούμενός φησιν" Ὃς δουρὶ πάντας νέκασε νέους δινά- ενταὰ βαλὼν Ἄναυρον ὕπερ πολυβότρυος ἐξ Ἰωλκοῦ" οὕτω γὰρ Ὅμηρος ἠδὲ Στασέχορος ἄεισε λαοῖς. Ὁ γὰρ Στησίχορος οὕτως εἴρηκεν ἐν τῷ προκειμένῳ ἄσματι τοῖς Ἄϑλοις" Θρώ- 6xov κτλ. — μὲν γάρ v scripsi, vulgo ui» γὰρ, Kleine μὲν ἄρ᾽ ana- Ὡλὰ numero restituto. — νύιασεν M. L, »ικᾶς ἐμμεῖ. BPV. Har- tung .... Θρώσκων uiv Augidoeog (Πάντας ἐκαίνυτ᾽), d». κτλ. === p217 === STESICHORUS, - 90Ί 4" Zenoh. VI 44: Χειροβρῶτι δεσμῷ" τοῖς πυκτικοῖς ἱμᾶσι; διὰ τὸ τὰς σάρκας διακόπτειν καὶ ἀναλίσκειν. Βέλτιον δὲ τὸν δεσμὸν ἀκούειν τὸν ἀποβιβρώσκοντα τὼ χεῖρε. ἐδεήϑη γὰρ ἕν τινι πετραίῳ (Hermann coniecit ἐδέϑησαν γὰρ ἔν τινι σπείρα) Στη- σίχορος εὐναρχειν τῶν ἐπὶ Πελίαν ἄϑλων, ubi Sehneidewin emendavit: ὡς Στῆσ, ἐν ἀρχῇ τῶν ἐπὶ Πελίᾳ ἄϑλων. Cf. etiam Suidas et Hesych. v. χειροβρῶτι δεσμῷ. Locus corruptus haud dubie sie emendandus: ἐδέϑη γὰρ ἔν τινι πέτρᾳ (sive omsípe eum Hermanno malis) ἡ Τυρώ. Στησίχορος iv α΄ τῶν ἐπὶ Πελίᾳ ἄϑλων, ut hoe carmen quemadmodum Orestia et Helena in plures libros divisum fuerit. Hermanni coniecturam firmes epigr. Anthol. III 9: Μητέρα τρηχείοισιν ἐπὶ σπείρημα σιδηρὼ Σαλμωνεῖ γενέτᾳ τῷδ᾽ ὑποτασσομένῳ. ubi fort. legendum μητέρα τρηχείῃσιν ἐνὶ σπείρῃσι Σιδηροῖ Σαλμωνεῖ ysviwe 9' ὧδ᾽ ὑποτασ. σομένην.᾽ IL. ΤῊΗΡΥΟΝΕΙΣ. 5, [5] “απ - υυς- υὧνο συ- ..-οθ-οὔὐοΡὧᾶοσσ.- Caco e CON ADENEICU ICON C OC Tuevorde De hoc Stesichori carmine disputavit Leutseh in En- eyelop. Ersehii LXII 209seq. — Quod Aristoteles Probl. XIX 48 ad- notavit: ἦϑος δὲ ἔχει 5 piv ὑποφρυγιστὶ πρακτικόν, διὸ καὶ ἔν τε τῷ Γηρυόνῃ ἡ ἔξοδος καὶ 5, ἐξόπλισις ἐν ταύτῃ πεποίηται, ἡ δὲ ὑποδωρι- στὶ μεγαλοπρεπὲς καὶ στάσιμον. non credo ad Stesichorum referendum esse, neque. iv τῇ Γηρνονηΐδι scribendum, sed ἐν rà Γηρυόνῃ ἥ τε ἔξοδος καὶ ἡ ἐξόπλισις. Welcker ad Nicomachum tragicum revocavit, mihi dithyrambographi alicuius carmen dici videtur. — Ger; yoneidis fortasse memoria latet apud Philodemum περὶ εὐσεβείας p. 39 ed. Gom- pertz (Vol. Hereul. eoll. nov. II 88) κατ᾽ ᾿ἡπολλων(ἔ)δὴ () καὶ κατὰ (Ἡσίογδον (?) καὶ καί(τὰ Στη)σίχορον ἐν. ... MI καὶ παρὰ (Ὁ) ..... ΦΗΝΊΟΙ... αὐτοῦ, ubi Gompertz ἐν Ὀρεστείᾳ vel ἐν Εὐφωπείᾳ sup- plet, mihi ἐν Γηρυονηΐδι scribendum videtur: disserit enim de diis, qui mala et contumelias perpessi sint, velut statim addit Baechum a Pentheo, Promethea a love in vincula coniectum esse: in Geryoneide autem Stesichorus haud dubie narraverat, Herculem primum Solem, deinde Oceanum sagittis petivisse: vid. Pherecydes ap. Ath. XI 410€: ὁ δὲ Ἡρακλῆς ἕλκεται ἐπ᾽ αὐτὸν τὸ τόξον ὡς βαλέων, καὶ ὁ Ἤλιος (hic inserendum videtur δεέσας, quod proxime, sequitur) παύσασϑαι κελεύει, ὁ δὲ δείσας παύεται. Ἥλιος δὲ ἀντὶ τούτου δίδωσιν αὐτῷ τὸ δέπας τὸ χρύσεον, ὃ αὐτὸν ἐφόρει, σὺν ταῖς ἵπποις, ἐπὴν δύνῃ, διὰ τοῦ Ὠκεανοῦ (werd) τὴν νύκτα πρὸς ἕω, ἕν᾽ ἀνίσχει ὃ ἥλιος" ἔπειτα πορεύεται ὃ ἩΗρακλῆς ἐν τῷ δέπαϊ τούτῳ ἐς τὴν ᾿Ερύϑειαν᾽ καὶ ὅτε δὴ (legebatur δὲ) ἣν ἐν τῷ πελάγει, Ὠκεανὸς “πειρώμενος αὐτοῦ πυμαΐίνει τὸ δέπας φανταζόμενος" ὁ δὲ τοξεύειν αὐτὸν μέλλει, καὶ αὐτὸν δείσας Ὠκεανὸς παύσασϑαι κελεύει. Phereeydes quod hic et alias fere con- === p218 === 208 : POETAE MELICI. Ταρτησσοῦ ποταμοῦ σχεδὸν ἀντιπέρας κλεινᾶς ᾿Ερυϑείας 910 ἐν κευϑμῶνι πέτρας παρὰ παγὰς ἀπείρονας ἀργυρορίζξους. 6. [6.] Schol. Hesiod. Theog. 987: Ἔστι δὲ ὃ Γηρυονεὺς ἔκ Καλλιρ- φύης τῆς Θκεανοῦ καὶ Xovodogoc. Στησίχορος δὲ ἐξ χεῖρας ἔχειν φησὶ καὶ ἐξ πόδας καὶ ὑπόπτερον εἶναι. Cf. Eudoc. 214. usq HE 911 W Xu V UR- υςοκρνιυσυ συν M δωμ.-.ἱψων. υ νυ. ὧν -ουν.. Σκύπφειον δὲ λαβὼν δέπας ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον πῖνεν ἐπισχόμενος, τό ῥά οἵ παρέϑηκε Φόλος κεράσας. sentit cum Stesichoro, non inde repetendum, quod ex hoc poeta sua repetiit, ut O. Müller de Doriens. 1 426 censet, sed uterque diligenter Hesiodi vestigia legunt. Panyasis quoque Solem ab Hercule vulnera- ium prodidit. memoriae, vid. Clem. Alex. adv. gent. 23A: καὶ μὴν καὶ τὸν ᾿Δἰδονέα ὑπὸ Ἡρακλέους τοξευϑῆναι Ὅμηρος λέγει, καὶ τὸν ἩΗλεῖον Αὐγέαν -“Πανύασις ἱστορεῖ. ubi seribendum videtur καὶ τὸν Ἥλιον ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ Πανύασις ἱστορεῖ. s Fr. 5. Strabo III 148: Ἐοίκασι δ᾽ of. παλαιοὶ καλεῖν τὸν Βαῖτιν Ταρτησσόν, τὰ δὲ Γάδειρα καὶ τὰς πρὸς αὐτὴν νήσους Ἐρύϑειαν" διό- περ οὕτως εἰπεῖν ὑπολαμβάνουσι Στησέχορον περὶ τοῦ Γηρυόνος βουκόλον (ita Kramer, 1d est Eurythionis, codd. βουκολίου), διότι γεν- νηϑείη (γεννηϑεὶς 1) σχεδὸν ἀντιπέρας κλεινᾶς ᾿Ερυϑείας Ταρτησσοῦ ποταμοῦ παρὰ παγὰς ἀπεέρονας ἀργροριξουᾷ ἐν κευϑμῶνι πέτρας. Haec verba manifestum vitium contraxerunt: nam incredibile, Stesicho- rum adeo situs locorum imperitum fuisse, ut fontem fluvii ibi collo- caret, ubi in mare effunditur: hanc difficultatem facili negotio expedivi hemistichiis iraiectis Ταρτησσοῦ ποταμοῦ σχεδὸν... ᾿Ἐρυϑείας Ἔν κευϑμῶνι πέτρας παρὰ παγὰς κτλ. h. e. natus est Eurythion prope "TTartessum fluvium (h. e. haud procul ab ostio) antro propter argenti metalla. lam παγαὶ non sunt fluvii, sed argenti, quemadmodum est ap. Aesch. Pers. 234: ἀργύρου πηγή τις αὐτοῖς ἐστί, ϑησαυρός χϑονός. Sane argenti metalla erant vicina fontibus fluvii, vid. Strabo: οὐ πολὺ δ᾽ ἄποϑεν τῷ Καστλῶνός ἐστι καὶ τὸ ὄρος, ἐξ οὗ ῥεῖν φασὶ τὸν Βαῖτιν, 0 καλοῦσιν ᾿Δργυροῦν διὰ τὰ ἀργυρεῖα τὰ ἐν αὐτῷ. Sed hune errorem poetae facile condonabimus. Versus sunt heptametri dactyliei. — V. 1. ἀντιπέρας libri ut videtur, non ἀντιπέραν. — Ἐρυϑείας, libri Ἐρυϑίας. — V. £. κευϑμῶνι Hermann, legebatur κευϑμώνων. — πέτρας, BCI πέτραις. Bchneidewin ἐν κευϑμῶνι πετραίῳ. — παγὰς, Schneidewin πᾶγας. Kreussler coniecit T. ποταμοῦ παρὰ ᾿ξαγὰς ἀργυρορίξου i. e. ad vipas Tariessíi, —— Olim in Strabonis verbis διότι γεννηϑείη carminis reliquias deliteseere ratus δὴ τότε γεννήϑη σχεδὸν κτλ. scripsi, simi- liter Sehneidewin τηλόϑι γεννήϑη. Fr. 7. Athen. XI 499A: Στησίχορος δὲ τὸ παρὰ Φύλῳ τῷ Κεν- === p219 === STESICHORUS. 209 8. [10] ων ῳὠ τ wUOWU uu WA VU ων.» ἐωνυ-͵ρ,ὐνς.υνονυ- - ωωλδλδΔξλῶων.-ννένν-ὧν -.. ψνεωυων..᾿. νυν... ἐων . ὄσνευν. -ευν-.ν -φυνονν ᾿“έλιος δ᾽ Ὑπεριονίδας δέπας ἐσκατέβαινεν χρύσεον, ὄφρα δι᾿ ᾿ῶκεανοῖο περάσας ἀφίκοιϑ᾽ ἱερᾶς ποτὶ βένϑεα νυκτὸς ἐρεμνᾶς ποτὶ ματέρα κουριδίαν τ᾽ ἄλοχον παῖδάς τε φίλους" δὸ δ᾽ ἐς ἄλσος ἔβα δάφναισι κατάσκιον ποσσὶ zig Διύς. 9. [8.] Paus. VIII 3, 2: Παλλαντίου μὲν δὴ καὶ ὃ Στησίχορος ὃ Ἱμεραῖος ἐν Τ᾽ηρυονηΐδι ἐποιήσατο μνήμην. ταυρῷ ποτήριον σκύπφειον (σκύφειον Schweighaeuser, σκυφίον PVL) δέπας καλεῖ ἐν ἴσῳ τῷ σκυφοειδές᾽ λέγει δ᾽ ἐπὶ τοῦ Ἡρακλέους" Σκύφειον κτλ. — V. 1. σκύπφειον Casuubonus, σκυφέον PVL. Deinde B τριαλάγωνον. Adde Athen. ib. 499E: Τὸ ἐν Γηρνονηΐδι Στησι- χόρου ἔμμετρον ὡς τριλάγυνον (PVL τριαλάγυνον) τὴν τῶν τριῶν γενῶν ἀμφιβολίαν ἔχει, Leutsch vocula ὡς deleta ἔμμετρον τριλάγυνον vel ἐμμέτρως τριλάγυνον commendat. --- V. 2. mivev scripsi, nam quod legebatur ziev (ita VL) omnino ferri nequit, cf. Apoll. Rhod. I 472: ἡ καὶ ἐπισχόμενος πλεῖον δέπας ἀμφοτέρῃσιν Πῖνε χαλίκρητον λαρὸν μέϑυ. Possis z/ coniicere, siquidem ACP m, B si, sed nimis hoc exile, quamvis aoristus aptus, cf. Plat. Phaed. 117C ἐπισχόμενος καὶ μάλα εὐχερῶς xal εὐκόλως ἐξέπιε. Itaque non audiendus Blass, qui σκύφιον εὖ πί᾽ ἐπισχ. scripsit, ut hi duo versus respondeant fr. 8 v. 1 et 2. — Φύλος Osann delendum censet, et deinde κεράσσας scribit, mihi videptur haec prorsus congruere cum fr. 8 exordio, ut scriben- dum sit: Πῖνεν ἐπισχόμενος, τό ῥά οἵ παρέϑηκεν Φόλος ἐγμεράσαρυυ uou Loo Fr. 8. Athen. XI 469 E: Ὅτι δὲ καὶ ὁ Ἥλιος ἐπὶ ποτηρίου διεκο- μίξετο ἐπὶ τὴν δύσιν Στησέχορος μὲν οὕτως quoív: “Ἅλιος κτλ. Ex Geryonide esse haec ostendit idem XI 781A: Τὸν δὲ “Πλιον ὁ Στησί- χορος ποτηρίῳ διαπλεῖν φησι τὸν Θχεανόν' ᾧ καὶ τὸν Ἡρακλέα πε- ραιωϑῆναι ἐπὶ τὰς Γηρυόνου βόας δὁρμῶντα. Cf. Eust. 1632, 93. — V. 1. ᾿λέλιος Sehweighaeuser, να]ρὸ Ἥλιος. Ahrens ἅλιος tuetur et deinde δέπας ἀμφικύπελλον seripsit, -- V. 3. ἀφέκοιϑ᾽ Blomfield, vulgo ἀφίέκηϑ᾽. — V. 4. v, B δ᾽. Leutsch v. 4 et 5 dimetros anapaesticos fecit, — V. 0. δάφναισι, B. δάφναισοι. — πάϊς Schneidewin, vulgo παῖς. |n ed. 2 v. 5 ct 6 in unum eoniunxi seripsique ποσὲν zho0g παῖς. PoxTAE LYR. III. ! 14 === p220 === 910 ᾿ POETAE MELICI. 10. [9.] " 9f8 Sch. Apoll. Rh. 1 211: Στησίχορος δὲ ἐν τῇ Γηουονίδι καὶ νῆσόν τινα ἐν τῷ ᾿Ατλαντικῷ πελάγει Σαρπηδονίαν φησίν. HL KEPBEPOX. 14. [11] Pollux X 152: ᾿Αρύβαλλος δὲ ἐπὶ τοῦ Gvomdorov βαλαντίου ἐν ᾿Δντιφάνους Αὑτοῦ ἐρῶντι καὶ ἐν τῷ Στησιχόρου Κερβέρῳ. Cf. Bekk. An. I 443, 23 (ubi ἀρίβ.), Suid. v. ᾿Δρίβαλλος. IN. KYKNOZ. 12. [12.] Sch. Pind. Ol. X 19: Ἐτράπη δὲ καὶ ὑπεχώρησεν ἐν τῇ πρὸς τὸν Κύκνον μάχῃ ὃ μέγιστος Ἡφακλῆς, παρορμήσαντος Ἄρεος τὸν Κύκνον᾽ ἐμαχέσατο δὲ Ἡρακλῆς; ὅτι κακόξενος ἣν Κύκνος υἱὸς τοῦ "Aotos, καὶ ἐν παρόδῳ τῆς Θετταλίας οἰκῶν ἀπεκαρατόμει τοὺς παρ- ἰόντας; ναὸν τῷ "Ἄρει βουλόμενος ἐκ τῶν κεφαλῶν οἰκοδομῆσαι, καὶ αὐτῷ παριόντι ἐπιβουλεῦσαι ἠϑέλησε" συστάσης οὖν αὐτοῖς μά- χης ἔφυγε δείσας Ἡρακλῆς; συμβαλλομένου "άρεος τῷ παιδὶ Κύκνῳ, ἀλλ᾽ ὕστερον αὐτὸν μόνον γενόμενον ἐνίκησεν ὃ ρακλῆς καὶ ἀπ- ἔκτεινε" Στησίχορος ἐν ἐπιγραφομένῳ Κύκνῳ ἱστορεῖ. V. EKTAAA. 13. [14.] Sch. Apoll. Rh. IV 828: Στησίχορος δὲ ἐν τῇ Σκύλλῃ “αμίας τὴν Σκύλλαν φησὶ ϑυγατέρα εἶναι. Tta vulgo legitur, ae similia tradunt Cram, An. Par. ΠῚ 479, 14. Eust; Od. 1714, 84. Eudoe. 377. Sed cod. Laur. ἐν τῇ Σκύλλῃ εἴδους τινὸς Λαμίας exhibet, mihi Εἰδοῦς τινὸς “Μαμίας scribendum videtur, ut se- eundum Stesichorum Eidothea, quam Aesehylus quoque in Pro- teo et Euripides in Helena Εἰδὼ appellant, Scyllae fuerit mater. VIL ΣΥΟΘΗΡΑΙ. 14. [15] Fr. 14. Athen. ΠῚ 95 D: Στησίχορός τέ φησιν ἐν Συοθϑήραις" === p221 === STESICHORUS. . 91i . Κρύψαι δὲ δύγχος ἄκρον γᾶς ὑπένερϑεν. VII. ΒΕΥΡΩΠΕΙΑ. 15. [16.] Sch. Eurip. Phoen. 670: Ἔνϑεν ἐξανῆκε yóé'| ὃ μὲν Στησί- χορος iv Εὐρωπείᾳ (Εὐρωπία AC, εὐρωπ M) τὴν ᾿4ϑηνᾶν ἐσπαρ- κέναι τοὺς ὀδόντας φησίν. ὙΠ. EPIPTAA. ο΄. -— 919 16. [181 Sext. Empir. adv. Math. I 261 (p. 658 ed. Bekk.): Of ἔστο- ρικοὶ τὸν ἀρχηγὸν ἡμῶν τῆς ἐπιστήμης ᾿Ασκληπιὸν κεκεραυνῶσϑαι λέγουσιν, οὐκ ἀρκούμενοι τῷ ψεύσματι, ἐν ᾧ καὶ ποικίλως αὐτὸ μεταπλάττουσι᾽ Στησίχορος μὲν ἐν ᾿Εριφύλῃ εἰπών, ὅτι τινὰς τῶν ἐπὶ Θήβαις πεσόντων ἀνιστᾷ (0 "AoxAqmig) Paulo aeceuratius Apollod. III 10, 3: Εὗρον δέ. τινας λεγομένους ἀναστῆναι m αὐτοῦ Καπανέα καὶ “υκοῦργον, ὡς Στησίχορός φησιν ἐν 'EgipvAg (sic recte Sevinus, v. ὡς δὲ Στ. φησιν Ἐριφύλην). Cf. sehol. Pind. Pyth. III 96: Στησίχορος δὲ (κεραυνωϑῆναι τὸν Aoxiumv addit Osann) émi Καπανεῖ καὶ “υκούργῳ. et schol Eurip. Aleest. v. 2. Denique Philodemus περὲ εὐσεβείας p. 52 ed. Gompertz (Vol. Here. eoll. nova II 131): 'dexágmiv δὲ Ζεὺς ἐκεραύνωσεν, ὡς μὲν .... (ὡς δ᾽ Pv Ἐριφύλῃ Z(rmoígoo)og, ὅτε Κα(πανέα καὶ ZIv)xoUo(yov) i. e. ἀνέστησεν. ἘΠῚ. [72.] -εἐυν-.ὀυυψ..- νῳὺν Πάτρω᾽ ἐμὸν ἀντέϑεον Μελάμποδα. Κρούψαι κτλ. ubi Β ἄκραν, Dindorf κρύψε coniecit. Denique Meineke iv Συοθήρᾳ edidit, sed postea ipse improbavit, ac numerus pluralis recte se habet. De apri Calydonii eaede cogitavit Heyne, sed Graeci multa de apris ingentibus fabulati sunt, itaque in antiquis vasculorum picturis saepe visuntur aprum venantes heroum nominibus adscriptis. Fr. 17. Eustath. 816, 16: Πένδαρος δὲ οὐκ ἀδελφούς, ἀλλὰ γονέας μητρὸς μάτρωας ἔφη. Στησίχορος δὲ πάτρωα τὸν κατὰ πατέρα πρύ- γονον εἶπεν, ἔνϑα παρ᾽ αὐτῷ 4ugíiogos, ἔφη τό" Πάτφρωα κτλ." Μελάμπους γάρ, οὗ ᾿ἀντιφάτης, οὗ Ὀὐκλῆς, οὗ "Auqidoaog , ὅϑεν Augt- Aogoc. Haee ex Aristophane petita sunt, quae in aretum redacta sunt ap. Miller Misc. 431: Στησίχορος δὲ τοὺς τοῦ πατρὸς (γονέας ἔφη) πάτρωας. 14* === p222 === 219 ᾿ POETAE MELICI. IX. IAIOT IIEPZIX. | - *18. [94.] eL X WW LR UNML uH wu ἴικτειρε γὰρ αὐτὸν ὕδωρ αἰεὶ φορέοντα Ζιὸς κούρα βα- σιλεῦσιν. 19. [28.] Pausan. X 27, 2: Εἰς δὲ Ἑκάβην Στησίχορος ἐν Ἰλίου πέρ- σιδι ἐποίησεν, ἐς Λυκίαν ὑπὸ ᾿ἀπόλλωνος αὐτὴν κομισϑῆναι. IX. IAIOT IIEPXIZ. Hoc carmen veri Dio Chrysost, Or. II 33: Στησιχόρου δὲ καὶ Πινδάρου ἐπεμνήσϑη, τοῦ aiv ὅτι μιμητὴς Ὁμή- ρου γενέσθαι δοκεῖ καὶ τὴν ἄλωσιν οὐκ ἀναξίως ἐ ἐποίησε τῆς Τροίας κτλ. — Qui tabulam lliaeam confecit, in Troiae excidio se Stesichorum se- eutum esse profitetur: L47OT ΠΈΡΣΙΣ ΚΑΤᾺ ΣΤΗΣΙΧΟΡΟΝ, neque est, cur fidem abrogemus artifiei, qui Stesichori quam cyclieorum poe- tarum maluit vestigia premere, quandoquidem Himeraeus poeta Áeneam ex Troiae incendio servatum Italiae oram petere fecit, hinc in tabula est Αἰνείας σὺν τοῖς ἰδίοις ἀπαίρων εἰς τὴν Ἑσπερίαν: nam Stesicho- rum hoe Aeneae iter testifioatum esse, fidem omnino facit artifieis professio, quamvis alii auctores desint. Sed in singulis rebus qua fide Stesichorl vestigia secutus sit artifex, non satis est compertum: licuit enim illi ex aliis poetis addere quae praetermiserat melicus, vel negli- gere, quae Stesichorus enarraverat. "Viv armatus mulierem gladio petens prope Veneris fanum ut interpretes tabulae putant Menelaus est, fugientem Helenam persecutus, ut poenas repetat: satis illi qui- dem probabiliter, quamvis nomina non sint adscripta: iam in antiquis- simo artis monumento in Cypseli area visebatur, ut Pausan. V 18,3 refert: “Μενέλαος ϑώρακά [73 ἐνδεδυκὼς καὶ ἔχων ξίφος ἔπεισιν Ἑλένην ἀπο- Ἀτεῖναι δῆλα ὡς ἁλισκομένης Ἰλίου, idque facinus narravit Lesches et postea Ibycus, non Stesichorus, qui "finxit Achivos ultionis cupidos lapi- des in Helenam coniicere, vid, Ír. 25; plane autem incredibile Stesi- chorum ita exaggeravisse, ut Helena bis gravissimum discrimen effu- geret, neque licet hoc perfugio uti, Stesichorum Menelai ultionem in lii excidio, Achivorum iram in Nostis enarravisse, nam schol. Eurip. Orest. (vide fr. 25) dilueide testatur hunc poetam Menelai impetum silentio praetermississe neque Leschae exemplum secutum esse, — Dixerunt de necessitudine, quae inter Stesichori carmen et tabulam Tliaeam intercedat, Welcker Opusc. I 180 seq. et in Annal. Inst. Arch. I 233 seq. (alte Denkm. II 190 seq.) et O. Jahn Griech. Bilderchroniken 82seq., qui quidem artificem quod professus est religiose exsecutum esse censent, alii seorsim sentiunt, velut Preller, Nissen, Fricke (vid. Michaelis in adnot. ad Iahnii librum p. 38), adde etiam Schreiber in Herm. X 305 seq. Fr. 18. Athen. X 456F: Avexouifovrog δ᾽ αὐτοῖς τὸ ὕδωρ ὄνου, ὃν ἐκάλουν Ἐπειόν, διὰ τὸ μυϑολογεῖσθαι τοῦτο δρᾶν ἐκεῖνον καὶ ἀναγεγράφϑαι ἐν τῷ τοῦ ᾿ἡπόλλωνος ἱερῷ τὸν Τρωϊκὸν μῦϑον, ἐν à ὁ ᾿Επειὸς ὑδροφορεῖ τοῖς ᾿Ἰτρείδαις, ὡς καὶ Στησίχορός φησιν" Ὦμιτειρε xtÀ. Of. Eust. 1828, 57, ubi δ᾽ αὐτὸν et “ιὸς κούροις legitur. — αἰεί, vulgo ἀεί, === p223 === S'TESICHORUS. 213 20. Sch. Eurip. Andr. 10: Στησίχορος μέντοι ἱστορεῖ (Cobet Στη- σίχορον ... íGrogeiv), ὅτι τεϑνήκοι (ὁ ᾿Αστυάναξ), καὶ τὸν τὴν Πέρσιδα συντεταχότα ... ποιητήν, ὅτι καὶ ἀπὸ τοῦ τείχους ῥιφείη. 21. [30.] Paus, X 26, 1: Κλυμένην μὲν οὖν Στησίχορος iv Ἰλίου πέρ- σιδε κατηρίϑμηκεν ἐν ταῖς αἰχμαλώτοις. 22. [811 Paus. X 20, 9: ΜΜέδουσα δὲ κατέχουσα ταῖς χερσὶν ἀμφοτέ- n * [3 , H H ἐδ 7 (o "m δὲ - IH ΄ geig τὸν ὑποστάτην ἐπὶ τοῦ ἐδάφους κάϑηται᾽ ἐν δὲ ταῖς Πριάμου ΄ , L4 , ϑυγατράσι ἀριϑμήσαι Gv vig καὶ ταύτην κατὰ τοῦ ᾿Ἱμεραίου τὴν gv. 23. [33.] Harpoer. p. 104: Καϑελών, ἀντὶ τοῦ ἀνελὼν ἢ ἀποκτείνας" ἐχρήσαντο δὲ οὕτω τῷ ὀνόματι καὶ ἄλλοι, ὡς καὶ Στησίχορος ἐν ᾿Ιλίου πέρσιδι (Bekker ᾿Ιλεοπερσέδι, libris non addicentibus, neque forma ᾿Ιλιόπερσις, quamquam rationem habet, tuetur Athen. XIII 610c aut Suidas v. ᾿Ιοφῶν) καὶ Σοφοκλῆς iv Εὐμήλῳ. Eadem Phot. 122 1, Suid, v. καϑελών, Zonar. 1165, sed carminis titulo omisso. Utitur Harpocration poetarum testimonis ut legis Atticae verba iv ὁδῷ καϑελὼν explanaret, de quibus verbis dixi in Philol. XXXI p. 669 seqq. Sophoclis Eumelus praeter hune loeum tantum ab Hesychio ἀσάμεινϑος adhibetur, sed Sophocli puto vin- dieandum, quod Et. M. p. 797, 85 sine poetae nomine legitur: Φοιβανάτω δέ τις ἀσάμινϑον. 24. [26.] Athen, XIII 610 C: Ἐὰν μέν τίς σου πύϑηται, τίνες ἦσαν οἵ εἰς τὸν δούριον ἵππον ἐγκατακλεισθέντες, ἑνὸς καὶ δευτέρου ἴσως ἐρεῖς ὄνομα, καὶ οὐδὲ ταῦτ᾽ ἐκ τῶν Στησιχόρου, σχολῇ ydp, ἀλλ᾽ ἐκ τῆς Σακάδα τοῦ "Aoytíov ᾿Ιλίου πέρσιδος. οὗτος γὰρ παμπόλλους τινὰς κατέλεξεν. ΟἿ, Eust. p. 1098: Φασὶ δὲ τοὺς εἰς αὐτὸν κατα- βάντας τινὲς μὲν, ὧν καὶ Στησίχορος, ἑκατὸν εἶναι. Eudoc. 125. 461. *95, [27.] Sch. Eurip. Or. 1987: Ὦρα εἰς τὸ τῆς Ἑλένης κάλλος βλέ- ψαντες οὐκ ἐχρήσαντο τοῖς ξίφεσιν; οἷόν τι καὶ Στησίχορος ὑπο- 980 === p224 === 214 à POETAE MELICI. γράφει περὶ τῶν καταλεύειν αὐτὴν μελλόντων᾽ φησὶ γὰρ ἅμα τῷ 4 » 2 m, 3 , o mee D Ne - τὴν ὕψιν αὐτῆς ἰδεῖν αὐτούς, ἀφεῖναι τοὺς λέϑους ἐπὶ τὴν yiv. X. EAENA. HAAINSQS4,AIA. * 26. [14.} 984 ZU lwuuUo- -Φ AMA .--.υν - -- νυ ME. “διω-.- ς-ΖἦἜ ωο.νεν.. ς δ.ἷῶἷν- ν ν..νωυν.ὕὦὉν..Ὁ i4 5 d X. EAENA. IIAAIN94 41A. Constat Stesichorum, eum in earmine quaedam de Helena dixisset, quae heroinae probro viderentur esse, postea alio carmine haec retraetavisse, unde παλενῳδία dici solitum. Sed in quo carmine ista ignominia facta sit Helenae, "on est memoriae proditum: plerique ad Il excidium revocant, in quo carmine Helenae nomen silentio praetermittere non lieuit, et fr. 25 plane testatur: Geel, quem ego antea secutus sum, Orestiae exordium offensioni fuisse cem- suit: at peculiare fuisse carmen, quod Helenae iram excitavisse eredi- tum est, arguit lsoer. in Helenae encomio 64: ἐνεδείξατο δὲ (Ἑλένη) καὶ Στησιχόρῳ τῷ ποιητῇ τὴν ἑαυτῆς δύναμιν. ὅτε μὲν γὰρ ἀρχόμενος τῆς (hoe add. 4f, vulgo deest) diis ἐβλασφήμησέ τι περὶ αὐτῆς, ὧν- ἔστη τῶν ὀφθαλμῶν ἐστερημένος, ἐπειδὴ δὲ γνοὺς τὴν αἰτίαν τῆς συμ- φορᾶς τὴν καλουμένην παλινῳδίαν ἐποίησε, πάλιν αὐτὸν εἰς τὴν αὐτὴν φύσιν κατέστησε. Welcker verbis ἀρχόμενος τῆς ὠδῆς prima rudi- menta artis Stesichoreae notari ratus omnino non audiendus, neque si Stesichorus in Orestia vel in Ilii excidio vel alio quo carmine heroinam laesisset, conveniens foret τῆς ὠῳδῆς, quibus verbis carmen Helenae me- moriae destinatum significatur, i. e. Helena, ut Bakhuizen van den Brink (Symb. litt. V 140) quamvis dubitanter suspicatus est, cui alii assensi sunt. Hoc carmen quod Athenaeus et schol. Theocriti nomi- natim adhibent, licuit Isocrati in encomio Helenae nude τὴν ὠδὴν di- cere, .quemadmodum Pausan. (vid. fr. 22) seripsit κατὰ τοῦ ᾿Ιμεραίου τὴν ᾿φδὴν. i. e. Ἰλέου πέρσιν, praesertim cum tunc omnibus esset notum, quo carmine poeta Helenam laesisset. Atque etiam nune supersunt Ste- sichorea, quae potissimum ad Helenae ignominiam pertinere visa sunt, servata a schol. Eurip. Orest. 249, quae cum antea propter numerorum similitudinem Orestiae adseripsissem, nunc ad Helenam refero, a cuius carminis numeris, ut fr. 29 arguit, hi versus haudquaquam abhorrent: facile autem apparet haec verba, quae gravi opprobrio obruunt Hele- nam (τρίγαμον et λιπεσάνορα dixerat poeta), ad carminis primordium pertinere itaque plane convenit, quod Isocrates scripsit ἀρχόμενος τῆς ὠδῆς ἐβλασφήμησέ τι περὶ αὐτῆς. Secutus est Stesichorus ut solet He- Siodum (vid. versus Hesiod. ap. Schol. Eurip.), sed ille satis habuit tres Tyndarei filias pariter διγάμους appellare, auxit Stesichorus contume- liam, Helenae tertium matrimonium exprobrans: itaque non dubitavi huc revocare fr. 27, ubi Theseus virginem Helenam Aphidnas deduxisse dieitur. Deinde poeta Helenae et Menelai nuptias copiose, ut videtur enarravit, denique eandem narravit Paridis amore captam maritum deseruisse, unde belli Troiani incendium sit exortum: neque enim pot- erat hoc silentio praetermitti, cum in exordio carminis mulier trium virorum dicta esset heroina: quare hue rettuli fr. 28. Itaque Stesichori hoc carmen nuptias Helenae enarrabat. === p225 === STESICHORUS. - 215 Οὕνεκα Τυνδάρεος ῥέζων ποτὲ πᾶσι ϑεοῖς μούνας λάϑετ᾽ ἠπιοδώρω 98ὅ Postea Stesichorus, ut sarciret iniuriam, qua affecisse quamvis in- vitus videbatur Helenam , seripsit Παλινῳδίαν. Klein aliique Palino- diam earmen non diversum censent ab eo, quod ᾿Ελένα inseriptum fuit, quibus non debebam suffragari. Secernit ab Helena Palinodiam praeter alios Lehrs Aufs. 28 seq., "sed quod Palinodiae consilium illustraturus l'indari exemplo utitur, non vidit se plane disparia componere. Palin- odium peeuliare fuisse carmen satis superque festificantur Plato, lso- erates, alii, et Isoerates quidem planissime segregat a priore carmine (ἡ ὠδή, i. e. Ελένα), quod τὴν ἔμπροσθεν ὠδήν Maximus Tyrius, τὸν πρότερον λόγον appellat Philostratus, vicissim Dio Chrys. Palinodiam τὴν ὕστερον ὠδήν dieit: item proletariis seriptoribus, velut Suidae et Sehol. Aristid., illud ψόγος Ἑλένης, hoc ἐγκώμιον (ἔπαινος) Ἑλένης dici- tur. Grammatici veteres, qui Stesichori carmina recensuerunt, compo- suerunt ut par est utrumque carmen, ui Helena esset prior liber (τὸ πρῶτον τῆς Ἑλένης fr. 31), Palinodia posterior. Quod Stesichorus, ut Helenam ab infamia liberaret, simulacrum tantum heroinae ἃ Paride Troiam abductum esse fabulatus est, fortasse hie quoque Hesiodum auctorem sequitur, siquidem vera tradit sehol. Lyeophr. 882: πρῶτος Ἡσίοδος περὶ (sive παρὰ) τῆς Ἑλένης τὸ εἴδωλον παρήγαγε, ubi seribendum videtur 'Ho/oóog περιόδῳ γῆς i. e. tertio libro Catalogi, οἵ, Strabo VII 203: quo amplissimo 'thesauro fabularis memoriae multum usus est Stesichorus. Alii alter corrigunt, velut Geel περὲ τῆς 'Ἑλένης λέγων, Bücheler zegi delendum censet, denique Muarksehetfel, cui alii assensi sunt, Hesiodi nomini substituit Stesicho- reum, quae coniectura in promptu est, praesertim cum schol. Lyc. Mesiodo adiunxerit Herodotum Stesichori nomen reticens. Quae de Stesiehori oeulorum lumine amisso et reciperato tradita sunt, magis magisque amplificata ei exornata esse constat: unus Pto- lemaeus Heph. ap. Photium Bibl. CXC p. 149 B ed. Bekk. ficta haec ommino contendit, ipse nova et incredibilia commentus: ᾿ἀρχέλαος δὲ ὁ Κύπριος Στησιχόρου φησὶ τοῦ ποιητοῦ Ἑλένην Ἱμεραίαν ἐρωμένην γενέσθαι, Μικύϑου ϑυγατέρα᾽ ἀποστᾶσαν δὲ Στησιχόρου καὶ πρὸς Βού- παλὸν πορευϑεῖσαν ἀμυνόμενον τῆς ὑπεροψίας τὸν ποιητὴν γράψαι, ὡς (hoe add. A, vulgo deest) ᾿Ἑλένη ἑκοῦσα ἀπῆρε" ψευδὴ δὲ τὸν περὶ πηρώσεως εἶναι λόγον. ubi cum vocula ὡς excidisset, visus est nebulo iste versiculum Stesichori testimonii loco adseribere vel potius finxisse, verum ab hoe quidem crimine liberandus; nam nihil aliud quam sum- mam Helenae Stesichoreae tribus his verbis comprehendit. Nostra memoria plerique fidem denegant anilibus ut opinantur fabulis de cae- citatis periculo, quod feliciter evaserit poeta: mihi secus videtur: eadem fere expertus postea alius poeta, cui Thormod nomen, ubi somnio mo- nitus contumeliam qua [slandieam virginem affecerat resarcivit, ocu- lorum usum denuo nactus: cf. Weinhold Altnord. Leben 340. Fr. 26. Schol. Eurip. Orest. 249: Στησίχορός φησιν, ὡς ϑύων τοῖς ϑεοῖς Τυνδάρεως ᾿ἀφροδέτης ἐπελάϑετο" διὸ ὀργισϑεῖσαν τὴν ϑεὸν διγά- Movg τὲ καὶ τριγάμους καὶ λειψάνδρους αὐτοῦ τὰς ϑυγατέρας ἐποίησεν" ἔχει δὲ ἡ χρῆσις οὕτως (om, My οὔνεκα κτλ. — V. 1. Τυνδάρεος Schneidewin, legebatur Τυνδάρεως, contra Cobet nuper apud Home- rum Τυνδάρεω pro Τυνδαρέου revocandum censuit. — V. 2. ποτὲ πᾶσι scripsi, sive o8" meos malis, πᾶσι M, ἅπασι ABI, sed ΑΒΜ pro οὔνεκα exhibent οὔνεκά ποτε, haec scriptura usus bie ποτὲ inserui. Schoemann ἅμα πᾶσι scripsit. — μούνας scripsi, ἃ μόνας, ΒΝ] μιᾶς. === p226 === 210 . ' POETAE MELICI. Κύπριδος" κείνα δὲ Τυνδαρέου κόραις χολωσαμένη διγάμους τε xal τριγάμους τίϑησιν ὃ καὶ λιπεσάνορας. *91. [911] Pausan. II 22, 6: Πλησίον δὲ τῶν ᾿ἀνάκων Εἰλειθυίας ἐστὶν ἱερὸν, ἀνάϑημα Ἑλένης, ὅτε σὺν Πειρίθῳ Θησέως ἀπελϑόντος εἰς Θεσπρωτοὺς "Aquóvé τε ὑπὸ Διοσκούρων ἑάλω καὶ ἤγετο εἰς “ακε- δαίμονα Ἑλένη" ἔχειν μὲν γὰρ αὐτὴν λέγουσιν ἐν γαστρί, τεκοῦσαν δὲ ἐν "4oysi καὶ τῆς Εἰλειϑυίας ἴδρυσαμένην τὸ ἱερὸν τὴν μὲν παῖδα, ἣν ἔτεκε, Κλυταιμνήστρᾳ δοῦναι, συνοικεῖν γὰρ ἤδη Κλυ- ταιμνήστραν ᾿Δγαμέμνονι" αὐτὴν δὲ ὕστερον τούτων Μενελάῳ γήμα- σϑαι. Καὶ ἐπὶ τῷδε Εὐφορίων Χαλκιδεὺς καὶ Πλευρώνιος ᾿4λέ- ἕανδρος, πρότερον δὲ ἔτι Στησίχορος ὃ ᾿Ἱμεραῖος κατὰ ταῦτά φασιν ᾿Δφγείοις Θησέως εἶναι ϑυγατέρα Ἰφιγένειαν. Cf. quae dixit Mei- neke ad Euphor, fr. 61: οὕνεκα δή tuv Ἶφι βιησαμένῃ Ἑλένῃ ὑπ- ἐγείνατο Θησεῖ. Ad Hoelenam haec revocavi, quae vel llii excidio vel Orestice attribuuntur. *98. [20] Schol Hom. Il. B 339: Τῶν ἐκ τῆς Ἑλλάδος ἀρίστων ἐπὶ μνηστείαν τῆς Ἑλένης παρόντων διὰ τὸ γένος καὶ τὸ κάλλος, Τυν- δάρεως ὃ πατὴρ αὐτῆς. ὥς τινές φασι, φυλασσόμενος μή ποτὲ ἕνα αὐτῶν προκρίνας τοὺς ἄλλους ἐχϑροὺς ποιήσηται, κοινὸν αὐτῶν 2 D4 3 M - " " - 3 , 1 ἔλαβεν ὕρκον, ἡ μὴν τῷ ληψομένῳ τὴν παῖδα ἀδικουμένῳ περὶ LE , , , - , , - 2 [4 αὐτὴν σφόδρα πάντας ἐπαμυνεῖν. “Διόπερ Μενελάῳ αὐτὴν ἐκδί- δωσι" καὶ μετ᾽ οὐ πολὺ ἁρπασϑείσης αὐτῆς ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου ἐπκοι- νώνησαν τῇ στρατείᾳ διὰ τοὺς γενομένους ὄρκους. “Ιστορεῖ Στησί- χορος. HReferunt ad Ἰλίου mégow, equidem Helenae adseripsi, cum antea Orestiae reliquiis adiecissem. 99. [46] .- ο΄. ν΄ 'Agao A gh AU Uu VU ee. V AN iu NR ωω.υν..Ὁ oM A o . αὐὐὐοφ σον... - — λάϑετ᾽, BI λάϑετο, ἃ Anc" M ἐπελάϑετο. — V. 8. Τυνδαρέουν scripsi, legebatur Τυνδάρεω, nisi Τυνδάρευς malis, Sehneidewin Tvv- δάρηο. — κόραις A, κούραις Bi, κούρας Ν. — V. 4. χολωσαμένα Kleine, v. χολωσαμένη. — διγάμους τε καὶ τριγάμους, Hartung διγάμους τρι- γάμους τε. — V. ὅ. λιπεσάνορας, À λειπεσάνορας, ΒΙ λιπεσήνορας, λιπεσιόρας, unde Schneidewin λιπεσάορας. Olim λιπεσάνορας ἔμμεν scripsi, ut versum redintegrarem, sed poeta fortasse logaoedico colo usus est. — Blomfield, Welcker, alii hos versus ad "A/ov πέρσιν rettulerunt. Geel Orestiae tribuit, quem antea secutus sum, nunc Jlelenae adscripsi. === p227 === S'TESICHORUS. 217 Πολλὰ μὲν Κυδώνια μᾶλα ποτέρριπτον ποτὶ δίφρον ἄνακτι, πολλὰ δὲ μύρσινα φύλλα x«i ῥυδίνους στεφάνους ἴων re κορωνίδας οὔλας. 80. [47.] Athen. X 451 D: καὶ Στησίχορος δὲ ἐν “Ελένῃ λιϑαργύφεον (sie L, λιϑαργύριον PV, λυϑαργύρεον B) ποδονιπτῆρα ἔφη. Án 1: M . 983 Argum, Theoer. XVIII: τοῦτο τὸ εἰδύλλιον ἐπιγράφεται ᾿Ελέ- νης ἐπιϑαλάμιος᾽ καὶ ἐν αὐτῷ τινὰ εἴληπται ἐκ τοῦ (Cant. τοῦν) πρώτου Στησιχόρου ᾿Ελένης ἐπιϑαλαμίου. ubi ἐπιϑαλαμίου;, quod ex proximo versu male repetitum, delendum (id quod Büchelerum oceupavisse nunc video), et om. 4. 5. 6 et ut vid. Gen. Cant. Quemadmodum Orestiae, ita etiam Helenae com- plures fuerunt libri, vide supra. Fide indignus cod. M, in quo scriptum: τινὰ δ᾽ εἴληπται ἐκ τοῦ ἐπιϑαλαμίου Στησιχόρου τοῦ εἰς τὴν Ἑλένην. Fieri potest, ut Stesichorus eiusmodi ean- tilenam Helenae inseruerit, sed hoe haud dubie Triclinii est αὐτοσχεδίασμα, culus scholia in isto libro leguntur, qui gramma- tieus hie quoque antiquum obtinet, velut confidenter ad Theocr. XVII 124 Homero adseripsit, quae sunt Mnasaleae, ut Ahrens eenset, vel Callimachi epigr. 35, 1 ut mihi videtur. IIAAINS.AIA. S2 di .."——-— 980 cu dA CST νου KA Op CROCI Vie. COME EO “““εὐν.-υνἊν.-... Ovx ἔστ᾽ ἔτυμος λόγος οὗτος" Fr. 29. Athen, III 81D: Κυδωνίων δὲ μήλων μνημονεύει Στησί- χορος ἐν Ἑλένῃ οὕτως" πολλὰ μὲν κτλ. — V. 1. Kvdd vie, P κυδώ- νεια. — ποτέρριπτον scripsi, ποτερρίπτουν PL, ποτ᾽ ἐρρίπτουν Υ, τότ᾽ ἐρρέπτουν͵ Blomfield, ποτερρίπτευν Schneidewin. — V.2. μύρσεινα ὃ Sehuei- dewio, μύρεινα AB, μύρρινα PVL. — V.3. στεφάνους add. PL, om. V. — Helenae nuptias e et Menelai describi apparet, quas poeta multis ver- sibus illustravisse videtur, cf. fr. 31. Fr. 32. Plato Phaedr. 243 A: Ἔστι δὲ τοῖς ἁμαρτάνουσι περὶ μυϑο- λογίαν καϑαρμὸς ἀρχαῖος, ὃν Ὅμηρος μὲν οὐκ ἤσϑετο, Στησίχορος === p228 === 218 . POETAE MELICI. οὐδ᾽ ἔβας iv ναυσὶν εὐσέλμοις, 981 3 412 κν , , οὐδ᾽ ἵκεο πέργαμα Τροίας. δέ. τῶν γὰρ ὀμμάτων στερηϑεὶς διὰ τὴν Ἑλένης κακηγορίαν, οὐκ ἠγνόησεν, ὥσπερ Ὅμηρος, ἀλλ᾽ ἅτε μουσικὸς ὧν ἔγνω τὴν αἰτίαν καὶ ποιεὶ εὐθύς" Οὐκ κτλ. καὶ ποιήσας δὴ πᾶσαν τὴν καλουμένην παλιν- ῳδίαν παραχρῆμα ἀνέβλεψεν. — V. 1. οὐκ ἔστ᾽, DN οὐκέτ᾽. — λόγος libri, vulgo ὁ λόγος. Hune v. afferunt Athen. XI 505 B. Maxim. Tyr. XXVII init. Dionys. Hal. Ep. I ad Ammaeum oc. 3. Philostr. vit. Apoll. VI 11 p. 246 ubi ἔστιν et ὁ λόγος legitur, denique Cie. δὰ Att. IX 12, ubi οὗτος om. — V. 2. 9( οὐδὲ βὰς, T κυσὶν, N εὐσεάμοις, Σ ἐὐσέλμοις. — ναυσὶν Naeke, libri νηυσὶν, — εὐσέλμοις, Rossbach εὐσέλμοισιν. — V. 8. ἔκεο, Γ' fxov ex corr. — Hi ires versus legebantur in exordio carminis nobilissimi, quod vulgo Παλινωδία vocabatur: sed consenta- neum est, nonnulla praegressa esse. Poeta videtur orsus esse: dicunt Helenam amore Alexandri captam Troiamque abductam. csse: haec re- iractaturus subiecit οὐκ ἔστ᾽ ἔτυμος λόγος οὗτος. Deinde Stesichorus spreta pervagata fama narravit Troes Helenae tantum 1 imaginem secum abduxisse, vid. Aristid. II 72: ἀλλ᾽ δύτως ὥσπερ, εἴδωλον ῥητορικῆς ἀπειληφὼς ἐπὶ τούτῳ σπουδάξειν, αὐτῆς δ᾽ οὐδ᾽ ἄπτεσϑαι, ὥσπερ οἵ Στησιχόρου Τρῶες, οἵ τὸ τῆς Ἑλένης εἴδωλον ἔχοντες ὡς αὐτήν, unde versum Stesichoreum finxit Tzetzes Lycophr, 113 (id quod etiam Geel recte vidit: λέγουσιν γὰρ ὅτι διερχομένῳ ᾿Δλεξάνδρῳ δι᾽ Αἰγύπτου ὁ Πρωτεὺς Ἑλένην ἀφελόμενος εἴδωλον Ἑλένης αὐτῷ δέδωκε καὶ οὕτως ἔπλευσεν ἐς Τροίαν, ὥς φησι Στησέχορος" Τρῶες (Par. € Vit. 1 Ciz. udd. γὰρ) οἱ τότ᾽ ἴσαν (sic Par. C Vit. 1 et Ciz, ἦσαν Par. D, ἔσαν vulgo) Ἑλένης εἴδωλον ἔχοντες. eadem repetit in Homericis p. 1 ed. Morelli. Aristide gravior suctor Plato Rep. IX 586 C: Ὥσπερ τὸ τῆς ἜἘλένης εἴδωλον ὑπὸ τῶν ἐν Τροίᾳ Στησίχορός φησι γενέσθαι περιμάχητον ἀγνοίᾳ τοῦ ἀληϑοῦς. Adde Dio Chrys. Or. XI 182: Καὶ τὸν μὲν Στησέχορον ἐν τῇ ὕστερον ὠδῇ λέγειν, ὅτι τὸ παράπαν οὐδὲ πλεύσειεν ἡ Ἑλένη οὐδαμόσε, ἄλλοι δέ τινες, ὡς ἀρπασϑείη μὲν Ἑλένη ὑπὸ ᾿ἀλεξάνδρον, δεῦρο δὲ παρ᾽ ἡμᾶς εἰς Αἴγυπτον ἀφίκετο. Sed quomodo poeta novam hane fabulam exornaverit, incompertum; vera Helena ubi terrarum fuerit, dum Graeci et Troiani propter simu- laerum per decem annos pugnant, nescimus: neque enim fide dignus Schol, Aristid. II 150: εἰς Στησίχορον αἰνίττεται" λέγει γὰρ ἐκεῖνος, ὅτι ἐλϑὼν ὁ ᾿ἡλέξανδρος ἐπὶ ταύτης τῆς νήσου τῆς Φάρου ἀφῃρέϑη παρὰ τοῦ Πρωτέως τὴν Ἑλένην καὶ εἴδωλον αὐτῆς ἐδέξατο (sic BC, similia AC); eadem refert Eudocia 85 οὐ 329. Aristides autem nihil aliud dixit I 212 nisi: ἀλλ᾽ ὥσπερ τῶν ποιητῶν φασί τινὲς τὸν ᾿4λέ- ξανδρον τῆς Ἑλένης τὸ εἴδωλον λαβεῖν, αὐτὴν δὲ οὐ δυνηϑῆναι. Faeile apparet ea, quae schol. Arist. refert, adversa fronte pu- gnare cum Stesichori versibus. Poeta, postquam Helenae memo- riam a gravissimis probris liberavit, videtur Castoris et Pollucis pacem imploravisse; hinc Horat. Epod. 17, 49: Infamis Helenae Castor offensus vicem, F'raterque magni Castoris , vici prece Adem- pta vati reddidere lumina. Helenae igitur fratres ferebantur poe- nas & poeta repelivisse, qui eum Castorum iram placavisseb, visum recuperaverit. Fortasse ex Palinodia praeterea depromptum fr. 46 ut conieci. Ipse poeta utrum in hoe carmine oculorum aegritudinis memi- norit necne, in medio relinquendum. Memorant grave hoc discrimen antiquissimi testes Plato et Isocrates, Postea res, quo magis mira videretur, fabulis exornata, vid. Pausan. ΠΠ 19, 11: ὃν δὲ οἶδα λέγοντας Κροτωνιάτας περὶ Ἑλένης λόγον, ὁμολογοῦντας δέ σφισι καὶ Ἱμεραίους, === p229 === STESICHORUS. 219 ALINOZTOI. - 985 88. [34.] Pausan. X 26, 1: Ὡσαύτως δὲ καὶ ᾿“ριστομάχην ἐποίησεν ἐν Νόστοις (Στησίχορος) ϑυγατέρα μὲν Πριάμου, Κριτολάου δὲ γυναῖκα εἶναι τοῦ “Ἱκετάονος. Cf. de Νόστοις Tzetz. Posthomer. 750 et Phalar, Epist. 9. XII. OPEZTEIA. 84. [88.] Gramm. Bekk, An. H 783, 14: Στησίχορος δὲ ἐν δευτέρῳ Ὀρεστείας τὸν Παλαμήδην λέγει εὑρηκέναι (τὰ στοιχεῖα). Cf. ib. 7806, 11 et Cram. An. Ox. IV 318, 19. ἐπιμνησϑήσομαι καὶ τοῦδε᾽ ἔστιν ἐν τῷ Εὐξείνῳ νῆσος κατὰ τοῦ Ἴστρου τὰς ἐκβολὰς ᾿χιλλέως ἱερά. ὄνομα μὲν τῇ νήσῳ Δευκή, περίπλους δ᾽ αὐτῇ σταδίων εἴκοσι,.. ἐς ταύτην πρῶτος ἐσπλεῦσαι λέγεται Κροτω- νιάτης «Ἱεώνυμος" πολέμου γὰρ ᾿Κροτωνιώταις συνεστηκότος., πρὸς τοὺς ἐν ᾿Ιταλίᾳ “Ἰοκρούς, τῶν “οκρῶν κατὰ οἰκειότητα πρὸς Ὀπουντίους “ἴαντα τὸν Ὀιλέως ἐς τὰς μάχας ἐπικαλουμένων, ὁ Λεώνυμος Κροτω- νιάταις στρατηγῶν ἐπήει τοῖς ἐναντίοις κατὰ τοῦτο, ἧ προτετάχϑαι σφίσι τὸν ἡΐαντα ἤκουε, τιτρώσκεται δὴ τὸ στέρνον καὶ (ἔκαμνε γὰρ ὑπὸ τοῦ τραύματος) ἀφίκετο ἐς “ελφούς" ἐλθόντα δὲ ἡ Πυϑία “εώνυ- μον ἀπέστελλεν ἐς νῆσον τὴν “Λευκήν, ἐνταῦϑα εἰποῦσα αὐτῷ φανή- σεσϑαι τὸν ἀϊαντα καὶ ἀκέσεσϑαι τὸ τραῦμα᾽ χρόνῳ δέ, ὡς ὑγιάνας ἐπανῆλθεν ἐκ τῆς Λευκῆς, ἰδεῖν μὲν ἔφασκεν ἀχιλλέα, ἰδεῖν δὲ τὸν Ὀιλέως καὶ τὸν Τελαμῶνος Αἴαντα, συνεῖναι δὲ καὶ Πάτροκλόν σφισι καὶ ᾿Ἀντίλοχον᾽ Ἑλένην δὲ ᾿᾿χιλλεῖ μὲν συνοικεῖν, , προστάξαι δέ οἵ πλευ- σαντι ἐς Ἱμέραν πρὸς Στησίχορον ἀγγέλλειν, ὡς ἡ διαφϑορὰ τῶν ὀφϑαλ- μῶν ἐξ 'Ελένης γένοιτο αὐτῷ μηνίματος" Στησίχορος μὲν ἐπὶ τούτῳ τὴν παλινῳδίαν ἐποίησεν (de Leonymo Crotoniata vid. Meineke ' Poet. com. 11 1228 seqq... Cum Pausaniae hac narratione inprimis conferas Conon. ap. Phot. Bibl. p. 133 et Hermiam ad Plat. Phaedr. 99 et 102. Abusus his Holm Hist. Sic. I 166 incredibilia de Stesichoreo Helenae earmine commentus est. — Multi praeterea Palinodiam Stesichori, quam proverbii loco adhibere solebant, respiciunt, velut Aristid. 1 430. H 364 et Schol. Aristid. ΠῚ 183. Bachmann Aneed. I 327, 1. Boisso- nade An. Nov. 297. Dio Chrys. Or. ll p. 22. Eudoc. 385. Xustath. 849, 47. Et. M. 648, 40. Galen. XI p. 195. Himer. Or. XXII 5. Horat. Epod. 17, 42 ibique Sehol. Adde Schol. Cruq. ad Od. I 16. Irenaeus adv. Haer. I 2. Origen. (Hippolyt.) adv. Haer. VI 19. Liban. Epist. 841. Lucian. Ver. Hist. II 15. pro imagin. 15. Muratori Anecd. 314. Ovid. Art. Am. III 49. Phot. Bibl. 437 A. Plato Epist. IIT 320 A. Suidas v. Στησίχορος. "lertullian. de anim. c. 46. — De Stesichori Palinodia dixerunt Weleker Opuse. I 208seqq., G. Hermann in praef. edit. He- lenae Euripideae, Fritzsche ad Aristoph. Thesmophor. v. 946, Geel in Museo Rhenano VI p. 1 (anni 1839), Bakbuizen van den Brink in Sym- bolis Batavorum litterariis V p. 119 seqq., de Duhn de Menelai itinere Aegyptio p. 36 seq., quae singulatim examinare non est huius loci. XIL Orestia. Confer Athen. XII 513 A: Πολλὰ δὲ τῶν Ξάνϑου παραπεποίηκεν ὁ Στησίχορος, ὥσπερ καὶ τὴν Ὁρεστείαν καλουμένην. === p230 === 220 : POETAE MELICI. *35. [96.] τς ει LOU E dE. 2 4 9. τ ΟὖὧὖὐΞο M dm, oo 0 Μοῦσα, σὺ uiv ......... . μετ᾽ ἐμοῦ πλείουσα ϑεῶν vs γάμους ἀνδρῶν vc δαῖτας καὶ ϑαλίας μακάρων. Ἐ56. [(5.] . — (egt * * *Orev ἦρος ὥρᾳ κελαδῇ χελιδών. Pr. 35. Aristoph. Pace. v. 715: Μοῦσα, σὺ μὲν πολέμους ἀπωσα- μένη μετ᾽ ἐμοῦ [τοῦ φίλου χόρευσον | κλείουσα Δ εῶν τὲ γάμους ἀνδρῶν τε δαῖτας | καὶ ϑαλίας μακάρων" σοὶ γὰρ τάδ᾽ ἐξ ἀρχῆς μέλει. ubi Schol.: “Μοῦσα σὺ μὲν πολέμου] τὸ χ πρὸς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ μέτρου" αὕτη δὲ πλοκή ἐστι καὶ ἔλαϑεν' σφόδρα δὲ γλαφυρὸν εἴρηται, καὶ ἔστι Στησιχόρειος (Ald. στησιχόρειον). Sceholion graviter vitiatum, cum libra- rius adnotationes margini adscriptas et dispersas temere conglutina- visset. Pro πλοκή hie et infra v. 800 scribendum magamion, quo vocabulo utuntur rhetores, si pedestri orationi poetae verba inseruntur et aecommodantur, vid. "Hermog. περὶ ἰδεῶν ΠῚ p. 362 seq. Sp. Ad eundem modum hie comieus poeta Stesichori versibus utitur, itaque legendum αὕτη δὲ πλοκή ἐστι Στησιχόρειος. Sed Stesichori locus cum fuerit nobilis, nullo pacto καὶ ἔλαϑεν dici potuit: possis ad ἀλλαγὴν μέτρου referre, nam Aristophanes numeros immutavit, eum encomio- logico genere ithyphallicum copulans, sed qui Stesichoreos modos tene- bat, id facile animadverterit: itaque eorrigo: τὸ X (haec nota non apta, erat opinor Diple) πρὸς τὴν ἀλλαγὴν τοῦ μέτρου' σφόδρα δὲ γλαφυρόν ἐστι καὶ ἐνῆρται Φαλλικόν. Contra nota X convenit v. 777 ubi schol.: ἈΑλείουσα) ὅτι σύνηϑες ἦν τοῖς παλαιοῖς ἄδειν ϑεῶν vs καὶ ἡρώων γάμους. σημειοῦται δὲ ταῦτα ὁ Μόχϑος πρὸς τοὺς ἀϑετοῦντας τὴν ἐν Ὀδυσσείᾳ "Aosoc καὶ ᾿ἡφροδίτης μοιχείαν. quamquam haec adnotatio Apionis Stesichoréo commentario convenientior, quam Aristophaneo. — V. 1. Μοῦσα etiam fr. 44 legitur, rectene an secus incertum, equidem neque Móce neque Mo/cw restituere ausim, sed deinde ἐμεῦ scriben- dum. Etin primo quidem versu Aristophanis tantum Musae invoeatio- nem congruere cum Stesichoreo carmine existimo (Hartung Stesichoro etiam verba πολέμους ἀπωσαμένη tribuit) at v. 171 cum dimidio v. 778 integer petitus ex Stesichoro videtur. Est autem haud dubie ipsum hoc exordium Orestiae, sive prima stropha, cui plane respondet fr. 34, ef. etiam fr. 35. Fr. 36. Schol. Aristoph. Pae. v. 800: ὅταν ἠρινὰ μὲν φωνῇ χελι- δὼν ' £fouévy κελαδῇ}: Καὶ αὕτη πλοκὴ (scr. παραπλοκῆ) Στησιχόρειος" φησὶ γὰρ ovrog: ὅταν κτῦ. Haud dubie est ex eodem Orestiae exordio, ubi poeta cum Musam invocat, commode mentionem facere potuit verni temporis. cf. etiam fr. 37. Fortasse versus tribus logaoedicis colis constabat ad hune modum: ῳυν.ν eL MI ULL MEME UE quemadmodum etiam Aristophanes in eodem Pacis cantico v. 785 item tria cola logaoediea coniunxit: μήϑ᾽ ὑπάκουε μήτ᾽ ἔλϑῃς συνέριϑος αὐτοῖς, ἀλλὰ νόμιξε πάντας. Ohm ὅταν ἦρος ὡραέᾳ κελαδῇ χελιδών proposui. === p231 === STESICHORUS. . 29] ' 31. [39.] Τοιάδε χρὴ Χαρίτων δαμώματα καλλικόμων ὑμνεῖν Φρύγιον μέλος ἐξευρόντας ἁβρῶς 1009 ἐπερχομένου. 38, Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 24 (Vol. Herc. Coll. nov. II 52): Στη(σίχορο)ς δ᾽ ἐν Ὀρεστεί(ᾳ κατ)ακολουϑήσας (Ἡσιό)δῳ τὴν Aya- μέ(μνονος Ἰ(φιγένειαν εἶίναι τὴ)ν “Εκάτην νῦν (óvouat)ouévgv, (καὶ π)ερὶ . .. αἰαν τὸν τά(φο)ν s(Tvor). Nauek occupavit 'Hoió0o, quod restitui, (in charta est T$1,) vid. Pausan. I 43, 1: “έγουσι δὲ εἶναι καὶ ᾿Ιφιγενείας ἡρῷον, ἀποθανεῖν γὰρ καὶ ταύτην ἐν Meya- θοις᾽ ἐγὼ δὲ ἤκουσα μὲν καὶ ἄλλον ἐς ᾿Ιφιγένειαν λόγον ὑπὸ ᾿4ρ- κάδων λεγόμενον, οἶδα δὲ Ησίοδον ποιήσαντα ἐν καταλόγῳ γυναικῶν 985 Ἰφιγένειαν οὐκ ἀποθανεῖν. γνώμῃ δὲ ᾿Αρτέμιδος Ἑ κάτην εἶναι. 986 Novissima supplevit Sauppe (Philol XXI 131), sed et ipsa resti- futio verborum incerta, nam in charta est 414NPHTA.. NE, neque verisimile est Stesichorum, qui Hesiodum secutus Iphige- niam in dearum numerum retulit, eius sepulerum commemora- visse. Adde, quod etiam apud Hermionenses Iphigenia divinis eolebatur honoribus, vid. Paus. II 35, 1: καὶ i4grégudog ἐπίκλησιν ᾿Ιφιγενείας ἐστὶν ἱερόν. Signum Iphigeniae in Dianae templo, quod Aeginae fuit, memorat idem VII 26, 5. Ceterum quod hic Iphi- genia Agamemnonis filia dieitur, supra in Helena fr. 27 Thesei, haee diversorum carminum discrepantia nullam habet offensionem: ae fortasse adieeit hoc pervagatam famam secutus Philodemus, vel quem ille solet deseribere, Apollodorus in libris περὶ ϑεῶν. 39. [40.] Schol. Eurip. Orest. 46: Φανερὸν ὅτι ἐν "Aoys ἡ σκηνὴ τοῦ δράματος ὑπύκειται᾽ Ὅμηρος δὲ ἐν Μυκήναις φησὶν εἶναι τὰ βασίλεια τοῦ ᾿ἡγαμέμνονος᾽ Στησίχορος δὲ καὶ Σιμωνίδης ἐν “Πακεδαιμονία. 40. [41.] Schol. Eurip. Orest. 268: Σεησιχόρῳ (B, ceteri Jigoigopug) ἑπόμενος (Εὐριπίδης) τόξα φησὶν αὐτὸν (τὸν Ὀρέστην) εἰληφέναι παρὰ ᾿Απόλλωνος. Fr. 37. Schol. Arist. Pae. v. 191: Ἔστι δὲ παρὰ τὰ Στησιχόρου ἐκ τῆς Ὀφεστείας" Τοιάδε κτλ. -- V. 8. ἐξευρόντας a(oos Kleine, vn)go ἐξευρόντα ἁβρῶς. Est autem haec antistropha prima, Aristo- phanis parodia est: Τοιάδε χρὴ Δ'αρέτων δαμώματα καλλικόμων, | τὸν σοφὸν ποιητὴν | ὑμνεῖν ὅταν gena μὲν φωνῇ χελιδὼν | ξξομένη (ser. ἡδομένῃ) ud === p232 === -:939 b. POETAE MELICI, 41. [42.] Schol. Aesch. Choeph. 733: Κίλισσαν δέ φησι τὴν Ὀρέστου τροφόν, Πίνδαρος δὲ ᾿Αρσινόην, Στησίχορος “αοδάμειαν. ; 42. [48.] Zwwu.wuwwuwuzZwu-wud4wM. αν M Xx IA UEM D uU UJ ULL Tà δὲ δράκων ἐδόκησεν μολεῖν κάρα βεβροτωμένος ἄκρον᾽ ἐκ δ᾽ ἄρα τοῦ βασιλεὺς Πλεισϑενίδας ἐφάνη. NIIT. IK AA Y KA. 1 987 43. [54.] Athen. XIV 619 D: ^4gioró&evog δὲ iv τετάρτῳ περὶ μουσικῆς; ἦδον, φησίν. αἵ ἀρχαῖαι γυναῖκες Καλύκην τινὰ ὠδήν. Στησιχόρου δ᾽ ἦν ποίημα; ἐν ᾧ Καλύκη τις ὄνομα, ἐρῶσα Εὐάϑλου νεανίσκου, σωφρόνως εὔχεται τῇ ᾿ἀφροδίτῃ γαμηϑῆναι αὐτῷ" ἐπεὶ δὲ ὑπερεῖδεν ὁ νεανίσκος, κατεκρήμνισεν ἑαυτήν᾽ ἐγένετο δὲ τὸ πάϑος περὶ ev. κάδα. Σωφρονικὸν δὲ πάνυ κατεσκεύασεν ὃ ποιητὴς τὸ τῆς παρϑέ- vov 190c, οὐκ ἐκ παντὸς τρόπου ϑελούσὴης συγγενέσϑαι τῷ νεανίσκῳ, ἀλλ᾽ εὐχομένης, εἰ δύναιτο, γυνὴ τοῦ Εὐάϑλου γενέσϑαι κουριδία, Tj, εἰ τοῦτο μὴ δυνατόν, ἀπαλλαγῆναι τοῦ βίου. Cf. Eust. Il. 1280, 62. XIV. PAAINA. 44. [55.] A NU XP E SENE ΞΟ -κ. ώνμ--οσὐυ.-- υἱσξΞ συ. "Aye Μοῦσα λίγει᾽, ἄρξον ἀοιδᾶς ἐρατωνύμου Σαμίων περὶ παίδων ἐρατᾷ φϑεγγομένα λύρᾳ. Fr. 42. ῬΙαῦ. de sera numin. vind. c. 10: ὥστε πρὸς τὰ γενόμενα καὶ πρὸς τὴν ἀλήϑειαν ἀποπλάττεσϑαι τὸ τῆς Ἀλυταιμνήστρας ἐνύπνιον τὸν Στησίχορον, οὑτωσί πως λέγοντα τάδε (τῷ δὲ recte Reiske, ad poetae verba referens): δράκων κτλ. — V. 1 ἐδόκησεν μολεῖν scripsi, legebatur ἐδόκησε μολεῖν. Valckenaer coni. τᾷδε δράκων μὲν ἔδοξε. Numeri alterius versus insolentiores Sunt, sed nihil ausus sum mutare, quamquam facili negotio βασιλεύς of scribi potest vel ἐφάνη οἵ. Fr. 44. Strabo VIII 347 in Eliacis: Οὐ πάνυ δὲ ὑπὸ τῶν τοὺς περίπλους γραψάντων LA Σάμος μνημονεύεται. . καὶ πεδίον δ᾽ αὐτόϑι καλεῖται Σαμικόν, ἐξ οὗ πλέον ἄν. τις τεκμαίροιτο ὑπάρξαι ποτὲ πόλιν τὴν ,Σάμον, καὶ ἡ Ῥαδινὴ δέ, ἣν Στησέχορος ποιῆσαι δοκεῖ, ἧς ἀρχή" Ἄγε wd. ἐντεῦϑεν λέγει vovg παῖδας" ἐκδοϑεῖσαν γὰρ τὴν Ῥα- δινὴν ἐς Κόρινϑον τυράννῳ φησὶν ἐκ τῆς Σάμου πλεῦσαι πνέοντος ξεφύρου, οὐ δήπουθεν τῆς Ἰωνικῆς Σάμου τῷ δ᾽ αὐτῷ ἀνέ ῳ καὶ ἀρχιϑέωρον εἰς Δελφοὺς τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς ἐλθεῖν" καὶ τὸν ἀνεψιὸν - === p233 === STESICHORUS. 293 XV. EE AAHA9N EIA9N. 45. [18.] Bv. A Vae x oU -»Ὸ “Ιεὔρ᾽ ἄγε Καλλιόπεια λίγεια. 40. 988 E -V-vVuu-urluVv Μέτειμι δ᾽ ἐφ᾽ ἕτερον προοίμιον. 41. Μάτας εἰπών. 48. [111 εξ NRW EM Αὐτόν Gs Πυλαμάχε πρῶτον. ἐρῶντα αὐτῆς ἅρματι εἷς ,Κόρινϑον ἐξορμῆσαι παρ᾽ αὐτήν" ὅ τε τύραν- vog κτείνας ἀμφοτέρους ἅρματι ἀποπέμπει τὰ σώματα, μεταγνοὺς δ᾽ ἀνακαλεῖ καὶ ϑάπτει. At Paus. VII 5, 13 δὰ Ionicam Samon refert: Σαμίοις δὲ κατὰ τὴν ὁδὸν τὴν ἐς τὸ Ἡραῖον, τὸ Ῥαδίνης καὶ Δεον- τέχου μνῆμά ἐστι, xal τοὶς ὑπὸ ἔρωτος ἀνιωμένοις εὔχεσθαι a9 - ἕστηκεν ἰοῦσιν ἐπὶ τὸ μνῆμα. — V. 1. Μοῦσα non ausus sum mutare, vid. fr. 35. — λέγει᾽, codd. λιγεῖα, sed cf. Lehrs Quaest. Ep. 169. — ἐρα- τωνύμου scripsi, legebatur ἐρατῶν ὕμνους, quamquam possunt etiam alia tentari, velut Ἐρατοὶ, vouovc, et νόμους iam Heyne proposuit. Meineke scripsit Ἐρατώ, γόμους, Ahrens ἀοιδὰς ἐρατωνύμους et deinde ᾿Ἐφατώ, φεγγομένᾳ λύρᾳ. Fr. 45. Eustath. Il. 10, 1: Οὐ μόνον γὰρ Ἡσίοδος ἐκ τῆς τῶν Mov- σῶν ἐπικλήσεως ἄρχεται... Στησίχορος δὲ τὸ κύριον ἐκφωνεῖ ἐν TO: Δεῦρ᾽ wt. Fortasse exordium Ἰλίου πέρσιδος. Fr. 46. Aristid. lI 572: Méveun δ᾽ ἐφ᾽ ἕτερον προοίμιον κατὰ ΖΣτησίχορον" σκιαμαχεῖν μὲν οὖν πῶς οἵδ᾽ ὅτι δεῖ" πρὸς οὺς γὰρ ,elen- σεται τὰ λεγόμενα, οὐχ ἥκουσιν, ὥστε συμβαίνει & ἅμα μὲν σχεδὸν ὥσπερ ἂν εἰς μάτην γίγνεσθαι τοὺς λόγους, ἅμα δ᾽ εἶναι σαφέστατον, ὡς ὀρϑώς καὶ προσηκόντως εἰρήσονται. αὐτόϑεν γάφ mov φι νερόν, {τι οὐ τὸ ἡμέτερον αἴτιον οὔτε νῦν οἵτε ἄλλοτε πώποτε σὺν olg εἰπεῖν͵ ἀλλ᾽ ἡ τούτων περὶ πάντα συνήϑης ῥαϑυμία. ubi ex Stesichoro etiam εἰς μάτην γίγνεσθαι τοὺς λόγους petitum videtur, cf. fr. 47. Fortasse haec duo fragmenta Palinodiae adscribenda, in quo carmine poetam se simul ab aemulorum criminationibus defendisse non est improbabile. Fr. 47. Zonar. 1338: Μάτην, ἀντὶ τοῦ ματαίως" ἀπὸ τοῦ θηλυκοῦ εἰς ἐπίρρημα᾽ Στησίχορος" μάτας εἰπών. Adde Catal. cod. Nan. 490. Et. Flor. Miller Misc. 219 μάτας εἶπεν, unde Nauck sízov Stesichoro nbiudicat. 4 yrici poetae haud dubie est, quod exhibet Hesyceh.: τας κελαδεῖν' μάταια εἰπεὶν ἢ ἠχεῖν: quam glossam referunt ad Eurip. Troad. 120, mihi Euripides haee eadem ex antiquo poeta videtur fiscivisse. Fr. 48. Athen. IV 154 F: Ὁπότε δὲ παροξύνεται, τὸ μάχεσϑαι ῥῆμα περιέχει" ὡς ἐν τῷ πυγμάχος, ναυμάχος" Αὐτόν κτλ. παρὰ Στη- σιχόρῳ. ubi πυλαμάχε AB, πυλομάχε P, πυγμάχε VL. Schol. Il. ε 31: === p234 === 224 POETAE MELICI. 49. [84.] Κοιλωνύχων ἵππων πρύτανις, Ποσειδάν. 50. [68.] .͵ῶν.-ΜΨν-υ LJ I. μψι.υν...οεν....Ἅ M υν-νώνν-ὧν.. .... Μάλα τοι μελιστᾶν παιγμοσύνας τε φιλεῖ μολπόάς τ᾽ ᾿Ζπόλλων᾽ κάδεα δὲ στοναχάς τ᾽ AíÓmg ἔλαχεν. Sq ag 989 "vsA£GraTO γὰρ καὶ ἀμάχανα τοὺς ϑανόντας κλαίειν. 52. [80.] μφω---““ ν΄ ν.-.-.- τυ ὦ Θανόντος ἀνδρὸς πᾶσ᾽ ἀπόλλυται ποτ᾽ ἀνθρώπων χαρις. 58. [11] μμδωψ. συν Ἃυ “ῬΡαϑινοὺς δ᾽ ἐπέπεμπον ἄκοντας. Ἄρεως δὲ τοῖς τείχεσι προσπελάζειν, xol ἔστιν ἐπίθετον (τειχεσιπλῆτα) ἀνάλογον τῷ παρὰ Στησιχόρῳ πυλεμάχῳ, unde πυλαιμάχε possis con- licere. ef. Hesych.: IIvAe/me|o]yos' πολέμαρχος καὶ ὄνομα κύριον. Fr. 49. Schol. Il. ξ 607: Στησέχορος κοιλωνύχων ἵππων πρύ- τανιν τὸν Ποσειδῶνα φησιν. Fr. 50. Plut. de EI ap. Delph. c. 21: Καὶ πρότερος ἔτι τούτου ὁ Στησίχορος. Μάζλα κιλ. — V. 1. μελιστῶν scripsi, nisi malis μελε- «ví», qua forma bucoliei poetae utuntur, legebatur μάλιστα. — V, 9. τε φιλεῖ scripsi, vulgo φιλεῖ, Schneidewin φιλέει. — V. 3. κάδεα Schneidewin, vulgo κήδεα, Respicit Stesichorus tibicinum certamina Delphis instituta, sed haud ita multo post abrogata. Fr. 51. Stob. Flori CXXIV 15. Στησιχόρου. — V. 1. ἀτελέ- στατα, B ἀτέλεστα. Ahrens ἀτέλεστά τε βουϊρβεῦ. — καὶ om. Trinc. — J ἀμάχανα Sehneidewin, vulgo ἀμήχανα. Fr. 52. Stob. Floril. CXXVI b. Στησιχόρου" Θανόντος ἀν- δρὸς πᾶσ᾽ ὄλυτ᾽ ἀνϑο. x., ita vulgo, et sic Apostol. VIII 83 d, contra cod, Vind. marg. Gesn. Θαν. ἄνδρ. πᾶσα πολιά ποτ᾽ d. γ. hine olim correxi πᾶσ᾽ ἀπολείπεται ev. 4, nune Kleinium secutus sum, et iam Sealiger coniecit ϑανόντος ἀνδρὸς πᾶσ᾽ ἀπόλλυται χάρις, Hartungo plaeuit πᾶσ᾽ ἀπόλλυτ᾽ ἐν ἀνθρώπων χάρις. Fr. 53. Schol Ap. Hh. III 106: "Paówijc, τρυφερᾶς. ες Στησί- χορος ἐπὶ τοῦ εὐτόνου" Ῥαδινοὺς κτλ. vod. I ἔπεμπον. === p235 === STESICHORUS. 225 54. [4.] bn 2 Sehol. Apoll. Rhod. 1 980: Ὁ γὰρ Μινύας πολλὰς εἶχε ϑυγα- τέρας" καὶ γὰρ ὁ ᾿Ιάσων ᾿Δλκιμέδης ἐστὶ τῆς Κλυμένης τῆς Μινύου ϑυγατρός, Στησίχορος δὲ ᾿Ετεοκλυμένης φησίν, Φερεκύδης δὲ ᾿Αλκι- μέδης τῆς Φυλάκου. 5 Schol. Eurip. Rhes. 5: Ὅτι of ἀρχαῖοι εἰς τρεῖς φυλακὰς νέμουσι τὴν νύκτα... Στησίχορον δὲ ὃ Σιμωνίδης πεντεφύλακον φησὶν ὑποτίϑεσθαι τὴν νύκτα. ta correxi, similiterque Vater, vulgo Στησίχορος et πάντα quà ... (sed A στησιχρ. δὲ ὁ σιμωνίδης πενταφυλ.), ut Simonides in carmine aliquo Stesichori sententiam retulerit, Sed fortasse rectius Cobet: Στησέχορον δὲ xal Σιμωνίδην correxit, ut φησί ad grammaticum pertineat, quem scholiasta in epitomen redegit. Dindorfio φασὶν placet. 56. [61.] Aristot. Hist. An. V 9: Πάντων δὲ σπανιώτατον ἰδεῖν ἁλκυόνα ἐστί" σχεδὸν yàg περὶ πλειάδος δύσιν καὶ τροπὰς δρᾶται μόνον, καὶ ἐν τοῖς ὑφόρμοις πρῶτον ὅσον περιιπταμένη περὶ τὸ πλοῖον ἀφανί- ξεται εὐθύς διὸ καὶ Στησίχορος τοῦτον τὸν τρύπον ἐμνήσϑη περὶ 990 αὐτῆς. J d. A H " - - σι 51. [621 Athen. XII 512 Ἐ: Τοῦτον οὖν (τὸν Ἡρακλέα) φησὶν (Μεγα- κλείδης) oi νέοι ποιηταὶ κατασκευάζουσιν ἐν λῃστοῦ σχήματι μόνον περιπορευόμενον. ξύλον ἔχοντα καὶ λεοντῆν καὶ τόξα᾽ καὶ ταῦτα πλάσαι πρῶτον Στησίχορον τὸν Ιμεραῖον᾽ καὶ Ξάνϑος δ᾽ 0 μελοποιός, πρεσβύτερος ὧν Στησιχύρου, ὡς καὶ αὐτὸς ὃ Στησίχορος μαρτυρεῖ, ὥς φησιν ὃ Μεγακλείδης, οὐ ταύτην αὐτῷ περιτίϑησι τὴν στολήν, ἀλλὰ τὴν «Ομηρικήν. Πολλὰ δὲ τῶν Ξάνθου παραπεποίηκεν ὃ Στη- σίχορος. ὥσπερ καὶ τὴν Ὀρεστείαν καλουμένην. Cf. Eust. 1279, 8. 58. [63.] " Pausan, IX 11, 1: ᾿Ἐπιδεικνύουσι δὲ (of Θηβαῖοι) ἩΗρακλέους τῶν παίδων τῶν ἐκ Μεγάρας μνῆμα, οὐδέν τι ὁμοίως τὰ ἐς τὸν ϑάνατον λέγοντες ἢ Στησίχορος ὁ Ἱμεραῖος καὶ Πανύασις ἐν τοῖς ἔπεσιν ἐποίησαν. 59. [64.] Plutarch. de Herod. malign. c. 14: Καί vo! τῶν παλαιῶν καὶ λογίων ἀνδρῶν οὐχ Ὅμηρος, ovy Ἡσίοδος, οὐκ 'Apy(Aoyoc, ov Πεί- PorrAmx Lvm. III. 15 === p236 === 220 - POETAE MELICI. Gevógog, οὐ Στησίχορος; οὐκ "Aixudv, ov Πίνδαρος Αἰγυπτίου ἔσχον λόγον Ηρακλέους ἢ Φοίνικος, ἀλλ᾽ ἕνα τοῦτον ἴσασι πάντες "Hoa- κλέα τὸν Βοιώτιον ὁμοῦ καὶ ᾿Δ4ργεῖον. 60. [69.] Ei. M. 772, 49: Τυφωεύς" Ἡσίοδος αὐτὸν Γῆς γενεαλογεῖ, Στησίχορος δέ, Ἥρας μόνης κατὰ μνησικακίαν Διὸς τεκούσης αὐτόν. Οὐ Eudoc. 408. a 61. [13.] Apollodor. III 10, 3: Κυνόρτου δὲ Heonjouc, ὃς γαμεῖ Γοργο- góvqv τὴν Περσέως, καϑάπερ Στησίχορός φησι, καὶ τίκτει Τυνδά- θεῶν, Ἰκάριον, ᾿Αφαρέα, Δεύκιππον. ΟἿ, Tzetz. ad Lycophr. 511. 62. [16.] Schol. Apoll. Rhod. IV 1310: Πρῶτος Στησίχορος ἔφη σὺν ὅπλοις ἐκ τῆς τοῦ Διὸς κεφαλῆς ἀναπηδῆσαι τὴν ᾿4ϑηνᾶν. 68. [511 Aelian. Var. H. Χ. 18 postquam famam de Daphnide exposuit: μ᾽ * , ki ^ , - LÀ ' P4 , ἐκ δὲ τούτου τὰ βουκολιπκὰ μέλη πρῶτον ἤσϑη, καὶ εἶχεν ὑπόϑεσιν τὸ πάϑοςε, τὸ κατὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ᾽ καὶ Στησίχορόν γε τὸν "Iusgeiov τῆς τοιαύτης μελοποιΐας ἀπάρξασϑαι. Ἐκ his coniicias iam Stesichorum Daphnidis fortunam carmine aliquo perseeutum esse, et Welcker quidem existimat Aelianum Hist. Anim. XI 13 seeundum Stesichorum haec exposuisse. 64. [94]. a... 991 Strabo I 42: Ἡσίοδος δ᾽ ἐν καταλόγῳ φησί" Καὶ κούρην p Boro, τὸν Ερμάων ἀκάκητα γείνατο καὶ Geri xovon Βήλοιο ἄνα- αᾳτος. οὕτω δὲ καὶ Στησίχορος λέγει. “ ᾿ n. 65, [51.] Vibius Seq. de Flumin. p. 11 ed. Oberl: ,,Himera oppido Thermitanorum dedit nomen Himerae. Hoc flumen in duas 'findi partes ait Stesichorus, unam in Tyrrhenum mare, alteram in Libycum decurrere." Stesiehorum patriam urbem laudibus prose- cutum esse indieat Himer. Or. XXIX, qui loeus sie videtur redin- iegrandus: (Κοσμεῖ ὃ μὲν "Avexgéov τὴν Τ)ηΐων πόλιν τοῖς μέλεσι χκἀκεῖϑεν ἄγει τοὺς ἔρωτας, κοσμεῖ δὲ... .. καὶ Σιμωνίδῃ καὶ Βακχυλίδῃ ἡ πόλις ἐσπούδασται᾽ τὴν δέ Χί(ον . . .. Ἱμέραν) δὲ GA(?).. ον καὶ λόγοις κοσμεῖ Στησίχορος. === p237 === STESICHORUS. 221 66. [58.] Aelian. Mist. Anim. XVII 37: ᾿Δλοῶντες (ἀμῶντες verissime Meiske, ae Tzetzes quoque ϑεριστὰς dicit) ἄνθρωποι τοῦ ἡλίου καταφλέγοντος δίψῃ πιεξύμενοι τὸν ἀριϑμὸν ἑκκαίδεκα ἕνα ἑαυτῶν ἀπέστειλαν ἐκ πηγῆς γειτνιώσης κομίσαι ὕδωρ. οὐκοῦν ὃ ἀπιὼν τὸ μὲν δρέπανον τὸ ἀμητικὸν διὰ χειρὸς εἶχε, τὸ δὲ ἀρυστικὸν ἀγγεῖον 1 05 »" " 1 1 d ow e κατὰ τοῦ ὦμου ἔφερεν ἐλθὼν δὲ καταλαμβάνει ἀετὸν ὑπό τινος ὄφεως ἐγκρατῶς τε καὶ εὐλαβῶς περιπλακέντος ἀποπνιγόμενον ἤδη. Ἔτυχε δὲ ἄρα καταπτὰς μὲν im^ αὐτὸν ὃ ἀετός, οὐ μὴν κρείττων ΄ 285 - - M H H 2$ - 1 " γενόμενος οὐδὲ τῆς ἐπιβουλῆς ἐγκρατὴς ἐγένετο, οὐδὲ τοῦτο δὴ τὸ A " "n , ^s Ὁμηρικὸν toig ἑαυτοῦ τέκνοις τὴν δαῖτα ἐκόμισεν, ἀλλὰ ταῖς ἐκείνου , ^ e E , ^ ΓΙ , - , ? ? σπείραις περιπεσὼν ἕρμασιν ἔμελλεν οὐ μὰ 4 ἀπολεῖν. ἀλλ᾽ ἀπ- - EX 3 e ' m ἃ. e E 1 1 » ολεῖσϑαι. Εἰδὼς ovv ὃ γεωργὸς ἢ ἀκούων, τὸν μὲν εἶναι Διὸς ἄγ- γελον καὶ ὑπηρέτην, εἰδώς ys μὴν κακὸν ϑηρίον τὸν Ogw, τῷ ΄ - ΄ , A - 1 H 1 “ ἀρεπάώνῳ τῷ προειρημένῳ διακόπτει τὸν ϑῆρα, καὶ μέντοι καὶ τῶν E: Ld , LJ - M “ 3 2 * 9 ΄ f - ἀφύκτων ἐκείνων εἱργμῶν καὶ δεσμῶν τὸν ἀετὸν ἀπολύει. Ὁδοῦ - - 5 μέντοι πάρεργον τῷ ἀνδρὶ ταῦτα καὶ δὴ διεπέπρακτο, ἀρυσάμενος δὲ τὸ ὕδωρ ἧκε καὶ πρὸς τὸν οἶνον κεράσας ὥρεξε πᾶσιν, οἵ δὲ ἄρα ἐξέπιον καὶ ἀμυστὶ καὶ πολλὰς ἐπὶ τῷ ἀρίστῳ᾽ ἔμελλε δὲ καὶ αὐτὸς ἐπ᾽ ἐκείνοις πίεσϑαι" ἔτυχε γὰρ ὑπηρέτης κατ᾽ ἐκεῖνό πως - - 5 , 2 , MN 3 * ^ ^ , ^ , TOU καιροῦ, ἀλλ᾽ ov συμπότης Ov. Ἐπεὶ δὲ roig χείλεσι τὴν κύλικα προσῆγε. 0 σωϑεὶς ἀετὸς ξωάγρια ἐκτίνων οἵ καὶ κατὰ τύχην ἀγα- ^ 2 » /, 1 M - - , * nv ἐκείνου ἔτι διατρίβων περὺ τὸν χῶρον: ἐμπίπτει τῇ κύλικι παὶ ἐκταράττει αὐτὴν καὶ ἐκχεῖ τὸ ποτόν. Ὁ δὲ ἠγανάκτησε, καὶ γὰρ ἔτυχε διψῶν. καὶ λέγει" εἶτα μέντοι σὺ μὲν ἐκεῖνος ὧν (καὶ γὰρ ^ » , , , - - M , καὶ τὸν ὄρνιν ἐγνώρισε) τοιαύτας ἀποδίδως τοῖς σωτῆρσι τὰς χάρι- 2 J - N - ΄ ^ ? ^ 3» ν᾿ τας; ἀλλὰ πῶς ἔτι ταῦτα καλά; πῶς δ᾽ ἂν καὶ ἄλλος σπουδὴν κατα- ϑέσϑαι ϑελήσειεν εἴς τινα αἰδοῖ Διὸς χαρίτων ἐφόρου τε καὶ ἐπόπτου; 1 x H - » Y » . 8 EM 1 3 * wel τῷ μὲν ταῦτα εἴρητο καὶ ἐφρύγετο ὁρᾷ δὲ ἐπιστραφεὶς τοὺς πιόντας ἀσπαίροντάς τε καὶ ἀποϑνήσκοντας. Ἣν δὲ ἄρα, ὡς συμ- , x 2 M * € s * , $ €- » βάλλειν, ἐμημεκὼς εἰς τὴν πηγὴν 0 ὄφις καὶ κεράσας αὐτὴν τῷ ip. b4 2 - / , Ὁ μὲν ἀετὸς τῷ σώσαντι ἀμοιβὴν τῆς ἰσοτίμου σωτηρίας ἀπέδωκε ^ , , ^ , c M . ^ , ^ M τὸν μισϑὸν. “Ἰέγει δὲ Κράτης ὃ Περγαμηνὸς ὑπὲρ τούτων καὶ τὸν Στησίχορον ἄδειν ἔν τινε ποιήματι οὐκ ἐκφοιτήσαντί που εἰς πολ- 995 A É » δι λούς, σεμνόν τε καὶ ἀρχαῖον, ὥς γε κρίνειν ἐμέ, τὸν μάρτυρα εἰσ- ἄγων. Cf. etiam Tzetz. Chil. IV 802. Welekero, cui ea, quae de Stesichoro fabulae auctore prodidit Crates vel Aelianus, ficta esse videntur, equidem non suffragor. 61. [13.] Argum. Hesiod. Seut. Herc.: ὡσαύτως δὲ καὶ Στησίχορός φησιν 16* === p238 === 228 ; POETAE MELICI. Ἡσιόδου εἶναι τὸ ποίημα (Scutum). Fort. in Cycno Stesichorus memoravit. 68. [11.] Pausan. IX 2, 3: Στησίχορος δὲ ὃ '"Iusociog ἔγραψεν ἐλάφου περιβαλεῖν δέρμα ᾿Ακταίωνι τὴν ϑεόν, παρασκευάζουσάν of τὸν ἐκ τῶν κυνῶν Ouverov, ἵνα δὴ μὴ γυναῖκα Σεμέλην λάβοι. Fabulam hane peculiari carmine, quod "4xroíev vel ᾿Ακταιωνίς inseriptum, poeta persecutus videtur; cf. fr. Adespot. 39 et quae ibi adnotavi. 69. [29.] "Tzeiz. ad Lycophr. 266: Στησίχορος γὰρ καὶ Εὐφορίων καὶ "AMÉavógoc 0 Αἰτωλὸς ποιητής φασι τὸν Ἕκτορα υἱὸν εἶναι ᾿4πόλ- λωνος. Eadem Schol Lycophr. a Bachmanno et nuper ἃ Kinkelio editus et Schol. Hom. 1]. o 259. 10. [22.] Plutarch. de Sollert. Anim. e. 36: Ἢ δὲ Ὀδυσσέως ἀσπὶς ὅτι piv ἐπίσημον εἶχε δελφῖνα καὶ Στησίχορος ἱστόρηκεν. Cf. Tzetz. ad . Lyeophr. 658: Ζελφινόσημον. Στησίχορός φησιν Ὀδυσσέα ἐπὶ τῆς ἀσπίδος φέρειν δελφῖνος τύπον καὶ Εὐφορίων ὁμοίως τούτῳ συμ- φϑέγγεται, quae descripta sunt ex vet. schol nuper edito. Per- tinet fort. ad Ἰλίου πέρσιν. Tem Philodem. de Mus. col. XX, ubi dieit improbabile esse a Thaleta et Terpandro Lacedaemoniorum dissidia composita esse: τοὺς ἐ(πὶ τῶν) ἀγώνων ἔίτ)ερπεν ὁ Τέρ(παν)δρος" τοὺς δὲ “άκωνας ἀ(π)ευϑεῖν προα(ι)ρουμένους (τῷ) μαντείῳ κα(}) (λ)όγῳ δ᾽ ἴσω(ς) προαχϑέν(τ)α(ς) ἀποτεϑεῖσϑαι τὴν στάσιν᾽ ἀλλὰ μὴν καὶ τὸ μὲν κα(τὰ) Στησίχορ(ο)ν οὐκ ἀκρι(βῶς) ἱστο(ρεϊ)τ(αι). τ(ὸ δὲ) Π(ω)νδ(α)- θειον, εἰ τῆς διχ(ον)οίας ἔπεισεν, οὐκ οἴδαμεν. Stesichori memoria utrum ad Thaletam solum, an simul ad Terpandrum pertinent, incertum. Cf. quae dixi ad Pindari fr. 268. 12. [25.] Sehol. Il. p 92: Διόνυσος Ἥφαιστον γενόμενον ἐν Νάξῳ μιᾷ τῶν Κυκλάδων ξενίσας ἔλαβε παρ᾽ αὐτοῦ δῶρον χρύσεον ἀμφορέα᾽ διωχϑεὶς δὲ ὕστερον ὑπὸ “υκούργου καὶ καταφυγὼν εἰς ϑάλασσαν φιλοφρόνως αὐτὸν ὑποδεξαμένης Θέτιδος ἔδωκεν αὐτῇ τὸν Ἥφαι- στότευκτον ἀμφορέα᾽ ἡ δὲ τῷ παιδὶ ἐχαρίσατο, ὅπως μετὰ ϑάνατον ἐν αὐτῷ αὐτοῦ ἀποτεϑῇ τὰ ὀστᾶ. “Ἰστορεῖ Στησίχορος. === p239 === STESICHORUS. . 229 . 13. (53.] Plin. Hist. Nat. Il 12, 54: ,Misera hominum mente ... in defectibus scelera aut mortem aliquam siderum pavente, quo in metu fuisse Stesichori et Pindari vatum sublimia ora palam est deliquio solis.^ Adde Plutarch. de fac. in orbe lunae c. 19: εἰ δὲ μή, Θέων ἡμῖν οὗτος τὸν Μίμνερμον ἐπάξει xol τὸν Κυδίαν καὶ τὸν ᾿Αρχίλοχον, πρὸς δὲ τούτοις Στησίχορον καὶ τὸν Πίνδαρον ἐν ταῖς ἐκλείψεσιν ὀλοφυφομένους τὸν φανερώτατον κλεπτόμενον καὶ μέσῳ ἄματι νύκτα γινομένην καὶ τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου σκότους ἀτραπὸν φάσκοντας. Ex Stesichoro fort. sunt verba μέσῳ ματι νύκτα γινομένην. quamquam etiam ad Cydiam referri possunt. 14. Etymol. Vindob. cod. CLVIII: τος" ὄνομα παρὰ Στησιχόρῳ. Fuit fortasse nomen canis (Mutus). 15. (pl Ptolem. Hephaest. c. 120: Περὶ δὲ τῶν παρὰ Στησιχόφῳ ξητουμένων ἀκεσταλίων ὀρνίϑων. ubi Roulez ἀλκυόνων ὀρν. tentavit. 16. Cram. An. Ox. I 205, 11: Ἰάπτω, παρὰ τὸ ἔπτω, ἐξ οὗ καὶ τό Μέγα δ᾽ ἔψαο λαὸν ᾿Αχαιῶν. "Aviyalov παῖδα ἔφη ὃ Στη- σίχορος. Cf. ib. 869, 19: ὡς δὲ παρὰ τὸ ἔξω ἴξαλος. ἰξάλου αἰγός; κονίσω κονίσαλος, οὕτω καὶ ἔψω ἔψαλος, ἀφ᾽ οὗ παρὰ Στησιχόρῳ ἀνέψαλον παῖδα τὸν ἀβλαβῆ. quod testimonium satis tuetur scriptu- ram ἀνέψαλον, quod alias ἀνέψαλλον vel &vípevov scribitur, vid. Etym. M. p. 110, 46: ᾿Αἀνίψαλλον (vun ἀνίψανον, quemad- modum etiam Hesychius) τὸν ἀβλαβῆ. . .. ἀδιάφϑορον, of δὲ ἡλικίας τάξιν. 11. [83.] Athen. V 180 E: Καλεῖ δὲ Στησίχορος μὲν τὴν Μοῦσαν ἀρ- χεσίμολπον. Cf. Eust. 1480, 22. "78. Etym. Gud. 89, 31: "4rsgmvoc' οὕτως ὁ ἄγρυπνος παρὰ “Ῥηγίνοις. ὡς καὶ παρὰ ᾿Ιβύκῳ καὶ Στησιχόρῳ. Cf. Cram, An. Par IV 61, 22, Eüym. M. 163, 8 not. 993 === p240 === 230 . . POETAE MELICI. 19. [93]. Hesych.: Βρυαλίκται" πολεμικοί, ὀρχησταὶ μὲν αἰδοίπου" Ἴβυκος καὶ Στησίχορος. ubi cod. ὥρχηται uev. O. Müller (Dor. II 349) βρυαλλίκται scribit, Hermann coni: Βρυαλέκται" πολεμικοὶ ὀρχησταί' Βρυαλίκται μενέδουποι. Ἴβυκος uA, similiter Haupt: Βρυαλλίκται μενέδουποι᾽ πολεμικοὶ ὀρχησταί: ut ipsa sive Ibyci sive Stesiehori verba sint servata, sed μενέδουποι. ut ingeniose Her- mann divinavit, tum demum recte se habet, si non saltatatores, sed per translationem bellatores dicuntur. Ego tentavi: Βρυα- λικτοαῖΐ᾽ πολεμικοί, ὀρχησταὶ ἔνοπλοι, ὡς "IBuxog καὶ Στησίχορος. cum antea πολεμικοὶ ὀρχησταὶ μετὰ προσώπου (προσωπείου) con- iecissem, Hartung πελεμικτοί, ὀρχησταὶ μετὰ δούπου. Alia molitur Schmidt, qui eum proxima glossa (βουανίων, μετεωριξόμενος καὶ κορωνιῶν) coniunxit in hunc modum: Βρυαλιχικταί᾽ πολιτικοὶ (haud dubie πολεμικοὶ scribere voluit) ὀρχησταὶ μὲν αἰδοίπου "Iguxog, καὶ Στησίχορος βρυαλιχίξων, μετεωριζόμενος καὶ κορωνεῶν. rursus autem 991 haec perverse scripta esse existimat pro Βρυλλιχικταὶ et βρυλλιχίξζων. 80. [81.] Hesych.: Ναυκληρώσιμοι στέγαι᾽ τὰ πανδοκεῖα. ἐπεὶ ἔνιοι ἐμ- πορεῖα λέγουσιν᾽ ὡς καὶ Στησίχορος ἐμπορικὸν οἶκον φησίν. 81. Schol. ad Dionys. Thrace. in Bekk. An. II 945, 95: Οἷον ἔνδοϑεν, ἔξοϑεν παρὰ Στησιχόρῳ, πρόσσοϑεν παρ᾽ Ὁμήρῳ. 82. [68.] Eiym. M. p. 100, 47: Σῳῆλον γὰρ τὸ ἰσχυρόν Στησίχορος ἐρίσφηλον ἔφη «τὸν Ἡρακλέα, ἴσον τῷ ἐρισϑενεῖ (Va ὃ σημαίνει τὸ ἰσχυρὸν παρὰ Στησιχόρῳ). Cf. Et. Gud. 53, 12. 88. [61.] Et. M. 427, 48: Στησίχορος δὲ Τάρταρον ἠλίβατον τὸν βαϑὺν λέγει. Eadem Hesych. v. ἠλίβατον. Phot. 66, 15. Schol. Lucian. pro mere. cond. 10. Sehol Victor. ad Arist. Av. 1739. 84. [29.] Schol. Il. o 333: Τὸν Ὀϊλέα Ζηνόδοτος ἑπόμενος Ησιόδῳ καὶ Στησιχόρῳ χωρὶς τοῦ Ὁ ὀνομάξει ᾿Ιλέα. Must. 977, 2: Τὸ δὲ Ὀϊλεὺς ψιλωτέον κατὰ τὴν ἄρχουσαν, ὡς tv μέρος λόγου κατὰ τὸν Ὅμηρον" “Δ === p241 === STESICHORUS, 231 Ἡσίοδος δέ, φασί. καὶ Στησίχορος διχῶς αὐτὸ προάγει. οὐ γὰρ μόνον τρισυλλάβως Ὀϊλεύς. ἀλλὰ καὶ δισυλλάβως ᾿Ιλεύς. Cf. idem 1018, ὅ8. . 85. [96.] Schol. Hom. Il. p 575: "Eme xev ὑλαγμὸν ἀκούσῃ᾽ Jolavepyoc φησί τινας γράφειν xvvvleyuov. οὕτω καὶ Ζηνόδοτος᾽ καὶ Στησί- χορὸς δὲ ἔοικεν οὕτως ἀνεγνωκέναι, φησὶ γοῦν ἀπειρεσίοιο κυν- υλαγμοῖο. Eust. 1251, 61: ἀπειρεσίου κυνυλαγμοῦ. Fortasse ἀπειρεσίῳ κυνυλαγμῷ scribendum, quod videtur poeta in Ge- ryoneide dixisse. Apud Homerum autem xvvvieyuóg dudum opor- iebat restitui, nisi grammatiei nostri optimas quasque lectiones fastidiose spernerent. 86. [91.] Eust. 524, 28: Kol yàg λεύκιππος λέγεται παρὰ Στησιχόρῳ ἐπιθετικῶς. Cf. Ibye. fr. 16 v. 1. 81. [85.] Choerob. I 82 (Bekk. An. III 18397): Μεσόνυξ᾽ μεσόνυχος; εἷς τῶν ἑπτὰ πλανητῶν παρὰ τοῖς Πυϑαγορείοις ὀνομάζεται" μέμνη- ται Στησίχορος. si recte se habet poetae nomen, quamquam Ste- siehori auctoritas fortasse tantum ad ipsum vocabulum testifican- dum adhibita fuit. Repetit Choerob. 83: μεσόννυξ, μεσόννυχος; εἷς τῶν πλανητῶν. m 88. [86.] 995 Schol. Apoll. Rhod. IV 973: Ὀρεέχαλκος εἶδος iid :- prpoveins καὶ Στησίχορος καὶ Βακχυλίδης. 89. [88.] Phot. 412, 21: Πέποσχα, “Ὠωριέων τινὲς τούτῳ κέχρηνται, ὧν καὶ Στησίχορός ἔστιν. 90. [10.] Strabo VIII 356: Στησίχορον δὲ καλεῖν πόλιν τὴν χώραν Πίσαν λεγομένην, ὡς ὃ ποιητὴς τὴν “έσβον Μάκαρος moAw. 91. [90.] Sehol. Arist, Av. 1309: Πηνέλοψ νήττῃ μέν ἐστιν Opotov, περιστερᾶς δὲ μέγεϑος᾽ μέμνηται δὲ αὐτοῦ Στησίχορος xol Ἴβυκος. === p242 === 232 τς POETAE MELICI. 92. Cram. An. Ox. I 192, 1: Ὁ γοῦν Στησίχορος φησὶ ποταύδη: ὃ λέγει ὃ ποιητὴς προσηύδα. 93. [82.] Eust. 772, 8: Ἢ δὲ παροιμία τοὺς φϑονεροὺς καὶ ψογεροὺς τελχῖνας. ὡς ἐκ τῶν εἰρημένων. καλεῖ. Στησίχορος δέ, φασί, τὰς κῆρας καὶ τὰς σκοτώσεις τελχῖνας προσηγόρευσε. Quae Eustath. illo loco copiose de Telehinibus exponit, ex Aristophane Byzantio et Suetonio petita sunt, cf. Miller Mise. 417, ubi pro Παρμενίδης δ᾽ ἐκ τῶν ᾿Ακταίωνος κυνῶν γενέσϑαι μεταμορῳφωϑέντων ὑπὸ Διὸς εἰς ἀνθρώπους, non cum Nauckio ᾿Εἰπιμενίδης, sed ᾿“ρμενέδας seri- bendum, quemadmodum apud Photium et Suidam v. Μακάρων νῆσον eadem nominum permutatio deprehenditur. . 94. [89.] Schol. Pind. OL IX 128: Χάρμα, νῦν ἀντὶ τοῦ χαρά. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ τῆς μάχης of δὲ περὶ Ἴβυκον καὶ Σριαίχορον χάρμην τὴν ἐπιδορατίδα φασίν. 95. [81.]: Eust. Od. p. 1441, 16: Στησίχορος δέ, ὑπερϑυμέστατον ἀνδρῶν. Paeanem Stesichori commemorat Athen. VI 250 B. De IIymno in Minervam, quem nonnulli Stesichoro tribuunt, vid. ad Lamproel. fr. 1. Minervae quidem natales poeta videtur in carmine aliquo celebravisse, vid. fr. 62 (ad idem carmen possis etiam fr. 60 re- ferre), quapropter fortasse nonnull etiam illud earmen, quod Lamproelis nomen prae se ferebat, Stesichoro vindicaverunt. — De Elegüs similibusque carminibus, quae Stesichoro tribuuntur in epistolis Phalarideis 19 seqq., nihil addam, eum omnia haec com- menticia esse satis constet. — Miller Mise. 283 οἷον λύσω, λυσί- ἕωνος.» λυσίπονος, Στησίχορος grammaticus non utitur Stesichori auetoritate ad illustrandum vocabulum λυσίπονος (quod potuit ' sane Stesichorus adhibere, quemadmodum usus est Pindarus), sed nomen Στησιχόρου eodem modo fictum esse tradit, quo Avaízovog. — Stesichori nomen saepius ex errore ortum, veluti in Append. Phot. 676, 7 scribitur Στησίχορος pro Φιλόχορος, et in Et. M. 465, 33 V male Στησίχορος ἐν τῷ περὶ τελετῶν pro Στησίμβροτος. Sed for- asse alibi Stesichori potius nomen oblitteratum, velut ap. Schol. === p243 === STESICHORUS. 233 Apoll. Rhod. I 1304: Στησίμβροτος δέ (φησιν), ὅτε διαφορὰν ἔσχον (of Βορεάδαι) πρὸς τὸν "Ἡρακλέα περὶ τῶν δεδομένων δώρων ὑπὸ Ἰάσονος τοῖς ἀριστεῦσιν. Poterat hoe Stesichorus in ἄϑλοις ἐπὶ Πελίᾳ commemorare. — Porro fortasse ap. Phot. et Suidam v. Τυφλότερος σπάλακος (cf. Paroemiogr. I 309) ... τοῦτο τὸ ξῶον οὐκ ἔχει ὀφθαλμούς" φησὶ δ᾽ αὐτὸ Στησίμβροτος ὑπὸ τῆς Γῆς rv- 996 φλωϑῆναι, διὰ τὸ φϑείρειν τοὺς καρπούς" scribendum Στησέχορος. -- Quod est ap. Arist. Rhet. II 21: ἁομόττει δ᾽ ἐν τοῖς τοιούτοις καὶ τὰ “ακωνικὰ &mop9iyuove καὶ τὰ αἰνιγματώδη. oiov εἴ τις λέγοι, ὅπερ Στησίχορος ἐν “οκροῖς εἶπεν, ὅτι οὐ δεῖ ὑβριστὰς εἶναι, ὅπως μὴ οἵ τέττιγες χαμόϑεν ἄδωσιν. aperte apophthegma est, quod magis etiam confirmat Aristot. Rhet. IIT 11 ubi hoe dictum repe- tit. (Cf. etiam Demetr. de eloeut. 99 et 234 et Rhett. Gr. ed. Walz VII 1145.) Secus tamen videtur Hartungo, qui et haec eb quae in Aristot. Rhet. (vid. infra) leguntur, ex carminibus pelita censet, et verbis ἐν “οκροῖς ipsam carminis inscriptionem significari existimat. — Item carminum reliquiis eximendum est, quod adhibet Aristot. Rhet. Π 20: λόγος δέ, οἷος ὃ Στησιχύρου περὶ Φάλαριν καὶ Αἰσώπου περὶ τοῦ δημαγωγοῦ. Στησίχορος μὲν γὰρ ἑλομένων στρατηγὸν αὐτοκράτορα τῶν “Ἱμεραίων Φάλαριν καὶ μελλόντων φυλακὴν διδόναι τοῦ σώματος τἄλλα διαλεχϑεὶς εἶπεν - αὐτοῖς λόγον, ὡς ἵππος κατεῖχε λειμῶνα μόνος" ἐλθόντος δὲ ἐλώφου καὶ διαφϑείροντος τὴν νομήν, βουλόμενος τιμωρήσασϑαι τὸν ἔλαφον, ἠρώτα τὸν ἄνθρωπον, εἰ δύναιτο μετ᾽ αὐτοῦ κολάσαι τὸν ἔλαφον. ὁ δὲ ἔφησεν, ἐὰν λάβῃ χαλινόν, καὶ αὐτὸς ἀναβῇ ἐπ᾽ αὐτὸν ἔχων ἀκόντια᾽ συνομολογήσαντος δὲ καὶ ἀναβώντος, ἀντὶ τοῦ τιμωρήσασϑαι αὐτὸς ἐδούλευσεν ἤδη τῷ ἀνθρώπῳ" οὕτω δὲ καὶ ὑμεῖς, ἔφη, ὁρᾶτε, μὴ τοὺς πολεμίους βουλόμενοι τιμωρήσασϑαι ταὐτὸ πάϑητε τῷ Une τὸν μὲν γὰρ χαλινὸν ἔχετε ἤδη, ἑλόμενοι στρατηγὸν αὐτοκράτορα᾽ ἐὰν δὲ φυλακὴν δῶτε καὶ ἀναβῆναι ἐάσητε, δουλεύσετε ἤδη Φαλά- ριδι. Similia refert Conon Narr. XLII; ef. etiam Rhett. Walz. I 424. Narratiunculae huius primus ut videtur auctor Philistus in libris. Σικελικῶν, vid. Theo Progymn. p. 66 Speng.: μύϑου δὲ ὑποῖός ἐστε παρὰ Ἡροδότῳ τοῦ αὐλητοῦ, καὶ παρὰ Φιλίστῳ τοῦ ἵππου καὶ τῶν ἐν ἑκατέρῳ ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ, qui locus manifestum vitium contraxit, conieci τοῦ ἵππον καὶ τῶν (Ἷμε- ραίων᾽ παρ᾽) ἑκατέρῳ, sed verisimilius bina exempla ex Philisto allata esse, qui fabulam de Himeraeis et equo libro I, apologum τῶν T ἐνεκατέρων libro II inseruit. Philisto usus est non solum Aristoteles, sed etiam Cato in Originibus l. III, vid, fr. ap. Festum p. 182: Equos respondit, oreas (s. aureas) mihi inde, tibi cape