=== p392 === XXVL nog so {1118 SIMONIDES. EIE THN ἘΠῚ APTEMIZI9, NATMAXIAN. 1—4. 1, 2. [2. 819 .ν- συ -υὉ ᾿Εβόμβησεν ϑαλάσσας. ᾿“ποτρέποισι κῆρας. 8. [5. Schol. Apoll. Rhod. 1 211: Τὴν δὲ Θρείϑυιαν Σιμωνίδης ἀπὸ Βριλησσοῦ φησὶν ἁρπαγεῖσαν ἐπὶ τὴν Σαρπηδονίαν πέτραν τῆς Θράκης ἐνεχϑῆναι. . . ἡ δὲ ἸΩρείϑυια Ἐϊρεχϑέως ϑυγάτηρ. ἣν ἐξ Διτικῆς ἁρπάσας 0 Βορέας ἤγαγεν εἰς Θράκην κἀκεῖσε συνελϑὼν ἔτεκε Ζήτην καὶ Κάλαϊν, ὡς Σιμωνίδης ἐν τῇ Νιαυμαχίᾳ. Cf. Eu- doc. 440. Poeta stragem ingentem enarrans, qua ad Sepiadis littus tempestatis saevitia afflicta est Persarum classis, subsidium, quod tune Boreas Atheniensibus tulisse ferebatur, non praetermisit silentio, inde exspatiatus veterem fabulam de Orithyiae raptu perstrinxit, ut necessitatem quae inter Atticos et Boream intercessit illustraret. Simonidei carminis vestigia secuta sunt qui res Medico bello altero gestas exposuerunt Herodotus VII 189 et Choerilus (vid. Schol. Ap.). Fabulam de Orithyiae raptu quam logographi Acusilaus et Pherecydes memoriae prodiderunt, Simonides Athenis degens haud dubie fando aecepit, Boream primus opinor in hoe Simonides. Fr. 1.2. Priscian. de metr. com. 250 Lindem. (Keil II 428): ,,Simonides et Aleman in iambico teste Heliodoro non solum in fine ponunt spondeum, sed etiam in aliis locis. Simonides in ἐπ᾿ ᾿ἀρτεμισίῳ ναυμαχίᾳ in dimetro catalectico: ἐβ. ϑάλ. (ϑάλασσα Ald. sed codd. ϑαλάσσας) in secundo loco spondeum posuit: ἀντιστρέφει δὲ αὐτῷ" ἀποτρέπουσαν (sic. Ald., ,Putsche ἀποτρέποις si, PV ἀποτρέποῦυ σει, E ἀποτρεποίσει, Hermann. ἀποτρέπουσα, Schneidewin ἀποτρέποισα, ego ἀποτρέποισε scripsi) κῆρας. *) Numeri adiecti sunt editionis Schneidewinianae. === p393 === SIMONIDES. 383 ipso earmine γαμβρὸν Ἐρεχϑῆος dixit (cf. Suidas, quamquam gram- matieus Callimaehum potius respexit, unde statim oraculum fietum, quod Herodotus commemorat τὸν γαμβρὸν ἐπίκουρον καλέσασϑαι. Quod Simonides ἀπὸ Βριλησσοῦ Orithyiam raptam esse perhibet, offensioni fuit Heynio, qui ἸΙλισσοῦ correxit, multo audacius Wel- cker, qui docte et copiose de hac fabula disputat (Alte Denk- müler III 144 seq.), novavit Βριλισσοῦ, quo nomine llissum a Si- monide voeitatum credit. Variant haec pro arbitrio poetae: cum montem Atticae Simonides memorasset, Choerilus fontes substituere maluit, Herodotus Ilissum perhibet, atque haec fama evaluit post- quam ibi Boreae sacellum dedicatum. *4. [9.] ἐυν-υν-νὲν-νεν- - ἐενν -..νψ.-νον - - ἐν.-υν- 9 πῺὉ δευ-υνενονένυυ -δεωων-νυνυ--«“΄ῳ'ίὄόἠὀΝῬἝἭν--υν.-οὦ ἐνν- νυν --ν-. τὰ - Lu Iu IW... ut ESO NE - 3rwt-— - A iE Τῶν ἐν Θερμοπύλαις ϑανόντων 1114 εὐκλεὴς μὲν & τύχα. καλὸς «δ᾽ ὃ πότμος, βωμὸς δ᾽ ὁ τάφος, πρὸ γόων δὲ μνᾶστις, ὃ δ᾽ οἶχτος ἔπαινος" Fr. 4. Diod. Sic. XI 11: Διόπερ οὐχ of τῶν ἱστοριῶν. συγγραφεῖς μόνοι, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ τῶν ποιητῶν καϑύμνησαν αὐτῶν τὰς ᾿ἀνδραγα- Sec: ὧν γέγονε καὶ Σιμωνέδης ὃ μελοποιὸς ἄξιον τῆς ἀρετῆς αὐτῶν ποιήσας ἐγκώμιον, ἐν ᾧ λέγει" T àv κτλ. unde deseripsit Ar- senius 242. Schneidewin existimat peculiare carmen (encomzum) in illos 1 Simonide compositum fuisse, quod Diodori verba nequaquam signi- ficant: ipsa autem Simonidis oratio suadet, ut has laudes alii carmini insertas fuisse censeamus: itaque ad carmen εἰς τὴν ἐπ᾽ Aotepioío ναυμαχίαν retuli. Novem versus, qui supersunt, non integram carmi- nis stropham exhibent, sed servata est strophae secunda pars (v. 1— 5), antistrophae primores versus (v. 6—9): stropha constat octonis versibus; wnus tantum versus iteratur, v. 1 et 9 sibi respondent. Igitur v. 1 et 2 ex epodis huius carminis sunt deprompti, nam in stropha hae nihil reperitur, quod cum his componas, praeter v. 2 τύχα, καλὸς δ᾽ ὁ πότμος, ut incredibile hune vereum veteres magistros perperam dire- misse in colon trochaieum et dimetrum iambicum: praeterea prae- stat, opinor, πότμος hoc loeo correpta paenultima efferri. — V. 1. Θερμοπύλαις, AH Θερμοπύλαισι. — V. 3. βωμός, Kmperius κῶμος. — === p394 === 884 i POETAE MELICI. ἐντάφιον δὲ τοιοῦτον οὔτ᾽ εὐρώς να} t Lu —-— 3 TN , 5 ov9' ὁ πανδαμάτωρ ἀμαυρώθδει χρόνος. ᾿ἄντιστρ. ἀνδρῶν ἀγαϑῶν ὅδε σηκὸς οἰκέταν εὐδοξίαν Ἑλλάδος εἵἴλετο᾽ μαρτυρεῖ δὲ xol Πεωνίδας Σπάρτας βασιλεύς. ἀρετᾶς μέγαν λελοιπώς κόσμον ἀέναον κλέος τε. ἘΠΙΝΙΚΟΙ. ZKOIIA: Τῷ, ΚΡΕΟΝΤΟΣ OEZZAAQ, 5. [12] CAVE LS S DEN os wvut-.fduftuu-wu.-s4u-wuwuu-wvu-MVMlz:uM μνμω-ν.υν-υ-ἐἔν-υν.υὺυ μν ψνψ-ν.- .2 ὅ.Ὡν.-υ-υν.- X — AU EE δδω-ψΨΜωυ-.-. συ -.υ.--ὑὉ πρὸ γόων llgen et Eichstaedt, libri προγόνων. -- οἶκτος lacobs et Hermann, vulgo οἶτος (οὗτος Κ). — V. 4. οὔτ᾽ εὐρώς, in edit. 1 scripsi εὐρώς deleta particula οὔτ᾽, Hartung non recte οὔποτ᾽ scripsit. — V. 6. ἀνδρῶν ἀγαθῶν ὅδε scripsi, legebatur ἀνδρῶν ἀγαθῶν" ὁ δέ, Arsen. ἀγαϑῶν ἀνδρῶν" ὁ δέ, prava verborum distinctione. Sed non recte antea inserui particulam ἀνδρῶν δ᾽ ἀγαϑῶν. nam haec verba non ad eos qui apud Thermopylas oecubuerunt referenda sunt, quorum laudes stropha extrema absolutae sunt, sed spectant praesens argumen- tum, id quod ὅδε σηκὸς plane evincit. Poeta enim virtutem Atheni- ensium, qui navali proelio oecubuerunt, dicit aequiparandam esse Leo- nidae et Spartanorum egregiis laudibus. Cum verbis μαρτυρεῖ λελοι- πώς componas Pind. Isthm. V 48. — σηπὸς, Schneidewin σακὸς. --- οὐκέταν Schneidewin, vulgo οὐκετᾶν, Hermann οἰκητάν, Thiersch οὐκέτεν, Hartung οἴκοϑι τὰν εὐδοξίαν requirit. — V. 7. síAsro Hermann, vulgo εἵλατο. — δὲ καὶ Arsen. δὲ Diod. — V. 8. Σπάρτας βασιλεὺς, legebatur ὁ Zim. f. delevi articulum. — λελοιπώς, Arsen. λιπών. — V. 9. ἀέναον, L ἀένναον. — κλέος τὲ scripsi, legebatur vs κλέος, nam quod in ed. 1 τε xitiog correxi, dudum abieci. Rara exempla partieulae ze hoc modo iraiectae, neque tamen desunt, vid. Pind. Nem. VII 95 Ἥρας πόσιν τὲ Aeschyl. Prom. 141 τοῦ περὶ πᾶσάν Q^ εἰλισσομένου χϑόνα.... Ὠκεανοῦ, nam Eumen. 279 ἐς τὸ πᾶν τε σύμμαχον minus offendit. Epinicia Simonidis a veteribus grammaticis in varias classes se- cundum certaminum genera discripta erant, sic fr. 14 est x τῶν Xiuo- νίδου τεθρίππων, ir. 12 Σιμωνίδης ἐν τοῖς πεντάϑλοις, porro huc pertine$& quod ex Herodiano adscripsit Bandini Catal. Bibl. Laur. 146: ὁ Σιμωνίδης ἐπέγραψεν ἐπίνικοι (legebatur ἐπέκικοι) δρομέσι, δέον τοῖς δρομεῦσι. Sane ἃ diligentioribus grammaticis ad Callimachum po- tius, ut Sehneidewin animadvertit, haec carminum inscriptio refertur, vid. Choerobosc. Bekk. An. ΠῚ 1185: Ζρομέσι παρὰ Koliipeyo ἐπεῖ- === p395 === SIMONIDES. . 938b vog (v. ἐκεῖνα) γὰρ οὕτως ἐπέγραψεν, ὀφείλων ἐπιγράψαι δρομεῦσι (vid. Choerob. Epimer. J 115, 16 cum cod. Marc. ap. Gaisford Praef. Et. M. p. VII et Cram. An. Ox. III 264), tamen verisimile est Callimachum propterea hae forma usum esse, quoniam in ipsius Simonidis carminibus reperit, vel quod iam antiquiores editiones Callimacho hune titulum suppeditabant. Haec etiam nunc tueor, quamquam aliter de hac quaestione státuit O. Schneider Callim. II p. 689 seq. Fr. 6. Plato ,Protag. 339 A: Kel δὴ καὶ νῦν ἔσται τὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ αὐτοῦ μέν, περὶ οὗπερ ἐγώ τε καὶ σὺ νῦν διαλεγόμεθα, περὶ ἀρετῆς, μετενηνεγμένον δὲ εἰς ποίησιν τοσοῦτον μόνον διοέσει. “έγει γάρ πον Σιμωνίδης πρὸς 20e τὸν Κρέοντος υἱὸν τοῦ Θετταλοῦ, ὅτι Ἄνδρα ὧψ' «τς τετυγμένον (v. d. 2)..- Οἶσϑα οὖν, ἔφη, ὅτι natos τοῦ ἄσματος λέγει που, οὐδὲ Not... ἔμμεναι (v.8. 9 ... p. 841}: ἐπεὶ ὅτι γε Σιμωνίδης οὐ λέγει τὸ χαλεπὸν κακόν, μέγα τεκμήριόν ἐστιν εὐθὺς τὸ μετὰ τοῦτο ῥῆμα. λέγει γὰρ ὅτι" ϑεὸς ἂν μόνος τοῦτ᾽ ἔχοι γέρας (v. 10). KP; 344€: ἀλλὰ ϑεὸς ἂν μόνος τοῦτο ἔχοι τὸ γέρας, ἄνδρα δὲ οὐκ ἣᾧ ᾧ καϑέλῃ (v. 10. 11)... σὺ δὲ φής, ὦ Πιττακέ, χαλεπὸν ἐσθλὸν ἔμ- μεναι, τόδ᾽ ἔστι γενέσϑαι μὲν χαλεπόν, δυνατὸν δὲ ἐσθλόν: ἔμμεναι δὲ ἀδύνατον πράξας μὲν γὰρ εὖ πᾶς... κακῶς «Ὁ. 12. 18). p. 345 C: ἐπιπλεῖστον δὲ καὶ ἄριστοί εἶσιν, οὺς ἂν ot ϑεοὶ φιλῶσιν (v. 14). Ταῦτά τε οὖν πάντα πρὸς τὸν Πιττακὸν εἴρηται, καὶ τὰ ἐπιόντα γε τοῦ ᾷσματος ἔτι μᾶλλον δηλοῖ" φησὶ γάφ' Τοῦνε- κεν... ἀπαγγελέω (v. 16---18). φησίν’ οὕτω σφόδρα καὶ δι᾿ ὅλου τοῦ ἄσματος ἐπεξέρχεται τῷ τοῦ Πιττακοῦ ῥήματι. πάντας δὲ ἐπαί- νημι. «μάχονται «(ν. 19—21). . Ῥ. 8400: Ταῦτα δὴ καὶ τῷ Πιτ- τακῷ λέγει, ὅτι ἐγώ, ὦ Πιττακέ, οὐ ᾿διὰ ταῦτά δὲ “ψέγω, ὅτι εἰμ φιλό- ψόγος, ἐπεὶ ἔμοιγε ἐξαρκεῖ ὃς ἂν μὴ κακὸς 5. μηδ᾽ ἄγαν ἀπά- λαμνος, εἰδώς yt ὀνήσει πόλιν δίκαν ὑγιὴς ἀνήρ: οὐ μὴν ἐγὼ μωμήσομαι" οὐ γάρ εἰμι φιλόμωμος" τῶν γὰρ ἠλιϑίων ἀπεί- i γενέϑλα (v. 8—6)... ὥστ᾽ εἴ τις χαίρει ψέγων, ἐμπλησϑεέη àv κείνους μεμφόμενος᾽ πάντα... μέμικται (v. 7). Simonidea a Pla- tonis oratione primus rectius separare instituit Sehleiermacher, ipsos versus restituere et ad numeros revocare studuerunt post Heynium (Opusc. I 160seqq.) Hermann (in edit. Heindorfii) et Boeckh Pind. 1 8 p. 337 (qui quidem epodum, quam sibi deprehendisse visus est Her- mann, praetermisit) a quibus mihi saepius discedendum fuit. Schnei- dewin 1n strophis diseribendis Boeckhium sequitur, in epodo Hermanni vestigia legit. Hartung me auctore epodum sprevit, sed quatuor strophas distinxit, str. 1 initium tantum superesse statuit (v. 1. 3), str. 2 et 3 integras, quibus quartam hane subiungit: οὐδ᾽ ἂν ἔγωγε, μέσως λέγοντ᾽ ἀλαϑές, | διὰ ταῦτ᾽ οὔ πῶς, ὦ Πίύττακε, σ᾽ ἔψεγον" A εἰμὶ δ᾽ οὐ φιλόμωμος᾽ ἐξαρκεῖ δέ μοι | ὃς ἂν E κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπά- λαμνος, εἰδὼς δ᾽ ὀνησίπολιν' δίκαν | ὑγιὴς ἀνήρ᾽ ἦ μὴν οὔ μιν ἐγὼ μωμήσομαι" τῶν γὰρ ἠλυϑίων Ι ἀπείρων γενέϑλα' | πάντα τοι καλὰ τοῖσί t' αἰσχρά ys μὴ μέμικται. Blass denique (Mus. Rhen. XXVII 826 seq.) et monostrophieum esse carmen largitur et. quemadmodum carminis disiectas partieulas in ordinem redegi comprobat, nisi quod post v. 2 septem versus omissos esse statuit; Itaque v. 1 et 2 exordium sir. 1 esse censet, v. 8— 77 secundae strophae. adscribit. — Carmen hoc Simonidis vel eo nomine insigne, quod fere integrum servatum: nam deesse nihil videtur, nisi carminis exordium sive prima stropha, in qua poeta haud dubie professus erat, se hoe carmen ad Scopam Thessalum mittere, ac fortasse simul Scopae gentiles vel familiares allocutus erat, hine in fine carminis v. 18 eosdem appellat. Videtur Scopas ob facinus aliquod commissum in gravem hominum reprehensionem incidisse; ab ' Pozrazx Lyn. III. 25 === p396 === : 886 UC POETAE MELICI. Στρ. «΄. "Avóg! ἀγαϑὸν μὲν ἀλαϑέως γενέσϑαι 1115 χαλεπὸν χερσίν vs καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον. ἄνευ ψόγου τετυγμένον". e b] o ^ τ» 3 , 5 » 2 ^ ὃς ὧν ἢ κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπάλαμνος, εἰδώς γ᾽ ὀνασίπολιν δίκαν ; | .21116 hae invidia αὖ Seopam liberaret poeta hoc carmen composuit, quod nonu fuit epiniclum, sed quemadmodum veteres grammatiei Pindari epinieiis etiam paraenetica earmina aliaque id genus inseruerunt, ita Simonideum quoque poema hunc locum commode obtinebit, quod veteres quoque verisimile est non separavisse a reliquis carminibus in Score honorem conditis. Blassio carmen σκολιὸν fuisse videtur, ze M. 1. μὲν om. Θ. — ἀλαϑέως, εὐλαϑέως e. — V. 9. χερσίν, libri χερσί. — ποσὶ καὶ, ποσὶ BCErwye. - ψόγου, λόγου w 2 manu pr Cf. Plato 344 A: οὐ y&e εἶναι, ἀλλὰ ,γγενέσϑαι. μέν ἐστιν ἄνδρ᾽ ἀγαϑὸν χερσί τε καὶ ποσὶ καὶ νόῳ τετράγωνον, ἄνευ ψόγου τετυγ- μένον, χαλεπὸν ἀλαϑέως (ἀληϑέως. ZEw). Adde Diog. Laert. 1 76: εἶπέ vs (Πιττακὸς) χαλεπὸν ἐσϑλὸν ἔμμεναι, οὗ καὶ Σιμωνίδης μέμνηται λέγων" ἄνδρα &. (uv, om.) ἀλ. γενέσϑαι χαλεπὸν τὸ Πιττάκειον" μέμνη- ται δ᾽ αὐτοῦ καὶ Πλάτων ἐν Πρωταγόρᾳ" ἀνάγκᾳ δ᾽ οὐδὲ ϑεοὶ μάχον- ται (ut hoc quoque Pittaci sit, cf. Simon. v, 21) et Suid. v. Πιττάκειον. V. 2 respice. Aristot. Eth. Nic. 1 10, 11. Rhet. III 11. Sopater ap. Stob. Flor. XLVI 51. lulian. Caes. 333 B. Damasc. ap. Suid. v. τετράγωνος. Eust. H. 475, 31, — V. 3—* hoc loco inserui, idque etiam nune tueor, quamvis possit aliquis suspieari haec ad quartam stropham referenda esse, αὖ pariter extrema pars primae strophae Atque initium quagtae strophae desit. Neque Blassio assentiendum, qui assensus mihi v. 38—7 ante stropham οὐδέ μοι ἐμωμελέως κτλ. (v. 8 seq.) esse collocandos, hic septem versus omissos esse arbitratur, quibus poeta Thessalum sit affatus; at sententiae omnino tam arcta necessitate vinetae sunt, ut non sit verisimile ordinem hunc iustum continentemque orationem direm- tam esse ampla hac alloeutione, qua multo commodius ipsum carmen inchoari licuit: nam quae Blass p. 398 profert, ut ostendat non satis apte v. 3 continuo exeepisse v. 1 et 2, non multum valent. lllud omnino improbandum, quod Sehleiermacher censet hos versus (3— 7) medium obtinere locum inter v. 14 et v. 15: nihil enim probant ea quae Plato ,946 C, ubi v. 3—7 affert, addit: οὐ τοῦτο λέγει, ὥσπερ ἂν εἰ ἔλεγε πάντα τοι λευκά, οἷς μέλανα μὴ μέμικται" γελοῖον γὰρ ἂν εἴη πολλαχῇ᾽ ἀλλὰ ὅτι καὶ αὐτὸς καὶ τὰ μέσα ἀποδέχεται, ὥστε μὴ ψέγειν" καὶ οὐ ξητῶ, ἔφη, πανάμωμον ἄνϑρωπον, εῦρ. 0. *. αἰ. 19ovóg: ἔπειϑ'᾽ ὑμὶν εὑρὼν ἀπαγγελέω. ὥστε τούτου γ᾽ ἕνεκα οὐδένα ἐπαινέσομαι, ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ, ἂν ἡ μέσος καὶ “μηδὲν κακὸν ποιῇ, ὡς ἐγὼ πάντας φιλέω καὶ ἐπαΐένημι, καὶ τῇ φωνῇ ἐνταῦϑα κέχρηται τῇ τῶν Μυτιληναίων, ὡς πρὸς Πιττακὸν λέγων τὸ πάντας δὲ ἐπαίνημι καὶ φιλέω ἑκὼν (ἐνταῦϑα δεῖ ἐν τῷ ἑκὼν “διαλαβεῖν λέγοντα). ὅστις ἔρδῃ μηδὲν αἰσχρόν, ἄκων δ᾽ ἔστιν οὺς ἐγὼ ἐπαινῶ καὶ φιλῶ" σὲ οὖν, καὶ εἰ μέσως ἔλεγες ἐπιεικῆ καὶ ἀληϑῆ, ὦ Πιττακέ, οὐκ ἄν ποτε ἔψεγον᾽ vov δέ, σφύδρα γὰρ καὶ περὶ τῶν μεγίστων ψευδόμενος δοκεῖς ἀληϑῆ λέγειν, διὰ ταῦτα σὲ ἐγὼ ψέγω. haec, inquam, nihil probant, quoniam manifestum est, Platonem hic liberrime suoque instituto convenienter Simonideas sententias disposuisse, Ut credamus stropham 3 (v. 15 —21) continuo post stropham 2 (v. 8—14) collocatam fuisse non solum com- modus sententiarum ordo suadet, sed etiam ipse Plato 345 C, qui allato === p397 === ΒΙΜΟΝΊΘΕΗ. “᾿ ἱ 581 ὑγιὴς ἀνήρ᾽ οὐδὲ μή μὲν ἐγώ 5 μωμάσομαι" τῶν γὰρ ἀλιϑίων ἀπείρων γενέθλα. ; * 1117 πάντα τοι καλά, τοῖσί τ᾽ αἰσχρὰ μὴ μέμικται. '— e. ff. Οὐδέ uot ἐμμελέως τὸ Πιττάκειον v. 14 pergit: καὶ τὰ ἐπιόντα γε τοῦ ἄσματος μᾶλλον δηλοῖ... t09- ve&utv wrÀ. (v. 1ῦ seqq.). Sehleiermacherum tamen secutus Hermann ex his verwibus ,G—1) e odum constituit: "Euowy" ἐξαρκεῖ, Ι ὃς ἂν μὴ κακὸς ἢ... οὔ μιν ἐγὼ μωμήσομαι" | οὐ γὰρ φιλόμωμος (eiecto verbo εἰμι, pro quo Schneidewin ἐγὼ coni) xti. At vero horum versuum numeri aperte sunt iidem, qui in strophis deprehenduntur, ut nullis omnino epodis Simonides 'm hoe carmine usus esse videatur. Quare hie inserui, ut prima stropha iam sit integra: apteque Simonides, postquam dixit diffieile esse, virum omni ex parte bonum evadere, subiecit, sibi vel mediocres homines probari, et tum aptissime Pitta- eeum illud sub examen vocavit: neque adversantur huie coniecturae, quae Plato 344 B dicit. Iam apparet quod est apud Platonem 346 C, ubi hos versus (3—7) affert ἐπεὶ ἔμοιγε ἐξαρκεῖ ὃς dv μὴ κακὸς ἢ καλ. (quamquam infra 346 D repetit ἀλλά μοι ἐξαρκεῖ, ὃς ἂν μέσος ἢ) non esse à Simonide profectum, sed Platonem poetae verba liberius suae orationi accommodavvisse. ltaque v. 3 emendavi ὃς ἂν ἢ κακὸς deleta negatione μή, quae facile ex sequentibus repeti potest. Nam quod fortasse alieui in mentem veniat ὁ δὲ μὴ κακὸς μηδ᾽ ἄγαν ἀπά- λαμνος, huie coniecturae vel ea, quae Plato p. 343 C de particula piv ν. 1 disputavit , obstant. — εἰδώς, Σ e corr. οὐχ ὃς. — γ᾽ ὀνασίπολιν seripsi, τ᾽ ὀνησίπολιν Hermaun, (Schneidewin τ᾽ ὀνασίπ..) libri γε ὀνήσει πόλιν. — V. 4. οὐδὲ μή μὲν scripsi, nisi praestat οὐδὲ μή viv, sed de Simonidis usu nihil constat, itaque nolui quidquam ea in parte novare, οὔ μιν Schleiermacher, libri ov μὴν. — V. 5. μωμάσομαι Sehneidewin et deinde ἀλιϑέων, libri μωμήσομαι et ἠλιϑίων. — Quae post μωμάσομαι sequuntur: οὐ γάρ εἶμι φιλόμωμος Platonis sunt. verba Simonidem explieantis, neque vero Simonidis versieulus, ut Sehleier- macher et qui illum sequuntur existimant; quam sententiam frustra. tuearis eo, quod Plato supra dixit: οὐ «διὰ ταῦτα σὲ ψέγω, ὅτι εἰμὶ φιλόψογος. — V. 6. ἀπείρων γενέϑλα, sic libri nisi quod γένεϑλα ex- hibere videntur, ,quod non recte tuetur Stallbaum, ut ἀπείρων sit geni- tivus adiectivi ἄπειρος, edd. vett. ἄπειρα γενέϑλα, unde Stephanus ἄπειρα γένεϑλα vel ἄπειρος & γενέϑλα. — V. 7. καλά, τοῖσί τ᾽, r καλὰ λευκὰ τοῖσι. — μὴ om. D. -- Versus compositus ex pherecrateo et ithyphallieo, id quod non offendit, si quidem Corinna trochaicam tripo- diam vice logaoedicae tripodiae admisit, atque eadem licentia usus est Main: iam v. 14 quomodo sit confirmandus, non satis constat, sed . 91 οὐδὲ ϑεοὶ μάχονται logaoedieus videtur, nam synizesis hic qui- dou: parum grata: itaque existimo Simoaidem in hac strophae clausula aut alternis vicibus trochaieum et logaoedicum colon adhibuisse, aut logaoedieos versiculos: sed disparibus figuris . o o v. - v. 21, —-v-vwv.-v SY. 14 οὖ ν, 7: tunc igitur pro μέμεικται restituendus con- iunctivus μεμέγηται, quem etiam Platonis paraphrasis commendat: »eripsi per y, quoniam perfectum secundum Choeroboscum est μέμεγα. Sune a lindari arte haec vicissitudo disparium formarum | abhorret. sed quemadmodum recentiores poetae remiserunt de hac severitate, ita lieuit etium antiquioribus passim popularis carminis consuetudinem sequi. --- V. 8. οὐδέ, Γ' οὐδέν. — Πιττάκειον, πιττάκιον WI'9EXwe 95* === p398 === Li 888 ^77 τε — POETAE MELICI. νέμεται. καίτοι σοφοῦ παρὰ φωτὸς εἰρημένον" χαλεπὸν φάτ᾽ ἐσθλὸν ἔμμεναι. 10 ϑεὸς ἂν μόνος τοῦτ᾽ ἔχοι γέρας" ἄνδρα δ᾽ οὐκ ἔστι μὴ οὐ κακὸν ἔμμεναι, τ᾿ , , M , ον ἀμάχανος συμφορὰ καϑέλῃ. πράξαις γὰρ εὖ πᾶς ἀνὴρ ἀγαϑός, κακὸς δ᾽. εἰ κακῶς (τι)" καὶ τὸ πλεῖστον ἄριστοι, τοὺς ϑεοὶ φιλέωντι. Zo. y. 15 Tobvexev οὔποτ᾽ ἐγὼ τὸ μὴ γενέσϑαι δυνατὸν διξήμενος, κενεὰν ἐς ἄπρακτον ἐλπίδα μοῖραν αἰῶνος. βαλέω, πανάμωμον ἄνθρωπον, εὐρυέδους ὅσοι καρπὸν αἰνύμεϑα y9ovóg: — 1118. ἐπί v^ ὕμμιν εὑρὼν ἀπαγγελέω. πάντας δ᾽ ἐπαίνημι καὶ φιλέω. — V. 9. ἐσθλὸν, Boeckh ἐσλὸν, qua forma neque Pittaecum neque Si monidem usum esse credibile est. Ceterum ef, Schol. Arist. Eth. Herme V 356 ἐπὶ Πιττακὸν μὲν τὸν ΜΜιτυληναῖον (ἀναφέρεται) τὸ χαλεπὸν ἐσϑλὸν ἐμμέναι, contra Polyb. XXIX 17: τὸ ῥηϑὲν ὑπὸ Σιμω- γίδου χαλεπὸν ἐσϑλὸν ἔμμεναι. Adde Cratet, Epist. in Not. et Extr. Bibl. Paris. X 218. — V. 10. τοῦτ᾽ ἔχοι, p. 341 E: τοῦτο ἔχοι nose vulgo ἔχοι τοῦτο, infra 8440: τοῦτο ἔχοι τὸ γέρας (I τοῦτ᾽ ἔχοι, ἔχοι τοῦτο). Respicit Aristot. Metaph. 1 2, cf. etiam Schol. Af istot. IV 529. Cram. An. Par. 1 387, 38. Boisson. An. Nov. 210. — μὴ οὐ, Hartung μὴ. — VW. 11. ὃν scripsi , et sic e, vulgo ὃν ἄν. — ἀμάχανος Boeckh, v. ἀμήχανος. - καϑέλῃ, παϑέλοι xr. -— 19, πράξαις Boeckh, . v. πράξας. — γὰρ Hermaun, v. μὲν γὰρ. — εὖ, e εἶ. — V. 18 εἰ, e ei. — κακῶς τι Scripsi, sive τὰς praeferas, quod in ed. 3 addidi (Blass κακῶς αὖ non recte), apud Platonem τι deest, quod potuit facile oblitte- rari, quoniam p. 346 A haec continuo subsequuntur τίς οὖν εἰς yodp- ματα ἀγαϑὴ πρᾶξίς ἐστι, quamquam potuit etiam ipse Plato abiicere, quemadmodum deinde eadem haec in brevius contracta repetit χακὸς δὲ κακῶς. Quod antea seripsi κακὸς δ᾽, εἰ κακῶς" καὶ | τοὐπιπλεῖστον, numerorum coneinnitati adversatur, nam non tantopere vox monosyllaba versu novissimo displicet, quam quod novum sententiae exordium in versus clausula fit. — V. 14. καὶ τὸ πλεῖστον ἄριστοι, τοὺς ϑεοὶ φιλέωντι Scripsi, antea φιλέοισι dedi, Hermann καὶ τοὐπέίπλειστον ἄριστοι, τοὺς κε 4sol φιλῶσιν, Blass. κἀπίπλειστον praeoptat, ap. Plat. ἐπὶ πλεῖστον δὲ καὶ ἄριστοί εἶσιν, 00g ἂν οἵ ϑεοὶ φιλῶσι. --- V. 160, διξήμενος, Z2: διξό- μενος. — wsvsüv, 9[ κεν ἐὰν. — ἐς, εἰς EEyr. — V. 11. πανάμωμον, r παράμωμον. — ᾿εὐρυέδους, 9(Or εὐρυεδοῦς et similiter infra 346 D. Verba εὐρυέδους,. .. χϑονός affert Plut. Quaest. Symp. IX 14,2 (εὐρυεδοῦς), de tranquil. €. 10. de fraterno am. c. 14 (utroque. i. εὐρυόδου y^), adv" Stoic. ο.Ὁ (εὐρυέδυος et ἐδόμεϑα, sed Dübner . μεϑα). — V. 18. ἐπί t' scripsi, sive ἐπὶ δ᾽ malis, vulgo ἔπειϑ᾽ et hie et infra 346 D. — ὕμμιν Hermann, v. ὑμῖν. — ἀπαγγδλέω, gm" -— loco ἀπαγγελλέω. — V. 19. πάντας, D priore l. πάντα. — ἐπαίνημι, X === p399 === SIMONIDES, [SP 889 ?0 ἑκὼν ὅστις ἔρδῃ μηδὲν αἰσχρόν, ἀνάγκᾳ δ᾽ οὐδὲ ϑεοὶ μάχονται. D SENOKPATEI AKPAT'ANTIN9., 6. [14] Schol. Pind. Isthm. II Argum.: Οὗτος δὲ ὁ Ξενοκράτης οὐ μόνον Ἴσϑμια νενίκηκεν ἵπποις, ἀλλὰ xol Πύϑια τὴν εἰκοστὴν vevag- 1119 τὴν Πυϑιάδα, ὡς ᾿Δριστοτέλης ἀναγράφει᾽ καὶ Σιμωνίδης ἐπαινῶν ἀμφοτέρας αὐτοῦ τὰς νίκας κατατάσσει. Pindarus, qui utramque vietoriam et Pythiam Ol. 72, 3 partam et Isthmiam (incerto tempore, sed ante Ol. 76, 1 reportatam) in duobus carminibus ἐπαινῆμι, 90. ἐπαίνημιν (sed infra ἐπαένημι), &BCrwye ἐπαινῆμιν (infra ἐπαινήμι), E utroque 1, ἐπαινοῖμι (sed e corr. y). — φιλέω, e gum. — V. 90. ὅστις, O infra ὥστις. — ἔἕρδῃ, x ἕρδει, Xe ἔρδει, — V. 91. αἰσχρόν, e infra αἰσχρῶ. — ἀνάγκᾳ Diog. Laert. I 76, ἀνάγκῃ Plato. Respic. hane sententiam Plato Leg. VII 818. schol. Eurip. Orest. 488. Stob. Ecl. Phys. I 154. Synes. Epist. 103. Procl. in Plat. Cratyl. 156. Suid. v. Σιμωνέδης, Zenob. 1 85. Paroemiogr. II 98 ed. Goett,, Apostol. IIl 6. Arsen. 58. — Apparet igitur Simonidem non in hoc poemate quod parecbasi carebat, sed in alio epinieio in eiusdem Scopae honorem composito Dioseurorum laudes celebravisse: vietoriam Seopas haud dubie reportaverat euruli certamine, non pugilatu, quod facile quis eoniiciat ex Quintiliano, v. infra. Hue spectat praeter Valer. Max. I 8, 7 et Phaedrum IV 23 Cicero de Orat. II 86: ,,Dicunt enim cum eoenaret Crannone in Thessalia Simonides apud Scopam hominem fortunatum et nobilem cecinissetque id carmen, quod ín eum scripsisset, in quo multa ornandi causa poetarum more m Castorem seript« εἰ Pollucem fuissent, nimis illum sordide Simonidi dixisse, se dimidium eius ei, quod pactus esset, pro illo carmine daturum, reliquum a suis Tyndaridis, quos aeque laudasset, peteret, si ei videretur. Paullo post ferunt nuntiatum Simonidi, ut prodiret; iuvenes stare ad ianugm duos quosdam, qui eum magno opere evocarent: surrexisse illum, prodisse, vidisse neminem: hoc interim spatio conclave illud, ubi epularetur Seopas, concidisse: ea ruina ipsum oppressum cum suis interiisse. Adde Quintil. XI 2, 14: ,Est autem magna inter auctores dissensio, Glaucone Carystio an Leocrati an Agathareho an Seopae scriptum sit id carmen, et Pharsali fuerit haec domus, ut ipse quodam loco signifi- care Simonides videtur, utque Apollodorus et Euphorion et Larissaeus Eurypylus tradiderunt; an Crannone, ut Apollas (et) Callimachus, quem secutus Cicero hanc famam latius fudit." (ubi Apollas et Callimachus Meineke scripsit, Preller 4pollas Callimachius praeoptat, perperam Nolte totum loeum sie eonformat: J/wphorion; «» Lerissae, ut. Eurypylus et Apollas tradiderunt; «n. Crannone, ut. Callimachus et quae seq.) Ex hoe loco apparet, Simonidem etiam in aliis carminibus Tyndaridarum laudes celebrasse, ut in epinielis Gl«wei (vid. fr. 8), Leocratis, Aga- tharchi (de his duobus carminibus nihil aliunde compertum), hinc gram- maticorum illa dubitatio repetenda: non magis constat, quod carmen fuerit, in quo aedium Pharsaliarum ruinae mentionem fecerit poeta. Cf. Schneidewin Proleg. in Simon. XII seqq. === p400 === 800 ^ . * POETAE MELICI. quae "Thrasybulo Xenocraüis filio inscripsit, laudibus decoravit, easdem vietorias etiam memorat in carmine Ol, Il 49, quod Theroni Xenocratis fratri destinavit, ubi quod in scholiis legitur: Ολύμπια μὲν γὰρ αὐτὸς (Θήρων) γέρας ἔδεκτο, ἀντὶ τοῦ. μόνος" Πύϑια δὲ καὶ Ἴσϑμια Ξενοκράτης (scr. καὶ Ξενοκράτης. hic enim interpres statuit utrumque Delphis et in Isthmo vicisse)' κατὰ δὲ τὴν τοῦ ᾿Αριστοτέλους Πυϑιονίκης μόνος Θήρων ἀναγέγραπται. adversa fronte pugnat eum schol. Isth. II; αὖ Θήρων perperam scriptum pro Ξενοκράτης, ut iam Boeckh animadvertit: ᾿Ισϑμιο- νικῶν catalogo carebant Alexandrini, itaque de Isthmia victoria rem in medio relinquunt. — Simonides videtur eo tempore, quo in Sieilia commoratus est, encomium in Xenocratem scripsisse, in quo utriusque victoriae mentionem fecit, neque peculiaria ear- mina his victoriis celebrandis destinavisse. τ. [11]᾿ ΑΝΑΞΙ͂ΛΑν PHIINS; AIIHNH; ΤΙ. ΟΣ m Χαίρετ᾽ ἀελλοπόδων ϑύγατρες ἵππων. 8. [20] ΤΛΑΥΚῶιν KAPTZTIS, ΠΎΚΤΗΙ. FEMME: 7S do n coe s P eo UNUS Xu QU DEC Οὐδὲ Πολυδεύκεος βία χεῖρας ἀντείναιτ᾽ ἂν ἐναντίον αὐτῷ, οὐδὲ σιδάρεον ᾿Δλκμάνας τέκος. Fr. 7. Aristot. Rhet. 1: 2: Ὁ Σιμωνίδης ὅτε μὲν ἐδίδου μισϑὸν ὀλίγον αὐτῷ ὁ νικήσας τοῖς ὀρεῦσιν. οὐκ ἤϑελε ποιεῖν ὡς δυσχεραίνων εἰς ἡμιόνους ποιεῖν. ἐπεὶ δ᾽ ἱκανὸν ἔδωκεν, ἐποίησε" Χαίρετ' κτλ, (ubi QYbZb ϑυγατέρες). Καίτοι καὶ τῶν ὄνων ,ϑυγατέρες ἦσαν. Cf. Heraclid. Pont. Polit. c. 25: ἐτυράννησε δὲ αὐτῶν ᾿ἀναξίλας Μεσσή- i06 , καὶ νικήσας Ὀλύμπια ἡμιόνοις, εἱστίασε τοὺς “Ἑλληνας" καί τις αὐτὸν ἐπέσκωψεν εἰπών- Οὗτος τί ἂν ἐποίει νικήσας ἵπποις; ἐποίησε δὲ καὶ ἐπινέκιον Σιμωνίδης" Χαίρετ᾽ *14. Krrabundus, ut videtur, haec, quae de Anaxila memorantur, ad eius filium Cleophronem rettulit Athen. 188: ᾿Αλκιβιάδης. . . ϑύσας Ὀλυμπίῳ Διὶ τὴν πανήγυριν πᾶσαν si- στίασε᾽ τὸ αὐτὸ ἐποίησε καὶ Λεώφρων (ser. Κλεόφρων) Ὀλυμπίασιν, ἐπινίκιον γράψαντος τοῦ Κείου Σιμωνέδου. Fr. 8, Lucian. pro Imag. c. 19: 4e πῶς ἐπήνεσε ποιητὴς δόκι- uog τὸν Γλαῦπον, Οὐδὲ 1loàvà. βίαν φήσας ἀνατείνασϑαι dv === p401 === SIMONIDES. 891 9. [23.] EYTAAKIAH:. Herodot. V 102: Καὶ πολλοὺς αὐτέων of Πέρσαι φονεύουσι ἄλλους τε ὑνομαστούς, ἐν δὲ δὴ καὶ Εὐαλκίδεα (εὐελκίδην MPABKE, εὐαλκήδεα 1" 7) στρατηγέοντα Ἐρετριέων, στεφανηφόρους τε ἀγῶνας 3 4 r4 Og P, Ὁ -- ^ * ,. H ἀναραιρηκότα καὶ ὑπὸ Σιμωνίδεω τοῦ Kiuíov πολλὰ αἱνεϑέντα. wi quidem epinieium fuit, quod respexit: fortasse pluribus carminibus Simonides Eretriensem illum celebravit: certe non est de epigram- mate cogitandum, quo mortui memoriam illustraverit. 10. [28.] AXEXTTA9; KPOTONIATIL. 1 x biih.: uA —— FH CEU UC -ἨἨ(ὦὺν - o .- MUR V UU wuVu.- Τίς δὴ τῶν ys νῦν rooacÓs πέταλσι μύρτων ἢ στεφάνοισι ῥόδων ἀνεδήσατο νέκας ἐν ἀγῶνι περικτιόνων ; 1. OPIAAA,. Diogenian. Praef, Paroem. 175: Καρικὸς αἶνος λέγεται, Ov αὐτῷ ἐναντίας τὰς χεῖρας οὐδὲ 6. 4. τ. Ὁρᾷς, ὁποίοις αὐτὸν ϑεοῖς εἴκασε; μᾶλλον δὲ καὶ αὐτῶν ἐκείνων ἀμείνω ἀπέφηνε" καὶ οὔτε αὐτὸς ὁ Γλαῦκος ἠγανάκτησε, τοῖς ἐφόροις τῶν ἀϑλητῶν ϑεοὶς ἄντεπ- αἰνούμενος, οὔτε ἐπεῖνοι ἠμύναντο 7 τὸν Γλαῦκον ἢ τὸν ποιητήν, «ὡς ἀσεβοῦντα περὶ τὸν ἔπαινον, ἀλλὰ εὐδοκίμουν ἄμφω καὶ ἔτι ὦντο ὑπὸ τῶν ᾿Ελλήνων, ὁ μὲν ἐπὶ τῇ ἀλκῇ ó Γλαῦκος, ὁ δὲ ποιητὴς ἐπί τε τοῖς ἄλλοις καὶ ἐπ᾽ αὐτῷ τούτῳ μάλιστα τῷ ἄσματι. Epinicium hoe haud dubie scriptum in Olympiam victoriam máxime nobilitatam (vid. Paus. Vl 10), quam adolescens rettulit, sec. Bekk. Anecd. 1232 et Suidam Ol. XXV, eorrigunt LXXV, non recte, nam ea Olympiade Theagenes vicit, vid. Paus. VI 6, 2: scribendum igitur πεμπτὴν xol ἑξηκοστὴν Ὁλυμπιάδα id quod etiam Brunn Hist. Art. I 83 vidit, aliis ille quidem argumentis correctionem firmans. Fr. 10. Photius 413, 20; Περιαγειρόμενοι" ἐκ τούτου σύνηϑες ἐγένετο κύκλω περιπορευομένους τοὺς ἀϑλητὰς ἐπαγείρειν καὶ λαμβά- νειν τὰ διδόμενα" ὅϑεν Σιμωνίδης περὶ στύλου (eod. ἀετυλου) φησὶν οὕτως᾽ Τίς δὴ κτλ. Eadem Suid. v. περιαγειρόμενοι. Apo- stol. XIV 18. Didymus qui dicitur, Miller Misc. 408, ubi novissima intercepta sunt, nam nihil nisi στεφάνοις περικτιώνων legitur. Nume- rorum discriptio incerta. — V. 1. ye quod et sententiae et numeri legi eonvenit, inserui. — τοσάσδε Portus et Porson, legebatur τοσάδε, sed. cod. Flor. τόσας δή. — πέταλσι scripsi, legebatur πετάλοισι, C. FI. πετάλοις. Cf. Cram. An. Ox. 1 121 ἐν ἠρινοῖς πέταλσι. Antea seripseram τίς δὲ τῶν νῦν τοσσάδε | πετάλοισι μύρτων. — V. 9 detrimentum cepisse videtur, fort.: ἢ στεφάνοισι ῥόδων χαίταν ἀνεδήσατο νίκας. 1120 === p402 === 392 ' |. POETAE MELICI. 2 H , , - » " - ^ e , [4 ἀναφέρουσιν εἰς γένει Κᾶρα ἄνδρα" τοῦτον γὰρ ἁλιέα τυγχάνοντα χειμῶνος ϑεασάμενον πολύποδα εἰπεῖν" Ei μὲν ἀποδὺς κολυμβήσαιμι 2D o H . H P 1 ΄ 1 ΄ Ἢ - S ἐπ᾽ αὐτόν, διγώσω᾽ ἐὰν δὲ μὴ λάβω τὸν πολύποδα, τῷ λιμῷ τὰ παιδί᾽ ἀπολῶ. Κέχρηται δὲ τῷ λόγῳ τούτῳ Τιμοκρέων ἐν μέλεσι καὶ m , - ΄ E] - » 0M 2 . Σιμωνίδης αὐτοῦ μνημονεύει ἐν τῷ εἰς Ὀριλλαν ἐπίνι- κίῳ. Cf. Walz. Rhet. II 11. Nomen vix integrum, fort, εἰς Τυρίμμαν, qui Ol 80 cursu vicit Olympia, sed potuit idem in aliis certaminibus jam antea victer renuntiari: nomen autem hoe varie a lbrariis est depravatum. Quod si nominis tantum similitudinem secteris, possis etiam Ζόριλλον, "oíuuov alia coniicere. 12. [18.] δδωνμ.-συν- νυν. --. -͵:υσ-ύν.υυ Co HMM ME τυ c S9 v3 S194 4 S .- ὧν --Ὡπν - .ωυν-.....». "Bg ὁπόταν χειμέριον κατὰ μῆνα πινύσκῃ 1191 Ζεὺς ἄματα τέσσαρα καὶ δέκα, λαϑάνεμόν τέ μὲν ὥραν καλέοισιν ἐπιχϑόνιοι ἱρὰν παιδοτρόφον ποικίλας b εὖ «Axvovog. 13. [19.] ων. .ου.... --τν-.ν. υπυν ώψυ ' : 5 IR 15. Aristot, Hist. Anim. V 9: Ἡ δ᾽ ἀλκυὼν τίκτει περὶ τροπὰς τὰς χειμερινάς" διὸ καὶ καλοῦνται, ὅταν εὐδιειναὶ γένωνται af τροπαί, ᾿Δλκυόνειαι ἡμέραι, ἑπτὰ μὲν πρὸ τροπῶν, ἑπτὰ δὲ μετὰ τροπάς, καϑ- ἅπερ καὶ Σιμωνίδης ἐποίησεν" ὡς ὁπόταν κτλ. Hespieit hue Bekk. An. I 371, 21: ᾿Δλκυονίδες ἡμέφαι" περὶ τοῦ ἀριϑμοῦ διαφέρονται" Σιμωνίδης, μὲν γὰρ ἐν Πεντάϑλοις ἕνδεκα (sed cod. να΄, id est εδ1) φησὶν αὐτὰς καὶ ᾿ἀριστοτέλης ἐν τοῖς περὶ fev. Adde Suid. s. eadem voce, Apostol. II 20. Arsen. 40. Eudoc. 35, ubi πέντε pro εδ' similiter- que Eust, ἢ]. 776, 34. — V. 1. χειμέριον κατὰ μῆνα, AaCa κατὰ μῆνα χειμ. — πινύσκῃ, Aa πινύσχει. Vocabuli elegantiam non animadvertunt, qui coniecturis tentant, Ruhnken τιτύσχῃ, Hartung ἐπιμύσῃ, Blass τανύσσῃ. — VN. 9. ἄματα Sehneidewin, v. ἥματα. — τέσσαρα x«i δέκα, PDa τεσσαρεσκαίδεκα. — V.8. vé, Schneidewin δέ. — καλέοισιν Schneidewin, v. καλέουσιν. — V. 4. ἱρὰν Schneidewin, v. ἱεράν, — ποικίλας, Hartung ποικιλίδος. Fortasse scribendum: (g&v, παιδοτρόφον ποικίλας ἁλκυδόνος. Formam ἁλκυδὼν agnoscit Herodianus Et. M. 66, 36: syllabam paenul- limam produetam esse testatur latinum vocabulum aleedo, ut hic sib versus numerus; -- v.v. v---w- Eadem forma resti- === p403 === SIMONIDES. . 898 '"Emite9! 0 Κριὸς ovx ἀεικέως ἐλϑὼν ἐς εὔδενδρον ἀγλαὸν 4g τέμενος. M. [11] Zu -uu-wv.- Hive, niv' inl συμφοραῖς. * 15. [15.] ^o. quu ZEE - σπυ - - ὦ... “Ὁ e) AU uM "Inxorgogía yàg οὐ Ζακύνθῳ, ἀλλ᾽ ἀρούραισι πυροφύροις ὀπαδεῖ. tuenda Antipatro Anth. Pal. IX 567 Μύσιδος ἀλκυδών, τερπνὸν ἄϑυρμα Mog ubi eorrigunt ἁλκυονές. Fr. 13. Schol. Aristoph. Nub. 1356: Aer dc εἰς Κριὸν τὸν Αἰγινήτην᾽ ἐπέξαϑ᾽ ὁ Κριὸς οὐκ ἀεικέως" φαένεται δὲ εὐδοκιμεῖν καὶ διαφανὴς εἶναι. ita Schol. cod. Rav. et Ven., unde Schneidewin antea existimavit carmen in Crium victorem seriptum esse, postea scholiastae errorem agnovit: est; enim potius in Crii aemulum aliquem compositum. Alius schol. τοῦτο τὸ μέλος Σιμωνίδου ἐξ ἐπινίκου" ἐπ. ὁ κριὸς οὐκ d. ἦν δὲ παλαιστὴς Αἰγινήτης. ἄλλως" τῇ πρὸς τὸ ξῷον κοινωνίᾳ τῆς Aé- ξεως συνέπλεξε τὰς κοινωνίας ὁ ποιητὴς λέγων' ἐπ. ὁ κριὸς οὐκ d, ἐλϑὼν. οὐ τέμενος... τὸ δὲ ἐπέχϑη καὶ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ ἀπὸ τοῦ πέκω καὶ διφϑογγογφαφεῖται. denique rursus v. 1 affertur sie scriptus ἐπέξαϑ᾽ ὁ καιρὸς (sed cod. Harl. pts ὃ κριὸρ) οὐκ ἀκαίρως, quae lectio recte se haberet, si adverbium ad ἐλϑών referendum esset. — V. 1. ἐπέξαϑ'᾽, cum apud Aristophanem alii legerint ἐπείχϑη, con- licias etiam hie olim ἐπείξαϑ' scriptum fuisse, sed haec lectio non magis probanda, quam ἀκαίρως. — Κριὸς, Hermann Ketes adversante Aristarcho, vid. Lehrs de Arist. stud. Hom. 296. — V. 9. ἐς εὔδενδρον seripsi, vulgo εἰς δένδρον, Valckenaer ig ἀγλαύδενδρον, "Hermann non reete trimetros restituens, ἐπέξατ᾽ ἀρ᾽ : δενδρεῶν᾽ ἐσελϑὼν (vel δένδρεων ic.) τέμενος ἀγλαὸν Διός, Hecker ἐλϑὼν εἰς τέμενος “ιὸς ἀγλαύδενδρον. Fr. 14. Aristoph. Eqq. 405: Ἄισαιμι γὰρ τότ᾽ ἂν μόνον" πῖνε mV ἐπὶ συμφοραῖς. ubi Schol. τότε γάρ, φησίν, ἐπάσαιμέ σοι τὸ Σιμωνί- δου μέλος" Πῖνε, miv' ἐν ταῖς συμφοραῖς. ἐκ τῶν Σιμωνίδου δὲ τοῦτο τεθρίππων. τὸ δὲ συμφοραῖς ἐπ᾽ ἐσϑλοὶς" τῶν μέσων γὰρ ἡ συμφορά. Schneidewin in Simonide scripsit: πῖνε, miv' iv συμφοραῖς, quemadmodum Aristophanes scribere potuit, sed servare ille integra Simonidis maluit verba, itaque haec restitui; firmat autem etiam Suid. v. συμφορά, ubi est ἐπὶ συμφορᾷ, adde Eustath. Opuse. 279, 13: παῖζε, παῖξ᾽ ἐπὶ συμφοραῖς. Ex schol Aristoph. fluctuaute traditione for- tasse aliquis coniiciat melicum dixisse πῖνε, πῖν᾽ ἐπὶ ἐσϑλαῖς συμφο- gas, ef. Eurip. Aleest 1160: χοροὺς ἐπ᾽ ἐσϑλαὶῖς ξυμφοραῖσιν ἴστάναι, comicum autem simplici vocabulo συμφοραῖς usum esse, sed hoc in medio reliquo. Fr. T4 Plutarch. de diserim. amic. et adul e. 2: ἔτι δ᾽ ὥσπερ ὁ Σιμωνίδης τὴν ἱπποτροφίαν φησὶν οὐ Ζακύνθῳ (pars librorum λακύϑῳ) === p404 === 804 . — - POETAE MELICI. * 16. .ν-φὩ ψωὀἑνέψψων... » ες Κονία δὲ παρὰ τροχὸν μεταμώνιος ἄρϑη. * 17. [16] dac EE 2 A c ZA ῈῈἋἫΨν Μὴ βάλῃ φοίνικας ἐκ χειρῶν ἱμάντας. * 18, [911] LESE AE -σνο-νυ. "GEUNSZ — -.Ἠὀωμων -ᾳἰυν - - νυν. ΖΦ IE ES ΣδΣυν-.-υν-υ-υ- - ἐυν..ὄ. , δυ.-.υυ-υυὺυ.. “Ιίδωτι δ᾽ εὖ τὶν Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαιάδος οὐρείας ἑλικοβλεφάρου παῖς" ἔτικτε δ᾽ "άτλας τάν γ᾽ ἔξοχον εἶδος ὀπαδεῖν, ἀλλ᾽ ἀρρύραισι πυροφόροις (unus liber πυροφόροισι). Constituit Schneidewin. Frustra Cobet Mnem. N. L. 358 ineptam lectionem λακύϑῳ tuetur. Fr. 16. Schol. Aristoph. Pac. 117: Τὸ δὲ μεταμώνιος of uiv ἐξ- εδέξαντο ματαίως καὶ πρὸς οὐδὲν χρήσιμον, οἵ δὲ φασιν ἰδίως μεταμώ- viov τὸν ἑτέρωϑεν μετέωρον σημαίνειν, πιστούμενοι τοῦτο παρὰ Zu. vídov οὕτω simóvrog: Kovío xv. — ἄρϑη scripsi, legebatur ἠέρϑη, Sehneidewin ἀέρϑη. Fr. 17. Plutarch. de virtut. mor. c. 6: οἷον ὁ ἡλώπων ἐξεικονίξει περὶ τὰ τῆς ψυχῆς ὑποξύγια, τοῦ χείρονος πρὸς τὸ βέλτιον ξυγομαχοῦν- τος ἅμα, καὶ τὸν ἡνίοχον διαταφάττοντος, ἀντέχειν ὀπίσω, καὶ κατα- τείνειν ὑπὸ σπουδῆς ἀναγκαξόμενον ἀεί, μὴ β. φ. ἐκ y. ἴ. κατὰ Σι- μωνίδην. Fr. 18. Athen. XI490 F: Kol Σιμωνίδης δὲ τὰς Πλειάδας Πελειάδας εἴρηκεν ἐν τούτοις" 4έδωτι δ᾽ εὖτες (sic A, δ᾽ εὖ τέ σ᾽ VL, δεῦτέ σ᾽ ep. Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαίας εὐπλοκάμοιο παῖς, ἔτικτε δ᾽ Ἄτλας, ἑπτὰ (sie VL, ἐπιτα À, ἐπιτὰ P) ἰοπλοκάμων φέλαν ϑυγα- τέφων τάν γ᾽ ἔξοχον (ita, AB, τ᾽ ἀνέξοχον P, τὰν ἔξοχον VL) εἶδος, ? (ita VL, eyt A, γι P) καλέονται Πελειᾶδες οὐράνιαι. Ἐχ- MR haec! respicit. Eust. Od. 1713, 3. Locum non integrum esse ser- vatum argumento est Schol. Pind. Nem. lI 16: Σιμωνίδης δὲ μέαν τῶν Πλειάδων Moiav ὀρείαν προσηγόρευσεν εἰπών" Μαιάδος οὐρείας ἑλικοβλεφάρου. κατὰ Aóyov: αὕτη ydo: Κυλλήνης ἐν ὄρεσσι ϑεὸν χήρυκα τέχ᾽ Ἑρμῆν. quae recte huc adhibuit Schneidewin. linde Tzetz. Lycoph. 219: Kei Σιμωνέδης" Μαιάδος ὀρείης ἑλικοβλεφάροιο γένεϑλον. αὕτη γὰρ κτλ. (sed Vit. 2. 3. Gud. nihil nisi ἑλικοβλεφάρου κατάλογον τάχ᾽ Ἑρμῆν). Quod Pindari scholiasta dilucide testatur οὐρείας apud Athenaeum omissum, qui, deinde εὐπλοκάμοιο exhibet, quod vel propter proximum εὐπλοκάμων suspectum: itaque Pindarico scho- liastae omnino fides habenda. — V. 1. δ᾽ εὖ τὶν scripsi, v. δ᾽ εὖ τέ σ᾽, Beriptum videtur τεὴν et supra additum σοί. — V. 2 secundum sch. Pind. restitui. — V. 3. ἔτικτε δ᾽ Ἄτλας τὰν γ᾽ ἔξοχον εἶδος, tria === p405 === SIMONIDES. : 895 ἑπτὰ ἰοπλοκάμων φιλᾶν ϑυγατρῶν, ταὶ καλέονται ὅ Πελειάδες οὐράνιαι. 9. [108}} - 5» m 1123 Aristotel. Phys. Ause, IV 18: οἵ μὲν σοφώτατον ἔλεγον τὸν χρόνον, ὃ δὲ Πυϑαγόρειος Πάρων ἀμαϑέστατον, ὅτι ἐπιλανθάνονται ἐν αὐτῷ. ad quem locum Simplic. T. IV 398: εἰκότως of μὲν σοφώτατον, oí δὲ ἀμαϑέστατον λέγουσιν εἶναι τὸν qgóvov' Σιμω- νίδης μὲν γὰρ σοφώτατον, 0n γίνονται ἐπιστήμονες ὑπὸ χρύνου; Πάρων δὲ ὃ Πυϑαγόρειος ἀμαϑέστατον, ὅτι ἐπιλανθάνονται ὑπὸ χρόνου. οὗτος δ᾽ ἔοικεν εἶναι, οὗ καὶ Εὔδημας ἀνωνύμως ἐμνήσθη; λέγων ἐν Ὀλυμπίᾳ Σιμωνίδου τὸν χρόνον ἐπαινοῦντος, ὡς 6ο- φώτατον, εἴπερ ἐν αὐτῷ αἵ μαϑήσεις γίνονται καὶ αἵ ἀναμνήσεις, παρόντα τινὰ τῶν σοφῶν εἰπεῖν, τί δέ, ὦ Σιμωνίδη. οὐκ ἐπιλαν- ϑανόμεϑα μέντοι ἐν τῷ χρόνῳ; καὶ μήποτε καὶ παρὰ ᾿Αριστοτέλει ἐν τῷ ὁ δὲ Πυϑαγόρειος παρων᾽ τὸ παρὼν οὐκ εἶναι ὄνομα κύριον; ἀλλὰ μετοχήν. Similia Themistius et Philoponus ad h.l. Apophtheg- matis haee speciem referunt, sed potuit Simonides etiam in carmine in Olympionicam seripto haec dicere, quae Pythagoreus ille praesens : praesenti poetae opprobrio vertit. YMNOI. EIZ ΔΙᾺ OATMIHON. 20. (34.] Himer. Orat. V 2: ᾿Ηλεῖοί ποτε τῆς Σιμωνίδου λύρας λαβύμενοι, ὅτε ἐπὶ τὴν Πῖσαν ἔσπευδεν, ὕμνῳ κοσμῆσαι τὸν Δία, δημοσίᾳ φωνῇ τὴν πόλιν πρὸ Διὸς ἄδειν ἐκέλευον. novissima verba, quae ap. Ath. post ϑυγατρῶν leguntur loco salis incommodo, huc revocavi. — Non audiendus Blass, qui Pindari scho- liastam alio Simonidis loco usum esse ratus , verborum ordinem qui apud Athenaeum est, tuetur, corrigens ἔτικτεν "ArÀeg ἑπτὰ... τὰν ἔξοχον, h. e. τὰν ἔτικτεν Ἄτλας, quasi post tantam intercapedinem lieuerit relativum pronomen inferre. — V. 4. φιλᾶν ϑυγατρῶν Sehneide- win, legebatur qíAev ϑυγαγέρων. — ταὶ Hartung, hoe enun non ot videtur in librorum lectione eyt (ἄμ) latere. — In principio Schneide- win coniecit /óoszo δαὺτέ c, lucobs διδοῖ τιν εὖχος, Emperius (àpari δεῦσ᾽ . Hartung scripsit" ὁδοῖτο ὃ᾽ εὖ σ᾽ Ἑρμᾶς ἐναγώνιος, Μαιάδος οὐρείας ἑλικοβλεφάροιο γένεθλον, τὰν τέκεν Ἄτλας ἑπτὰ d. φ. 4. ἔξοχον εἶδος, ταὶ καλ. Hl. οὐρ. — 1n Schol. Pind. Nem. Sehneidewin recte vidit Hesiodi versum delitesceree, est autem scribendum: αὕτη γὰφ κατὰ τὸν α΄ κατάλογον" Κυλλήνης ἐν ὄρεσσι ϑεῶν κήρυκα τέχ᾽ “Βρμῆν. ltem tres versus qui praecedunt Hesiodi esse videntur, sed astronomico poemati, non catalogo adseribendi. === p406 === 396 - M POETAE MELICI. EIZ ΠΟΣΕΙΔΩ͂ΝΑ, 21. [86]. Schol. Eurip. Med. v. 5: Πάγχρυσον δέρας τὸ δέρμα᾽ τοῦτο of μὲν ὁλόχρυσον εἶναί φασιν, of δὲ πορφυροῦν. Καὶ Σιμωνίδης δὲ iv τῷ εἰς τὸν Ποσειδῶνα ὕμνῳ ἀπὸ τῶν ἐν τῇ ϑαλάσσῃ πορφυρῶν κεχρῶσϑαι αὐτὸ λέγει. Cf. Et. M. 597, 14: Νάκη, τὸ αἰγεῖον δέρμα, κωδία καὶ κώδιον τὸ προβάτειον. Οὐκ ἄρα τὸ ἐν Κύλχοις νάκος δητέον. κακῶς οὖν Σιμωνίδης νάκος φησίν. add. Schol. Apoll. Rhod. IV 177: Πολλοὶ δὲ χρυσοῦν τὸ δέρας εἰρήκασιν, . . . ὁ δὲ Σιμωνίδης ποτὲ μὲν λευκόν, ποτὲ δὲ πορφυροῦν. ut videatur pluribus carminibus Argonautiea attigisse. Cf. Eudoc. 108. ε 722. [36] Schol. Eurip. Med. 2: Ταύτας (τὰς Συμπληγάδας) ὃ Σιμωνίδης Συνορμάδας φησίν (A συναρβώδας). "o2. -“-.“ημιυν-ὧν ..ὄ - A up I IO LOW wl... δυ-..-υ..- εύυύν.υν .: “ευκᾶς καϑύπερϑε γαλάνας εὐπρόσωποί σφας παράϊξαν ἔρωτες ναΐας κλαΐδος χαραξιπόντου δαιμονίαν ἐς ὕβριν. KATETXAI. 24. [39.] Schol. Hom. Od. £ 164: Ἦλθον γὰρ xol κεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο λαός] λέγοι δ᾽ ἂν πολὺν λαὸν οὐ τὸν ἴδιον στόλον, ἀλλὰ τὸν Ἑλληνικόν, ὅτ᾽ ἀφηγούμενος εἰς “λον ἦλϑε Μενέλαος σὺν Ὀδυσ- σεῖ ἐπὶ τὰς ᾿Δνίου ϑυγατέρας, o? καὶ Οἰνότροποι ἐκαλοῦντο. ἡ δὲ ἱστορία καὶ παρὰ Sio ἐν ταῖς κατευχαῖς. Haec Schneide- Fr. 23. Plutarch. " Praec, rei publ. ger. c. 2: Πολλὰ δὲ ἀπὸ τῆς τύχης ἁψάμενοι τῶν ποινῶν καὶ ἀναπλησϑέντες οὐκέτι ῥᾳδίως ἀπελ- ϑεῖν δύνανται, ταὐτὸ τοῖς ἐμβᾶσιν εἰς πλοῖον αἰώρας χάριν, εἶτ᾽ ἀποσπασϑεῖσιν ᾿εἰς πέλαγος πεπονθότες, ἔξω βλέπουσι. ναυτιῶντες καὶ ταραττόμενοι, μένειν δὲ καὶ χρῆσϑαι τοῖς παροῦσιν ἀνάγκην ἔχοντες, λευκᾶς xri. Haec Xylander Pindaro, rectius Schneidewin Simonidi iribuit, ego huc retuli. — V. 9. d scripsi, vulgo παρήϊσαν, Her- mann παρέπεισαν. — V. 3. κλαΐδος Hermann, v. κληΐδος. — χαραξι- πόντου Xylander, legebatur χαράξεε πόντου, Hermann πόντου χάραξιν, Selneidewin εὐπρόσωπος σφὰς παρακνίξας γέλως volets κλάδεσσ᾽ ἀρά- £st πόντου κτλ. 1124 === p407 === P" SIMONIDES. 8397 winum secutus sed dubitanter Hymnis adscripsi, nam potuit Simo- nides etiam εὐκτεκὸν ἄσμα condere eius generis, quod veteres magistri εἰς τὰς προσπιπτούσας περιστάσεις referre solent. Κατευχαὶ in utramque partem dici solent, sed nii et filiarum historia arguit preces ac vota potius, quam diras et devotiones poetam fudisse. Neque Simonidis nomen, quod olim in suspicionem vocavi, tentandum: nam, is qui de Homericis fabulis commentatus est, antiquos et claros potissimum auetores adhibet, et hanc quidem fabulam a poetis certatim illustratam (velut a Callimacho ἐν τοῖς «Αἰτίοις. vid. schol. vett. Lycophr. 570. 580, quem ut assolet se- quitur Ovidius Met. XII! 640 seq.) primus opinor Simonides plene enarraverat: nam Cypriorum auctor (vid. sehol. Lye. et Tzetz.) fortasse strietim tantum attigit. Itaque iam retraceto, quod olim conieci, scribendum videri παρὰ Σιμμίᾳ ἐν ταῖς κατευχαῖς. ΕΙΣ ANEMON. 25. [38.] Himer. Orat. III 14: Ὁ δὲ. (ἄνεμος) ἐπιγνούς, οἶμαι, τὴν Κείαν ὠδήν, qv Σιμωνίδης αὐτῷ προσῇσε μετὰ τὴν ϑάλατταν, ἀκολουϑεῖ μὲν εὐθὺς τοῖς μέλεσι, πολὺς δὲ πνεύσας κατὰ πρύμνης οὔριος ἐλαύνει τὴν ὁλκάδα τῷ πνεύματι. Adde ibid, Eclog. XIII 32: Νῦν γὰρ ποιητικῶς ἐθέλων καλέσαι τὸν ἄνεμον, εἶτα οὐκ ἔχων ποιητικὴν ἀφεῖναι φωνήν, ἐκ τῆς Κείας (sic Wernsdorf, vulgo οἰκείας) Μούσης προσειπεῖν ἐθέλω τὸν ἄνεμον... 88: ἁπαλὸς δ᾽ ὑπὲρ κυμάτων χεόμενος πορφυρᾶ σχίξε (ita, sie recte notavi, Werns- dorf pro σχίζει) περὶ τὴν πρῷραν τὰ κύματα. similiterque Ecl. X 18: καὶ σχίσαι ξεφύρῳ πορφύροντα περὶ τὴν πρῷραν τὰ κύματα. In his Bimonidis versus sibi visus est Sehneidewin deprehendisse: “ἁπαλὸς δ᾽ ὑπὲρ κυμάτων χεόμενος πορφύρεα σχίξει περὶ πρώραν τὰ κύματα, Hartung ἁπαλὸς δ᾽ ὑπὲρ ἅλμας χευόμενος τὰ πορφυρᾶ σχίσαι m. m. κύματα. Ex Himerii:utroque loco sane conficias, Simonidem carmen &d venti vim placandam condidisse, sed quale fuerit incertum; si composuit publiea auctoritate ad tempestatem deleniendam, quale earmen Sophocles videtur scripsisse (vid. de vita Soph. p. XX), poterat hoc earmen hymni speciem referre: neque tamen videiur prior Hümerii loeus hoc firmare, ex quo coniicias poetam, eum in mari versaretur et adversis ventis laboraret, eiusmodi carmen composuisse. Nisi forte Simonides in carmine, quod ad tragoediae similitudinem prope accessit, alium quem ventos precibus dele- nientem fecit. 1135 === p408 === 308 " - — POETAE MELICI. HAIANEZÉE. ἘΠ AIIOAAQ9NA IITOION. 26 A. [40] Iulian. Ep. XXIV 395 D: Σιμωνίδῃ δὲ ἄρα τῷ -— πρὸς τὴν ᾿ἀπόλλωνος εὐφημίαν ἀρκεῖ τὸν ϑεὸν Ἕκατον προσειπόντι καὶ καϑάπερ ἀντ᾽ ἄλλου τινὸς ἱεροῦ γνωρίσματος αὐτοῦ τὴν ἐπωνυμίαν κοσμῆσαι, διότι τὸν Πύϑωνα τὸν δράκοντα βέλεσιν ἕκα- τόν, ὥς φησιν, ἐχειρώσατο᾽ καὶ μᾶλλον αὐτὸν Ἕκατον ἢ Πύϑιον χαίρειν προσαγορευόμενον, οἷον κλήρου τινὸς ἐπωνυμίας συμβόλῳ προσφωνούμενον. Cf. Eust. H. 52, 12. "lzetz. Exeg. in Il. p. 117, 17. , *26 B. ΄--- ZA UESOMM Non . ΄-- ivi z VAS Zo 908 “ων Ζαλογενές. εἴτε “υκίαν ..... χρυσεοκόμας Ἕκατε, παῖ 4g. ATIGYPAMDBOJI. ς ... 4196 21. [41.] MEMNSOSOSN, Strabo XV 728: “έγεται γὰρ δὴ (Σοῦσα) xol κτίσμα Τιϑωνοῦ τοῦ Μέμνονος πατρὸς... ἡ δ᾽ ἀκρόπολις ἐκαλεῖτο Μεμνόνιον᾽ λέ- γονται δὲ καὶ Κίσσιοι of Σούσιοι, φησὶ δὲ καὶ Αἰσχύλος τὴν μητέρα Μέμνονος Κισσίαν, ταφῆναι δὲ λέγεται Πήέμνων περὶ Πάλτον (παλ- Fr. 926 B. Aristotel. Rhet. II 8: Ἔστι δὲ Παιῶνος δύο εἴδη, ἀντιχεί- μενα ἀλλήλοις" ὧν τὸ μὲν ἕν ἀρχῇ ἁρμόττει, ὥσπερ καὶ χρῶνται" οὗτος δ᾽ ἐστίν, οὗ ἄρχει μὲν ἡ μακρά, τελευτῶσι δὲ τρεῖς βραχεῖαν" 4αλο- γενές xtA. Kat Χρυσεοκόμα xtA. quae, quamquam Simonides non nominatur, huc retuli. — V. 1. s/re, Schol. Aristot. ap. Cram. An. Par. | 308 ἥτε, cogitans de hymno in Apollinem et Dianam. — ἡυκέαν, Q “Μυκία, Osanni cod. Abus, schol. anon. Arist. editus “αλογενές" εἶτα “Μύκιε "Exdsoys. — In fine ἔχεις addendum puto, praeterea autem plures videntur versus adiuncti fuisse. — V. 2. χρυσεοκόμας scripsi, vulgo qovesoxóue. — "Exwte, Osanni cod. 'Exesoys. — Quod. deinde addit Aristoteles, fortasse et ipsum est Simonidis: “Ἕτερος δ᾽ ἐξ ἐναντίας, οὗ βραχεῖαι ἄρχουσι τρεῖς᾽ ἡ δὲ μακρὰ τελευταία" σφψουπαν συ οῦυν ᾿ ἂν e 3 " LE 9 2 , c Μετὰ δὲ γᾶν ὕδατα v ὠκεανὸν ἡφάνίσε Nv£. ubi videtur ὠκεανοῦ ἀφάνιεσς scribendum. === p409 === SIMONIDES, , 899 τὸν F) τῆς Συρίας παρὰ Βαδᾶν (βανδᾶν morz Letronn. coniecit . Belüv, Sehneidewin Philol. I 40 Βάλαιον) ποταμόν, ὡς εἴρηκε Σιμωνίδης ἐν Μέμνονι διϑυράμβῳ τῶν 4ηλιακῶν (δαλιδιακῶν Ald.). Additamentum τῶν 4“ηλιακῶν quid sibi velit, non liquet; Sehneide- win ἐν M. διϑ. καὶ Σῆμος ὃ Δήλιος £v... τῶν 4ηλιακῶν. M. Sehmidt coniecit (de Dithyrambo p. 183) Σιμωνίδης ἐν Μέμνονι διθυράμβῳ καὶ Δαλίων ἐν δ΄ Συριακῶν, qui unde Syriaca asciverit, ignoro: sed scripsit Dalio «ἰϑιοπικά (vid. Isigon. mirab. c. 2), in quibus Memnonis mentionem factam esse verisimile est. 28. [191.] ETPfIA. Aristoph. Byz. ap. Miller Mise. 430: Σιμωνίδης δ᾽ ἐν τῇ Εὐρώπῃ τὸν ταῦρον ὁτὲ μὲν ταῦρον, ὑτὲ δὲ μῆλον, ὑτὲ δὲ πρό- βατον ὀνομάξαι. Eustath. Il. 877, 87: προφέρει δὲ (᾿4φιστοφάνης ὃ γραμματικὸς) καὶ Σιμωνίδου χρήσεις, ἐν αἷς βοῦν ἄρρενα ὁτὲ μὲν ταῦρον, ὃτὲ δὲ μᾶλον ἤγουν μῆλον, ὁτὲ δὲ πρόβατον ἐκεῖνος ὀνο- μάξει. Cf. idem Od. 1649, 2. Poeta in dithyrambo aliquo Europae raptum videtur enarravisse. Hoe Simonidis earmen mihi videtur Horatius Carm. III 27 secutus esse, manifesta enim ibi deprehen- duntur vestigia graeci exempli, cuius eximias virtutes latinus poeta pro virium suarum modulo aemulatus est, quamquam possis etiam ad Bacehylidem revocare, qui eandem fabulam illustraverat aliquo earmine, vid. sehol Il μ' 292. YIITOPXHMAT 4^. 29. [43,] n uw A ἀἐἀἐἔὄὁνω - Now Sue ut IR GA Ao ALES 44.4 2 'ASEM ICEIEN" Fr. 99. Plut. Symp. IX 15, 2 (de quo loco corrupto disputavit Stein- mann Petropoli 1845): Καὶ ὅλως ἔφη μεταϑετέον τὸ Σιμωνίδειον ἀπὸ τῆς ξωγραφίας ἐπὶ τὴν ὄρχησιν, τὴν μὲν ὄρχησιν εἶναι ποίησιν σιωπῶ- σαν, τὴν δὲ ποίησιν πάλιν ὄρχησιν φϑεγγομένην᾽ ὅϑεν οὔτε εἰπεῖν ἐστι γραφικῇ μετεῖναι ποιητικῆς, οὔτε ποιητικῇ γραφικῆρ, οὐδὲ χρῶν- ται τὸ παράπαν ἀλλήλαις" ὀρχηστικῇ δὲ καὶ ποιητικῇ κοινωνία πᾶσα καὶ μέϑεξις ἀλλήλων ἐστὶ καὶ μάλιστα, μιμούμεναι περὶ τὸ τῶν ὑπορ- ημάτων γένος, ἐνεργὸν ἀμφότεραι, τὴν διὰ τῶν σχημάτων καὶ τῶν ὀνομάτων μέμησιν ἀποτελοῦσιν. «Ιόξειε δ᾽ ἄν, ὥσπερ ἐν γραφικῇ, τὰ μὲν ποιήματα ταῖς χρώσεσιν ἐοικέναι, τὰ δὲ ὀρχήματα ταῖς γραμμαῖς, ὑφ av ὁρίξεται τὰ εἴδη. “ηλοῖ δὲ ὁ μάλιστα κατωρϑωκέναι δό- Beg ἐν Ὑπορχήμασιν καὶ γεγονέναι πιϑανώτατος ἑαυτοῦ, === p410 === 400 ᾿ : POETAE MELICI. "AnéAeorov ἵππον ἢ κύνα ᾿Αμυκλαίαν ἀγωνίῳ ἐλελιξόμενος ποδὶ μίμεο. ΜΕΝ μέλος διώκων. 80. [44] - - ^ qp — £4 wuwWLIuUwg£4'uu.wwzuu.- i» J4oy-uuUd.- LAU IX Il X ul ZU --urtv-uu- Οἷος (δὲ κύων) ἀνὰ Δώτιον ἀνθεμόεν πεδίον πέταται ϑάνατον κεροέσσα εὑρέμεν ματεύων ἐλάφῳ" ^ Lo? 2 rib) —€— À * , 7 ταν ucüeémz αὐχένα στρέφοισαν υγρὸν τὲ καρα 5 πάντ᾽ ἐπ᾽ οἶμον. 81. [45.] υν..... EE UNTERE ERR ἥν . EUER, — Uno TUNI) ROS Ὅταν δὲ γηρῶσαι vov, τὸ δεῖσθαι τὴν ἑτέραν τῆς ἑτέρας. Τὸ yàg: ᾿Ἀπέλαστον κτλ. — V. 1. ᾿πέλαστον, Meineke coni. Πελαογόν, Hartung ἀδάμαστον. — N.2. ἀγωνίῳ Wyttenbach, vulgo ἀγωνιῶ, Dübner ἀγωνιῶν. Fr. 30. Plutarch. Sympos. Qu. IX 15, 2 pergit post fr. 29: ἢ τό: Οἷος... πάντα ἕτοιμον καὶ τὰ ἑξῆς. — V. 1. δὲ κύων inserui. — πεδίον Wyttenbaeh, vulgo vs πεδίον. — V. 2. κεροέσσᾳ.- Wyttenbach, vulgo κεράσασα. — V. 8. ματεύων Schneidewin, vulgo. μανύων, ,Wytten- bach coni. κύων, Hermann εὑρέμεναι wmv, — V. 4. τὰν μεϑέπ᾽ αὐχένα στρέφοισαν ὑγρόν τε κάρα seripsi, nisi malis αὐ χένα τε, nam verbum omnino requiritur, legebatur τὰν δ᾽ ἐπ᾽ αὐχένι. στρέφοιαν (Wyttenbach στρέφοισαν) ἕτερον κάρα. Sehneidewin τὰν δ᾽ ξλ᾽ αὐχένι στρ. σφέτερον κάρα. Hermann σερέφοισαν͵ ἔτειρεν, Hartung, qui £e probat, στρέ- φοισαν ἑτέρωσε. -- V. ὅ. πάντ᾽ ἐπ᾽ οἶμον Schneidewin, vulgo πάντα ἕτοιμον, Hartung πάντ᾽ ἄτολμον. Fr. 31. Plut. Sympos. ΙΧ 15, 2: Αὐτὸς γοῦν ἑαυτὸν οὐκ αἰσχύνεται περὶ τὴν ὄρχησιν οὐχ ἧττον ἢ τὴν ποίησιν ἐγκωμιάξων᾽ Ὅταν δὲ γη- ρῶσαι νῦν ἐλ. ὄρχημα οἶδα... τρύπον. — V. 1 quomodo sit corrigendus, incertum, sed v. 2 certa emendatio ἃ me iam olim pro- posita ὄρχημ᾽ ἀοιδᾷ pro ὄρχημα οἶδα, nam μιγνύμεν hunc dativum desiderat, et numerus creticus, quem reciperavi, huic loco convenien- tissimus, Sed cum poeta se saltandi artis peritissimum esse dixerit, ut Plutarchus testatur, neque oíüe verbum abiiciendum, itaque poetam haec fere scripsisse puo: Ὅταν δ᾽ ἐπ᾽ ἦρος ἴω ψέου Ἔλαφρον ὄρχημ᾽ εὖ οἵδ᾽ ἀοιδᾷ ποδῶν μιγνύμεν. === p411 === SIMONIDES8. í 401 ἐλαφρὸν ὄρχημ᾽ ἀοιδᾷ ποδῶν μιγνύμεν" Κρῆτά μιν καλέοισι τρύπον, τό 9' ὄργανον Μολοσσύν. OPHNOLI. 1128 32. [46] EIS ZKOIIAAAX. m wuWu ud wuN EU wu uw 4 . E X MU. NUN TUE SA. d Mo VM V Ma - ZW wWwuwMW "Av9gexoc ἐὼν μή ποτε φάσῃς 0 τι γένεται αὔριον, μηδ᾽ ἄνδρα ἰδὼν ὄλβιον, ὅσσον χρόνον ἔσσεται" ὠκεῖα γάρ, οὐδὲ τανυπτερύγον μυίας οὐ τόσα μετάστασις. ᾿ 88. Schol. Theocrit. XVI 36: Οἱ δὲ Σκοπάδαι Κρανώνιοι τὸ γένος" Κράνων δὲ πόλις Θεσσαλίας, ὅϑεν Σκόπας ὃ Κρανώνιος, Κρέοντος καὶ ᾿Ἐἰχεκρατίας (Eyexodrov Gen. b., ᾿Εχεκραάτ᾽ M, L. Dindorf Ἐχεκρα- Sehneidewin ὄπα δὲ γαρῦσαι σύν τ᾽ ἐλαφρὸν κτλ., Hartung utroque usus ὄπα δὲ γηρῦσαι σύν τε ποδῶν ἐλαφρὸν, ὄρχημ᾽ ἀοιδᾷ μιγνύμεν. Blass speciosius quam verius scripsit ἐγκωμιάξων, ὅταν ζέγῃ" Ῥῶσαι vvv ἐλαφρὸν ὄρχημ᾽ ἀοιδᾷ ποδῶν μιγνύμεν: haec enim sensu cassa sunt, — M. 8. Keri piv Casaubonus, Plut. Κρῆτα μέν, sed Ath. IV 181B: ὅϑεν καὶ Κρητικὰ καλοῦσι τὰ ὑπορχήματα Κρήταν (sic CB et agnoscit hanc formam hoc loco Eustath. 1166, 49, vulgo Κρῆτα) μιν (sic Casaub., μὴν VL, piv P, ve C) *. τρόπον ᾿τὸν τρόπον C) κε., Schneidewin Κρήταν δὲ μιν. — καλέοισι Schneidewin, v. καλέουσι. Fr. 82. Favorin. ap. Stob. Flor. CV 62: Ἄνθρωπος ὧν μηδέποτε ps (Vind. φής, ΑΒ εἴπῃς), ὅτι γίνεται αὔριον, μηδ᾽ ἄνδρα ἰδὼν ὄλβιον, ὅσον χρόνον (ΑΒ ὅσσον χρόνου) ἔσεται (Viud. ἔσσεται)" ἀλλὰ μηδὲ οἶκον, ὥσπερ ἀμέλει ὁ ποιητὴς διεξέρχεται τὴν τῶν Σκοπαδῶν ἀϑρόαν ἀπώλειαν. Auctum duobus versiculis hoc fragmentum le- gitur apud eundem Stob. CV 9: Σιμωνίδου Θρήνων (hoe om. Vind). άνϑρωπος ἐὼν mi ποτε φήσῃς (A oy), ὅτι γίγνεται μηδ᾽ ἄνδρα ἰδὼν ὅσσον χρόνον ἔσσεται (B ἐσσεῖται)" ὠκεῖα γὰρ κτλ. sed male ibi v. 1 αὔριον, v. 2 ὄλβιον omissum. — V. 1. φάσῃς scripsi pro φήσῃς. — ὅτι γίνεται, Meineke coniecit τέ γενήσεται. — V. 2. ἄνδρα, fort. ἄνδρ᾽. Deinde Heimsoeth corrigit ὄλβιον (εἴπῃς) ὁπόσον χρόνον fec. — V. 4. οὐ τόσα seripsi,, legebatur οὕτως ἃ, Heimsoeth οὐ δὲ τανυπτερύγοιο μυίας ὑστέρα μετάστασις. — Blass omnia expedita esse censet stigme post γὰρ sublata. : ' " PorrAx Lym. ΠῚ. 26 === p412 === 402 τείας, Meineke "Eyexgovíóoc) υἱός. Καὶ Σιμωνίδης ἐν Θρήνοις (Vulc. ὕμνοις, om. M). Aristid. I 197: Ποῖος ταῦτα Σιμωνίδης ϑρηνήσει; τίς Πίνδα- qoc; ποῖον μέλος ἢ λόγον τοιοῦτον ἐξευρὼν Στησίχορος (libri τίς χορὸς) ἄξιον φϑέγξεται. τοιούτου πάϑους; ποία δὲ ΖΔύσηρις Θετταλὴ τοσοῦτο πένϑος ἐπέγθησεν ἐπ᾽ ᾿Αντιόχῳ τελευτήσαντι, ὅσον νῦν μη- vol τῇ τούτου πένϑος πρόκειται; quae ex Simonidis carmine petita esse docet Schol. Theoerit. XVI 34: Πολλοὶ ἐν ᾿Αντιόχοιο δόμοις καὶ ἄνακτος "AAevo] ὃ δὲ ᾿Αντίοχος ᾿Εχεκρατίδου (sic M, vulgo Ἐχεκρατί- δος) καὶ Δυσήριδος (sic Valesius, Σίριδος M Gen. b, Σύριδος vulgo) POETAE MELICI. EIS ANTIOXON. 34. [48.] υἱὸς qv, ὥς φησι Σιμωνίδης. Harpocrat. 174, 15: Ταμύναι" Αἰσχίνης κατὰ Κτησιφῶντος" πόλις ἐστὶν ἐν Εὐβοίᾳ ἐν τῇ χώρᾳ τῶν "Egevgiéov αἵ Ταμύναι, ἔνϑα καὶ ἱερὸν ᾿Απόλλωνος, ὡς οἵ ve τὰ Εὐβοϊκὰ γράψαντες μαρτυροῦσι καὶ Σιμωνίδης (sic Valesius, Σίμων codd.) ἐν τῷ εἰς “Πυσίμαχον τὸν ᾿ρετριέα Θρήνῳ. Cf. Phot. 568, 14 et Suid. v. Ταμύναι. M ς MC [Sy MG ivi - iv) Οὐδὲ ϑεῶν m J [11 , , 2 2 , γὰρ οἵ πρότερόν zov ἐπέλοντο, δ᾽ ἐξ ἀνάκτων ἐγένονθ᾽ υἷες ἡμίϑεοι, ἄπονον οὐδ᾽ ἄφϑιτον οὐδ᾽ ἀκίνδυνον βίον ις ἊΨ 4€ wu ΝΣ bd ἘΠ ATZIMAXON. 35. [49.] 36. [51.] ^-M ἐς γῆρας ἐξίκοντο τελέσααντες. Fr. 36. Stob. Floril. XCVIII 15: Σιμωνέδου Θρήνων (hoc add. Vind, A om, totum locum). — V. 1 seq. Hartung sic in artum rede- git o? πρότερόν ποτε ϑεῶν ἐξ ἀνάκτων ἐπέλοντο παῖδες ἄπονον κτλ. — V. 9. ἐγένονθ᾽ Schneidewin, vulgo ἐγένοντο. — V. 8. ἄπονον οὐδ᾽, vulgo ἄπονον οὐδὲ. — V. 4. τελέσσαντες scripsi, vulgo τελέσαντες, Har- tung traiecit τελέσαντες εἰς γῆρας ἐξώιοντο. 1136 === p413 === '"SIMONIDES. 403 31. (50.] Stropha. Nat NETTEN ..-. URU rz Gh — £L LL uu www -4uWw-.F- £uu-v-v2-wv--2luMX δευωυ-υευν..-. ωυνε.-,|ἯαΔαυν--«“υῳν-».- ων.-υν.... ͵ἐἐων....λὄλΜων.ινν.υν .-. -“ἐν-,ν..ν νο.ὺ Epodus. dlÜüuovz-.£uv-vu-iuu- oc cs MUI A S POOR e CREE RU "Uu lu. " 1130 δωυν-..ν-ν.-εὐν-ν.-ὔῦ Ϊυυ:--. ψνυ. υευον 4Zu-uu-uM μνμεωυων-.-ν .-.- ἐνὺ δἐωυνεωνψννοννυ υ..- -.-ἑύυ .. Fr. 37. Dion. Hal. de verbor. compos. c. 26: "En δὲ τῆς μελικῆς τὰ Σιμωνίδου ταῦτα᾽ γέγραπται δὲ κατὰ διαστολάς, οὐχ ὧν ᾿Αφιστοφά- νης 7 ἄλλος τις κατεσπεύασε κώλων, ἀλλ᾽ ὧν ὁ πεξὸς λόγος ἀπαιτεῖ" πρύσεχε δὴ τῷ μέλει καὶ ἀναγίνωσκε ταῦτα κατὰ διαστολάς, καὶ εὖ ἴσϑ᾽ ὅτι λήσεταί σε ὁ ῥυϑμὸς τῆς ὠδῆς καὶ οὐχ ἕξεις συμβαλεῖν οὔτε στρο- φὴν οὔτε ἀντίστροφον οὔτε ἐπῳδόν, ἀλλὰ φανήσεταί, σοι λόγος οὑτωσὶ διειρόμενος (Ahrens λόγος εἷς εἰρόμενορ)" ἔστι δὲ ἡ διὰ πελάγους φεεομένη Δανάη, τὰς ἑαυτῆς ἀποδυρομένη τύχας" Ὄτε κτλ. συνε carmen, quomodo constituendum sit, admodum incertum: nam ionysius indicare videtur adscriptas esse stropham et antistropham tum epodo, nec tamen certa satis responsionis vestigia deprehenduntur. Equidem stropham et epodum diseripsi, Abrens ad ἀπολελυμένα referre videtur, Hartung in strophae et antistrophae formam redegit, auda- eissime poetae verba refingens, nec meliore successu ad eundum modum digessit Blass, denique Nietzsche sibi rem absolvisse videtur, v. 1— 3 atitribuens strophae extremae, quam insequatur antistropha v. 4— 12 una eum epodo: ita enim Dionysii verbis omnino satisfieri existimat, de numerorum aequabilitate securus, quandoquidem hos versus a se refictos ὅτε λάρνακι δαιδαλέᾳ ἀνεμός v' ἐμάνη πνείων παριόντος κύματος οὐκ ἀλεγίζεις οὐδ᾽ ἀνέμου sibi respondere credidit. Ego, cum antea epodum v. 13 orsus essem, idm intellexi iusto breviorem esse prae strophae amplitudine, ita- que nunc stropham v. 9 terminavi, atque constat tam stropha quam epodus trinis periodis. Neque obstat huic diseriptioni, quod ex- 96* === p414 === 404 ΄ ᾿ POETAE MELICI. Ὅτε λάρνακι κεῖτ᾽ iv δαιδαλέαᾳ, ἄνεμός τ᾽ ἐφόρει tuv πνέων κινηϑεῖσά τε Aíuve, δεῖμα προσεῖρπε τότ᾽ οὐκ ἀδιάντοισι παρειαῖς, ἀμφί τε Περσέϊ βάλλε φίλαν χέρ᾽, εἶπέν τ᾽" ὦ τέκος, 5 οἷον ἔχω πόνον σὺ δ᾽ ἀωτεῖς" γαλαϑηνῷ λάϑεϊ κνώσσεις iv ἀτερπεῖ írema stropha enuntiatum inchoatur, non absolvitur, id enim haud raro fit. In singulis versibus discribendis quantum licuit euravi, ut ne rhythmica incisa cum pedestris sermonis membris congruerent, quando- quidem Dionysius monuit, si quis κατὰ κῶλα τοῦ πεζοῦ λόγου discribat, numeros carminis non facile animadverti. Seripsit de hoc carmine Ahrens peeuliarem libellum (Hannoverae 1853), cf. praeterea C. Volck- mar in Philologo VII 743 seq. Nietzsche in Mus. Khen. XXIII 481 seq. et Blass in Philol. XXXII 140 seq. — V. 1. ὅτε, Ald. ὅτι. — «sir? iv scripsi, legebatur ἐν, Schneidewin δ᾽ ἐν. — δαιδαλέᾳ, δαιδαλαίᾳ Reg. 1 (sive Parisinus. 1741, quem contulit denuo Schneidewin) Colb. Guelf. Ald, — V. ἃ. ἄνεμός τ᾽ ἐφόρει μιν πνέων addito verbo ἐφόρει, lege- batur ἄνεμός τε μιν πνέων, ubi μὲν Schneidewin restituit, ve μὴν Reg.1 Colb. Gud. Ald. in marg., τ΄ ἐμῇ Ald., vulgo ex manifesta correctione βρέμῃ et sic p, ve A/gv Ahrens. Existimant versibus 1—3 protasin con- tineri, αὖ v: 4 Apodosis. non tam coepit, quam continuatur, neque v. 3 verba δείματι ἤριπεν οὔτ᾽ ἀδιάντοισι παρειαῖς ad ventum et maris undas licet referre: v. 3 cum apodosis initium sit, apparet hic verbum neces- : sarium interceptum esse, itaque ἐφόρει inserui, quod etiam Dionysii ἡ διὰ πελάγους φερομν “ΖΙανάη commendant. — κινηϑεῖσά τε Brunck, vulgo κινηθεῖσα δὲ. Υ. 8. δεῖμα προσεῖρπε (vol ποϑεῖρπε) τότ᾽ οὐκ ἀδιάντοισι παρειαῖς scripsi, legebatur δείματι ἔρειπεν (Hori ἔριπεν, Guelf. ἔρυπε), οὔτ᾽ ἀδιαντῆσι (ita Guel£, ἀδέαν τοῖδι Reg. 1, ἀδίαν ταῖσι Ald., in m. τοῖσι, p ἀδιὰν ταίσι) παρειαῖς. Brunek correxit δείματι ἤριπεν οὐδ᾽ (Thiersch οὐκ) ἀδιάντοισι ᾿παρειαῖς. Ahrens δεῖμα παρῖσχεν, quod ferri nequit, nisi ὅτε λάρνακί ot δαιδαλέᾳ seripseris, neque enim in arca ventus et undae saeviunt, sed Danaen arcae inclusam perterre- faeiunt. Ipse aliquando δείματι Qimrev conieci, quod Volckmar quoque proposuit, sed parum aptis exemplis commendavit. Ζεέματι ἤριπεν omnino alienum, nam sive £errore obruit sive prae timore concidit inter- preteris, nentra interpretatio sermonis consuetudini convenit: neque quae sequuntur sunt integra, nam dativus dà. παρειαῖς quomodo ex; .plieari possit non video, itaque aniea οὐδ᾽ ἀδίαντοί of (ἀδίανταί οἷ) παρειαΐί conieci. In mendosa librorum seripbura nihil aliud videtur deltescere, quam quod supra dedi, i. e. timor obrepsit genis, quas laeri- mae irrigabant. — Υ. 4. Περσέϊ Schneidewin, vulgo Περσεῖ, Heg. Guelf. Ald. Πέρσει. — βάλλε, Guelf. à m. pr. et Ursinus βάλε. --- χέρ᾽ scripsi, vulgo χέρα, Ald. χέρ ἂν. — εἶπέν v', vulgo εἶπέν τε, Guelf. εἶπέ vs. — τέκος Guelf., vulgo τέκνον. Adde Athen. IX 396 E: Σιμωνίδης δ᾽ ἐπὶ τοῦ Περσέως τὴν Δανάην ποιεῖ λέγουσαν" ὦ τέπος, οἷον ἔχω πόνον" σοὺ δ᾽ αὖτε εἰς γαλαϑηνῷ (V ,γαλαϑηνῶν) δ᾽ ἤτορι κνώσσεις. — V. &. ἔχω, Guelf. ἔχων. — σὺ δ᾽ ἀωτεῖς Casaubonus, cf. Hesych. ἀωτεῖς, ἀπανϑέξεις, κοιμᾷ. Et. M. 117, 46 not.: ἀωτεῖς ἀντὶ τοῦ καλ- λιστον τοῦ ὕπνου dateien καὶ συλλέγεις.. cf. Hom. Il. x 189. Schnei- dewin σὺ δ᾽ ἀωρεῖς, Η. Α. Koch σὺ δ᾽ οὐκ ἀΐεις, Mehlhorn coni. σὺ δ᾽ αὔτως, Hermann σὺ δ᾽ αὖ τέως, quod probat Ahrens, Volckmar σὺ δ᾽ αὖτ᾽ αἰές. — V. 6. γαλαϑηνῷ λάϑεϊ seripsi, et occupavit Ahrens === p415 === SIMONIDES. ' 405 ϑούρατι χαλκεογόμφῳ, - : AZ Ik νυκτὶ ἀλαμπεῖ xvevég τε óvógo καταλείς" ἄλμαν δ᾽ ὕπερϑεν τεᾶν κομᾶν βαϑεῖαν 10 παριόντος κύματος οὐκ ἀλέγεις, οὐδ᾽ ἀνέμων Ἐπ. φϑύγγον. πορφυρέᾳ κείμενος ἐν χλανίδι, πρόσωπον κλιϑὲν προσώπῳ. λήϑει corrigens, Athen. γαλαϑηνῷ δ᾽ ἥτορι, unde Casaubonus τ᾽ ἤτορι, quod olim secutus sum quamvis dubitanter propter formae ᾿πβοϊθπίίεμι, nisi quod in christiano epigrammate (Kaibel 725) ἤτορι σεμνῷ extat. Non minus mendosae scripturae librorum Dionysii; Ald. πόνου, οὐ δ᾽ αὐταὶς ἐγαλασϑηνωϑεῖ ϑεικνοώσσεις, Guelf, Reg. 1 οὐ δ᾽ αὐταῖς (Reg. ἀυταῖς) γαλαϑηνωδεῖ ϑεικνοώσσεις, p (cuius nulla auctoritas) σὺ δ᾽ αὐτὲ γαλαϑηνῶ ἤτορι κνώσσεις, ubi Burges εἴδεϊ, Emperius μείδεϊ, Schneidewin στήϑεϊ, ego Jer conieci, quod probavit Nietzsche, qui γαλαϑηνῶν. requirit, — V. 1. δούρατι Guelf, δούναντι Ald. (δούνατι Reg. 1), δώματι vulgo et p. — χαλκεογόμφῳ "'hiersch et Sehneidewin, legebatur χαλκεογόμφῳ δὲ (Schaefer τε). Nescio an χαλκογόμφωῳ prae- stet, quod numeris melius convenire videtur, si versus recte digessi. Nietzsche post δούρατι distinguens χαλκεογγόμφῳ δὲ νυκτὶ | λάμπεις scripsit, non veritus dithyrambicorum ineptiis et ampullis hoc venu- stissimum carmen dedecorare. Si voeula δὲ non penitus tollenda, licet corrigere δούρατι χαλκογόμφῳ, διὰ νυκτὸς ἀλαμπεῖ | κυανεῷ τε δνοφῷ καταλείς. — V. 8. νυκτὶ ἀλαμπεῖ llgen, legebatur νυχτιλαμπεῖ. Hiatus satis habet exeusationis, quamquam vvxzí τ᾿ ἀλαμπεῖ poterat scribi: omnino Simonides Ionum more videtur hiatum frequentius admisisse, quam ceteri lyrici poetae, neque vero tanta licentia usus, quam visum est Ahrensio. Ahrens scripsit ἀενάῳ τε λάπᾳ. — — l e. cooper- tus, quam emendationem et sententia instituta et versus lex flagitat; quae antea tentavi, repetere nihil adtinet. Schneidewin ταϑείς coniecit alisque probavit. Reg. 1 ταδ᾽ εἰς αὐλέαν wrA., Guell κυαναέω τε δνόφω τὰν δ᾽ εἰς αὐλέαν δ᾽ $n., Ald. κυανέω En δνόφῳ" τάδε εἷς (sive τάδ᾽ εἰς, et inter versus τόδ᾽ síg) αὐλέαν δ᾽ ὑπ΄, vulgo δνόφῳ" τόδ᾽ αὐαλέαν ὑπ. — V. 9. ἄλμαν scripsi, vulgo ex Stephani con- iectura αὐαλέαν, quod cum displiceret, ego oüÀev .. . κόμαν olim proposui, Ahrens ἀγλαὰν (vel potius ἀγλαᾶν), Reg. 1 Guelf. Ald. αὐλέαν. — δ᾽ Reg. 1 Guelf. Ald., vulgo deest. — Untoütv Reg. 1 Guelf. Ald., ὕπερϑε vulgo. — Οτεᾶν κομᾶν Ahrens, legebatur τεὰν κόμαν, sed non debebat ad eundem modum βαϑειᾶν corrigere, quod epitheton infantis capillis non convenit. sed recte se habet βαϑεῖαν ἄλμαν, cf. Pind. Nem. VI 36 βαϑεῖα ποντιὰς ἅλμα, item alias βαϑεῖαν πόντου πλάκα, ἁλὸς βαϑείας κέλευθον et similia. Volekmar εἰνάλιον ὑπένερϑε τεὸν κῶμα βαθύ, quae coniunxit cum praecedentibus. — V. 10. παριόντος, περιόν- τος Guelf. Ald., Ahrens περῶντος. — V. 11. ἀνέμων scripsi, vulgo üvé- pov, Guelf. ἀνέμον. — φϑόγγον Ald. Reg. 1 Guelf., vulgo φϑόγγων. - 19, πορφυρέᾳ Victorius, Guelf. Reg. 1 πορφυρεὰ et πορφυρέα. — χλανέδι, Guelf. χλανέσι, Reg. 1 "» À Nietzsche πορφυρέαισιν x. ἐν γλανίσιν perperam vestes interpretatus, quae sunt σπάργανα, οἵ, So- phoclis versüs ex Niobe: λεπτουσπαϑήτων ,“ἀλανιδίων ἐρειπίοις ϑαλπουσα καὶ ψύχουσα. -- πρύσωπον κλιϑὲν προσώπῳ sive κλιϑείς malis, i. e. .inprinens genae genam, sed insolentiorem accusativi absoluti strueturam === p416 === 406 "POETAE MELICI. εἰ δέ τοι δεινὸν τό ye δεινὸν ἦν, καί xsv ἐμῶν ῥημάτων λεπτὸν ὑπεῖχες ovog. 15 κέλομαι δ᾽, εὖδε βρέφος, εὐὑδέτω δὲ πόντος, εὑὐδέτω δ᾽ ἄμοτον κακόν" μεταιβολία δέ τις φανδίη, Ζεῦ πάτερ, 1132 ix σέϑεν" ὅττι δὲ ϑαρσαλέον ἔπος εὔχομαι νόσφιν δίκας, σύγγνωϑί μοι. praetuli, quoniam propius abest a librorum seriptura, vulgo πρόσωπον καλόν (unde antea καλὸν πρόσωπον edidi), sed Ald. Guelf. Reg. 1 zoóc- eov καλόν (Guelf. πὲ λὸν) πρόσωπον, Ahrens πρόσωπον καλὸν προ- φαίνων, Volckmar πρόσωπον καλὸν προσάπτων, Nieizsche προσέχων 3. 70. — V. 13. voi, antea τοὶ Scripsi, fortasse σοὶ restituendum. — ἦν, Guelf. ἡ, Reg. 1 ἦν, Ald. ἡ. — V. 14. καί κεν, ,Reg. 1. Ald. κέ κεν, Guelf. καὶ μὲν, Schneidewin ἦ xsv coni. — ῥημάτων, conieci ϑρηνη- μάτων, sed malim δρμημάτων, ut Simonides Homerico voeabulo sit usus, ita interpretatus, quemadmodum veteres magistri. Verbi structura πρὸς τὸ σημαινόμενον insolentior, nam dandi casum exspectamus, neque alterum suppeditat exemplum, nam Theogn. 887 μηδὲ λίῃν κήρυκος ν᾽ οὖς ἔχε μακρὰ βοῶντος dispar. Nullum easum subiunxit Marcellus (CIGr. IV 6280) v. 80 ἀπένητος δὲ ϑέαιναν καὶ πολυτίμητοι καὶ ὑπο- σχεῖν οὗας ἕτοιμον. Ahrens φεγμάτων λεπτῶν. — λεπτὸν, Colb. Reg. 1 Guelf, Ald. λεπτῶν. — V. 15. κέλομαι δ᾽ seripsi, vulgo κέλομαι, Guelf. κέλλομαι, Schneidewin κέλομ᾽. — εὖδε, εὖδε Reg. 1 Guelf. Ald. . Simi- liter deinde bis pro εὑὐδέτω Guelf. εὖ δὲ τῶ, Heg. 1 Ald. εὖδε τῷ. -- δὲ πόντος, Guelf. δ᾽ ἐπόντος, Ald. δὲ πότος. — V. 16. δ᾽ ἄμοτον scri- psi, legebatur ἄμετρον, Guelf. duóroov, particulam δὲ inseruit Thiersch. — V. 17. μεταιβολία scripsi, Reg. 1 μαιβουλία, Guelf. ,uevepovico, vulgo ματαιοβουλία. — V. 18. ἐκ σέϑεν scripsi, legebatur ἐκ σέο, ut sit prio- ris versus clausula sed rectius haec verba inchoant novum versum. — ὅττι δὲ Mehlhorn, ὅτι δὲ Hudsonus (non Ald.), ὅττι δὴ Reg. 1 Guelf. et vulgo, sir. δὲ "Schaefer. — V. 19. νέσφιν óxeg scripsi, margo Vict. νόσφι δίκας, Ahrens ἢ νόσφι δίκας, τεκνόφι δίκαν Mehlhorn, τεκνόφι δίκᾳ Schaefer, vulgo zexvóg: δίκας, Reg. 1 Guelf. Ald. xvogióíxac. — σύγγνωθι, quod vulgo deest, add. Reg. 1 Guelf. Ald. — Hartung totum carmen sic conformavit: Zo. Ὅτε λάρνακα δαιδαλέαν ἄνεμος Βράσσε πνέων Κινηϑεῖσα τε λίμνα, ΖΔείματι ἢ ἤριπε (πᾶν Δέμας τρομοῦσα), Οὐδ᾽ ἀδιάνταισιν marges "Appt τε Περσεῖ βάλεν Χεῖρα φίλαν ἔειπέν τ᾽ US τέκος, οἷον ἔχω Πόνον, σὺ δ᾽ ἀωτεῖς Γαλαϑηνῷ μείδει, κνώσσεις τ΄ Ev ἀτερπεῖ ,δούρατι χαλκογόμφῳ, Νυκτί τ' ἀλαμπεῖ Κυανέῳ τε δνόφῳ τα- ϑείς, Οὐλίου δ᾽ ὕπερϑὲ veu» κόμαν βαϑεῖαν ἄντιστρ. ᾿Παφιόντος x$- ματος οὐκ ἀλέγεις, Οὔτ᾽ ἀνέμου Φϑόγγων, κείμενος ἀμφὶ Πορφυρέᾳ χλανίδι, Καλὸν πρόσωπον. Εἰ δὲ τὸ δεινὸν δεινὸν ἦν τοι, Καί κεν ἐμῶν, ῥημάτων “Μεπτὸν ὑπεῖχες οὗας. Εὗδε, βρέφος, πέλομαι. Eso δέ τὲ πόντος, "Apovov δ᾽ εὔδοι κακὸν ἀμόν, “Μεταβουλεία δέ τις αὖ φανείη, Ζεῦ πάτερ, £x σοῦ" Ὅττι δὲ ϑαρσαλέον Fímog, Εὔχομαι, c0 τέκνοφί μοι δίκαν σύγγνωϑι. Hartungiana inventa cum integra adseripserim, par est subiicere Blassii recensionem, ui melius sibi rem administravisse visus est. Zo. Ἄνεμός τε μιν πνέων Ὅτε λάρνακι σὺν δαιδαλέᾳ πινη- ϑεῖσαά τε λίμνα depot ῥῖπτεν, οὔτ ᾿ ἀδιάντοισιν παρειαῖς. Appt τε Περσεῖ βάλλε φίλαν χέρ᾽ , εἶπε 9 (ὧδ᾽ ye τέκνον, 5 Oiov ἔχω πόνον" Σὺ δ᾽ actis γαλαϑηνῷ δ᾽ ἤϑεϊ κνώσσεις Ἔν (τ᾽) ἀτερπέϊι δούρατι Χαλκεογόμφῳ [0£], . === p417 === SIMONIDES. 401 * 38. [52] d AU A4 un MU AM MU LM Πάντα γὰρ μίαν ἱκνεῖται δασπλῆτα Χάρυβδιν, αἴ μεγάλαι T' ἀρεταὶ καὶ ὃ πλοῦτος. *39. [54.] GO Co USER ATA UpD- νυ -“ Στ᾿ων-..σςτυν.υν.-. συου:-ὧἱὐδευ-ὧυςς.υνε -Σλλονυ -.φ᾿ νυν .-.: ὅ. ε«“υυ.-.. ᾿ἀνϑρώπων ὀλίγον μὲν κάρτος, ἄπρακτοι δὲ μεληδόνες, αἰῶνι δὲ παύρῳ πόνος ἀμφὶ πόνῳ" ὁ δ᾽ ἄφυκτος ὁμῶς ἐπικρέμαται ϑάνατος" κείνου γὰρ ἴσον λάχον μέρος οἵ τ᾽ ἀγαϑοί 1133 6 ὅστις τὲ κακός. σύν τ᾽ ἀλαμπεῖ κυανέῳ [τε] δνόφῳ" Θαμὰ δ᾽ εἰς αὐαλέαν 10 Καϑύπερϑε τεὰν κόμαν βαϑείας (ἐξ ἁλὸς) ἄντιςτρ. Παριόντος κύματος (Βαρὺν) οὐκ ἀλέγεις οὐδ᾽ ἀνέμου φϑόγγον, πορφυρέαισι Κείμενος ἐν χλανίσσιν, (ἔχων) καλὸν πρόσωπον. Εἰ δέ τοι (ἦν) δεινὸν τό γε δεινόν, ἢ κ᾽ ἐμῶν ῥημάτων 15 Λεπτὸν ὑπεῖχες οὖς. Κέλομ᾽ εὗδε [εὖ δὲ) βοέφος" εὑδέτω [εὐδέτω] δ᾽ (ἄρα) πόντος, Εὐδέτω (δ ἄμετρον κακόν" Meta folio δέ τις ανείη, Ζεῦ πάτερ, ἐκ σέο" ^O τι δ᾽ ἢ ϑαρσαλέον 20 Ἔπας εὔχομαι 5 νόσφιν δίκας, σύγγνωθί μοι. Unum illud, ne quis decipiatur, moneo, miro errore Blassium v. 16 εὖδε et εὐδέτω cancellis circumscripsisse, cum in libris geminari crediderit, qui pailosin tantum ostentant. Fr. 38. Stob. Flor. CXVIII 5. Zipovíóov (sic Α Vind., om. Trine.). — V. 1. δασπλῆτα A a m. 8. B, λασπηδα Vind., λασπῆδα vulgo. Martung traiecit πάντα γὰρ κνεῖται μίαν ὃ. X. — Ὗ. 3. τ᾽ ἀρεταί Gaisford, AB τάφεταί, vulgo ἀρεταί, Meineke coniecit ἀρχαί, non reete. Deinde malim 49 πλοῦτος, post h. v. nonnulla omissa sunt, nisi forte καὶ βαϑὺς ὁ πλοῦτος scribendum. Fr. 39. Plut. Consolat. ad Apoll. c. 11: Ὁ γοῦν Σιμωνίδης ἀν- ϑροώπων φησὶν ὀλίγον μὲν κτλ. — V. 1. ἄπρακτοι, ἄπρηκτοι Schnei- dewin. — V. 9. αἰῶνι δὲ, Schneidewin αἰῶνι δ᾽ iv. — V. 8. ὁ δ᾽ ἄφυκτος ὁμῶς Stephanus et libri geptem, E Voss. ὁ δ᾽ ἄφυκτος ὠμός, ὁ δ᾽ ἄφυκτ᾽ ὠμός, Mehlhorn ὁ δ᾽ ἄφυκτος, deleto ὑμῶς et sic ut videtur codd. Parisini. — V. 4. λάχον, fort. λάχομεν, quod probavit Martung, qui deinde o£ γ᾽ ἀγαϑοί 9" ὅστις τε * "v4 — μέρος Piugk et Schneidewin olim deleverunt. — V. 5. ὅστις, D ó === p418 === 408 POETAE MELICI. EZ AAHAQN EIAQN. 40. [181] I SaL Ux -“͵νυο-νψ νον... -ὺ Zo wu Tov καὶ ἀπειρέσιοι ποτῶντο ὕρνιϑες ὑπὲρ κεφαλᾶς, ἀνὰ δ᾽ ἰχϑύες ὀρϑοί κυανέου ἐξ ὕδατος ἅλλοντο καλᾷ σὺν ἀοιδᾷ. 41. [18] Ξξ“νν.υν-. υὧν-.-«-“ν-υὺ.- -ειυν-. .-ιἰνσσω-.-υὧν-υσ-᾿ὺ μμψινυυ.. Οὐδὲ γὰρ ἐννοσίφυλλος ἀήτα τότ᾽ eT ἀνέμων, & τις κατεκώλυε κιδναμέναν dedi γᾶρυν ἀραρεῖν ἀκοαῖσι βροτῶν. 42. [69.] .ξξωννμ.-. το. -«τωυν Ρεῖα ϑεοὶ κλέπτοισιν ἀνθρώπων νόον. 48. [12.] Fr. 40. 'Tzeiz. Chil. 1 316: Ὡς γράφει sov περὶ αὐτοῦ (Οφφέως) καὶ “Σιμωνίδης οὕτως" Τοῦ καὶ κτλ. — v. 1. ποτῶντο scripsi, Ursinus ποτῶντ᾽, vulgo πωτῶντ᾽. — V. ὃ. ὄρνιδες, ὄρνιχες Sehneidewin, qui hoc fragm. coniunxit cum fr. 19 et 41. — V. 8. κνυανέου ἐξ, Hartung κυα- véov ᾿ξ. Herwerdenus offensus praep. σύν, ne muti pisces canere dican- tur, scripsit καλᾶς ὑπ᾽ ἀοιδᾶς, frustra, vid. Pind. Dith. fr. 75, 19 ἀχεῖτ᾽ ὀμφαὶ μελέων σὺν αὐλοῖς, num Pyth. X 57 σὺν ἀοιδαῖς ϑαητὸν ϑησέμεν alius generis. Fr. 41. Plutarch. Quaest. Symp. VIII 3, 4: Νηνεμία γὰρ dnas καὶ γαλήνη καὶ τοὐναντίον ὡς Σιμωνίδης φησίν' οὐδὲ γὰρ κτλ. — V. ἀήτα, antea ἄητα Scripsi Aeolensium more correpta ultima pro ifa (vel eve .. ὅστις). Fort. ἐνῶρτ᾽ pro oer legendum. — V. 2. Ver- sum huius modi Servius in Centimetro IV 11 dicit: ,Simonidium con- stat trimetro hypereatalecto, ut est hoc: tuba terribili procul aere sonat: clypeum quate miles." — κιδναμέναν Schneidewin, σκιδναμέναν Reiske, vulgo σκιδναμένα, Wyttenbach et Dübner κιδναμένα. Fr. 49. Stob. Eclog. IL 10: Zipuovíóng. — πλέπτοισιν Schneide- win, v. κλέπτουσιν. Fr. 43. Schol. Apoll. Rhod. ΠῚ 26: ᾿“πολλώνιος μὲν ᾿ἀφροδίτης τὸν === p419 === ΝΙΝ τὰ ΝΣ SIMONIDES. 409 Σχέτλιε παῖ, δολόμητις ᾿Ἰφροδίτα 1134 τὸν ρει κακομαχάνῳ τέκεν. 44. [18] Cem t RR . ."Ev9« χερνίβεσσιν ἀρύεται Μοισᾶν καλλικόμων ὑπένερϑεν ἁγνὸν ὕδωρ. 45. (14.] ZEE AEM--4u-wuuv-e9 εὐν.2͵π ευ-. -ωυυν - ERE V £ S M e M P E M -. Ἔρωτα γενεαλογεῖ, Σαπφὼ δὲ Γῆς καὶ Οὐρανοῦ, Σιμωνέδης δὲ Agoo- δίτης παὶ’ Ἄρεος" Σχέτλιε κτλ. Cf. Argum. Theocr. Id. XIII. Eudoc. 158. Quod Serv. Virg. Aen. I 664 (Mythogr. Vat. II 35) dicit: ,aut seeundum Simonidem, qui dicit Cupidinem ex Venere tantum esse progenitum, quamquam alii dieunt ex ipsa et Marte.* aut erravit gram- matiens, aut alium intellexit locum. — V. 1. παῖ, δολόμητις ᾿φροδίτα Scripsi, vulgo παῖ δολόμηδες (cod. P δολόμητες) "Ageodívag. (Ursin. Steph. ᾿ἀφροδίτα). — V. 2. Ἄρει, Ἄρῃ L. — κακομαχάνῳ seripsi, vulgo δοῖο- μηχάνῳ (Stephanus δολομαχαάνῳ), Schaefer δολομάχανος coniecit. Fr. 44. Plut. de Pyth. Orae. c. 17: "Μουσῶν γὰρ ἦν ἱερὸν ἐνταῦϑα περὶ τὴν ἀναπνοὴν τοῦ νάματος, ὅϑεν ἐχρῶντο πρὸς τὰς λοιβὰς τῷ ὕδατι τούτῳ, ὥς φησι Σιμωνίδης" Ἔνϑα κτλ. — V. i. ἀρύε- ται Án. TVMez, vulgo εἰρύεταί ve. Reiske εἐρύεται scripsit. — Μοισᾶν Sehneidewin, vulgo Move&». Non Castaliam dicit, quamquam hoc fonte ad lustrandum uti solebant (vide Ulriehs Reisen I 48), sed Musa- rum fontem, qui ut Plutarchus indicat, versum meridiem situs sub ipsam templi erepidinem: cf. O. Müller ap. Dissenum Pind. II 629. Hie autem Musarum fons videtur derivatus esse ex sacro fonte, qui fuit in adyto, qui ex Cassotide originem ducebat, nam quod infra fr. 45 aqua huius Musarum fontis εὐῶδες ὕδωρ dicitur, eadem virtus fuit fontis in adyto, vid. Plut. de def. orac. c. 50: ὁ γὰρ οἶκος, ἐν ᾧ τοὺς χρωμένους τῷ eso καϑίξουσιν, οὔτε πολλάκις οὔτε τεταγμένως, ἄλλ᾽ ὡς E διὰ qoóvov εὐωδίας ᾿ἀναπίμπλαται καὶ πνεύματος, οἵας ἂν τὰ ἤδιστα καὶ πολυτελέστατα τῶν μύρων ἀποφοράς, ὥσπερ ἐκ πηγῆς τοῦ ἀδύτου προσ- βάλλοντος. hine Pindarus dixit ΘΙ. VII 82 εὐώδεος ἐξ ἀδύτου. De eodem fonte Pausan. X 24, 7: ταύτης τῆς Κασσοτίδος δύεσθαί τε κατὰ γῆς λέγουσι τὸ ὕδωρ καὶ ἐν τῷ ἀδύτῳ τοῦ ϑεοῦ τὰς γυναῖπας μαντι- κας ποιεῖν. Ulrichs vero (182) huuc adyti fontem illum ipsum Musa- rum aquam esse contendit, quam Simonides dieit (I 100: ,,An die Stelle des Heiligthums der Gaea trat der nachmalige Apollotempel, &uf dessen Stufen die sich Unterhaltenden sitzen, und deren Adyton jene prophe- tische Quelle einsehloss, welche einige Wasser der Musen, andere Wasser der Styx nannten. — Ein abgesondertes Heiligthum der Gaea und eine Musenquelle südlich vom gróssern 'l'empel anzusetzen ist un- statthaft, da diese Personen des Dialogs von der Stelle, wo sie sitzen, Gelegenheit nehmen über das zu reden, was einst an dieser Stelle war. D Fr. 45. Plut. de Pythiae orac, c. 17: Μικρῷ δὲ περιεργότερον === p420 === 410 POETAE MELICI. “ἁγνὰ ἐπίσκοπε Κλειοῖ, χερνίβων πολύλιστον ἅτ᾽ ἀρυόντεσσι νᾶμα χρυσοπέπλον Μναμοσύνας εὐῶδες leg ἀμβροσίων ἐκ μυχῶν ἐραννὸν ὕδωρ. 46. [15. 11.] 1135 -“.πτυυ-υν--.ᾳυν.υν. νον. δδ2δωυωψνμ- ὧν. --.υν-. υν- νυν τ“ ν. υψ. νυ τυνυν.ὦν.-.--Ὁ ^4 Μοῖσα γὰρ οὐκ ἀπόρως γεύει τὸ παρὸν μόνον, ἀλλ᾽ ἐπέρχεται , , . , , 3 2 ᾿ Ed πάντα ϑεριξομένα" μή μοι καταπαύετ᾽, ἐπείπερ ἄρξατο τερπνοτάτων μελέων ὁ καλλιβύας πολύχορδος αὐλός. 41. [76.] (Hartung πρότερον) αὖϑις ὃ Σιμωνίδης, τὴν Κλειὼ προσειπὼν ἁγνὰν ἐπίσκοπον χερνέβων, φησί, πολύλιστον ἀραιόν τέ ἐστιν dyev- σόπεπλον εὐῶδες. ἀμβροσίων ἐκ pv àv ἐφρανὸν ὕδωρ. οὐκ ὀρϑῶς οὖν Εὔδοξος ἐπίστευσε τοῖς Στυγὸς ὕδωρ τοῦτο καλεῖσϑαι ἀπο- φήνασι. Locus haud dubie ex eodem carmine, quo praecedens fr. peti- tus, inde ἃ χερνέβων ipsa poetae verba sequuntur, ut φησέ indieak, ita- que χερνίβων non est eum ἐπέσκοπος iungendum, quamquam haec con- tinuo se excipiunt. Emendavi ut potui mutilatam orationem inserens ἅτε, νᾶμα, Μναμοσύνας οὐ ἔεις. Antea conieci ἅτ᾽ ἀφυόντεσσι χρυσορανίδ᾽ Psi εὐῶδες, coll Hesych. χρυσορανές᾽ ἡ xéovup ἀπὸ τοῦ χρυσὸν ἔχειν, sed. χρυσόπεπλος vitii immune, itaque Mwvouocoveg adieci, cf. Pind. Isthm. VÍ 75. Permire Blass ἀχρυσόπεπλον eiiciendum cen- set, quasi librarius aliquis hoc modo verba corrupta ἀραιόν vé ἐστιν emendare conatus sit. Schneidewin coniecit: Ayvüv ἐπίσκοπε χερνίβων, πολύλλιστ᾽ ἀρυόντεσσιν ἀχρυσόπεπλον εὐῶδες ἀμβροσίων ix μυχῶν ἐρατεινὸν ὕδωρ. Hartung ἁγνᾶν ἐπίσκοπε χερνίβων πολυλίστων, | ἀρυόντεσσιν ἃ χρυσό- πέπλος ᾿“εὐοδεῖς | ἀμβφοσέίων | ἐκ μυχῶν ἐραννὸν ὕδωρ. Fr. 46. Aristid. II 513: Φέρε δὴ καὶ ταῦτα (Σιμωνίδου) ἐξέτασον" 4 Μοῦσα "s . ϑεριξομένα. 2. Ταῦτ᾽ οὐ δοκεῖ σοι σαφῶς ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν ἐπαινῶν λέγειν, ὡς γόνιμον καὶ πόριμον εἰς τὰ μέλη; τί δ᾽ ἐπει- δὰν λέγῃ" μή μοι καταπαύετ᾽ wi. Coniunxi haec fragmenta in unum, quae Séimonidis esse haud obscure testificatur Aristides. — V.1. Μοῖσα Schneidewin, vulgo Μοῦσα. — οὐκ ἀπόρως, poeta οὐκ ἄπορος vide- iur seripsisse. — V. 2. ϑεριξομένα ΓΘ, vulgo ϑεριξομένη. — μή μοι T, μή μου O, vulgo μή με. --- ἄρξατο Sehneidewin, v. ἤρξατο. Fr. 47. Plut. de prof. in virt. c. 8: Ὥσπερ γὰρ ἄνθεσιν ὁμιλεῖν ὁ Σιμωνίδης φησὶ τὴν μέλιτταν ξανϑὸν p. μηδομέναν. KRespi- === p421 === D : SIMONIDES, 411 . Ὁμιλεῖ δ᾽ ἄνϑεσιν, (orc) μέλισσα ξανϑὺὸν μέλι μηδομένα. 48. [85.] ^^ 1136 RU RE XU uy Xu ud Y. -uddo-vuuM OR CAE E E S R0 ER. Ὁ δ᾽ ἵκετ᾽ ἐς Κόρινθον, οὐ Μαγνησίαν ναῖεν, ἀλόχου δὲ Κολχίδος σύνϑρονος ἄστεος Λεχαίου τ᾽ ἄνασσεν. 49. [911 δωω-υὺὧν-- ἡ ψονν.... Καὶ σὺ μέν, εἴκοσι παίδων μᾶτερ, ἵλαϑι. eit hue de audiend. rect, rat. c. 8 et de amore prol. c. 5. Cf. Cram. An. Ox. ὃΠΙ 173, 12. Καλῶ δέ σε... καὶ μέλιτταν Μούσης" οὐκ ἀπό τινων ϑύμον xe δριμυτάτων ἀνθέων ξανϑὸν μέλι μηδομένην, ὥς φησιν ὁ Σιμωνέδης κτλ. Ín ordinem redegi, nam Simonides poetam vel Musam cum apibus comparavisse videtur, cf. Plato lone 534 B. Hartung ὁμιλεῖ δ᾽ ἄνϑεσι δριμυτάτοις ἕξ. μέλι μηδ. μέλισσα. Fr. 48, Schol. Eurip. Med. 20: Ὅτι δὲ καὶ ἐβασίλευσεν (ἡ Μήδεια) Κορίνθου, ἱστοροῦσιν Εὔμηλος καὶ Σιμωνίδης λέγων οὕτως" Οὐδὲ Lid (B xdv") εἰς Κόρινϑον, οὐ (Β οὐδὲ, sed δὲ expunctum) M«yv- σίαν ναῖεν, ἀλόχου δὲ Κολχίδος συνάστεος Oodvov Aeyeftov τ᾽ ἄνασσε. cf. Schol. ad v. 10 ὅτε δὲ βεβασίλευκε τῆς Κορίνϑου ἡ Μήδεια, Εὔμηλος ἱστορεῖ καὶ Σιμωνίδης. quae correxi, ac σύνϑρονος ἄστεος pro συνάστεος Θράνου reete mihi videor emendavisse, nam 'l'hra- nus nullus omnino loeus agri Corinthiorum fuit. — V. 1 nescio an poeta seripserit ὁ δὲ κατεὶς Κόρινϑον, οὐ Μαγνησίαν ναῖεν, i. e. ὁ δὲ κατιών, quemadmodum enim εἴς pro ἐὼν (ὧν) dicitur, potuit etiam εἴς pro ἐὼν dici, sed grammaticorum lestimonia desidero. Corrigit Elms- ley: Κόρινϑον δὲ ναῖεν, οὐδ᾽ ἵκετ᾽ εἰς Μαγνησίαν" ἀλ. δὲ K. συνέστιος καλ., Schneidewin ὁ δ᾽ ἵκετ᾽ εἰς Κόρινϑον, οὐ Μαγνησίαν vei, ἀλ. δὲ Κ. συνάορος κτλ. Hartung ὁ ὁ δ᾽ ἵκετ᾽ εἰς Κόρινϑον, οὐ Μαγνησίαν ναίων, «à. δὲ K. συνέστησε ϑρόνον κτλ. Fr. 49. Schol. ll. x 262: Ὁμήρου εἰπόντος (un. ὦ 490): Ἐννεακαί- δεκα μέν μοι ἴης ἐκ νηδύος ἦσαν, Σὲμ ὠνέδης δὲ φησίν" Καὶ σὺ μὲν εἴχοσι π. μ. ἔλαϑι, ta Bekker, εἴκοθιε et ἔλλαθι Villoisson, ἔλλαϑι, quod Aeolensibus vindicant grammatici, probavit Sehneidewin. — Respicit hue schol. Theocr. XV 139 εἴκατι παίδων" εἴκοσι παίδων' τῷ ἀρτίῳ (γὰρ) ἀριϑμῷ ἀποκέχρηται, ὡς καὶ Σιμωνίδης. Ὅμηρος (δὲ) ἐννεα- καίδεκα λέγει. Blass suspicatur hunc versum subiungendum esse fr. adesp. 101. === p422 === 412 POETAE MELICI. 4 50. [94.] v^t^vuv--ri1uv-oó0u- Κορινϑίοις δ᾽ οὐ μανέει, οὐδὲ Ζαναοί. 51. [11] 7 OSEE ^ 37 LR uu voy Lov IÍ LO M C TNCS. 3 Ἴσχει δέ μὲ πορφυρέας " ἁλὸς ἀμφιταρασσομένας ὀρυμαγδός. 52. [26.] .υν - μ͵εων-νυ- ὥφυ. -. τυ -ν τυ. ευν . (Evgvó(xag) Fr. 80. Schol. Pind. Ol. XIII 78: Of «Κορίνϑιοι, φησίν, ἐπ᾽ ἀμ- φύτερα τὰ μέρη ἠρίστευσαν ἐν Ἰλίῳ" καὶ γὰρ τοῖς Τρωσὶ συνεμάχησαν καὶ τοῖς Ἕλλησι. ... τοῦτο δὲ καὶ Σιμωνίδης sime" Κορινϑίοισιν οὐ μανιεῖ οὐδὲ Φαναοῖς" ἀμφοτέροις γὰρ σύμμαχοι ἐγένοντο. lta cod. Add. Plut. vit. Dion. c. 1: "Apd ys, ὥσπερ ὁ Σιμωνίδης φησὶν τοῖς Κορινϑίοις οὐ μηνέειν τὸ Ἴλιον ,ἐπιστρατεύσασι μετὰ τῶν Ayetóv , ὅτι κακείνοις οἵ περὶ Γλαῦκον ἐξ ἀρχῆς Κορένϑιοι γεγονότες συνεμάχουν προϑύμως. Aristot. Rhet. I 6: Ζιὸ λελοιδορῆσϑαι ὑπέλαβον Κορίνϑιοι ὑπὸ Σιμωνίδου ποιήσαντος" Κορινϑίοις δ᾽ οὐ μέμφεται τὸ Ἴλιον. Cram. Par, I 285, 8: Ὁ γοῦν Σιμωνίδης. λέγει, ὅτι Κορινϑίέοις οὐ μέμφεται τὸ Ἴλιον, ὡς «τάχα πολεμήσασιν αὐτοῖς διὰ τοῦ Ἐὐχήνορος, ὡς εἰρή- καμεν" di ἑτέρωϑεν καὶ εὐχαριστεῖ αὐτοῖς μᾶλλον, ὡς συμμαχήσασι τῇ Ἰλίῳ διὰ Γλαύκου" ... obvo δὲ καὶ Σιμωνίδης ἐποίησε" Κοριν- ϑιέοις δ᾽ οὐ μανίει, οὐδὲ “αναοῖς. τὸ Ἴλιον (cod. ἔλιον τὸ) δη- λαδή. unde Κορινϑίοις δ᾽ recepi, Δαναοὶ autem. Boeckh emendavit, qui scripsit Κορινϑίέοισιν οὐ μανέει τὸ Ἴλιον οὐδὲ Ζαναοί, sed τὸ Ἴλιον ut addatur, non est necesse. — Vater (Praef. ad Eurip. Iph. Aulid. XX) dieit hunc loeum etiam memorari ap. Schol. Anthologiae Palatinae, sed locum non reperi. Fr. 81. Plut. de Exil. c. 8: Οὐκ ἀϑυμῶν οὐδὲ ὀδυρόμενος οὐδὲ λέγων ἐκεῖνα τὰ τῶν παρὰ Σιμωνίδῃ γυναικῶν, ἴσχει κτᾶ. — ἀμφι- ταρασσομένας, Dübner ἀμφιταρασσομένης. — ὀρυμαγδός, vulgo ὀρυγ- μαδός. Fr. 62. Athen. IX 396E: Καὶ ἐν ἄλλοις (Σιμωνίδης) ἐπ᾽ Morenó- eov εἴρηκεν" ἰοστεφάνου «t4. — V. 1. ἰοστεφάνου B, ὀϊστεφάνου PQ, ἰὼ στεφάνου D, εὐστεφάνου VL. Apparet aliquid excidisse, Schneide- win ἰοστεφάνου στόματος scripsit, Dobree Νύμφαι vel Μοῦσαι ἐἰοστέ- φανοι, adieci Εὐρυδίκας, quod propter εἴρηκεν facile potuit excidere, est enim de Archemoro Lycurgi et Eurydicae filio sermo, atque nescias, utrum ad Zhrenos an ad AZpinicia haec referenda sini. — Hartung === p423 === SIMONIDES. 413 ἰοστεφάνου γλυκεῖαν ἐδάκρυσαν ψυχὰν ἀποπνέοντα γαλαϑηνὸν τέκος. I 53. (85.] "9*4 VM * iu E B kh m Ru EA WU OX/ o XU OX X Lov ol - -^uv-.v--£u0).£v-- 2. Ὃς δουρὶ πάντας ψνέχασε νέους δινάεντα βαλών "Avavoov ὕπερ πολυβύτρνος ἐξ ᾿Ιωλκοῦ᾽ οὕτω γὰρ Ὅμηρος ἠδὲ Στασίχορος ἄεισε λαοῖς. 54. [29.] e — LUV. UE£ OX ELA -.—..-.4.wWWu —-— Φοινίχεον ἱστίον ὑγῷῳιῴμ 1138 πεφυρμένον πρινὺς ἄνϑει. . . ἐριϑάλλου. 55. [801 T ῳῳνευν-Μ -.«ννον.. -. Βιότον κέ σε μᾶλλον ὥνασα πρότερος ἐλθών. ἰοστέφανον Ῥυχὰν γλυκεῖαν | ἐδάκρυσαν ἀποπνείοντα y. v. scripsit. — V. 8. τέκος L, τόκος V, τέχος P. Fr. 53. Athen. IV 172 E: ὅτι δὲ τὸ ποίημα τοῦτο (481a) Στησι- χόρου ἐστίν, ἱκανώτατος μάρτυς “Σιμωνίδης ὃ ποιητής, ὃς περὶ τοῦ Μελεάγρου τὸν λόγον ποιούμενός gno: ὃς δουρὶ κτλ. — V. 1. ὃς" L, ὡς PV. — V. 2. víxacs νέους L, vixag: ἐνεοὺρ APV, νικᾶν ἐνεόυς B. — δινάεντα, B δινήεντα. — V. 4. ἠδὲ, B ὡς δὲ. — Στασέχορος, BP στησίχορος. Fr. 64. Plut. vit. Thes. c. 17: Τότε δὲ τοῦ Θησέως τὸν πατέρα ϑαρρύνοντος καὶ μεγαληγοροῦντος, ὡς χειρώσεται τὸν Μινώταυρον, ἔδωκεν ἕτερον ἱστίον λευκὸν τῷ κυβερνήτῃ (Αἰγεύς), κελεύσας ὑποστρέ- qovra σωζομένου τοῦ Θησέως ᾿ἐπάρασϑαι᾽ τὸ λευκόν, εἰ δὲ μή, τῷ μέ- λανι πλεῦν καὶ ἀποσημαΐνειν τὸ πάϑος" ὁ δὲ Σιμωνίδης οὐ λευκόν φησιν εἶναι τὸ δοϑὲν ὑπὸ τοῦ Αἰγέως, ἀλλὰ φοινίκεον xri. καὶ τοῦτο τῆς σωτηρίας αὐτῶν ποιήσασθαι σημεῖον. — V. 1. ὑγρῷ πεφυρμένον, Bab πεφυρμένον ὑγρῷ. - πρινὸς, X τρυγός, Meziriac πρίνου. Deinde lacunam indicavi, nisi forte πρινὸς ἐριϑαλέος ἄνϑειϊ, Hartung πρίνου τ᾽ ἄνϑεϊ καὶ ἐριϑάλου. Fr. 55. Schol Soph. Aiaec. 740: Καὶ ἐν (cod. G παρὰ) Σιμωνίδῃ ἐπὶ τοῦ πρὸς Αἰγέα ἀγγέλου πεμφϑέντος" Βιότω (cod. G βίος ὅπ) καί 6e x14. correxit Hermaun βιότου κε. --- ὥνασα, Schneidewiu coni. ὄνασα. === p424 === 474 " ^ - POETAE MELICI. 56. [991 Plutarch. vit. Thes. c. 17: Ἐκυβέρνα δὲ τὴν ναῦν ᾿ἅμαρ- συάδας Φέρεκλος, ὥς φησι Σιμωνίδηρι. Est ex eodem carmine, ex quo fr. 54 et fr. 55. 51. [10.] HA TT PUE CONV) νυ -“ IUE V AULAS λδλωον-νυν- πυν.υν.-.Ὁ Ζωνμ.υν -.«.«.,λἔὁἐὐν-ὡὖυν.-... μεν Συ--ἐἡν--“ε,͵ὐὖφσοὀμουνυ-ς-;,:.σἹἹλ- ὄνευυ-΄ΟΟυὁὐ..--«“-υ-Ὁ ευν- UU L.X wc HE —- Τίς κεν αἰνήσειε νόῳ πίσυνος Aívóov ναέταν Κλεόβουλον ἀενάοις ποταμοῖς ἄνϑεσί τ᾽ εἰχρινοῖσιν ἀελίου τε φλογὶ χρυσέᾳ λιπαρᾶς τε σελάνας καὶ ϑαλασσαίαισι δίναις ἀντία ϑέντα μένος στάλας; 5 ἅπαντα γάρ ἐστι ϑεῶν ἥσσω" λίϑον δὲ 1189 ' , u » L - L1 [d u καὶ βρότεοι παλάμαι ϑραύοντι᾽ μωροῦ φωτὸς ἄδε βουλά. Fr. 67. Diog. Laert. I 89: Οὗτος (λλεόβουλος) ἐποίησεν ἄσματα καὶ γρίφους εἰς ἔπη τρισχίλια καὶ τὸ ἐπίγραμμά τινὲς τὸ ἐπὶ Μίδᾳ τοῦ- τόν φασι ποιῆσαι" “Χαλκέη παρϑένος εἰμί, Μίδεω δ᾽ ἐπὶ σήματι κεῖμαι, Ἔστ᾽ ἂν ὕδωρ τε νάῃ καὶ δένδρεα μακρὰ τεϑήλῃ, Ἠέλιος δ᾽ ἀνιὼν λάμπῃ λαμπρά τε σελήνη, καὶ ποταμοί γε ῥέωσιν, ἀνακλύξῃ δὲ ϑάλασσα, Δύτου τῇδε μένουσα πολυκλαύτῳ πὶ τύμβῳ ᾿Δγγελέω παριοῦσι, Μίδας “ὅτι τῇδε τέθαπται. Φέρονσι δὲ μαρτύριον Σιμωνίδου ἄσμα, ὅπου φησί" Τίς κτῖ. Inter Encomia retulit Schneidewin, sed potius ex Threnis versus petiti videntur. Ceterum credo Simonidem aliud quod Cleobuli poematium, non nobile illud in Midam epigramma respexisse, quod Homeri nomine ferebatur; nam ibi χαλκέη παρϑένος, hic λέϑος memo- ratur, nisi haee sic conciliare velis, ut marmoreae columnae Sirenem impositam fuisse statuas, quamquam Krische de Platonis Phaedro p. 105 non haesit. Cf. etiam Rathgeber Münzen der Athen. p. VIIL — V. 1. vóo, cod. Mon. νῷ. — πέσυνος, conieci πινυτός. — Υ 3. ἀενάοις cod. Mon. , vulgo ἀεννάοις. — εἰαρινοῖσιν scripsi, vulgo εἰαρινοῖς, αὖ versus pentametri speciem referat: hoc ut evitetur, aut ποταμοῖσιν aut εἰαρι- νοῖσυν scribendum: hoc nunc praetuli. — V. 8. χρυσέᾳ λιπαρᾶς τε σε- λάνας seripsi, nisi χρυσέου malis, legebatur χρυσᾶς τε σελάνας (Her- mann χρυσέας), quod omnino vitiosum. Poteram leniore medela adhi- bita χρυσέᾳ δίας ve cs. scribere, sed numero versus minus commodo. — V. 4. δέναις, Cobet δένῃς. — ἀντία ϑέντα scripsi, nam quod Ross- bach et Hartung reposueruni, ἀντιτιϑέντα ferri nequit, ἀντιϑέντα μένος στάλας Stephanus, ἀντιϑέντα We (μένας) στήλας codd., ἀντιϑετού- μενος στήλας ed, Frob. — V. 6. βρότεοι Hermann, v. βρότειοι. i === p425 === Ϊ SIMONIDES., 415 58. [32.] 4Z£u-u4dvv-uu.- -LV.-ulvvvv-- Eye uM Lu S«.— 4Zu-4--r1v0.-U0 δ. τυν.-υν...- ἐν-νν-εν-Ὁ PAL Ἔστι τις λόγος ποτὲ τὰν ἀρετάν ναίειν δυσαμβάτοις ἐπὶ πέτραις, viv δέ μιν ϑεῶν χῶρον ἁγνὸν ἀμφέπειν, οὐδ᾽ ἀπαντᾶν βλεφάροις ϑνατῶν femen, 5 ᾧ μὴ δακέθυμος ἰδρώς ἔνδοϑεν μόλῃ 9, ἵκηταί τ᾽ ἐς ἄκρον ἀνδρείας. 59. [83.] Τοῦτο γὰρ μάλιστα quo ἔστυγε πύϊρ. Fr. ὅ8. Clem. Alex. Strom. IV 585: εἰκότως οὖν Σιμωνίδης γρά- gti ἔστι κτλ. Resp. Theodoret. XII 172: οὐδὲ Σιμωνίδην τὰν ἀρετὰν εἰρηκότα ναΐέειν (Ὁ ναέειν δὲ) δυσβάτοις ἐπὶ πέτραις. — V. 1. ἔστι, Sehneidewin ἔστε δέ. — ποτὲ adieci voculam necessariam, ut νῦν v. 3 arguit. Simonides enim Hesiodum Op. 287 secutus Virtutem dieit olim in "rupibus inaecessis habitare solitam nunc (h. e. ubi numina divina ter- ram reliquerunt) in coelo inter deos versari. Virtutis sedem in monte summo parum scite exornavit Quintus Smyrn. V 61 et XIV 195. — V. 2. ναίειν, ap. Cl. vulgo νέειν. — V. 8. ϑεῶν scripsi, legebatur $vav, Sehneidewin Ayvav δέ μιν θεὰν, Hartung μόναν δὲ μονόϑεν coniecit, ego antea οὐρανὸν δὲ μιν ϑεῶν. --- V. 4. οὐδ᾽ ἀπαντᾶν βλεφάροις ϑνατῶν ἔσοπτον scripsi, legebatur οὐδὲ πάντων f. 9. ἔσοπτος, nisi forte poeta ἐσύβδαν Scripsit, ef. Callim. fr. 522 ΜΜούσῃσι γὰρ ἦλϑον ἐσόβδην. Schneidewin οὐδὲ μὰν vel γὰρ! et γλεφάροις seripsit. — V. 6. μόλῃ 9", ἵκηταί τ᾽ scripsi, vulgo μόλῃ, ἕκητ᾽. Nihil egerunt Emperius scribens Pu τ᾽, Doederlein, qui post £ ἔσοπτος plene interpungit, οὐκ ἂν ἵκοιτ᾽, Hartung ἴδρως ἐν σϑενοτόλμᾳ δέῃ, ἴκῃ τ᾽ ἐς ἄκρον ἀνδρεΐας. Fr. 59. Herodian. σε. μ. λέξ. 12, 18: , IIog: οὐδὲν εἰς vo λῆγον οὐδέ- τερον μονοσύλλαβον, ἀλλὰ μόνον τὸ πῦρ' ὅπερ Σιμωνίδης καὶ ἕνεκα μέτρου δισυλλάβως ἀπεφήνατο' τοῦτο γὰρ μάλιστα φηρὲς ἐς τύγε πύϊρ, quae correxi similiterque Emperius, ut de leone sit sermo (Ari- Stot. Hist. An. 1X 31, 2), quamquam loci emendatio anceps, cum ne illud quidem sit certum, utrum Ceus an Amorginus poeta sit intelli- gendus. Lobeck φῆρες ἔστυγον πύϊρ scripsit, Reisig φρὲς ἐς τόγε ul Trimetrum efficiunt Ahrens τὸ yàg (vel καὶ yag) μάλιστα φῆρες ἔστυ- yov πύϊρ, et qui similiter corrigunt, Sehneidewin τῇ γὰρ et Hecker (οὐ γὰρ... πύϊρ:). Ceterum zórg fortasse Phrygibus usitata fuit forma, quam significat "Plato Cratylo 410A. === p426 === 410 ' POETAE MELICI, 60. [24.] : 1140 -ἐν.- -τνυ--τωνς-ῃυ -.- Ὄνϑρωπε, κεῖσαι ζῶν ἔτι μᾶλλον τῶν ὑπὸ γᾶς ἐκείνων. 61. [881] Οὔτις ἄνευ ϑεῶν ἀρετὰν λάβεν, οὐ πόλις, οὐ βροτός. ϑεὸς ὃ πάμμητις" ἀπήμαντον δέ "οὐδέν ἐστιν ἐν αὐτοῖς, 60900 d t — VA CANC ECTETUR QU CS Ζων- EID A C -- . Οὐκ ἔστιν κακόν ἀνεπιδόκητον ἀνθρώποις, ὀλίγῳ δὲ χρόνῳ πάντα μεταρρίπτει ϑεύς. Fr. 60. Aristid. II 513: κατά σε ἀνήρ τις Σιμωνέίδειος ἀμείψε- voi ὦνθρωπε κτλ. — γᾶς Schneidewin, v. γῆς. Fortasse Aristides haee quoque ut alia, quae ibi profert, ex 'Simonideo epigrammate de- libavit: "arlQag" ; Qs. E κεῖσαι fov iu μᾶλλον τῶν ὑπὸ γῆς ἐκείνων. ut hexametrum binae tripodiae logaoedieae exceperint. Fr. 61. Theophil. ad Autolyc. I1 8: Σιμωνίδης" Οὔτις ἄνευ ϑεῶν ἀρετὰν λάβεν, οὐ πόλις, οὗ Beovóg: ϑεὸς ὃ (Stephanus οὐ) πάμ- μητις (legebatur παμμῆτις)" ἀπήμαντον δὲ (Steph. τε) οὐδέν ἐστιν ἐν αὐτοῖς. Ita codd. unde Fellus in hexametros redegit: οὔτις ἄνευ τε ϑεῶν ἀρετὴν λάβεν, οὐ πόλις, οὔτις οὐ βροτός, οὐ ϑεός, ὃς παμμῆτις δ᾽ ἐστὶν ἐν αὐτοῖς οὐδὲν ἀπήμαντον. Ap. Stob. Eel. Phys. I p. 28 tan- tum legitur: οὔτις ἄνευ ϑεῶν ἀρ. À. οὐ πόλις οὔτις (om. A) οὔ. Credo duo fragmenta, sed utrumque Simonidis eoaluisse. V. 3 et 4 nom esse integros apparet: conieci . . . ϑεὸς οἷος | πάμμητις" ἀπήμαντον δ᾽ (ἄνευϑε $509) | οὐδέν ἐστι ϑνατοῖς. nisi forte plura intercepta sunt, ac possis uti verbis, quae apud Stob. I 2, 9 ante Simonideum οὔτις ἄνευ 4. leguntur Ζεὺς ὁ καὶ ξωῆς καὶ ϑανάτου πείρατα νωμῶν δὰ haec redintegranda: Θεὸς ὁ καὶ “ξωᾶς (βροτοῖσι, πείρατα καὶ ϑανάτον νωμῶν πάμμητιρ" ἀπήμαντον δ᾽ ἄνευθε ϑεοῦ οὐδέν ἐστιν ἐν αὐτοῖς. Extrema Schneidewin sie conformavit ἀπήμαντον γὰρ οὐδὲν ἔστιν ἐν ϑνατοῖς (Hermann ἐν ἀνθρώποις). Fr. 62. Theophil. ad Autol. Π 37: ZXiovíónc: οὐκ ἔστιν κακὸν ἀνεπιδόκητον ἀνϑρώποις, ὀλίγῳ κτλ. lta libri, Humphreius in versus iambicos redegit: === p427 === SIMONIDES, 411 63. [104.] MM ILvVV.UuwVvVv- "Ecgerov δύεται κατὰ γᾶς. 64, [105.] μέ ῳνυν.-.ὺὺ6ὺ δωμν.ων. Παρὰ χρυσὸν ἀκήρατον ἔφϑόν οὐλομόλυβδος ἐών. 65. [106.] 1141 Md xu o yo oom Ὁ δ᾽. αὖ ϑάνατος κίχε καὶ τὸν φυγόμαχον. 66. [101] £O ces dA OIIEEER vico 4 Ἔστι καὶ σιγᾶς ἀκίνδυνον γέρας. Οὐκ ἔστ᾽ , ἀνεπιδόκητον ἀνϑρώποις κακόν, - ὀλίγῳ χρόνῳ δὲ πᾶν μεταρρίπτει ϑεύς. "Theophilus de divini numinis vindicta disserit, at hi versus instabilem esse hominum fortunam docent; ut congruant eum Antiocheni proposito, prorsus refingendi, velut οὐκ ἔστιν κακὸν (κακοῖς) ἀνεπιδόκητον dv- ϑρώποις" ἄδικον δὲ χρόνῳ πάντα μάρπτει ϑεός. Veri similius hos versus, sive Simonidis sive alius poetae, in Anthologio, quo utebatur Theophilus, alieno loco adseriptos fuisse, atque Antiochenum, quem fugit erratum, iis usum esse tanquam commodis ad sententiam insti- tutam comprobandam. Fr. 63. Plut. an seni respubl. sit ger. e. 1: Πολιτεία δὲ δημοκρα- τιπὴ καὶ νόμιμος ἀνδρὸς εἰθισμένου παρέχειν αὑτὸν οὐχ ἧττον ἀρχό- μενον ὠφελίμως ἢ ἄρχοντα, καλὸν ἐντάφιον ὡς ἀληϑῶς τὴν ἀπὸ τοῦ βίου δόξαν τῷ ϑανάτῳ προστίϑησι᾽ τοῦτο γὰρ ἔσχατον (Naeke coni. ἐσχάτιον) κτλ. ὥς φησι Σιμωνίδη ς. Fortasse etiam τοῦτο γὰρ poetae est. Fr. 64. Plut. diserim. &mic. et adulat. c. 24: Τὸν δὲ κρείττονα τρέμει καὶ δέδοικεν, οὐ μὰ E παρὰ Δύδιον ἅρμα πεξὸς οἰχνεύων, ἀλλὰ παρὰ χρυσὸν £g9óv, ὥς φησι Σ., ἀκήρατον οὐδὲ μόλυβδον ἔχων. Locus non integer servatus; corrigunt ἔχοντα, frustra, scripsi οὐλσμόλυβδος idv. Herwerden ἄπεφϑον desiderat. Fr. 65. Stob. Flor. CXVIII 6: Σιμωνίδου. — κίέχε καὶ scripsi, ἔκιχε τε ΑΒ, ἔφυκε wol'l'rinc., ἔκιχε καὶ Gaisford. — φυγόμαχον, malim φυγομάχαν. r. 66. Aristid. II 192: Ὅρα μὴ λέοντα ξυρεῖν ἐπιχειρῶμεν, οὐ Θρασύμαχον συκοφαντεῖν ἐπιχειροῦντες, ἀλλὰ κωμῳδεῖν [ἰερικλέα, καὶ ταῦτα εἰς δειλίαν, ἔπειτ᾽ αὐτοὶ δόξωμεν ἀνδρειότεροι τοῦ δέοντος εἶναι τοῖς βουλομένοις ἀντικατηγορεῖν, aed φανῇ τι καὶ δειλίας, εἰ δὲ “βούλει, σιωπῆς ἀκίνδυνον γέρας, ὥς τις τῶν Κείων ἔφη ποιητής. ubi Schol. lll 501: T'ó δὲ σιωπῆς ἀκ. y. ἐκ Σιμωνίδους ἐστὶ τοῦ Ktov. PomrAx Lym. ΠῚ. 21 === p428 === 418 POETAE MELICTI. 67. [109.] sv ων .-. -. Πόλις ἄνδρα διδάσκει. 68. [110] el. Ἐπεὶ πάσαις κορυδαλλίσι χρὴ λόφον ἐγγενέσϑαι. 09. [111.] ᾿ M 1149 Τὸ γὰρ γεγενημένον οὐκέτ᾽ ἄρεκτον ἔσται. 10. [116.] "t m ot on των--ν-.- τὼν Stob. Flor. XXXIII 5. ᾿Αϑηνοδώρου: Ἔστι καὶ τὸ σιγῆς (Gesn. m. σιγῶν) ἀκίνδυνον γέρας, ubi male Athenodoro tribuitur philosopho, rectius Plut. Apophth. Imper. p. 207 C refert Augustum retinuisse apud se Athenodorum his verbis: £r, cov παρόντος χρείαν ἔχω" καὶ κατέσχεν αὐτὸν ὅλον ἐνιαυτόν, εἰπών, ὅτι ἐστὶ καὶ σιγῆς ἀκίνδυνον γέρας, quae germana est forma versiculi. Est autem eiusdem carminis, ex quo fr. 65. Conf. Horat. Carm. III 2, 14: Mors et fugacem consequitur virum et ib. 25: Est et fideli tuta, silentio Merces. Usus est hoc versu auetor tituli Romani ClGr. III 6308 ὁ παυσίλυπος οἶκος οὗτός ἐστιν &cvopog (i. e. mutus) ἔστι δὲ καὶ σιγᾶν ἀκίνδυνον γέρας. Respiciunt huc Walz Rhet. VIII 119. Clem. Paed. II 203. Strom. lI 465. Greg. Nazianz. IV p. 317. Apostol. VIIL 97. Arsen. 242. Iulian. Or. 13. Liban. Decl. XV 1, 445. Philo vit. Mos. 646C. Fr. 67. Plut. an seni resp. sit ger. c. 1: Τὸ γὰρ Πόλις d. 0. κατὰ Siyovíónv, ἀληϑές ἐστιν ἐπὶ τῶν ἔτι χρόνον ἐχόντων μεταδιδαχϑῆ- vet, καὶ μεταμαϑεῖν μάϑημα. ᾿ ; ψ' Fr. 68. Plut. de util. ex host. cap. c. 10: Ἐπεὶ δὲ πάσαισι κορῦ - δαλῇσι χρὴ λόφον ἐγγενέσϑαι κατὰ τὸν Σιμωνέδην. ubi Mosc. 1. ἃ κορυδαλλίσι. Idem Praec. Polit. e. 14: Ἐπεὶ δὲ πάσαις κπορυδα- λίσι κατὰ Σιμωνίδην χρὴ λόφον ἐγγενέσϑαι καὶ πᾶσα πολιτεία φέρει τινὰς ἐχϑρὰς καὶ διαφοράς. Affert etiam vit. Timol. c. 81: ἐπεὶ δὲ χρῆν, ὡς ἔοικεν, οὐ μόνον πᾶσι κορυδαλλοῖς λόφον ἐγγίγνεσθαι κατὰ Σιμωνίδην. Of. Apostol. ΠῚ 94. Fr. 69. Schol. Soph. Ai. v. 875: Ἐπὶ τετελεσμένοις καὶ ἴασιν οὐκ ἔχουσιν᾽ κατὰ τὸ Σιμωνίδου" Τὸ γὰρ κτλ. Eadem Suid. v. τί δῆτ᾽ ἂν ἀλγοίης. Respicit Plut. cons. ad Apoll c. 26 τὸ μὲν γὰρ γεγενη- μένον οὐδὲ ϑεῷ δυνατόν ἐστι ποιεῖν ἀγένητον, quamquam fortasse simul Agathonis obversati sunt versus ap. Aristot. Eth. Nic, VI 2 μόνου γὰρ αὐτοῦ καὶ ϑεὸς στερίσκεται ἀγένητα ποιεῖν doc ἂν ἢ πεπραγμένα. — γεγενημένον, Schneidewin γεγεναμένον. === p429 === SIMONIDES. ὦ 419 Οὐδὲ καλᾶς σοφίας ἐστὶν χάρις. εἰ μή τις ἔχει σεμνὰν ὑγέειαν. Ἢ. [118] . ψν-ων. -ιν .-... Τίς γὰρ ἁδονᾶς ἄτερ ϑνατῶν βίος ποϑεινὸς ἢ ποία τυραννίρ; τᾶς δ᾽ ἄτερ οὐδὲ ϑεῶν ξαλωτὸς αἰών. 12. [119]. «ὃν - uduOG)udZu--£4wVM . . Πορφυρέου ἀπὸ στόματος ζεῖσα φωνὰν παρϑένος. 18. [190] δι. -«- ω -ὦ . Εὐτ᾽ ἀηδόνες πολυκώτιλοι. 1148 χλωραύχενες. εἰαριναί. 4 |15..] M SUE RR RU UA — AUI UT CU CDU CUP Fr. 70. Sextus Emp. adv. Math. XI 656 Bekk: Σεμωνέδης μὲν γὰρ ὑ μελοποιός φησι, μηδὲ καλὰς σοφίας εἶναι χάριν, εἰ μή τις ἔχοι σεμνὴν ὑγιείαν. Schneidewinum secutus sum, nisi quod ἐστὶ adieei. — V. 2. ἔχει, Hartung ἔχῃ scripsit. Fr. Ti. Athen. XII 512€: Καὶ of φρονιμώτατοι δέ, φησί, καὶ e γίστην δόξαν ἐπὶ σοφίᾳ ἔχοντες μέγιστον ἀγαθὸν τὴν ἡδονὴν εἶναι νομίξουσιν᾽ Σιμωνίδης μὲν οὕτως λέγων' Τίς γὰρ κτλ. — V.9. ϑνα- τῶν et v. 3 ξαλωτὸς Stephanus, vulgo ϑνητῶν εὖ ξηλωτός. Fr. 72. Athen. ΧΗ 604 Β: ᾿ἀναγελάσας ἐπὶ τῷ ᾿Ἐρετριεῖ Σοφο- πλῆς" Οὐδὲ τόδε σοὶ ἀρέσκει ἄφα, ὦ ξένε, τὸ Σιμωνέδειον, κάρτα δοκέον τοῖς "Βλλησιν εὖ εἰρῆσϑαι' IIoeg. κτλ. — V. 3. ἀπὸ delendum censet Boeckh, fort. leg. πορφυρέον δ᾽ ἀπὸ στ. — (sioe Schweighaeuser, v. ἐεῖσα, deinde BP παρϑέμενος. Fr. 18. Etym. M. 813, 8: Χλωρηὶς ἀηδών" ἀπὸ τοῦ χρώματος" . καὶ Σιμωνέδης" Eor ἀηδ. Cf. Sehol. Od, τ 518 et Eust. 1875, 41. — V. 1. εὖτ᾽, Sehneidewin δεῦτ᾽ coni. — πολυκώτιλοι, Hecker ποικιλοκώτιλοι. 21 === p430 === 420... POETAE MELICI. ἄγγελε κλυτὰ ἔαρος ἁδυόδμου. κυανέα χελιδοῖ. 15. [1941 O5 6 G2 c2 4A UU cs dh OU cos τ“τυ-.ωυώψφψν.-.υ Ζυ-υν.--Ἅ ύώύν.. ... s. Κούρων δ᾽ ἐξελέγχει νέος οἶνος οὐ τὸ πέρυσι δῶρον ἀμπέλου" ὃ δὲ μῦϑος κενεόφρων. 16. [125.] »""Vu--Zu--Liuvu-- .... Τὸ δοκεῖν xol τὰν ἀλάϑειαν βιᾶται. Fr. 74. Schol. Arist. Av. 1410: Καὶ παρὰ τὰ Σιμωνίδου" Ἄγ- γδλε wr. — V. 1. κλυτὰ ἔαρος, κλητὰ ἔαρος καὶ cod. Ven. Ald. ---κυα(. 2 affert Sehol. Arist. Av. 1801, ubi χελιδών. QE 75. Schol. Pind. Ol. IX 74: Alves δὲ παλαιὸν μὲν οἶνον, ἄνϑεα δ᾽ ὕμνων νεωτέρων. Zwei δὲ τοῦτο πρὸς τὸ Σιμωνέίδειον εἰρῆσϑαι" ἐπεὶ ἐκεῖνος ἐλασσωϑεὶς ὑπὸ Πινδάρου λοιδορίας ἔγραψε κατὰ τοῦ κρέ- vevrog ἀγαθῶν εἰδέον (Boeckh ὠδῶν, mihi iudicis nomen delitescere videtur, fortasse ᾿ἀγαθοκλέους)" ἐπειδὴ ἐκεῖνος simsw: Ἐξελέγχει ὁ v. οἷ, οὕπω πέρ. ὃ. dp. ὁ δὲ μῦϑος ὅδε... κενεόφρων" κού- ρῶν δέ, διὰ τοῦτο ἐπαινεῖ ὁ Πίνδαρος παλαιὸν οἶνον. Verba male habita aegre restitui possunt. Boeckh delet κούρων δέ, quod sit ortum ex schol. sequente, non recte, sed verba necessaria ex loco novissimo in primorem partem transtuli, iam reliqua facili negotio expedire licuit. — V. 1. νέος Gerhard, legebatur ὁ νέος. — V. ἃ. οὐ τὸ Gerhard, lege- batur οὔπω, quod fortasse aliquis tueatur, ut Simonides paullo ' mode- stius dixerit: nondum ita confectus sum senio, ut mei labores supe- rentur adolescentium rudimentis. — V.3. ᾿ἀμπέλου, fort. ἀμπέλοι᾽ scribendum. — ὅδε μυϑος, erat ὅδε μῦϑος ὅδε. Simonides, eum ado- lescentulo poetae posthabitus esset, non sine acerbitate castigat Aga- thoclem eiusque discipulum Pindarum, cui cum magister in certamine musico iudicis offieio functus palmam deferret, dixisse videtur veteris Bacchi donum saepe vinci recente vino: regerit Simonides, stultum hoc esse verbum, nam poetarum labores non esse ad hoe exemplum exami- nanda. — Hartung. ἐξελέγχει δ᾽ ὁ ψέος μὲν οἶνος | τὸ πέρυσι δῶρον ἀμ- πέλου,} ὁ μῦϑος δ᾽ ὁ κενόφρων | ἄκυρος (μήδε! πυχνοτέρῳ). Ego antea conieci: εν ἡ οὐδ᾽ ἐξελέγχει v£og οἶνος ὡς τὸ ,πέρυσι δῶρον ἀμπέλου" μῦϑος κενεόφρων (sive xevoggovov) κούρων ὅδε. Fr. 76. Schol Eur. Or. 386: Καὶ Σιμωνίδης" τὸ δοκεῖν καὶ τὴν ἀλήϑ eva v (AM, τὰ μάλα ϑεῖα BI) βιᾶ ται et rursus 782: Εὔχου, φησί, πάντας οὕτω δοξάξειν, ὅτι δίκαιόν ἐστι τὸ πρᾶγμα, ἐπεὶ πολλοῖς ἐδόκει ἄδικον εἶναι. Καὶ Σιμωνίδης" Τὸ δ. κι τὴν ἀλήϑειαν βιάξεται. === p431 === SIMONIDER. : 421 τῇ. Μόνος ἅλιος ἐν οὐρανῷ. 18. [128.] |^ 1144 ῳω.-.-.«υ.. .. Elo ἅλα στίξοισα πνοιά. 19. [133.] - εἶῶὧὐἧγηο -..ὡντσυ- D E) Οὗτος δέ τοι ἥδυμον ὕπνον ἔχων. 80 A. [147 c.] RUENUE T X) Ry OOQUNUUTTERX x Ἕνα δ᾽ oiov ἔνεικε ϑεὰ μέγαν εἰς δίφρον. 80 B. [123.] MA -.ὄ.. “Αμερόφων᾽ ἀλέκτωρ. Adde Platon. Rep. II 365 C: οὐκοῦν, ἐπειδὴ τὸ δοκεῖν, ὡς δηλοῦσί μοι of σοφοί, καὶ τὰν ἀλάϑειαν (ita Par. A. Vat. H Vind. EFAmbr. C. Ang. B. Flor. ABCV, τὰν vel τὴν ἀλήϑειαν reliqui) βιᾶται. Fr. 77. Theodor. Metoch. 90: Καὶ μόνος ἅλιος ἐν οὐρανοῖς φησὶ Σερωφίδηῦ καὶ μόνος ᾿ἀριστοτέλης καὶ τὰ ἐκείνου συντάγματα πᾶσα πρόϑεσις ἐστὶ τοῖς περὶ φιλοσοφίαν, --- οὐρανῷ seripsit Schneide- win, sed praeterea videtur ἐν delendum. — ἅλιος, codd. Angel. Mom. ἅγιος. Ptr. 78. Schol. 1]. y 127: Ἔστιν ἡ φρὶξ κινουμένου τοῦ πνεύματος ἀρχή" Σιμωνίδης δὲ αὐτὴν καὶ δεῖξαι πειρώμενος οὕτως ἔφη. Ἐς ἅλα στίξουσα πνοιά. — sic' scripsi, nisi ὡς malis. — στέξοισα Schnei- dewin, — πνοιά, avod Ursinus, Fr. 79. Schol. Hom. Il. β 2: Ὅτι δὲ τὸ νήδυμος μετὰ τοῦ ν καὶ οὐχὶ ἥδυμος, ὡς ἔνιοι, παρὰ τὸ ἡδύς, ὡς δῆλον ἐκ vov: Νήδυμος ἀμ- φιχυϑείς, οἵ δὲ μεϑ᾽ Ὅμηρον καὶ χωρὶς τοῦ v λέγουσιν. . καὶ Σιμωνίέ- δης᾽ οὗτος κτλ. — ἥδυμον Buttmann, ἄδυμον Schneidewin, vulgo ἥδυ- μος. Cf. Eust. 1683, 28. Fr. 80A. Cram. An. Paris. IV 186, 38: Νίκη" ᾿ἡπολλώνιος ὃ Meg βίου ὁ ἔνεικει, τουτέστιν ἐν ἡ ὑποχωρεῖ (serib. ὃ £vl εἴκει, τουτέστιν ὃ ἑνὶ ὑποχωρεῖ)" γέγονεν δὲ κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, συγκοπῇ τῆς εἰ διφϑόγγου" ὁ γοῦν Σιμωνίδης "ww y (παφετυμολογεῖ Nauck): φησὶ γάρ᾽ ἐν δὲ οἴονεικει ϑεαὶ μ. εἰς ὃ Cf. Cram. ἀπ. Ox. I 440, 2: Χειρὸς κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ε γέγονε, παρὰ τὸ ἔχειν, ὡς παρὰ τὸ E εἴκειν κατὰ Σιμωνίδην νίκη. In Simonidis versu scripsi ἕνα δ᾽ οἷον ἔνεικε ϑεά, possis coniicere ἑνὶ δ᾽ οἵῳ Εἴκει θεὰ μέγαν δίφρον, sed nequaquam necesse est, Simonidem ipso verbo εἴκειν usum esse cre- damus, Hartung ἐν δ᾽ Οἰνεὺς εἴκει ea, μέγαν εἰς δίφρον (im farvosoy). Fr. 80B. Athen. IX 374D: Σιμωνίδης" ἱμερόφων᾽ ἀλ. sed B ἦμε- === p432 === 422 : POETAE MELICI,. EAETEIA. 81. ΕΙΣ ΤῊΝ EN ΜΑΡΑΘΩ͂ΝΙ MAXHN. Εἰ δ᾽ ἄρα τιμῆσαι, ϑύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος, δῆμος ᾿ἀϑηναίων ἐξετέλεσσα μόνος. 82. Μηδὲν ἁμαρτεῖν ἐστι ϑεοῦ καὶ πάντα κατορϑοῦν. ρόφων᾽, quod correxit Schneidewin. Ahrens ἐερόφων᾽ i. e. λιγυρόφων᾽ requirit. Fr. 81. Aristoph. Pae, 736: Εἰ δ᾽ οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, ϑύγα- TE0 EL ὅστις ἄριστος ΚΧωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ Ἠλεινότατος γεγένηται, Ἄξιος εἶναί quo εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν, ubi Schol. Παρὰ τὰ Σιμωνέδου ἐκ τῶν ᾿Βλεγεέων" Εἰ δ᾽ ἄρα κτλ. -- T ϑύγατερ Sehneidewin, cod. ϑυγατέρα. — V. 2, δῆμος, Dübner vel Dindorf δήμῳ nescio qua de eausa coni. — ἐξετέλεσσα Schneidewin, cod. ἐξετέλεσα, Hartung ἐξετέλεσσε requirit. , Resp. hue Auetor vit. Aeschyl. (Biogr. p. 119): Κατὰ δ᾽ ἐνίους iv τῷ εἰς τοὺς ἐν “Μαραϑῶνι τεϑνηκότας ἐλεγείῳ ἡσσηϑεὶς Σιμωνίδῃ (Αἰσχύλορ)" τὸ γὰρ ἐλεγεῖον πολὺ τῆς περὶ τὸ συμπαϑὲς λεπτότητος μετέχειν θέλει, ὃ τοῦ Αἰσχύλου, ὡς ἔφαμεν, ἐστὶν ἀλλότριον. — QGoettling hoc distichon epigramma esse censet, quod ad ᾿ϑηνᾶν Πρόμαχον refert (in comm, acad. Ienae 1859). Fr. 82. Scholion ad Gregorii Naz. or. II in Iulianum p. 169D ex cod. Laurentiano*) edidit Piccolomini vel Kirchhoff Herm. VI 489: τὸ ἀναμάρτητον, φησίν, ὑπὲρ τοὺς ἀνϑρώπους" τὸ δὲ μικρόν τι πταίσαν- τας ἐπανάγεσϑαί τε καὶ διορϑοῦσϑαι ἀνθρώπων ἐστὶ καλῶν τε κάγα- dv. λέγει δὲ καὶ Σιμωνίδης (εἷς δ᾽ οὗτος τῶν 9' λυρικῶν) ἐν ἐ ἐπι- γράμματι NT αὐτῷ ἐπὶ roig Μαραϑῶνι πεσοῦσιν ᾿ϑηναίων τὸν στέχον τοῦτον" μηδὲν .. κατορϑοῦν. Quod interpres iste ἐν ἐπὶ- γράμματι scripsit, ubi ἐν ἐλεγείοις dicendum erat, non offendit, nam alias quoque haee vocabula promiseue usurpantur. Neque fides 'dene- ganda tribuenti hune versum Simonidi, qui legitur in epigrammate facto in memoriam eorum, qui in proelio Chaeronensi ceciderunt apud Demosth. or. de eor. 389 v. 9 sive paenultimo: neque enim temere proelium Marathonium cum pugna Chaeronensi confusum, neque elo- gium illud Simonidi epigrammatographorum principi adseriptum nam Interpres iste deinde recenset quot Persae quotque Athenienses mortem apud Marathonem obierint, etiam ducem Atticorum vita defunctum nominatim appellat, ut apertum sit locuplete auctore usum hunc ver- sum ad res Medico bello gestas rettulisse. Itaque censendum est, hunc versum scriptorem epigrammatis ex Simonidis elegia ad suum prae- conium transtulisse; neque vero mala fraude aliena sibi arrogavit, sed verba Simonidea tunc omnibus nota testimonii loco adhibuit, id quod satis superque arguunt ea, quae his praemissa sunt ἐπεὶ ϑνητοῖς ἐκ “ιὸς ἦδε κρίσις. Neque vero existimandum est, integrum hoc distichon ex Simonidis elegia esse delibatum, nam epigrammatographus inflexit Cei *) Horum scholiorum codicem Parisinum olim examinavit, Bast, cuius excerptis usus est Gaisford in ed. Suidae, velut v. λῆμα. === p433 === SIMONIDES. 423 83, [33 NE. ΕΙΣ ΤῊΝ EN ZALAMINI NATMAXIAN. Plutarch. vit. Themist. c. 15: Of δ᾽ ἄλλοι roig βαρβάροις ἐξισούμενοι τὸ πλῆϑος ἐν στενῷ κατὰ μέρος προσφερομένους καὶ περιπίπτοντας ἀλλήλοις ἐτρίψαντο μέχρι δείλης ἀντισχόντας, ὡς due Σιμωνίδης, τὴν καλὴν ἐκείνην καὶ περιβόητον ἀράμενοι νί- κὴν, ἧς οὔϑ᾽ Ἕλλησιν οὔτε βαρβάροις ἐνάλιον ἔργον εἴργασται λαμ- πρότερον, ἀνδρείᾳ μὲν καὶ προϑυμίᾳ τῶν ναυμαχησάντων, γνώμῃ δὲ καὶ δεινότητι Θεμιστοκλέους. Hoe carmen Schneidewin inter imelica retulit: Suidas enim dicit v. Σιμωνέδης" . . . καὶ γέγραπται αὐτῷ Δωρίδι διαλέκτῳ ἡ Καμβύσου καὶ “αρείου βασιλεία καὶ Ξέρξου ναυμαχία δι᾽ ἐλεγείας, ἡ δ᾽ ἐν Σαλαμῖνι μελικῶς, ϑρῆνοι; ἐγκώμια, ἐπιγράμματα, παιᾶνες, καὶ τραγῳδίαι καὶ ἄλλα. codd. nihil variant, nisi quod E βασιλέως pro βασιλεία exhibet, at Eudocia 383 meliore libro usa: καὶ Ξέρξου ναυμαχία" καὶ ἡ ἐπ᾽ Ao- τεμισίῳ ναυμαχία δι᾽ ἐλεγείας, ἡ δ᾽ ἐν Σαλαμῖνι μελικῶς. Atque, eadem prorsus Sehol. Aristoph. Vesp. 1411 ed. Ald. Schneidewin inde colligit Simonidem scripsisse carmen, cui ἡ Καμβύσου καὶ Δαρείου βασιλεία fuerit nomen, deinde autem scribit καὶ Ξέρξου ναυμαχία᾽ xoi ἡ μὲν ἐπ᾽ ᾿Δρτεμισίῳ δι᾿ ἐλεγείας κτλ. At auctor, quem sequitur Suidas, ut Simonidis aetatem describeret, haud dubie dixerai vixisse poetam regnantibus Cambyse, Dario, Xerxe. (Idem significat auctor vitae Pindari p. 98 Westerm.: ἐπέβαλε δὲ τοῖς χρόνοις Σιμωνίδου ἡ νεώτερος πρεσβυτέρου" τῶν γδῦν poetae deeretum, vide quae supra T. II p. 383 exposui. Inde etiam repetenda varietas ϑεοῦ, ubi elogium illud ϑεῶν exhibet. Possit sane aliquis suspicari, cum Gregor. Naz. seripserit ἐπειδὴ τὸ παντελῶς ἀν- ' «μάρτητον ὑπὲρ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἔταξεν ὁ ϑεός interpretem homi- nem christianum suo periculo ϑεοῦ pro ϑεῶν dedisse in Simonidis versu, sed ϑεοῦ etiam agnoscit scriptor incertus ap. Suid. v. συγγνώ- μονα, qui Simonidem potius quam elogium usurpavit; huc adde so- phistam, qui Phalaridis nomen mutuatus epistolas concinnavit, 129: τὸ μηδὲν ἁμαρτάνειν εἰκότως ἴσως καὶ δικαίως ϑεοῦ νομίζεται. Quod Lysias (Rutil Lup. lI 8) deorum propríwm substituit, non magis est mirum, quam quod in elogio illo etiam scriptura ϑεοῦ reperitur. — Klegia hac' fortasse usus Aristides or. 46, T. IL 219: Πλάτων... Μιλτιάδην φησὶ τὸν ἐν Μαραϑῶνι, καίτοι τοῦτό ἐστιν ἐγγυτέρω ϑρήνου τινὸς ἢ μέμψεως, καὶ τιμῶντος μᾶλλον ἢ κακίζοντος, ὥσπερ οὖς Σιμω- νίδης εἴωϑε τιμᾶν ἐν voig ἐπιγράμμασιν- ὅμως δὲ καὶ Μιλτιάδης μετέχει τοῦ καταλόγου καὶ περιέστηκεν αὐτῷ τὸ τῶν Πλαταιέων τῶν ὑπ᾽ αὐτοῦ τότε κοσμηϑέντων᾽ κατηγυρίας γὰρ οὐδεμιᾶς αὐτοῦ προειρημένης ἐξ ἀνάγκης τρόπον τινὰ ἀγωνίζεται, διὰ τὸ ἐνεῖναι τοὔνομα ἐν τοῖς δια- πόνοις αὐτοῦ (haec ultima non intelligo) Fortasse Simonides in hac elegia Plataeensium, qui soli Atheniensibus auxilium tulerunt, res for- titer gestas in proelio Marathonio duce Miltiade attigit: itaque Aristi^ des hic Plataeensium fortunam cum Miltiadis sorte componit. === p434 === 424 COSE POETAE MELICI. αὐτῶν μέμνηνται ἀμφύτεροι πράξεων" καὶ ydg Σιμωνίδης τὴν ἐν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν γέγραφε, καὶ Πίνδαρος μέμνηται τῆς Ξέρξου βασιλείας, quod nequaquam ita explieandum, ac si Pindarus 8i- monidis aliquod carmen respexerit. Deinde autem auctor ille Simonidis carmina, quae in universum dorica dialecto seripta esse dixit, recensuerat, in his etiam duo carmina, quibus poe- ta victorias navales ad Artemisium et Salamina reportatas ce- lebraverat: illud certo colligas ex hoc loco haec earmina dis- pari fuisse forma: iam cum carmen εἰς τὴν ἐπ᾽ "4orsuoíp ναυμαχίαν melicum fuisse constet, sequitur carmen εἰς τὴν ἐν “Σαλαμῖνι ναυμαχίαν elegiacum fuisse: itaque ille, quem sequitur Suidas, scripserat: χαὶ ἡ ἐπ᾽ ᾿Δρτεμισίῳ ναυμαχία μελικῶς, ἡ δ᾽ ἐν Σαλαμῖνι δι’ ἐλεγείας. Hoc quoque carmen, quem- admodum id quod praecedit et αὖ opinor quod sequitur, condi- ium, eum Athenienses patrio more iusta persolverent civibus, qui in bello ceciderant. Fortasse tunc non ut priore bello cer- tamen poetarum institutum, sed publica auctoritate Simonidi mu- nus demandatum mortuos laudandi. ν᾽ : 84. [59.] | : . 1146 EIE ΤῊΝ EN HAATAIAIX MAXHN. Μέσσοι δ᾽ οἵ τ᾽ ᾿Εφύρην πολυπίδακα ναιετάοντες, παντοίης ἀρετῆς ἴδριδς ἐν πολέμῳ. Fr. 84. Plut. de Herodoti malign. e. 42: ᾿Δλλὰ Κορινϑίους ys καὶ τάξιν, ἣν ἐμάχοντο τοῖς βαρβάροις καὶ τέλος ἡλίκον ὑπῆρξεν αὐτοῖς. ἀπὸ τοῦ Πλαταιᾶσιν ἀγῶνος, ἔξεστι Σιμωνίδου πυϑέσϑαι, γράφοντος ἐν τούτοις Μέσσοι wi... . πατέρων. (v. 1—6.) Ταῦτα γὰρ οὐχ οἷον ἐν Κορένϑῳ διδάσκων, οὐδ᾽ ἄσμα ποιῶν εἰς τὴν πόλιν, ἀλλ᾽ εἰς τὰς πράξεις ἐκείνας ἐλεγεῖα γράφων ἱστόρηκεν. Duo diversa sunt fragmenta eiusdem elegiae, ut scite animadvertit Blass: nam v. 3seq. non possunt continuo excipere primum distichon, quandoquidem v. 3 Corin- thii fere iisdem verbis recensentur, quibus v. 1; priore disticho poeta loeum indicavit, quem Corinthii in acie obtinuerunt, v. 8 seq., postquam proelii descriptio ad finem est perducta, laudat praeter alios Corinthios pro- pter egregia facinora, Praeconii insolentia, solem enim pofta adhibet lestem rerum, quae praesente Graecorum exercitu gestae erant, satis arguit, Corinthios statim post proelium Plataeense in varias reprehen- siones incurrisse: poeta prudens, cum intelligeret non esse suum delicta sive ducum sive militum, si quae admissa erant elevare vel defendere, invidiam quantum lieitum studuit arcere. — lunghahn, eui Plutarchei libelli fides suspecta est, etiam hos Simonidis versus subditicios esse censet, vel si Cei poetae sint, ludibrii causa has nugas scripsisse, quae redarguere otiosi esb hominis. — V. 1. Mécco:, BE et vett. edd. μέσ- δοισι. --- Ἐφύρην Sehneidewin, BTV γ᾽ "Egvoev, vulgo yéqvoov. — V. 3 et seq. manifesto mendo laborant, sed cura incerta, fortasse scri- LI === p435 === SIMONIDES, 425 Οἵ τὲ πόλιν Γλαύκοιο, Kogívótov ἄστυ, νέμοντες, of « κάλλιστον μάρτυν ἔϑεντο πόνων b χρυσοῦ τιμήεντος ἐν αἰϑέρι" καί σφιν ἀέξει αὐτῶν τ᾽ εὐρεῖαν κλῃδόνα καὶ πατέρων" "7 MJ » F3 * Σ 3 , , ξεινοδύκων γὰρ ἄριστος ὁ χρυσὸς cv αἰϑέρι λαμπῶν. 85. [60.] (Οὐδὲν ἐν ἀνθρώποισι μένει χρῆμ᾽ ἔμπεδον αἰεί") ἕν δὲ τὸ κάλλιστον Χῖος ἔειπεν ἀνήρ᾽ οἵη περ φύλλων γενεή, τοίη δὲ καὶ ἀνδρῶν 111 παῦροι μὴν ϑνητῶν οὔασι δεξάμενοι b στέρνοις ἐγκατέϑεντο" πάρεστι γὰρ ἐλπὶς ἑκάστῳ. bendum Οἱ δὲ πόλιν... νέμονται, οἷον καλλίστων μάρτυν ἔϑεντο πόνων χρυσὸν τιμήεντα τὸν αἰθέρι, ascivi οἷον ab Hermanno, καλ- λίστων ἃ Reiskio propositum. Quod Schneidewin seripsit κύκλον καλ- λίστων κτλ., monendum hane verborum collocationem a Simonidis arte abhorrere, postea suasit o? καὶ (ita Ursinus) . . . χρυσὸν τιμήενϑ᾽ ὃς iv αὐϑέρι, sermone plus quam pedestri. Ipse olim dubitanter refinxi οὲ καὶ κάλλιστον μάρτυν ἔϑεντο πόλον, Bamberger coni. οἷον καλλί- στων vel οἵων κάλλιστον. Hartung multa molitus ξεινοδόκον κρείσσω δαίμον᾽ ἔϑεντο πόνων scripsit. Schmidt γάνος pro πόνων suasit. — V. T adieei ex Apollonio Lex. Hom. 116, 25 /&rwoódóxog. ... ὁ δὲ Πίνδαρος" ξεινοδόκησέν τε δαίμων (fr. 311)" ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησεν᾽ καὶ iv τῇ Ὀδυσσείᾳ (c 68)" Ξεινοδόκος μὲν ἐγώ, ἔδοξέ τισι λέγειν (μάρτυραλ)" φησὶ γοῦν Σιμωνίδης" Ξεινοδόκων δ᾽ ἄριστος ὁ zo. ἐν αἰϑέρι λαμπρός. ἀντὶ τοῦ μαρτύρων. --- γὰρ ἄριστος scripsi, δ᾽ ὥριστος Brunck, vulgo δ᾽ ἄριστος. Meam emendationem recepit Hartung. -- Ολάμ- zov pro λαμπρός exhibent Et. M. 610, 46. Et. Gud. 414, 35 et Zonar. 1415 (Mingarelli codd. Nan. 496), qui eundem versum per errorem Pin- daro tribuunt et ó omittunt. Fr. 85. Stob. Flor. XCVIII 29: Σιμωνέδου. Elegiacum hoc car- men, quod plenum atque integrum esse videtur, non dubitaverunt ho- mines docti Ceo poetae vindieare, mihi & melici consummata arte et ingenio prorsus abhorrere videtur, itaque nescio an potius sit Amor- gini, quem praeter iambos etiam elegias scripsisse constat, vide quae dixi vol.9 p. 441: atque assensus mihi est L. de Sybel. Est autem hoc càrmen non solum antiqua simplicitate insigne (velut paucis his ver- sibus ϑνητῶν et ϑνητοῖς ter, βιότου bis iteratur, νέων v. 6 si integrum est, eadem sententia proximis versibus repetitur) sed etiam protrepti- eum carminis consilium plane couspirat cum antiquioris Simonidis in- genio. Tamen Plutarchus sive quis alius Homeri vitam scripsit (vide ad v. 2) quando Simonidem cum Pindaro coniungit, melieum poetam, non iambographum dicere videtur, siquidem illi biographi hanc elegiam respexerunt, — V. 1 solus Ursinus habet, in' Stobaeo desideratur. — V. 2. Resp. Plut. vit. Hom. 283 ed. Gale: Ὅμηρον τοίνυν Πίνδαρος uiv ἔφη Xióv vs καὶ Xuvoveiov γενέσϑαι, Σιμωνίδης δὲ Χῖον. Cf. vit. Hom. ed. Westerm. 28 (Cram. An. Par. lll 98, 13). — ἕν δὲ ro, Hecker ἕν δὲ τι. — V. 3. τοίη δὲ, legebatur τοιήδε. — V. 4. μὴν scripsi, atque === p436 === 426 : POETAE MELICI. ἀνδρῶν ἥτε νέων στήϑεσιν ἐμφύεται. ϑνητῶν δ᾽ ὄφρα τις ἄνϑος ἔχῃ πολυήρατον ἥβης. κοῦφον ἔχων ϑυμὸν πόλλ᾽ ἀτέλεστα νοεῖ" οὔτε γὰρ ἐλπίδ᾽ ἔχεν γηρασέμεν οὔτε ϑανεῖσϑαι, 10 «οὐδ᾽ ὑγιὴς ὅταν ἡ, φροντίδ᾽ ἔχει καμάτου. νήπιοι, οἷς ταύτῃ κεῖται νόος, οὐδὲ ἴσασιν, ὡς χρύνος ἔσϑ᾽ ἥβης καὶ βιότοι᾽ ὀλίγος ϑνητοῖς᾽" ἀλλὰ σὺ ταῦτα μαϑὼν βιότου ποτὶ τέρμα ψυχῇ τῶν ἀγαϑῶν τλῆϑι χαριξόμενος. 86. [11.] * * Oivov ἀμύντορα δυσφροσυνάων. 81. [65.] Ζεὺς πάντων αὐτὸς φάρμακα μοῦνος ἔχει. *88. [67. 68.] "Hv ἄρ᾽ ἔπος τόδ᾽ ἀληϑές, ὅτ᾽ ov μόνον ὕδατος αἶσαν, ἀλλά τι καὶ χλεύης οἶνος ἔχειν ἐϑέλει" οὐ γὰρ ἀπόβλητον Διονύσιον οὐδὲ γίγαρτον. EH ITPAMMAT A. Simonidis epigrammata, quorum insignes reliquiae ad nos propagatae sunt, inter praeclarissima litterarum Graecarum mo- ita Meineke e Hermann, vulgo μὲν. — V. 6. ἥ τε νέων, conieci ἥ τ᾽ ἐνεῶν. — V. 9. γηρασέμεν Vind., γῆρας ἔμεν Α, γηρασσέμεν vulgo, γηρασκέμεν Buttmann. Ionici sermonis lex jii] videtur requi- rere, quemadmodum πειρήσειν dicitur. — V. 10. οὐδ᾽, Hartung o0". NY, dd. νήπιοι, οἷς Stephanus et Ursinus, vulgo νηπίοις, A νηπίοισι, B νηπυτίοις. — V. 12. βιότοι᾽ Stephanus, βιότον vulgo, Ursinus βιό- τοῖο, Hermann βιοτῆς. Fr. 86. Ath. Y 441 À: Τοῦτο γὰρ παϑεῖν οὐ δύνανται οἵ τὸν κατὰ Σιμωνέδην πένοντες οἶνον ἀμ. δυσ. (B δυσφρόσυνον), nisi forte δυσφροσυνᾶν scribendum, ut sit ex melieis carminibus. Fr. 87. Stob. Eclog. Phys. 128: Σιμωνέδης" Ζεὺς κτλ. — πάν- τῶν cod. Grotii, πάντως A. Versus hie fortasse epigrammatum reli- quiis adscribendus. Fr. 88. Athen. 132B: Ἦ γὰρ κτλ. ὃ Κεῖός φησι ποιητής. For- tasse tertius tantum versus Simonideus est, et si omnia Simonidis sunt, dubium an haee cohaereamt. — V. 1. ἦν é ἄρ᾽ Porson, vulgo ἦ ye. — V. 9. χλεύης scripsi, BODV λεύχης, L λέσχης. — V. 8. οὐ γὰρ Schweig- haeuser, libri οὐδὲ γάρ. === p437 === SIMONIDES, 421 mumenta referenda esse consentiunt periti. Simonides enim prae- ler ceteros hoc poesis genus illustravit iisque «qui post secuti sunt consummatae artis exemplum ad imitandum proposuit. Huc aecedit, quod Simonides suam operam illustribus potissimum ho- minibus temporibusque dicavit, itaque poematia, quae «quidem publieis monumentis inscripta fuerunt, rerum bellis Medicis ge- siarum gravissima suppeditant testimonia, Sed «quo iure Simo- nidi aiiribuamus epigrammata, quae eius nomine feruntur, in quaestione versatur, quam controversiam cum penitus dirimere non liceat, pro viribus tamen in commentario expedire studui. De singulis epigrammatis cum suo loco dictum sit, nonnulla prae- munienda sunt quaeslioni, quae plena est inter doctos indoctos- que dissensionis. 1. Qui nuper studiose et naviter de fide et auctoritate epi- grammatum disputaverunt, quae Simonidis nomen prae se ferunt, id agunt, ut etiam quae veteres seriptores testifieati suni, tan- ium non omnia in suspicionem vocent. Hine igitur ordiendum. Bellis Medicis confectis et.civitates et homines privati, qui gloriosi laboris non fuerunt participes, ambitiose expetebant com- munionem laudis, qua merito fruebantur, qui fortiter hostiles im- petus propulsaverant; inde rerum gestarum memoria fictis titulis vitiata. Quousque ambitio immoderata progressa sit, ostendit Herodotus, narrans IX 85 post pugnam Plataeensem tumulos inanes in memoriam eorum, «ui illi pugnae non interfuerant, exaggeratos esse: τῶν δὲ ἄλλων ὅσοι καὶ φαίνονται ἐν Πλαταιῇσι ἐόντες τάφοι, τούτους δέ, ὡς ἐγὼ πυνϑάνομαι, ἐπαισχυνομένους τῇ ἀπεστοῖ τῆς μάχης, ἑκάστους χώματα χῶσαι κεινὰ τῶν ἐπιγινομένων εἵνεκα ἀνθρώπων. ἐπεὶ καὶ Αἰγινητέων ἐστὶ αὐτόϑι καλεόμενος τάφος; τὸν ἐγὼ ἀκούω καὶ δέκα ἔτεσι ὕστερον μετὰ ταῦτα, δεηϑέν- τῶν τῶν “ἰγινητέων, χῶσαι Κλεάώδην τὸν Δὐτοδίκου, ἄνδρα Πλα- veia, πρόξεινον ἐόντα αὐτῶν. Hoc Merodoti testimonium Plu- Gwchus de maledie. Herod. c. 42 acriter sane et facete perstrin- git, velut Simonidis ep. 140 inserens quaerit: μὴ καὶ τοῦτο Κλεάδας ἤ τις ἄλλος, ὦ Ηρόδοτε, κολακεύων τὰς πόλεις ἐπέγραψεν; οὐ rursus c. 43 non sine exaggeratione historiarum scriptorem inseetatur (xewà δὲ πολυάνδρια τιμώμενα ἑκάστοις, ψευδῶν δὲ γραμμάτων μεστοὶ τρίποδες ἑστᾶσι καὶ βωμοὶ παρὰ τοῖς ϑεοῖς), verum reapse nihil protulit, quo Herodoti fidem in hac quidem memoria elevaret, === p438 === 428 ' POETAE MELICI. Si discrepant qui posterioribus saeeulis monumenta bello- rum Medieorum recensent Strabo et Pausanias ab Herodoto, neque huius neque illorum de auetoritate addubitandum aut veri simile post Herodoti aetatem faciem illorum locorum, qui egre- giorum quondam facinorum testes fuerunt, penitus immutatam esse. Monumenta ae tumuli, quos viderunt Strabo et Pausanias, iam Herodotus novit, sed quia diligenter sceiscitatus elogia pu- blica auctoritate inscripta ab iis, quae postea addita sunt, se- greganda esse intellexit, haee quidem praetermisit. Hic igitur dissensus Herodoti fidem planissime confirmat. Herodotus Thermopylis tria elogia, Peloponnesiorum, Sparta- norum, Megistiae vatis, Amphictyonum auetoritate pilis inscripta fuisse memoriae prodidit VII 928. At Strabo IX 425 quinque pilas in communi sepulero positas esse tradit et Locrorum elo- gium adhibet: καϑάπερ καὶ τὸ ἐπίγραμμα δηλοῖ τὸ ἐπὶ vij πρώτῃ τῶν πέντε στηλῶν τῶν περὶ Θερμοπύλας ἐπιγεγραμμένον πρὸς τῷ πολυανδρίῳ. Accedit elogium Thespiensium, quod Stephanus Byz. v. Θέσπεια adsoripsit: καὶ ἐπίγραμμα τῶν ἀναιρεθέντων ὑπὸ τῶν Περσῶν, ἦν δὲ Φιλιάδου τοῦ Μεγαρέως" ἄνδρες, vol ποτ᾽ ἔναιον ὑπὸ κροτάφοις “Ἑλικῶνος: λήματι τῶν αὐχεῖ Θεσπιὰς εὐρύχορος. Quamquam enim Thespienses etiam proelio Plataeensi interfue- runt (Herod. IX 30), hoc tamen epigramma non dubito ad Ther- mopylensem pugnam referre, in qua Thespiensium virtus singu- laris enituit.) Itaque quinque recuperavimus epigrammata, ac totidem columellas sitas esse auctor est Strabo. Sed ambigas, uirum Strabo monumenti, quod Simonidis consilio Megistiae ho- nori dedicatum est, rationem habuerit necne: equidem antea (p. 1149 ed. 3) hanc quaestionem in medio reliqui, sed Locrenses $i tituli honorem impetraverunt, etiam Phocensium desideriis satis factum esse verisimile; quinta igitur columella fuit Phocen- sium: hue denique accessit Megistiae monumentum. Ut Herodoti et Strabonis inter se dissentientium testimonia *) Elogium non integrum servatum; biaa olim fuisse videntur di- sticha, quemadmodum epigramma in Megistiae honorem quattuor ver- sibus constat: duo tituli (Sim. ep. 91. 92) duobus versieulis occisorum laudes comprehendunt, tertium (ep. 93) utrum distichon an tetrastichon fuerit incertum, vid. adn. NMecepi v. 1 Brunekii emendationem, nam in libris est ἄνδρες 9" of, quam lectionem si sequimur, alius gentis nomen in exordio earminis memoratum fuisse statuendum: at 'l'hespienses ''he- banorum societatem parum honorificam aversatos esse consentaneum est. === p439 === SIMONIDES, 429 eoneiliarem, antea scripsi, Herodotum videri praecipua tantum delibavisse, omissis, quae ipsi minus gravia videbantur. At Si- monidis opera cum usi sint Amphictyones, omnia elogia, quae quidem tune publiea auctoritate pilis inseripta sunt, ab hoe poeta suppeditata esse consentaneum: at Thespiensium elogium Philiadi Megarensi aitribuitur, neque quidquam causae est, cur Stephani lestimonio fidem derogemus. Igitur a principio praeter Megistiae monumentum duae tantum pilae Peloponnesiorum et Spartanorum memoriae fuerunt consecratae. Amphietyones igitur Spartanorum importunitati ac superbiae obsecuti Thespienses, quorum virtus Spartanis aequiparanda fuit, suo honore fraudaverunt: de hac iniuria merito conquesti Thespienses postea impetraverunt, ut sibi liceret columellam in communi sepulcro excitare, neque iam poterant Amphietyones Loerensibus aut Phocensibus eum hono- rem invidere.*) lta iuste petentibus satis factum, mom vanitati aut arrogantiae Graecarum gentium obtemperatum. Sed Hero- dotus haec additamenta non. curavit. De sepuleris ad Plataeas haee scribit Pausanias IX 2, 5: κατὰ δὲ τὴν ἔσοδον μάλιστα τὴν ἐς Πλάταιαν τάφοι τῶν πρὸς Μήδους μαχεσαμένων εἰσί᾽ τοῖς μὲν οὖν λοιποῖς ἐστὶν Ἕλλησι μνῆμα κοινόν" Λακεδαιμονίων δὲ καὶ ᾿4ϑηναίων τοῖς πεσοῦσιν ἰδίᾳ τέ εἰσιν οἵ τάφοι καὶ ἐλεγεῖά ἐστι Σιμωνίδου γεγραμμένα ἐπ᾽ αὐ- τοῖς" οὐ πόρρω δὲ ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τῶν Ελλήνων Διός ἐστιν Ἐλευϑε- eíov βωμός" τοῦτο *) μὲν δὴ χαλκοῦ, τοῦ Διὸς δὲ τόν τε βωμὸν καὶ τὸ ἄγαλμα ἐποίησαν λευκοῦ λέϑου. Quae periegeta summatim perstrinxit, Herodotus IX 85 pluribus exponit: οἵ δὲ “Ἕλληνες, ὡς ἐν Πλα- ταιῇσι τὴν ληΐην διείλοντο, ἔϑαπτον τοὺς ἑωυτῶν χωρὶς ἕκαστοι. Lacedaemonios tria fecisse sepulera (τριξὰς ϑήκας h. e. s/gévow, reliquorum Spartiatarum, Helotarum): tum pergit Τεγεῆται δὲ χωρὶς πάντας ἁλέας" καὶ ᾿4ϑηναῖοι τοὺς ἑωυτῶν ὁμοῦ, καὶ Meyagésg τε χαὶ Φλιάσιοι τοὺς ὑπὸ τῆς ἵππου διαφϑαρέντας᾽ τούτων μέντοι πάντων πληρέες ἐγένοντο οἵ τάφοι. Quae llerodotus de iribus Lacedaemoniorum tumulis tradit haudquaquam pugnant cum *) Loerorum et Phocensium antea nullam habuisse rationem viden- tur, quoniam proximo anno Persarum signa secuti sunt (Herod. IX 31), at ''hespiensibus iusignita iniuria facta. **) τοῦτο seripsi, quod ad monumentum (μνῆμα) referendum, libri τοῦτον, perperam corrigunt τούτους i. e. τάφους, at tumulos aheneos quis unquam ' excitatos esse audivit? Paulo ante ὁ δὲ Κιϑαιρὼν τὸ ὄρος zfióg ἱερὸν Κυϑαιρωνίου ἐστὶν vel seripturae varietas Κιϑαιρωνίας Aliquid interceptum ease arguit, scribendum ιὸς ἱερὸν Κυϑαιρωνίουν καὶ ρας Κιϑαιρωνίας, cf. Plut. Aristid. c. 11 et Eurip. Phoen. 24. === p440 === 430 POETAE MELICTI. verbis Pausaniae, qui plures fuisse tumulos dilucide testari bre- vitatis gratia noluit. Item uterque dieit Athenienses suos se- orsim terrae mandavisse, at dissentiunt de ceteris gentibus. Pau- sanias haud dubie erravit, his commune sepulcrum vel potius monumentum tribuens: si in hoc tumulo μνῆμα χαλκοῦν positum fuisset, socii maiore honore forent affecti quam Lacedaemonii et Athenienses. Hoc monumentum, quod Pausanias unus memoravit, Graecos in memoriam vietoriae Plataeensis excitavisse credo, fuit igitur μνῆμα Ἑλλήνων κοινόν. Pausaniae error videtur inde re- petendus, quod circa hoc monumentum tumuli ceterarum gentium erant siti: titulum enim huie monumento non fuisse subieetum arguit Plut. vit. Aristid. 19, qui cum contra Herodotum disserens adhibuerit epigramma in ara lovis Liberatoris inscriptum, huius monumenti titulum non praetermississet*): nam commode poterat uti Plutarchus hae inseriptione, qua plànum fiebat hoc monu- mentum aut ab omnibus Graecis in proelii memoriam aut ho- nori reliquorum sociorum dedicatum esse. Omisso igitur Pausaniae testimonio Herodoto confidimus a Singulis gentibus mortuos seorsim sepultos esse: recenset autem praeter Lacedaemonios et Athenienses tumulos Tegeatarum, Me- garensium, Phliasiorum**), aperte professus aliorum monumenta postea addita esse, velut Aeginetarum.***) Sed hie quoque non tam vanitas Graecorum, quam Pausaniae et Lacedaemoniorum insolentia culpanda, qui videntur compluribus gentibus tituli ho- norem invidisse: in Aeginetas certe non cadit opprobrium, quod Herodotus omnibus his facit (ἐπαισχυνομένους τῇ ἀπεστοῖ τῆς μάχης), namque ipse Herodotus eorum copias in acie recenset IX 28, adde IX 79 et 80. Fortasse nullus Aegineta in ipso proelio occisus, ut eorum eopias prorsus integras ex hoc gravissimo bello discessisse non est verisimile. Ipse Herodotus IX 70 recenset quot Spartani 1), "Tegeatae, Athenienses in proelio mortem obierint, IX 69 Megarensium et Phliasiorum plurimos in pugna *) Plutarchum Chaeronensem, qui urbis et agri Plataeensium anti- quitates diligentissime investigavit, haec loca visitavisse certum est. **) Horum nomina pilae ostentabant, elogia utrum addita fuerint necne, incertum, nam Herodotus de epigrammatis tacet, Pausanias tan- tum Simonidis carmina Atheniensium et Lacedaemoniorum sepulcris adseripta memorat. Sed verisimile has quoque pilas elogio non ca- ruisse, cf. ad Simon. ep. 102. 103. ***) Verba Herodoti supra p. 429 et 427 adscripsi. $3) Helotarum occisorum muneram, quem haud exigom. fuisse par est, Herodotus non indieavit. ᾿. - === p441 === SIMONIDES, : 431 equestri cecidisse testifieatur. Plutarchus, qui in vita Aristidis €. 19 numerum ab Herodoto IX 69 proditum memorat, iure haec addit: ϑαυμαστὸν οὖν τὸ Ἡροδότου, πῶς μόνους τούτους φησίν ἐς χεῖρας ἐλϑεῖν τοῖς πολεμίοις, τῶν δ᾽ ἄλλων Ἑλλήνων μηδένα᾽ καὶ γὰρ τὸ πλῆϑος τῶν πεσόντων μαρτυρεῖ καὶ τὰ μνή- ματα ἢ κοινὸν γενέσϑαι τὸ κατόρϑωμα᾽ καὶ τὸν βωμὸν οὐκ ἂν ἐπέγραψαν οὕτως. εἰ μόναι τρεῖς πόλεις ἠγωνίσαντο, τῶν ἄλλων ἀτρέμα καϑεξζομένων. Prorsus enim incredibile de tot tantisque Soeiorum copiis neque prioribus proeliis neque in ipso diserimine ullos interemtos esse. Civitates praeter fas suo honore orbatae, eum de iniuriis conquererentur, postea impetraverunt tumuli et elogii decora, ac fortasse etiam indigni velut Elei et Manti- nenses in honoris societatem pervenerunt. Qui primi epigrammatis clarorum poetarum colligendis ope- ram dederunt, saepe vel incertam secuti coniecturam, vel mysta- gogorum memoriae nimis faciles aures praebentes aliena carmina interseruerunt, neque tamen existimandum eos per omnia summa levitate hoc munere funetos esse. Non defuerunt, qui religiose poetarum nomina investigarent, id quod docet epigramma Ther- mopylis in "Thespiensium tumulo inseriptum (vid. supra p. 428). Neque Simonidi hoc elogium adseripserunt, quod proclive erat, neque Thespiensi alicui poetae, gratifioaturi ambitioni eivitatis, quam iure μουσοφίλητον Corinna dixit, sed Philiadi Megaxrensi, homini peregrino neque nominis claritatem adepto, hos versiculos vindicarunt, plane ut appareat, non levibus suspicionibus indul- sisse, sed idoneorum testium auctoritatem secutos esse. Nam quamvis Simonides praecipue egregia illa facinora praeconio suo ilustraverit, tamen alii quoque memoriam illius saeculi epigram- matis propagaverunt, vid. Aristid. Π 209 ὥστε τοῖς προτέροις ἔργοις ἐκπεπληγμένων τῶν ποιητῶν roig Or εἰσήεσαν oí βάρβαροι πραχϑεῖσιν, Ope τις ὕμνησεν αὐτῶν εἰς ταῦτα ὕστερον. ἘὉ) 2. De Simonidis epigrammatis largam disceptandi materiam praebent quaestiones, quas lunghahn edidit Berol. 1869 et quae *) Monumenta dicit in tumulis, quos inanes fuisse auctor est He- rodotus, posita, quae Plutarchi aetate etiam tunc integra servata erant. **) Cavendum est ne quotquot epigrammata eius aetatis servata sunt, uni Simonidi vindicentur; velut distichon ap. Marpoer. p. 160: ἀρξάμενοι πρῶτοι τειχίζειν τόνδ᾽ ἀνέϑηκαν Βουλῆς καὶ δήμου δογμασι === p442 === 439 ΒΝ POETAE MELICI. illus exemplum secutus Kaibel seripsit (in Mus. Rhen. XXVIH 486 seq. et in Iahnii Annalibus 1873), quorum opera potissimum in eo est posita, ut germana carmina Simonidis secernantur ab iis, quae huius poetae nomen falso prae se ferunt. Hoc quam arduum sit negotium norunt periti; ceterum TIunghahn quamvis diffieillimae quaestioni expediendae impar, certe industriae laude non eàt fraudandus. Et hoc quidem loco potissimos errores re- darguam, de ceteris, et si quid probabiliter disputaverunt, quan- ium satis est dicetur in commentario. lunghahn Simonidi omnia epigrammata abiudicat, in quibus pronomen οὗτος est δεικτικῶς dictum. Sane constat hae vice plerumque ὅδε fungi, cum οὗτος fere sit ἀναφορικόν, sed iam veteres grammatici animadverterunt, eadem passim promiseue usurpari, velut Apollonius Dyse. de pron. 333 eos reprehendit, qui negabant ὅδε etiam ἀναφορικῶς adhiberi.*) Idem error veri tenet longhahnium, qui contendit eomieos quidem poetas, velut Aristophanem, pronomen ovrog δεικτικῶς usurpavisse, sed ab am- fiquioribus hune usum esse alienum, argutias interpretandi ma- chinatus, ut removeret, quae huie legi obstare vidit. Apud Pindarum Ol. IV 26 vietor eum pervenisset ad currieuli termi- num, οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶῶτι dicit, quod Apollonius de prom. p. 332 composuit eum Homerico ἔνδον μὲν δὴ ὅδ᾽ αὐτὸς iyd.**) Quod si novae legi obtemperandum, actum est de hoe carmine, sed non eredo quemquam eo audaciae progressurum, ut Pindaro ab- iudieet poema. Nihil agit Iunghahn, qui p. 11 mescio quibus interpretandi machinis usus Homericorum carminum exempla, quae ipsius doctrinae adversantur, removere conatur, velut Il. 4; 618 vij vvv καὶ σοὶ τοῦτο, γέρον. κειμήλιον ἔστω et alia id genus, item Καὶ 341, ubi Ulixes conspicatus speeulatorem com- pellat Diomeden οὗτός τις, “Πιόμηδες, ἀπὸ στρατοῦ ἔρχεται ἀνήρ, πειϑόμενοι potuit quilibet pangere neque necesse est, hoc negotium mandatum esse Simonidi, quamvis Themistocle familiariter sit usus. *) Homerico versu Od. « 185 νηῦς δέ μοι ἥδ᾽ ἔστηκεν usus addit: μεμπτέοι γὰρ οἵ ψιλῶς ἀναγνόντες, ἵνα ὁ καὶ νοῆται, ὑπολαμβάνοντες αὐτὴν δεικτικῶς μόνως τίϑεσϑαι. Schol Hom. τὸ ἥδε ἀναφορικῶς εἴς- ρηκεν ἀντὶ τοῦ δεικτικῶς, itaque Herodianus 70s scribendum esse prae- cepit: ἔστι γὰρ ἀντωνομία ἀναφορική. Neque vero inde conficiendum plaeuisse grammaticis circumflectere ἧδε, τήνδε, οἶδε, τοῦσδε ibi tan- tum, ubi pronomen sit ἀναφορικόν, sed eodem tenore etiam δεικτικὸν insigniverunt, |. |. : **) Recte schol. Pindari τὸ οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι δεικτικόν vel εἶπε δεικτικῶς οὗτος ἐγώ. lunghahn maluit recentiores interpretes sequi. === p443 === P SIMONIDES. 433 vel K 82 τίς δ᾽ οὗτος κατὰ νῆας ἀνὰ στρατὸν ἔρχεαι olog;*) ut praetermittam Homeri et Hesiodi locos, in quibus hoc pronomen praenotat proxima, velut Od. « 159 τούτοισιν μὲν ταῦτα μέλει κίϑαρις xol ἀοιδή. Atque isti legi obsequium renuntiandum esse ostendunt etiam tituli in artis operibus inscripti, velut in antiquissimo Graecae &rlis monumento, in cista, quae Cypseli dicitur, hi versus lege- bantur (v. Pausan. V 18 et 19): í “ατοίδας οὗτος τάχ᾽ ἄναξ ἑκάεργος molo. **) Ἄτλας δ᾽ οὐρανὸν οὗτος ἔχει, τὰ δὲ μᾶλα μεϑήσει. ᾿Ιφιδάμας οὗτός γε, Κόων περιμάρναται αὐτοῦ. Οὗτος μὲν Φόβος ἐστὶ βροτῶν, ὁ δ᾽ ἔχων "Ayeufuvov. contra ὅδε semel comparet: Ἑρμείας ὅδ᾽ ᾿Δλεξάνδρῳ δείκνυσι διαιτῆν. Haec epigrammata Pausanias Eumelo epico poetae attribuit, quod sane incertum, sed lIunghahnio hoc vetustum artis monumentum ad Perielis aetatem ex imperio referenti nemo adsentiet."**) In Achaeorum monumento Olympiae legebatur (Paus. V 25, 10) τῷ Διὶ τἀχαιοὶ τἀγάλματα ταῦτ᾽ ἀνέϑηκαν G k γαλματα & , , ἔγγονοι ἀντιϑέου Τανταλίδα Πέλοπος. Onatas, Simonidis et Pindari aequalis, se fecisse testatur: πολλὰ μὲν ἄλλα σοφοῦ ποιήματα καὶ τόδ᾽ Ὀνάτα ἔργον, ὃν Alyívo γείνατο παῖδα Μίκων.) Aliquanto recentior titulus seriptus ille *) Sed Il. K 477 οὗτος, quamvis ἰδὼν ᾿Διομηδέϊ δεῖξεν praeces- serit, pronomen non “δεικτικόν, sed ἀναφορικὸν est. Item Il. Γ' 178, ubi Helena dicit οὗτός y "Acpeiüng, nam referendum ad v. 167, ubi Priamus sciscitatus erat ὅστις ὅδ᾽ ἐστὶν ᾿ἀχαιὸς ἀνήρ: eademque ratio ib. v. 200 et 299. Neque κεῖσ᾽ οὕτως ll. Φ 184 aliter explicandum, sed ταύτῃ apud Theognidem v. 717 est δεικτικόν. **) Legendum est οὗτός γε vel γα ξάναξ. Paussnias ipse litte- ràs obscuras non recte dignovisse videtur, quod alias quoque accidit, velut VI 10, 5 legit, si libris fides, τέχναν εἰδότες ἐκ προτέρων, ubi ἐκ πατέρων opinor scriptum fuit. , *»**) Non usus sum titulo, quem perhibebant myetagogi Amphitruonis thalamo additum esse, Paus, IX 1, 1: Apgirobov , ϑάλαμόν τ εἰλέξατο τοῦτον ἑαυτῷ, ubi εἰλέξατο plane ineptum, videtur vei" εἴ- σατο fuisse. T) Quod ibidem Onatas in TThasiorum donario de se αὐτὸς ἐν PorrAm Lrn. III. 98 === p444 === 494. " ^ s POETAE MELICI. quidem ἀρχαίοις γράμμασε (Paus. V 29, 3) in Apolloniatarum donario, quod Lycius Myronis filius feeit: οἱ γᾶς τέρμαϑ᾽ ἑλόντες ᾿Αβαντίδος ἐνθάδε ταῦτα ἔστασαν σὺν ϑεοῖς ἐκ Opovíov δεκάταν. His addo. titulum Melium valde antiquum (CIGr. I 3), qui eliamnune extat: παῖ Διός, Ἐπκφάντῳ δέξαι τόδ᾽ ἀμενφὲς ἄγαλμα" σοὶ γὰρ ἐπευχόμενος τοῦτ᾽ ἐτέλεσσε γρόφων. ubi τόδε ἄγαλμα dieitur donarium, quod haud dubie columnae olim fuit impositum, τοῦτο est titulus, quem exhibet columma Striaia.*) tem Tegeaticum epigramma (Sch. Eurip. Hippol. 263) haud dubie antiquum: ταῦτ᾽ ἔλεγεν Σώδαμος Ἐπηράτου, ὃς μ᾽ ἀνέϑηκεν, μηδὲν ἄγαν" καιρῷ πάντα πρόσεστι καλά. Neque desunt exempla orationis pedestris, velut est in ti- tulo, quem regis Psammetichi mercenarii Psampoli in colossi femore insculpserunt: Βασιλέος ἐλϑόντος ἐς ᾿Ελεφαντίναν Ψαμί(μ)α- τίχου ταῦτα ἔγραψαν. ltem in vasculo (Annal Inst. Archaeol. VII 238 seq.) ubi hirundinis adventum homines Attici his voci- bus celebrant: ἰδοῦ χελιδών. νὴ τὸν Ηρακλέα. evrnt. feo ἤδη. quem titulum antiquum esse satis testatur ἀρχαία σημασία, quam vas- eulum exhibet. Vieissim τόδε haud raro ἀναφορικῶς pro τοῦτο dici solet, velut apud Hom. Od. « 183, ubi interpretes Apollonium sequi debebant, item ap. Hesiodum Op. 297 ὅδ᾽ αὖτ᾽ ἀχρήιος ἀνήρ, hoe et similibus locis Schaefero auetore nostri ὁ δ᾽ scribere solent, non recte. Eundem usum testificantur vetusta epigrammala, quemadmodum legitur in Coreyraeo titulo: υἱοῦ TAecíaFo Με- vexgevtog τόδε σᾶμα, Οἰανϑέος yevedv' τόδε δ᾽ αὐτῷ δᾶμος ἐποίει" . σὺν δάμῳ τόδε σᾶμα κασιγνήτοιο πονήϑη. item in alio: σᾶμα τόδ᾽ ᾿Δρνιάδα. χαροπὸς τόνδ᾽ ὥλεσεν "Aoc βαρνάμενον παρὰ ναυσίν. ltem in titulo quem Ol. 79 proxime ante Simo- Αἰγίνῃ δώματα ναιετάων perhibet, corrigendum νάσῳ ἐν Alyíve, quem- admodum legitur VIII 42, 9, nam artifex idem distichon etiam Hiero- nis monumento subscripsit. *) Boeckhii lectionem, non interpretationem sequor. === p445 === ΒΙΜΟΝΙΘΕΒ. . 435 nidis obitum Cimon et collegae in memoriam rerum ad Stry- monem prospere gestarum pilis inseripserunt: ἡγεμόνεσσι δὲ μισϑὺν "AOnveio, τάδ᾽ ἔδωκαν ἀντ᾽ εὐεργεσίης καὶ μεγάλης ἀρετῆς μᾶλλόν τις τάδ᾽ ἰδὼν xoi ἐπεσσομένων ἐθελήσει ἀμφὶ περὶ ξυνοῖς πράγμασι δῆριν ἔχειν. Quos titulos debebat lung- hahn, ut id quod posuit tueretur, pariter in fraudis suspicio- nem vocare. Sed certis indielis conviei nullam esse quam lunghahn seri- psit legem: non novieius est hie pronominis ovrog usus, poetae 4 principio haec solent variare: quod ὅδὲ multo frequentius le- gitur quam οὗτος, non est mirum: etenim ovrog et quae inde deelinata sunt trochaei vel spondei modum explent et gravitate numeros retardant; αὖ τόδε, τοῦδε ceteraeque formae, cum duo- rum vel trium sint temporum, volubile ac rotundum reddunt ora- tionis flumen. Coimiei poetae, qui communis vitae consuetudinem sequuntur, minus hoc curant. ac frequentant οὗτος. Usus est pronomine οὗτος Anacreon ep. 102, quod suo loco & lunghahnii et Kaibelii criminationibus vindieavi, igitur Sirmo- nidem quoque illi aetate proximum non plat abhorruisse ab eo voeabulo verisimile est, quod in quattuor epigrammatis 98, 129, 134, 135 deprehendimus, «quae omnia eo nomine Iunghahnio sunt suspecta, Ὁ) ut obelo notare non dubitaverit. Ep. 98 quamquam antiquum elogium et ep. 129 novicium poematium segreganda eenseo, sed alis usus argumentis; contra ep. 134 et 1835 propter ταῦτ᾽ ἀπὸ et ταῦτ᾽ ἀνέϑεν haudquam Simonidi sunt abroganda. 8. Iunghahn cum antiquis poetis pronomine οὗτος interdixisset, Simonidi eum alia epigrammata abiudicavit, tum 98 et 134 utrumque Corinthiis scriptum; assensus est Kaibel et pro virili parte inventum firmare et eonsummare studuit. Utuntur uiroque epigrammate Plutarchus et Dio Chrysostomus Corinthiorum cau- sam adversus Herodoti criminationes agentes. lam cum et Plut- archi librum περὶ κακοηϑείας Ἡροδότου et Dionis Κορινϑιακὸν eritiei evicerint ψευδεπίγραφα opuseula esse, fraudis suspicio ad- haeret etiam his duobus epigrammatis, quae praeterea nusquam *) Quintum his adiungit lunghahn ep. 184, quod unus Sehneide- winus tueri studuit, ego novicium carmen Leonidae attribui. 28* === p446 === 436 . T d POETAE MELICI. leguntur, nisi quod in Anthologiam recepta sunt, cuius mulla est auctoritas: sed eadem fraudis suspicio cadit etiam in reliqua epi- grammata Corinthiis scripta, tam ea, quae istis pseudepigraphis libellis solis accepta referimus, quam quae alii praeterea testi- fieantur, ep. 96, 97 (etiam Aristides eiusque schol. novit), ep. 197 (ex Chamaeleonte descriptum, nam quod Theopompus testificari videtur, errorem subesse credo),*) denique vel maxime suspeeta sunt Atticum ἀδέσποτον (in quo ταῦτα deprehendimus) 135 et Naxiacum 136, utrumque enim legitur in libello de malignitate Herodoti, quamquam ep. 135 etiam Plutarchus in vita Themi- stoelis testificatur. Culpandus autem inprimis is, qui Plutarchi personam gerit, nam inde haec carmina petiit, qui Corinthiacam Seripsit orationem. Contendunt autem non solum omnia haec carmina falso Simonidi adseripta, sed omnino artis expertia et novicia esse, sed ad quod saeeulum referenda sint, noluerunt aperire. Si, quod illi censent, auctor ep. 134 revera soeripsit ὅπλ᾽ ἀνέϑεντο “Δατοῖ, quod vitium vix Byzantino magistello est. condonandum, et epigrammata et pseudepigraphi isti libelli indigni omnino sun$) qui Graecarum litterarum monumentis ad- scribantur. Scilicet multi, si qui liber eriticis visus est falso in- seripbus esse, tanquam subditicium et manifestae fraudis con- vietum omnino eximendum numero censent. Pythagoreum, qui Timaei personam induens de anima mundi libellum concinnavit, iure doli mali insimulaveris; sed multa sunt pseudepigrapha scripta ἃ fraudis suspicione omnino aliena: libellus de republica Atheniensium, qui perperam Xenophontis nomine fertur, si quis alius antiquus et germanus est, item libellus praeclarissimus περὶ ὕψους, qui Longino, vel περὶ σχημάτων, qui Herodiano gramma- tico vulgo adscribitur, alique multi. In hune numerum etiam isti libelli referendi sunt, siquidem opusculum περὶ κακοηϑείας Ἡροδότου Plutarcho est abiudieandum, quod haudquaquam est exploratum: nam quamquam acrimonia, qua Herodoti invidia et malevolentia castigatur, passim malitiae haud expers est, id quod a moribus et ingenio Plutarchi alienum esse videtur, non tamen propterea ausim librum Chaeronensi abiudicare: nam cetera indi- cia, quibus quis fortasse utatur, minus etiam reprobando opusculo sufficiunt, de quo satis iniquum iudicium tulit Iunghahn, decla- *) Ep. 112 item Corinthiacum, quod una Anthologia propagavit, segregant, eredo quod a rebus Medicis alienum. === p447 === E SIMONIDES. : 481 matoris, non historici esse confidenter pronuntians. Diffieillimum est, eum, qui adversarii partes suscepit, iudieii aequitatem per omnia servare, sed neque eruditionem neque fidem desiderabit, qui cireumspecto iudieio examinaverit libellum. ^ Neque malae fraudis suspicio cadit in Corinthiacam orationem, quam Emperius Suo iure negavit Dionis esse, sed quod Favorino attribuit, mihi quidem non persuasit. Neque alter alterius libro usus est; quod dietitant personatum Dionem epigrammata ex Plutarchi libello petiisse, nego ac pernego: obstat huie opinioni non solum insignis scripturae varietas, quam passim deprehendimus, sed etiam id quod sophista Simonidi attribuit carmina, quae sine poe- tae nomine adhibuit Plutarchus.*) Usus est uterque editione Si- monideorum carminum; quod si aliena epigrammata in hanc re- cepta fuerunt, malae fraudis neque eos, qui primi hane syllogen eondiderunt, nedum eos insimulabimus, qui his auctoribus confisi subditieia pariter atque germana testimonii loco proferunt. 4. Simonidi attribuuntur tria elogia pilis olim inscripta prope Thermopylas im memoriam Peloponnesiorum, Spartanorum, Me- gistiae vatis (Simon. ep. 91, 92, 94), neque quisquam criticorum ausus est poetam de possessione deiicere: solus Kaibel confidenter derogat Simonidi ep. 91 et 92, incertae admodum auctoritatis ep. 94 esse contendit, auctore usus Herodoto, qui gravissimus est testis; nam ceteri novicii sunt. Herodotus ubi tria elogia adseripsit, haec addit: ἐπιγράμμασι μέν νυν καὶ στήλῃσι ἔξω ἢ τὸ τοῦ μάντιος ἐπίγραμμα ᾿Δἀμφικτύονές εἰσί σφεας οἱ ἐπικοσμή- σαντες, τὸ δὲ τοῦ μάντιος Μεγιστίξω Σιμωνίδης ὃ “εωπρέπεός ἐστι κατὰ ξεινίην ὃ ἐπιγράψας. "Unde Kaibel conficit, ignorari, quo iure ep. 94 Simonidi attribuerit Herodotus, quandoquidem in monumentis poetarum nomina epigrammatis non sint addita; illud certum esse et exploratum, historiarum seriptorem nihil accepisse de auctore ep. 91 et 92; itaque cum tria& carmina eodem tempore monumentis incisa sint, et duorum elogiorum auctor iam Herodoti saeculo ignotus fuerit, consentaneum esse, non scripsisse Simonidem, eui tertium (94) tribuatur: nam quae *) Fortasse quispiam comminiscatur, sophistam traditam scripturam suo periculo immutavisse et Simonidis nomen addidisse, ne Plu- tarehum expilasse coargui posset: per me licet hae interpretatione utantur, qui ealumniatoris, non boni iudicis partes suscipiunt. === p448 === 438 zd POETAE MELICI. Herodotus indagare nequiverit, neque eos, qui post vixerint, in- vestigare potuisse, nedum nobis licere: nullius igitur momenti esse si qui novicii auctores, velut Cieero vel Aristides, Simonidi haee vindiceent. Sed fundamentum huius argumentatiomis sub- ruendum est. Putat enim Kaibel Herodotum nescire nomen poetae, quod retieuerit. Historiarum seriptores et oratores saepenumero carminum, quae in publicis monumentis inscripta fuerunt, testimonio utuntur, sed nusquam poetarum nomina ad- liciunt; nam carmen quis scripserit, nihil refert, titulus monu- menti in medio positi satis superque habet auctoritatis. Τ708- que Herodoti silentium, quo tanquam fundamento Kaibelii disputatio nititur, nullius est momenti ad hane quaestio- nem solvendam. Uno hoc loco praeter solitum poetae fit mentio, quoniam amici mortui memoriam pila ac titulo hono- ravit.") Amphietyones, qui gentibus gloriosi eertaminis parti- cipibus tituli honorem denegaverunt, si haud gravate Megistiae privato hdmini concesserunt, gratificati sunt Simonidi, qui eum Amphietyonum rogatu publica monumenta versibus suis ornavisset impetravit, ut pietati erga defunctum amicum satisfacere sibi permitterent. Certum igitur exploratumque est Simonidem iria haee elogia condidisse, E p 5. Deinde Kaibel speciem Simonidei epigrammatis delineavit, non Cei poetae carminibus adhibitis, quorum suspecta omnino est fides, sed titulis antiquis, qui lapidibus incisi etiam nune extant. Ad hane normam examinans quae Simonidis ferun- tur epigrammata facili negotio existimat germana a subdi- licis segregari posse, neque mirum si denique eo devenit, ut tantum non omnia Simonidi abiudicearet: nam pauca ad- modum ad perpendiculum isti regulae respondent, velut epita- phium 118: *) Herodotus Simonidem monumenti auctorem, non elogii scripto- rem dicit, privati hominis monumentum, quod amieus defuneto excita- vit, segregans a publicis gentium monumentis. Poetam vero, qui pri- mus hoe poesis genus praeclarissime illustravit, quando amici tumulum epitaphio decorat, non aliena opera usum esse consentaneum est. Herodoti loeum importuno librariorum additamento ἐπίγραμμα auctum esse non animadverterunt critici; τὸ τοῦ μάντιος est sepulcrum sive tumulus (σῆμα). === p449 === 'SIMONIDES. ' 439 Σῆμα Θεόγνιδος εἰμὶ Σινωπέος, ᾧ μ᾽ ἐπέϑηκεν Γλαῦκος ἑταιρείης ἀντὶ πολυχρονίου. vel donaticum 158: Κρὴς ᾿ἄλκων Διδύμου Φοίβῳ στέφος ἼΙσϑμι’ ἑλὼν πύξ. Atque haec cum sint et exilia οὐ in Anthologia, cuius va- eillat auctoritas, tradita, Simonide principe poetarum vix digna videntur. Rursus si quod amplius est carmen ac nitore com- mendabile, suspicioni est obnoxium, quoniam abhorret a simplici- tate, quam omnia antiqua epigrammata in lapidibus obvia prae se ferunt. Quamvis στηλοκόπαι nostri plurima investigaverint poematia, iamen eorum, quae ad Simonidis saeculum vel ulteriora tempora sint referenda, exiguus est numerus: atque haec quidem fere omnia privatis, non publieis monumentis incisa non poeta, sed versifioator unus de multis composuit: manifestum igitur secus iudieare, qui haec cum Simonideis poematis componat, velut, Kai- belio omnia sunt suspecta, quae quorsum spectent nisi lemmate addito intelligi non possit. Atqui id ipsum indicio est, non esse novieia vel demonstrativi generis, sed olim inscripta monumento, in quo id quod desideramus extrinsecus fuit additum. Anliquissimi tituli perbreves sunt neque numeris adstricti, donativa pariter atque epitaphia nihil fere nisi nomina exhibent: nec minus parci verborum fuerunt, qui primi fecerunt versus, velut Aivío τόδε σῆμα Τιμοκλῆς ἐπέϑηκπε *) vel Βάστα Κάρας Σάμιος "Hey τήνδ᾽ ἀνέθηκεν ἘΞ) vel “Ἱυσέᾳ ἐνθάδε σῆμα πατὴρ Σήμων ἐπέϑηκεν. *) Kaibel Epigr. Gr. 14 nescio quo errore captus dieit me in hexametrum Rossio auctore redegisse, qui Hist. litt. Gr. [ 386 scripsi: »,Auf einem Grabmale, ebenfalls bei Eleusis, finden Sieh zwei kurze logaoedische Reihen, die man vergeblich i in einen Hexameter 2 zu bringen versucht hat. 4 **) Servavit Hesychius, ubi Ἥρῃ τήνδε ϑήρην cv. legitur, mani- festam interpolationem τήνδε Ἤρην (unde mendosum ϑήφην provenit) segregavi. === p450 === 440 0. POETAE MELICI. qui tituli si a numero discesseris plane pedestris sermonis spe- ciem prae se ferunt. Sed qui duobus versibus heroicis vel di- sticho vel denique binis distichis constant, iam copiam verborum ornatumque aliquem orationis admittunt. "Verum etiam.in his titulis, quamvis quo spectet monumentum plane enuntient nomi- nibus additis, passim haec ipsa nomina extrinsecus repetita de- prehendimus, velut disticho subiectum ᾿άντιστάτης Anvoiog (Kai- bel Ep. Gr. 22), tribus versibus praemissum Καλλίμαχος (ib. 23), item Διονύσιος litteris minio insignibus (ib. 35) vel (Ἐπι)στήμων τόδ᾽ ἐπόει ᾿Ἱπποστράτου σῆμα (ib. 8).*) Etenim prisci moris lenaces pedestri titulo pariter atque versibus ornaverunt monu- mentum, id quod Romani quoque observaverunt, velut in Seipi- onum monumentis nomen defuncti miniatis litteris priseo more inscriptum est, subsequitur elogium numeris astricbum, **) Igitur non mirum accidit, si poeta pareus verborum praetermisit ea, quae pedester titulus adiectus indieabat, velut arguit epigramma Themistoclis monumento incisum, vid. Philoechorum ap. Harpoer. (v. πρὸς τῇ πυλίδι “Ερμῆς) ᾿4ϑηναίων ἀρξαμένων τειχίξειν τὸν Ha- ραιᾷ οἱ 0' ἄρχοντες τοῦτον ἀναϑέντες ἐπέγραψαν" ἀρξάμενοι πρῶτοι τειχίξειν τόνδ᾽ ἀνέϑηκαν βουλῆς καὶ δήμου δόγμασι πειϑόμενοι. integrum est epigramma, sed exirinsecus erat adscriptum The- mistoelem et collegas una cum tribubus Mercurio hoe signum de- dieavisse.***) Quidni idem licuisse Simonidi existimamus? nihil igitur causae est, cur huie poetae abrogemus epigrammaía, quae olim indice aliquo instrueta fuisse apparet, velut ep. 99 et 100, quae plana sunt et expedita, si in pila “ακεδαιμονίων vel ᾿4ϑη- ' ναίων supra scriptum δαὶ.) *) Etiam aliud epigramma (ib. 19) additamentum eiusmodi osten- tat, sed tituli lectio nondum expedita. **) Alia ratio est anaglyphorum, velut in vetere artis opere "Tana- grae reperto (Kaibel 484): "AugüAwne ἔστασ᾽ ἐπὶ Κιτύλῳ ἠδ᾽ ἐπὶ Δέρμυι. Κιτύλος Αέρμυς "**) Of. Harpoor. v. 'Ερμῆς ὁ πρὸς τῇ πυλίδι. Praeterea etiam, quo anno signum dedicatum sit, verbis ἐπὶ Ὑβριλέδου ἄρχοντος, videtur ad- notatum fuisse, cf. Hesych. ἀγοραῖος "Eouijs. T) Etiam epitaphia Thermopylensia ep. 91 et 92, quamquam gen- === p451 === di SIMONIDES. . 2 441 Elogia iam ante Simonidem poetae subinde familiaribus gratifieati sunt, sed prineeps Ceus poeta hoe carminum genus ita illustravit, ut legem quasi sanxisse videatur, quam qui post seeuti sunt religiose servarent. Neque vero amicis tantum gra- tifieatus est, sed etiam civitatibus, quae studiose eius operum expetebant, ut publiea monumenta decoris versibus ornarent. Praecipue res a Graecis bello Medico praeclare gestae uberrimam materiam poetae suppeditabant: plurima tunc monumenta honoris ergo sunt excitata, «quae posteris proderent memoriam eorum, qui pro communis patriae libertate gravissimum subierunt diseri- men. Singularem hanc animorum elationem spirant etiam Simo- nidis elogia, qui quemadmodum optimus quisque Graecorum tune animatus fuit, praeclaris versibus rerum magnitudini convenienter expressit. Haec elogia, quae rerum gestarum non interiturg monumenta esse videbantur, poetae generosum animum atque ingenii ubertatem satis superque declarant. At Kaibel omnia epigrammata, quibus Simonidem publiea monumenta in memo- riam rerum Medicarum ornavisse traditum sit, sese eripuisse arbitratur. His detractis parvi erat moliminis reliqua poematia censoria nota adpungere. Itaque Kaibel confidenter edixit vanam esse opinionem pervagatam, Simonidem epigrammatis condendis praecipuam laudem consecutum esse, quem Byzan- tini demum magistelli epigrammatographis aecensuerint (Mus. Rhen. 459). Sane Tzetzes Prol. Lycophr. p. 238 seripsit ἐπιγραμματογράφοι δὲ ποιηταὶ Σιμωνίδης 0 παλαιός, οὗ 'Hgo- δοτος μέμνηται, qui respexit Herod. VII 228, ubi ep. 94 historiographus adseripsit. Suidas autem et Eudocia Hesychium describentes, eum Simonidis poemata recensent, etiam ἐπιγράμ- porc memorant: iusto enim ordine in veteribus editionibus erant poemata digesta, singularis liber comprehendit epigrammata, hunc ἐπιγραμμάτων librum testificantur Apio, Trypho, Hepbaestio, Herodianus, Stobaeus, vid. ep. 179, 159, 131, 166, 175, 176. Novit haec veterum grammaticorum testimonia Kaibel (M. Rh. 451), nihilominus putat Suidae tantum et 'Tzetzae auctoritate inter epigrammatum poetas esse relatum. Atqui plurimi seri- ptores inde ab Herodoto et Thucydide usque ad Aristidem, Pau- saniam et Athenaeum, ut novieios auctores praetermittam, cum tium nomina testantur, fortasse non cnrebant titulo, in quo seriptum erat Amphictyones hoc elogii honore Peloponnesios et Lacedaemonios decoravisse, === p452 === 442 : POETAE MELICI. Simonideis versibus utuntur, ἐπίγραμμα vel ἐλεγεῖον dieunt, ut quaevis fere pagina adnotationis arguit. Simonidem nominatim appellant eius epigrammatis usi Herodotus et Aristoteles atque omnes deinceps. 'Theodoridas Mnasaleae aequalis poetae epi- grammata sub examen vocans vitio illi vertit, quod presserit Si- monidis vestigia potius, quam suapte natura valeat, vid. Anth. P.AXHI 21: ἹΜνασάλκεος τὲ σᾶμα τῶ Πλαταιίδα τῷ ᾿λεγῃοπονῶ" ἁ Μῶσα δ᾽ αὐτῶ τᾶς Σιμωνίδα σπάϑας ἧς ἀποσπάραγμα. ἢ) Meleager Gadarensis, qui antiquorum epigrammatographorum carmina anthologio inseruit, praeter ceteros Simonidem adhibuit, in prologo, ubi honoris ergo mulieres Sappho, Anyte, Moero primo loeo recensentur, continuo cum Melanippide Ceus poeta subsequitur: À-— καὶ νεὸν οἰνάνϑης κλῆμα Σιμωνίδεω Denique manifestum est, tam eos poetas, qui proximis saeculis floruerunt, quam eos, qui post Alexandri Magni mortem hoc poesis genus illustraverunt, Anyten, Mnasalcam, Callimachum, alios saepenumero haec ipsa quae feruntur Simonidis nomine epi- grammata imitatos esse.**) Adde huc, quod eum poetarum, qui ante Simonidem vel post usque ad Alexandrinorum saeculum scripsere epigrammata, tenues reliquiae, plerumque singula tantum poematia extent, unius Simonidis nomine nonaginta fere tradita sunt, ut ea praetermittam, quae manifesto errore huic sunt atíri- buta. Planissime igitur apparet insignem maxime fuisse poetam, *) Seripsi σπάϑας, cod. Pal. πλάϑας, vulgo, ex Salmasii ut videtur correctione, πλάτας. 'Iheodoridas apte Simonidis artem in his poe- matis eollocatam cum textoris opera componit. **) Qui Simonidem de honore deiecit, certe debebat quaerere, quem in eius locum substitueret: nam Simonidis saeculo constat hoc genus poesis primum laeta cepisse incrementa: ab antiqua enim simplicitate, quam germanis Simonidis poematis vindieat Kaibel, plurimum abhor- rent poetae, qui post Simonidis discessum in Siciliam Cimonis res gestas versibus decoraverunt, id quod arguunt tria epigrammata quae post- quam Cimon eum collegis expeditione ad Strymonem Ol. 77, 3 pro- spere confecta Athenas rediit, honoris ergo pilis incisa sunt, item epi- grammata in memoriam belli ad Eurymedontem gesti facta (vid. Simon. ep. 106 et 142), quae eum Simonideae artis haud sint expertia, huic poetae attributa esse non mirabimur. === p453 === SIMONIDES, . 443 qui eeteris fuerit exemplo, euius plurima posteritati propagata sint epigrammata. — Nihilo seeius Kaibel, qui pleraque omnia Simonidi abiudieat, permulta novicia esse contendit, hac insi- gnita fruude tam veteres, quam nostros homines deceptos esse ορίπα. τ᾿ , » "1 6. Simonidis epigrammata cum alia apud alios legantur seri- ptores, de testium fide prudenter iudicandum est: incommode autem accidit, ut antiquiores fere non indicent scriptores epigram- matum, sive quod talia minus curabant, sive quod tune poetae nomen omnibus fuit notum. ltaque Simonidis nomen saepe novicii alieuius grammatici testimonio munitum, quamquam epigramma antiquum esse et fraudis suspicione vacare locupletes auctores evincant. Alia denique plane ἀνεπίγραφα tradita hoe demum saeculo critici Simonidi vindieare conati sunt coniecturis usi in- eertis; quis enim in conieetando ab omni errore sibi caveat? Apertum igitur est, quae quantaque dubitandi sit materia, sed qui nuper hue animum applicaverunt, difficillimae quaestionis mo- lestiam mirum in modum auxerunt, quod etiam quae certa sunt in incertum revocant, omnia moliti, ut poetam Ceum de possessione plane deiiciant. Ego Simonidi adseripsi praeeunte Sehneidewino epigramma quadrigae in arce Athenarum subscriptum, (ep. 132), quod Hero- dotus aliique poetae nomine non addito servaverunt: neque temere aut inconsiderate hoc proposui, sed motus auetoritate Aristidis, qui illud epigramma una eum aliis Simonideis adhibet. Hoe recte factum negat Kirchhoff, qui «contendit, Aristidem potius ad- versari huic opinioni.*) Neque de hoe solo epigrammate agitur, sed de omnibus, quae eodem loco leguntur: nam iam alii haec quoque in suspicionem adduxerunt, confisi iis, quae Kirehhoff protulit. B. . — Aristides in oratione XLIX, quae περὶ τοῦ παραφϑέγματος in- Seribitur, sex epigrammata adhibet, quibus laudes Atheniensium, *) In Actis menstr. Ac. Berol. 1869 p. 411: ,[n den Sammlungen wird das Epigranm gewóhnlich dem Simonides zugeschrieben; fragt man, auf welche Autoritát hin, so wird man auf die Stelle des Aristides verwiesen: sieht man bei diesem nach, so sieht man, dass die Worte desselben und der Zusammenhang, in dem sie stehen, nicht den ge- ringsten Anhalt für eine solche Bebauptung, wohl aber für das gerade Gegentheil bieten, wovon sich zu überzeugen ich getrost dem Leser überlassen kann." === p454 === 444 ' ^ ^ ^ POETAE MELICI. Laconum, Corinthiorum eelebrantur; ep. 132 ad bellum Athe- niensium adversus Boeotos et Chaleidenses Ol. 68, reliqua ad bella Medica referuntur: nusquam autem rhetor poetam plane nominat, neque tamen dubitavi omnia Simonidi attribuere, vid, ep. 90. 104. 142. 132. 91. 97. Ἐπ his tria 142, 91, 97 in Anthologia vel in schol. Aristid. Simonidis nomen prae se ferunt, ac Thermopylense quidem elogium (ep. 91) a suspicione satis defendit Herodotus, cuius verba si quis religiose interpretatur, a Simonide scriptum esse intelliget, Sed tria ἀνεπέγραφα sunt tra- dita, ep. 90 elogium Marathonium Lycurgus orator agnoscit, sed de auctore tacet, ep. 104 solus Aristides servavit, ep. 132 Hero- dotus alique usurpant praetermisso poetae nomine. Si propterea, quod tria epigrammata Simonidis esse aliunde constat, huie poetae totidem adespota vindieassem, levitatis crimen ἃ me avertere non ausim: at omni animi intentione Aristidis libellum iterum ae saepius lectitavi, itaque rhetoris institutum perspexi, quod fugere solet eos, qui errantibus oculis libros per- currunt. Aristides ut se a vanitatis crimine defenderet, aliorum exemplo se tuetur, docens ab antiquissimis temporibus Graecorum esse ingeniorum φρονεῖν ἐπὶ τοῖς ἑαυτοῦ. Hoc epicorum carmina satis superque testari asserit, tum ad melieos poetas accedit, Sapphonis, Alemanis, Pindari versibus usus: iam Pindaro adiungit Simonidem (T. II p. 510), cui plurimum se tribuere dicit propter egregiam viri modestiam (σωφροσύνην), sed hune quoque magni- fice de se sensisse; exempli gratia rhetor subiecit ep. 146, in quo Simonides memoriae vim, qua praeter ceteros excelluit, praedicat: sed expectationem nostram, fore ut rhetor ex Simonidis carminibus alia iactationis doeumenta proferat, frustratur, nam docet etiam vietores in ludieris certaminibus, quorum encomia Simonides et Pindarus seripserint, laudis studio ductos esse, ac postquam haec paucis perstrinxit, ostendit civitates quoque rerum a civibus suis gestarum monumentis gloriosos addere titulos: ví δέ σοι βούλεται τὸ παράγφαμμα ᾿᾿Αϑηναῖοι ἀπὸ Θηβαίων 3 ἢ Περσῶν, ἢ “ακε- δαιμόνιοι ἀπὸ τῶν ὀείνων: ἡ ὅτι δή ποτ᾽ ἂν ἡ τοὐπίγραμμα, ἐξαλει- σπτέον ; *) ἄρα σοὶ καὶ τὰ τοιάδε δόξει ἀλαζονεία τις εἶναι" “Ελλήνων προμαχοῦντες ᾿4ϑηναῖοι Μαραϑῶνι κτλ. ac deinceps sex epigram- mata singillatim percenset, ut id quod posuerat confirmaret. No- vissimum loeum obtinet elogium Corinthiorum (ep. 97), cui rhetor *) Ita haee scribenda, vulgo legitur ἀπὸ τῶν δείνων, ἢ ὅτι δήποτ᾽ ἂν, ἢ τοὐπίγραμμα ἐξαλειπτέον. === p455 === SIMONIDES. : 445 haee subiecit: ὥστε ὥρα σοι σκώπτειν αὐτοὺς ὡς ἀδολέσχας τινὰς νεκροὺς καὶ οὐκ εἰδότας ἡσυχίαν ἄγειν" κἀτά σε ἀνήρ τις Σιμω- νίδειος ἀμείψεται' ὦνθρωπε, κεῖσαι ξῶν ἔτι μᾶλλον τῶν ὑπὸ γῆς ἐκείνων (Simon. fr. 00). φέρε δὴ καὶ ταῦτα ἐξέτασον" & Μοῖσα yàg .. . . ϑεριξομένα (Simon. fr. 96). ταῦτ᾽ οὐ δοκεῖ σοι σαφῶς ὃ ποιητὴς ἑαυτὸν ἐπαινῶν λέγειν ὡς γόνιμον καὶ πύριμον εἰς τὰ μέλη; τί δ᾽ ἐπειδὰν λέγῃ μέ μοι καταπαύετε.... αὐλός (Simon. fr. 46). taque adversarium facete redarguens adhibet versum Simonideum ex melieo carmine fr. 60,*) et tandem reversus ad propositum, a quo declmnaverat, docet ipsum quoque poetam ingenue laudes suas testificatum esse.**) Iam Simonide et melicis poetis absolutis transit rhetor ad historiarum scriptores. In aperto igitur est, disputationem de titulis, in quibus Graecae civitates sempiternam rerum gestarum gloriam magnifice extulerunt, parecbasin esse, sed ut par est non alienam a proposito. Si- monidi sui fidueiam non defuisse in principio et in fine capitis rhetor comprobavit: iam quemadmodum supra, ubi de epicis poetis verba fecit, ostendit heroes in carminibus Homericis multa gloria- ios esse, ita hie doeet Athenienses, Laconas, Corinthios in car- minibus Simonideis suas virtutes eximie praedicavisse: Simonideis per omnia elogiis utitur rhetor: quid enim perversius, quam aliorum poetarum carmina adhibere, aut aliena Simonideis inter- serere? Itaque omnia haec epigrammata res bellis Medicis vel paulo ante gestas illustrant; nam si Aristides dedita opera de laudis studio, quo omnes omnino civitates ducuntur, disputaturus erat, exempla diversarum aetatium proposuissei; nune quoniam de Simonide tam suarum quam alienarum laudum praecone dieit, ex huius poetae carminibus documenta erant petenda. Rhetor dum librum, qui Simonidis epigrammata continebat, evolvit, statim in peematium, quod poeta octoginta annos natus scripserat, incidit; iam cum pergit explicare volumen, animum advertit ad elogia publieis monumentis destinata, eaque res eum permovit, ut paulisper a proposito digrederetur. Itaque omnia epigrammata, quae Aristides adhibuit, in editionibus carminum Simonideorum, quas Alexandrini eritiei adornaverunt***) olim legebantur, neque amplius par est, *) Nisi forte haec quoque verba ex epigrammate repetita sunt. **) Fr. 46. Simonidem diei manifestum est, neque unquam quis- quam hic haesitavit. **) Videntur veteres grammatici epigrammata ita disposuisse, ut ea, === p456 === 446 ENS : POETAE MELICI. derogare his nomen Simonidis, quoniam Aristides retieuit, qui eruditis hominibus hune libellum destinaverat: nam putidiuseulum fuisset, singulis elogiis more grammatieorum Simonidis nomen praemittere: etiam tunc ea omnibus satis erant nota, et si qui forte minus mémoria tenebat, faeile tamen rhetoris institutum perspexit. y. At quo iure singula epigrammata ab iis, qui primi Simonidis carmina collegerunt vel postea additamentis amplificarunt, huie poetae sint attributa, in quaestione versatur. Velut poematia 105 et 142, quae Cimonis res ad Eurymedontem gestas spectant, critici fere abrogaverunt Simonidi, quoniam existimant poeta iam defuncto has laudes Cimoni partas esse. Equidem quaestionem hane maxime impeditam expedire conatus rettuli has res a Cimone gestas ad Ol 77, 4 extr. sive Ol. 78, 1 in. (vide, quae exposui ad ep. 142, neque poenitet eorum, quae olim seripsi), itaque olim existimavi Simonidem, qui Ol. 78, 1 extremo diem supremum obiit, has victorias praeconio suo ornare potuisse; nune mihi secus videtur. Simonides enim Syracusis defunctus et sepultus est, ut testantur reliquiae epigrammatis Callimaehei fr. 71. Fieri sane potest, ut Ceus poeta Hieronis hospitio per complures annos usus redierit Athenas ae deinde rursus Syracusas domicilium contulerit, .Sed si ponimus poetam Ol. 78, 1 Athenis eommoratum haee epi- grammata condidisse, iter Siciliense et poetae obitum minimo temporis momento diremta fuisse statuamus necesse est, quod parum est probabile: neque poetam Syracusis commorantem in Atheniensium gratiam haec poematia fecisse verisimile. Itaque iam haec epigrammata Simonidi abiudico quae alius quis poeta aequalis, Melanthius opinor vel Archelaus vel Ion denique Chius, quibus Cimonem familiariter usum esse constat, condidit: sed cum Simonides potissimum publiea monumenta bellorum Medi- corum memoriae dedicata versibus decoravisset, non est mirum, si haud ita multo post tituli eiusdem saeculi, sed a Simonide alieni, huie poetae attributi sunt, quos qui primus collegit Simo- nidis poemata, tralaticiam famam secutus, non dubitavit in ordinem recipere*). Haec igitur duo epigrammata et si quae alia quae ad ipsum poetam attinebant, praemitterent: sequebantur elogia civitatibus ordinatis quemadmodum in tripode Delphico et in monu- mento Olympiae earum nomina incisa erant, quem ordinem etiam Ari- Stides secutus est. *) Non tamen temere abutendum est Hac observatione ad auctori- === p457 === SIMONIDES. ' 4p certis iudiciis falso Simonidi attributa esse mihi visus sum per- spieere, obelo in margine addito insignivi, neque vero adpunxi, quidquid dubitationi obnoxium; nam paradosis saepenumero incerta admodum. Veteres rerum gestarum seriptores cum adhibent epi- grammata publieis monumentis inscripta, poetae nomen reticent: qui post secuti sunt, pendent ex auctoritate eorum, «qui primi Pimonidis epigrammata undique conquisita et collecta ediderunt. Eorum autem carminum, quae privatis monumentis addita fuerunt, paradosin multo magis incertam esse apparet. liaque si haec editio epigr:mmatum ad nos propagata esset, eriticis non deesset addubitandi copia: nune, cum illam syllogen nobis aetas inviderit alque necesse sit reliquias epigrammatum denuo undique conquirere, multo iniquiore conditione utinur: nam qui propagaverunt haec epigrammata, poetae nomen saepe reticent, aut si addunt, auctores parum loeupletes sunt. Velut Anthologiae Palatinae, quae plurima Simonidis epigrammata suppeditat, in poetarum nominibus tra- dendis quam ineerta sit fides, satis superque constat. Sed quo magis huius instrumenti auetoritas vacillat, eo maior cautio est ad- hibenda, ut ne fundamenta penitus subducantur. Sane nomina poetarum epigrammatis in Anthologia adscripta multis ae variis obnoxia fuerunt erroribus, quos deprehendere plerumque proclive, expedire difficillimum. — Proeul autem habenda suspicio plurima nomina temere ac pro arbitrio esse addita: sane passim adespoton poematium suo arbitrio vindiceaverunt huie vel illi poetae, sed probabilem fere capientes coniecturam; sed plerumque vetere aliquo exemplo usi nomina in suum locum restituerunt. Nam in antiquis anthologiis carminibus adespotis nullus erat locus: qui postea epigrammatum eelogas condiderunt, hoc minus curaverunt, quo aecessit librariorum socordia, qui saepe nomina adscripta neglexe- tatem principis editionis Simonideorum epigrammatum convellendam: velut ep. 132 quod supra p. 445 docui receptum fuisse in hanc syllogen, omnis veritatis notas prae se fert; nihilominus Kirchhoff ausus est Simonidi abiudieare, argumentis usus levissimis, ut suo loco exposui. — Epigr. 163 receptum fuisse in editiones testatur Aristophanes By- zantius, qui Simonidi attribuit: Aristoteles tanquam adespoton adhibuit ita, ut appareat ignorasse philosophum Simonidis esse poematium. Locu- pletissimus auctor Aristoteles, praesertim eum Ὀλυμπιονικῶν indices eondiderit, in quo opusculo condendo etiam eiusmodi titulos non neglexisse videtur, non tamen propterea Simonidi epigramma illud derogandum: nam etiam principum virorum scripta aliorum studiis emendantur et augentur, poteratque carminis auctor, quem ignoravit Aristoteles, postea indagan. A rebus incertis iudicium cohibere decet; dem particula tantum carminis servata est, ut vel nomen victoris nos ateat. === p458 === 448 : - POETAE MELICI. runt. Optime igitur meritus corrector codicis Palatini, qui multis locis Simonidis nomen adiecit, neque enim Finslero assentiendum, qui in libro bonae frugi de Anth. Gr. p. 136 his additamentis fidem abrogat, eum antea de correctoris fide et industria ineor- ruptum tulisset iudieium*). Sed haee quae iam in praef. ad Pindarum p. VII attigi, non licet hie pluribus persequi. Equidem operam dedi, ut cautio magis quam audaeia mea in reprehensionem incurrat; quam ineerta sit multorum epi- grammatum auctoritas, non dissimulavi, atque etiam in iis, quorum fides minus vacilat, largior inesse quae ΟΥ̓ 608 suspiciosos reddant; ubi momenta in utramque partem nutant, nolui legentium iudicia oecupare. Sed de his quantum satis dictum in aünotatione-—- Dialectum denique epigrammatum non magis quam antea ausus sum ad aequabilem legem conformare. EIHKHAEIA. 89. [148.] po ἐδμήϑημεν ὑπὸ πτυχί, eiue δ᾽ ἐφ᾽ ἡμῖν ἐγγύϑεν Βὐρίπου ϑημοσίᾳ κέχυται; 1148 οὐκ ἀδίκως" ἐρατὴν γὰρ ἀπωλέσαμεν νεότητα τρηχεῖαν πολέμου δεξάμενοι νεφέλην. Epigr. 89. Anth. Plan. 26: Σιμωνέδου. Recte Sehneidewin arbi- itratur epitaphium esse Atheniensium, qui in bello adversus Chaleidenses gesto eirca Ol. 68, 3 ceciderant; ad res. ea tempestate gestas etiam alia Simonidis epigrammata 108 et 189 pertinent. — V. 8. οὐκ ἀδίκως similiter in recentiore Attico epigr. (Kaibel 381) est adhibitum: ξηλοῖ σ᾽ Ἑλλὰς πᾶσα ποϑεῖ 4^ ἱεροῖς ἐν ἀγῶσιν, Ἐὐϑία, οὐκ ἀδίκως" ὃς τέχνῃ, οὐχὶ φύσει ἐν βοτρυοστεφάνῳ κωμῳδίᾳ ἡδυγέλωτι δεύ- τερος ὧν τάξει, πρῶτος. ἔφυ (non opus correctione ἔφυς) σοφίᾳ. Nisi forte Simonides οὐκ ἀϊτκῶς , scripsit, cf. Hom. ἢ. X 335 σὲ μὲν κύνες ἠδ᾽ οἰωνοὶ ἑλκήσουσ᾽ ἀικῶς, ubi mirari licet. Antimachi in- scitiam κακῶς corrigentis, quandoquidem ioniea hac forma etiam tragici et Plato comieus usi sunt, nisi quod vocales coaluerunt. Etiam ap. Soph. El. 102 αἰκῶς et ἀδικῶς 'confusa. — V. 4. τρηχεῖαν Schneidewin, vulgo τρηχείην, quemadmodum librarii saepius peccant in antiquis scriptoribus, *) Correctoris fidem et iudicium satis illustrat, ut uno defungar exemplo, VII 405, ubi Hipponactis epitaphium in cod. Pal. quemadmodum apud Planudem est ἀδέσποτον. Corrector in margine ext. Φιλέππου, in m. int. Μιμνέρμου οἵ δὲ Φιλίππου adscripsit; ut Finslero videtur, utrumque nomen conieeturae indulgens instauravit; at repetit ille in m. int. parepigraphen veteris exempli, sobrio autem iudieio usus in- === p459 === SIMONIDES. 449 90. [149.] “Ελλήνων προμαχοῦντες ᾿4ϑηναῖοι Μαραϑῶνι χουσοφύρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν. itaque non dubitavi apud Simon. Amorg. 31 B traditum παχείην eorrigere. ltem suspectum de vitio Anth. Pal. VII 315 τρηχεέην praeter necessitatem admissum in epigrammate incertae auctoritatis. Sed novieii poetae has formas non repudiant, ubi metrum productam syllabam desiderat, vid. Meineke Del. Ep. p. 200. Epigr. 90. Lyeurg. Leoer. 109: Τοιγαροῦν ἐπὶ τοῖς ὁρίοις τοῦ βίου (corrigunt ἠρίοις) μαρτύρια ἔστιν ἰδεῖν τῆς ἀρετῆς αὐτῶν ἀναγεγραμ- μένα ἀληϑῆ πρὸς ἅπαντας τοὺς λληνας, ἐκείνοις μέν, ὦ ξεῖν᾽ &y- γειλον πτλ. (ep. 92), τοῖς δὲ ὑμετέροις προγόνοις Ἑλλήνων προμα- χοῦντες κτλ. Sónonidis esse epigramma testatur Aristid. II 511, qui una cum aliis huius poetae epigrammatis affert, ubi v. 2 eic scriptus: ἔκτειναν Μήδων ἐννέα μυριάδας. Adde Schol Aristid. 289 ed. From- mel, ubi εἴκοσι μυρ. extat. Hoc distichon pilae in campo Marathonio fuit inseripbum, neque quidquam desiderabis, nam nomina occisorum solemni more addita erant. Pausan. 1 392, 3: τάφος δὲ iv τῷ πεδίῳ ϑηναίων ἐστίν, ini δὲ αὐτῷ στῆλαι τὰ ὀνόματα τῶν ἀποϑανόνων κατὰ φυλὰς ἑκάστων ἔχουσαι. Sed offendit insignis scripturae varietas v. 2: neque Lycurgus coram iudicibus epitaphium Marathonium reci- tans iosimulandus erroris, neque-Aristides, qui libellum περὶ παρα- φϑέγματος scribens volumen Simonidis carmina continens adhibuit: itaque existimo in duobus elogiis v. 1 iteratum esse: carmen quod Lycurgus recitavit, haud dubie ad tumulum Marathonium spectat, epigramma, quo Aristides utitur, donario inscriptum fuisse videtur, cuius earminis particulam tantum adscripsit rhetor, velut ep. 104 et 132 breviavit. Conieeturam si periclitari licet, Panis signo (cf. ep. 133) subscriptum fuerit in hunc fere modum: Τὸν τραγόπουν ἐμὲ Πᾶνα, τὸν AgxdÓn, τὸν κατὰ Μήδων, στῆσεν Μιλτιάδης τῇδ᾽, ὅτ᾽ ἐλευθερίᾳ ᾿ἙΕλλήνων προμαχοῦντες ᾿Αϑηναῖοι Μαραϑῶνυ ἔκτειναν Μήδων ἐννέα μυριάδας. Quamvis Aristides diversum carmen adhibuerit, vel sic eius testi- monio confisi ep. 90 vindieamus Simonidi, nam ipsi tantum licuit Simonidi versum iterare in publico monumento. Sed praeterea v. 2 ap. Arist. de vitio suspectus; nam quamvis soliti sint Graeci res Vellis Medicis gestas altius exaggerare, inauditum est, nonaginta milia Persarum in proelio Marathonio occisa esse, quasi universus fere exercitus hac strage peremptus fuerit. Herodotus, quem constat saepe seripsit Φιλέππον, nam poematium plane prae se fert peculiare orationis filum, quo utitur Philippus, ut haud ceunctanter equidem huic poetae vindieaverim, etiam si nomen non esset traditum. — Mimnermi nomen tam alienum, ut ne insignis quidem stupor aut temeritas coniectando hoe facinus admittere potuerit; error haud dubie inde ortus, quod Mimnermi aliquod poematium interceeptum est, quod detrimentum saepenumero eiusmodi peperit errores. Sane Mimnermus nulla scripsit epigrammata, sed etiam infra IX 50 elegiographi versus leguntur. Et hoc quidem eapite, quod epitaphia complectitur, poterat haud incommode Mimnermi fr. 5, quod Diogenes Laertius suppeditat, in ordinem recipi. PozrAm Lrz. III, ἢ 29 === p460 === 450 i, POETAE MELICI. 91. [150.] Μυριάσιν ποτὲ τῇδε τριακοσίαις ἐμάχοντο ἐκ Πελοποννάσου χιλιάδες τέτορες. amplificandis rebus gestis indulsisse, Vl 117 sex tantum millia et quadringentos cecidisse auctor est. Vaniloquentia ista indigna Athe- niensibus removetur, si poeta non numerum occisorum hostium, sed copia- rum indicavit, itaque emendaverim ἔκλιναν: cum ἔκλειναν esset seriptum, inde proclivi errore ἔκτειναν ortum. Maluit autem Aristides hoc carmine quam Marathonio elogio uti, quoniam virtus Atheniensium magnificentius illustratur grandi numero adversariorum indicato. — Longe aliter difficultatem expedire conatus est Goettling (in seriptione acad. lenae 1859), qui epigramma hoc subscriptum fuisse putab pictae tabulae in porticu, quae Ποικέλη vocitata est: suspicatur autem Simo- nidem certavisse cum Aeschylo, atque co refert scripturae diversitatem, Simonidem scripsisse ἔχτειναν Πήδων ἐννέα μυριάδας, Aeschylum gov- σοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν. Epigr. 91. Herod. VII 228: Θαφϑεῖσι δέ σφι αὐτοῦ ταύτῃ τῇπερ ἔπεσον, καὶ τοῖσι πρότερον τελευτήσασι ἢ τοὺς ὑπὸ Δεωνέδεω ἀποπεμ- φϑέντας οἴχεσθαι, ἐπιγέγραπται γράμματα λέγοντα τάδε᾽ Μυριάσιν 41A. Anth. Pal. VII 248: Corr. Σεμωνέδου. C εἰς τοὺς μετὰ Asovi- δὴν μαχεσαμένους πρὸς Πέρσας: Corr. ἐν Θερμοπύλαις (sed haec duo verba polius ad seq. epigr. pertinere videntur) Affert etiam Aristides Il 512 cum alis Simonidis elogiis et Diodor. Sic. XI 33. Suid. v. -Ascovüóns (sed om. ΑΒ). lriart. 91, ubi AA/caeo tribuitur, sed 293 sine p. nom. affertur. De Kaibelii athetesibus, qui hoc et reliqua epigram- mata apud Herodotum Simonidi abrogat, dixi supra p. 487 sq. — V. 1. τῇδε, Schneidewin τῷδε. — τριακοσέαις Iriarte, τριηκοσίαις Herod. Anth., τριηκοσίῃς Arist., διακοσίαις Diod. — V. 2. Πελοποννάσον Anth. et ap. Her. SMPK, Πελοποννήσου rel. — τέτορες, Arist. et ap. Diod. L τέτταρες (K τέττορες). -- Semper mihi offensioni fuit vaniloquentia minus etiam condonanda, quam ea, de qua supra dixi: nam quis ani- mum indueat, nonaginta wmyriadas Persarum in angustis convallibus Thermopylarum cum Graecorum paucitate conflixisse? Sed corruptelae suspicio procul habenda esse videtur, quandoquidem omnes praeter Diodorum τριακοσέαις testantur; Siculus enim διακοσίαις exhibet, fortasse ex librarii correetione quae nullius est usus**). Sed quamvis Herodoti Scripturam alii testes, qui non secuti sunt Halicarnassensem, confirment, nihilo minus hic mendum delitescere contendo, quod μυριάσιν vota- κόντοις corrigens sustuleris: possis sane χελιά 61v τριακοσίαις suspieari, *) Conferas reliquias epigrammatis, quod Kirchhoff probabiliter ad proelium Marathonium rettuht, perperam ille quidem signo Minervae Ilgouéyov subscriptum esse ratus (Kaibel 749), ἄστυ, βέᾳ Περσῶν κλιναμένω(ν) .. Ἰύω enim serbendum, nam quod Kirehhoif dedit x4v- νάμενο(ι δύναμιν) à sermonis graeci proprietate abhorret. Fortasse hoc quoque poematium (duo ut videtur epigrammata sunt) Simonides com- posuit; sed exiles reliquias non licet vedintegrare. **) Diodorus non Herodotum deseripsit, id quod ep. 92 arguit, sed Ephorum videtur secutus esse; idem exercitum, quem Xerxes in Thes- saliam duxit, centum myriadum fuisse dicit XI 5 et 11, quod aperte pugnat cum hoe epitaphio, et eum dieit de quingentis Spartanis (toti- dem enim recenset) οὐδὲ τῷ χιλιοστῷ μέρει τῶν πολεμίων ἴσοι τὸν ἀριϑμόν, vel iste numerus iasto auctior videtur. === p461 === SIMONIDES. 451 92. [151.] Ὦ ξεῖν᾽ ἀγγέλλειν “ακεδαιμονίοις, ὅτι τῇδε κείμεθα. τοῖς κείνων ῥήμασι πειϑόμενοι. passim enim μύρεοι et χίλιοι permutantur, sed multo efficacius myriades barbarorum eum chiliadibus Graecorum componuntur. Patrius casus numeralium passim apud poetas reperitur, quemadmodum τριακόντων Hesiodus, Callimaehus, alii adhibent; et Chii quidem etiam in communi vitae consuetudine inclinationem retinuerunt, ef. Cauer delect. 133, ubi τεσσερακόντων, ἐνενηκόντων (quod Machoni ex coniectura olim restitui), πεντηκόντων δυῶν, δέκων δυῶν legitur, unum ézrá non inflectitur, quamquam Aleaeus πέμπων dixit. Dandi casum infrequentem esse non mirum accidit, sed Philodemus Anth. P. XI 41 dixit ἑπτὰ τριηκόν- τεσσιν ἐπέρχονται λυκάβαντες, poteramque ad eundem modum hic τρια- κόντεσσι μάχονται scribere sed praeoptavi metaplasmum, velut lones δυοῖσι pro δυσί, et τριοῖσι pro τρισί dicunt (Hippon. fr. 51). Vulgi ore tritum fuit hoc 'epitaphium, itaque non mirum, ai vel insolentia formae vel supra modum amplifieaudi studium germanam scripturam oblitteravit, inde corruptela etiam in libros seriptos propagata est: sed τριηκόντοις pilae titulum exhibuisse contendo; nam Amphictyonas homines graves et poetam modestia praeter ceteros insignem non decet reos facere tanti tamque impudentis mendacii, quod vix glorioso militi in scena condonaveris. Epigr. 92. Herod. VII 228: ἫΝ ἘΠ μὲν δὴ τοῖσι πᾶσι ἐπιγέγρα- πται᾿ τοῖσι δὲ Σπαρτιήτῃσι ἰδίη᾽ X) ξεῖν᾽ κτῦ. Simonidis esse testatur Cieero "Tusc. I 49 et Anthol. Pal. VII 249 (corr. Σιμωνέδου). Afferunt praeterea Lyeurg. Leoerat. 109. Diodor. XI 88. Strabo TX 429. Suidas v. Δεωνίδης. Argen. 118. --Ὑ.1. ὦ ξεῖν᾽ ἀγγέλλειν Herod. codd. Suid. (ABV «ἄγγελε), ὦ ξένε ἄγγειλον Diod., ὦ &£eiv! ἄγγειλον Lye. Anth. Ars. (om. ὦν, Herod. vett. edd., ὦ ξέν᾽ ἀπάγγειλον Strabo, ap. Iriarte 91, ubi Alcaeo tribuitur, ἄγγειλον, sed 293 (ubi 8. p. nom.) ᾿ἀγν len. — τῇδε, Schneidewiu τᾷδε. — V, 2. ῥήμασι πειϑόμενοι, Lyc. Strabo Diod. Ars. «πειϑόμενοι ψγομέμοις idque Cicero repperit interpretatus: Die hospes Spartae, nos te hic vidisse iacentis, Dum sanets patriae legibus obsequimur. et ante Ciceronem Phaennus Simonidem imitatus Anth. P. VII 437 in Leonidae elogio: ἀλλ᾽ ἐπὶ Θερμοπύλαισι τὸ Περσικὸν ἔϑνος ἀμύνων ἐδμάϑης, πατέρων ἀξόμενος νόμιμα Huic igitur scripturae, quam conplures testantur, videri possit posthabenda esse lectio, quam unus Herodotus tuetur; inprimis grave Strabonis testimonium, qui pilam et titulum etiam tunc integrum servatum esse refert: sed qnamvis ipse quaedam oculis usurpaverit, poterat postea, cum Romae orbis ter- rarum situm describeret, tralaticiam carminis recensionem sequi. Νόμιμα sane Thucyd. I 132 de Pausania in ius vocato verba faciens seripsit, εἴ τι που ἐξεδεδιήτητο τῶν καϑεστώτων νομίμων, poteratque etiam Ceus poeta de Spartanis eo voeabulo uti, quamquam fortasse neutrum vocabulum a Simonide profectum. Falso ῥήμασι interpretan- tur ῥήτραις, cui vocabulo δόγμασι potius poeta substituisset, sed ῥῆτραι omnino alienae à Leonidae elogio. Conieei τήνων νεύμασι, cf. Aeschyl. Suppl. 373 κρατύνεις μονοψήφοισι νεύμασιν σέϑεν. Nescio quo errore Vischer (Erinner. aus Griechenl. 645) Hermaunum eastigat, quod hoc epitaphium Simonide indignum censuerit, qui in comm. de officio interpr. XII ingenue professus est, nullum in his versibus esse verbum, 29* === p462 === 452 POETAE MELICI. *93. 1149 Τούσδε ποϑεῖ φϑιμένους ὑπὲρ Ελλάδος ἀντία Μήδων μητρόπολις Ποκρῶν εὐθυνόμων Ὀπόεις. 94. [1521 Μνῆμα τόδε κλεινοῖο Μεγιστία, ὅν ποτε Μῆδοι Σπερχειὸν ποταμὸν κτεῖναν ἀμειψάμενοι, μάντιος, ὃς τότε κῆρας ἐπερχομένας σάφα εἰδώς οὐκ ἔτλη Σπάρτης ἡγεμόνας προλιπεῖν. -- 9ὅ, [188]. ’. -. 1160 Εὐκλέας ete κέκευϑε, Δεωνέδα, ot μετὰ σεῖο τῇδ᾽ ἔϑανον, Σπάρτης εὐρυχόρου βασιλεῦ, πλείστων δὴ τόξων vs καὶ ὠκυπόδων σϑένος ἵππων Μηδείων v' ἀνδρῶν δεξάμενοι πολέμῳ. quod non et necessarium et maxime proprium sit, ut propter hanc ipsam simplicitatem nihil hoc praeconio gravius fingi possit. Epigr. 93. Strabo ΙΧ 425: Ὁ δ᾽ Ὀποῦς ἐστι μητρόπολις (μοκρῶν), καϑάπερ καὶ τὸ ἐπίγραμμα δηλοῖ τὸ ἐπὶ τῇ πρώτῃ τῶν πέντε στη- λῶν τῶν περὶ Θερμοπύλας ἐπιγεγραμμένον πρὸς τῷ πολυανδρίῳ᾽ Τούσδε κτλ. Simonidi probabiliter bribuit Sehneidewin; quamquam enim Herodotus non memorat, quia Locrensibus Amphictyones hune honorem non concesserunt (vid. p. 428), tamen non ita multo post viden- iur impetravisse, ac verisimile est, eos Simonidem precibus adiisse, ut digno elogio suorum memoriam decoraret. — V. 1. ποϑεῖ Meinekii correctionem dubitanter recepi, legebatur ποτε exordio carminis con- venienter, cum verbum velut ποϑεῖ novissimum locum fere occupet^ Strabo fortasse non integrum adscripsit epigramma; altero disticho, quod subiectum fuit, poeta laudibus Locrensium fortitudinem eitulerat, — V. 2. εὐθυνόμων Ὀπόεις Coraes, εὐθυνόμων͵ ὀπίοις Α (ϑυνόμων ὀπίοις a m. sec. ut gh, in marg. κεύϑει νομοπόειρ), l κεύϑει vopos ὁπόεις, ΒΚ κεύϑει ὀπόεις, no Ald. κεύϑει ... ὀπουντία, h a m. sec. κεύϑει ὁμοῦ ὀπόεις, Schneidewin eode ὅλων Ὀπόεις, Kramer κεύϑει ὁμῶς Ὀπόεις, Hecker κευϑάνει ὧδ᾽ Ὀπόεις, quae ferri non possunt, nam non sunt in patria humati. Epigr. 94. Herod. VII 228: «᾿ακεδαιμονίοισι μὲν δὴ τοῦτο" τῷ δὲ μάντι τόδε" Μνῆμα κτλ. Ἐπιγράμμασι μέν νυν καὶ στήλῃσι, ἔξω ἢ τὸ τοῦ μάντιος ἐπίγραμμα, ᾿ἀμφικτυόνες εἰσί σφεας οἵ ἐπικοσμήσαντες * τὸ δὲ τοῦ μάντιος Meyiovíso Σιμωνίδης ὁ Δεωπρέπεός ἐστι κατὰ ξει- ψίην ὁ ἐπιγράψας. Adde Anthol. VII 677: corr. in ras. ἐκ τῆς ἱστορίας Ἡροδότου" C εἰς τὸν τάφον μεγίστεως τοῦ μάντεως τοῦ ὑπὸ Περσῶν ἀναιρεθέντος. Simonidi tribuit etiam Iriart. 993. — V. 1. κλεινοῖο, ap. Her. VS et lriar. κλειτοῖο. — Μεγιστέα, Anth. “Μεγιστίου. Epigr. 95. Anth. Pal. VII 301: corr. τοῦ αὐτοῦ" tum ΣΖέεμῶ- νέίδου expunctum; C εἰς τοὺς μετὰ λεωνίδην τὸν σπαρτιάτην τελευτή- σαντας. --- V. 1. εὐκλέας eio Planudes, εὐκλεᾶ γαῖα cod. — V. ἃ. Σπαάρ- ne cod., Σπάρτας Planud. — βασιλεῦ Planud., βασιλεῖς cod. — V. 4. τ᾽ om. cod. Pal, inseruit Brunck ex Planud., ubi eat Μηδείων τ᾽ àv- === p463 === SIMONIDES. 2E 4538 δρῶν d. molepov. — Moc epigrümma confidenter abiudicavi Simonidi, obelo in m. addito, neque aliter visum Schneidewino et Hartungo: dilucide Leonidae et Spartanorum laudes illustrat, et qui scripsit, finxit Leonidae tumulo additum esse (v. 2 τῇδ᾽ ἔϑανον), sed inde iam manifestum demonstrativi generis poematium esse, quod per errorem Simonidi est tributum; nam in Spartanorum tumulo fuit ep. 92. — Fortasse hoe epigramma, quod postea ut videtur eet insertum Simo- nideis epigrammatis, non est integrum servatum: item in Anth. P. VIT 259 Avttméroov legitur epigramma εἰς τοὺς αὐτοὺς (i. e. εἰς τοὺς μετὰ “εωνίδου πεσόντας), quo satis incommode duo Simonidis epigrammata separantur: Of ᾿αΑἴδαν στέρξαντες ἐνύπνιον οὐχ ἅπερ ἄλλος στάλαν, ἀλλ᾽ ἀρετὰν ἀντ᾽ ἀρετᾶς ἔλαχον. Lemma utique videtur huic disticho convenire, sed non integrum esse poematium apparet; itaque conieci hos duos Antipatri versus huic epi- grammati subiieiendos esse: commodam enim clausulam epigramma recuperai, si πλείστων δὴ . .. πολέμῳ continuatur verbis οἵδ᾽ Αἴδαν . ἔλαχον. Quod hoc epigramma communem sermonem, illud disti- ehon Dorieum prae se fert, haec varietas non obstat meae coniecturae. Quod Antipater negavit trecentos Spartanos nactos esse στήλης hono- rem, adversatur veritati, nam fuit in memoriam illorum pila cum elo- gio (Simon. ep. 92) in tumulo posita, sed demonstrativi carminis scri- ptores satis pro arbitrio argumenta variant.*) Ceterum seriptor epi- grammatis 95, quisquis fuit, Simonidei sermonis filum aemulatus est, quemadmodum cum alii, tum Mnasaleas, velut arguit eius poemation Anth. P. VII 242, hinc Theodoridas Anth. XIII 21 eum τᾶς Σιμωνίδα πλάτας ἀποσπάραγμα appellavit. Epigrammata Corinthiorum laudibus destinata 96. 97. 98, quibus aecedit 134, Simonidi abiudicant, qui nuper huius poetae epigram- matis operam navaverunt: nam pugnare videntur haec carmina cum iis, quae Herodotus memoriae prodidit, utuntur his poematis Dio Chrysosiomus et Plutarchus, ille in oratione Corinthiaea, quam ab alio rhetore eiusdem aetatis scriptam esse certum est, alter in libello de Herodoti maledicentia, quem critiei nonnulli Chaeronensi indignum censent. Haee igitur manifesta fraudis indicia videntur: Kaibel deni- que investigavit, orationis Corinthiacae scriptorem ementitum esse Si- monidis nomen, nam a Plutarcho, quem iste expilaverit, poetae nomen retieeri. At cum hae opinione pugnat lectionis diversitas, quam passim in his epigrammatis deprehendimus, quamque non licet ad libra- rios horum opusculorum referre. Epigrammata haec sunt haud dubie antiqua, sed ep. 98 cui anno sit adscribendum incertum, quoniam ignoramus, quando mortuus sit Adimantus. Etiam monumentum in Isthmo (ep. 97) potest compluribus annis post proelium Salaminium excitatum esse, nam cum Athenienses spargerent rumorem de ignavia Corinthiorum (Herod. IX 94) et cum Herodoteum opus editum Adi- manto gravem ignominiam inussisset, consentaneum est, Corinthios his rumoribus obviam ivisse; et ep. 97 πήματα... μνήματα rhetoris artem prodere videtur. Sed ep. 96 statim post proelium conditum vel Hero- dotum agnoscere puto 1X 94 οὐ μέντοι αὐτοί γε Κορίνϑιοι ὁμολογέουσι, ἀλλ᾽ ἐν πρώτοισι σφέας αὐτοὺς τῆς ναυμαχίης νομίξουσι γενέσϑαι Hoc igitur et ep. 134 eur Simonidi eripiamus nulla est causa. *) In Antipatri v. 1 Aóav στέρξαντες ἐνύπνιον vitio manifesto laborat, fort. 4íó« στέρξαντες ἐναύλιον legendum. V. 2. ἀρετὰν significat honorem sive felicitatem. 4 i , === p464 === 454 ΠῸΟΘΞ-:- POETAE MELICI. F 96914573. 5 : '73351 'Q, ξεῖν᾽, εὔυδρόν ποτ᾽ ἐναίομεν ἄστυ Κορίνϑου, νῦν δ᾽ ἅμ᾽ Αἴαντος νᾶσος ἔχει Σαλαμίς" ἐνθάδε Φοινίσσας νῆας καὶ Πέρσας ἑλόντες καὶ Μήδους ἱερὰν ᾿Ελλάδα ῥυσάμεϑα. 97. [158.] "xuüg ἑστακυῖαν ἐπὶ ξυροῦ ᾿Ελλάδα πᾶσαν ταῖς αὐτῶν ψυχαῖς κείμεϑα δυσάμενοι Epigr. 96. Dio Chrys. Or. XXXVH 526: Ἐν Σαλαμῖνι δ᾽ ἠφίστευ- σαν (οἵ Κορίνϑιοι) καὶ τῆς νίκης αἴτιον κατέστησαν" Ἡροδότῳ γὰρ οὐ προσέχω, ἀλλὰ τῷ τάφῳ καὶ τῷ Σιμωνέδῃ, ὃς ἐπέγραψεν ἐπὶ τοῖς νεκροῖς τῶν Κορινθίων τεϑαμμένοις ἐν Σαλαμῖνι" Ὦ, ξένε wv. Legi- tur omisso poetae nomine ap. Plutarch. de Herod. malign. c. 39. — V. ὦ ξεῖν᾽ Brunck, B ἃ m. pr. ὦ ξεῖνε, reliqui . ὦ ξένε. — εὔυδρον, Schnei- dewin εὔανδρον coni. — V. 2. νῦν δ᾽ dup. Aiwvrogs Valckenaer recte, nisi quod ἀμὲ scribendum, Dio νῦν δὲ μετ᾽ “Αἴαντος, Plat. νῦν δὲ ἀνά- ματος. — ἔχει, M a pr. m. ἔχε. — V. 8. ἐνθάδε Plnt., ῥεῖα δὲ Dio. — νῆας, ap. Dion. vulgo ναῦς, sed Br. νῆας. — V. 4. ῥυσάμεϑα scripsi praeeunte Iacobsio, ap. Plut. ῥνόμεϑα, Dio ἰδρυσάμεϑα. Corinthios res à se in proelio Salaminio gestas magni fecisse ipse Herodotus testatur VIII 94: ἐν πρώτοισι σφέας αὐτοὺς τῆς ναυμαχίης γενέσθαι neque quis- quam praeter Athenienses de his laudibus detrahere conatus est: ueo- τυρεῖ, δέ σφι xol ἡ ἄλλη Ἑλλάς. ltaque non offendit superba oratio, sed ῥεῖα, quod rem extenuat magis quam exaggerat, incommodum: hie mendum delitescere vel scripturae diversitas (£v4w) indicio est, quam recepi, sed malim πρῶτα, si quis πρῶτον requirat, conferat Hom. Il. 4 3918]. In dextro cornu, unde primus impetus factus (Aesch. Pers. 899), propter Lacedaemonios Corinthiorum naves constitutae poterant hane laudem sibi vindieare. Phoenissae naves sane Atheniensibus erant ex adverso, sed eo nomine hie universa hostium classis significatur. Πέρσας simul et ήδους commemorari mirum esse censet Kaibel, im- memor Herod. VIII 89 scripsisse ἀπὸ δὲ (ἔϑανον) ἄλλοι πολλοί τε καὶ οὐνομαστοὶ Περσέων καὶ ῆήδων: quamquam largior in huiusmodi poematio aliquid offensionis habere, itaque ipse conieci ἔνϑ᾽ ἅμα Φοι- Ψίσσας νῆας καὶ ναῦτας ἑλόντες καὶ Μήδους: ef. Herodian. ΠΟ 16 τὸ ἃ ἐκτεινόμενον ἐπὶ πληϑυντικῶν αἰτιατικῶν οἵ εἸωριεῖς συστέλλουσι, ναύτας, Σκύϑας (hoc ex Hesiodo petitum). Zenodotus Hom. Il. 9 378 προφανείσας corriplendum existimavit, quod Herodianum probavisse mireris. Ínsolentiam correptionis Πέρσας iam olim notavi, Kaibel in- doeti poetae hane esse licentiam non recte dicit. Poteris carmen abiudicare Simonidi neque vero in subditieiorum numerum referre, Atqui Simonides in carminibus, quae Doriensibus suppeditavit, potuit Doriei sermonis consuetudinem asciscere. Epigr. 97. Plut. de Herod. malign. c, 29 affert v. 1 et 2: Τὸ δ᾽ iv ᾿Ισϑμῷ κενοτάφιον ἐπιγραφὴν ἔχει ταύτην᾽ ᾿Δκμᾶς κτῖ. Eosdem ver- sus 1. 2. exhibent Schol Aristid. Panath. ΠῚ 136 (s. p. n.) et Anthol. Pal. VII 250: corr. Σιμωνίδου, C εἰς τοὺς αὐτοὺς (i. e. in eos, qui ad Thermopylas ceciderunt, praecedit Simon. ep. 92). Integrum affert Aristid. II 512. Alcaeo trib. Iriarte 91. — V. 1. ᾿φμᾶς ἕστακυῖαν, Arist. ἀκμῆς ἑστηκυῖαν. — V. ἃ. αὐτῶν Sch. Arist, v. αὐτῶν. — V. 3. === p465 === ΒΙΜΟΝΙΘΕΒ, 455 δουλοσύνας᾽ Πέρσαις δὲ περὶ φρεσὶ πήματα πάντα ἥψαμεν, ἀργαλέης μνήματα ναυμαχίας" & ὀστέα δ᾽ ἅμιν ἔχει Σαλαμίς" πατρὶς δὲ Κύρινϑος ἀντ᾽ εὐεργεσίης μνῆμ᾽ ἐπέϑηκε τόδε. — 98. [160.] "0. 1162 Οὗτος ᾿4δειμάντου κείνου τάφος, ov διὰ βουλάς “Ἑλλὰς ἐλευϑερίας ἀμφέϑετο στέφανον. δουλοσύνας, Θ δουλοσύνης. — V. 4. ναυμαχίας, € ναυμαχίης. Apparet librarios fere ubique ionieas formas substituisse; doricas qui volet revo- eaverit, ego satis habui v. 5 ὦμεν scribere, ἄμμιν Drunck, vulgo ἡμῖν. — V. 8—6, quos solus servavit Aristides una cum aliis Simonidis car- minibus, quamvis huius epigrammatis auctorem non nominatim testa- tur, Sehneidewin subditieios censet, assentiente lMartungo, cui inprimis paenultimum distichon displicet, sed περιάπτειν cum duplici dativo junctum non est reprehendendum, usus est poeta figura quae dicitur καϑ᾿ ὅλον καὶ κατὰ μέρος, quemadmodum apud Homerum ἀλλ᾽ οὐκ ᾿Ἰτρείδῃ ᾿ἡγαμέμωνονι ἥνδανε θυμῷ: sed fortasse Aeschyleum vocabulum restituendum Πέρσαις δὲ περίφροσι i. e. superbis, ut simplex ver- bum ἅπτειν idem sit quod προσάπτειν sive περιάπτειν. Scholiasta Ari- stidis quod primum tantum distichon adhibuit, nullius est momenti: eum docere dicitur carmen, ὅτι δεῖ βαρβάρων καταφρονεὲν, suspiceris reliqua a librario omissa esse: sed ille ex Anthologia aliqua ad modum Palatinae concinnata deseripsit hoe distichon. Kaibel in primo disti- cho nihil investigavit, quod reprehendat, sed antiquitus in monumento inscriptum esse negat: huie disticho postea additos esse ab aliis v. 3—6 in Corinthiorum laudem, ab aliis encomium Atheniensium epigr. 106, velut à schol. Arist. ΠῚ 186 (qui quidem huius culpae imununis, vide infra) In his versibus (3— 6) cum alia vituperat, quae refellere operae non est pretium, tum μνῆμ᾽ ἐπέϑηκε, dicendum enim fuisse ἀνέϑηκε, sed exemplis hoe firmare neglexit (nam Rossii supplementum Arch. Aufs, IL 581 incertum). Sane σῆμα vel μνῆμα ἐπέϑηκε dicitur vulgo de eo, qui in sepulti hominis tumulo monumentum erigit, at quemadmodum πενὸν μνῆμα, κενὸς τύμβος alia dici solent, itu eliam hie μνῆμα ἐπέ- ϑηπκε non est &ddubitandum, ita Homerus ye9' ἀγαμέμνονι τύμβον, ἕν᾽ ἄσβεστον κλέος εἴη Od. ./ 585, ubi de honoris simulacro poetam loqui non ex verbis, sed ex rerum necessitudine intelligas. Epigr. 98. Plut. de Herodoti malign. e. 39: Αὐτός ys μὲν ὁ ᾿4δεί. μῶντορ, ὧ πλεῖστα λοιδορούμενος Ἡρόδοτος διατελεῖ καὶ λέγων, μοῦνον ἀπαίρειν τῶν στρατηγ νῶν ὡς φευξόμενον ἀπ᾽ AortuiGíov καὶ μὴ περι- μενοῦντα, σκόπει τένα δόξαν εἶχεν. Οὗτος κτλ. Simonidi epigramma attribuit praeter Anth. Pal. Vll 347: C Εἰς ᾿᾿δείμαντον τὸν ὑπατικόν" et infra Σιμωνίδου τοῦ Κήου (nisi forte hoc pertinet ad 804. epigr. VII 348) etiam Dio Chrysost. XXXVII 526: ἔσει δὲ καὶ ἕτερον ἐπί- γράμμα Σιμωνέδη εἰς αὐτὸν τὸν στρατηγὸν ἐξαίρετον: οὗτος κτλ. Lemma epigrammatis in Anth. εἰς ᾿δείμαντον τὸν ὑπατικόν vitium contraxisse videtur: praecedit 346 εἰς Σαβῖνον ἐν Kogívi o, itaque. corrigendum arbitror εἰς Σαβῖνον τὸν ὑπατικόν οὐ εἰς Wóstuavrov ἐν Κορίνϑῳ. Ipsa carmina nihil ἐθϑεοναθαν, sed passim in Anth. adseripta sunt lemmata. antiqua, quae commode suppeditant id, quod poeta non in- dieavit. — V. 1. κείνου om. Plut. — οὗ διὰ βουλὰς Anth. (P δεὰ βου- === p466 === 456 | 7. 5 . POETAE MELICI. 99. [154.] ! . ^ S350 "Aefsovov κλέος οἵδε φίλῃ περὶ πατρίδι ϑέντες λᾶς) eb ap. Dion. BMm (τ. οὗ διαβολάς, v. οὗ διὰ βουλᾶς), ὃν διὰ πᾶσα Plut. — V. 2. ἐλευϑερίας, cod. Pal. ἐλευθερίης. — Epigramma fortasse non integrum servatum, Plut. et Dio, cum Herodotum redarguunt, exordium carminis sufficere rati sunt. Si hoc epitaphium iure attri- buitur Simonidi, scriptum est antequam poeta Syraeusas, discessit, ut Adimantus tribus fere annis post Salaminiam pugnam mortem obierit, sed longius vitam traxisse videtur Plut. testari: οὔτ᾽ ἂν ἐτόλμησε τῶν ϑυγατέρων ὄνομα ϑέσϑαι τῇ μὲν Ναυσινέκην, τῇ δ᾽ ᾿Δκροϑίνιον, τῇ δ᾽ ᾿ἡλεξιβίαν. ᾿ἀριστέα δὲ καλέσαι τὸν víóv, εἰ μή τις ἦν ἐπιφάνεια καὶ λαμπρότης περὶ πὐτὸν ἀπὸ τῶν ἔργων ἐκείνων. Fortasse non ommes liberi confecto demum Medico bello nati sunt, sed nomina certe Ναυ- σινίκη et ᾿ἀκροϑίένιον manifesto spectant res gestas, quarum particeps fuerat Adimantus*). Sed Simonidi epigramma abrogandum esse lucu- lenter arguit praeconium insigne, quo poeta prudens poterat Themisto- clem decorare, non Ádimantum. Sane fides deneganda iis, quae Hero- dotus de Adimanti ignavia refert, Atheniensium calumniis faciles prae- bens aures, sed recenti rerum memoria haud quisquam ausus esset hae vaniloquentia derogare Themistoclis méritis, qui omnium confessione consilüs suis universam Graeciam servaverat. Adimantus videtur The- mistocle in exilium pulso vel defuncto diem supremum obiisse, itaque tunc Corinthii, ut Atheniensium criminationes repellerent, non dubita- verunt insolenti hoc epitaphio Adimanti memoriam ornare. Qui pri- mus Simonidis epigrammata eollegit, cum cognovisset Simonidem res à Corinthiis bello Medico gestas versibus illustravisse, etiam hoc poema- tium in ordinem recepit, itaque mirum non est, si scriptores, qui Herodoti fidem sub iudicium vocaverunt, tanquam Simonidis testimonio usi sint; 'equidem obelo notavi. — Imitatur hoc epigramma Aristoteles qui fer- tur in Peplo ep. 18: οὗτος Ὀδυσσῆος κείνου τάφος, ὃν διὰ πολλὰ "Ἔλλη- γὲες πολέμῳ Τρωικῷ εὐτύχεσαν. Epigr. 99. Anth. Pal. VII 261: corr. ΟΝ « Σιμωνίδου" C εἰς τοὺς αὐτοὺς μετὰ Λεωνίδου πεσόντας. Alcaeo tribuitur ap. Iriarte. — Lemmatis nulla est fides; praecedunt 248. 249 Simonidis elogia (ep. 91. 92) eorum, qui Thermopylis oeciderunt, sequitur 250 (Sim. ep. 97), quod quoniam in antiquo anthologio lemmate carebat, temere librarius εἰς τοὺς αὐτοὺς praescripsit, nam alio spectat epigramma; idem lemma deinde ut solet propagatum ad proxima epigrammata 251 (Simon. ep. 98), 252 Antipatri, 253 (Simon. ep. 92). Et Antipatri quidem epigramma, quod quo spectet postea videbimus, male hoc loco insertum: divellit enim duo Simonidis epigrammata, quae arctissima necessitudine con- iuncta esse apparet; item manifestum, non fuisse destinata Leonidae et trecentis Spartanis, neque vero proptera abiudieanda sunt Ceo poe- tae, id quod olim quamvis dubitanter posui praeeunte Sehneidewino p. 152 et comprobante Hartungo. Carmina enim haudquaquam sunt expertia artis Simonideae, ut Schneidewino visum. Equidem non dubito, *) Iunghahn adversatur Plutarcho, immemor etiam Themistoclem filiabus nomina Μνησιπτολέμαν et Νικομάχην indidisse, vid. Plut. The- mist. c. 32; item nomina Ἰταλία et Σύβαρις quorsum spectent, aperit Themistoclis oratio ap. Herod. VIIL 62. Adimanti filius Aristeus Ol. 87, i praefuit Corinthiorum copiis Potidaeae. === p467 === SIMONIDES. 451 , , , , , κυάνεον ϑανάτου ἀμφεβάλοντο νέφος" οὐδὲ τεϑνᾶσι ϑανόντες, ἐπεί σφ᾽ ἀρετὴ καϑύπερϑεν κυδαίνουσ᾽ ἀνάγει δώματος ἐξ ᾿4ἴδεω. 100. [158.] ες 1149 Εἰ τὸ καλῶς ϑνήσκειν ἀρετῆς μέρος ἐστὶ μέγιστον, quin utrumque elogium revocandum sit ad memoriam eorum, qui apud Plataeas cum Medis manus conserentes mortem obierunt, alterum Lacedaemoniorum, Atheniensium alterum praeconio dedicatum; cf, Pau- san. IX 2, 6 τοῖς uiv ovv λοιποῖς ἐστὴν Ἕλλησι μνῆμα κοινόν, Aene - δαιμονίοις τε καὶ ᾿᾿ϑηνκίοις τοῖς πεσοῦσιν ἰδίᾳ τε εἰσὶν of τάφοι, καὶ ἐλεγεϊά ἐστι Σιμωνίδου γεγραμμένα ἔπ’ αὐτοῖς. Quod proe- lium non indicatur, non offendit in -monumentis, quae eo ipso loco fuerunt sita, ubi pugna commissa, vid. ep. 91. 92. 93; desideramus sane nomina eorum, in quorum honorem carmina fuerunt condita; comparent nomina in titulis Thermopylensibus, contra in Plataeensibus praescripta fuisse consentaneum est. Poeta cum olim (ep. 91. 92. 93) singulis di- stiehis absolvisset elogia, hic uberiore praeconio decoravit viros fortes, et quo expeditius sibi esset iter, nomina gentium segregavit, quae in fronte cipporum supra addita legebantur. Cum verendum esset, ne poeta, si alterutri genti palmam $ribuisset, gravem sibi invidiam con- flaret, Simonides aequa lance pensitavit laudes omnemque offensio- nem prudenter evitavit, quo fit, ut gentium nominibus detractis ambi- gamus, quibus unumquodque elogium destinatum fuerit. Fortasse ali- quis existimet ep. 99 propter v. 1 ad Spartanos esse referendum, siquidem “Μακωνικὸν ἐπικήδειον olim haud ignobile, quod Teles et Plutarchus exhibent (vid. p. 1189 ed. 8) Of ϑάνον αὐτὸ ζῆν θέμενοι καλὸν οὔτε τὸ ϑνήσκειν, ἀλλὰ τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερ᾽ ἐκτελέσαι hac laude impertit Lacedaemonios, at obstat v. 8, nam Graeciae in libertatem vindicatae laudem Athenienses studiosissime expetebant, qui aegre tulissent, si poeta aemulis hoc decus attribuisset, contra Lace- daemonii haud gravate Atheniensibus eiusmodi praeconium concedere soliti erant. lam si ep. 99 Atheniensibus iure vindicavimus, ep. 98 Lacedaemoniorum esse elogium in aperto est. — V. 1. οἵδε, P οἶδε, quemadmodum etiam in proximis saepius οἶδε, ὧδε exhibet, secundum veterum grammaticorum praecepta; cf. ad Theogn. v. 41. — V. 2. 9a- νάτου, Ahrens ϑανάτοι᾽, fortasse vere; in Attico titulo CIA I 465 ubi lapis ὈΔΟΙ exhibet, ambigas utrum ἔστησ᾽ ἐγγὺς ὁδοῖ᾽ ἀγαθοῦ καὶ (σώφρονος ἀνδρός) an ὁδῷ sit legendum, inscite nuper ὁδοῦ illatum. Friedemann ἀμφεβάλοντο νέφος xvav. ϑαν., Schneidewin ῥυσάμενοι ϑανάτου δ᾽ ἀμφ. ve. — P ἀμφ᾽ ἐβάλοντο. — V. 3. καθύπερϑεν, cod. P καϑύπερϑε. Epigr. 100. Anthol. Pal. VII 253: corr. Σιμωνέδου: C εἰς τοὺς αὐτούς. Sehol. Aristid. III 154: ἐπίγραμμα εἰς τοὺς ἐν Πύλαις ἀποϑα- γνόντας, sed B. Σιμωνίδου στίχοι, D Σιμωνίδης (Frommel p. 58 et 59, adde 357 Σιμωνέδης). Aristides in Panath. T. I 214 de Spartanis, qui Thermopylis occubuerunt: ἀπώλοντο fvi τούτῳ κοσμήσαντες τὴν 'Ei- λάδα τῷ καλῶς ἀποθανεῖν καὶ τοσοῦτον ἐπιδειξάμενοι μόνον. Hinc seholiasta adhibet Simonidis epigramma, quod in anthologio, quo usus est, haud dubie consimili lemmate instructum fuit. Alcaeo (Messenio) tribuitur ap. lriarte, quoniam in Anth. P. VII 247 huius poetae epigramma Simonideis elogiis praemissum est. Reapse Simo- === p468 === 458 Ἢ . POETAE MELICI ἡμῖν ἐκ πάντων τοῦτ᾽ ἀπένειμε τύχη᾽ ᾿Ελλάδι γὰρ σπεύδοντες ἐλευϑερίην περιϑεῖναι 1150 κείμεϑ' ἀγηράντῳ χρώμενοι εὐλογίῃ. 101. [159.] *-— $310 Παῖδες 4Ovaíow Περσῶν στρατὸν ἐξελάσαντες ἤφκεσαν ἀργαλέην πατρίδι δουλοσύνην. nidis versus inscripti fuerunt in cippo Atheniensium prope Plataeas, vid. adm. fr. 98, — V. 1. ἀρετῆς, Anth. cod. P ex eorr. ἀρετᾶς. τα Nm. ἡμῖν ἐκ πάντων τοῦτ᾽ Anth. et BD ap. Schol. Ar., vulgo ἐκ πάν- TOv τοῦϑ'᾽ ἡμῖν. — V. 8. σπεύδοντες, D Schol. σπεύσαντες. — ἐλευ- dso/yv, cod. Pal. BD ἐλευϑερίαν. — περιϑεῖναι, cod. Pal. “περὶ ϑεῖναι, B παραϑεῖναι. --- V.4. ἀγηράντῳ Planud., ἀκηράτῳ Schol, ἀγηράτῳ Pal. Epigr. 101. Schol. Aristid. T. ΠῚ 186 postquam adseripsit ep. 100 pergit ἕτεροι τοῦ αὐτοῦ (D ἄλλα τοῦ αὐτοῦ Σιμωνίδου ubi ἄλλο ex Frommelii libris corrigendum), item 136 subiecit s. p. n. hos versus primo disticho ep. 97, ubi apparet καὶ ἄλλο vel tale quid intercidisse, quemadmodum etiam 155 Paris. A ap. Fr. hoe additamentum neglexit; vana igitur Kaibelii opinio schol. duo carmina in unum coniunxisse, quae copulari nequeunt, ut vel diversitas manifesta κείμεθα et ἤρκε- σαν arguit. (Frommelii libri p. 58. 59 Síimonidis nomen testantur, 52 omittunt.) Legitur h. ep. etiam in Anthol. Pal. VII 257: corr. in ras. "Aógiov εἰς τοὺς ᾿4ϑηναίους προμάχους. Non recte Schneidewin dicit haee inscripta fuisse in monumento Atheniensium ad Salamina oeciso- rum, nam v. 1 pedestre, non navale proelium indicari videtur; itaque rettuli ad Athenienses, qui Plataeis occiderunt (atque id etiam Krüger Hist. Stud. I 71 coniecit) assensusque est Duncker Hist. Antiq. IV 847, atque etiam nunc tueor, quod olim proposui. Elogium Atheniensium in eippo prope Plataeas inscriptum cum supra (ep. 100) exstet, consen- taneum est hoe pilae in Ceramico additum fuisse, quemadmodum bina epitaphia Corinthiorum (ep. 96. 97), item Tegeatarum (ep. 109. 103) extant. Sed non integrum servatum hoe epigramma, queden etiam ep. 97 detruncatum exhibent schol. Arist. et Anth. Pal., iidem, qui hoc ep. soli propagaverunt. Proelium enim, quo viri "ir tes oceubuerunt, non decebat reticeri in Ceramici monumento, ut testi- ficantur antiqua elogia publica; quae supersunt, in quibus praeter Aihe- niensium nomen etiam proelium indicatur ἐπ᾽ Ἠιόνι Στρυμόνος ἀμφὶ ῥοάς et Ποτειδαίας δ᾽ ἀμφὶ πύλας ἔδ(αμεν). Videtur autem exordium elogii interceptum esse; scriptum fortasse fuit: ἄνδρας μὲν πόλις ἥδε ποϑεῖ καὶ δῆμος Ἐρεχθέως Τούσδε' Πλαταιᾶσιν δ᾽ ἐν προμάχοις ἔϑα- vov Παῖδες ᾿᾿ϑηναίων' Περσῶν XTÀ., quemadmodum est in elogio Ol. 87,1 condito ἄνδρας pip πόλις ἥδε ποϑεῖ καὶ δὴ 7. πρόσϑε "orsi δαίας οἱ ϑάνον éumoo ..... παῖδες "Agqvoíov: ψυχὰν δ᾽ κτῖ. Asyn- deton, quamvis alias Simonides non admiserit, non est offensioni. — γα ἐξελάσαντες scripsi, legebatur ἐξολέσαντες, quemadmodum est ep. 140, 3 de hoc ipsa pugna Platacensi Πέρσας ἐξελάσαντες, atque con- firmat emendationem cod. Paris. A ap. Frommel 3857, qui praeterea παῖδας exhibet. — V. 9. δουλοσύνην Plan., δουλοσύναν c. Pal. (sec. m. δουλοσύνας correxit, sed deinde δουλοσύναν restituit), schol Arist. utramque scripturam praebent. === p469 === SIMONIDES. 4859 108. [165.] 1152 Tàvàs δι᾿ ἀνθρώπων ἀρετὰν οὐχ ἵκετο καπνός αὐϑέρα δαιομένης εὐρυχόρον Τεγέας" ot βούλοντο πόλιν μὲν ἐλευϑερίᾳ τεϑαλυῖαν παισὶ λιπεῖν, αὐτοὶ δ᾽ ἐν προμάχοισι ϑανεῖν. Epigr. 102. Anth. Pal. VII 512: corr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμωνέδου), C εἰς τοὺς ἔλληνας τοὺς τὴν τέγεαν ἐλευϑεροποιήσαντας. — V. 1. ἀν- ϑρώπων insolenter dictum, antiqua corruptela delitescere videtur, fort. ἀνορέαν ἀρετάν τ᾿ νοὶ ἡρώαν ἀρετὰν, ef. Pind. ΟἹ. XIII 51. Sehmidt ἀνορέαν τ᾽ ἐρατὴν coniecit, — V.2. Τεγέας Sehneidewin, vulgo Τεγέης. — V. 4. ϑανεῖν, olim Schneidewinum secutus invitus πεσεῖν edidi. Hoc epigramma sieut proximuni (103) quorsum spectet incertum: lem- mata Anthol. Pal. hic quoque fide indigna, nam apparet utrumque poe- matium Tegeatarum praedicare virtutem, qui patriam urbem adversus hostes fortiter defenderunt. ὁ, Müller Dor. 1, 188 refert ad bellum 'l'egeatarum et Spartanorum, quod post Ol. 75, 2 sed ante Ol. 78, 4 gestum esse statuit; sed saepius Tegeatae et Spartani inimicitias agi- taverunt: ut antiquiora bella praetermittam (vid. Herod. I 65), etiam aute belli Medici incendium Spartani infesti erant Tegeatis, vid. Herod. IX 37. Accedit, quod haudquaquam certum est haec ad bellum cum Spartanis gestum referenda esse, inprimis epigr. 103 v. 4 cum hae interpretatione non satis convenit. Facile apparet duo haec epigram- mata eiusdem poetae esse et easdem res a Tegeatis gestas praedicare: plane enim inter se conspirant; hoc inde repetendum, quod alterum (103) sepulero (ὧν ὅδε τύμβος) fuit destinatum. alterum (102) inani sive honorario tumulo inscriptum, qua necessitudine etiam ep. 96 et 97 coniuncta esse apparet. Iam si Tegeatae haud procul ab urbe se- cundo Marte cum hostibus conflixerant, inani tumulo haud fuerit opus, itaque bellum hoc extra fines gestum esse consentaneum est, Equidem non dubito haee poematia ad res a Tegeatis bello Medico gestas re- ferre, quos eonstat proelio ad Plataeas interfuisse et post proelium seorsim suis tumulum exstruxisse, vid. Herod. IX 85 Τεγεῆται δὲ χωοὶς πάντας ἁλέας (ἔϑαψαν), quibus petentibus Simonides utrumque elogium gratifieatus est, nam insignis nitor carminum huius poetae operam antis superque testatur, quamvis Kaibel utrumque demonstrativi esse generis existimet, poetam nihil praeter sententiarum acumina sectatum esse professus. Sane ep. 102 bellum cum finitimis gestum videtur spectare, sed ep. 103 arguit universae (Graeciae salutem in discrimen vocatam fuisse; nam si reete v. 4 ἀποφϑιμένη restitui, poeta dieit T'egeatas for- titer pugnavisse pro urbe sua, ut communis patriae salutem tuerentur: Graeciu enim subacta se quoque hostilis dominationis haud fore ex- pertes intellexerunt") [Insignem enim patriae amorem ea tempestate 'legeatae probaverunt, qui et Spartanos tergiversantes perpulerunt, ut Atheniensibus opem ferrent, et inprimis auctores fuerunt, ift dissidia Graecarum civitatum Medieo tumultu ingruente componeretur: cf. He- rod. IX 9. Plut. Themist. c. 6 et de Herod. malign. c. 41. Polyaen. V 80, Poeta quod T'egeatas pro eua urbe, non pro Graecia propugna- *) Ac fortasse in lemmate olim fuit scriptum εἰς τοὺς Teysd- τας τοὺς τὴν Ἑλλάδα ἐλευϑεροποίησαντας, quod immutavit librarii procaeis inscitia, === p470 === 460 ^ POETAE MELICI. 103. [166.] 1158 Εὐϑυμάχων ἀνδρῶν μνησώμεϑα, τῶν ὅδε τύμβος, o? ϑάνον εὔμηλον ῥυόμενοι Τεγέαν, αἰχμηταὶ πρὸ πόληος, ἵνα σφίσι μὴ καϑέληται “Ελλὰς ἀποφϑιμένη κρατὸς ἐλευϑερίαν. 104. [161.] ᾿ 1152 "Augí τε Βυξάντειαν ὅσοι ϑάνον, ἰχϑυόεσσαν δυόμενοι χώραν, ἄνδρες ἀρηϊϑόοι. — 10ὅ. à - 1153 Οἵδε παρ᾽ Εὐρυμέδοντά ποτ᾽ ἀγλαὸν ὥλεσαν ἥβην μαρνάμενοι Μήδων τοξοφόρων προμάχοις αἰχμηταί, πεξοί τε καὶ ὠκυπόρων ἐπὶ νηῶν, κάλλιστον δ᾽ ἀρετῆς μνῆμ᾽ ἔλιπον φϑίέμενοι. visse dicit, haud obscure significat de sua potissimum salute sollicitos fuisse, cum orator Tegeatarum fortis consilii auctor fieret*), item eius populares gloriosi laboris participes sui honoris studiosos fuisse **). Epigr. 103. Anth. Pal. VII 442: corr. Σιμωνέδου: C εἰς τοὺς iv τεγέᾳ πεσόντας ἀριστεῖς ἀϑηναίους. — V. 1. μνησώμεϑα, Schneide- win μνασώμεϑα. — Υ. ἃ. Τεγέαν, P τέγεαν. — V. 8. αἰχμηταὶ, Schnei- dewin αἰχματαὶ. --- V. 4. ἀποφϑιμένη scripsi, cod. Pal. ἀποφϑιμένου, Planudes suo periculo, ut solet, ἀποφϑιμένοις κάρτος ἐλευϑερίας (Urs. . ἕῃς), lacobs coni. ἀπ᾽ (g9/pov πρατὸς ἐλευϑερέαν. Epigr. 104. Aristid. II 511 sine poetae n. affert sed una cum aliis Simonidis epigrammatis. — V. 1. Βυξάντειαν scripsi, cf. Steph. Byz. Βυζάντιον"... ἔστι καὶ ἐπὶ τῆς χώρας Βυξάντεια διὰ διφϑόγγου, Sca- liger Βυξάντειον, vulgo Βυξάντιον. — ϑάνον Scaliger, vulgo ϑάνατον. Epigr. 105. Anthol. Pal. VII 258: corr. Σιμωνίδου" C εἰς τοὺς μετὰ κίμωνος iv εὐρυμέδοντι ἀριστεύσαντας. — V. 1. οἵδε, P οἶδε. — Εὐρυμέδοντα cod. Pal, Εὐρυμέδοντι Plan. — ποτ᾽ haud infrequens in epitaphiis, vid. 106, 1, hoc quidem loco numero versus non satis con- veniens, fortasse κατ᾽ ἀγλαὸν ὦλεσαν ἥβην, quo composito utitur Aeschylus. — ἀγλαὸν Plan., ἀγλαὰν cod. P. — ἥβην, cod. P supra ἥβαν. — V. 8. αἰχμηταί Plan., αἰχμηταῖς cod. Pal. — Simonidi Krüger abiudieat Hist. Stud. 1 67 exile poematium vocans, iniuria ille quidem. A Simo- nide sane victorias ad Eurymedontem reportatas celebrari potuisse supra p. 446 negavi, itaque obelo confixi poematium, neque vero novi- cium est vel demonstrativum, sed antiquum; videtur hoc epigramma Athenis columellae in Ceramico inscriptum fuisse, cf. Paus. I 29, 13. *) Oratoris nomen (Χείλεως, Χείλεος, Ξίλιος de vitio suspectum, nec tamen ausim Ἐχέλαος sive ᾿Εχείλαος corrigere. **) Simonides memor erat eorum, quae Herod. IX 25 refert de contentione inter Tegeatas et Athenienses ante pugnam Plataeensem. === p471 === SIMONIDES. 461 106. Τῶνδέ ποτ᾽ iv στέρνοισι τανυγλώχινας ὀϊστούς λοῦσεν φοινίσσα ϑοῦρος "ouo ψακάδι, ἀντὶ δ᾽ ἀκοντοδόκων ἀνδρῶν μνημεῖα ϑανόντων 1154 ἄψυχ᾽ ἐμψύχων ἅδε κέκευϑε κόνις. 101. [1611 ᾿Ελλάδι καὶ Μεγαρεῦσιν ἐλεύϑερον ἅμαρ ἀέξειν Epigr. 106. Anthol. Pal VIL 443: corr. Σιμωνέδου- Ο εἰς τοὺς πεσόντας παρ εὐρυμέδοντα ποταμὸν ἕλληνας. Disseruit de hoc car- mine Hecker I 224. II 291. Schneiderus demonstrativi generis esse existimavit, quod ab inepto rhetore sit fictum, Sehneidewin abiudicavit Simonidi, quoniam res ad Eurymedontem gestae sint poeta iam de- functo, Hecker tuetur, carmen vel maxime Simonide dignum iudicans. Hie quoque incertum, quae fides sit lemmatis cod. P, nam in ipso poematio nihil inest, quod pugnam ad Eurymedontem intelligendam esse suadeat. Si epigramma in antiquo anthologio lemmate carebat et praecedebat sive ep. 105 sive 142, vel utrumque, proclivi errore poterat librarius iterare summarium. Neque audeo carmen, quod quas res gestas spectet prorsus ignoramus, Simonidi abiudicare: alterum sane distichon argutiis insigne, sed versatile poetae ingenium ubique asciscere solet orationis filum instituto conveniens variatque pro ingenio eorum, quibus poemata destinavit. — V. 1. ποτ᾽ ἐν Meineke, legebatur ποτὲ. — τανυχλώχινας P m. s. et lacobs, vulgo τανυγλωχῖνας. --- V.9. φοινίσσᾳ, P φοίνίσσαι. --- ψακάδι (ι ex corr. m. s, fuit ψακάδα) cod. Pal., ape- κάδι Brunck. — V. 3. ἀντὶ, Hecker olim οὔτε, quod postea ipse ab- iecit. -- μνημεῖα, fort. μναμεῖα. --- ἀκοντοδόκων alias non legi- tur: hunc ipsum versum opinor resp. Et. M. 50, 55 quamquam non recte ὁ ἐπιτηρῶν, μή που ἀκοντίῳ βληϑῇ interpretatur, nam est vir fortis, qui telorum ictus excipere non dubitat. — V. 4. ἄδε, P ἄδε. -- Hune versum subditicium censet lacobs iniuria, μνημεῖα nihil aliud esb quam λεέψανα, cineres et ossae, quae poeta ἄψυχα dicit, mortuos ipsos ἐμψύχους, quandoquidem viri fortes etiam post mortem aeterna vigent memoria. Antitheti figura satis tuetur ἐμψύχων, cf. Aristot. lhet. lll. 10 κινδυνεύοντος γὰρ αὐτοῦ ἱκετεύει ἡ εἰκών, τὸ ἄψυχον δὴ ἔμψυχον, τὸ ὑπόμνημα τῶν τῆς πόλεως ἔργων. Frustra haec coniecturis tentaverunt, velut coniecit Meineke ἄψυχ᾽ εὐψύχων, Hecker olim ἄψυχ᾽ ἐμψυχῶντ᾽, Hartung ἄψυχ᾽ ἀψύχων τάνδε κέκευϑεκόνιν. Deni- que Hecker postea proposuit ἄψυχ᾽ ἐμψύχων ἄδε κέλευϑος ἔχει. Epigr. 107. Boeckh Corp. luser. 1 1061: Τὸ ἐπίγραμμα τῶν ἐν τῷ Περσικῷ πολέμῳ ἀποθανόντων καὶ κειμένων ἐνταῦϑα ἡρώων᾽ ἀπολό- μενον δὲ τῷ χρόνῳ ᾿Ἑλλάδιος ὁ ἀρχιερεὺς ἐπ[εσκεύασε]. .... Σι- μωνέδης. ᾿Ελλάδι κτλ. Μέχρις ἐφ’ ἡμῶν δὲ ἡ πόλις καὶ ταῦ- ρον ἐνήγιξεν. θδρίοογθ videtur hoc monumentum Pausan. 1 43, 3: εἰσὶ δὲ τάφοι Μῆεγαρεῦσιν ἐν τῇ πόλει' καὶ τὸν μὲν τοῖς ἀποϑα- ψνοῦσιν ἐποίησαν κατὰ τὴν ἐπιστρατείαν τοῦ Μήδου. Kaibel garruli- tatem et dictionem parum elegantem castigat, miraturque unde Hel- Jadius reseiverit Simonidis esse epigramma, cum poetae nomen non fuerit additum antiquo exemplo; fortasse ex scholio Theocriteo (vid. fr. 199) ascitum esse poetae nomen. Heceperunt opinor in ordinem, qui === p472 === 402 - ὁ ὁ POETAE MELICI. . ἱέμενοι ϑανάτου μοῖραν ἐδεξάμεϑα" ^ M c ? nEJ , E , EJ », τοὶ μὲν ὑπ΄ Εὐβοίας ἄκρῳ πάγῳ, ἔνϑα καλεῖται ἁγνᾶς ᾿Αρτέμιδος τοξοφόρου τέμενος" 5 τοὶ δ᾽ ἐν ὄρει Μυχάλας, τοὶ δ᾽ ἔμπροσθεν Σαλαμῖνος, (ναῶν Φοινισσᾶν ἐξολέσαντες ἴάρη.) τοὶ δὲ καὶ ἐν πεδίῳ Βοιωτίῳ, οἵτινες ἔτλαν χεῖρας ἐπ’ ἀνθρώπους ἱππομάχους ἱέναι. 2 3 Y Zu x , " ? - ἀστοὶ δὲ (μνᾶμ᾽) ἄμμι τόδε γέρας ὀμφαλῷ ἀμφὶ 10 ΜΝιδσαίων ἔπορον δαμοδόκων ἀγόρων. Di Nm Χαίρετ᾽ ἀριστῆες πολέμου μέγα κῦδος ἔχοντες κοῦροι ᾿ϑηναίων ἔξοχοι ἱπποσύνῃ, 1155 ot mort καλλιχόρον περὶ πατρίδος ὠλέσαϑ' ἤβην πλείστοις ᾿Ελλάνων ἀντία μαρνάμενοι. Simonidis epigrammata collegerunt. — V, 1. Ἑλλάδι, lapis KAAAAI. ἀέξειν, 1. AERIN, — V. 9. téusvo:, 1. ΠΕΜΕΝΟΙ. — μοῖραν ἐδεξά- μεϑα, 1. AOIPANEAEEAMOOAME. — V. 8. Εὐβοίας ἄκρῳ πάγῳ seripsi, 1. ETPOIAK,IIIAX9,, Boeckh Εὐβοίᾳ ναυσικλύτῳ, Schneidewin partim ex Emperii coni. Εὐβοέας ἁλίῳ πάγῳ. — καλεῖται, n KAAEITE. — V. 4. &yv&e, 1. EADNAE, id est «Εαγνᾶς. — τοξοφόρου, 1. ΤΟΞΟ- ΦΙΟΥ͂. — V. 5. ὄρει Μυκάλας, 1. OPIMOIKAAAC. — ἔμπροσϑεν Σαλα- μῖνος, ENTIPOCOEZAAAMCINOC. — V. 6 vel a lapieida vela Fourmontio omissum supplevit Boeckh. — V. 1. πεδίῳ, l. IIATATS. et deinde BOIOCT.9. -- S. ἱέναι, 1. IENE. — Conieci ἱέναι ἵππομάχους. — V. 9. ἀστοὶ δὲ pvp. ἄμμι seripsi, 1. ACTOIAEAMMI, Hartung ἀστοὶ δ᾽ ἄμμι τόδ᾽ αὖ γέρας et deinde cum Boeckhio óug. ἀμφὶ πό- ληος. Hecker τόδ᾽ ἕν γέρας. — γέρας, in proeedosi scripsi κτέρας, quod etiam Ahrens coniecit; sed conf. Epigr. Atticum ap. Rangabé Antiq. Hell. I 925: Σῆμα τόδε Κύλων παίδοιν ἐπέϑηκε ϑανόντοιν νῆμα φιλη- μοσύνης. — ὀμφαλῷ. ἀμφί, 1, ΟΜΦΑΔΩΛΑΦΙΠΙ. — V. 10. Νισαίων ἔπορον δαμοδόκων ἀγόρων scripsi (idque recepit Hartung, nisi quod ἀγόρῳ ,seripsit), 1. NEICEONEOTOPONAMO.JOKRNTAOPO. Boeckh coni ἀστοὶ δ᾽ ἄμμι πόρον γέρας ὀμφαλῷ ἀμφὶ πόληος Νικέων ἧμε- τέρων ἀλλοδαπῶν παρ᾽ ὅρων, Sehneidewin ἀστοὶ δ᾽ ἄμμι τόδε y. ὁ. ἀμφὶ πόληος Νισαίων ἔπορον ᾿λαοδόκῳ ἀγορᾷ. Epigr. 108. Anth. Pal VII 264: corr. Σιμωνίδου" C εἰς τοὺς AO qvatov προμάχους. Simonidi iribuitur etiam ap. lriarte p.94 — V. 2. P ἃ pr. m. ἱπποσύνη. --- V. 4. "Ἑλλάνων, Schneidewin ᾿Ἑλλήνων. — μαρνάμενοι cod. P in m. (et Plan.), in textu μαχόμεναι. — Schnei- dewin praeeunte Opsopoeo Simonidi abiudieat epigramma, quod ad bellum Peloponnesium referendum esse censet. Sed ad bellum perti- net, quod cirea Ol. 68, 3 Spartani eorumque socii Cleomene et De- marato ducibus, quorum auspicia etiam Boeoti et Chalcidenses seeuti sunt, Atheniensibus infulerunt, quod bellum, ut suspicor, non iniuria πόλε- μος Πελοποννησιακός ab Atheniensibus dietum est, cf. Schol Pind. lsthm. VÍ 84. ln hoe bellum prorsus cadit quod hic legitur πλείστοις === p473 === n RMMMMMMu—A——»mmSSCCCMWMMWNNEHEMMXMXXGGG—R——-H—-—Ó SIMONIDES. 463 109. [168.1 Τούσδε ποτ᾽ ἐκ Σπάρτας ἀκροϑίνια Φοίβῳ ἄγοντας , u [4 , ὃν πέλαγος, μία νύξ, εἷς τάφος ἐκτέρισεν. 110. [169.] Θηρῶν uiv κάρτιστος ἐγώ, ϑνατῶν δ᾽, ὃν ἐγὼ vov φρουρῶ, τῷδε τάφῳ λάϊνος ἐμβεβαώς. - Ἑλλάνων κτλ. Equites, qui fortasse in pugna equestri prope Eleusinem ceciderunt, poterant hae ipsa urbe oriundi esse, ut καλλέχορος πατρὶς Eleusis, non Athenarum urbs sit. Eleusinium enim agrum Cleomenes nihil veritus loei sanctimoniam vastum fecit (Herod. VI 75: Pausan. ILL 4, 2), id quod Athenienses aegerrime tulerunt. Prope templum Cere- ris erat fons Καλλέχορος, vid. Pausan. I 38, 6 ἔνϑα πρῶτον 'EXsvoi- νίων αἷ γυναῖκες χορὸν ἔστησαν καὶ ἦσαν ἐς ϑεὸν, adde Hom. h. in Cer. 271 et Callim. in Cer. Kaibel Opsopoeo et Schneidewino assensus est. Epigr. 109. Anth. Pal. VII 270: corr. Σιμωνέδου" C εἰς τοὺς ἀπὸ σπάρτης ναυαγήσαντας et rursus p. 310 post VII 650 non sine mira lectionis varietate aliter inseriptum: corr. Σιμωνέδου: C εἰς vevmyovs τινας ἐν τυρρηνία ναυαγήσαντας. --- V. 1. Altero loco τούσδ᾽ ἀπὸ Τυρρηνῶν. Finsler zur gr. Anth. 91 hane lectionem Cephalae interpolationi adscribit, mihi secus videtur, nam P altero loco emen- datas lectiones Φοίβῳ ἄγοντας et ἕν σκάφος exhibet, atque si Apollini Pythio, ut consentaneum est, donaria destinata fuerunt, Spartanos lega- tos credideris itinere pedestri se Delphos contulisse, quamquam poterant sinum Corinthiaeum navi traiicere. Si ἀπὸ Τυρρηνῶν probaveris, non "l'yrrheni dedicant primitias Apollini, sed manubiae de Tyrrhenis deo offeruntur, nam ἀπὸ solenni more dici solet de manubiis, ut ep. 134 ταῦτ᾽ ἀπὸ δυσμενέων Μήδων ὅπλα. Aeschines adv. Ctesiph. 116: ἐπ- ἐγράψαμεν τὸ προσῆποι ἐπίγραμμα᾽ ᾿ϑηναῖοι ἀπὸ Μήδων καὶ Θηβαίων ὅτε τἀναντία roig "Ἔλλησιν ἐμάχοντο, alisque plurimis locis. Singularis plane inseriptio galeae, quam Hiero Olympio Iovi dedicavit Tyrrhenis prope Cumam devictis ClGr. I 16 và Zi Τυρ(ρ)άν᾽ ἀπὸ Κύμας, ubi ἀπὸ eodem modo dietum est, quo Simon. ep. 135 ἀνδρῶν γενεὰν Aoíac ἀπὸ χώρας. Sin usitatam interpretationem verbis ἀπὸ Τυρρανῶν ad- hibemus, patriam legatorum, quam epitaphium praetermittit, in pila tumuli significatam esse necesse est, ac possis accipere de manubiis, quas Hiero post vietoriam ad Cumam continuo obtulit Apollini Pythio, sieut regem tune arma '"l'yrrhenorum Olympiam misisse constat. Simo- nides, qui Hieronis hospitio tunc utebatur, epitaphium scripsisse cen- sendus est; certe nihil causae est, eur carmen hoe Simonidi abiudi- ceemus: si v. 2 in memoriam revocat Callimachi et τῶν νεωτέρων opi- grammata, quae uno disticho constant, tenendum est, hos sedulo Cei poetae vestigia legere. --- ἀκροϑένια, ἀκροϑήνια cod. Pal. et Pl. — Φοίβῳ ἄγοντας, cod. P priore l oif! ἀγαγόντας. — V. ἃ. νύξ cod. P priore L, altero cum Pl ναῦς. — εἰς τάφος, cod. P priore 1. Plan. ἕν σχάφος. Epigr. 110. Anth. Pal. VII 344: corr. Σιμωνίδου" € εἰς λέοντα τινα, 0v ἐφρούρει λέων μαρμάρινος. Θηρῶν ... ἐμβεβαώς (v. 1.2) — V. ἃ. φρουρῶ, fort. φρουρέω. — λαϊνος Meineke et M, Schmidt, neque aliter legit lemmatis anetor, cod. P λαΐνῳ. — Huic disticho sub- === p474 === 404 ἱ . POETAE MELICI. [ἀλλ΄ εἰ μὴ ϑυμόν γε “έων ἐμὸν οὔνομά τ᾽ εἶχεν, οὐκ ἂν ἐγὼ τύμβῳ τῷδ᾽ ἐπέϑηκα πόδας.] iunxerunt Huetius et Iaeobs alterum distichon, quod legitur corr. manu scriptum in eadem codicis pagina post VII 350 eum hoc lemmate: Καλλιμάχου" εἰς λέοντα τινα, ὃν λέων ἐπὶ τοῦ λάρνακος ἔσκεπε Aígu- vos. Continuo se excipiunt haec disticha ap. Plan. et Iriart. 94 (ap. Plan. secundo disticho praemissum ἄδηλον); eundemque ordinem vete- ris Anthologii fuisse apparet. — V. 3. ye, Hartung vs scripsit. — οὖὔ- vogé τ᾽, Plan. ὡς ὄνομ᾽, ex coniectpra manifesta. — Cancellis saepsi alterum distichon, quod quamvis spectet praegressum, non tamen eius- dem est poetae. ἃ lacobsio, cui continuum carmen videbatur, iure Schneidewin discessit, quem alii seeuti sunt. Prius distichon Simonidi, Callimacho alterum Meineke et O. Schneider attribuunt; prius distichon Sehneidewin ad Leonidae tumulum rettulit coll. Herod. VII 225 ὁ δὲ κολωνός ἐστι iv τῇ ἐσύδῳ ὅπου vov ὁ λέθινος λέων ἕστηκεν iml Λεω- γέδῃ: sed huic monumento, quod videtur Herodoti demum saeculo ex- citatum esse, titulum subscriptum fuisse non est verisimile:*) itaque carmen Simonidi abrogandum et demonstrativis poematis foret adscri- bendum, quemadmodum Lollii Bassi Anth. VII 243 (jv δ᾽ ἐσορῇς ἐπ᾽ ἐμεῦ ᾿ἰοβόστρυχον εἰκόνα ϑηρός, ἔννεπε τοῦ ταγοῦ μνῆμα Δεωνέδεω): sed eius generis speciem haudquaquam prae se fert. Neque debebant Meineke et Schneider alterum Callimacho vindicare, quod recte ap. Plan. ἄδηλον inscribitur, utrumque carmen ad Leontem aliquem re- ferendum est, ut lemmata indicant: Leontis tumulo leonis signum in- positum simul nomen viri et fortitudinem insignem notabat; poeta quorsum spectaret monumentum significasse satis habuit, ratus aequa- les non ignoraturos, cui simulaerum illud dedicatum fuerit. Postea vero alius quis subscripsit alterum distichon, ut aenigma quod vide- batur postgenitis expediret, quemadmodum alias quoque ab aliena manu epigrammatis additi sunt versiculi **, quos a Callimacho plane alienos esse apparet. Prioris epigrammatis paradosis incerta, nam vide- tur in vetere Ánthologio tam Simonidis quam. Callimaebi nomen ad- scriptum fuisse, sed Simonidis nomen aliqua ex'parte confirmat lemma proximi ep. Anth. VII 345 ἀδέσποτον᾽ oí δὲ Σιμωνέδου, cuius aucto- 'rem Aeschrionem Samium esse testificatur Athenaeus; Simonidi non potuit atiribui carmen in Philaenidem nisi errore, cui praegressum car- men ansam dedit. Carmen haud dubie antiquum; si Simonidis est, possis ad Leontem 'Troezenium referre, quem ad Sciathum "Troezenio- rum navi capto, Persarum nautae mactaverunt, ut Herodotus auctor est Vu 180: καὶ ἔπειτα τῶν ἐπιβατέων αὐτῆς τὸν καλλιστεύοντα ἀγαγόν- τες ἐπὶ τῆς πρώρης τῆς νηὸς ἔσφαξαν διαδέξιον ***) ποιεύμενοι τὸν εἷλον τῶν Ἑλλήνων πρῶτον καὶ κάλλιστον᾽ τῷ δὲ σφαγιασϑέντι τούτῳ οὔνομα *) Pausanias certe III 8, 2 (adseripsi locum ad ep. 188) nullum epigramma neque Simonidis neque alius poetae publico monumento in Leonidae honorem inscriptum novit. "*) Conf. Simon. ep. 128 et 129. Etiam in lapidibus antiquis pas- sim eiusmodi additamenta deprehendimus, denique librarii idem ausi sunt, velut in vita Aristotelis novissima duo trimetri contumeliosi le- guntur, quos describens librarius adiecit ἀναλφάβητος οὑτοσὶ στιχογρά- φος κτλ. ***) Haud scio an corrigendum sit ἔσφαξαν τῷ zw δεξιὸν ποι- EUHEVOL. === p475 === SIMONIDES. 465 111. [170.] 1156 ἀνδρὸς ἀριστεύσαντος iv ᾿Ελλάδι τῶν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ € ^ » 3 e , , Ἱππίου “ρχεδίκην δὲ κέκευϑε κόνις" ἢ πατρύς τε καὶ ἀνδρὸς ἀδελφῶν τ᾽ οὖσα τυράννων παίδων τ΄, οὐκ ἤρϑη νοῦν ig ἀτασϑαλίην. 112. [112.] » Μνήσομαι, οὐΐ γὰρ ἔοικεν ἀνώνυμον ἐνθάδ᾽ ᾿Αρχεναύτεω κεῖσθαι θανοῦσαν ἀγλαὰν ἄκοιτιν Ξανϑίππην, Περιάνδρου ἀπέκγονον, ὃς ποϑ’ ὑψιπύργου σήμαινε λαοῖς τέρμ᾽ ἔχων Κορένϑον. ἣν Aiov: τάχα δ᾽ ἄν τι καὶ τοῦ οὐνόματος ἐπαύροιτο. Consentaneum est eius, qui primus in hoc bello pro Graeciae libertate animam red- didit, non inhonoratam fuisse memoriam, ac fortasse extrema Hero- doti verba, quae sunt ambigua, huc spectant. Constat omnino Grecos fortium virorum tumulis leonis signum imponere solitos esse*), Antipatri ep. Anth. Pal. VII 426, ubi viator leonem in sepulero rs spieiens quaerit, ,quem servet, cui ille regerit Διὸς Θευδώροιο 7 ελευ- τίας, ὃς μέγα πάντων φέρτερος ἦν, ϑιμρῶν ὅσσον ἐγὼ πέκριμαι" οὐχὶ μάταν ἕστακα, φέρω δ᾽ ἔτι σύμβολον ἀλκᾶς ἀνέρος" ἦν γὰρ δὴ δυσμε- νέεσσι λέων, quo loco non recte usus lunghahn ap. Simon. v. 1 z«&v- τῶν pro Svatóv tentavit, sed ϑνατῶν ubi praecessit ϑηῶρν non plus offensionis habet, quam ep. , ap. Kaibel 242: 7 e ἐτύμως τόδε σᾶμα λέοντε (δύ᾽ ἐμφρουρεῦσι), of μὲν γὰρ ϑηρῶν φέρτατοι, οἵ δὲ βρο(τῶν) (ita enim redintegro) Utrumque carmen ad clarum aliquod exemplar, Simonidis ut puto hoc epitaphium, conformatum est. Epigr. 111. Thuc. VI 59; Ἱππόκλου γοῦν τοῦ “Ἰαμψακηνοῦ τυράν- vov Αἰαντίδῃ τῷ παιδὶ ϑυγατέρα ἑαυτοῦ μετὰ ταῦτα ᾿ἀρχεδίχην ᾿4ϑη- ναῖος àv Δαμψακηνῷ ἔδωκεν (Ἱππίας), αἰσϑανόμενος αὐτοὺς μέγα παρὰ βασιλεῖ Δαρείῳ δύνασθαι. καὶ αὐτῆς σῆμα ἐν Λαμψάκῳ ἐστὶν ἐπίγραμμα ἔχον τόδε᾽ ἀνδρὸς κτλ. Simonidis esse docet, Aristotel. Hhetor. 1, 9 qui v. 3 affert: Καὶ τὸ τοῦ Σιμωνίδου ἣ πατρὸς κτλ. Sehol. ad h. l. ap. Cramer An. Par. I 267, 26: ἔνιοι ἔφασαν ὡς τῆς Ἑκάβης ταῦτα᾽ ἡ π. τε καὶ ἀ. οὖσα ἀδελφῶν τε τυράννων εἰυσδαίμων γενόμαν πασῶν οἰχτροτάτη, inepte ut nihil supra; sed fortasse aliquis, qui belli Troiani heroas epigrammatis ornavit, ad Hecubam transtulit, δυσδαίμων πασῶν οἰκτροτάτη γενόμαν substituens. V. 3 et 4 affert Isidor. Pelus. Ep. ΠῚ 224: "40zs0/xx, πατρύς, ἀνδρὸς κτλ. -- V. 2. ἄρχε- δίκην, À ἀρχεδίκης. — κέκευϑε, Καὶ κεύϑει. — Υ͂. 8. τ᾽ om. i. — V. 4. ? νοῦν ἐασαστασϑαλίην. υ μ᾿ T Epigr. 112. Anth. Pal. XIII 26: Ziuovíóov im τῶι 4j μέτρ μείουῤ Γ΄ usrQ (omnia ab eadem m.) — V. 4. τέρμ᾽ ἔχων, Salmasius *) Lysippi summi artificis leo vulneratus ut videtur ornabat tu- mulum Cyzieenorum, qui eum Arrhidaeus urbem obsidione premeret, fortiter dimieantes ceciderunt. Neque vero huc pertinet leo, qui etiam nune in insula Ceo visitur, qui in promontorio, cui λέων nomen íuit, extat, de quo vid. Broendstedt Itiner. I p. 32. Pozrem Lyn. III. 80 === p476 === 466 : POETAE MELICI. 113. [173.] Σῆμα καταφϑιμένοιο Μεγακλέος εὖτ᾽ ἂν ἴδωμαι, οἰκτείρω σε, τάλαν Καλλία, ot^ ἔπαϑες. 114.ὄ [64]. .- δ «Ἠερίη Γεράνεια, καπὸν λέπας, ὥφελεν Ἴστρον coniecit ἕρμ᾽ ἔχων, recte improbante Buttmanno in Lexilogo I 11à, Eodem modo principes τέλος ἔχειν, magistratus summus τελεστής, oL ἐν τέλει dicuntur. Epigr. 113. Anth. Pal. VII 511: eorr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμων έδου)" C εἰς ΜΜεγακλέα. Epigramma manifesto mutilatum; elegiae particulam esse censet Schneidewin, neque integrum est carmen, quamvis Kaibelio secus videatur, sed mihi detrimentum resarciri posse videtur, si ep. 114 quod et ipsum criticis imperfectum visum est, huic disticho subiicia- tur. Cum in vetere Anthologio forte hoc poematium diremtum esset (librarius v. 2 addidit coronidem, quoniam v. 3 novi carminis exordium esse eredidit)*), has particulas diversis locis inseruit, qui Anthologiam Pal. adornavit, id quod aliis quoque locis animadvertimus. Same plu- rima Simonidis epigrammata singulis vel binis vel ternis inclusa sunt distichis, sed hune modulum excedunt, ut incertae auctoritatis carmina praetermittam, ep. 107 et 115, alterum decem, alterum duodecim versibus absolutum. Huius poematii versus octo eo minus offensionis habent, quod non fuit tumulo inseriptum, sed epistolium consolandi causa missum Calliae, euius filius Megacles naufragio prope Geraneam interiit: ado- lescentis tumulum imaginarium in littore Sceironio propter viam visitans poeta quoties ad mercatus conventusque Graecorum in Peloponnesum proficiscebatur, nunquam non hune casum eommiseratus est. Calliae et Megaclis nomina Áttieam originem satis testantur. Fortasse post v. 2 aliquot versus intercepti, quam iacturam licet resarcire, si novissimum distichon, quod Alcaei Messenii epigrammati VII 495 adhaerescit Ἠϊϑέων δακρυτὸς ἅπας μόρος" ἐν δὲ ϑαλάσσῃ πλεῖστα πολυμλαύτον κήδεα ναυτιλίης praemiseris Simonidis ep. 1 quod continuo subsequitur VII 496 Ἠερίη Γεράνεια. Ascito enim hoe disticho iam nihil desideraveris, quando- quidem reliquiae epigranimatis Simonidei Σῆμα καταφϑιμένοιο et dien Γεράνεια arcta necessitudine vineta sunt. Vicissim distichon illud, copulatur eum Aleaei poemate, satis otiosum additamentum: wie paradosin vitio laborare etiam correctoris adnotatio indicio st, qui ad Aloaei v. 3 adscripsit: ὅτι διηρημένον εὗρον τὸ ἐπίγραμμα τὸ στυγνὸς ix! ἀρκτούρωι (v. 1) καὶ τὸ οὗ στέχεις παρὰ τύμβον ὁδοιπόρε (v. 3): fuit igitur in antiquo exemplo perperam dist. 1 a dist. 2 direm- tum, cum potius dist. 3, quod Simonidi vindieaverim, sit segregandum. e S. d. “Μεγακλέος, cod. P μέγα κλέος. — V. 9. οἰκτείρω, Kaibel οἰκτίρω. Epigr. 114. Anth. Pal VII 496: corr. Σιμωνίδου" C εἰς τινὰ ναυηγὸν iv γερανείᾳ καὶ ταῖς σκιρονέσι πέτραις ναυαγήσαντα. -- Υ. 1. *) Accidit hoc in cod. Pal. cum alias, tum in Callimachi carmine VII 272, ubi Planudes germanam paradosin tuetur. === p477 === SIMONIDES. ^ -. 467 τῆλε καὶ ἐς Σχυϑέων μακρὸν ὁρᾶν Τάναϊν, μηδὲ πέλας veía Σκειρωνικὸν οἶδμα θαλάσσης 1158 ἀγέα μαινομένης ἀμφὶ Μολουριάδα᾽ E 14 e H , E. , Ld $1 - 5 νῦν δ᾽ o uiv ἐν πόντω κρυερὸς νέκυς, oí δὲ βαρεῖαν ναυτιλίην κενεοὶ τῇδε βοῶσι τάφοι. ὄφελεν, Salmasius ὥφελες, quod non debebant editores sequi. — "Tergov, eod. P supra /6zgov. — V. 2. ἐς seripsi, cod. ἐκ, Heringa ἐν praeopta- vit; ὁρᾶν ἐς Ἴστρον, ig Τάναϊν quemadmodum βλέπειν πρὸς ἕω alia dieuntur, μακρὸν adverbiascit. — V. 3. μηδὲ, cod. P μὴ δὲ. — V. 4. &y£« μαινομένης ἀμφὶ Molovgidóe emendavi cod. P seripturam ἀγνέα νειφομένας ἀμφὶ μὲ ϑουριάδος (o in ras.). Poeta et Geraneam montem et finitimum mare Scironium cum rupe Molnride devovet, qui tractus naufragiis erat infamis. Ναίειν ad Homeri exemplum νήσων, ot ναίουσι πέρην ἁλός i. e. κεῖνται, quod etiam tragici secuti sunt, Simonides dixit, sicut ἐγέα i. e. ἐναγῆ ad modum Hipponactis fr. 11 ὡς oí μὲν &ysi Βουπάλῳ κατηρῶντο, ubi de prosodia ct significatione vocis verba feei. Moluris rupes (de qua post Hemsterhusium dixerunt O. Müller Dorier Il 432 et E. Curtius Peloponnes |! 26), unde Ino se in mare praeeipitavisse ferebatur, et vicinae cautes Scironis flagitiis insignes, seelestae pariter habebantur, quoniam nautis erant formidolosae: neque meae emendationi qui videtur adversari Pausanias I 49, 8 audiendus: τὴν μὲν δὴ Molovoíón πέτραν Λευκοϑέας καὶ Παλαίμονος ἱερὰν fjyrvvo: τὰς δὲ μετὰ ταύτην νομίξουσιν ἐναγεῖς, ὅτι Σκίρων παροιχῶν σφίσιν, ὁπόσοις τῶν ξένων ἐπετύγχανεν, ἠφίει σφᾶς ἐς τὴν ϑάλασσαν: nam ut solet ad fabulas magis pervagatas, quam ad rerum naturam animum advertit. Cum neque rupes ista, neque mare vicinum mivale diei po- tuerit, correxi μαενομένης: saevit enim mare vehementissime prope ilam rupem, Vulgo corrigunt ἄγκεα νειφομένας (lacobs νεφομένης) ἀμφὶ Moloveréóog (Hartung ολουριάδας), Salmasius ἄγκεα proposuit, at eonvalles montis Geraneae, non scopuli alicuius poterant memorari, verissime autem Hemsterhuys Πολουριάδος nomen investigavit: sed ναίειν ἀμφὶ ἄγκεα de mari praesertim dietum non video quo pacto defendi possit. — V. 5. 6 iniuria Hecker reprehendit, pluralem τάφοι vice singularis fungi ratus. Mare hauserat navem eum nautis, itaque in littore non tantum eius, cuius mortem poeta aegre fert, sed etiam reliquorum tumuli honorarii erant. — lam si tribus his distichis prae- miseris distichon ep. 113, id quod supra commendavi, integrum recu- perabimus epigramma, non indignum opinor Ceo poeta: quod si dispar aliquantum carminis species suspiciosos criticos offendat, meminerint. hane esse Simonidis laudem praecipuum, quod argumentorum diversi- tati convenienter semper habitum filumque orationis variare solet. Anti- quum autem earmen esse testifieatur Callimachus ep. 19 (v. igfra) per ommia imitatus hoc exemplum, et rursus ep. 20, 3 respexit: zo μὲν iv ὑγρῆ νεκρὸς, ἐγὼ δ᾽ ἄλλως οὔνομα τύμβος ἔχων κηρύσσω κτλ. Rursus Callhimachum Leonidas l'arentinus Anth. VIT 273 crassa ille quidem Mi- nerva imitatur. — Paucis denique perstringam criticorum sententias, Quod nomen defuncti non commemoratum est, Val. Franke et Sehnei- dewin elegiae fragmentum esse censent; Hecker I 218 884. (cf. prae- terea I| 220) v. 5 et 6 subditieios eenset et in eorum loeum substituit Callimachi epigramma Anth. VII 271 (quod supra dixi ad Simo- nidis exemplum compositum esse), ut iam totum hoc carmen Calli- mnmchi sit: 80* === p478 === 468 POETAE MELICI. 135461.] — 9 - Σ᾿ Φῆ τότε Τιμόμαχος, πατρὸς περὶ χεῖρας ἔχοντος, ἡνίκ᾽ ἀφ᾽ ἱμερτὴν ἔπνεεν ἡλικίην" ὦ Τιμηνορίδη, παιδὸς φίλου οὔποτε λήξεις οὔτ᾽ ἀρετὴν ποϑέων, οὔτε σαοφροσύνην. 116. [63.] 1157 Ὕστατα δὴ τάδ᾽ ἔειπε φίλην ποτὶ μητέρα Γοργώ Ἠερίη Γεράνεια, καπὸν λέπας, ὄφελες Ἴστρον τῆλε καὶ ἐν Σχυϑέων μακρὸν. ὁρᾶν Τάναϊν, μηδὲ πέλας ναΐειν ,Σκειρωνικὸν οἶδμα ϑαλάσσης ἄγκεα »»ειφομένης ἀμφὶ ΜΜολουριάδος" ὦφελε μηδ᾽ ἐγένοντο ϑοαὶ νέες" οὐ γὰρ ἂν ἡμεῖς παῖδα “ιοκλείδου Σώπολιν ἐστένομεν. νῦν δ᾽ ὁ μὲν εἶν ἁλί που φέρεται νέκυς, ἀντὶ δ᾽ ἐκείνου οὔνομα καὶ κενεὸν σῆμα παρερχόμεϑα. Hartung post v. 4 intercidisse putat distichon, quo nomen defuncti sit commemoratum, hunc fere in modum: οὐ γὰρ ἂν ἡμεῖς (τὸν δεῖνα τοῦ δεῖνα) ἐστένομεν: nam ad huius epigrammatis exemplum conditum esse exile poematium, quod Callimachi nomine feratur. Epigr. 116. Anth. Pal. VII 513: corr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμωνίδου)" € εἰς πρόμαχον υἱὸν. Corr. τιμάνορος in rasura. cf. Iriarte 96. — V. 1. τότε Val. Franke, vulgo ποτε. — Τιμόμαχος scripsi propter paternum nomen Τιμηνορίδης, siquidem patrum et filiorum nomina praesertim apud Athenienses frequenter ab eiusdem vocabuli stirpe repetuntur, antea auctore Heckero dedi Πρωτόμαχος, cod. P πρόμαχος, Plan. Τέμαρ- qoc. Lennep conieeit φῆ ποτε παῖς Πρόμαχος. --- περὶ, Hermann coni. χερὶ. — V. 2. ἀφ᾽, Plan. edd. ἀμφ᾽. — V. 3. λήξεις seripsi, atque ita etiam Hecker, vulgo λήσῃ, Schmidt δήεις οὐτ᾽ ἀρετὴν προϑ' £ovc(a). — Simonidis germanum sit poematium an subditicium, quoniam proximi epigrammatis haud dispar est habitus, inquiram infra ep. 116. Epigr. 116. Anth. Pal VII 647: corr. Σιμωνέδου, οἵ δὲ Σιμμίου, εἰς γοργῶ τινὰ κόρην τελευτ. Ap. Planud. Sami; est. Séimmiae nomen ut praeferendum videatur (id quod Brunekio iam placuit et Meinekio) non tam suadet id, quod Simmias Rhodius peculiare carmen, cui l'ooyo fuit nomen, scripsit (ad hoe carmen auctore Brunckio hos versus ret- tulit Rohde der griechische Roman p. 81), sed magis quod epigram- mata huic in Anthologia vicina Simmiam vel alium quem τῶν vso- τέρων auctorem commendant, Accedit, quod hoc epigramma (nam est epigramma, neque vero elegiae pars, ut Schneidewin censet) tum demum atis intelligi potest, si statuamus in monumento sepulcrali filiae matri valedicentis imaginem inseulptam fuisse, cuiusmodi anaglypha an iam antiquior Graecorum ars noverit, valde dubito. Nee dispar eonditio ep. 115, quo fit ut Anthologiae testimonium de utroque elogio suspectum sit de vitio; et assensus est praeter Kaibelium lunghahn, sed ne parum cavisse viderer, nolui censoria virgula notare. Huie quidem epigram- mati 116 similimum Anytae carmen, quod in Anthol. antecedit (VII 646): “οίσϑια δὴ τάδε πατρὶ φίλῳ περὶ χεῖρε βαλοῦσα εἶπ᾽ Ἐρατώ, χλωροῖς δάκρυσι λειβομένα" ὦ πάτερ, οὔτοι ἔτ᾽ εἰμί" μέλας δ᾽ ἐμὸν ὄμμα καλύπτει ἤδη ἀποφϑιμένης κυάνεος θάνατος, ubi scribendum videtur === p479 === SIMONIDES. 469 δακρυόεσσα, δέρης χερσὶν ἐφαπτομένα᾽ αὖϑι μένοις παρὰ πατρί, τέκοις δ᾽ ἐπὶ λῴονι μοίρᾳ ἄλλην, σῷ πολιῷ γήραϊ καδεμόνα. . 117. [62.] Aii, νοῦσε βαρεῖα, ví δὴ ψυχαῖσι μεγαίρεις ἀνθρώπων ἐρατῇ παρ νεότητι μένειν" ἢ καὶ Τίμαρχον γλυκερῆς αἰῶνος ἄμερσας ἠΐϑεον, πρὶν ἰδεῖν κουριδίην ἄλοχον. 118, [174.] ; 1168 Σῆμα Θεόγνιδος εἰμὶ Σινωπέος, ᾧ μ᾽ ἐπέϑηκεν Γλαῦκος ἑταιρείης ἀντὶ πολυχρονίου. 119. [115.] Σῶμα μὲν ἀλλοδαπὴ κεύϑει κόνις, ἐν δέ σε πόντῳ, Κλείσϑενες, Εὐξείνῳ μοῖρ᾽ ἔκιχεν ϑανάτου οὔτοι ἔτ᾽ εἰμί, τάλαιν᾽ " ἐμὸν wvÀ. — V. 1. δὴ om. cod. P. — ποτὲ PI. et P, non ποτὲ. — V. 2. ἐφαπτομένα, Jacobs ἐφαπτομένη. — V. 8. λῴονι, P ἃ m. pr. λώιον. — μοέρᾳ, Schneidewin μοίρῃ. — V. 4. καδε- ἢ 2i μόνα nonnullae edd. Plan., καδεμόναν aliae, παδομέναν cod, P; qui dorieas formas repudiaverunt, eos κηδεμόνα scribere oportebat. Epigr. 117. Anth. Pal. VII 515: eorr. Σιμωνέδου" C εἰς τέμαρχον "s ἐν νόσωι τελευτήσαντα, cf. Iriarte. 96. -- V. 1. Aiai, vulgo αὖ αἴ. — V. 2, ἐρατῇ lacobs, ἐρατᾷ Plan., ἀρετᾷᾶι eod, Pal. — V. 8. ἢ καὶ Plan. P, non ἢ καὶ. — ἄμερσας, P a m. pr. ἀμέρσας. — V. 4. κουρι- δέην, Plan. κουριδίαν. Ne quis cavilletur, moneo interiectione ee etiam Theognidem 1341 usum esse, item Mnasalcam (Anth. P. VII 488 et 491), quem praeter ceteros Simonidis vestigia legisse constat. Kai- bel contortum dicendi genus reprehendit, atque addit ex hoc expres- sum esse novicium ep. (Ep. Gr. 613), quod plane alienum. Ceterum Val. Eranke hoe epigramma pariter atque ep. 115 reliquias elegiae esse coniecit, ita ut ep. 117 fuerit exordium, deinde subseeutum sit compluribus distichis interiectis, quae omissa sint, ep. 115. Vicissim Heceker Il 47 negat Simonidem aut quemquam veterum poetarum ante Parthenium lugubre carmen in hominem privatum elegiaco numero adstrinxiese. Epigr. 118. Anth. Pal. VII 509: corr. τοῦ αὐτοῦ (Zinovidov) Ο εἰς Θέογνιν τὸν Σινωπέα. — V. 1. Σινωπέος cod., vulgo Zwom£og. Epigr. 119. Anth. Pal. VII 510: corr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμων ἐδου)" C εἰς ΚἈλεισϑένην ναηγὸν Χῖον. — V. 1. σῶμα Plan. et Iriarte 95, σῆμα === p480 === 4 77 POETAE MELICI. πλαξόμενον᾽ γλυκεροῦ δὲ usiípoovog οἴκαδε νόστου ἤμπλακες, οὐδ᾽ ἵκευ Κέων πάλιν ἀμφιρύτην. 120. [116.] ^ τ τον 4159 Αἰδὼς καὶ Κλεόδημον ἐπὶ προχοῇσι Θραίρου ἀενάου στονόεντ᾽ ἤγαγεν εἰς ϑάνατον Θρηϊκέῳ κύρσαντα λόχῳ πατρὸς δὲ κλεεννὸν “Ζιφίλου αἰχμῆτὴς υἱὸς ἔϑηκ᾽ ὄνομα. cod. Pal. — V. 2. μοῖρ᾽, Plan. κήρ. — V. 8. οἴκαδε, οἶκα (δὲ) correc- tor in TAS. — V. 4. Κέων πάλιν (sive Κέω πάλιν malis) scripsi, eod. P Xiov ἐπ᾽, Plan. Χῖον ἐς, quod lemma quoque testatur. Coalescentes voeales qui non tulerit, potuit Κῶν scribere, sed si hoe epitaphium Simonides composuit, probabile est, poetam suis popularibus grati- ficatum esse, ac perpetuo permutantur Κεῖος et Xios. Permolle carmen videtur Iunghahnio, Kaibel iudicium cohibet, sed insolenter productam vocalem Χίον ἐς & ἀμφιρύτην novicium poetam prodere dicit, adhibens gemi- num exemplum attici epitaphii Ep. Gr. 88 Χίος ἀγαλλομένη Συμμάχῳ ἐστὶ πατρίς, ut traditam scripturam tueatur. Froehlich Κεῖον vel Kijov h. e. Κέων, quae formae prorsus carent auctoritate, Schneidewin A ἵκεις ἐς Χίον, Hartung οὐδὲ Χίον νείσω, ego olim οὐδ᾽ ἵκευ πατρ o scripsi, Χῖαν ig ἀμφιρύτην non ausus restituere propter Mini clausulae insolentiam, quamquam X/« pro X/og et talia vulgi ut videtur consuetudine diei solebat; hine seriores frequentant, velut Theocr. XV 126 τὰν Σαμίαν, apud Plutarch. vit. Arati c. 12 omnino seribendum τῆς ἀνδρίας i. e. "4vÓgov, ubi vulgo ᾿ἀδρίας legitur, ad eundem modum Athen. V 209 C: περὶ Λεύκολλαν τῆς Κῴας scripsit, quamquam Κυπρίας potius scribere debebat, ut vidit Casaubonus. Philo in Flacc. 541: τὰς ἑξῆς νήσους τὴν Ἕλένην, τὴν Κίανον (scr. Κείαν), τὴν Κύϑνον. Ne- que aliter Latini scriptores, velut Plautus Merc. 647 Lesbia, ap. Cio. Arat. v. 499 Chéa restituendum in locum Chéus, Varr. de re rust. II praef. ex insula Coa εἰ Chia (quemadmodum idem I 54 in Sybaritano, tn Olyntlia seripsit), Virg., Georg. I 14 Cea, item Valer. Max. II 6,8 in insula Cea. — ἐς Plan., cod. P ἐπαμφιρύτην, sed ἐπα in rasura. Epigr. 120. Anth. Pal VII 514: corr. Σιμωνίδου" C εἰς Κλεό- δημον ὑπὸ ϑρακῶν ἀναιρεϑέντα καὶ κλέεννον διφίλου víóv. — V. 1. αἰδὼς eod., non αἰδῶς, Hartung Ἄιδης. — Κλεόδημον, Reiske Κλεό- δαμον, —— V. 8. κλεεννόν, cod. κλέεννον, Reiske πλεεινόν. — Υ.4. ἔϑηκ᾽, Hartung ἔκλῃξ᾽. — Antiquum epigramma, quod iniuria Kaibel nom satis dilueidum esse censet, sed rectene an secus Simonidis nomine fera- tur, non ausim diiudicare. Si probabile est poetam Hieronis hospitio usum usque ad diem supremum Syraeusis commoratum esse, neque ad Eionem urbem a Cimone expugnatam licet epigramma referre, neque &d primam expeditionem Atheniensium in illas pe et ad cla- dem, qua afflieti sunt, ut dicit schol. Aeschin. de f. 1. 31 ἐπὶ Φαίδω- vog h. e. Ol. 76, 1 vel rectius ἐπὶ Wwegíavos, hoc est Ol 77, 4 ef. Krüger Hist. Strd. I 149. At prorsus ignoramus, quo tempore quove loco res gestae sint, quas epitaphium perstringit: fluvius Θέαιρος nus- quam praeterea comparet, nam certum est alium esse Τέαρον, quem Herodotus et Plinius memorant, magno satis intervallo a Strymone diremtum: nomen fortasse idem est, ut solent nomina topica iterari ac variari per eundem tractum. Kaibel, 8i recte memini, carmen subdi- licium cenget. === p481 === SIMONIDES. , 411 191. [111] Τῶν αὐτοῦ τις ἕκαστος ἀπολλυμένων ἀνιᾶται" Νικόδικον δὲ φίλοι καὶ πόλις ἥδε ποϑεῖ. 129. [118] Χαίρει τις, Θεόδωρος ἐπεὶ ϑάνον" ἄλλος ἐπ’ αὖ τῷ χαιρήσει" ϑανάτῳ πάντες ὀφειλόμεϑα. — 123. [119.] "Evódós Πυϑώνακτα πασίγνητόν ve κέκευϑεν Epigr. 121. Anth. Pal. VII 302: corr. Σιμωνέδου" C εἰς Νικό- δικον. — V. 1. αὐτοῦ cod. Y αὑτοῦ Plan. — V. 2. ποϑεῖ Schneidewin praeeunte Brunekio, cf. epigr. in eos, qui ad Potidaeam occubuerunt ἄνδρας μὲν πόλις ἦδε ποϑεῖ καὶ δίῆμος ᾿Ερεχϑέως). πόλη cod. Pal. a m. pr. πολλή & m. sec., κλάει Plan., Πόλαι Iacobs. Quamvis dubitan- ter ποϑεῖ recepi, nam offendit φίλων desiderium, quod cum v. 1 non satis convenit, aptissimum foret Νικοδέκου δὲ πόϑῳ πᾶσα κέκηδε πόλις, ef. Tyxt. 12, 28; quare antea conieci Nixoó£xov (hoc etiam Salma- sius) δὲ go καὶ πόλις 50 ἐχάφη. ut sit epigramma ad , Paegnia re- ferendum; et ad eundem modum Hartung scripsit 50:9" ὅλη, aliter Heimsoeth Νικόδικον .. ἦγεν ὅλη. — Hoc epigramma aliquis abro- gaverit Simonidi, quia quod praecedit in Anth. VII 301 (Simon. ep. 95) ab hoe poeta alienum, at incertum hoc indicium, quandoquidem ep. 301 postea videtur insertum esse, ac proximum Anth. VII 300 (Simon. ep. 123) quamvis adpungendum existimem certe Simonidis nomine an- tiquitus fuit propagatum. Epigr. 122. Anth. Pal. X 105: ab eadem m. Σιμωνέδου. ap. Plan. est ἄδηλον. — V. 1. , 9ivov, Meineke ϑάνεν, irritus opinor. — αὖ τῷ Meineke, legebatur αὐτῷ, quae medela etiam alibi est adhibenda, velut, ap. Homerum 0d. 9 589 of τε μάλιστα κήδιστοι τελέϑουσι uso" αἷμά τε καὶ γένος αὐτῶν, ubi omnino αὖ τῶν restituendum. — V. 9 credat aliquis Horatio obversatum esse Art. Poet. 62 debemur morti nos nostraque, qui Simonidis earmina frequenter versaverat, sed de- eretum hoe pervagatum, tragici inprimis frequentant, velut Eurip. Aleest. 438 ὡς πᾶσιν ἡμῖν κατϑανεῖν ὀφείλεται, unde et parodia lusit Aristophanes Polyili fr. 1 et interpolatione se insinuavit in Soph. Electram 1473, ut olim doeui, et iteratur iu titulis sepulerorum recen- tibus, velut Clür. HI add. 3857m de Plutone ᾧ χωρὶς μακάρων πάντες ὀφειλόμεϑα.- Epigr. 128. Anth. Pal VII 300: eorr. Σιμωνέδου" C εἰς Πυϑό- vewre καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Non dubitavi hoe epigramma obelo eonfigere: neque enim eredere par est, Simonidem, qui in melico ear- mine fr. 57 plane ostenderit, quam fragilia sint monumenta et Cleo- bulum, cui seeus visum, graviter reprehenderit (μωροῦ φωτὸς ἄδε Bovid ), in epigrammate lapidem tumulo impositum non interiturum (μνῆμα ἀϑάνατον) edixisse, quae adveraa fronte inter se pugnant; sane variant iudicia hominum, diesque multa docet, sed vel adolescens poeta non adeo rerum humanarum imperitus erat, ut quemadmodum rhetor in- eptus antitheta captans hac vaniloqua oratione sib usus. Qui post se- euti sunt, ab hoe iani verborum sonitu haud abhorrent, velut est in Attico titulo ClGr. | 747 síxóvo τήνδ᾽ dvtOnxsv ... μνημοσύνην ϑνη- === p482 === 412 ᾿ POETAE MELICI. γαῖ, ἐρατῆς ἥβης πρὶν τέλος ἄκρον ἰδεῖν" μνῆμα δ᾽ ἀποφϑιμένοισι πατὴρ Μεγάριστος ἔϑηκεν 1160 ἀϑάνατον ϑνητοῖς παισὶ χαριξόμενος. — 124 4. [180.] "Av$goz', ov Kooícov λεύσσεις τάφον" ἀλλὰ γὰρ ἀνδρός χερνήτεω μικρὸς τύμβος, ἐμοὶ δ᾽ ἱκανός. 194 B. [1801] Ovx ἐπιδὼν νύμφεια λέχη κατέβην τὸν ἄφυκτον Γόργιππος ξανϑῆς Φερσεφόνης ϑάλαμον. τοῦ σώματος ἀϑάνατον, item in novieio TII 3857 m ἀέναον τόδε σῆ μα πατὴρ εἴδρνσε ϑυγατρί, ἀϑανάτην τειμήν, adde Kaibel Epigr. 250 ὑπὸ στάλᾳ Ἀρύπτεται ἀενάῳ, aliquanto modestius est ibidem 395 ἀϊδίου μνήμης τύμβον ἐπαί(γλάϊσαν, ita enim videtur instaurandum) et 830 στῆσεν ἄγαλμα τόδε, μνήμην ἀθάνατον σώξων πατρός. Neque vero de- bebat Kaibel in Pericleae aetatis monumento, quod signabat reliquias eorum, qui in Potidaeae obsidione oceubuerunt, 21 seribere ἀϑάνατόμ μὲ (ϑ)α(νοῦσιν ἔϑηκαν σῆμα πολῖται), ubi priores prudentius ἀθάνατον κλέος commendaverunt, sed satius est supplendi periculo abstinere. — V. 1 cod. Pal. pr. ἀασιγηητε, corr. supra τε partim in ras. scripsit την, idem in m. yo. κασίγνητόν τε κεκευϑε, κασιγνήτην ve Plan. — κέκευϑε cod. Pal. in marg., vulgo. κεπεύϑει. — V. 8. “Μεγάριστος Grotius, cod. μέγ᾽ ἄριστος, Plan. μέγ᾽ ἄριστον. — V. 4. χαριξόμενος Pal. cod. supra, χαριζόμενον in textu. Epigr. 124 A et B. Anth. Pal. VII 507: C Εἰς γόργιππον ἐπιτύμ- m corr. Σιμωνέδου. Planudes, qui prius tautum distichon ex- ibet, Alexandro tribuit. Manifestum est duo epigrammata coaluisse, itaque separavi, nam lemmatis nulla est fides. Et prius quidem disti- chon adpunxi, novicii poetae esse arguit Croesi mentio, id quod vere Iu»ghahn monuit, nam compellatio ἄνϑρωσπε a Simonidis more non ab- horret, cf. fr. 60, quod fortasse ex epigrammate aliquo petitum. Possis Leonideae attribuere, cuius praecedit poemation, Alexandri Aetoli non esse arguit dialectus. Ep. 194A imperfectum, si Leonidae est, com- plures versus interceptos esse veri simile. Ep. 124B integrum esse ar- bitror: multi non solum antiquorum, sed etiam recentiorum, velut Calli- machus, haud raro disticho defunguntur. Cum lemma olim praemis- sum desideretur, Simonidei nominis auctoritas levis vel nulla est, praesertim eum epigramma, quod in Anth. VII 508 subsequitur, a m. s. Σιμωνίδου sit inseriptum, quod Diogenes Laertius Empedocli vindieat, sed neutrius esse certum est: nihilominus arbitror ep. 508 antiquitus Σιμωνίδου, non Ἐμπεδοκλέους Ὦ inscriptum fuisse; quae deinceps legun- tur 509—16 τοῦ αὐτοῦ inscripta maximam partem germana sunt Simo- *) Vel insignis lectionis varietas testatur aliunde, non ex Diogene esse depromptum ep. 508 in Pausaniam medicum, cuius auctor cum ignoraretur, alii Empedoeli, alii Simonidi attribuerunt, quoniam non suppetebant nomina aliorum poetarum, qui illo saeculo in Sicilia vixerant. === p483 === SIMONIDES. 413 195. (209.] "oysios zf«vóns σταδιοδρύμος ἐνθάδε κεῖται νίκαις ἱππόβοτον πατρίδ᾽ ἐπευκλεΐσας, Ὀλυμπίᾳ δίς, ἐν δὲ Πυϑῶνι τρία, δύω δ᾽ ἐν ᾿Ισϑμῷ, πεντεκαίδεκ᾽ ἐν Νεμέᾳ, τὰς δ᾽ ἄλλας νίκας οὐκ εὐμαρές ἐστ᾽ ἀριϑμῆσαι. nidis earmina. — Ep. 194 A. V. 1. λεύσσεις, cod. P λεύσεις. — V. 2. vulgo post geeviireo interpungitur. — Epigr. 124 B. V. 1. ἐπιδών, cod. ο P ἐπίδων. --- κατέβην, in Pal. fuit κατέβη, postea » additum. — V. 2. ϑάλαμον, cod. P. θάλαμος. Epigr. 125. Anth. Pal. XIII 14: ab eadem m. Σιμωνέδου, ἐπὶ ἔξα- μέτρω πεντάμετὴ καὶ δύο τριμετροι εἶτα ἑξάμετρον. — V. 1. Pal. δάν- δὲς σταδιαδρόμος, posterius fortasse non reiiciendum. Dandes cum Ol. 77 vicerit stadio, si Simonidis hoe est epigramma, haud ita multo post diem supremum obiisse censendus est. Denndorf p. 15, ut solet fumum ex luce dare, censet Aeyetog άδας scribendum, ut opinor etiam ceteris locis, ubi hoe eursoris nomen legitur, penitus oblitteraturus, quoniam ei fidem excedere videtur, duos eisdem temporibus celeberri- mos cursores fuisse, utrumque Argivum. Atqui Ladam maiorem, cuius patria ignoratur, Argivum fuisse vana est Benndorfii suspicio, lisdem temporibus Ladam hunc et Dandem vixisse confidenter edixit; sed de Ladae maioris aetate nihil est proditum, nisi quod Myro eius simulaerum fecit; hine colligas artificis aequalem fere fuisse, qui cum Ageladae discipulus, aequalis Phidiae fuerit, fere ab Ol. 80 usque ad Ol. 90 floruisse censendus est. De Lada, si recte memini, disseruit H. lacobi in commentatione gymn. Posnaniensis, quae non ad manus est, — V. 8 Ὀλυμπίᾳ Schaefer, vulgo Ὀλύμπια. Cum de una tantum Olympica victoria constet, conieci aliquando Ὀλυμπιάνδις, ut haec doriea forma (Bekk. An. iu 1303) non tantum Ὀλυμπίαξε sed etiam Ὀλυμπίᾳ significaverit, neque tamen quidquam mutandum, nam pot- erat Dandes, qui Ol. 77 stadio victor renuntiatus est, praeterea dolicho vel diaulo Olympiae vieisse. — V. 4. ᾿Ισϑμῷ scripsi, idem placuit Mei- nekio, offendit enim insolens tradita seriptura ἐν ᾿Ισϑμοῖ (cod. P ἐν 16940/), nam quod apud Platonem in Gorgia 472 legitur ἐν Πυϑοῖ, ibi scite Boeckh Oecon. II 764 ἐν Πυϑέῳ correxit, non reete Cobet Πυϑοῖ seripsit, qui non debebat (Lect. Nov. 321) ἐν ᾿Ισϑμῷ alia id genus aubi- que tollere conari; atqui Pindarus dixit ΟἹ. VII 81: κλεινᾷ τ᾽ ἐν ᾿Ισϑμῷ, lsthm. V 16: ἐν ᾿Ισϑμῷ, item ἐν Πυϑῶνι ΟἹ. 11 39. Nem. XI 23. — Νεμέᾳ, cod. Pal. νεμαΐία, Schaefer coni. πεντεκαΐδεκα Νεμέᾳ, Sehneidewin ἐκ Νεμέας, Schmidt πέντ᾽ ἐκαίνυτ᾽ iv N., ego πεντάκις ἐν Νεμέᾳ (vel πεντάκι δ᾽) ut versus sit iambelegus, quem aseivit poeta, quoniam Νεμέας nomen posteriori colo trimetri non convenit, solemnem autem ordinem ludorum deserere poeta religiosus noluit. Ad eundem modum in Attico epitaphio Kaibel 51 heroo subiicitur ᾿ἠρχεστράτην ἀνδρὶ ποϑεινοτάτην. — V. ὅ. ἀριϑμῆσαι, Simonides fort. ἀμυϑρῆσαι seripsit, quod etiam Nauck coniecit, numero commodiore; ef. fr. 228, quamquam non utendum est hoc testimonio ad Simonidis nomen huie elogio praemissum tuendum, nam alium spectat locum; sed Simonideae artis haud expers est hic titulus. — Post h. v. inter- === p484 === 414 ᾿ POETAE MELICI. 126. [181.] m 1161 Σᾶμα τόδε Σπίνϑηρι πατὴρ ἐπέϑηκε ϑανόντι. * * * x ok ok Ἢ Ἢ 197. 11823 Κρὴς γενεὰν Βρόταχος Γορτύνιος ἐνθάδε κεῖμαι. οὐ κατὰ τοῦτ᾽ ἐλθών, ἀλλὰ κατ᾽ ἐμπορίαν. 128. [184.] Οἵ ἃ 5 " e , 3 ΄ ἵ μὲν ἐμὲ κτείναντες ὁμοίων ἀντιτύχοιεν, Ζεῦ Ξένι᾽, of δ᾽ ὑπὸ γᾶν ϑέντες ὄναιντο βίου. — 129. [1881 Οὗτος ὃ τοῦ Κείοιο Σιμωνίδεω ἐστὶ σαωτήρ, ὃς καὶ τεϑνηὼς ζῶντι παρέσχε χάριν. ceptum esse pentametrum statuit Hecker II 91, comparans Crinagorae epigr. Ánth. IX 239. Epigr. 126. Anth. Pal. VII 177: eorr. Σεμωνέδου. — Σπένϑηρι Iaeobs, cod. P σπινϑῆρι. - ἐπέθηκε, P ϑηκε, sed corr. ἐπέ supra in rasura addidit. Versum deesse significavi , desideramus enim patris nomen, quod etiam in antiquis epitaphiis, quae uno versu absolvuntur, comparet, velut Kaibel 5 Λυσίᾳ ἐνθάδε σῆμα πατὴρ Σήμων ἐπέϑηκεν, vel 14 Αἰνέᾳ τόδε σῆμα Τιμοκλῆς ἐπέϑηκε, ubi temere Kaibel dieit me assensum esse iis, qui haec in hexametrum redigunt: plane enim dixi duo cola esse logaoediea. Sed liberorum nomina passim reticen- tur, velut Kaibel 9 et Simon. ep. 193, 1; sed Kaibel 129 legendum (Ἐνϑάδε σῆμα κασιγνήτῳ) Ξενόφαίντος. .. Ἐὺ δόγξῳ χατέϑηκπεν. Ne- que vero existimandum, quoniam Σπίνϑηρ servile fere videtur nomen fuisse, patris nomen consulto esse omissum. Epigramma, si disticho continebatur, haud dubie antiquum; sed de Simonide sit fides penes &uetorem, Epigr. 127. Cod. Pal. ap. Iacobs. Not, Crit. Anth. Pal. VII 254: corr. Ἐπὶ Boóvegov. Σιμωνέδου. et in fine τοῦτο δισσῶς κεῖται. Formas βρόταχος et βράταχος testantur Et. M. 214, 48 et. Hesychius, in Batrachom. 294 scribendum ὃς ῥα τότε βρατάχοισιν ἀρωγοὺς sU- Sos ἔπεμψεν. — V. 2. ἐμπορίαν Schneidewin, cod. ἐμπορίην. Epigr. 128. Anthol. Pal. VII 516: eorr. τοῦ αὐτοῦ (Σιμωνέδου)" C εἰς τινὰ ὑπὸ λῃστῶν ἀναιρεϑέντα. Legitur etiam in leute ad VII 77 (vid. epigr. 129). — V. 2. βίου cod. P, sed altero loco gov. — Dicetur de hoc epitaphio ad ep. 129. - . Epigr. 199. Anth. Pal. VII 77: A Εἰς Σιμονίδηνν Σιμωνίδου. ibidem haec in marg. corr. y Σιμωνίδης εὑρὼν νεκρὸν ἐν νήσῳ τινὶ ϑάψας ἐπέγραψεν" οἵ μὲν ἐμὲ κτλ. (Epigr. 198) ὁ ταφεὶς νεκρὸς ἐπιφανεὶς τῷ Σιμωνέδῃ ἐκώλυσε πλεῖν" διὸ τῶν συμπλεόντων μὴ πεισθέντων, αὐτὸς μείνας σώξεται, καὶ ἐπιγράφει τόδε τὸ ἐλεγεῖον τῷ τάφῳ" Nw ὁ ro9 Κείοιο κτλ. “τὰ etiam ap. Seh. Aristid. === p485 === SIMONIDES, : 415 Ill 533 Dind. sive Frommel 200 (Aristid. Panath. II 215, quem locum sehol. interpretatur, nihil ad rem pertinet) et ap. Tzetz. Chil 1 632 (qui eum dieit τῇ MA παρεν ἔγραψε, simul prius epigramma respicit). — V. 1. τοῦ om. sch. Ar. — Keforo Anthol, ceteri Kéfov (Kíov). — Σιμωνίδεω, Anth. Σιμωνίδου. — V. 9. τεϊγνιὼς. Anth. τεϑνηιὼς, in marg. τεϑνειὼς (sic "Tzetz. et unus cod. seh. Ar). — ξῶντι παρέσχε, ζῶντ᾽ ἀπέδωκε Anth. quam lectionem commendat sermonis proprietas, atque hanc elisioneni ne elegiaci quidem poetae plane fugiunt, cf. quae αὖ Anaer. fr. 17 adnotavi. — Ep. 128 et 129 quae arclissima necessi- tudine coniuncta sunt, in Anthologia perperam diremta leguntur, quem- admodum etiam in aliis Cei poetae carminibus peccat, qui hanc syl- logen adornavit, Praeter lemma Anth., schol. Arist, Tzetz. etiam alii fide digni auctores hane memoriam tradiderunt, Cicero de divin. I 25 Simouidis somnium creberrime a Stoieis commemoratum esse testatur, et iterum II 65, Valer. Max. I 7 ext. 3 graeco usus auctore, qui etiam epitaphii mentionem fecit: memor beneficii. elegantissimo carmine aeter- sutati consecravit, melius illi et diuturntus in animis hominum scpulerwn constituens, quam in desertis et ignotis harenis struverat, Libanius T. IV 1101 ed, Reiske, item epigrammatis mentionem faciens:*) qui quidem cum dicit prope Tarentum Simonidem sepelivisse hominem mortuum, in quem forte inciderat, et postridie voluisse pergere in Siciliam, sed somnio monitum iter distulisse atque ita grave discrimen evitasse, testifieoatur hoe accidisse, eum poeta ad Hieronem Syracusas profecturus erat. Nihil in his inest, quod fide indignum esse videatur. At lunghahn homo ab omni superstitione alienus totum hoc commen- tieium esse censet, fidem enim excedere, hominem bis ex media morte esse ereptum, et cum Quintilianus famam de Tyndaridarum auxilio in aedium Crannoniarum ruina narrans miratus esset, quod poeta ipse huius rei nusquam meminisset, profecto non taciturus de tanta sua gloria*^*) Iunghahn, ut suam causam obtineret, importunum poetae te- stimonium, amovendum esse intellexit, itaque utrumque epigramma censoria virgula notat, recentissima esse dictitans carmina, Ut ep. 128 in suspicionem voearet, commentus est, pugnare verba of uiv ἐμὲ κτεί- vervrsg cum Cieeronis verbis ewm i ijnotum. quendam. proiectum mortuum vidisset (Valerius énhumatum corpus 4acens, Libanius νεκρὸν ἄταφον ὡς ἐπεῖδεν ἐρριμμένον), quae significent istum naufragio interemtum esse; quod vanum esse commentum religiosa interpretatio verborum evincit, quae de quolibet mortis genere commode dieuntur, neque hos &uctores, qui noverant Simonideum earmen, credibile est. quidquam scripsisse quod huie carmini adversetur. Nam ipsum earmen (germa- nummne sit an subditicium, in medio relinquo) eius rei testimonio est, neque vero fama tralaticia carmini fingendo ansam dedit. Aptissimum Sane argumentum epigrammatographis insignis poetae nobilissimi pietas erga mortuum ignotum, quod meritum continuo remunerantes dii iterum ex mortis diserimine eripuerunt Simonidem, sed si quis animum huc appulisset, continuo eurmine eius rei memoriam esset persecutua ***); *) Non pertinet hue quod levissimus &uetor Phaedrus fab. IV 32 solus testatur, Simonidem ex Asia domum redeuntem naufragium fecisse, quo respieit etiam IV 95 poetam ex aedium ruina salvum evasisse narrans. **) Quintilianus qui famam de Simonidis somnio haud dubie novit, quamvis tacitus signifieat poetam huius rei meminisse, id quod lung- hahnium non animadvertisse miror. ***) Non ausi sunt demoustrativi generis cultores hoe argumentum delibare, sed certatim anonymi Anth. P. VII 310. 366. 861. 358. 859. === p486 === 416 POETAE MELICI. 130. [185.] κ᾽ - ' , ΤΩΣ. / - LI a f H σεῦ καὶ φϑιμένας λεύκ ὀστέα τῷδ᾽ ἐνὶ τύμβῳ ἴσκω ἔτι τρομέειν ϑῆρας, ἄγρωσσα “υκάς" τὰν δ᾽ ἀρετὰν οἷδεν μέγα Πήλιον ἅ τ᾽ ἀρίδηλος 1162 Ὄσσα, Κιϑαιρῶνός τ᾽ οἰονόμοι σκοπιαί. epigr. 128. 129, quamquam necessitudine coniuncta, seorsim condita esse apparet, itaque etiam seorsim sunt sub iudicium vocanda. Et ep. 128 quidem omnes habet veritatis numeros: poeta mortuum tan- quam fidelissimum arbitrum adhibuit, qui memor beneficii simul divi- nam vindictam expetit: non recte lacobs censet ab hospitibus inter- fectum esse, quoniam Ζεὺς ξένιος invocatur, cf. Hom. Od. 4“ 210 Ζεὺς δ᾽ ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων. τε ξείνων τε ξείνιος, ὃ ὃς ξείνοισιν ἅμ᾽ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ, E 157 πρὸς γὰρ Διός εἶσιν ἅπαντες ξεῖνοί τε πτωχοί τε, adde "heaetetum Anth. P. VII 499. Facinoris auctorem ignorans poeta plu- ralem ex more adhibuit of κτείναντες, tum addit of ϑέντες sive con- cinnitatis gratia, ut lacobsio visum, sive comites suos dicens, qui una corpus terrae mandaverant. Sed alterum ep. 129 non dubitavi obelo configere; suspectum reddit non tam pron. ovrog, quod breviter diei poterat pro οὗτος ὃς ἐνθάδε κεῖται, quemadmodum in Attico titulo Kaibel 63 legitur, sed additus articulus ó, significans οὗτος ἐκεῖνός ἐστιν ὁ τὸν Σιμωνίδην σώσας, apparet igitur ab aliena manu additum esse hoc distichon, Libanius narrat poetam ipsum subscripsisse disticho (128) quo pilam in tumulo decoraverat (στεφάνους τῇ στήλῃ περιέϑηκε καὶ ἐναγίσας - τῷ νεκρῷ σωτῆρα αὑτοῦ τὸν κείμενον ἐκήρυξεν ἐπιγράμ- ματι" καὶ τοῦτο ἡ στήλη Osíwvvow)"), itaque Libanius utrumque epi- gramma vindicat poetae, tralaticiam famam secutus. Sed Simonidem pilam in tumulo erexisse non est veri simile, iecit boc epitaphium (ep. 128) inter comites perfunctus officio: postea cum fama de somnio Simonidis pervagata esset, in memoriam rei pilam erigentes non so- lum nobile epigramma 128 insceripserunt, sed praeterea addiderunt al- terum distichon 129. Epigr. 130. Pollux S 41: Ἔνδοξον δὲ καὶ Δυκάδα τὴν Θετταλὴν Σιμωνίδης ἐποίησε, γράψας τουτὶ τοὐπίγραμμα ἐπὶ τῷ “τάφῳ τῆς κυνός" Ἦ σεῦ κτλ. — V. 1. ἡ σεῦ Stephanus, vulgo ἧς αὖ. — λεύκ᾽ ὀστέα τῷδ᾽ Stephanus (et sic Bekker ex libris, αὖ videtur), vulgo Asv- κοστεάτω. — V. 9. ἀγρωσσα libri quod quamvis. ἀμάρτυρον sit neque aliud plane simile exemplum noverim (nam ἡρῷσσα facilem habet in- telleebum), intactum reliqui, praesertim cum etiam verbi ἀγρώσσειν origo sit obscurior, ἀγρῶστι Schneider. — V.3. Πήλιον, Πάλιον Schnei- dewin. — ἀφίδηλος Bekker, ἀρίϑαλος ai — V. 4. οἰονόμοι σκοπιαί, 860, ad quos lulianus Aegyptius VI 580 et 581 accedit, seripserunt εἷς τινα ὑπὸ λῃστοῦ ἀναιρεϑέντα καὶ om αὐτοῦ ϑαπτόμενον, cui chriae Simon. ep. 128 ansam dedit; manifesta imitationis vestigia deprehen- dimus 310 ϑάψεν δ μὲ κτείνας κρυπτὸν φόνον᾽' εἰ δέ μὲ τύμβῳ δωρεῖ- ται, τοέης. ἀντιτύχοι χάριτορ, quod ceteris opinor exemplo fuit; item 356 τοίου καὐτὸς ὄναιο τάφου et 381 ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἴσων ἀντιτύχοις οὐρανόϑεν χαρίτων. *) Idem Tzetzes significat (παρενέγραψε). Neque aliter videtur rettulisse auctor, quem Valerius latine interpretatur, eundem fortasse &dhibuit Libanius. === p487 === SIMONIDES. 4171 ANAGHMATIK A. 131. [187.] 'H μέγ᾽ ᾿Αϑηναίοισι φύως γένεϑ᾽ ἡνίκ᾽ ᾿άριστο- γείτων Ἵππαρχον κτεῖνε καὶ Aouó0tog. 132. [188] Ἔϑνεα Βοιωτῶν καὶ Χαλκιδέων δαμάσαντες παῖδες ᾿Αϑηναίων ἔργμασιν ἐκ πολέμου “ ᾽ , , , » Lui r δεσμῷ ἐν ἀχνυόεντι σιδηρέῳ ἔσβεσαν ὕβριν τῶν ἵππους δεκάτην Παλλάδι τάσδ᾽ ἀνέϑεν. ef. Anyte. Anth. Plan. 291 φριξοκόμᾳ τύδε Πανὶ καὶ αὐλιάσιν déro νύμφαις δῶρον ὑπὸ σκοπιᾶς Θεύδοτος οἰονόμου, ita enim eorrigo, v. legitur ;, οἰονόμος. ad eundem modum eadem ib. 231 κατ᾽ οἰόβατον δά. σπιον ὕλην. Neque enim ad antiqui alicuius exempli imitationem sunt revocanda, quamquam passim Anytae poematia ad Simonidis artem prope accedunt, velut et ipsa epigramma 1n canem scripsit (Pollux V 48). ᾿ναϑηματικά. Epigr. 131. Hephaest. 26: Πᾶν μέτρον εἰς τε- λείαν περατοῦται λέξιν, ὅϑεν ἐπίληπτά ἐστι τὰ τοιαῦτα Σιμωνέδου ἐκ τῶν Ἐπιγραμμάτων- Ἦ καὶ. Cf. Eust. 984, 8. — V. 1. φόως ESA, om. FIBHC. Deinde Δ γένετ᾽ ἠνίκ᾽. Eyigr. 132. Herod. V ΤΊ: Τῶν λύτρων τὴν δεκάτην ἀνέϑηκαν ποιησάμενοι τέϑριππον χάλκεον" τὸ δὲ ἀριστερῆς χερὸς ἕστηκε πρῶτον ἐσιόντι ἐς τὰ προπύλαια τὰ ἐν τῇ ἀκροπόλι' ἐπιγέγραπται δέ οἵ τάδε" Ἔϑνεα κτλ. Simonidis esse docet Aristid. II 512, qui una cum aliis Simonidis epigrammatis postquam 142 adscripsit, afferb: xol πρό γε τούτων᾽ Ἔϑνεα d. παῖδες ᾿ϑηναίων, οἶμαν λέγει τὸ ἐπίγραμμα καὶ πολλὰ ἕτερα" νὴ Z4, ἀλλὰ ταῦτα ᾿ἀττικὰ καὶ θερμότερα. Integrum epigramma affert etiam "Diodor. Excerpt. Vatic. T. MI 40 s. p. n. et Anth. Pal. VI 343, ubi inscribitur ἃ &ó5Ao»: corr. 'Hooóorov. Cf. praeterea de hoc "monumento Pausan. | 28, 9. Himer. Or. ID 19. — V. 2. ἔργμασιν ἐκ πολέμου scripsi, atque a ap. Her. ABCd et cod. P Anth., ἐν πολέμῳ Diod., iv πολέμου vulgo ap. Herodotum, quod cum δαμάσαντες iungunt perperam: hoe si dicere voluisset poeta, ἔργῳ Ἄρηος (cf. ep. 140, 1) vel πράτει πολέμου (ep. 143, 8) scripsisset, quem- admodum ep. 135, 8 ναυμαχίᾳ δαμάσαντες legimus; neque vero opus est eius modi additamento. Hettuli ad ἔσβεσαν ὕβριν, id quod Ari- stides suadet, quem ἐκ πολέμου legisse certum est, et v. 4, de quo infra dicam, plane flagitat: ἐκ πολέμου est, bello. confecto, ef. Thucyd. ] 190 ἐκ μὲν εἰρήνης πολεμεῖν, εὖ δὲ παρασχὸν ἐκ πολέμου εὐϑὺς ξυμβῆναι, nam alia est ratio II 834 οἱ 35 ϑάπτουσι τοὺς ἐκ τῶν πολέ- pev. Poeta dicit: fregerunt superbiam eogentes captivos ἐν πέδαις ἐργάζεσϑαι. — V. 8. ἀχνυύεντι Heckeri emendationem recepi, quo du- eunt libri Herod. Cd dzvv8évr,, AB et Pal. Anth. ἀχνυνϑέντι, legebatur ἀχλυόεντι male, nam carcer quidem tenebricosus dici poterat, non ferrea, vincula. Nomen, ἀχνύς testatur Et. M. 182, 1 adaeripto versu τῆς δ᾽ ὀλοφυρομένης ἀμφ᾽ ἀχνύϊ εἴβεται αἰών, unde ἀχνυόεις recte deducitur, αὐ M. Sehmidtii coniectura ἀλγινόεντι facile careamus, — ἔσβεσαν, Anth. ἔσβεσεν. --- V. 4. τῶν, Diod. àv. Cum Boeoti et Chal- === p488 === 418 . POETAE MELICI. cidenses suos tandem ex servitute redemissent, Athenienses huius pe- €cuniae decumam Minervae polluxerunt, ut Herodotus auctor est, quor- sum spectat hic versus; sed si ἔργμασιν ἐν πολέμου legitur, non est, quo τῶν referri possit: duriusculum enim τῶν ad Boeotos et Chaloei- denses referre, nam tune ἀπὸ τῶν dicendum fuit; hanc diffieultatem sustuli scribendo ἔργμασιν ix πολέμου... ἔσβεσαν ὕβριν. Athenienses potissimum iis, qui argentaria metalla exercebant, videntur captivorum operas (ἔργματα) elocavisse, unde grandem pecuniam rediisse consen- taneum est, quo accesserunt denique λύτρα, binas enim minas pro singulis redimendis solutas esse tradit Herodotus, poeta ut par est rem sum- matim perstringit; ἐργμάτων sive ἔργων δεκάτην eo modo dictum, quo λύτρων δεκάτη ap. Herodotum.*) --- τάσδ᾽, AB ut solent τἄςδ᾽΄. — ἀνέϑεν Schneidewin, legebatur ἔϑεσαν, nisi quod S ap. Her. ἀνέϑεσαν cuius auctoritati nolim obtemperare, sed solenni more ἀναϑεῖναι δὲ- κάτην dici solet, et corruptelae origo in proclivi est; eandem medici- nam adhibui ep. 135, 4. — De quadrigis, quas Athenienses Minervae bello prospere gesto dedicaverunt, schol. Aristid. ΠῚ 119 Dind. eadem : fere, quae Herodotus narrat, quibus addit cod. Paris. A (Frommel 351) οὕτως Ayoov ἐν ἐπιγράμματι ἐπὶ τῷ τεϑρίππῳ, ubi historiarum aliquem vel antiquitatum seriptorem nominatum esse coniieias, velut ^4vógo- tíov, quem has res gestas in Atthide attigisse consentaneum est; sed eum sehol. Herodotum testatus sit, non desideramus alterius auctori- iatem, ac praepositio ἐν potius epigrammatis scriptorem prodit, itaque conieci ᾿ἀνακρέων, ratus grammaticos haesitavisse, utrum Simonidis an ÁAnacreontis sint hi versus: sed Anacreon si etiam tum vixit, quod admodum est incertum, Athenis iam dudum discesserat. Ipse interpres videtur haec addidisse, οὕτως ἀνέγνων vel ὡς ἔγνωμεν, quae fre- quens est magistrorum cantilena in seholiis; quodsi ex Sopatri com- meníario repetitum est, quadrigae aheneae fere usque ad lustiniami regnum superstites fuerunt. — Herodotus quadrigas prope Propylaea, quae Pericles aedifieavit, positas esse narrat, vincula captivorum vidit in Erechtheo suspensa: et vincula quidem poterant facile ex urbis ex- cidio servari; ut Herodotus refert, paries templi incendio obfuscatus**), nondum igitur haec Erechthei pars restituta fuit, cum Herodotus illa scripsit, sed quo paeto quadrigae tumultu Persico integrae potuerint servari, sane mireris: fortasse igitur composito demum bello Athenien- ses hoc monumentum dedieaverunt.***) — Haec in proecdosi seripsi: non *) Diodori epitome ἐκ τῆς δεκάτης τῆς τῶν Βοιωτῶν ὠφελείας praedae factae (ὠφελείας) decumam memorat. Pausanias ἀπὸ Βοιωτῶν δεκάτη καὶ Χαλκιδέων τῶν ἐν Εὐβοίᾳ. **) Quod ap. Herod. legitur ἐκ τῶν τειχέων κρεμάμενοι, interpretes arcis muros intelligunt, mihi τειχέων videtur seribendum, ut catenae suspensae fuerint vel in pariete aedis vel in maceria, quae cingebat aedem. Locum, quem quadrigae obtinebant, planissime deseripsit He- rodotus: τὸ δὲ ἀριστερῆς χειρὸς ἔστηκε πρῶτα ἐσιόντι ἐς và προπύλαια. Arcis Athenarum propylaea intrantibus haud dubie dextra semita, exeuntibus sinistra erat destinata, quemadmodum, qui sacrarum aedium limina superabant, religiose observabant maiorum morem, ut et in- trantes e£ exeuntes dextrorsum iter facerent: hinc Simon. ep. 162 δεξιὰν ϑύραν dicit intrantium, sinistram ἐξιόντων δεξιὰν vocat, quoniam exeuntibus aede erat ad dextram. Erant igitur quadrigae ante Pro- pylaea positae, ut intrantibus essent ad sinistram. : ***) Accidit subinde, ut donariis perficiendis et dedieandis temporum iniquitas vel operis ampli diffieultas aliaeve causae moras afferrent, velut statuae, quas Athenienses ex Marathonia praeda Apollini Del- === p489 === --------- - ..»».».. SIMONIDES, ^ - 419 133. [189.] . 1163 Τὸν τραγόπουν ἐμὲ Πᾶνα, τὸν ᾿ἡρκάδα, τὸν κατὰ Μήδων, τὸν μετ᾽ ᾿ϑηναίων στήσατο Μιλτιάδης. αι multo post Athenis in aree marmoris fragmentum repertum has litteras exhibens; ENAIONEPAM/ PPOSAE'^. quod Kirchhoff in aet. menst. Acad. Berol. 1869 p. 409 seq. edidit et sagaciter animadvertit pertinere ad basin quadrigarum, in qua singula distieha singulis versibus incisa erant: nam manifesto supersunt pen- tametrorum reliquiae (᾿419)ηναίων ἔργμα(σιν) et (ἥππους δεκά(την). Litterae sunt amplae et decorae, e quarum specie confecit Kirchhoff titulum seriptum esse cirea Ol. 82—84. Herodotus igitur non antiquum simulacrum oculis usurpavit, quod Medico tumultu, eum arx incen- deretur et diriperetur, interiit; sed Athenienses, ne memoria belli ad- versus DBoeotos et Chalcidenses prospere gesti oblivione obrueretur, postea, cum Pericle auctore arx artis operibus magnifice ornaretur, hoe monumentum denuo instauraverunt?), addito, ut par erat, an- tiquo titulo, quem Simonidem fecisse, ut Aristides auctor est (vid. supra p. 477), cur negemus nihil omnino causae est, quamquam Kirch- hoffio secus visum, qui epigramma hoe Simonidi abrogat: pro- pter litterarum speciem, quam tituli fragmentum prae se fert, con- tendit Perielis demum aetate hoc monumentum Minervae esse dediea- tum. [ta non solum eos, qui quondam Boeotos et Chaleidenses devicerunt, impietatis insimulat, qui satis habuerunt catenas eaptivorum suspen- disse, fraudantes Minervam merito honore, **) sed etium posteros eorum vanissimos mortalium fuisse sibi persuasit, qui ut arcem ornarent artis operibus, ementiti sint, quadrigas has a maioribus decuma facta dedi- eatas esse. Huic autem opinioni plane adversatur Herodotus, qui plane dieit Athenienses, postquam eaptivi manu znissi erant, fecisse hoc mo- numentum, non praetermissurus silentio, si sexaginta fere annis post neglecti officii crimen a se avertere studuissent. Epigr. 133. Anthol. Planud. 232: Σιμωνέδου, si revera antiquum est epigramma: nam recentiores poetae hoc argumentum ornaverunt, velui "l'heaetetus (Anth. Pl. 233) et anonymus (ib. 259), neque antitheti studium, quod hic deprehendimus, Simonidi videtur convenire, quam- quam non prorsus abhorreat ab hoe poesis lumine, Si poematium Si- monideum ést, fortasse ex ampliore carmine breviatum et immutatum, ef. quae seripsi supra ad ep. 90. Panis hoe signum Constantinus vi- phieo voverant, aliquot annis post alterum demum Medieum bellum dedieatae sunt, siquidem Phidias has statuas fecit: vid. Pausan. X 10, 1 epigrammatis testimonium adhibens ἀπὸ δεκάτης τοῦ Δαραϑωνίου ἔργου τεϑῆναι τὰς εἰκόνας, quas Φειδίας ἐποίησε, καὶ ἀληϑεῖ λόγῳ δεκάτη καὶ οὗτοι (statune) τῆς μάχης εἰσέν. *) Fortasse Calamis has quadriagas fecit, quem Plinius H. N. XXXIV 71 in equorum effigie exprimenda sine aemulo fuisse scribit, ut coniecturam capere liceat, «quadrigam Calamidis, cui Praxiteles postea aurigam suum imposuit, hoe ipsum artis opus in arce esse, **) More maiorum solebant Athenienses bello prospere gesto diis, Minervae potissimum, decumam pollucere, cf. Boeckh. Oecon. Ath. L444. === p490 === 480 . 2 POETAE MELICI. 134. [190] Τοῦτ᾽ ἀπὶ δυσμενέων Μήδων ναῦται Ζιοδώρου Dd 3 3 . - , ὅπλ᾽ ἀνέϑεν Δατοῖ μνάματα ναυμαχίας. d * 135. [192.] Παντοδαπῶν ἀνδρῶν γενεὰς 4oíag ἀπὸ χώρας παῖδες ᾿Αϑηναίων τῷδέ ποτ᾽ ἐν πελάγει ναυμαχίᾳ δαμάσαντες, ἐπεὶ στρατὸς ὥλετο Μήδων, σήματα ταῦτ᾽ ἀνέϑεν παρϑένῳ ᾿Αρτέμιϑδι. detur transtulisse Byzantium, si fides est, Sozomeno hist. eccles. I5 καὶ of ἐν “ελφοῖς τρίποδες καὶ ὃ Πὰν ὃ βοώμενος, ὃν Παυσανίας ὁ «Λακεδαιμόνιος καὶ αἵ Ἑλληνίδες πόλεις ἀνέϑεντο μετὰ τὸν πρὸς η- δους πόλεμον: ubi prono errore Pausaniae vindicat quae Miltiadis opera fuit: neque aliter Nicephorus hist. 600]. VIII 88: καὶ ὁ σεμνὸς ἐκ εἰελ- φῶν τρέπους καὶ ὃ διαβόητος Πάν, ὃν Παυσανίας μετὰ τὸν "ΜΜηδικὸν ἀνέϑετο πόλεμον: nam Wieseleri coniectura, qui utroque loco Πύϑων pro Πάν restituendum censet, parum verisimilis ; minus etiam Welcker audiendus, qui Myth. II 812 'apud Sozomenum "wel ὁ menfiodnsnas (τρίπους) legendum suasit. Epigr. 134. Plut de Herod. ΨΥ c. 89: Διοδόῃου δέ τινος τῶν Κορινϑίων τριηραρχῶν ἐν ἱερῷ Δητοῦς ἀναϑήμασι κειμένοις “καὶ τοῦτο ᾿ ἐπιγέγραπται. Ταῦτ᾽ wu. Anthol. Pal. VI 215: τοῦ αὐτοῦ (Σι- povíóoov): item ἃ ἀνάϑημα τῇ qo? παρὰ ναυτῶν. Simonidi eur abiudicemus nihil causae est: neque enim ταῦτα v. 1 malae fraudis aut noviciae originis suspicionem movet. Sed Plutarehus hoe quoque epigramma non integrum videtur adscripsisse, deest distichon, quo poeta exposuit, quae Diodorus eiusque nautae in pugna Salaminia Strenue gesserint. — V. 1, δυσμενέων, cod. Pal. δυσαμένων. — V. ἃ. ἀνέϑεν Blomfield, Boeckh, Dobree, vulgo ἀνέϑεντο, Hartung ὅπλα ϑέσαν requirit. — ναυμαχίας, Plut. ναυμαχίης. Epigr. 186. Plut. de Herodot. malign. c. 34: Εἶτα “πιστεύειν ἄξιον τούτῳ γράφοντι περὶ ἀνδρὸς ἢ πόλεως μιᾶς, ὃς £vl ῥήματι τὸ νέκημα τῆς “Ἕλλάδος ἀφαιρεῖται καὶ τὸ τρόπαιον καϑαιρεῖ καὶ τὰς ἐπιγραφάς, ἃς ἔϑεντο παρὰ τῇ ᾿ἀρτέμιδι τῇ Προσηώᾳ, κόμπον ἀποφαΐνει καὶ ἀλα- ξονείαν; ἔχει δὲ οὕτω τὸ infer Havrtodenóv κτλ. ldem affert vit. Themistocl. e. 9, ubi v. 1 4o/ge et v. 8 ναυμαχίῃ legitur, priore loco 4Meíeg et ναυμαχέᾳ quae revocavi. — V. 4. ἀνέθεν scripsi, lege- batur ἔϑεσαν, quae librariorum est correctio, eum vulgaris forma dvé- $scov iradita esset, quae versus numero adversatur. ᾿“Σήματα poeta pilam et titulum inseriptum dieit, non ἐπιγραφήν sive γράμματα, quamquam σήματα apud Homerum antiqui interpretes i in hune modum interpretati sunt, adde Phauiam Anth. P. VI 295 ἔργμα τε λείας σαμο- ϑέτω, sed in epigr. Romano CIGr. III 6222 καρπαλίμως γράψαι σημήϊα δίπλοα φωνῆς Ἑλλάδος εὖ εἰδὼς ἠδὲ καὶ Αὐσονέων notas tachygraplio- rum dici recte perspexit Bonada, quemadmodum est in epitaphio Agrip- pinensi CI Rhen. 323 iam doctus in compendia Tot literarum et moma- wm, Notare currenti sti, Quot lingua currens diceret. — Simonidi h. ep. probabiliter vindieavit Sehneidewin; ταῦτα neque hic neque ep. 134 offensioni est. === p491 === αι ML 0 51—— M SIMONIDES. 481 136. [193.] Δημύκριτος τρίτος ἦρξε μάχης, ὅτε παρ Σαλαμῖνα “Ἕλληνες Μήδοις σύμβαλον ἐν πελάγει" πέντε δὲ νῆας fAsv δηΐων, ἔκτην δ᾽ ὑπὸ χειρός ῥύσατο βαρβαρικῆς Φωρίδ᾽ ἁλισκομένην. 131. [194.] : 1164 ἴδ᾽ ὑπὲρ ᾿Ελλάνων τε xal ἰϑυμάχων πολιητᾶν Epigr. 136. Plut. de Herod. malign. e. 86: Τὸ zfquoxoírov κατόρ- ϑῶώμα καὶ τὴν ἀριστείαν, ἣν ἐπιγράμματι Σιμωνίδης ἐδήλωσε" Jm- μόκριτος *ti. lInsolens sane epigrammatis species, fraudis tamen suspicio procul habenda; Plutarchus haud dubie exordium in artum redegit, poeta, videtur scripsisse: (ἄνϑηκεν τόδε ....) “Ιημόκριτος.. (Νάξιος, 0c) τρίτος ἦρξε μάχης. — V. 8. χειρός TVB, yulgo χεῖρα. — V. 4. βαρβαρικῆς ᾿ TVB, βαρβαρικὴν vulgo. Reiske coni. ἀπὸ (Sehnei- dewin ὑπὸ) χειρῶν δύσατο βαρβαρικῶν. Epigr. 187. Athen. XIII 573 C: Νόμιμόν ἐστιν ἀρχαῖον iv Ko- ρένϑῳ, ὡς καὶ Χαμαιλέων ὁ Ἡρακλεώτης ἱστορεῖ ἐν τῷ περὶ Πινδάρου, ὅταν n. πόλις εὔχηται περὶ μεγάλων τῇ Ἀφροδίτῃ, συμπαραλαμβάνεσϑαι πρὸς τὴν ἱκετείαν τὰς ἑταίρας ὡς πλείστας καὶ ταύτας προσεύχεσθαι τῇ ϑεῷ καὶ ὕστερον ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς παρεῖναι. Καὶ ὅτε δὴ ἐπὶ τὴν 'EA- λάδα τὴν στρατείαν ἦγεν ὁ Πέρσης, ὡς καὶ Θεόπομπος ἱστορεῖ καὶ Τύ- μαιος ἐν τῇ ἑβδόμῃ, ot Κορίνϑιαι ἑταῖραι ηὔξαντο ὑπὲρ τῆς τῶν Ἑλλή- νων σωτηρίας εἰς τὸν τῆς ᾿ἀφροδίτης ἐλθοῦσαι νεών" διὸ καὶ ,Pue- νέδης ἀναϑέντων τῶν Κορινθίων πίνακα τῇ θεῷ τὸν ἔτι καὶ νῦν διαμένοντα καὶ τὰς ἑταίρας ἰδέᾳ (corrigendum videtur δη- μοσίᾳ, nam ἰδίᾳ est seorsim, cf. Thucyd. I 133. Herod. VII 228. Diod. XI 83) γραψώντων Ei: τότε ποιησαμένας τὴν ἱκετείαν καὶ ὕστερον (ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς recte inseruit Kaibel) παρούσας cvv- ἔθηκε τόδε vo ἐπίγραμμα" Αἴδ᾽ τῷ. Idem epigr. affert Sch. Pind. Ol. "XH 32: Θεόπομπος δέ φησι καὶ τὰς γυναῖκας αὐτῶν (Κορενϑέων) εὔξασϑαι τῇ ᾿ἀφροδέτῃ ἔρωτα ἐμπεσεῖν τοῖς ἀνδράσιν αὐτῶν μάχεσθαι ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδος τοῖς Μήδοις, εἰσελϑούσας εἰς τὸ ἱερὸν τῆς ᾿᾿φροδίτης 2. εἶναι δὲ καὶ νῦν ἀναγεγραμμένον ἐλεγεῖον εἰσιόντι εἰς τὸν ναὸν τῆς ἀριστερᾶς χειρός" ATO! κτλ. Item Plut, de Herodot. malign. 89: καὶ μὴν ὅτι μόναι τῶν Ἑλληνίδων αἵ Κορένϑιαι γυναῖκες εὔξαντο τὴν καλὴν ἐκείνην καὶ δαιμόνιον εὐχήν, ἔρωτα τοῖς ἀνδράσι τῆς πρὸς τοὺς βαρβάρους μάχης ἐμβαλεῖν τὴν ϑεόν, οὐχ ὅπως τοὺς περὶ τὸν Ἡρόδοτον ἀγνοῆσαι πιϑανὸν ἦν, ἀλλ᾽ οὐδὲ τὸν ἔσχατον Καρῶν. διεβοήθη γὰρ τὸ πρᾶγμα, καὶ Σιμωνίδης ἐποίησεν ἐπί- γράμμα, χαλκῶν εἰκόνων ἀνασταϑεισῶν ἐν τῷ ναῷ τῆς ᾿ἀφροδίτης .. . τὸ δ᾽ ἐπίγραμμα τοῦτό ἐστιν" Αἴδ᾽ κτλ. adde lriarte Codd. Matr. 263, ubi ᾿ἀριστοτέλους inscribitur, cnius lectiones eum schol. Pind. consen- tiunt. — Quamquam omnes iisdem auctoribus videntur usi esse magna tamen est dissensio, nam utrum Corinthiorum matronae an meretrices intelligendae sint, incertum: pariter ambiguum, quale fuerit donarium. Athenaeus ex Chamaeleontis Aristotelii libro περὶ Πινδάρου descripsit, nisi quod 'l'heopompi et Timaei addidit testimonia, fortasse ex scholiis Pindarieis depromens, quamquam Timaei nomen in excerptis non com- PonrAz Lm. III. 81 === p492 === [ 482 : POETAE MELICI. ἐστάϑεν εὐξάμεναι Κύπριδι δαιμονία" οὐ γὰρ τοξοφόροισιν ἐμήσατο Oi ᾿Αφροδίτα Μήδοις "Ἑλλάνων ἀκρόπολιν προδόμεν. paret?) Chamaeleonte etiam Pindari interpretes usi sunt, addito Theo- pompi testimonio, sed quae de originibus templi Veneris narrant, ali- unde petierunt, ex Chamaeleonte depromta ἔστε δὲ καὶ νῦν ἐλεγεῖον ἀναγεγραμμένον κτῖ. *), ita enim scribendum, epitomator perperam εἶναι seripsit, omnia ad Theopompum referens. Plutarchus denique Pindari- cis commentariis usus est, inde etiam Simonidis nomen ascivit, quod. nune ibi desideratur. lam apparet meretrices haec vota fecisse, com- xmodeque Chamaeleon Pindari scolion enarrans hoc exemplo usus est; neque fides habenda Theopompo, qui nescio quo errore» Corinthiorum uxores substituit, quem sequitur Plutarchus, qui cum in scholiis hoe propagatum legisset, fortasse etiam Theopompi librum evolvit. Tabu- lam pietam Corinthios Veneri dedieasse testifieatur locuples auctor Chamaeleo, Plutarchus aheneas statuas, perperam interpretatus ep. V. 2 ἐστάϑεν, quandoquidem f ἱστάναι vel ἱστάναι χαλκοῦν τινὰ vulgo de statuis honoris ergo positis diei solet, sed pariter Nossis Anth. D. IX 605 de mulieris imagine, quam picta tabula exhibuit, ὡς ἀγανῶς ἕσταπεν dixit, -- Epigramma gravem labem contraxit, nam apparet post v. 2 unum alterumve distichon intercidisse: oportebat enim plane diei, meretriees voti compotes factas esse; videtur poeta non solum preces mulierum ad eum modum, quem "Theopompus testificatur, enarravisse, sed etiam ut solet Corinthiorum fortitudinem laudibus extulisse. Ambi- gas epigramma utrum consulto an casu sit mutilatum: equidem inte- grum adscripsisse Chamaeleontem existimo. Nam v. 9 post Κύπριδι quod infertur δαυμονέᾳ (paullo commodius foret δαιμονέως) valde offen- dit; nam εὔχεσθαι. δαιμονίᾳ quid sibi velit, aegre expedias ; Plutarchum, qui δαιμόνιον εὐχὴν interpretatur, nihil moror, qui repperit epigramma αὖ nune legitur. Contra δαιμονίέᾳ i. e. dévinitus, divino auxilio arcta necessitudine cum novissimo disticho coniunctum: nam v. 3 δὺ 4 deos adfuisse Corinthiis Medico tumultu planissime testantur. Hiat igitur oratio iam v. 2, quem ita redintegraveris ἐστάϑεν εὐξάμεναι Κύπριδι δαμοσίέᾳ, apte. enim poeta publicum, non privatum esse monumentum asserit, ef. ep. 89. Librarius aberrans ad δαιμονέᾳ quod insequebatur grave "hoc detrimentum attulit, quod resarcire nequimus, cum ex Chamaeleontis libro, qui exseripserunt, imprudenter propagaverint. Denique addo neque lunghahnium neque Kaibelium hoe poematium Simonidi abiudicare, quamquam hune exspectaveram obelo adpuneturum esse, siquidem parum eongruit cum specie Simomidei epigrammatis, quam ipse delineavit, ut ad eam normam carmina quae vulgo ferun- tar examimaret. — V. 1. Ἑλλάνων, Aib. Ἑλλήνων. --- ἐϑυμάχων, Ath. εὐϑυμάχων (P ἐθυμάχων), Schol. ἀγχεμάχων (Vrat. D ἐγχεμ.), Dobree ἐϑυμαχάν. — V. 9. ἐστάϑεν scripsi, Plut. ἔσταϑεν, Ath. ἔσταϑεν, Schol. ἔστασαν. — εὐξάμεναι Plut., εὐχόμεναι Schol, εὔχεσθαι Ath. (B εὔχε- σϑε). --- δαιμονέᾳ, Plut. δαιμόνιαι, Lobeck δαμοσίᾳ, Hecker καδεμόνι, C. Fr. Hermann δαίμονι à, quod omnino falsum, Schmidt ziv στά- ϑὲεν εὔχεσϑαι Κύπρι λιλαιόμεναι. — V.8. ἐμήσατο Schol., ἐμήδετο Plut., 3) fisco pam, neque vero "limaeüm adhibere potuit Chamne- leo, sed neque illo videtur usus esse. "*) Aristarchi saeculo tabula picta superstes fuerit, quam mox urbis Corinthi incendium absumpsit. === p493 === ΒΙΜΟΝΊΘΕΒ, 483 "d - 158. [198.] 110 Ελλάνων ἀρχαγὸς ἐπεὶ στρατὸν ὥλεσε Μήδων Παυσανίας, Φοίβῳ μνᾶμ᾽ ἀνέϑηκε τόδε. -- 139. [195.] Ἑλλάδος εὐρυχύρον σωτῆρες τύνδ᾽ ἀνέϑηκαν, δουλοσύνης στυγερᾶς ῥυσάμενοι πόλιας. ἐβούλετο Ath., ἐμήσαο M. Sebmidt. — à ᾿ἀφροδίτα, ap. Schol. Vrat. D δῖα ϑεοῖσιν "po. unde Boeckh coni. δὲα ϑεάων. — V. 4. Μήδοις, Ath. Πέρσαις. — προδόμεν, Schol. δόμεναι. Epigr. 138. Thuc. I 182: Καὶ ὃ ὁτι (ὁ Παυσανίας) ἐπὶ τὸν τρίποδά ποτε τὸν ἐν “ελφοὶς, ὃν ἀνέϑεσαν οἵ “Ἕλληνες ἀπὸ τῶν “Μήδων dxgo- ϑίνιον, ἠξίωσεν et ides αὐτὸς ἰδίᾳ τὸ ἐλεγεῖον τόδε" Ἑλλήνων ἀρχηγὸς (Bgh ἀρχὸς) καὶ. τὸ μὲν οὖν ᾿ἐλεγεῖον ot “Λακεδαιμόνιοι ἐξ. ἐκόλαψαν εὐθὺς τότε ἀπὸ τοῦ τρίποδος τοῦτο καὶ ἐπέγραψαν ὀνομαστὶ τὰς πόλεις, ὅσαι ξυγκαϑελοῦσαι τὸν βάρβαρον ἔστησαν τὸ ἀνάϑημα (huc etiam respicit idem ΠῚ 51). Simonidis esse epigramma ostendit Pausan, ΤΙ 8, 2: Ὅτι γὰρ μὴ τῇ Kvvíowe τὸ ἐπίγραμμα ἐποίησεν. ὅστις δὴ καὶ ἔτι πρότερον Παυσανίᾳ τὸ ἐπὶ τῷ τρίποδι Σιμωνίδης τῷ ἄνατε- ϑέντι ἐς “ελφούς, ἄλλο δέ Ye παρὰ ἀνδρὸς ποιητοῦ “Λακεδαιμονίων τοῖς βασιλεῦσιν οὐδέν ἐστιν ἐς μνήμην. Legitur etiam ap. Demosth. in Neaer. 97. Plutarch. de Herod. mal. c. 42. Aristodemus ,P. 365 Wesch. Anth. Pal. VI 197 (À Σιμωνέδου" item A ἀνάϑημα τῶι ᾿πόλλωνι Παυ- σανίου, sed ov in ras., C εἰς Παυσανίαν) ubi ὦλεσα et ἀνέϑηκα est, Suid. v. Παυσανίας, Apostol. VII 9, d. Cf. etiaun Nepot. vit. Paus. c. 1. Respicit Aristid. IT 234. Ipsius monumenti Herodotus quoque mentio- nem fecit IX 81: συμφοφήσαντες δὲ τὰ χρήματα καὶ δεκάτην ἐξελόντες τῷ ἐν “Δελφοῖσι $e, ἀπ᾽ ἧς 9 τρίπους ὁ χρύσεος ἀνετέϑη ὁ ἐπὶ τοῦ τριχαρήνου ὄφιος τοῦ χαλκέου ἐπεστεὼς ἄγχιστα τοῦ βωμοῦ. Et aureus quidem tripus ἃ Phocensibus, cum Delphieum templum diripuissent, conflatus, aheneus autem draco à Constantino Byzantium translatus (huc respicit etiam Schol. Thueyd. ἔλαβον οἵ Ῥωμαίων βασιλεῖς, καὶ μετέϑηκαν ἐπὶ τὸν ἱπποδρόμον τοῦ Βυξαντίου) quamvis truncatus etiam nune superest, et nuper demum sociorum nomina columnae striatae ineisa in lucem restituta sunt: copiose disputavit de hoc monumento O. Friek in Iahnii Annal Suppl. III 487 seqq., sed non recte censet &ureum tantum lebetem impositum fuisse draconum capitibus; fuit enim revera tripus aureus, id quod etiam Wieseler arbitratur (in lahbnii Annal LXXXIX— XC p. 242 seq.): sane incertum, quo pacto draco eum tripode fuerit consociatus: Wieseler duas proposuit coniecturas, mihi quidem posterior maxime probabilis videtur. — Pausaniae, qui Simonmdem epigramma fecisse testatur, fidem derogat Kaibel, quoniam neque Thucydides neque Demosthenes poetae nomen addiderint; at historiarum scriptores et oratores, ubi monumentorum titulis utun- tur, constanter auctoris nomen silentio praetereunt. — Kaibel dicit, distichon omnino indignum esse Simonide, qui si hoe Pausaniae gra- ltificatus esset, graves Atheniensibus poenas daturus fuisset. ldem vero, cum suspicatur ea, quae de poetae commercio cum Pausania feruntur, ficta esse omnia, quorum rumorum fons et causa sit hoc ipsum distichon, quamvis invitus largitur, Simonidis iam antiquitus hos ver- sieulos attributos esse. — V. 1. Ἑλλάνων » ἀρχαγὸς et v. 2 μνᾶμ᾽ An- thol., reliqui 'EAAvov ἀρχηγὸς et μνῆμ᾽. V. 9. τόδε, om. V ap. Ruid. Epigr. 139. Diod. Sie. XI 33: Of "m Ἕλληνες ἐκ τῶν λαφύρων 31* === p494 === 484 - ' POETAE MELICI. 140. [199.] * E 1166 Τόνδε ποϑ’ Ελληνες νίκης κράτει ἔργῳ "άφηος, δεκάτην ἐξελόμενοι κατεσκεύασαν χρυσοῦν τρίποδα καὶ ἀνέϑηκαν εἰς “Δελφοὺς ἐπιγράψαντες ἐλεγεῖον τόδε᾽ Ἑλλάδος wA. Adde Arsen. 118. Simonidi tribuit Sehneidewin, satis infirmo usus argumento, quod huie epigrammati quae subiecit Diodorus epitaphia Thermopylensia Simonidis sint (ep. 91. 92), abiudieat Goetüling. Gn. comm. acad. 1861 lenae), cui inprimis displicet Ἑλλάδος εὐρυχόρου, quando- quidem Homericum 1]. IX 478 δι’ Ἑλλάδος εὐρυχόροιο de urbe sit dictum; at ad eundem modum in epigr. ap. Athen. XII 536 B legi- tur: ἄρχων Ἑλλάδος εὐρυχόρου, de quo dixi in appendice epigr. Simo- nidis: multo magis offendit, quod Graeci milites σωτῆρες Ἑλλάδος dicuntur, nam dispar ratio ep. 129 οὗτος ὁ τοῦ Κείοιο Σιμωνίδου ἐστὶ σαώτηρ, atque ilud ipsum a Simonide alienum carmen*) Diodoro, qui solus hoc epigramma servavit, nihil prorsus de Pausaniae disticho memoriae prodidit (vid. epigr. 138), etiam Nipperdey et Frick (Iahmii Ann. Suppl. IIl 503) fidem abrogant, nec immerito; nam Diodorum ita demum possis conciliare cum aliorum testimoniis, si statuas in locum prioris carminis (138), quod exsceulptum est, aliud offensionis et invi- diae immune substitutum esse. At Thucydides et ceteri, qui eandem rem enarrant, nullam alterius epigrammatis mentionem faciunt, aperte adversatur huic coniecturae Nepos Paus. c, 1: ,,hos versus Lacedaemo- nii exsculpserunt, «eque aliwd scripserunt quam nomiua earum civi- tatum, quarum auxilio Persae erant victi ^ Nihilo secius olim hanc coniecturam tuitus sum, ratus epigramma Pausaniae in tripode aureo, non in columna siriata scriptum fuisse. At postquam Dethier et Mordt- mann denuo monumentum examinaverunt et in ipsa hac columna vesti- gia erasi epigrammatis deprehenderunt (vid. Acta Acad. Vindob. XIII p. 8 se2.,**) plane abieci eam opinionem, neque dubitavi epigramma, quod Simonidis non esse certum est, adpungere. Diodoro, si qua fides est Delphiei monumenti titulum esse tradenti, coniicias multo post aureo tripode sublato hoc epigramma incisum esse in columnae stria- tae crepidine, cum bello Phocensi tandem composito Delphicum tem- plum instauraretur. Quod Pausanias X 13, 9 hoc epigramma non com- memorat, nullius es& momenti, nam ille etiam columnae striatae fitu- lum nulla mentione dignatus est. — V. 1. εὐρυχόρου, FL εὐρυχώρου. — V. 2. δουλοσύνης, Ars. δουλοσύνας. Epigr. 140. Plut. de Herod. malign. e. 42: τέλος δὲ (4ϑηναῖοι καὶ *) Ut molestum illud σωτῆρες removerem, olim conieci Soi. vel σώτερ, col τόνδ᾽ ἀνέϑηκαν, ut ῥυσάμενοι referatur ad socios, quorum nomina exhibet columna striata. **) Eo ipso loco, ubi vestigia erasi carminis deprehenduntur, haec extant: ADOAONIOEO ANAOEMAP'O^ tum sequuntur nomina Graecarum gentium, unde Goettling duse indici versum hexametrum tituli loco praemissum fuisse intellexit, quem in hune modum instauravit: 4moA1ovi 96 (στάσαντ᾽ ) ἀνάϑημ᾽ ἀπὸ Μήδων. Haec sociorum nomina etiam Olympiae in signo Iovis im dextra basis parte incisa erant, vid. Pausan. V 93. "lertium catalogum memorat Áristodemus e. 9, nomina in diseo orbieulatim scripta esse testatus, ne quae gens principem loeum obtineret; sed huius memoriae fides Bit apud auctorem. . s. === p495 === SIMONIDES. 485 εὐτόλμῳ ψυχῆς λήματι πειϑόμενοι, Πέρσας ἐξελάσαντες, ἐλευϑέρα ᾿Πλλάδι κοινόν (ügvoavro Διὸς βωμὸν ᾿Ελευϑερίου. 141. [196] Φημὶ Γίέλων᾽, Ἱέρωνα, Πολύξηλον, Θρασύβουλον, Μαμεδαιμόνιοῦ τ τῷ βωμῷ τὸ ἐπίγραμμα τοῦτο γράφοντες ἐνεχάραξαν᾽ Τόνδε κτλ. (v. $ in codd. Par. deest) ldem legitur in vit. Aristid. €. 19, ubi omissus est v. 2, et in Anth. Pal. VI 50: A Εἰς ναὸν ἄνατε- ϑέντα τῷ -ἰεἴ" eorr. in rasura Σιμωνίδου. Cf. Pausan. IX 2, 5. Dis- seruit de hoc epigrammate etiam Frick p. 533, qui quod dicit legi ap. sceholiastam Herodoti IX 85, quid sibi velit non assequor. Cum lemma lantum Anth. Simonidis nomen exhibeat, ceteri taceant, Kaibel frau- dem manifestam esse putat, plurimum tribuens Pausaniae silentio, qui si epigramma in ara additum fuisset praesertim Simonideum, haud dubie mentione dignatus esset. Atqui Plutarchus Chaeronen- sis testatur Graecos post pugnam Plataeensem aram [ovi dedica- visse et illos versus inseribendos curavisse: constat igitur iam saeculo ante Pausaniam versus incisos fuisse. Neque novieium est earmen, hune antiquitatis nitorem et elegantiam non poterat Grae- culorum vanitas assequi. Simonidem autem, qui tumulos mortuorum prope Plataeas versibus suis ornavit, consentaneum est, etiam hoc epigramma condidisse: neque enim credere par est. tam! insigne mo- numentum sine titulo , neglectum jaeuisse, — V. 1. Ἕλληνες, Anth. ΓἝλλανες. — νίκης κράτει, ap. Plut. vit. Arist. νώκας κράτει (à. ἐκρά- te). et jb. pro. ἔργῳ Ἄρηος Fa πόϑω ἄργεος, 1, πόϑῳ ἄργος. contra Anth. ῥώμῃ χερός, ἔργῳ Ἄρηος. Kaibel Νέκης desiderat, quoniam Ἄρηος subsequatur, nescius id iam Sintenisium occupavisse; ali futilibus conieeturis haec tentaverunt, Sehneidewin νίκης κρατεῖ ἔργῳ "Aonos, Hartung νίκας κρατερεργέος εἵνεκ᾽, Schmidt ἔρνος vel ὄξοι Ἄρηος. — V. 9. ψυχῆς λήματι, Anth. ψυχᾶς (cod. P ψυχῆς) λάματι. — ΥΓ. 8. ἐλευ- ϑέραᾳ .. . ποινόν, Anth. ἐλεύϑερον... κόσμον, et ἐλεύϑερον etiam Plut. vit. Aris. . : Epigr. 141. Schol. Pind- Pyth. I 155: Φασὶ δὲ τὸν Γέλωνα τοὺς ἀδελφοὺς φιλοφρονούμενον ἀναϑεῖναι τῷ ϑεῷ χρυσοῦς τρίποδας, ἐπι- γράψαντα ταῦτα᾽ Φημὶ xri. ubi medio 'disticho omisso leguntur v. 1. 2. 5. 6. Simonidis epigramma esse ostendit Anthol Pal. VI 214: A AvdOnue τοῦ αὐτοῦ" corr. Σεμωνέδου. ubi vicissim v. δ et 6 omisei. sunt. Denique Suidas Anthologia usus v. «Ἰαρετίου sine poetae nomine et sine explanatione haec exhibet: τὸν τρίποδ᾽ (Med. ,τρέποδα δ᾽ ἀν- ϑέμεναι (E ἀνϑέμεϑα)" ἐξ ἑκατὸν λιτρῶν καὶ πεντήκοντα ταλάντων “Ιαρετέου χρυσοῦ τᾶς δεκάτας δεκάταν (vulgo τὰς δεκάτας, VC τὰς δε- κάτας δεκάτας, À δεκάτας δεκατ᾽). Disseruit de his versibus Hultsch: de Damareteo argenteo Syracusanorum nummo Dresdae 1862 docte et subtiliter, verum quae proposuit, improbanda sunt fere omnia, velut peeuliare auri talentum apud Sieulos fuisse ratus, quod nullum omnino fuit, οὐ Diodori narrationem (XI 26) cum hoc epigrammate frustra con- eiiare studens taudem eo devenit, ut suis rationibus ingens tripodis pondus ad auri libram redigeret, neque vidit, derisui futuros fuisse Dinomenis filios, 81 tum exilis munuseuli pondus praesertim hac magni- fiea oratione indicavissent: atque illi aemulantes Graecis, qui post maxi- === p496 === 486 ἂν POETAE MELICI. παῖδας Δεινομένευς, τὸν τρέποδ᾽ ἀνϑέμεναι, 1161 SE ἑκατὸν λιτρῶν καὶ πεντήκοντα ταλάντων Δαμαρέτου χρυσοῦ, τᾶς δεκάτας δεκάταν, - 6 βάρβαρα νικήσαντας ἔϑνη᾽ πολλὴν δὲ παρασχεῖν. - σύμμαχον Ἕλλησιν χεῖρ᾽ ἐς ἐλευϑερίην. mam victoriam munus ut videtur multo minus Apollini dedicaverunt οὐ Pausaniam tituli honore orbaverunt, non solum sua nomina con- fidenter insceripserunt, sed etiam tripodem ex auro totum maximi pon- deris deo obtulerunt; nam hie tripus inter pretiosissima Delphiei templi monumenta vel primarium obtinebat locum. Sed de hac quaestione quam ea qua decet cura persequi non permittunt huius adnotationis angustiae, accuratius egi in conventu philologorum Halensi, vid. Aet. conv. p. 2b seq. neque quidquam repperi, quod retractandum videatur: nam quae Hultseh non praesens, sed anno post (Act. p.37 seq.) contra disseruit, nihil moror. Quod Simonidi denique abrogavit epigramma, satis superque arguit, quam infimae fuerint rationes, quas antea his ipsis versibus tanquam. germanis usus excogitaverat. — V. 1. Sehneidewin qgepr et Πολύξαλον probabiliter. — V. 2. Δεινομένευς, cod. Pal διομένευς. — τὸν τρίποδ᾽ dvO9éusvor Anth. (Suid.), τοὺς τρίποδας ϑέμεναι Schol male, unum tantum tripodem fuisse testatur etiam Diod. Sie. XI 26. Sed versus de interpolatione suspectus, poeta videtur ut solet τόνδε ποτ᾽ ἀνθέμεναι scripsisse, — V. 3. ££ Boeckh (Metrol. Quaest. 295 et 304, ubi hoc distichon vindieat a Schneidewini suspicione, v. 3 et 4 subditieii videntur), legebatur ἐξ, quod tuetur IIultsch p. 16. — λετρῶν, corrigunt Awo&v. — σἰαμαρέτου scripsi, nam “αμαρετέου quod Bentley commendavit, vix ferendum: debebat zego- osrsíov dici, aut si correpta paenultima poetae licuit proferre, certe non decebat continuo litteram voealem correptam penitus eiicere, sed eum vulgaris forma versui non satis commoda esset, ausus est χρυσὸν Ζία- péosrov scribere, quod non magis est improbandum quam Virgiliana Jiomula, tellus et Lavina littora, aut quod Horatius de arte poet. 288: Et qui praetextas et qui docuere togatas novo modo dixit: atque in sch. Pind. Ol. I 1 zfqueoérqv, ἀφ᾽ ἧς καὶ zhuegévetov προσωνομάσϑη vó- picuo cod. Vrat. À teste Sehneidero exhibet δημάρφετον ὠνομάσθαι. [taque cum olim etiam zfeueeévoc in mentem venisset, id ipsum resti- tui, legebatur zfegeríov (P δάρετέου, ubi s. m. aecentum supra : ad- iecit) neque aliter Suidas. Meineke “αρετίου legendum proposuit, quod Lycophroni et poetis, qui figurata carmina scripserunt condonandum, non Simonidi, quem non decebat tenebricoso vocabulo reginae nomen occultare: nam si Sophocles veniam impetrat, cum Macedonum regem, qui a suis popularibus ᾿ἀρχέλαος nuneupabatur, Atticorum more 4ogé- λεων vocat, facile apparet nulli poetae licuisse reginam Ζαμαρέταν inaudito prorsus nomine Δαρέταν appellare. — τᾶς, Suidae codd. ut videtur τὰς. — V. 5. Schneidewin ψυκάσαντας eb πολλὰν, sicut v. 6 "Eiiecw et ἐλευϑερίαν. Offendor vanitate verborum, quae in publico monumento, quod celeberrimo loco Graeciae fuit situm, vix videtur ferenda: nam certum est Sicilienses tyrannos nulla auxilia misisse Grae- cis adversus Persas pugnantibus; nam πολλὴ χεὶρ nihil aliud quam magnas copias significat, cf. Herod. VII 167 ἁλὴς μὲν γὰρ γινομένη πᾶσα ἡ Ἑλλάς, χεὶρ μεγάλη συνάγεται. Herodotus refert Gelonem, cum Graecorum legati venissent auxilium petentes, respondisse, velle se maximas copias subsidio mittere, Si summa imperii sibi traderetur: === p497 === SIMONIDES, - . 481 — 142. ἘΣ oo τ᾽ Εὐρώπην oíag δίχα πόντος ἔνειμεν quod cum legati recusarent, infecta re domum rediisse, Sed ipse. Herodotus VII 165 addit Siceliotas testari, ὡς ὅμως xol μέλλων ἄρχεσθαι ὑπὸ Λακεδαιμονίων ὁ Γέλων ἐβοήϑησεν ἂν τοῖσι Ἕλλησι, nisi instans eum finitimis belli grave discrimen prohibuisset: neque vanum hoc esse commentum: doeumento est pugna ad Himeram, qua Gelo magnas eopias Carthaginiensium fudit ac fugavit eodem die, quo ad Salaminem proelium navale commissum, ut Herodotus auctor est, consentiente Ari- stotele Poet. c. 23, secundum Diodorum XL 26 eo die, quo Leonidas ad 'l'hermopylas cecidit: addit autem Diodorus, eum Gelo in eo esset, ut subsidio veniret Graecis (παρεσκεύαξετο πολλῇ δυνάμει πλεῖν ἐπὶ τὴν ἱΒλλάδα καὶ συμμαχεῦν τοῖς Ελλησι κατὰ τῶν Περσῶν), nuntium de vietoria Salaminia allatum esse, itaque expeditionis consilium abiecisse. Gelon igitur, quamvis rerum Medico bello gestarum non fuerit parti- ceps, alaerem certe animum ad defendendam communem patriam ex- prompsit, ac devictis Carthaginiensibus Graecorum libertatem non minus stabiliverat, quam qui adversus Persas pugnaverunt. Hinc Pin- darus Pyth. 1 76 seq. proelium ad Himeram aequiperandum censet Sala- minio tropaeo et victoriae Plataeensi, itaque Ephorus (schol Pind. Pyth. 146) Gelonem dicit Carthaginiensibus διαμαχησάμενον μὴ μόνον τοὺς Σικελιώτας ἐλευϑερῶσαι, ἀλλὰ καὶ τὴν Ελλάδα σύμπασαν. Eandem laudem Geloni et fratribus Simonides vindieat, nec poetae singularem modestiam desiderabis, si σπουδῇ δὲ παρασχεῖν σύμμαχον Ἕλλησιν χεῖρ᾽ ἐς ἐλευθερίην restitueris. Epigr. 142. Affert. Arietid. I] 209: ὥστε τοῖς προτέροις ἔργοις ἐκ- πεπληγμένων τῶν ποιητῶν roig ὅτ᾽ ἐπήεσαν οἵ βάρβαροι πραχϑεῖσιν, ὅμως τις ὕμνησεν αὐτῶν εἰς ταῦτα ὕστερονῆ οὐ πάντα, ἀλλὰ μιᾶς τινὸς ἡμέρας ἔργα, ἐξ οὗ τ᾽ κπτᾶ. et secundum distichon ib. 210 repetitur. Simonidis esse idem significat 513, ubi rursus integrum epigramma una eum aliis Simonidis carminibus affertur. Adde 8080]. Aristid. IIT 9209 (Frommel 70 et 366): εἰς τὰς αὐθημερὸν ταύτας νέκας Σιμωνίδης ὕμνησε, λέγων ἐξ οὗ v' κτᾶ. Anth. Pal. VII 296 corr. σιμωνέδον τοῦ κήου" C εἰς τοὺς μετὰ κέμωνος στρατευσαμένους ἐν κύπρῳ ἀϑηναίους, ὅτε τὰς ρ΄ ναῦς τῶν φοινίκων ἔλαβον. Diod. Sic. XI 62, qui dicit: ὁ δὲ δῆμος τῶν ᾿᾿ϑηναίων δεκάτην ἐξελόμενος ἐκ τῶν λαφύρων ἀνέϑηκε τῷ ϑεῷ, καὶ τὴν --- ἐπὶ τὸ κατασκευασϑὲν ἀνάϑημα ἐπέγραψε τήνδε" ἐξ οὗ γ᾽ wr1. Denique Apostol. Vil 57a, et sine p. nom. Arsen. 329. — Carmen hoc, quod Iunghahn novicium poetam ludendi causa panxisse perhibet, antiquum et nobile fuisse arguunt duo epigrammata, quorum exordium ad huius. poematii similitudinem compositum est, Attieum satis pingui illud quidem Minerva edolatum et ineisum Ol. 101, 1 (CIGr. I 85): Ἐξ οὗ Κέκροπα λαὸς ᾿᾿Αϑηναίων ὀνομάξει, καὶ χώραν Παλλὰς τήνδ᾽ ἔχτισε δήμῳ ᾿ϑηνῶν, οὐδεὶς Σωσιβίου καὶ Πυρρᾶ μεί- fova .. .*) φυλὴν Κεκροπιδῶν ἔργῳ ἔδρασ᾽ ἀγαϑώ, alterum illo ut videtur aetate fere suppar Xanthi in Lycia repertum (CIGr. III 4269): (E)E οὗ v' Εὐρώπην (ἰΔ)σίας δίχα móv(r)og ἔνείιμεν ογὐδείς πω Λυκέων στήλην το(ι)άνδ᾽ ἀνέϑηκ(εθν δώδεκα ϑεοῖς ἀγορᾶς ἐν καϑαρῷ τεμένει (vix)Écv καὶ πολέμου μνῆμα τόδ᾽ ἀϑάνατον xvÀ.**) — V. 1. ἐξ oov *) Seripsi Πυρρᾶ, Boeckh Πύρρα dedit. Novissimum vocabulüm, euius aliquot elementa restant, non expedio. *"*) Memorabile est in utroque monumento OT4EZ exaratum esse, qui consensus cum non fortuitus videretur, conieci in archetypo fuisse === p498 === 88 ες POETAE MELICI. καὶ πόλιας ϑνητῶν ϑοῦρος ouo ἐφέπει. 1168 οὐδένι πῶ κάλλιον ἐπιχϑονέων γένετ᾽ ἀνδρῶν ἔργον ἐν ἠπείρῳ καὶ κατὰ πόντον ὁμοῦ. 6 οἵδε γὰρ ἐν γαίῃ Μήδων πολλοὺς ὀλέσαντες Φοινίκων ἑκατὸν ναῦς ἕλον ἐν πελάγει ἀνδρῶν πληϑούσας" μέγα δ᾽ ἔστενεν doig ὑπ᾽ αὐτῶν πληγεῖσ᾽ ἀμφοτέραις χερσὶ κράτει πολέμου. Aristid. et schol. (epigr. Xanth.), ἐξ οὗ γ᾽ Anth. Diod. Ars. — Edodymmv σίας, Anth. Εὐρώπαν ᾿Ασίης. — ἔνειμεν, Aristid. et schol. ἔκρινεν. — V. 9. πόλιας, Diod. πόλεας (codd. πολέας), Anth. πόλεμον λαῶν, inde Dorville πολέμους ϑνατῶν commendavit, mihi πόλιας λα ὧν poeta videtur scripsisse, nam ϑνητῶν displicet, quoniam ἐπιχϑονίων ἀνδρῶν continuo subsequitur. — ἐφέπει, Diod. ἐπέχει. — V. 8, οὐδένι, Diod. οὐδέν, Anth. οὐδαμαά. — κάλλιον, Anth. cod. P καλλέων, Diod. τοιοῦτον male, fortasse Atticum illud epigramma vel aliud simile librariis vete- vibus obversabatur. — V. 4. ἔργον, cod. P. Anth. a m. pr. εὔεργον. — ὁμοῦ, Anth. Diod. ἅμα. — V. δ. οἶδε, Anth. eod. P οἶδε, schol. Arist. cod. A et Paris. B εἶδε. — yet Arist, et schol., Κύπρῳ Diod. Anth. Arsen.; yeéy, quod iam Krüger recio usus iudicio tuetur, non solum commendatur verbis proximis ἐν πελάγει, sed etiam mult magis stabi- lititur versu praegresso ἔργον ἐν ἠπείρῳ καὶ κατὰ πόντον ὁμοῦ, quae lectioni ἐν Κύπρῳ plane adversantur; nam proelium pedestre si iu in- sula commissum fui, nullo pacto ἐν ἠπείρῳ dici potuit: itaque mani- festum est, epigramma ad victoriam Eurymedontiam, non ad pugnas Cyprias spectare. Altera lectio ἐν Κύπρῳ nihil est nisi interpretamen- ium hominis, qui vel utramque victoriam temere confudit, vel deceptus est Diodori narratione (XI 60), qui proelium navale περὶ τὴν Κύπρον commissum esse narrat; etenim ἡ περὶ τὴν Κύπρον ναυμαχία poterat etiam ἡ ἐν κύπρῳ ». diei, quemadmodum ἡ Σαλαμῖνι vel ἡ ἐν Μυκάλῃ μάχη, neque vero pedestris pugna ad Eurymedontem in Pamphylia commissa, quae hoc versu memoratur. Neque adversabor, si quis iam Diodorum in suo exemplo interpolationem istam repperisse existimet, quam denuo tuitus est Tunghahn plane incredibilia commentus, verbis οἵδε... πληϑούσας navale proelium, μέγα δ᾽... πολέμου pedestre describi, ἐν Κύπρῳ ἐν πελάγει interpretatus opinor év Κυπρίῳ πελάγει, ' ed ἀμφοτέραις χερσὶ cum intelligeret repugnare suae explicationi, prava coniectura «v9 ἑτέραις tentavit. --- ὀλέσαντες, schol. Arist. cod. À ὀλέσαντας, ap. Diod. AHL ἐλάσαντες. Difficultatem, qua oratio laborat, infra expedire conatus sum, sed oportebat poetam, quem rerum gestarum ordinem cognitum habuisse consentaneum esf, verborum ambiguitatem proeul habere; haud scio an mendum deli- tescat: planam reddideris narrationem scribendo πολλοὺς Μήδων ἐδά- μασσαν Φοινέκων 9* ἑκατὸν ναῦς ἕλον, quemadmodum est ep. 135 παντοδαπῶν ἀνδρῶν γενεὰς... τῷδέ mor ἐν πελάγει ναυμαχίᾳ δαμά- σαντες. Cum Simonides aliis loeis ἐλάσαι vel ὀλέσαι de Graecis victo- ribus dixerit, non mirum ad eundem modum hunc locum interpolatum esse. — V. 6. ἕλον, ap. Arist. priore 1. EN eiAoy. — V. 1. ἔστενεν, ap. Arist. pr. 1. E ἔσταινεν, L fevsusv, ap. Schol. A et Par. B ἔσϑενεν, οὐδείς πω κάλλιον ἐπιχϑονίων τέλεσ᾽ ἀνδρῶν ἔργον, αὖ uterque versi- fieator antiquam scripturam monumenti in Cimonis honorem excitati servaverit: nam huius tituli admodum dubiam esse paradosin apparet. === p499 === SIMONIDES. . 489 in Anthol huius hemistiehii nihil superest nisi in rasurà à m. s. e pip HP Diod. H ,δεσγενέασις ὑπ᾽ , αὐτῷ, F δ᾽ ἐσγενεὰς . . . ὑπ᾽ αὐτῷ, K δ᾽ ἐσγενεὰς ὑπ αὐτῶ, et ὑπ᾽ αὐτῷ etiam AL. — V. 8. πληγεῖσ᾽, in. Anth. cod. P οὐ &ch. Ar. Par. Bj πληγείς. — ἀμφοτέραις χερσὶ, ap. Arist. priore loco vulgo ἀμφοτέφα χειρὶ, quod correctum ex ENL, in Anth. cod. P. ἀμφοτέρας χερσὶ. ᾿Ἱμφοτέραις χερσὶ est copiis pedestribus et maritimis, non quod vulgo dici solet ἀμφοῖν roiv χεροῖν l e. omni virium contentione, ac fortasse restituendum ὠμφοτέρᾳ χειρὶ, uemadmodum Aristid. [ 996 de Xerxe Atticam invadente seripsit ὃ δὲ ἀμφοτέρᾳ τῇ χειρὶ παρῆν. Quod sequitur κράτει πολέμου satis tuetur ep. 140 νίκης κράτει ἔργῳ Ἄρηος. Perperam Blomfield tentavit ἀμφοτέρως χερσοχρατεῖ πολέμῳ, nec melius Hecker πληγαῖς ἀμφοτέραις, χερσικράτει πολέμῳ. Sed quaeritur hoc epigramma num reete sit Simonidi adseriptum. Si quis ad Cyprias pugnas retulerit, tum a Simonide plane alienum; nam ilae res gestae sunt Ol. 82, 3. Sed priores Cimonis vietorias hoc epi- grammate illustratas esse jam ad v. 8 adnotavi, quamquam homines doeti etiamnunc ambigunt, ntrum Cimonis victoria ad Eurymedontem an posteriores pugnae ad Cyprum hoc poematio celebrentur. Aristides qui- dem victoriam. Eurymedontiam plauissime iestatur priore loco II 209: ἐπὶ δὲ Εὐρυμέδοντι ποταμῷ ναυμαχίας καὶ πεξομαχίας μνημεῖα ἔστη- σεν ἀμφότερα ἡμέρᾳ μιᾷ νικῶν, ὥστε τοῖς προτέροις ἔργοις κτλ. (quae supra adseripsi), neque aliter 'scholiasta Aristidis, qui non ad hunc locum, sed ad Panathenaicum adseripsit, et Simonidis nomen addit, quod apud i ipsum Aristidem non legitur; item Diodorus, quamquam non satis recte res ilie gestas enarravit, fortasse in errorem induetus prava lectione v. 5 ἐν Κύπρῳ. Cyprium pugnam Anthologia tueri videtur, sed lemmatis nulla plane est auctoritas; nam omnmia quae ibi leguntur, ex ipso epigrammate petita sunt. Testium igitur loeupletum auctoritas Eurymedontiam victoriam tuetur, atque sequitur hoc Krüger Hist. Stud. 1 64seq. Contra ad Cyprias pugnas referunt Engel Kypros I 282, nullis omnino argumentis usus, et A. Schaefer Philol. XXII] 183, qui quam- quam et ipse v. 5 lectionem ἐν γαίῃ probat, tamen assensus est Engelio: sed argumenta quae profert, vacillant ommia. Eiusmodi praeconium, quale hoc epigramma exhibet, optime convenit victoriae Cimoniae, quae non tantum gravissime afflixit Persarum res (hine aptissime v. 7 μέγα δ᾽ ἔστενεν cie wrA., id quod multo minus de altera victoria praedicari po- terat), sed etium eo memorabilis erat, quod eodem die bis victi sunt Persae, id quod de hac victoria testantur omnes, de altera nemo prorsus memoriae prodidit. Quod si quis posteriorem victoriam hunc in modum laudibus extulisset, gravem iniuriam erat facturus Cimoni, nullo quidem Suecessu; neque enim KEurymedontiae victoriae memoria obscurata est Cypriarum pugnarum laude, sed potius illas depressit; ef. Lyeurgi or. in Leoer. 72: ἐπ Εὐρυμέδοντι δὲ καὶ πεξομαχοῦντες καὶ ναυμαχοῦντες ἐνίκησαν, ἑκατὸν δὲ τριήρεις τῶν βαρβάφων αἰχμαλώτους ἔλαβον, ἅπα- σαν δὲ τὴν ᾿᾿σίαν κακῶς ποιοῦντες περιέπλευσαν, καὶ τὸ κεφάλαιον τῆς νίκης, οὐ τὸ ἐν Σαλαμῖνι τρόπαιον ἀγαπήσαντες ἔστησαν, ἀλλ᾽ ὄρους τοὶς βαρβάροις πήξαντες τοὺς εἰς τὴν ἐλευϑερίαν τῆς ᾿Ελλάδος καὶ τούτους κωλύσαντες ὑπερβαίνειν, συνθήκας ἐποιήσαντο x14. Diod. Xl 61: οὐδέποτε γὰρ μνημονεύονται τοιαῦται καὶ τηλικαῦται πράξεις γενέσϑαι κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμέραν, καὶ ναυτικῷ καὶ πεξικῷ στρατοπέδῳ. Arist, I 296: ἤδη δὲ καὶ δύο τρόπαια εἰς μέαν ἡμέραν ἤἦλϑε καὶ vev- μαχέα πεξομαχίᾳ παρισώϑη᾽ τοσοῦτον δὲ τῷ βασιλεὲ περιεγένετο, ὥστε ἐνδοξοτέραν αὐτοῦ τὴν ἀρχὴν καὶ τοὺς τόπους ταῖς νέκαις ἐποίησαν" ὁ δ᾽ οὖν Εὐρυμέδων οὐχ ἥκιστα διὰ τούτους ἄδεται. Pausan. 1 29, 15: of σὺν Κίμωνι τὸ μέγα ἔργον (ἐπ᾽ Εὐρυμέδοντι) πεξῇ καὶ ναυσὶν αὐϑή- 1169 === p500 === 490 : POETAE MELICI. μερον κρατήσαντες. Haec praeconia plane conspirant cum epigram- mate, ac manifestum, illis hoc ipsum poematium obversatum esse: Cy- priae vietoriae nusquam eiusmodi laudibus ornantur. — lam quod legi- tur in epigrammate v. 5 ὀλέσαντες... ἕλον, cave participium interpre- teris latino vocabulo postquam, est enim nihil aliud quam ὥλεσαν καὶ εἷλον ὃ). Sane navale proelium ante pedestre commissum est, cf. Guil. Vischer de Cimone p. ?4seq., sed poetae licuit ordinem rerum gestarum invertere, cum vel rerum gestarum scriptores et oratores, quibus non est eadem venia concessa, ὕστερον πρότερον admiserint plane ad eundem modum, velut Thucydides I 100: ἐγένετο δὲ μετὰ ταῦτα καὶ ἡ ἐπ᾽ Eogv- μέδοντι ποταμῷ ἐν Παμφυλίᾳ πεξομαχία καὶ ναυμαχία ᾿ἡϑηναίων καὶ τῶν ξυμμάχων πρὸς Μήδους, καὶ ἐνίκων τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἀμφότερα ᾿᾿ϑηναῖοι Κίμωνος τοῦ Μιλτιάδου στρατηγοῦντος. et Lycurgus (vide supra): ἐπ᾿ Εὐρυμέδοντι καὶ πεξομαχοῦντες καὶ ναυμαχοῦντες ἐνίκησαν, sive quod usitata fuit cantilena κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλασσαν (cf. Diodor. ΧΙ 61: νενικηκότες δύο καλλίστας νίκας τὴν μὲν κατὰ γῆν τὴν δὲ κατὰ 9ά- λασσαν), sive quod huius epigrammatis memoria iis obversabatur**). Non debebat igitur Schaefer uti hoc argumento, αὖ epigramma ad Cyprias pugnas revocaret, praecipue eum ibi quoque, ut iam olim monui, navale proelium ante pedestre sit commissum, id quod non solum per se consen- taneum est, sed etiam Thucydides I 112 et Diodor. XIE 3 testantur (nam Plut. vit. Cimon. c. 18 non satis dilucide res gestas enarrat) Denique quod epigramma centum naves Phoenissas captas esse testatur, sane eundem navium eaptarum numerum Diodor. XII 3, ubi proelium navale ad Cyprum descripsit, exhibet, verum etiam Lyeurgus auctor est, cen- ium naves in proelio Eurymedontio captas esse***), neque adversatur "Thucyd. I 100: καὶ εἶλον τρνήρεις Φοινέκων wol διέφϑειραν τὰς πάσας ἐς διακοσίας, nam et per se consentaneum est, cum Phoenissae naves centum captae fuerint, Cilieum et Cypriorum naves non omnes salvas integrasque discessisse, ac praeter eas quas ceperunt Graeci, multas esse demersas (quemadmodum etiam in Cypria pugna factum, vid. Diod, XH 3: πολλὰς μὲν τῶν νεῶν κατέδυσεν, ἑκατὸν δὲ σὺν αὐτοῖς τοῖς ἀνδράσιν εἶλε), idque ipsum testatur Diod, XI 66: πολλὰς μὲν τῶν ἐναν- τίων ναῦς διέφϑειραν, πλείους δὲ τῶν ἑκατὸν σὺν αὐτοῖς τοῖς ἀνδρά- σιν εἷλον, quae ex locuplete auctore descripsit (nam infra ΧΙ 61 temere dicit captas esse naves CCCXL, tot enim navium tunc erat Persica classis); haec igitur Thucydides comprehendit, naves CC numerans, quae non recte interpretatus Plutarchus vit. Cimon. c. 12 captas dicit CC, et praeterea alias demersas esse coniectura auguratur. Itaque Schaeferi argumentis refutatis tenebimus, epigramma hoc ad Eurymedontiam Ci- monis victoriam referendum esse. Sed quaeritur quo iure hoc epigramma ad Simonidem referatur, eui plerique, qui hos versus servarunt, nominatim tribuunt. Simonidem diem supremum Ol. 78, 1 sub finem anni obiise constat, sed proelia ad Eurymedontem commissa cui anno sint adscribenda omnino incertum. *) Sed conferas quae supra ad h. v. exposui. ἘΠῚ Tunghahn recte composuit ep. 105 de his ipsis rebus ad Euryme- dontem gestis πεζοί vs καὶ ὠκυπόρων imi νηῶν, et ep. 107 v. 5 ubi poeta propter vinctae orationis angustias proelium ad Myealen ante Salaminiam pugnam memorat. "*"* Eundem numerum prodidit Aristodemus c. 11 paucis res ad Eurymedontem gestas perstringens: καὶ ἐναυμάχησαν Φοίνιξι καὶ Πέρσαις, καὶ λαμπρὰ ἔργα ἐπεδείξαντο, ἑκατόν τε ναῦς ἑλόντες αὐτάνδρους ἐπεζο- μάχησαν, καὶ δύο τρόπαια ἔστησαν, τὸ μὲν κατὰ γῆν, τὸ δὲ κἀτὰ ϑάλατταν. 11^ === p501 === SIMONIDES. 491 Diodorus has pugnas ud Ol. 77, 3 refert (XI 60), ita. αὖ nihil obstare videatur, quominus credamus Simonidem hoc praeconio Cimonem exorna- visse: sed Diodorum iustam temporum rationem parum diligenter ob- Servavisse satis superque constat. Longe aliter Eusebius, qui hoe proe- lium ad Ol. 79, 4 refert: sed quae sit illi fides, apparebit, si reliqua, quae ibi recenset, aliorum auctorum fide ad iustos caleulos revocave- ris: omissis igitur iis, quae non licet satis certo ad annalium ordinem revocare, Eusebii rationes*) et ex adverso emendatos annales adscribo. Eusebius. Ol. 74, 4. Xerxes Athenas incendio absum- Ol. 75, 1. psit, ut ipse Eus. dicit, Callia(de) | . - archonte. Ol. 75, 1. Proelia ad Thermopylas et ad Sa- | Ol. 75, 1. laminem. Ol. 75, 4. Hiero Geloni succedit (cf. Ol. 76,2). | Ol. 75, 3. Ol. 76, 1. Proelia ad Plataeas et apud My- | Ol. 75, 2. calen. ΟἹ. 76, 4. Pindarus inclaruit. OL 75, 1. (Diod. S. XI 26) ΟἹ. 77, 1. Themistocles ad Persas confugit. | Ol. 75, 1. Ol. 77, 2. Sophocles primam docuit fabulam | Ol. 77, 4. |. (ef etiam Ol. 98, 1). - - Ol. 78, 8. a) Themistoclis mors (Diodorus Q1. 71,2). b) Socrates natus. Ol. 77, 4 (sec. Apollod.). c) Lapis de coelo cecidit. Ol. 78, 3 (Plin. ll. 149). Ol. 79, 1. Artaxerxes Artabano successit. Ol. 79, 3. Siciliae populare imperium. Ol. 78, 3. Ol. 79, 4. a) Proelium ad Eurymedontem. b) Solis defectio. | Ol. 80, 1. Anaxagorae mors. ; Ol. 78, 1 sec. Apollodori | depravata exempla. Apparet igitur, omnes res gestas non solum non suis annis adscribi, sed etium, quod multo est gravius, iustum rerum ordinem turbatum esse. Non minus in diversas partes discedunt nostri homines. Krüger, qui omnium diligentissime rerum hoc tempore gestarum ordinem per- scrutatus est, Diodori rationem (Ul. 77, 3) assensu suo comprobavit (Hist. Stud. 152 et 64seqq.); Schneidewin O. Müllero auctore has pugnas multo post commissas esse statuit, itaque Simonidi non tantum hoc epigramma, sed etiam 105 et 106 abrogat; Clinton haec quadriennio post sive Ol. 78, 3 accidisse arbitratur, eumque sequuntur Grote, Curtius Hist. Gr. II 118, Oneken Athen und Hellas [ 130, 11 135; denique A. Sehaefer, qui nuper denuo Krügeri rationes examinavit (de rerum post bellum Pers. gest. iemporibus. Lips. 1865), pugnas illas ad Ol. 78, 4 revocavit **). Ego eum antea Krügerum secutus Cimonis victoriam ad Ol. 77, 8 retulissem, postea proximo anno Ol. 77, 4 attribui (de vita Sophoclis p. XIlf), quamquam quae ibi scripsi nune non iam omni ex parte tueor. Sunt autem hae quaestiones tantis difficultatibus impeditae, ut vix liceat rationem proponere, quae nulli ealumniae sit obnoxia. Velut Schaefer, qui denuo haec sub examen vocavit, cum eidem anno, quo Cimon victo- *) Eusebianos numeros nunc adseripsi quemadmodum Schoenii recensio exhibet. ἘΠ Qui post Schaeferum res hac uetate gestas perstrinxit, Pierson (Philol. XXVIII) de proelii ad Eurymedontem tempore assensus est Sehaefero (vid. l 1. p. 66), de aliis rebus dissentiens. 1171 === p502 === 492 E POETAE MELICI. riam illam reportavit, Thasiorum defectionem adseripsit, haud dubie errat: nam '"hucydides cum (1 100) χρόνῳ ὕστερον, non μετὰ ταῦτα, T'hasios defecisse dicat, longius temporis intervallum intercessisse lure colligas: recto iudicio usus Krüger 1 145 duorum vel trium aunorum in- ierstitium significari arbitratur. Thasus hiberno tempore, ut consen- ianeum est, defecit, eum comperissent, opinor, Athenienses id agere, . ut continentis oram finitimam coloniis oceuparent: Athenienses, ut veri- simile est, statim verno tempore Thasiorum classem navali proelio superaverunt et urbem obsidione einxerunt: continuo autem, aestate ut videtur, expeditionem ad Strymonem, quam paraverant, susceperunt; sed haud ita multo post, hieme Atheniensium coloni maxima clade ἃ Thracibus gfflicti sunt: hanc calamitatem scholiasta Aeschinis d. f, 1. 31 ἐπὶ Δυσικράτους accidisse testatur: praetoris nomen corruptum, Krü- gerus facillima mutatione “υσιστράτον restituit, ut clades illa ol. 78,2 aeciderit: haec ratio si recte se haberet, possis suspicari Δυσικράτους nomen vitii immune esse et potius apud Diodorum id ipsum nomen in locum Zverezoerov substituendum: tunc igitur "Thasus defecit Ol. 78, 1 ac nihil prohibet, quominus Krügerum secuti Cimonis victoriam ad Ol. 77, 8 referamus. Sed cum proximorum annorum magistratus nomina similia gerant, Ol. 78, 8 A4vcowtoec, Ol. 78, 4 Δυσέϑεος, incerta est emen- datio; illud certum, unum ex tribus huius triennii nominibus restituen- dum esse. Equidem omnibus rerum momentis examinatis Clintoni con- lecturam sequor ἐπὶ Μυσιϑέου, quamvis minus facilis videatur, quam post alios etiam Schaefer probavit. Tunc igitur Thasus defecit Ol. 78,3; ac si statuimus eirca initium Ol. 78 apud Eurymedontem pugnatum esse, interstitium, quod Thucydidis verba arguunt, nacti sumus. Postquam Themistocles testarum suffragiis extorris faetus erat, Ci- monis virtus enituit; et Eion quidem capta OL 77, 8 (ἐπὶ “Ἰημοτίωνοξ):; Cimoni et collegis victoribus Athenienses hermarum dedieandorum hono- rem concesserunt (vid. Aeschin. in Ctesiph. 183 seq.), statimque colonia illuc dedueta, fortasse hoc ipso anno; sed clade ibi afflicti sunt Athe- nienses proximo anno Ol. 77, 4 (ἐπὶ "Awsgíovog): nam scholiasta Ae- sehinis non satis diligenter rem enarrat, quasi iidem duces, qui ceperint Eionem, cladis ignominiam perpessi sint. Eodem anno Ol. 77, 4 Cimon Seyrum expugnavit et Thesei ossa Athenas deduxit, simulque bellum cum Carystiis exarsit: hieme videtur Naxos defecisse, cuius insulae obsidio haud dubie diuturna fuit; defecisse insulam ante Cimonis victo- riam certum est, sed subaetam esse antequam Cimo expeditionem in Asiam suscepit, minime ex Thucydidis verbis conficias, qui ne intem- pestive narrationem intermitteret, ubi Naxi defectionem memoravit, : statim quomodo Athenienses Naxiis subactis eonsuluerint, addit: for- tasse Naxus Ol. 78, 2 demum manus dedit: ipse aliquando conieci apud schol. Arist. Vesp. v. 385, ubi dicitur Naxus capta esse ἐπὶ Πεισιστράτου, legendum esse ἐπὶ Δυσιστράτου, nam nimis gravis error grammatici esse videbatur, qui Aristophanem Pisistrati expeditionem respexisse credi- derit: sed haec in medio relinquo. Verno autem tempore Ol. 77, 4, post- quam Sophocles Dionysiis urbanis vietor renuntiatus est (vid. vit. Soph. p. XII n. 35), Cimon expeditionem in Asiam suscepit, et media aestate sive Ol. 77, 4 extremo sive Ol. 78, 1 ineunte Persas terra marique fudit ae fugavit. Quaeritur denique, utrum inter ἐπικήδεια an inter ἀναϑηματικά hoe epigramma referendum sit: sane in Anthologia illis aecensetur, at Diodorus dilucide: ὁ δὲ δῆμος τῶν ᾿ϑηναίων δεκάτην ἐξελόμενος ἐκ τῶν λαφύρων ἀνέϑηπε τῷ ϑεῷ (unus cod. I τῇ ϑεῷ) καὶ τὴν ἐπιγραφὴν ἐπὶ τὸ κατασκευασϑὲν ἀνάϑημα ἐπέγραψε τήνδε. Aristides nihil ad solvendam quaestionem confert. Krügerus I 67 seq. funebre esse car- === p503 === SIMONIDES. . 493 men contendit, maxime confisus pronomine οὔὖδε, verum enim vero faten- dum praeterea in ipso poematio nihil inesse, quod sepulero destinatum esse arguat; neque existimandum, unum alterumve distichon intercidisse, nam carmen haud dubie integrum est*). Itaque nunc potius Diodorum sequor, quem facile apparet haec non ipsum commentum esse, sed aliunde deseripsisse; atque tam diligenter sive potius negligenter hoe officio functus est, ut eum locum, ubi hoc monumentum fuit, nominatim dicere deberet, id praetermiserit**). Equidem credo in memoriam victoriae Cimonis eeterorumque ducum statuas dedicatas fuisse, ut iam commode in epigrammate diei potuerit οἷδε γὰρ xc. "Tale monumentum fuit, quod Spartani post victoriam ad Aegos flumen Delphis dedicaverunt, ubi praeter deorum signa etiam Lysandri aliorumque plurimorum statuae visebantur, cf. Paus. X 9, 7seq. Neque ab antiquioris artis ingenio &bhorrere eiusmodi monumenta arguit donum, quod Phocenses in me- moriam victoriae de "l'hessalis reportatae Delphis dedicaverunt, Aristo- medontis opus, qui ut Pausan. X 1, 10 refert finxerat Τελλίαν τε τὸν μάντιν καὶ ὅσοι μαχομένοις ἄλλοι σφίσιν ἐστρατήγησαν, σὺν δὲ αὐτοῖς καὶ ἥρωας τῶν ἐπιχωρίων. Adde Onatae opus, quod Tarentini Delphis dedieaverunt, quod ipsam Tarentinorum et barbarorum pugnam ex- hibebat, vid. Paus. X 18, 10 (ubi praeter alios Opis, lapygum rex, nominatim recensetur); porro Atheniensium monumentum, quod post proelium Marathonium Apollini Pythio consecraverunt, ib. X 10, 1: τῷ βάϑρῳ δὲ... ἐπίγραμμα μέν ἐστιν ἀπὸ δεκάτης τοῦ “Μαραϑωνίου ἔργου τεϑῆναι τὰς εἰκόνας, ubi praeter deorum et heroum Atticorum statuas, quas Phidiam feeisse Pausanias auctor est, etiam Miltiades visebatur. — Diodorus eum deeimam τῷ ϑεῷ oblatam esse memoret, Apollinem Pythium dici eoniieias: at Delphis Athenienses palmam et Minervae signum dedicaverunt, neque praedae decima haec fuisse vi- detur, cf. Paus. X 15, 4: τὸν ᾿δὲ φοίνικα ἀνέϑεσαν οἷ ᾿᾿ϑηναῖοι τὸν χαλκοῦν, καὶ αὐτὸν καὶ ᾿ϑηνᾶς ἄγαλμα ἐπίχρυσον ἐπὶ τῷ φοίνικι ἀπὸ ἔργων, ὧν ἐπ᾿ Εὐρυμέδοντι ἐν ἡμέρᾳ τῇ αὐτῇ τὸ μὲν πεζῇ, τὸ δὲ ' ψαυσὶν ἐν τῷ ποταμῷ κατώρϑωσαν. uapropter censeo apud Diodorum seribendum esse τῇ ϑεῷ, ut Athenienses Minervae decumam obtulerint, ac praeterea Apollini Delphico aliud donum de manubiis dedicarint ***). lam si Athenienses Cimonis et collegarum statuas Minervae con- secrarunt, facile apparet, opus diuturni laboris non continuo post ducum reditum absolvi potuisse; itaque id ipsum prohibet, quominus epigramma his statuis subscriptum Simonidi vindicemus, qui paucis mensibus post Cimonis reditum decesserit: nam quod antea largitus sum potuisse poelam grandaevum statim, postquam artifex operis sibi demandati consilium mente animoque designavit, hoe carmen in Cimoniae vic- toriae memoriam condere, iam retraeto: Simonides, Hieronis hospitio *) Titulus inseriptus pilae in Ceramico Athenis in honorem eorum, qui ad Eurymedontem occubuerunt, extat supra ep. 105: itaque si hic titulus sepulcralis, foret referendus ad monumentum in Pamphylia excitatum. **) Diodorus historiarum seriptorem, Ephorum ut opinor, sequitur, qui s τῇ 950 scripsit, manifestum erat donarium Athenis Minervae oblatum esse. Diodorum, qui non sieut Ephorus Athenis degebat, planius rem exponere decebat. ""*) Quod in epigrammate loeus, ubi proelia commissa sunt, non nominatur, nihil habet offensionis: etenim additus erat praeterea legi- timus titulus, qui signifieabat Athenienses Minervae dedieavisse hoc monumentum de manubiis, postquam Medos ad Eurymedontem duobus proeliis profligaverunt. === p504 === 494 : POETAE MELICI. 148. [300 :— c - MS Τόξα τάδε πτολέμοιο πεπαυμένα δακρυόεντος νηῷ ᾿Αϑηναίης κεῖται ὑπωρόφια, 1118 πολλάκι δὴ στονόεντα κατὰ κλύνον ἐν δαὶ φωτῶν Περσῶν ἱππομάχων αἵματι λουσάμενα. 144. [901.] Οὕτω vot, μελία ταναά, ποτὶ κίονα μακρόν ἦσο, πᾶνομφαίῳ Ζηνὶ μένουσ᾽ ἵερά" usque ad mortem usus, neque hoc neque ep. 105 potuit componere cf. quae supra p. 446 dixi. Nihilo secius is qui primus Simonidis epi- grammata collegit, utrumque poemation recepit, itaque Aristides z. παραφϑ'. una cum aliis Cei poetae elogiis adhibuit, neque quod alio loeo (II 209) vocula vig utitur, indicio est, poetae nomen latuisse aut criticos veteres derogavisse Simonidi*). In exordio inprimis memorabile, quod poeta significat Asiam et Europam olim continuas postea inter- fuso mari diremtas esse, id quod Plinius quoque H. N. II 205 testatur (mersam. Europam. Asiamque Propontide et Ponto). Poeta lIonici alicuius philosophi placitum tune nobile respicere videtur: quod si Archelaus Cimonis familiaris hoc elogium panxit, coniicias hune eundem esse Archelaum, quem ad Anaxogoram se applicavisse constat. A Simonidis quidem arte hoc abhorret, sed convenit poetis, qui subsecuti sunt, philosophiae studio tune Athenis vigente: manifestum documentum deprehendimus in eorum elogio, qui ad Potidaeam occubuerunt: αὐθὴρ μὲν ψυχὰς ὑπεδέξατο, σώματα δὲ χϑών: hoc enim placitum, quod postea Euripides in scena usque decantavit, ex Anaxogorae doctrina repetendum, cuius studiis scenieus philosophus Ol 87 nondum fuit initiatus. Epigr. 143. Anth. Pal. vi: 2: Σιμωνέδου" C ἐπὶ τόξοις ἀνα- τεϑεῖσιν ἐν τῷ τῆς ᾿4ϑηνᾶς ναῷ. Etidm eod. Par. Σιμωνίδου. — V.1. τόξα, Meineke ϑώπλα coniecit, quoniam nulli Graecorum fuerint sagit- tari: at erant Atheniensibus sagittarii, ut locupletissimus auetor Aeschylus | in Persis 460 testatur; hinc Pausanias ap. Herod. IX. 60: ὑμεῖς δ᾽ ἡμῖν τοὺς τοξότας ἀποπέμψαντες χάριν ϑέσϑε. idem IX 22 narrat selectos trecentos Átheniensium duce Olympiodoro adiunctis sa- gittariis (τοὺς τοξότας προσελόμενοι) adversus Persarum equites pugna- visse et Masistium interfecisse, cuius lorica Athenis visebatur (ef. Boeckh Oec. II 168). Haec igitur commode hoc epigramma illustrant, quod haud dubie ad Atheniensium donarium referendum. Adde praeterea. de sagittariis Plut. Thes. c. 14. — V. 2. Avene cod. supra, sed à pr. manu A votos, quemadmodum cod. Par. ὑπ 4ϑηναίης Plan. — ὑπω- ρόφια, ὑπορρόφια cod. Pal. et Par. — Demonstrativum carmen videtur Kaibelio, itaque adpunxit. Epigr.144. Anth. Pal. VI 52: A ᾿ἀνάϑημα τῷ Zi παρὰ στρατιώτου" Σιμωνίδου. — V. 1et 2 affert Suid. v. ἦσο, v. Μελίαι, v. Ταναή. - μελία ταναά, Plan. Lriart. 94. μελέη ταναή. — ποτὶ, Suid. v. rever ex- *) Corrigendum videtur uec ὕμνησεν αὐτῶν εἷς τις ταῦτα τὰ ὕστερον, legebatur ὅμως τις ὕ. αὖτ. εἰς ταῦτα 0. === p505 === SIMONIDES. 495 ἤδη γὰρ χαλκός vs γέρων αὐτά vs τέτρυσαι πυκνὰ κραδαινομένα δαΐῳ ἐν πολέμῳ. 145. [202.] "EE ἐπὶ πεντήκοντα, Σιμωνίδη, ἤραο ταύρους καὶ τρίποδας, πρὶν τόνδ᾽ ἀνϑέμεναι πίνακα᾽ τοσσάκι δ᾽ ἱμερόεντα διδαξάμενος χορὸν ἀνδρῶν εὐδόξου Νίκας ἀγλαὸν ἄρμ᾽ ἐπέβης. hibet ἀνὰ (A ἀντικέονα). --- V. 8. αὐτά Schneidewin, vulgo αὐτή. Affert hunc versum Suidas v. τετρύσϑαι. — V. 4. δαΐῳ cod. P supra, δηΐῳ 8 m. pr. ut Plan., ubi etiam κραδαινομένη. — Versatur hoc epigramma in argumento, quod Alexandrini poetae et qui post secuti sunt, certatim iraetaverunt, itaque olim mihi paradosis nominis Simonidel suspecta visa est, sed abieci hanc dubitationem, quandoquidem Mnasaleas, qui Simonideae artis filum aemulari solet, Anth. Pal. VI 125 et 128 ad hoc ipsum exemplum se aceommodavit. Non esse demonetrativum epigramma vel inde confieias, quod reticetur nomen eius, qui quondam clypeum gessit: fuit enim donario additum, Kaibel ἐπιδεικτικὸν esse poematium censet. Epigr. 145. Anth. Pal. Vl 218: corr. ἀνάϑημα τοῦ αὐτοῦ (Eipo- víOov) Respicit Tzetz. Chil. IV 487, qui I 636 affert epigramma in Simonidem mortuum, quod ad huius similitudinem compositum est. Ὦ-- V. a. Σιμωνέδη ἤραο Tzetz. altero loco, cod. Pal. Σιμωνέδης ἤρατο, sed a pr. m. Ze«o. --- ταύρους, Tzetz. νέκας, quod probat Welcker in appendice trilog. Aeschyl. p. 242, recte adversante Schneidewino. — αι V. 2. cod. Pal. ἀνϑέμεν. --- V. 3. τοσσάκι δ᾽, Hecker τοσσάκις. --- V.4. Νίκας, fort. Νέκης. — Mihi epigramma non integrum esse videtur, fortasse ad hoc ipsum poematium referendum distichon epigr. 146, non tamen continuo his quattuor versibus subiungendum, sed intercidit distichon, quo Simonides fere id dixisse videtur, quod legimus apud Xenophanem 7, 4: εἴπερ ἐγὼ περὶ τῶνδ᾽ οἶδα λέγειν ἐτύμως. Pertinet autem opinor epigramma hoc ad eandem victoriam, quam ep. 147 ilustrat: huius vietoriae ergo Simonides tabulam, choregus tripodem dedieavit. Epigr. 146. Arist. II. 510: ἜἘτόλμησε. γοῦν (Σιμων έδη ς) εἰπεῖν" Μνήμην.. . ἐσοφαρέξειν' τουτὶ γὰρ οὐχ ἕτερος δήπου περὶ τοῦ Z- μωνίδου λέγει, ἀλλ᾽ αὐτὸς εἰς ἑαυτὸν πεποίηκεν" ἵνα δὲ μὴ δόξῃ νέος ὧν ἔτι καὶ ὡραϊξόμενος λέγειν, ταῦτα προστίϑησιν. Ὀγδωκον- ταέτει κτλ. Elegiae fragmentum Scehneidewin esse censet. Vid. ad ep. 146. Adulterinum censet Kaibel, fictum ab incerto homine, qui cum in commentario epigrammatum Simonidis ad ep. 147 chronographi Parii *) Novieium hoc et proletarium carmen, si Dübnero fides, Schnei- dewin Bacchylidi attribuit, sed neque in ed. Sim. neque in deleetu (utroque enim loco repetitum est epigramma) haec opinio in medio gepesio. Simonidis germanum epitaphium respexit Callimachus (v. uid. v. Σιμωνίδης) οὐδὲ τὸ γράμμα ἠδέσϑη τὸ λέγον μ᾽ υἷα Λεωπρέ- πεος κεῖσθαι Κήϊον ἄνδρα, qui videtur ipsius tituli verba iteravisse, ut iam appareat diversum hoc esse ab elogio, quod Tzetzes exhibet. Et germanum quidem epitaphium Bacchylidem composuisse veri est simillimum. === p506 === 496 TEES POETAE MELICI. 146. [90434 x 7 € 0 dà Μνήμην δ᾽ οὔτινά φημι Σιμωνίδῃ ἰσοφαρίξευν ὀγδωκονταέτει παιδὶ “εωπρέπεος. — 441. [203.] "Hogev ᾿Αδέίμαντος μὲν ᾿Αϑηναίοις, ὅτ᾽ ἐνίκα ᾿Δντιοχὶς φυλὴ δαιδάλεον τρίποδα" Ξεινοφίλου δὲ τόϑ᾽ υἱὸς ᾿Αριστείδης ἐχορήγει πεντήκοντ᾽ ἀνδρῶν καλὰ μαϑόντι χορῷ" 5 ἀμφὶ διδασκαλίῃ δὲ Σιμωνίδῃ ἕσπετο κῦδος ὁγδωκονταένει παιδὶ “εωπρέπεος. testimonium adscriptum legisset, verba ὁ τὸ μνημονικὸν εὑρὼν perperam interpretatus, quasi poeta octoginta annos natus hane artem repperisset, edolavit hoc distichon. Ceterum Kaibel ep. 147 egregium et poeta dignum existimat, neque in ep. 145 animadvertit. — V. 1. μνήμην vulgo, “μνήμῃ re. — ἰσοφαρίξειν, Θ ἰσοφερίξειν. — V.2. Γ óyóe- κονταέτη. — Δεωπρέπεος scripsi, v. Δεωπρεπέος. Nominum propriorum, quae praeterea adiectivi vice funguntur, velut Εὐπρεπής, al, diversa est ratio. Epigr. 147. Max. Plan. Walz. V 543: Οὗτος (o Ziuovíóng) πά- σης ἐπιστήμων ποιητικῆς καὶ μουσικῆς ὑπῆρχεν, ὡς ἐκ νεότητος ἄχρι γήρως ἐν τοῖς ἀγῶσι νικᾷ" ὡς καὶ τὸ ἐπίγραμμα δηλοῖ. Ἦρχεν κτλ. et '"l'aetz. in Cram. An. Ox. III 353, 4. — V. 5 et 6 Plutarch. an seni sit resp. ger. c. 3 affert. Resp. Val. Max. VIII 7, 18. — V. 1. 4ósíuovrog μὲν Tzetz, uiv "ósí(uavrog Plan. — V. 2. "Izetz. φυλὴ ᾿Αντιοχίς. — V. 8. Resp. Plut. vit. Alcib. c. 1. — δὲ τόϑ᾽ scripsi, vulgo δέ τις, Hem- sterhusius δέ τοι, Hecker et Sehneidewin δ᾽ ióg quod omnino est repudiandum. --- V. 5. διδασκαλέῃ Plut. Tzeiz., διδασκαλίᾳ Plan. — V. 6. 'Tzetz. et nonulli libri Plau. ὀγδοηκονταέτει. — Δεωπρέπεος "TTzetz., vulgo dsonointog. x Epigr. 148. Anth. Pal. XIII 28: ab eadem omnia manu Καλλιμα ἐνιτωαυῖ z'ustQuiovAA". Βακχυλίδου ἢ Σιμωνέδου. cvovovt 4 " u Mom wk. o. ar t? μεεφωτβεραμεερ Opol vo i μοι gévouo παρϑὲεν καλή τὲ xol τέρεινα uiii δὲ μοὺ συλλ΄ πλεοναξ ἐπιτ δ᾽ οὐκ ἔχει ἔαμβον ἀλλ᾽ ἀνάπαιστον. Simonidi tribuere videtur Steph. Byz. s. v. καμάντιον" ἐκαλεῖτο καὶ φυλὴ ᾿καμαντὶς τῆς Arne, ὡς Σιμωνέδης. Sed etiam si receptum fuit poematium in antiquas editiones Simonideorum carminum, non tamen per omnia his auctoribus obtemperandum, ae fortasse iam veteres grammatici ambigebant, utrum Bacchylidis an Simonidis esset, quorsum lemma istud videtur spectare. Simonides, qui subtiliter quid deceat ubique perpendere solitus erat, argumento leviusculo non tam splendidum ornatum orationis adhibiturus. erat, neque credibile est, eum alius poetae victoriam praeconio ornavisse: itaque abrogandum censeo epigramma Si- monidi, sed Baechylidi cur abiudicemus nihil es& causae: nam antiquum esse in aperto est. Callimacho tribuunt vulgo huius poetae editores propter inscriptionem cod. P, sed ab Alexandrinorum saeeuli indole οὗ institutis plane abhorret, atque lemma suspicionem istam plane redar- === p507 === SIMONIDES. 491 148, [205.] Πολλάκι δὴ φυλῆς ᾿᾿ἀχαμαντίδος ἐν χοροῖσιν aet ἀνωλόλυξαν κισσοφόροις ἐπὶ διϑυράμβοις αἱ Διονυσιάδες, μίτραισι δὲ καὶ ῥόδων ἀώτοις 1115 σοφῶν ἀοιδῶν ἐσκίασαν λιπαρὰν ἔϑειραν, 6 of τόνδε τρίποδα σφίσι μάρτυρα Βακχίων ἀέϑλων ἔϑηκαν᾽ κείνους δ᾽ ᾿ἀντιγένης ἐδίδασκεν ἄνδρας. εὖ δ᾽ ἐτιϑηνεῖτο γλυκερὰν One ΖΙωρίοις ᾿Αρίστων guit, testatur enim Callimachi epigramma, in quo asynartetum Archi- lochium excepit hendecasyllabus, vel numerorum diversitate diremtum fuisse ab hoc poematio, cuius numeros librarius explicans perperam sane neglecta syllabarum mensura ad tetrametrum iamb. catal. revocat, quem errorem postea alius animadvertit et subiecit μιᾷ δὲ μόνον "T Servata igitur sunt lemmata duorum carminum; Callimachi epi- gramma intercidit, sed extat etiamnune, ut Hecker vidit, Anth. P. VII 728. Hartung denique confidentur, ut assolet, tam Simonidi, quam ceteris abiudicat et Antigen? tribuit propter v. 6. Ac sane poetae, qui victoriam reportavit, erat donarium versibus suis ornare, sed fortasse Antigenes ante quam donarium dedicatum aut diem supremum obiit aut Athenis relictis alio se contulit, itaque Baechylides ainicorum rogatu poematium composuit. Dixerunt de hoc epigrammate Hecker 1I 149 "e Meineke Philol XVI 157 et ad Callim. p. 800, O. Sehneider Call. 105 et 451 seq. — V. 1. δὴ Ernesti, cod. δὲ. --- V. 2. ἀνωλόλυξαν Erant eod. ἀνώλουξαν. — V. 4. Distichon post h. v. haud dubie intercidit, ut etiam Hecker vidit: nullo enim modo o? v. 5, ubi choreutae qui hanc vietoriam reportaverunt intelliguntur, potest referri ad poetas (σοφοὺς ἀοιδοὺς v. 4), qui prioribus annis tribus AÁcamantidis cantoribus vio- toriae honorem pepererunt: aperte autem dicendum erat, tribules ut olim saepius ita nune quoque praemio dignos habitos esse: sed quod Hecker praeter archontis nomen etiam poetae memoriam desiderat, errat: poterat in disticho, quod intercidit, archon memorari, non item poeta, euius nomen infra v. 6 plane legitur. Frustra O. Schneider nihil desiderari contendit, ratus ἀνωλόλυξαν plusquamperfecti loco esse, ἐσκίασαν aoristi vim retinere, omnemque offensionem sibi videtur remo- visse τελείαν στιγμὴν ponendo post a z1tovvoicósc οὐ corrigendo o? σκέα- σαν, quae correctio proeul est habenda. — V. 5. Bowyiov Bentley, cod. — — V. 6. ἔϑηκαν" κείνους cod., ϑήκαντο" κείνους Bentley, ϑήκαντο' Κεῖος Schneidewin, xov: Χυκυνψεὺς ego olim conieci. Meineke cum antea Βακχέων ᾿ἔθηκαν ᾿ἀέϑλων. ἐκείνους proposuisset, postea ἔϑηκαν᾽ εὖ τοὺς δ᾽ scripsit. Ο, Schneider ϑήκαντο᾽ κεῖνος δ᾽ suasit. Sed ne nomen quidem poetae labis expers videtur ease; itaque suspicatus sum ?9evvo: Κῷος ὃ Augiu£vng ἐδίδασκεν ἄνδρας scriben- dum esse, adhibito Diog. L. ll 36 qui Aristotele auctore seribit IIwv- «op. ἐφιλονεύκει Augiuévgg ὃ Κῷος. contra Hecker in illo Diogenis loeo Avuy飻ns ὁ Κεῖος vel certe 4ugipévng ὁ Κεῖος restituendum esse censet. — V. 7. ἐτιϑηνεῖτο Salmasius, cod. ἐτέϑην εἰ τὸ. — «Ἱωρίοις, quod dubitanter olim proposui Ζωρεεὺς dudum abieci, Sehneider per- peràm Κοδρέδαις commendat. Ego praeterea etiam principia distichorum PomrAsm Lrz. III. 82 === p508 === 498 E POETAE MELICI. Aoystog ἡδὺ πνεῦμα χέων καϑαροῖς ἐν αὐλοῖς" τῶν ἐχορήγησεν κύκλον μελίγηρυν Ἱππόνικος, 10 Φτερούϑωνος υἱός, ἅρμασιν ἐν Χαρίτων φορηϑείς, αἵ of ἐπ᾽ ἀνθρώπους ὄνομα κλυτὸν ἀγλαάν vs νίκαν ϑῆκαν, ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι Μοισᾶν. ' 149. [206.] Γνῶϑι Osóyvqvov προσιδὼν τὸν Ὀλυμπιονίκαν παῖδα, παλαισμοσύνας δεξιὸν ἡνίοχον, 1116 κάλλιστον μὲν ἰδεῖν, ἀϑλεῖν δ᾽ οὐ χείρονα μορφῆς, . Og πατέρων ἀγαθῶν ἐστεφάνωσε πόλιν. permutanda existimavi τῶν ἐτιϑηνεῖτο et εὖ δ᾽ ἐχορήγησεν. — V. 8. καϑαροῖς, Meineke καϑαρῶς. --- V. 9. κύκλον Anna Fabri, cod. κύκλων. Insolens structura verbi χορηγεῖν, cuius alterum exemplum non repperi. — V. 10. Στρούϑωνος Ernesti, eod. στρούϑονος, et deinde φωρηϑεὶς et . 11 ὄνομακ᾽ αὐτὸν, quae correxit Ernesti. — ἄρμασιν, male Hecker Y ndacr idem v. 11 ᾿ὀνομώκλυτον requirit. — V. 11 et 12 iniuria pro subditiciis habet Schneidewin. — V. 12. ϑῆκαν ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι “Μοισᾶν codex; cum huius versus numeri prorsus a rcliquis recedant, Neue coni, Μοισᾶν ἕκατι ϑῆκαν ἐοστεφάνων ϑεάων, Mehlhorn ἕκατι “Μοισᾶν 9. ἰ. ϑεάων, Iacobs “Μοισᾶν ϑεαων 9. i. ἕκατι, Hartung ϑῆκαν, ϑεᾶν ἰοστεφάνων τε ἕκατι Μοισᾶν, Meineke, cui etiam ϑεᾶν inficetum et supervaeaneum videtur, Ὡρῶν ἕκατι ϑῆκαν ἰοστεφάνων τε Μοισᾶν, denique O. Schneider ϑῆπαν, ϑεᾶν ἰοστεφάνων ἰότατι Μοισᾶν. Mihi nihil mutandum videtur, versus est hexameter logaoedicus ut priores, nisi quod bini dactyli hic inchoant versum, illie medium locum obtinent: consulto hoc variavit opinor poeta in carmine novissimo, quemadmodum hoe disticho etiam doriea dialecto sermonem temperavit. Sed cum ceteris versibus anacrusis sib praemissa, nescio an hic quoque scriben- dum si: ἔϑηκαν, ἰοστεφάνων ϑεᾶν ἕκατι Μοισᾶν. Epigr. 149. Anth. Plan. 2: Σιμωνέδου. — V. 1. Θεόγνητον Sehneidewin corr. ex Paus. VI 9, 1: Θεογνήτῳ δὲ Αἰγινήτῃ πάλης μὲν στέφανον λαβεῖν ὑπῆρξεν ἐν παισίν" τὸν δὲ ἀνδριάντα οἵ Πτό- λιχος ἐποίησεν Αἰγινήτης. cf. Pind. Pyth. VIIL 85. legebatur Θεόκριτον. --- V. 2. ἡνίοχον, Sehneidewin ἁνέοχον. — V. 8. μορφῆς, Brunek μορφᾶς. — V. 4. πόλιν, malim δόμον vel πάτραν i e. φρατρέαν. Epigr. 160. Anth. Pal. VI 144: A 4vo9que τῶ Ἑρμῆ παφὰ Aso- wocrovc' τοῦ αὐτοῦ (id est ἄνακρέοντος) et ante hoc epigramma sex versus vacui, sed infra post VI 218 inter Simonidis epigrammata cx- hibetur (lemma idem ἃ ἀνάϑημα τῶι ἕρμη παρὰ λεωκπράτου τοῦ αὐτοῦ), quod firmatur eo, quod priore loeo ante hoc epigr. laeuna est, ubi corr. οὐ A&ízet ὡς οἶμαι οὐδὲ ἐνταῦϑα, ut verisimile sit Anacreontea inde ἃ 134 usque ad 143 continuari, ium 144 alius poetae subsequi epigramma, nam 145 tam ab Anacreonte quam a Simonide alienum, quamvis τοῦ αὐτοῦ inscriptum. Atqui altero loco intersertum legitur germanis Simonidis epigrammatis. Ac Simonidis esse poematium etiam Leocratis nomen fidem facit, qui bello Medico altero et' post rebus publicis interfuit, neque a gymnicorum certaminum studio alienus et Bimonide ut videtur familiariter usus, Siquidem poeta in cius honorem === p509 === | | SIMONIDES, : 499 150. [207.] Στροίβου παῖ, τόδ᾽ ἄγαλμα, Δεώκρατες, εὖτ᾽ ἀνέθηκας “Ἑρμῇ. καλλικόμους οὐκ ἔλαϑες Χάριτας, οὐδ᾽ ᾿ἀκαδήμειαν πολυγαϑέα, τῆς ἐν ἀγοστῷ σὴν εὐεργεσίην τῷ προσιόντι λέγω. 151. [208.] Πατρίδα κυδαίνων ἱερὴν πόλιν Ὦπις ᾿4ϑήνης, τέχνον μελαίνης γῆς, χαρίεντας αὐλούς τούσδε σὺν Ἡφαίστῳ τελέσας ἀνέϑηκ᾽ ᾿Αφροδίτῃ, καλοῦ δαμασϑεὶς ἱμέρῳ Βρύσωνος. 162. [210] Πατρὶς μὲν Κόρκυρα, Φίλων δ᾽ ὄνομ᾽, εἰμὶ δὲ Γλαύκου υἱὸς καὶ νικῶ πὺξ δύ᾽ ὀλυμπιάδας. epinicium scripsit, vid. Quintil. XI 2, 14; neque moratur h. ep. v. 3 ᾿ἀκαϑήμειαν πολυγαϑέα, cuius loci amoenitatem licuit hand dubie collau- dare, quamvis nondum Cimon gymnasii decori curam impenderit. Lolling (Mittheil. d. Arch. Inst. z. Athen V 368) epigramma tam Simonidi quam Anacreonti abrogat. — V. 1. Στροίβου Sehneider ex Thucyd. l 1085, cod, Στοίβου et Στρόμβου. -- V. 8. ᾿ἀκαδήμειαν, ᾿ἀκαδημείαν eod. Pal, ᾿ἀκαδημίαν Suidas v. ἀγοστῷ. — πολυγαϑέα Anth. et Suid., πολυγηϑέα Scehneidewin. — V. 4. εὐεργεσίην cod. Pal. priore loco, altero εὐεργεσίαν & m. pr. Epigr. 161. Anth. Pal XIII 20: ab eadem m. Σιμωνέδου. ἐπὶ M4 ἐξξαμέτρω ἐναλλὰξ τότε κωμικὶ τετράμετρ, δύο συλλαβαῖς λεῖπὶ καὶ τὸαρ λοχεὶ σκάξον πρίμετρ. -- V. 1. Ὧπις scripsi, cod. oig, lacobs Ὦλπις, Sehneidewin Ὄλπις. --- Avus scripsi, sive 'A9nvàg malis, cod. αϑανᾶς, ᾿ϑάνας Sehneidewin, idem ἱερὰν pro ἱερὴν seripsit. — V. 2. Hartung τέκνον Μελαίνης καὶ Χάρητος, αὐλούς. Α΄ sane χαρέεντας numero versus adversatur: librarius videtur versum syllaba Auctiorem legisse, velut χαριτόεντας, ac iustus restituitur numerus, Si τέκνον μέλαν γῆς χαριτόεντας αὐλοὺς scripseris, sed nescio an potius scribendum sit: Πατρίδα κυδαίνων ἱερὴν πόλιν Ὠπίας LT τέκνον μελαένης γῆς, Χάφισσιν αὐλούς τούςδε σὺν Ἡφαίστῳ τελέσας ἀνέθηκε κἀφροδίτῃ, καλοῦ δαμασϑεὶς ἱμέρῳ Βρύσωνος. Δάρισσιν etiam Pindarus adhibuit Nem. IV 54. — Carmen, quo iure Simonidi sit adscriptum, fortasse aliquis ambigat; possis suspicari à Mnasalca vel alio eiusdem saeculi poeta esse compositum. Epigr. 152. Paus. VI 9, 9.: Παρὰ δὲ τοῦ Γέλωνος τὸ ἄρμα ἀνά- κειται Φίλων, τέχνη τοῦ Αἰγινήτου Γλαυκίου" τούτῳ τῷ Φίλωνι Xi μῶν víüng ὃ Δεωπρεποῦς ἐλεγεῖον δεξιώτατον ἐποίησε- ᾿Πατορὶς κτλ. V. 2. νικῶ Sylburg et sie CSBPedVbAgLa, νικὰ LbMVa, vulgo niu], unde olim νέκην conieci. 82* === p510 === 500 : ' POETAE MELICI. 158. [2113 «- E τι Ισϑμια καὶ Πυϑοῖ “ιορῶν ὁ Φίλωνος ἐνίκα ἅλμα, ποδωκείην, δίσκον, ἄκοντα, πάλην. 154. [9121 Εἰπὸν τίς, τίνος ἐσσί, τένος πατρίδος, τί δ᾽ ἐνίκης; Κασμύλος, Εὐαγόρου, Πύϑια πύξ, “Ρόδιος. 155. [213.] «νϑηκεν τόδ᾽ ἄγαλμα Κορίνϑιος ὅσπερ ini ἐν Δελφοῖς ποσὶ NixoAdÓag, Ι καὶ “Παναθηναίοις στεφάνους λάβε πέντ᾽ de e ἑξῆς ἀμφιφορεῖς ἐλαίου" 6 ᾿Ισϑμῷ δ᾽ ἐν ξαϑέᾳ τρὶς ἐπισχερὼ οὐδ᾽ ἐγένοντο , ἀκτίνων τομίδων ποταϑιμοί" Epigr. 1658. Anth. Plan. 3: τοῦ αὐτοῦ (Σιμων ἐδου). Epigr. 154. Anth. Plan. 23: Σιμωνέδου. — V. 1. εἰπὸν, Ursinus εἶπον. --- τί δ᾽ ivínog scripsi, vulgo τί δὲ νικῇς, Ursinus ψικᾷρ. ---Υ͂. 2. “Κασμύλος lacobs, vulgo Κάσμυλος. Epigr. 165. Anth. Pal. UL 19, ab eadem m. Σεμωνέδου. ἐπι ἐξαμέτῷ ἐννεασύλλαβ᾽. — V. 1. ἐνίκα, cod. P ἐννέκαι. — V. 9. ποσὶ correxi, nam plane dicendum erat, quo certamine Nicoladas Pythiam vietoriam nactus sit, ποτε, quod cod. Pal. exhibet, prorsus obiosum et & Simonidis arte abhorret. Sehneidewin ποκα. — Νιιολᾷδας Sehneide- win, v. Νικολάδας, cf. Corp. luser. Gr. I 1534 Νικολαΐδα, 1689 Mvaci- λαΐδα, et ad eundem modum Aysiedug , (δας al. scribenda sunt. — V. 3. P ἐπαέϑλοις. — V. 4. ἑξῆς Salmasius, eod. P ἑξήκοντα. Sed dubito de hac coniectura, nam tum πέντε ad numerum victoriarum referendum, ut iam ἐπ᾽ ἀέϑλοις langueat. Itaque olim conieci $$ ἡ δ᾽ ἀμφιφορεῖς, sed ἠδέ, quod in melieis carminibus admisit hic poeta, epigrammatis vindicare non iam audeo. Mihi videtur Simonides nu- merum victoriarum, quas quinquertio Panathenaeis adeptus est, ita notavisse, ut diceret, quot amphoras ex his certaminibus victor detulerit. Neque enim singulae singulis vietoribus propositae erant amphorae, sed complures: variabat numerus pro certaminum amplitudine; qui in equestribus certaminibus vicissent, plurimas auferebant, ut tituli Attici testantur; ludorum gymmnicorum minor erat existimatio; item victores secundarum partium posthabiti sunt iis, qui primas tulerunt. E eod. seriptura ἑξήκοντα elicias ἕξ τρὶς vel ἐξ δὲς, ut poeta in prima sede hendeeasyllabi trochaeum pro spondeo semel admiserit, aut si traiectionem hane improbaveris (usus est etiam alias, vid. ep. 159), τρὶς ἐξ sive δὲς ἕξ iambo principem locum obtinente. Qui instituta artis gymnicae norant, poterant opinor vel sic adsequi, quot vietoriae contigissent Nicoladae. — V. 5. ξαϑέᾳ (cod. P ἐγξαϑέαι), Brunck ξαϑέῳ. — V. δ et6 nondum persanati, Iaeobs coniecit ἀλλ᾽ ἐγένοντο ἀκτῇ Πον- τομέδοντος ἀϑλα, Pflugk οἶδεν ἑλόντα (Meineke οἶδ᾽ ὠνέλοντα) ᾿ἀκτὰ Ποντομέδοντος ἄϑλα (Hermann ἄϑλον), quae a Simonidis arte abhorrent, poeta enim brevitatis studiosus segregare soleb inanem verborum === p511 === , ΒΙΜΟΝΙΡΙΒ.. δ01 καὶ Νεμέᾳ τρὶς ἐνίκησεν, καὶ τετράκις ἄλλα Πελλάνᾳ, δύο δ᾽ ἐν Avxaío, καὶ Τεγέᾳ καὶ ἐν Αἰγίνᾳ κρατερᾷ τ᾽ ᾿Επιδαύρῳ 10 καὶ Θήβαις Μεγάρων τε δάμῳ" ἕν δὲ Φλιοῦντι σταδίῳ τά τὲ πέντε κρατήσας ηὔφρανεν μεγάλαν Κόρινϑον. 156. [214.] Μίλωνος τύδ᾽ ἄγαλμα καλοῦ καλόν, ὃς παρὰ Πίσῃ ἑξάώκι νικήσας ἐς γόνατ᾽ οὐκ ἔπεσεν. : 151. [215] —— 1118 ᾿Αρτέμιδος τόδ᾽ ἄγαλμα --- διηκόσιαι yap ὃ μισϑός copiam, quam alii poetae praesertim novicii haud ita fugiunt, nam quilibet intelliget aut ᾿Ισϑμῷ ἐν ξαϑεᾷ aut ἀκτὰ Ποντομέδοντος sufficere proposito. Equidem tentavi o94' ἐγένοντο πύκτᾳ Ποντομέδοντος ἀϑλα. Οὖλα dieuntur &91«, quandoquidem apii coronae Isthmorum certa- minum erant praemia, de hoc vocabulo cf. Stesich. fr, 27 «el ῥοδένους στεφάνους ἴων τε κορωνίδας οὔλας. Sane proprietati verborum, cuius Simonides studiosissimus est in his poematis, conveniunt οὖλα στεφα- νώματα magis, quam ἄϑλα, sed οὖλον ἔγεντο ἀστλίγγων στεφάνωμα τεϑμῷ nimis a paradosi recedit. — V. 7. ἐνίκησεν, ἐνίκασεν Schneide- win. — ἄλλα, fort. ἄλλας (νίκας), sed eius modi versus complementa aversatur Simonides, quem certamen aliquod memoravisse probabile est: fort. ἄλμα legendum, poterant Pellenenses prisco heroum more peeuliare hoe certamen indicere, quod postea Graeci soliti sunt quin- quertio reservare. Aliud non suppetit mihi, nam ὅπλα sive ὅπλον i.e. ὁπλίτης δρόμος nequeo antiqui scriptoris auctoritate munire. — V. 9. Τεγέᾳ Brunek, cod. Νεμέαι, nam supra v. 7 mutare noli: poeta existi- mationem, qua publice fruebantur ludi, seeutus recenset Pythia, Pana- thenaea, lsthmia, Nemea, haec deinde excipiunt ἐπιχώριοι ἀγῶνες. — κρατερᾷ τ᾽, lacobs κρατερῷ δ΄. Epitheton offensioni est, Schneidewin κραναᾷ commendavit, sed fort. verbum delitescit κρατέρει i. e. ἐκαρτέρει, quemadmodum ἐκράτει de his vietoribus diei solet. — V. 10. Θήβαις scripsi, legebatur Θήβᾳ. — V. 11. ὃν correxi cod. scripturam ἐν, par est poetam recensum vietoriarum singulari aliqua sive virtute sive fortuna absolvere; vieit ille Phliunte opinor simul cursu et quinquertio, ἕν adverbiaseit, alius ἀφ᾽ ἑνός, εἰς £v vel καϑ᾽ ἔν dicitur. — τὰ πέντε, supra v. 3 planius πέντ᾽ ἐπ᾽ ἀέϑλοις, olim τά τε πάντα κρατήσας conieci, i.e. p«neratio, quemadmodum πάμμαχον dicuntur paneratiastae. — Φλιοῦντι, Reiske Φλιουντείῳ. — σταδίῳ, Hermann στάδιον. — V. 12. ηὔφρανεν, malim εὔφρανεν. Epigr. 156. Anth. Plan. 24: τοῦ αὐτοῦ (Σιμωνίδου). — V. 1. παρὰ scripsi, legebatur more, Schneidewin ποτὶ substituit. — V. 2. ἑξάκι Siebelis, vulgo ἑπτάκι, quod tuetur Kaibel, ut poeta ludibrio laedens athletae septimam dederit vietoriam et praeconio tralaticio πατρίδ᾽ ἐπηκλέϊσεν substituerit ἐς γόνατ᾽ οὐκ ἔπεσεν, sed dubitat an eiusmodi παίγνιον Simonide sit dignum. Epigr. 167. Diogen. Laert. IV 54: Γεγόνασι xol ἄλλοι τρεῖς Aexe- σίλαοι, .. . ἕτερος ἀγαλματοποιός, εἰς ὃν καὶ Σιμων δης ἐποίησεν ἐπίγραμμα τουτί: ᾿Δρτέμιδος κτλ. Eadem Arsen. 119. — V. 1. γὰρ === p512 === 502 ' POETAE MELICI. δραχμαὶ ταὶ Πάριαι., τῶν ἐπίσημα τράγος" — ἀσκητῶς ἐποίησεν ᾿4ϑηναίης παλάμῃσιν "ἄξιος ᾿Δρκεσίλας υἱὸς ᾿Δριστοδίέκου. 158. [216] Κρὴς "AÀxov Διδύμον Φοίβῳ στέφος ᾿Ισϑμι’ ἑλὼν πύξ. 159. [217.] Τόνδ᾽ ἀνέϑηχ᾽ Ἑρμῆν Δημήτριος, 0091€ δ᾽ οὐχί, ἐν προϑύροις. 160. [218.] Γράψε Πολύγνωτος, Θάσιος γένος, ᾿“γλαοφῶντος υἱὸς περϑομέναν Ἰλίου ἀκρόπολιν. A Diog. et Arsen., ,Menagius δ᾽ Ao". Hartung διηκόσιαι δ᾽ ἄρα μισϑὸς δραχμαὶ ἔσαν Πάριαι. — V. 2, ταὶ, possis καὶ coniicere, Arsen, τοῦ, Sehneidewin coni. δραχμαῖαι. — τῶν, Arsen. τῶνδ᾽. — ἐπίσημα τράγος Meyne, , legebatur ἐπίσημ᾽ Ἴάρατος. — V. 8. ἀσκητῶς ἐποίησεν scripsi, Diog. ἀσκητὸς δ᾽ ἐπ., Arsen. ἀσκητὸς ποίησεν. Postquam lenissima mutatione utrumque distichon arcta necessitudine quae desiderabatur vinxi οἱ commodam recuperavi sententiam, Benndorf rursus tuetur ἀσκητὸς idque cum verbis ϑηναίης παλάμῃσι iungit, nihil curans neque Graeci sermonis usum neque totius poematii institutum. — V. 4. "AEtog seripsi, ut Oaxo oriundus fuerit Arcesilas, vulgo ἄξιος, Hartung ἄξιον͵ M. Sehmidt Νάξιος. — ᾿ἀρκεσίλας, cod. Mon. Ars. "AoxecíAnog. — ᾿ἀριστοδίμου, Ars. ᾿ἡριστοδήμου. Epigr. 158. Codex Pal. post indicem (Iacobs Anth. P. Vol. ΤΠ p. 5) [9 ab ead. m. Σιμωνίδου (codex &). — Ζιδύμου scripsi, ΓΗ Welcker, Zhàvusi Schneidewin, eod. 0ià . Epigr. 159. Trypho in Boisson. Anecd. T. III p. 274: Ἔνιοι καὶ ἐν ταῖς συλλαβαῖς ὑπερβατὰ πεποιήκασιν, ὡς καὶ Σιμωνίδης ἐν ἐπιγράμ- μασι" Ἑρμῆν τόνδε ἀνέϑηκε Ζημ. ὄρϑια δ᾽ οὐκ ἐν προϑύροις, ἀντὶ τοῦ o)» ὕρϑια δέ. Correxi haec, ut potui, et οὐχὲ iam Sehneidewin seri- psit: sed restitutio incerta, nam fortasse verborum ordo non immutandus, ut nomen Δημήτριος vitium contraxerit. Post ὄρϑια δ᾽ οὐχὶ videntur nonnulla omissa esse, ut ἐν προϑύροις entametri 816 finis: cf. Xenocratis epigr. Anth. Plan. 186: Ἑρμῆς ὠκὺς γὼ κπιπλήσκομαι, ἀλλὰ παλαίστρῃ μὴ κολοβὸν χειρῶν ἕστατε μηδ᾽ ἄποθεν ἢ πῶς ὠκὺς ἐγώ; πῶς δ᾽ ὄρϑια χειρονομήσω, ἐς βάσιν ἀμφοτέρων ὀρφανὸς ἱστάμενος; Hartung scripsit “Ἑρμῆν τόνδ᾽ ἀνέϑηκεν ᾿ἡμήστριος, ὠρϑίασεν δ᾽ οὐκ, ἐν προϑύροις. Epigr. 160. Pausan, X 27, 4: Κατὰ τοῦτο τῆς γραφῆς καὶ ἐλεγεῖόν ἐστι τοῦ Σιμωνίδου" Γράψε κτ. Idem extat Anth. Pal. IX 700 ab ead. m. σειμωνέδου (ubi cod. P. v. 1 γράψεν Ao/yvovog et v. 2 ἡλέου) et Plut. de orae. def. c. 47. Schol. Plat. Gorg. p. 338 ed. Bekk. Respicit Philostr. Vit. Apoll. VI 11. Phot. p. 80, 16. Arsen. 291 et Hesych. v. Θάσιος παῖς ᾿ἡγλαοφῶντος. — V. 2. περϑομέναν Plutarch., περϑομένην reliqui. Carmen, quod nimis sit exile fortasse nonnulli Simonide in- dignum censebunt, alii propter temporum rationes adiudicabunt: mihi Secus videtur. Poeta, cum summum artificem nullo praeconio indigere === p513 === ΒΙΜΟΝΊΡΕΒ.. 508 161. [221.] 1179 Ἰφίων τάδ᾽ ἔγραψε Κορίνϑιος" ovx ἔπι μῶμος χερσίν, ἐπεὶ δόξας ἔργα πολὺ προφέρει. 162. [219.] Μίκων ἔγραψε τὴν ϑύραν τὴν δεξιάν" τὴν δ᾽ ἐξιόντων δεξιὰν Διονύσιος. 168. [223.] Πρόσϑε μὲν ἀμφ᾽ ὥὦμοισιν ἔχων τραχεῖαν ἄσιλλαν ἰχϑῦς ἐξ άργους ἐς Τεγέαν ἔφερον. intelligeret, titulo quam poterat brevissimo defungitur, quem licuit condere, vel antequam pictor ultimam operi manum imposuit. Polygno- ius autem videtur statim post Medicum bellum Cnidiorum iussu parietem Delphis ornavisse, cf. Brunn hist. art. IJ 16. Epigr. 161. Anth. Pal. IX 757. εἰς. . . nomen poetae excidit, sed Simonidi tribuit Planudes. — V. 1. τάδ᾽ Benndorf, legebatur τόδ΄. — ἔπι scripsi, legebatur ἔνι. — V. 2. δόξας, videtur δόξης scribendum, Epigr. 162. Anth. Pal IX 758: ab eadem manu Εἰς ϑύρας᾽ τοῦ αὐτοῦ. sed praecedens epigramma, cum lemma sit mutilum, poetae nomine caret; verum Simonidis esse Planudes docet; Kaibel parum elegans esse censet. — V. 1. Μίκων O. Müller, legebatur Kíuov, emen- dationem commendavit O. Iahn de Polygnoto p. 68, improbante Brunnio hist. artif. II 9; at Cimon pictor ab artis primordiis prope abest, Micon Atheniensis Dionysii et Polygnoti fuit aequalis; cf. Varro de 1. 1. 1X 12 si pictores Apelles, Protogenes, alii artifices egregii nom reprehendundi, quod consuetudinem. Miconos, Dionysi, Arümnesti superiorum non sunt secuti, (ita enim eorrigendum, vulgo pictores Ap. Gr. sic «lit . . . Dioris, Dionysi, Arimmae, etium sup., Arimnestus alibi non memoratur, sed emendatio certa). Sed in adespoto epigrammate Anth. Plan. 84 (cf. infra p. 517), quod eritiei attribuunt Simonidi, ubi Müller item Μίκων pro Κίμων restituit, correctio incerta, nam poeta, qui trium fere saeculorum fuit, poterat etiam Cimonem praeconio ornare. Pertinet fortasse hoc epigramma ad idem templum, ad quod ep. 161, ut Iphion, Micon, Dio- nysius in eadem aede ornanda occupati fuerint. Coniieclas ἀνακεῖον fuisse, fanum antiquum, quod Athenienses confectis Medicis bellis primum videntur pieturis ornavisse: Pausan. I 18, 1 Miconis et Polygnoti ibi vidit opera, sed poterant praeter hos etiam alii artifices parietes fani picturis decorare, commodeque referas ep. 162 ad propylaea huius fani, quae Polyaen. 1 21 memorat. Extat etiam aliud ep. adespoton in Anth. P. XIII 17 quod non improbabili coniectura tribuunt Simonidi, de quo vid. infra p. 517. Epigr. 163. Aristot. Rhet. 1 7: ὅϑεν καὶ τὸ iméyoeupe và Ὀλυμ- miovíwg Πρόσϑε wr. Et v. 1ibid. legitur I 9: καὶ τὸ τοῦ ὀλυμ- mtovínov: πρόσϑε.... τραχεῖαν. καὶ τὸ τοῦ Σιμωνίδου, sequitur epigr. 111, 3, ut appareat Aristoteli auetorem vel prorsus ignotum vel alium fuisse: Simonidi tamen tribuit Aristophanes ap. Eustath. 1761, 25: O δὲ τὸν σάνναν τοῦτον παρασημηνάμενος ἀριστοφάνης ὃ γραμματικὸς καὶ ἄλλας ἐκτίϑεται καινοφώνους λέξεις, οἷον ἄσιλλαν, σκεῦός τι ἰχϑυηρόν, οὗ χρῆσις παρὰ Σιμωνίδῃ ἐν τῷ Πρόσϑε κτλ. — Titulum statuae athlethae, qui Olympiae vicit, aubscriptum fuisse apparet, nomen === p514 === 504 . POETAE MELICI. 164. Εὔχεο σοῖς δώροισι, Κύτων, ϑεὸν ὧδε χαρῆναι “ητοίδην ἀγορῆς καλλιχόρον πρύτανιν, ὥσπερ ὑπὸ ξείνων ve καὶ οἱ ναίουσι Κόρινϑον αἶνον ἔχεις χαρίτων, αἷσι πόλιν στεφανοῖς. 165, [995] . :-.—. TMMISO 'Hv. ἑκατὸν φιάλαι δίχα σφίσιν. 166. [226.] Schol. Pind. Nem. VII 1: "4piworóünuog δὲ ὃ ᾿Δριστάρχου μαϑη- τὴς βέλτιον οὕτω φησίν᾽ ὀψέ ποτε τῷ Θεαρίωνι καὶ παρὰ τὴν ἡλι- κίαν προήκοντι εὐξαμένῳ τῇ ϑεᾷ Σωγένη τεκνωθῆναι, καὶ τὴν τοῦ παιδὸς αὐτοῦ γέννησιν οἷον Εἰλενϑυίας εἶναι χάριν διὰ τὴν ἰδιότητα γοῦν τῆς γενέσεως τοῦ ἀϑλητοῦ πρὸς τὴν ϑεὸν ταύτην ἐπήρεισε τὸν λόγον᾽ ἐπιστοῦτο δὲ τοῦτο ἐξ ἐπιγράμματος (ed. Rom. ὑπογράμματος) Σιμωνίδου. indagare nequeo. Kaibel Simonidi abrogat causatus vocis plebeiae in- solentiam et Aristotelis testimonium pugnans cum Aristophanis iudicio, ut opinatur. — V. 1 priore Ar. loco ἃ in m. yo. πρόσϑεν uiv τραχεῖαν ἔχων ὦμοισιν ἄσιλλαν. — ἄσιλλαν, Zb ἄσελλαν. — V. ἃ. Τεγέαν, Qb Τέγαιαν, Eust. Τεγέην et ἔφερε. Apparet epigramma imperfectum esse, Victorius in codd. dieit se reperisse versum tertium: Νῦν δὲ κράτος φέρομεν μέγα (Schneidewin μετὰ) πᾶσιν ὀλυμπιονῖπαι. : Epigr. 164. Anthol. Pal. VI 213: A ἀνάϑημα “Σιμωνίδου. Schneide- win iniuria in suspicionem vocat. — V. 1. σοῖς scripsi, eod. P voi, Salmasius τοῖς. — Kivov nomen insolens, fort. Κύλων scribendum. — V. 8. o? Brunck, cod. of et Κόρυνϑον. — V. 4. χαρίτων, αἷσι πόλιν στεφανοὶῖς, legebatur Χαρίτων, δέσποτα, τοῖς στεφάνοις. Recepi Tacobsii emendationem, nisi quod πόλιν praeoptavi, Tacobs πάτραν: χάριτες sunt victoriae, quemadmodum passim apud Pindarum. Structuram αἶνον ἔχειν χαρίτων, quae offensioni fuit Heckero, satis tuetur Mnasaleas Anth. P. VII 242 ἄρνυνται δ᾽ ἀρετᾶς αἷνον μέγαν, quod quidem epigramma satis Theodoridae iudicium comprobat, Mnasaleam studiose Cei poetae vestigia legisse. Hartung Χαρίτων δέσμασι τοὺς στεφανοῖς, Hecker αἶνον ἔχεις, Χαρίτων μεστοτάτοις στεφάνοις. Epigr. 165. Herod. περὶ μον. λεξ. 45, 9: Καὶ πληϑυντικῶς Σιμω- νίδης ἐπὶ πρώτου προσώπου, ὡς καὶ ἐν τοῖς ἐπιγφάμμασιν" ἦν. . σφέ- σιν, ἀντὶ γὰρ τοῦ ἦμεν ἦν. Verba ὡς καὶ ἐν ἐπ. indicio sunt post ὡς aliud ex melicis poematis petitum exemplum excidisse, utitur gram- maticus duobus exemplis 1. pers. Simonideis, duobus 3. pers. Hesiodeis (nam huie poetae hemistichium κωφοὶ δ᾽ ἦν προπέρφουθεν vindicandum); item 3, persona legitur in elogio Attico in Cimonis honorem: ἦν ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι. Perperam autem Herodianus ἦν hic ἦμεν esse dicit, poeta donarii origines explicans dixerat: eram centum phialae, quibus refusis nos hie stamus. — δέχα σφίσιν mendosum, conieci δέχα χρυσέδες, nam (τῶν ἀργυρίδων) δεκάφυιοι maioris est molimenti. Lehrs coni. δίχα δέ σφισιν (ἥνδανε βουλή, ἀνδράσιν Ελλήνων). Har- tung δίχα δ᾽ zv πάντα δέδαστο, Nov δέ... === p515 === SIMONIDES. 505 (Il AIT NIA) 167. [221.} Τὴ ῥά ποτ᾽ Οὐλύμποιο περὶ πλευρὰς ἐκάλυψεν ὠκὺς ἀπὸ Θρήκης ὀρνύμενος Βορέης, ἀνδρῶν δ᾽ ἀχλαίνων ἔδακε φρένας, αὐτὰρ ἐθάφϑη ξωή, Πιερίην γῆν ἐπιεσσαμένη, 5 ἔν τις ἐμοὶ καὶ τῆς χεέτω μέρος" οὐ γὰρ ἔοικεν ϑερμὴν βαστάξειν ἀνδρὶ φίλῳ πρύποσιν. 168. Σώῶσος καὶ Σωσώ, σῶτερ, Gol τόνδ᾽ ἀνέϑηκαν., Σῶσος μὲν σωϑείς, Σωσὼ δ᾽ ὅτι Σῶσος ἐσώϑη. 1609, [186.] Πολλὰ φαγὼν καὶ πολλὰ πιὼν καὶ πολλὰ κάκ᾽ εἰπών ἀνθρώπους κεῖμαι Τιμοκρέων 'Ρύδιος. Epigr. 167. Athen. "m 125 €: Καλλίστρατος ἐν ἑβδόμῳ συμμέμτων gov, ὡς ἑστιώμενος παρά τισι Σιμωνίδης ὁ ποιητὴς “ραταιοῦ καύ- μᾶτος ὥρᾳ καὶ τῶν οἰνοχόων τοῖς ἄλλοις μισγόντων εἰς τὸ ποτὸν ιόνος, αὐτῷ δὲ οὔ, ἀπεσχεδίασε τόδε τὸ ἐπίγραμμα". Τήν ὅα ποτ᾽ κτλ. — V. l. τῇ Casaubonus, libri τήν. — V. ἃ. ὠκὺς, ὀξὺς Valckenaer. — V.3. ἐθάφϑη Porson, vulgo ἐκάμφϑη. —V. 5. ἔν τις Schweighaeuser, εν vig B, ἕν τις PVL. — ἐμοὶ καὶ τῆς χεέτω ΑΒ, ἐμοι κατησχεέτω B, ἔμοιγ᾽ αὐτῆς χεέτω VL. Malim χεάτω. — ἔοικεν, ἔοικες ΒΡ, unde ἐοικός poseis coniicere. Epigr. 168. Anth. P. VI 216: omnia ab eadem m. (Δ) ἀνάϑημα τῷ Zhi παρὰ Σώσου καὶ Σωσοῦς. et in marg. τοῦ αὐτοῦ. Abiudicavit Schneidewin Simonidi, sed insertum est genuinis epigrammatis, neque talis lusus indignus hoc poeta. Itaque in παιγνίων numerum rettuli. Cum Lasus Simonidis aemulus ἄσιγμον ὠδὴν Centawros et praeterea hymnum in Cererem fuga sibilantis litterae notabilem condidisset et aequales hoc novum repertum admirarentur (cf. Pindari fr. 79), vicissim Simonides litterae deiectae causam ioculanter magis quam serio agens inter amicos hoc distichon iecit, — V. 1. σώτερ, σοὶ seripsi, cod. σω- τῆρι, quod etiam lemma (ἀνάϑημα τῷ EU tuetur, σωτήρια nescio quis coniecit, Reiske Σιωτείρῃ. — V. 9. Σωσὼ, P a pr. m. σωσὼι. Epigr. 169. Athen. X 416F: Καὶ Τιμοκρέων δ᾽ ὁ "Póotoc ποιητὴς καὶ ἀϑλητὴς πένταϑλος ἐνέφαγε καὶ ἔπιεν, ὡς τὸ ἐπὶ τοῦ τάφου αὐτοῦ ἐπίγραμμα nior Πολλὰ κτλ. Simonidis esse docet Anth. Pal. VII 348: à pr. m. εἰς Τιμοκρέοντα τὸν Ῥόδιον, οὗτινα τὴν γνώμην πᾶσαν καὶ T συνλὸ εἶχεν ὁ ϑεὶός μου. et in marg. a m. s. Σεμωνέδου cf. Irarte 95. Manifesto fallitur Athenaeus sepulero "l'imocreontis hune titulum additum fuisse perhibens, recte Boeckh censet Simonidem ludibundum hoc iecisse in adversarium sive vivum sive mortuum; sed Simonidem prius quam ''imoereontem de vita discessisse verisimile, ac satis festive vivum et valentem lhodium probroso epitaphio donavit. Kirchhoff hoc quoque === p516 === 506 .. POETAE MELICI. 170. [229] 1181 Μοῦσά μοι ᾿Δλκμήνης καλλισφύρου υἱὸν ἄειδε" υἱὸν ᾿Δλκμήνης ἄειδε Μοῦσά μοι καλλισφύρου. 111. [2881] Οὐδὲ γὰρ οὐδ᾽ εὐρύς περ ἐὼν ἐξίκετο δεῦρο. 172. [230.] Μιξονόμον vs πατὴρ ἐρίφου xal σχέτλιος ἰχϑύς poematium Simonidi abrogat. Simonidis exemplum alii seeuti sunt, Crina- gorae duo epitaphia in Εὐνικίδαν leguntur Anth. Pal. VII 380 et 401 (nam vitiosam scripturam Εὐνιδέκου recte sustulit Brunck, Εὐνιπκέδου corrigens), quem haud dubie vivum perstrinxit ficto quidem nomine, sed ut haud latere& aequales, quem poeta derisui habuerit: suspicor eum iecisse haec in Nieiam Coum, qui ex litteratore factus est patriae dominus, de &umma rerum cum Theomnesto musico contendens. Huius Niciae vita defuncti casum Crinagoras perstrinxit alio epigrammate Anth. P. IX 81, unde Mitylenaeum eum Coo exercuisse inimicitias apparet, neque enim demonstrativa earmina condidit Crinagoras. Extat in insula Co titulus, in quo huius Niciae fit mentio, quem Britanni publiei iuris fece- runt. — V. 1, πολλὰ φαγὼν καὶ πολλὰ πιὼν Plan., quod restitui, quandoquidem hunc verborum ordinem Athenaeus commendat, adde Homern versum τῶν ἔφαγόν τ᾽ ἔπιόν τε καὶ αἰδοίοισιν ἔδωκα, in Anth. et Ath. πολλὰ πιὼν καὶ πολλὰ φαγὼν legitur. — V. 2. ἀνθρώπους, cod. Pal. ἀνθρώποις. ο Epigr. 110. Anth. Pal XIII 80. Σιμων ἐδου" ς᾽ m καὶ OVE τρο- ο goi» mevtdusto κατὰ μέϑεσιν τῆς λέξεως. — V. 1 οὐ 9. καλλισφύρου vulgo, sed cod. Pal, καλλίσφυρον. Simonides hoc poematio Timoecreon- iem derisit, cui ille rescripsit fr. 10, sed utriusque carminis exordium solum extat; descripsit is, qui anthologion concinnavit, ex libro περὶ μέτρων, ubi antiquissima haec reciprocorum versuum (cf. Mar. Viet. ΠῚ 7) exempla adscripta erant. Primus ut videtur auctor puerilis lusus Si- monides, neque vero pueriliter adhibuit, sed ut derideret adversarii poemata, reprehendens nimiam verborum copiam, quam etiam nunc reliquiae arguunt, et λέξεις non satis commode compositas, quas Simo- nides ut pavimenti tesseras arctissima necessitudine coniungere solet, idem quidquid supervacuum est, sedulo segregat. Herculis mentio nullam habet offensionem in epigrammate, quod Rhodium hominem eundemque quinquertionem exagitat. Male Sehneidewin abusus schol. Aristoph. Ran. 1302, cuius nulla est auctoritas, commentus est Timo- creontem epieum carmen de Herculis laboribus scripsisse, cuius princi- pium Simonides asciverit. Epigr. 171. Athen. XIV 656 C: Περὶ δὲ λαγῶν Ζαμαιλέων φη- σὶν ἐν τῷ περὶ Σιμωνίδου, ὡς δειπνῶν παρὰ τῷ Ἱέρωνι ὁ Zuo- νέδης οὐ παρατεϑέντος αὐτῷ ἐπὶ τὴν τράπεξαν, χαϑάπερ καὶ τοῖς ἄλλοις, λαγωοῦ, ἀλλ᾽ ὕστερον μεταδιδόντος τοῦ Ἱέρωνος, ἀπεσχε- δίασεν" Οὐδὲ κτλ. unde affert Eust. Od. 1821, 87. Cf, Il. £ 83. Non intellexit leporem M. Sehmidt, qui αὖρός περ i. e. lepus coniecit. Epigr. 172. Athen. X 456 C: Γριφώδη δ᾽ ἐστὶ καὶ Σιμων ίδῃ ταῦτα πεποιημένα, ὥς φησι Χαμαιλέων ὃ Ἡρακλεώτης ἐν τῷ περὶ Σι- === p517 === SIMONIDES. . b01 πλησίον ἠρείσαντο καρήατα᾽ παῖδα δὲ νυκτός δεξάμενοι βλεφάροισι, Διωνύσοιο ἄνακτος βουφόνον οὐκ ἐθέλουσι τυϑηνεῖσϑαι ϑεράποντα. 118. [231.] Φημὶ τὸν οὐκ ἐθέλοντα φέρειν τέττιγος ἄεϑλον τῷ Πανοπηϊάδῃ δώσειν μέγα δεῖπνον ᾿Επειῷ. 114. [224.] .1182 Φοῖβος ἐσαγεῖται * Τυνδαρίδῃσιν ἀοίδησαν ἄμετροι τέττιγες ἐπεστέψαντο χορωνῷ. μωνέδου" Μιξ. wi. φασὶ δὲ οἵ μὲν ἐπί τινος τῶν ἀρχαίων ἀναϑη- μάτων ἐν Χαλκίδι τοῦτ᾽ ἐπιγεγράφϑαι, πεποίῆσϑαι δ᾽ ἐν αὐτῷ τράγον καὶ δελφῖνα, περὶ ὧν εἶναι τὸν λόγον τοῦτον. Of δὲ εἰς ἐπιτόνιον ψαλ- τήριον δελφῖνα καὶ τράγον εἰργασμένον εἰρῆσϑαι, καὶ εἶναι τὸν βου- φόνον καὶ τὸν εἸιονύσου ϑεράποντα τὸν διϑύραμβον. oí δέ φασιν, ἐν Ἰουλέδι τὸν τῷ “]ιονύσῳ Qvóuevov. Bovv ὑπό τινος τῶν νεανίσκων παίε- σϑαι πελέκει" πλησίον δὲ τῆς ἑορτῆς οὔσης εἰς χαλκεῖον δοϑῆναι τὸν πέλεκυν" τὸν οὖν "Σιμωνίδην ἔτι νέον ὄντα βαδίσαι πρὸς τὸν χαλκέα κομιούμενον͵ αὐτόν' ἰδόντα δὲ καὶ τὸν τεχνίτην κοιμώμενον καὶ τὸν ἀσκὸν καὶ τὸν καρκίνον εἰκῇ κείμενον καὶ ἐπαλλήλως ἔχοντα τὰ fue προόσϑεν, οὕτως ἐλϑόντα εἰπεῖν πρὸς τοὺς συνήϑεις τὸ προειρημένον πρόβλημα᾽ τὸν μὲν γὰρ τοῦ éoíqov. πατέρα τὸν ἀσκὸν εἶναι" σχέτ- λιον δὲ ἰχϑὺν τὸν καρκένον᾽ νυκτὸς δὲ παῖδα τὸν ὕπνον" βου- φόνον δὲ καὶ Διονύσου ϑεράποντα τὸν πέλεκυν. — V. 1. πατὴρ, PVL πατήρ τ᾽. — V. ἃ. ἠρείσαντο ABC, ἠρίσαντο PVC. — V. 3. zho- νύσοιο L, διονύσοι PV. Epigr. 173. Athen. X 456 E: Πεποίηκε δὲ καὶ ἕ ἕτερον ὁ Σιμων ί- δης ἐπίγραμμα, ὃ “παρέχει τοῖς ἀπείροις τῆς ἱστορίας ἀπορίαν" Φημὶ κ͵αὶ. “Λέγεται δὲ ἐν τῇ Καρϑαίᾳ διατρέβοντα αὐτὸν διδάσκειν τοὺς χορούς" εἶναι δὲ τὸ γορηγεῖον ἄνω πρὸς Ἀπόλλωνος ἱερῷ οὐ μα- κρὰν τῆς θαλάσσης" ὁδρεύεσϑαι οὖν καὶ τοὺς ἄλλους καὶ τοὺς περὶ τὸν Σιμωνί(δὶ v κάτωθεν, ἔνϑα ἦν ἡ κρήνη" ἀνακομίζοντος δ᾽ αὐτοῖς τὸ ὕδωρ ὄνου, ὃν ἐκάλουν ᾿Επειὸν διὰ τὸ μυϑολογεῖσϑαι τοῦτο δρᾶν ἐκεῖνον καὶ ἀναγεγράφϑαι ἐν τῷ τοῦ ᾿ἡπόλλωνος f. ἱερῷ τὸν Τρωϊκὸν μῦϑον, ἐν ᾧ ὁ ᾿Ἐπειὸς ὑδροφορεῖ τοῖς ᾿ἀτρεέδαις, ὡς καὶ 'Στησίχορός φησι" ὑπαρχόντων οὖν τούτων ταχϑῆναί φασι τῷ μὴ παραγενομένῳ τῶν γο- ρευτῶν εἰς τὴν ὡρισμένην ὥραν παρέχειν τῷ ὄνῳ “χοίνικα πριϑών. Τοῦτο οὖν κἂν τῷ πουητῇ λέγεσθαι" καὶ εἶναι τὸν μὲν οὐ φέρον τα τὸ τοῦ τέττιγος ἄεϑλον τὸν οὐκ ἐθέλοντα ἄδειν" Πανοπηϊάδην (M. ψ 665) δὲ τὸν ὄνον" μέγα, δεῖπνον τὴν χοίνικα τῶν κριϑῶν. Cf. Schol. ll. y 665: ἐλεήσασα δὲ ἡ nva iv tois χορευταὶς φησὶ τὸν οὐκ ἐθέλοντα φέρειν τέττιγος ἄεϑλον ἀντὶ τοῦ ὃς νίκην μοι περιποιῆσαι, τῷ Πανοπὴῆϊ δηλῶς μετὰ δεῖπνον ᾿Επειῶ ξημίαν. Eust. 1328, 60 et 1606, 60. Affert etiam Io. Sieel. Walz. Rhet. T. VI p. 200 (ubi v. 2 μετὰ δεῖπνον δώσειν ἐπ᾽ ἠὼ legitur, quod ille explicat , sed memorat idem lectionem ᾿Επειῷ), et V1I p. 949 (ubi v. 1 τίν᾽ οὐκ, sed. Mon. τένας οὐκ ἐθέλοντας, Par. 2 τίνες οὐκ ἐθέλοντες, deinde v. 2 Mon. Par. 1, 2 μετὰ δεῖπνον ἐπ᾽ ἠῶ). Epigr. 174. Athen. XV 680D: Χορωνόν. mío» ἐν τῷ περὶ τῆς === p518 === 508 . ' POETAE MELICI. 175. [156.] 2 LJ EJ Οὐκ ἔστιν μείξων βάσανος χρόνου οὐδενὸς ἔργου, t »& ὃς καὶ ὑπὸ στέρνοις ἀνδρὸς ἔδειξε νόον. 110. [66.] 1188 νων "0 vor χρόνος ὀξὺς ὀδόντας πάντα καταψήχει καὶ τὰ βιαιότατα. 171. Χρυσῷ δ᾽ αἰγλήεντι συνήρμοσεν ἀμφιδασείας κόρσας καὶ στόμα λαβρὸν ὀπισϑοδέτοισιν ἱμᾶσιν. Ῥω etw] διαλέκτου φησὶ τὸν στέφανον πάλαι χορωνὸν “καλούμενον, ἀπὸ τοῦ τοὺς χορευτὰς ἐν τοῖς ϑεάτροις αὐτῷ χρῆσϑαι, αὐτούς τὲ πε- ρικειμένους καὶ ἐπὶ τὸν στέφανον ἀγωνιζομένους, καϑὼς ἐν τοῖς Σιμω- ví(dov ἐπιγράμμασιν ἰδεῦν ἔστιν, οὕτως (ita A, vulgo οὕτω) καλούμενον (ita Pursanus, v. παλουμένφουλ)᾽ Φοῖβος κτλ. — V. 1. ἐσαγεῖται, Stepha- nus et Ursinus ἐσάγηται. — ἀοίδησαν Cant. L. — V. 2. ἐπεστέψαντο A, ἐπέμψαντο Cant. L. Schweighaeuser coni. ἀοιδῆς, ἄν, Schneidewin ἐσάγηταί ποτε Τυνδαρίϑδαισιν ἀοιδάς, τῶν WTÀ., Hartung Φοῖβος ὅϑ᾽ ἀγεῖτο ξὺν Πιερίδεσσιν ἀοιδᾷς ᾿ἁμέτεροι κτλ.; Hocker Φοῖβος ἐσαγεῖται Τυνδαρίδαισι χορόν, σὺν δ᾽ ἄμετροι τ. ἐπ. χορωνόν. ihi ἀοίδησαν ex ,dittographia (ἀοιϑης et ἀοιδαν) ortum esse videtur. Fort. Φοῖβος 09^ ἁγεῖται τοῖς Τυνδαρίδαισιν ἀοιδᾶν, Apécsoot τέττιγες. Rettuli inter - Παίγνια. Epigr. 175. Stob. Ecl. Phys. I 8, 15 sine lemmate legitur hoc distichon, sed Ursinus ex codice adnotavit Simonidi adseriptum esse ἐκ τῶν ἐπιγφαμμάτων. Qui praecessit versus trimeter Σοφὸν λέγουσιν τὸν χρόνον πεφυπέναι lemma “ακώνων (A λακόνων)͵ exhibet, Gaisford Cratino vel Eupolidi tribuit, Sophocli Meineke A4«oxóovrt coniicens, ego Μακπαινῶν malim, ut item , Sophoclis tragoedia intelligatur. — V. 1. οὐδενός VAEH, legebatur οὐδέν. Kaibel contendit haec ab ,epigram- mate aliena esse, itaque ad elegiam εἰς τὴν Σαλαμῖνι ναυμαχίαν refert, Aristidem his versibus a poeta honoratum esse ratus. Epigr. 176. Stob. Ecl Phys. I 8, 22: Σιμωνέδου ἐπιγραμμάτων" ὅτι χρόνος κτῖ. — V. 1. ὅ τοι scripsi, ὅτι À, οὔτοι Canter, οὕτω Gro- tius. — V. 9. πάντα καταψήχει seripsi, et similiter Sinienis, vulgo καὶ πάντα ψύχη, sed AV ψύχει, Grotius σμύχει, Pierson ψήχει. — βιαι- ὅτατα ΑΥ̓͂, vulgo βιότατα et sic H, Pierson βεβαιότατα. Epigr. 177. Plut. de cohib. ira c. 6: καὶ ὁ Μαρσύας ὡς ἔοικε φορ- βειᾷ τινι καὶ περιστομίοις βίᾳ τοῦ πνεύματος τὸ ῥαγδαῖον ἐγκαϑεῖρξε, καὶ τοῦ προσώπου κατεκόσμησε καὶ ἀπέκρυψε τὴν ἀνωμαλίαν' Χρυσῷ δ᾽ κυλ. Sümonidi tribuit Tzetz. Chil I 872: τὴν δ᾽ ἔριν ταύτην πού φησιν ἄσματι Σιμωνίδης" χρυσῷ δ᾽ κτλ. Quamquam dubium est, an sit lyrici fragmentum, certe non est iuniori alicui Simonidi tribuendum, Schneidewin Simmiae vindicare vult, ego aliquando ex dramate satyrico petitum esse conieci, — V. 1. συνήρμοσεν, 'Izetz. προσήρμοσεν. — ἀμ- φιδασείας, vulgo ἀμφὲ δασείας, quod etiam Dübner correxit. === p519 === - ' SIMONIDES. 509 EPIGRAMMATA FALSO SIMONIDI TRIBUTA. 178. Βοίδιον ηὐλητρὶς καὶ Πυϑιὰς af ποτ᾽ ἐρασταί σοὶ Κύπρι τὰς ξώνας τάς ve γραφὰς ἔθεσαν ἔμπορε καὶ φορτηγέ τὸ σὸν βαλλάντιον οἶδεν καὶ πόϑεν αἱ ξῶναι καὶ πόϑεν αἱ πίνακες. 119. Χειμερίην vigeroio κατήλυσιν ἡνίκ᾽ ἀλύξας Γάλλος ἐρημαίην ἤλυϑ᾽ ὑπὸ σπιλάδα. 1184 ὑετὸν ἄρτι κόμης ἀπομόρξατο᾽ τοῦ δὲ κατ᾽ ἴχνος βουφάγος εἰς κοίλην ἀτραπὸν ἷκτο λέων ὅ αὐτὰρ ὃ πεπταμένῃ μέγα τύμπανον ὃ σχέϑε χειρὶ ἤραξεν, καναχῇ δ᾽ ἴαχεν ἄντρον ἅπαν" οὐδ᾽ ἔτλη Κυβέλης ἱερὸν βρόμον ὑλονόμος ϑήρ Epigr. 178. Anth. Pal. V 169: A Zio corr. víóov adiecit, . tóov corr. erasit, tum in ras. lemma scriptum. (Σιμωνίδου codex ap. lriarte Catal. Matrit. p. 94). C εἰς βοίδιον τὴν αὐλητρίδα, Simonid: omnino abiudicandum (quamquam Hecker II 104 adversatur), est ut opinor Asclepiadis epigramma, vid. Asclepiad. V 161 (quod quidem epigramma etiam Hedylo et Simonidi tribuitur): Εὐφρὼ καὶ Θαὶς καὶ Βοίδιον of Διομήδους γραῖαι. et V 164: οἷά μ᾽ ὑβρίξει Πυϑιὰς ἡ Νικοῦς οὖσα φιλεξαπάτις (ita enim corrigendum sive φιλ- εξαπάτης malis) — V. 1. ηὐλητρὶς, Plan. αὐλητρὶς. — V. 8. βαλλάντιον, Plan. βαλάντιον. Epigr. 179. Anthol. P. VI 217: A ἀνάϑημα τοῦ αὐτοῦ" C ἐπὶ γάλλῳ λάτριδι τῆς κυβέλης. Quae praecedunt epigrammata omnia, etiam 216, Simonidis sunt, sed hoc manifesto ei abiudieandum, ut Ja- cobs quoque censuit. Nihil probat Phot. p. 188, 1: Κύβηβον. Κρατῖ- vog Θράτταις τὸν ϑεοφόρητον᾽ Ἴωνες δὲ τὸν μητραγύρτην καὶ γάλλον νῦν καλούμενον᾽ οὕτως Σιμωνίδης — nam Simonidis testimonium ad Κύβηβον pertinet, neque melicum, sed iambographum grammaticus adhibet. Hoc quidem epigramma, nisi fallor, est Leonidae Tarentini, in eodemque argumento illustrando versantur proxima Alcaei, Anti- patri, Dioscoridae 318, 19, 920, ut alias quoque certatim eidem materiae operam dare solent; neque illud obstat, quod 321 aliud Leonidae epigramma similem fabellam prodit. Celebrem hane chriam tangit PBtiam Varro in Saturis ap. Nonium v. JM«nsuete: ,,Non vidisti simulacrum leonis ad ldam e (ser. eo) loco, ubi quondam subito eum cum vidissent quadrupedem Galli tympanis adeo fecerunt mansuem, ut tractarent manibus." quae cum alii tum Vahlen de sat. Varron. p. ?5 et L. Müller de re metr. Lat. p. 438 perperam in versus redigere conati sunt. — V. 1. 2 affert Suidas v. κατήλυσιν, ubi ἡνέκ᾽ ἀλύξας om., et deinde exhibet 749zv quod probavit Hermann Orph. 124. — V. 8. ἀπομόρξατο, P ἀπ’ ἐμύρξατο. — V. 5. αὐτὰρ ὁ Suidas v. ἤρασσον͵ P αὐτὰρ 0. — ὃ σχέϑε P in m., vulgo ἔσχεϑε (ita P ex === p520 === 510 : " POETAE MELICI. μεῖναι, ἀν᾽ ὑλῆεν δ᾽ ὠκὺς ἔϑυνεν ὕρος. δείσας ἡμιγύναικα ϑεῆς λάτριν, ὃς τάδε Ῥείῃ 10 ἔνδυτα καὶ ξανϑοὺς ἐκρέμασε πλοκάμους. 180. ᾿Εσβέσϑης, γηραιὲ Σοφόκλεες, ἄνϑος ἀοιδῶν, οἰνωπὸν Βάκχου βότρυν ἐρεπτόμενος. 181. Βωμοὺς τούσδε ϑεοῖς Σοφοκλῆς ἵδρύσατο πρῶτος. ὃς πλεῖστον Μούσης εἶλε πλέος τραγικῆς. 189, we m ^ 1185 Οἵδε τριηκόσιοι, Σπάρτα πατρί, τοῖς συναρίϑμοις corr), Suid. ἔσχετο (ita fort. Pal. a pr. um) — V. 9 οὐ 10 affert Suid. v. Λάτρις eb partim Y. ὀφεία. — τάδε '"Psíy Brunck, P τάδε δείαν ex corr, Suid. bis τάδ᾽ ὄρεια atque ita ut vid. P à m. "yrs Epigr. 180. Anthol P. VII 20: A εἰς σοφοκλέα Σιμωνέδου. ita etiam Iriarte p. 95. — V. 2. ἐρεπτόμενος, ἐρεπτόμενοι Suid. v. oivow (sed V ἐρεπτόμενορ). — Epigramma hoc vel Leonidae est, cuius prae- cedit epigramma, vel Sémmiae, cuius duo poematia subsequuntur: ef. ad Simmiae epigr. vol.2 p. 313. Ceterum hoc epigramma nimis tenue et omni acumine orbàtum; videntur post v. 2 plura intercidisse. Ad hanc de Sophoclis morte fabulam puto referendum esse versiculum apud Nonium p. 193: Pressisque labris unus acinus haerebat, qui fortasse ex Varronis Imaginibus est petitus. Epigr. 181. Anth, Pal VI 146: A ἀνάϑημα Σοφοκλέους. Corr. ποιητοῦ τῶν τραγῳδιῶν, tum idem corr. in margine τοῦ αὐτοῦ, ut putant ᾿ἀνακρέοντος, cuius sunt epigrammata, quae praecedunt 134—144, sed post ep. 148 in codice est lacuna, nec probandum , quod in mar- gine a m. s. legitur: οὐ λείπει, ὡς οἶμαι, οὐδὲ ἐνταῦϑα. nam quod sequitur epigramma 144 (ἀνάϑημα τῷ Ἑρμῇ παρὰ “Μεωκράτου τοῦ αὐτοῦ) Simonidis est (vid, fr. 150), itaque videtur hoc quoque epigramma 145 Simonidi tributum esse, sed falso; nam apparet facile hoc carmen neque a Simonide neque ab Anaereonte condi potuisse; neque tamen propterea, quod ab his alienum est, Sophocli vindicandum: nam quam- vis lectio πρῶτος v. 1 satis incerta sit, tamen apertum est, haec post Sophoclis demum mortem scripta esse: videntur hi versus facti esse, cum monumentum 2 Sophocle olim dedieatum sed vetustate atiritum instauratum esset, cf. quae dixi in vita Sophoclis p. XXI. — V. 1. πρῶτος P a m. s. in rasura, fuisse videtur πόνοῦ vel πόιοῦ." — V. 9. εἷλε, ut Hecker coniecit, P corr. a m. pr., antea erat εἶδε, Reiske et Brunck εἶχε. Epigr. 182. Anth. P. VII 431: corr. "Aniov, of δὲ Σιμωνίδου (nomen in ras), tum C ἐπι τῶ τάφω τῶν τριακοσίων Σπαρτιατῶν, τῶν μετὰ Ὀϑρυάδου πεσόντων, m. sec. ἐν τῷ πρὸς ἀργείους πολέμῳ ἐπὶ τῇ ϑυρεάτιδι. in marg. ad v. 6 οὐ 1 ἃ m. s. ταῦτα ἐν τῇ βίβλῳ τοῦ συγ- γραφέως Θουκυδίδου τρανώτερον. Simonidi recte abiudicat Schneide- === p521 === STMONIDES. 511 ᾿ναχίδαις Θυρεᾶν ἀμφὶ μαχεσσάμενοι αὐχένας οὐ στρέψαντες, ὅπᾳ ποδὸς ἴχνια πρᾶτον ἁρμόσαμεν, ταύτᾳ καὶ λίπομεν βιοτάν. ὕ ἄρσενι δ᾽ Ὀϑρυάδαο φόνῳ κεκαλυμμένον ὅπλον καρύσσει, Θυρέα, Ζεῦ, “ακεδαιμονίων. αἱ δέ τις ᾿Αργείων ἔφυγεν μόρον, ἧς ἀπ᾽ ᾿Αδράστου, Σπάρτᾳ δ᾽ οὐ τὸ ϑανεῖν, ἀλλὰ φυγεῖν ϑάνατος. 183. Ἡμερὶ πανϑέλκτειρα͵ μεϑυτρόφε, μῆτερ ὀπώρας, οὔλης ἣ σκολιὸν πλέγμα φύεις ἕλικος, Τηΐου ἡβήσειας ᾿Ανακρείοντος ἐπ᾽ ἄκρῃ στήλῃ καὶ λεπτῷ χώματι τοῦδε τάφου" 5 ὡς ὃ φιλάκρητός τε καὶ οἰνοβαρὴς φιλόκωμος παννύχιος κρούων τὴν φιλύπαιδα χέλυν, κὴν χϑονὶ πεπτηὼς κεφαλῆς ἐφύπερϑε φέροιτο ἀγλαὸν ὡραίων βότρυν ἀπ᾽ ἀκρεμόνων, win, fort. Leonidae est, quem verisimile est celebre hoc argumentum tractavisse, vel Antipatri ZLASNTOT. | Dioscoridi tribuit Hecker (II 103), euius praecedit carmen. — V. 1. τριηκόσιοι, fort. τριακόσιοι. — συνα- οίϑμοις, Meineke ἐσαρέϑμοις. — V. 2. ᾿Ιναχίδαις, P Ἰναχέδας. — Θυρεᾶν seripsi itaque etiam Unger, v. Θυρέαν. vid. Steph. B v. Θυρέα "e λέγεται καὶ πληϑυντικῶς. et Anth. P. VI 121. — V. 3. ὅπᾳ A, sed eorr. et Pl. ὅπα. — ἴχνια πρᾶτον Pl, ἔχνι ἄπραπον P. et in m. corr. δωρικῶς ἀντὶ τοῦ πρῶτον. Hecker πρᾶτον ποδὸς ἴχνος. — V. b. κεκα- λυμμένον, Schneidewin πεπαλυμμένον, Meineke πεπαλαγμένον. Poeta conscriptum dixisse videtur, fort. κπεκολαμμένον quod Unger quoque commendavit, Dübner γεγανωμένον. πο V.6 6. Θυρέα, Unger Θυρέαι. --- V. 1. αἱ Brunck, af P, εἰ Pl. — ἧς, P ἧς. Epigr. 183, Anth. Pal. VII 24: A εἷς αὖ Σιμωνίδου" εἰς ἀνα- κρέοντα τὸν τήϊον ποιητὴν Σιμωνίδου: C ὅτι καὶ αὐτὸς σιμωνίδης τήϊος ἦν᾽ ὅθεν καὶ ἀνακρέων. Cf. Ιτϊατίθ p. 96. Sed neque hoe neque quod sequitur epigr. Simonidewm est, quamquam de altero non dubi- tat Schneidewin, magnis illud laudibus efferens, hoc vero abiudieans. At ab eodem poeta utrumque compositum arbitor, fortasse a Leonida: nam quod alia praeterea eiusdem poetae in Anacreontem extant car- mina, non est offensioni: solet ille, ut est luxuriantis ingenii, eadem argumenta saepius tractare, quem in hae quoque re secutus est Anti- pater Sidonius, ,qui etiam haec ipsa epigrammata imitatus est. — V. 1. ὀπώρας P, ómóens Pl. Suid. v. , ἡμερὶ (sed AVE d —.YX. 8. . φύεις Suidas (sed ABV οὐ λήγῃ ... φύεις), m7. φύσεις P, 4 . φύσεις Pl — V. 4. λεπτῷ, Hecker duró. e v b. ᾿φιλόκωμος PL, φίϊακώμωι P, unde Boissonade φίλα κώμῳ divisim scripsit. Heeker coniecit φιλοκώμοις παννυχίσιν κρούων, — V. 6. κρούων, P κροίων, sed o. a m. &., κρούοι Pl. — V. T. wijv, P à m. 8. yo. xai. ,.— V.8, ὡραίων Stephanus, v. ὡραῖον, P ὠραῖον. === p522 === 512 E ' . POETAE MELICT. καί μὲν del τέγγοι νοτερὴ δρόσος. ἧς 0 γεραιός 1186 10 λαρότερον μαλακῶν ἔπνεεν ἐκ στομάτων. 184. [111] Οὗτος ᾿Ανακρείοντα τὸν ἄφϑιτον εἵνεκα Μουσῶν ὑμνοπόλον πάτρης τύμβος ἔδεκτο Tío, ὃς Χαρίτων πνείοντα μέλη. πνείοντα δ᾽ Ἐρώτων τὸν γλυκὺν ἐς παίδων ἵμερον ἡρμόσατο. ὅ μοῦνος δ᾽ εἰν ᾿Αχέροντι βαρύνεται, οὐχ ὅτι λείπων ἠέλιον, “ήϑης ἐνθάδ᾽ ἔκυρσε δόμων, ἀλλ᾽ ὅτι τὸν χαρίεντα μετ᾽ ἠϊϑέοισι ΜΜεγιστέα καὶ τὸν Σμερδίεω Θρῇκα λέλοιπε πόϑον᾽ μολπῆς δ᾽ οὐ λήϑη μελιτερπέος, ἀλλ᾽ ἔτ᾽ ἐκεῖνον 10 βάρβιτον οὐδὲ ϑανὼν εὔνασεν εἰν ᾿Α ἴδῃ. 185 A. À. Τίς ἄδε; B. Βάκχα. Α. τίς δέ μιν ξέσε; B. Σκόπας. À. Τίς δ᾽ ἐξέμηνε, Βάκχος ἢ Σκόπας; B. Σκόπας. .188 Β. Τὸν ἐν Ῥύδῳ κολοσσὸν ὀκτάκις δέκα Χάρης ἐποίει πηχέων ὃ Δίνδιος. "V. 9. μιν Pl. Suidas in λαρόν, σφιν P sed c addidit m. s. — τέγγοι, sec. Dübnerum P τέγγει. — nde ἃ verbis ἧς ὁ γερ. affert etiam Suidas v. γεραιὸς. Epigr. 184. Anth. P. VIL 25: A τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν αὐτὸν. C dvo- κρέοντα τὸν τήιον. ἔστιν δ᾽ ἡ πόλις αὕτη οὐχ ἡ ποντικὴ ἀλλ᾽ ἡ πρὸς ἔφεσον κειμένη μία vic! mo) Corr. ὅτι νῆσός ἐστιν ἡ τέως μία τῶν κυκλάδων. Cf. lriarte 96. Vide de hoc ep. supra. — V. 1. Μουσῶν, Iaeobs Μουσέων. — V. 2. ὑμνοπόλον, P ὑμνοπόλων. — V. 5. μοῦνος, fort. μοῦνον, quod etiam Bothe suasit. — λείπων, P λέιπὼν. — V. 6. δόμων, Pl. δόμῳ. —— V. 8. πόϑον, Benndorf πλόκον. — V. 9. P in m. addit εἰς ἀνακρέοντα. — A595 vulgo, 1ήϑει P Pl, λῆγεν Suidas v. Moz, unde Porson λήγει. — ἐκεῦνον P, ἐκεῖνο Pl, τὸ κλεινὸν Schnei- dewin, ποϑεινὸν vel ἐρατεινὸν Emperius, potius scribendum cum Kai- belio ἐπ᾽ ἐκείνων. Epigr. 185 A. Cod. Pal. Anth. post indicem p. C et Anth. Pl. 60: Σιμωνέδου. cf. lriarte 95. Recentioris poetae esse manifestum est; isti enim poetae hoc argumentum saepius tractarunt, cf. Anth. IX 774. — V. 1. τίς δέ μιν Planudes ex coniectura, ut videtur, P τς δεήξέσε. For- tasse τίς δ᾽ £0 ξέσε. Epigr. 185 B. Anth. Plan. 82: Σιμωνίδου. cf. Iriarte 96. Const. Porphyr. de admin. imp. 21 tanquam adespoton affert καϑὼς μαρτυρεῖ τὸ ἐπίγραμμα τὸ πρὸς τὴν βάσιν τῶν ποδῶν γεγραμμένον: sequuntur trimetri plane ita scripti, quemadmodum apud Plan. Hoc quoque à Simonide alienum esse apparet: nam Chares Lysippi discipulus hoe === p523 === SIMONIDES. D13: 186. L D 1187 Δῆμος ᾿4ϑηναίων σε, Νεοπτόλεμ᾽, εἰκόνι τῇδε τίμησ᾽ εὐνοίης εὐσεβίης 0" ἕνεκα. — 181. A. Τίς εἰκόνα τάνδ᾽ ἀνέθηκεν; B. Δωριεὺς ὃ Θούριος. signum fecit Rhodiis non ita multo post Ol. CXIX. Affert etiam Strabo XIV 652: ἄριστα δὲ ὕ τε τοῦ Ἡλίου κολοσσός, ὄν φησιν Ó ποιήσας τὸ ἐαμβεῖον, ὅτι ἑπτάκις δέκα Χάρης ἐποίει πηχέων ὁ Μένδιος. unde sus- pieeris epigrammatis auctorem incertum fuisse. Ceterum Strabo vide- tur in initio legisse: TOv Ἡλέου κολοσσόν (auctor Epitomes ap. Cra- merum T. IIl 560 scribit Κολοσσὰν Ἡλίου ποϑ᾽ ἑπτάκις κτλ.) rectiusque ἑπτάκις seribit, quemadmodum etiam Plin. H. N. XXXIV 41. cf. Eudoe. 429. Eustath. ad Dion. Per. 506. Nihil tamen mutandum duxi, quemadmodum ὦ item falsa prodidit Sehol. Luciani IV p. 200: ἑξήκοντα μὲν πηχῶν τὸ ὕψος, ἔργον δὲ Λυσίππου τοῦ ἀγαλματοποιοῦ. His adde schol. Greg. Nazianz. ed. in Herme VI 492. — V. 2. Χάρης Strabo, “Λάχης Const. P et Planudes librariorum errore, qui hominibus doctis negotia facessivit; cf. Pseudo- Draco Stratonic. p. 99: Χάρης τὴν ἄρχου- σαν συστέλλει, Σιμωνίδης" τὸν ἐν P. x. ὁ δ. Χάρης ἐποίει. — Lüders (de colosso Hhod. p. 11 Hamburg 1865) existimat hos versus subscrip- tos fuisse statuae colossicae, quae parum verisimilis est suspicio: nam Constant. Porphyr. (vide supra) haudquaquam locuples auctor. Mihi quidem epigramina non integrum servatum videtur: carent enim duo versiculi omnis ingenii lumine, epigramma autem non ignobile fuisse Strabonis testimonium arguit. Existimo igitur hoe poematium com- positum esse postquam terrae motu concidit colossus: hune magnifici operis casum si poeta pluribus versibus illustravit, non iam offendit tenue exordium. Ad colossum hunc pertinet etiam epigr. adespoton in Anth. P. VI 171, quod Alcaeaí Messenii esse arbitror: scripsit hoe poe- mation paulo ante quam statua terrae motu eversa est, Ol. CXXXIX, vel ut Lüders censet, Ol. CXXXVIII 1. Nonrecte Benndorf (Archaeol. Inst. z. Athen I p. 45 seq.) hoc epigramma, quod manifesto esf ἐπι- δεικτικόν, olim statuae subscriptum fnisse censet usus argumentis levissimis; it: parum prudenter assensus est Kirclhoffio, qui sibi visus titulum subscriptum simulaero ϑηνᾶς Προμάχου indagavisse, quae coniectura omni ex parte est reprobanda. Epigr. 186. Append. Anth. Pal. 77 ex cod. Pal. p. α΄, ubi οἰ, unde apogr. Dorvill: Σίμωνος. sed cod. Par. σιμωνέδου. Simonidis eerte non est, sed Schneidewin non recte ad Romana tempora refert; subscriptum fuit epigramma statuae, quam Athenienses auctore Lycurgo oratore in honorem Neoptolemi Anticlis filii Melitensis erexerunt, vid. Pseudoplut. vit. X orat. ἔγραψε δὲ (Δυκοῦργος) καὶ Νεοπτόλεμον vrt- κπλέους στεφανῶσαι καὶ εἰκόνα ἀναϑεῖναι, ὅτι ἐπηγγείλατο χρυσώσειν τὸν βωμὸν τοῦ ᾿᾿πόλλωνος ἐν ἀγορᾷ κατὰ τὴν μαντείαν τοῦ ϑεοῦ. Libera- litate et divitiis insignis fuisse videtur, vide Demosth. de Cor. 8.114: εἶθ᾽ οὑτοσὶ ΝΝεοπτόλεμος πολλῶν ἔργων ἐπιστάτης ὧν ἐφ᾽ οἷς ἐπέδωκε τετίμηται. οἵ. Boeckh We re nav. Athen. p. 245. — V. 2. εὐνοίας εὖσε- βίας 9' olim scriptum fuisse consentaneum. Epigr. 187. Anth. P XII 1i: Σιμωνίδου πεντάμετρον ὑποχρημα- τιξ, ubi scribendum τετράμετρον ὑπορχηματικόν. Versus 1 et 2 similes sunt Archilochiis asynartetis, velut: PoxTAZ Im. III 33 === p524 === 514 ] POETAE MELICI. A. Οὐ Ῥύδιος γένος ἦν; B. Ναί, πρὶν φυγεῖν γε πατρίδα, δεινᾷ γε χειρὶ πόλλ᾽ ἔρξας ἔργα καὶ βίαια. & . ΒΒ. nd 1188 Ἴσϑμια δίς, Νεμέᾳ δίς, Ὀλυμπίᾳ ἐστεφανώϑην, οὐ πλάτεϊ νικῶν σώματος, ἀλλὰ τέχνα. ᾿Αφιστόδαμος Θράσιδος ᾿Αλεῖος πάλᾳ. ᾿Ερασμονίδη Χαρίλαε, χρῆμά τοι γελοῖον. nisi quod huius epigrammatis versus semipede aucti sunt: Archiloehi versus veteres ad tetrametra retulerunt (vid. Archil. fr. 79 seq.), quo- niam utrumque colon dimetro constare visum est; itaque hi quoque versus, qui braehycataleeti trochaici dimetri loeo catalectiecum exhibent ietrametri, nullo vero modo pentametri vocitari poterant; item erratum est apud Diomedem p. 515, ubi ille versus .Archilochiwm trimetrum. di- eitur, scr, tetrametrum, nisi praestat Keilium sequi, qui codicum aucto- ritate delevit. lam idem ille versus Archilochius a Plotio, homine prorsus imperito, sed qui nonnulla antiquae disciplinae praecepta solus servavit, p. 300 Prosodiacum hyporchematicum appellatur, estque sane hic numerus saltantium cantilenis inprimis commodus: aíque similibus metris ipse Simonides in ὑπορχημάτων libro usus est, vide supra fr. 29 et 31; et fortasse iam Thaletas eiusque sectatores, quos Plutarchus de mus. c. 10 dieit Archilochum imitatos esse, Archilochium hune versum asciverunt. Igitur quum versu, qualis hie legitur, Simonides in ὕπορ- χημάτων libro saepius videatur usus, metrum hoc Simonideum dici poterat, cum brevius Archilochium sit vocitatum: atque inde videtur repetendum esse, quod hoe epigramma Simonidi tributum est. Nam si fuit adscriptum Σεμωνέδειον τετράμετρον ὑπορχηματικπόν, vel a me- írico hoc epigramma tanquam exemplum Simonidei versus fuit adhi- bitum, maxime in proclivi erat error. Ceterum v. 2, qui anacrusi caret, non est corrigendus, vide quae de hae populaxis carminis licentia dixi ad carm. pop. fr. 41. Tertius denique versus est asynartebus Calli- machius, velut: Δήμητρι τῇ Πυλαίῃ τῇ τοῦτον ovx Πελασγῶν. Abiudicandum autem hoc epigramma Simonidi, quoniam Dorieus Rho- dius sub initium belli Peloponnesiaci tribus deinceps Olympiadibus vicit, vid. Pausan. VI 7, 1 qui deinde 9, 4 addit: dwmyogsvovro δὲ οὗτός vt καὶ ὁ Πεισίροδος Θούριοι, διωχϑέντες ὑπὸ τῶν ἀντιστασιαστῶν ἐκ τῆς Ῥόδου καὶ ἐς ᾿Ιταλίαν παρὰ Θουρίους ἀπελθόντες. cf. Xenoph. Hellen. I5, 19. Hartung Simméae vindicat epigramma. — V. 2. γε, P τε. — V. 8. γε scripsi, P ze. — P πολλ᾽ ἔρξας, laeobs πολλὰ ῥέξας. Epigr. 188. Hephaest 113: Μετρικὰ δὲ ἄτακτα... τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ Σιμωνίδειον" Ἴσϑμια κτλ. Hepetitur ib. 119. — V. 1. Ἴσϑμια, Brunck coni. Πύϑια, quoniam Elei ab Isthmiis certaminibus arceban- tur, vid. Pausan. V 2, 2 seqq. VI 16, 2, et quoniam Paus. VI 3, 4 dicit: ἀνάκειται δὲ καὶ ἐξ αὐτῆς Ἤλιδος παλαιστὴς ἀνὴρ ᾿Δριστόδημος Θρά- σιδος᾽ γεγόνασι δὲ αὐτῷ καὶ Πυϑοῖ δύο νῖκαι" ἡ δὲ εἰκών ἐστι τοῦ Ἀριστοδήμου τέχνῃ Δαιδάλου τοῦ Σικυωνίου, μαϑητοῦ καὶ πατρὸς Πατρο- κλέους. — Νεμέᾳ, posteriore 1. Fl νεμέα, priore l. CE(S) Turneb. Νέμεα, — Ὀλυμπίᾳ, 1. priore CE(SFl) Ὀλύμπια. — ἐστεφανώϑην, post l. E, === p525 === ΒΙΜΟΝΙ ΕΒ. διῦ Alia plane abieci, nam epigr. Antliol. P, quod post XT 9 iteratum Σιμωνίδου inscribitur (cf. Iriarte p. 93), antea V 101 A inscribitur 'Hóviov, of δὲ 4oxAumuióov; haud dubie Asclepiadis est, qui alias et Boedium meretricem (V 159) et Cleophontem (V 153) me- morat. — Deinde Anth. P. VII 187 τοῦ αὐτοῦ i. e. Φιλίππου in eod. P inscribitur, et infra tantum ubi repetitur post VII 349 Simonidi (cf. ad Simon. ep. 110), in Planudea vero .Leomidae tribuitur; choliambi ib. VII 345 ad Simonidem relati Aeschrionis Sunt. — Anth. P. IX 147 .Antagorae est, et in Plan. tantum Σιμωνίδου inscribitur. — Porro Anth. Plan. 204, quod Σιμωνίέ- δου inscribitur, potius Prazitelis est, vid. Athen. XIII 591A ita- que supra exhibui, quemadmodum aliud ap. Stob. Ecl. Phys. 1. 9, 16 male adhaesit Simonidis epigrammati, cum Agathonis Sit. — Epigramma ἀδέσποτον (ita m. s.) in Anth. P. VII 306 (adde Plut. Thewmist. e. l Athen. VIII 576 C) in Themistoclis maírem Sehneidewin Simonidi tribuit, quod prorsus incertum. — Versus, qui in Etym. M. p. 135, 30 vulgo JSéimonidi tri- buitur, quem Sehneidewin ad Simmiam retulit, Sbnyli elegio- graphi est (de quo vid. Plut. Romul. c. 17) ut eodd. testantur, estque sio seribendus: Μύσιον ἀπύοντα (ἠπύοντα) παρὰ oov ᾽4ρ- γανθώνης. Simylus haec de Hercule Hylam a Nymphis raptum quaerente videtur dixisse: nam cui non dictus Hylas puer? Contra poteram alia epigrammata adespota ad Simonidem revocare, sed nolui nimis incertis coniecturis indulgere: velut huie poetae, cum post Medicum bellum plurima in gratiam Athe- niensium composuerit epigrammata, tribuat aliquis quod servavit Harpoer. πρὸς τῇ πυλίδι “Ερμῆς" ᾿Δρξάμενοι πρῶτοι τειχίξειν τόνδ᾽ ἀνέθηκαν βουλῆς καὶ δήμου δόγμασι πενϑόμενοι. sed tenue poemaíium, neque claro vate dignum. ἐστεφανώϑη. Santen coniecit Ὀλύμπια δὶς στεφανώϑην. — V. 8. eodd. utroque loco ἀριστύόδημος ϑρασὺς ἀλεῖος πάλαι, nisi quod priore l. ἀριστοδάμας ACE(SFD, ἄλιος CE(SFl). Correxit Sealiger. lam vero Aristodemus (de quo Krause Olympia 250 seq. non recte disputavit) sec. Eusebium lucta vicit Olympiae Ol. 98, eademque aetate Daedalus Patroclis filius tloruit (ef. Brunn list. Artificum I 278), itaque hoc epi- gramma Simonidi omnino abiudieandum. lacobs Simonidi minori, Har- tung Simmiae tribuere voluit; mihi Hephaestionis error subesse vide- tut: fortasse Simonides saepius in suis epigrammatis disticho subiunxerit trimetrum iambicum, ut haee poemati forma Σιμωνέδειον potuerit iure voeari, et eum artis magistri exempli loco hoc ipsum epigramma, quod ἃ Simonide alienum est, adhibuissent, ille temere ipsi Simonidi ad- scripsit. 38* 1186 === p526 === δ10 : POETAE MELICI. Simonidi tribuit Sehneidewin elegans epigramma, quod est ap. Diodor. XI 114 (Arsen. 97): ἹΜνᾶμά v ἀλεξάνδρου πολέμου καὶ μάρτυρα νίκας Δελφοί μὲ στᾶσαν, Ζανὶ χαριζόμενοι σὺν Φοίβῳ, πτολίπορϑον ἀπωσάμενοι στίχα Μήδων καὶ χαλκοστέφανον δυσάμενοι τέμενος. sed tamen prorsus incerta haec coniectura. Of. etiam quae dixit Wieseler Philo XXI 274, sed non recte ille χαλικοστέφανον corrigere voluit, de maceria cogitans, qua templum fuerit cir- cumdatum: χαλκοστέφανον referendum est ad multitudinem ahe- nearum statuarum, Delphici fani maxime insigne decus, atque vel propterea hie titulus ad recentiorem aetatem revocandus: videntur enim Delphi aliquanto post illud tropaeum in memoriam Medici tumultus lovi et Apollini eonseeravisse, sed ante Ephori historiei aetatem: nam Diodorus haud dubie haec quoque ex Ephoro deseripsit, qui titulos haud neglexerat; cf. Diod. XIII 41. — ]tem ad Simonidem Schneidewin retulit epigramma ap. Athen. XII 536 B: MMyüp! ἀρετᾶς ἀνέϑηκε Ποσειδάωνι ἄνακτι Παυσανίας, ἄρχων Ἑλλάδος εὐρυχύρου πόντου ἐπ’ Ἐὐξείνου, “ακεδαιμόνιος γένος, υἱός Κλεομβρότου, ἀρχαίας Ἡρακλέος γενεᾶς. quod epigramma Goettlingio cum aliis nominibus, tum propter adiectivum εὐρύχορος suspectum et subditieium videtur: iniuria opinor; videtur Pausanias monumentum consecrasse, cum tituli honore, quem Delphis usurpaverat, esset orbatus et Byzantii denuo privatus versaretur, hoc est Ol LXXVII 2 vel 3 (ef eliam Schaefer de rer. gest. tempor. p. 14): itaque potuit Si- monidis esse epigramma. Item Schneidewin Simonidi tribuit versus, qui leguntur ap. Plut, eonsol. ad Apollon. c. 15. vit. Pelop. c. 1. Stob. CVIII 88 (ubi οὔτε τὸ ζῆν ... οὔτε): Οἱ ϑάνον οὐ τὸ ξῆν ϑέμενοι καλὸν οὐδὲ τὸ ϑνήσκειν, ἄλλα τὸ ταῦτα καλῶς ἀμφότερ᾽ ἐκτελέσαι. ubi eorrigit οὗ δ᾽ ἔϑανον τὸ ξῆν 9. κι οὔτε κτλ.) contra Goeltling Opusc. I 320 eosdem versus Tlyriaeo vindicare studet, non reote, nam epigramma esse docet Teles ap. Stob. (ἐπιγράφουσι “Ἴακε- δαιμόνιοι, Plut. Pelop. ἐπικήδειον vocat); legebatur fortasse in Leuctrico tumulo. === p527 === BIMONIDES, . δι1 Brunck tribut Simonidi epigramma Anthol. Plan. 84: , » Οὐκ ἀδαὴς ἔγραψε Κίμων τάδε᾽ παντὶ δ᾽ ἐπ᾽ ἔργῳ μῶμος, ὃν οὐδ᾽ ἥρως Δαίδαλος ἐξέφυγεν. non improbabiliter, cum apud Planudem eodem loco legantur alia Simonidis epigrammata; cf. etiam lriart. Codd. Matr. 94. O. Iahn assentiente Benndorfio hoc distichon censuit petitum ex ANieomachi elegia de claris pietoribus, falsus ille quidem, nam tabulae subseriptum fuisse testifioatur τάδε, quod v. 1 legitur: ef. quae supra vol 2 p. 316 disserui. — Item Brunck vindicare voluit Simonidi epigr. adespoton Anthol. Pal. XIII 17: Ἰφίων ἔγραψεν ξᾷ χερί, τόν ποκα ὕδωρ ϑρέψε Πειράνας ἄπο. quod satis incertum: nam quod legitur ποκα, indicare videtur mortuo demum pictore titulum operi subiectum esse. Ceterum seribendum puto: gíew (τάδ᾽) ἔγραψεν ξᾷ χερί, τόν ποκα ϑύδωρ Ἔϑρεψε Πειράνας ἄπο. nam lemma est ἐπὶ ἔξαμέτρῳ δίμετρον. Cod. Pal a pr. m. χειρὶ, οὐ deinde tov et ϑρεψε sine accentu exhibet, Restant alia epigrammate antiqua, quae possit aliquis Si- monidi vindicare, velut illud, quod Plutarehus in vita Lycurgi e. 20 et apophth. Lacon. adscripsit: Σβεννύντας ποτὲ τούσδε τυραννίδα fuos "Aens slÀs" Σελινοῦντος δ᾽ ἀμφὶ πύλας ἔϑανον. sed coniectura nimis incerta. ltem nobiles versus, quos Cimon et collegae HEione ex- pugnata in hermis inseribendos oeuraverunt, vid. Aeschin. in Ctesiph. 184 (unde descripsit Tzetzes ad Lyeophr. v. 417) et Plutarchi vit. Cimon. e. 7*): *) Tria haec epigrammata arcta necessitate iuncta sunt, ordiendum autem est ἃ longiore carmine, id quod docti homines animadverterunt, quamquam et Aeschines et Plutarchus subiungunt reliquis duobus. Videntur columellae ita locatae fuisse, ut praetereuntes lateret, unde lectio inchoanda esset. Neque enim "Plutarchus deseripsit oratorem, id quod scripturae varietates arguunt. Apud Pl. legitur I 3 κρυερὸν "Aeme pro κρατερόν, neque tamen illud praetulerim, siquidem κρυερὸς Mars nusquam in Homericis carminibus nuncupatur; lI 4 Pl, δῆριν ἔχειν, cui posthabenda Aesehinis leetio μόχϑον. lII 3 Pl. πύκα ϑω- en»téonv, convenienter Homerieae consuetudini, Aesch. πύκα χαλκοχι- τῶώνων, quod epitheton non solet adverbio πύκα amplificari: sed cum herous spondiazon pertarus sit in elegiacis carminibus, fortasse aliquis hanc scripturam tueatur. Denique Ill 6 Pl. κοσμηταῖς fortasse ex librarii correctione pro κοσμητάς. Sed manifestum mendum I 4 πρῶ- === p528 === BS — — POETAE MELICI. 1. "Hw ἄρα κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι, οἵ ποτε Μήδων M 9. 95 cd , 5 ^ e , παισὶν ἐπ᾽ ᾿Ηϊόνι Στρυμόνος ἀμφὶ ῥοάς λιμόν τ΄ αὔϑωνα κρατερόν τ᾽ ἐπάγοντες "άρηα πρῶτοι δυσμενέων εὗρον ἀμηχανίην. II. ᾿Ἡγεμόνεσσι δὲ μισϑὸν ᾿4ϑηναῖοι τάδ᾽ ἔδωκαν ἀντ᾽ εὐεργεσίης καὶ μεγάλης ἀρετῆς" μᾶλλόν τις τάδ᾽ ἰδὼν καὶ ἐπεσσομένων ἐθελήσει ἀμφὶ περὶ ξυνοῖς πράγμασι μόχϑον ἔχειν. II. "Ex ποτὲ τῆσδε πόληος ἅμ᾽ ᾿Ατρείδῃσι Μενεσϑεύς ἡγεῖτο ζάϑεον Τρωϊκὸν ἀμ πεδίον, ὅν ποϑ᾽ Ὅμηρος ἔφη Ζἰαναῶν πύκα ϑωρηκτάων χοσμητῆρα μάχης ἔξοχον ἄνδρα μολεῖν" οὕτως οὐδὲν ἀεικὲς ᾿Αϑηναίοισι καλεῖσϑαι 1191 κοσμητὰς πολέμου τ᾿ ἀμφὶ καὶ ἠνορέης. poterant, si temporis rationem habemus, a Simonide seribi, sed iamen si quid video ab huius poetae ingenio abhorrent, nee de- fuerunt Athenis func gquos in Cimonis gratiam haee poematia condidisse suspicari possis. — De auctore horum distichorum dis- seruit Kirchhoff in Herma V 48 seq., qui quoniam adis manmi- festa vestigia (ἠνορέης. ἀμηχανίην, εὐεργεσίης, sed πράγμασι) de- prehenduntur, cum antiqua Attiea epigrammata (quorum quidem tenues supersunt reliquiae) fere Attici sermonis legem sequantur, lonieum aliquem poetam hos versus panxisse probabiliter con- tendit, sed quod Ioni Chio vindicat, admodum ineerta coniectura est: nam ut Melanthium mittam, qui si a tragico poeta Athe- niensi segregandus est, potuit ex lonia Athenas se contulisse, Archelaus utrum Milesius an Atheniensis fuerit ambigitur, sed illa fama multo est verisimilior. Ae fortasse rhapsodus aliquis vor Plutarchi pariter atque Aeschinis libri tuentur; πύργ scriben- dum esse infra monui, neque deiecit me de hae sententia Bernh. Schmidt (Mus. Rhen. XXXVI p. 1) qui levissimam sane mede- lam adhibens πρώτῳ, non tamen diffieultates expedivit: nam ut lar- giar praefectum Medorum πρῶτον δυσμενέων dici potuisse, non unus dux in summis angustiis, neque decebat poetam Bogis facinus respi- cere: vir fortis enim suae quidem existimationi consuluit, cum de sa- lute desperans vim sibi afferret, neque vero Atticorum ducum laudes illustravit. ἝΝ E . === p529 === SIMONIDES. ᾿ 519 ex loni» oriundus elegos illos condidit, velut Stesimbrotus 'Tha- siws. Poematii tripertiti prooemium sex versibus constat, media et novissima pars quaternis versibus absolvuntur, similis plane species elegiaci carminis ap. Euripidem Androm. 103 seqq. Quem- admodum huius epigrammatis auctor orsus est ab Homerieo Athe- niensium praeconio, ita in alio aniiquo epigrammate, quod pilae iuseriptum fuisse testantur paroemiographi, ingratus Achivorum erga Agamemnonem animus fuit notatus: ἀντ᾽ εὐεργεσίης -Aya- μέμνομα δῆσαν "Ayeioí, ut deinceps Atticorum laus illustraretur, qui benefieiorum memores fuerant erga eum, qui illud monu- mentum condidit, —- Ceterum in primo horum epigrummatum de vitio suspectus est versus: πρῶτοι δυσμενέων εὗρον ἀμηχανίην. Neque enim perspicitur, quo iure Atheniensium imperatores, qui oppidum Persarum praesidio firmatum obsidione presserant ac denique expugnaverant, cum hostes omnium rerum inopia con- fecti essent, primi in has angustias adduxisse Medorum praesi- dium dieantur: πρῶτον mon laudum titulus, sed inane versus complementum est, neque patrius casus δυσμενέων offensione caret, nisi forte quis existimet versifieatorem laborantem eo con- fugisse, cum δυσμενέσιν versus lex repudiaret. Interpretes ad has difficultates non animadverterunt, aut frustra removere co- nati sunt. Plana et expedita est oratio, ubi seripserit: Ἦν ἄρα καὶ κεῖνοι ταλακάρδιοι of ποτε Μήδων n ? ^pp/ ΄ D "T. παισὶν im^ ᾿Ηιόνι Στρυμόνος ἀμφὶ Qoo, λιμόν τ᾽ αἴθωνα κρατερόν τ᾽ ἐπάγοντες ᾿ἄρηα πύργῳ δυσμενέων, εὗρον ἀμηχανίην. Dandi casus Μήδων παισὶν suspensus est a verbis novissimis εὗρον ἀμηχανίην, quibus secundum artis leges, quas elegiacum poetam observare decebat, absolvitur primarium enuntiatum: me- diis his verbis secundarium interiectuni, apteque qui castellum obsidione premunt, famem ace Martem πύργῳ ἐπάγειν dicuntur; quod Herodotus VII 107 τεῖχος, poeta πύργον appellavit. Plu- iarchi et Aeschinis libri πρῶτοι testantur, hic consensus arguit, non librarios esse culpandos, sed interpolationem altius esse re- petendam. Scilicet in monumento cum duae vel tres litterge essent atiritae Tz Ol, is qui descripsit carmen, satis imperite ΠΡΟΤΟΙ detrimentum supplevit.*) Neque vero Áeschinem reum *) Etiam in disticho, quod in crepidine Mercurii forensis, quem === p530 === 5620 - |. POETAE MELICI. facere decet huius erroris, nam ab interprete aliquo orationi hos versus insertos esse critici animadverterunt. Orator seribam ear- men recitare iusserat, quemadmodum Leptines in oratione adver- sus Demosthenem, vid. Leptineae 8 112. Haec Aeschinis verba sustulit interpolator atque substituit ipsum carmen, usus pariter atque Plutarchus periegetae alicuius libro, nam ipsum monumen- ium Plutarchi saeculo fortasse iam sublatum. Lectionis autem ea est diversitas, ut appareat diversis auctoribus usos esse, sed non solum in parvo supplemento πρῶτοι conspirant, verum etiam iustum ordinem titulorum pariter perverterunt: apparet utrum- que errorem commissum esse ab eo, qui primus epigrammata deseripsit et litteris propagavit: postea alii denuo hermas exami- nantes alia obscura vel male habita rectius fortasse interpretati sunt sive suo perieulo redintegraverunt, sed tenuerunt πρῶτοι, rati id ipsum antiquum periegetam in monumento repperisse, eundemque, ut clari viri auctoritas mentis luminibus officere solet, etiam seculi sunt in partieulis carminis ordinandis.*) Periegetae nomen, qui primus interpolavit epigramma, non lieet indagare, multi enim his studiis operam dederunt; Philochorus quidem, quem Suidas "4rux& ἐπιγράμματα collegisse testatur, nobile hoe encomium haud dubie recepit in ordinem, neque Menecles perie- geta, quem de hermarum porticu exposuisse Harpoeration auctor est, hoo monumentum silentio praetermisisse videtur. 189. [1081] ATAKTOI AOTOI. Arist. Metaph. N. 3: πάντα δὴ ταῦτα ἄλογα, καὶ μάχεται καὶ Themistocles cum collegis dedicaverat, incisum fuit, offensionem habet πρῶτοι, quod quidem librariorum soeordia vitiatum esse reor. *) Librariorum peccata passim deprehenduntur, velut ap. Aesch. ἀμφὶ ξυνοῖσι, ubi Plut. recte ἀμφὶ περὶ ξυνοῖς, qui vicissim ἐν πεδίον, ubi Aesch. ἀμ z. οὐ ἐς π., item Plut. κοσμητὰς, Aesch. κοσμηταῖς, quae grammatici est correctio. Sed aliae varietates indicio sunt in hermis litterarum vestigia passim detrita fuisse vel penitus evanuisse, hinc diversa exempla discrepant, quandoquidem alius aliud sibi dignoscere vel reetius supplere visus est, velut κρατερόν et κρυερόψν, xal μεγάλης ἀρετῆς eb καὶ μεγάλων dyofóv (neutrum placet, fortasse scriptum fuit καὶ μεγάλων ἀρετῶν), item δῇριν ἔχειν et μόχϑον ἔχειν, πύκα ϑὼ- ρηκτάων et πύκα χαλκοχιτώνων, denique ἔξοχον ἄνδρα μολεῖν et à, ὄντα Uu. Temere Weidner novissimum distichon subditieium esse censuit, idemque pessimo exemplo apud Aescbinem traditum poematum ordi- nem invertit. === p531 === SIMONIDES. 521 * αὐτὰ favroi; καὶ τοῖς εὐλύγοις καὶ ἔοικεν ἐν αὐτοῖς εἶναι 0 Σιμω- νίϑου μακρὸς λόγος. γίγνεται γὸρ ὁ μακρὸς λόγος, ὥσπερ ὃ τῶν δούλων, ὅταν μηδὲν ὑγιὲς λέγωσιν. ad quem locum Alex. Aphro- dis, T. IV p. 827 B (p. 797 ed. Bonitz): τὸ δὲ καὶ ἔοικεν ἐν αὐτοῖς εἶναι ὃ Σιμωνίδου μακρὸς λόγος, σαφὲς ἔσται moo- εἰποῦσιν τίς ἐστιν ὃ Σιμωνίδου λόγος. Ὁ Σιμωνίδης ἐν τοῖς λόγοις, oUg ᾿ἀτάκτους ἐπιγράφει, μιμεῖται καὶ λέγει, οὺς εἰκός ἐστι λόγους λέγειν δούλους ἐπταικότας πρὸς δεσπότας ἐξετάξοντας αὐτοὺς τίνος ἕνεχα ταῦτα ἐπταίκασι; καὶ ποιεῖ αὐτοὺς ἀπολογουμένους λέγειν πάνυ μακρὰ καὶ πολλά, οὐδὲν δὲ ὑγιὲς ἢ πιϑανόν, ἀλλὰ πᾶν τὸ ἐπιφερύμενον ἐναντίον τῷ προφρασϑέντι" τοιοῦτον γὰρ ὡς εἰκὸς τὸν βάρβαρον καὶ παιδείας ἄμοιρον. Welcker.haec retulit ad Simonid. Amorg. fr. 10, Sehneidewin in Museo Rhen. VII 460 seq. librum pedestri oratione mimorwm in modum conscriptum fuisse putat et confert Arist. Rhet. III 14. Equidem nihil decerno, sed cavendum ne cum hoc "dréxrev opusculo confundantur Σύμ- μεικτὰ, quae haud dubie Simonidis genealogi fuerunt, cf. schol. Apoll. Rhod. I 763. Neque μακρὸν ποίημα, quod Plato Lys. 221 D dicit componendum cum' μακρῷ λόγῳ: ὁ δὲ πρότερον ἐλέ- yousv φίλον εἶναι, ὕϑλος τις ἦν, ὥσπερ ποίημα μακρὸν συγκείμενον: quem locum depravatum esse vidit Madvig, sed mendum non sustulit; scribendum ποίημα dd i (vel νεκροῖς) συγκείμενον i e. naenia. ΕΞ AAHAQN. 190 A. [42.] Clemens Alex. IV 375: ὃ μὲν ovv Σιμωνίδης καϑάπερ καὶ “Αριστοτέλης ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ γράφει, δεύτερον δὲ εὐ- qv& καὶ καλὸν γενέσθαι, τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως. Manifestum est Simonidem in carmine aliquo nobilissimum et satis antiquum scolion 8, quod ut solet fieri adespoton ferebatur, commentatum esse, quemadmodum etiam Epieharmus seoli exordium adhibuit, alius comieus integrum, ut videtur, fabulae inseruit. Hine pro- elivi errore alii ad Simonidem, alii ad Epicharmum eantilenam rettulerunt, quos Schneidewin secutus Simonideis reliquiis ad- scripsit; vid. schol. Plat. Gorg. 451 E: τὸ σκολιὸν τοῦτο οἱ μὲν Σιμωνίδου φασίν, of δὲ Ἐπιχάρμου, item schol. Aristot, Rhet. ll 21: Σιμωνίδου ἐστὶν ἀπὸ τῶν σκολιῶν αὐτοῦ ἐπῶν, oí δ᾽ 'Em- χάρμου, alique, vid. infra Seol. 8. — Quod si constaret Simo- nidem pariter aique Pindarum convivalia earmina (σκολιὰ) μελι- === p532 === 599 — ' POETAE MELICI. LI κῶς scripsisse, mentionem popularis cantilenae possis illue referre, Sed poterat poeta etiam in epinieio vel alio carmine commode uti decreto pervagato. 190 B. [113.] Mich. Psellus περὲ évegy. δαιμ. p. 5: Κατα Σιμωνίδην ὃ λόγος τῶν πραγμάτων εἰκών ἐστιν. nisi forte apophthegma est, 191. [1141] Plato de Republ I 331 E: “έγε δή, εἶπον ἐγώ, σὺ ὃ τοῦ λόγου κληρονόμος. τέ φὴς τὸν Σιμωνίδην λέγοντα ὀρϑῶς λέγειν περὶ δικαιοσύνης: Ὅτι, ἦ 0' ὅς, τὸ τὰ ἐφειλόμενα ἑκάστῳ ἀπο- διδόναι δίκαιόν ἐστι, τοῦτο λέγων δοκεῖ ἔμοιγε καλῶς λέγειν. Of. ib. 332 A. 334 E et 335 D. Respicit hue Proclus ad He- siod. Op. v. 707: Σιμωνίδης γοῦν ταύτην εἶναι δικαιοσύνην ὧρί- σατο, τοὺς φίλους εὖ ποιεῖν. 192. [1181] Theon Progymnasm. I 215 Walz: Ἐκ δὲ τοῦ ἀσυμφόρου, ὅτι βλαβερῶς παραινεῖ Σιμωνίδης παίξειν ἐν τῷ βίῳ καὶ περὶ um- δὲν ἁπλῶς σπουδάζξειν. 193. [126.] ». ΠΝ Plut. de Is. et Osir. e. 23: Ὀκνῶ δέ, μὴ τοῦτο 1 τὰ ἀκί- vqvo κινεῖν καὶ πολεμεῖν οὐ (sic AEFGHV, vulgo ἐν) τῷ πολ- λῷ χρόνῳ, κατὰ Σιμωνίδην, μόνον, πολλοῖς δ᾽ ἀνθρώπων ἔϑνεσιν καὶ γένεσιν κατόχοις ὑπὸ τῆς πρὸς τοὺς ϑεοὺς τούτους ὁσιότητος. liem vit. Thes. c. 10: Οἱ Μεγαρόϑεν συγγραφεῖς ὁμόσε τῇ φήμῃ βαδίξοντες καὶ và πολλῷ χρόνῳ κατὰ Σιμωνίδην πο- λεμοῦντες οὔτε ὑβριστὴν οὔτε λῃστὴν γεγονέναι τὸν Σκείρωνά φασιν. Videtur poeta dixisse, nolle se fabulas de diis aut he- roibus traditas refingere, quoniam arduum sit negotium famae, quam temporis vetustas et gentium consensus firmaverit, adver- sari. Recte monuit Bernays' (Hermes V 301) hue respicere Aristot. Pol. II 2, 10 χρὴ προσέχειν τῷ πολλῷ χρόνῳ καὶ τοῖς πολλοῖς ἔτεσιν (ἔϑνεσεν restituit Bernays), ἐν οἷς οὐκ ἂν ἔλα- ϑεν, εἰ ταῦτα καλῶς εἶχεν. Bernays refert haec ad carmen unde fr. 19 sumptum. 194. [222.] Athen. V 210 B: Ἐν Φλιοῦντι κατὰ τὴν πολεμάρχειον στοὰν "n 1192 === p533 === SIMONIDES, 523 γεγραμμένην ὑπὸ Σίλλακος τοῦ Pmyívov, οὗ μνημονεύουσιν Ἐπί- χαρμος καὶ Σιμωνίδης. haud dubie in. Epigrammate. 195. [55.] Mythogr. Vatic. III 27: ,Neque enim verum est, animam deserere corpus, eum potius corpus animam' deserat. Hine et Simonides poeta et Statius itidem in VIII: ,,Odi artus fragilem- que hune corporis usum Desertorem animi" Cf. Schol Stat. Theb. VIII 739. 196. [56.] Plutarch. Consol. ad Apoll c. 17: Τὰ γὰρ χίλια καὶ τὰ μύρια κατὰ Σιμωνίδην ἔτη στιγμή τις ἐστὶν ἀόριστος. μᾶλλον δὲ μόριόν τι βραχύτατον στιγμῆς. nisi hoc inter apophthegmata est " referendum. 197. [51.] Strabo XV 711: Περὶ δὲ τῶν χιλιετῶν Ὑπερβορέων τὰ αὐτὰ λέγει Σιμωνίδῃ καὶ Πινδάρῳ καὶ ἄλλοις μυϑολόγοις. 198. [13.] Sirabo IX 441: Διὰ δὲ τὸ ἀναμὶξ οἰκεῖν Σιμωνίδης Πᾶερραι- βοὺς καὶ “απίϑας καλεῖ τοὺς Πελασγιώτας ἅπαντας τοὺς τὰ ἑῷα κατέχοντας τὰ περὶ Γυρτῶνα καὶ τὰς ἐκβολὰς τοῦ Πηνειοῦ καὶ Ὄσσαν καὶ Πήλιον καὶ τὰ περὶ Δημητριάδα καὶ τὰ ἐν τῷ πεδίῳ, “Ἵάρισσαν, Κραννῶνα, Σκοτοῦσσαν, Μόψιον, "Atgexo καὶ τὰ περὶ τὴν Νεσσωνίδα λίμνην καὶ Βοιβηΐδα. 199. Sehol. Theoer. XII 27: Νισαῖοι Μεγαρῆες ἀριστεύοντες ἐρετ- poi; καὶ Σιμωνίδης ἐπαινεῖ τοὺς Μεγαρεῖς" ἤγουν ἄριστοι τὰ ναυτικά. haec postrema recentior scholiasta exhibet, sed etiam Schol. Ambros, ναυτικοὶ γάρ εἰσι quamvis alieno loco addit, et deinde plane dicit μαρτυρεῖ δὲ αὐτοῖς Σιμωνίδης ναυτικήν. Veri- simile igitur Simonidem hoc ipso nomine collaudavisse Megaren- ses, itaque grammatieus non epigr. 107, sed alium locum respexit. 200 A. Tzetz. Chil I 430: ᾿Δρτέως iv τοῖς ϑρέμμασιν ἦν τι χρυσοῦν ἀρνίον, 'O Σιμωνίδης πορφυροῦν εἶναι δὲ τοῦτο λέγει. === p534 === 5234 ^" I : POETAE MELICI. Schneidewin putat Tzetzen temere ad Atrei historiam transtulisse, quae de vellere Colchico dixit poeta fr. 21. 200 B. Schol 'Theoer. Y 65: ἡ δὲ Aitvm Σικελίας ὄρος ἐστὴν ἀπὸ Altwqce τοῦ Οὐρανοῦ καὶ τῆς Γῆς. ὥς φησιν "ἄλκιμος᾽ Σιμωνίδης δὲ ἐν τῷ περὶ Σικελίας Αἴτνην φησὶ κρῖναι "Ἥφαιστον καὶ 4ήμη- τρὰ περὶ τῆς χώρας ἐρίσαντας. Scribendum puto verbis traieetis ἄλκιμος ἐν τῷ περὶ Σικελίας" Σιμωνίδης δὲ Αἴτνην φησὶ κτλ. Nam melicus poeta haee de rixa Vulcani et Cereris, quam Aetna eomposuerit, videtur enarrasse. Corruptelam testifieantur etiam librij quantum quidem ex Gaisfordii adnotatione coniicere licet: οσιπελίας ὕρος᾽ 0 σιμωνίδης αἴτνη κρῖναι sic 3. et B. ubi πρέναν et 5. ubi xgívg; ibi igitur Alecimi mentio et ἐν τῷ περὶ Zumxe- λίας plane omissum esse videtur, id quod meam correctionem Stabilit. Alii in Simonidis nomine mendum delitescere putant, velut Dorville Σιληνὸς scripsit parum probabiliter, et Wester- mann Τιμωνίδης speciose magis quam vere. 201. [811 Himer. Or. XVI 7: Διὸ δὴ καὶ Σιμωνίδῃ πείϑομαι,. ὅπερ ἐκεῖνος ἐν μέλεσι περὶ Μουσῶν ἀνύμνησε᾽ φησὶ γὰρ δήπου τοῦτο LIES .? Ἢ * Ll - ΄ ᾿ P » - ἐκεῖνος" ᾿Δεὶ μὲν of Μοῦσαι χορεύουσι καὶ φίλον ἐστὶ ταῖς ϑεαῖς ἐν ὠδαῖς ve εἶναι καὶ κρούμασιν᾽ ἐπειδὰν δὲ ἴδωσι τὸν ᾿Απόλλωνα τῆς χορείας ἡγεῖσϑαι ἀρχόμενον; τότε πλέον ἢ πρότερον τὸ μέλος ἐκτείνασαι ἦχόν τινα παναρμόνιον καϑ΄ Ἑλικῶνος ἐκπέμπουσιν. Sunt fortasse ex Paeanibus petita. 202 A. [11.] Phot. 500, 24: Σαρδόνιος γέλως" ... Σιμωνίδης δὲ τὸν Τα- λῶν (eod. σιαλον) τὸν Ηφαιστότευκτον Σαρδονίους, οὐ βουλομένους περαιῶσαι πρὸς Μίνωα, εἰς πῦρ καϑαλλόμενον ὡς ἂν χαλκοῦν, προστερνιξόμενον ἀναιρεῖν ἐπιχάσκοντας. Similia Suidas v. Σίαρ- δόνιος γέλως. Cf. Zenob. V 85: Σιμωνίδης δὲ φησὶ τὸν Τάλω πρὸ τῆς εἰς Κρήτην ἀφίξεως οἰκῆσαι τὴν Σαρδὼ καὶ πολλοὺς τῶν ἐν ταύτῃ διαφϑεῖραι. οὺς τελευτῶντας σεσηρέναι, καὶ ἐκ τούτου ὃ Σαρδόνιος γέλως. ibiq. interpr. 202 Β. Philodemus περὲ εὐσεβείας p. 37 ed. Gomperz (Vol. Herc. coll nov. II 87) de Atlantis laboribus: Εὐριπίδης ..... xoÀ- 1193 === p535 === STMONIDES, 595 πέοις (οὐρανὸν) νώτοις .... (iv) Ἴωνι πεποί(ηκεν, Σ)ιμωνίδης (δὲ τὸν) οὐρανὸν Amb τῶν) ὦμων (φέροντα, παρ᾽ Ἡσιό)γδῳ δ᾽ [οὐρανὸν] εὐρὺν ἔχει κρατερῆς om ἀνάγκης ἐστηὼς κεφαλῇ τε καὶ ἐμαμάεῃσι χέρεσσιν. 203. [80.] Schol. Hesiod. Theog. v. 818: Τὴν υδραν ᾿Αλκαῖος μὲν ἐν- veexigeAóv φησι, Σιμωνίδης δὲ πεντηκοντακέφαλον. Of. Serv. Aen. VI 576 et VII 658. 204. [82.] Argum. Eurip. Medeae: Φερεκύδης δὲ καὶ Σιμωνίδης φασίν, ὡς ἡ Μήδεια ἀνεψήσασα (ἑψήσασα duo libri, ἀφεψήσασα Elmsley) τὸν ᾿Ιάσονα νέον ποιήσειε. Cf. Schol. Arist. Eq. 1321. 205. [84.] Schol Pind. Pyth. IV 450: Καὶ γὰρ xol παρὰ Σιμωνίδῃ ἐστὶν ἡ ἱστορία, ὅτε περὶ ἐσθῆτος ἠγωνίσαντο (oi "AgyovoUrei). 206, [86.] Sehol. Apoll. Rhod. IV 1212: 'Egvoe ἡ Κόρινϑος ἀπὸ Ἐφύ- ρας τῆς ᾿Επιμηϑέως ϑυγατρός" Εὔμηλος δὲ (φησὶν) ἀπὸ Ἐφύρας τῆς Ὠκεανοῦ καὶ Τηϑύος, γυναικὸς δὲ γενομένης Ἐπιμηϑέως. sed pro Εὔμηλος cod. P Σιμωνίδης, itaque seribendum haud dubie Εὔμηλος δὲ καὶ Σιμωνίδης ἀπὸ 'Eg., ut Schneidewin quoque edidit. οἵ. fr. 48. Hane scripturae varietatem novissimus editor, qui omnino falsam de codicibus scholiorum Apollonii opinionem concepit, ut alia mentione satis digna, prorsus silentio praetermisit. 201. [87.] Sehol. Eurip. Orest. 46: Ὅμηρος δὲ ἐν Μυκήναις φησὶν εἶναι τὰ βασίλεια τοῦ ᾿Δγαμέμνονος, Στησίχορος δὲ καὶ Σιμωνίδης iv “Πακεδαιμονίαᾳ. 208. [89.] Schol Il. v 517 ubi de Idomeneo et Deiphobo dicit: ὡς ἀντεραστὴς Ἑλένης" ὡς μαρτυρεῖ Ἴβυκος καὶ Σιμωνίδης. Cf. Eust. Il. 944, 48: “Ἕτεροι δὲ ἀκολουθοῦντες τῇ Σιμωνίδου καὶ ᾿Ιβύκου ἱστορίᾳ φασὶν ὡς ἀληϑῶς ἀεὶ ἐνεκότει τῷ ᾿Ιδομενεῖ Δηΐφοβος ὡς ἀντεραστῇ ἤρα γάρ φασι καὶ αὐτὸς τῆς Ἑλένης. 1194 === p536 === 526 ' : ^ POETAE MELICT. 209. [90.] Longin. de Sublim. e. 15, 7: "ἄκρως δὲ καὶ ὃ Σοφοκλῆς ἐπὶ τοῦ ϑνήσκοντος Οἰδίπου καὶ fevrüv μετὰ διοσημείας τινὸς ϑάπτον- τὸς πεφάντασται. καὶ κατὰ τὸν ἀπόπλουν τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ τοῦ ᾿Αχλλέως, προφαινομένου τοῖς ἀναγομένοις ὑπὲρ τοῦ τάφου" ἣν ovx οἶδ᾽ εἴ τις ὄψιν ἐναργέστερον εἰδωλοποίησε Σιμωνίδου" πάντα δ᾽ ἀμήχανον παρατέϑεσϑαι. 210 A. Himer. Or. ΠῚ 1: "Ive τι κατὰ σοῦ νεανιεύσωμαι. ὑποῖον Σιμωνίδης ἢ Πίνδαρος κατὰ Διονύσου καὶ ᾿Δπόλλωνος. quae oratio habita veris initio. Simonidis hoc carmen rursus videtur respi- eere XIII 7: postquam dixit de Apolline Musageta οἷον αὐτὸν καὶ Σαπφὼ καὶ Πίνδαρος ΝΣ s Ἑλικῶνα πέμπουσιν; ἢ οἷον τὸν Βακχειώτην (οὕτω γὰρ αὐτὸν ἡ λύρα καλεῖ τὸν “Διόνυσον λέγουσα) ἦρος ἄρτι τὸ πρῶτον ἐκλάμψαντος, ἄνϑεσί τ᾽ ἠρινοῖσι καὶ κισσοῦ πορύμβοις Μούσαις κάτοχοι ποιηταὶ στέψαντες, νῦν μὲν im^ ἄκρας κορυφὰς Καυκάσου καὶ “υδίας τέμπη, νῦν δὲ ἐπὶ Παρνασοῦ σκο- πέλους καὶ Δελφίδα πέτραν ἄγουσι, πηδῶντά τε αὐτὸν καὶ ταῖς Βάκχαις ἐνδιδόντα τὸν εὔϊον᾽ ὅτε καὶ τὴν γῆν λόγος. οἷον αἰἶσϑα- , - 2 2 Ld δι.» * H M , V γομένην τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ, ῥεῖν μὲν μέλε καὶ γαλα, καὶ ποτα- : μούς τινας αὐτοῦ τοῦ νέχταρος Σατύροις τε καὶ Βάκχαις ἀρύεσϑαι. καὶ μειδιᾶν μὲν ὁμοῦ ἡδύ τι καὶ χρυσαυγές, πορφύρειν δὲ ὅλην τοῖς ἄνϑεσιν, ὕπως ἂν ἔχοι σκιρτῶν τε καὶ ἀϑύρειν ἐπ᾽ αὐτῶν ὃ ϑεός" ἐμοὶ γὰρ καὶ τοῦτο τῷ ϑεῷ δοκεῖ εἰκότως ἐργάξεσϑαι. — Vi- dentur sane haec ex Simonideo aliquo dithyrambo petita, res tamen in Himerio perquam incerta, cf. ad Pind. fr. 34. 210 B. [47.] j Menander de encom. Rhet. IX 188 ed. Walz: Πεπλασμένοι - : * AJ - ^ δὲ ὕμνοι, ὅταν αὐτοὶ σωματοποιῶμεν καὶ ϑεὸν xoi γονὰς ϑεῶν ἢ. δαιμόνων, ὥσπερ Σιμωνίδης τὴν Αὔριον δαίμονα κέκληκεν καὶ ἕτεροι Ὄκνον καὶ ἕτεροι ἕτερόν τινα. Ex hoc loco non recte olim eonieci, Simonidem peculiare carmen in crastini diei honorem condidisse; rhetor nihil aliud testificatur, quam Simenidem hac prosopopoeia usum esse, quam etiam Callimachus epigr. 14 ad- hibuit: Δαίμονα ví; δ᾽ sv οἶδε τὸν αὔριον. 211. Cram. Am. Paris, 1 166, 11: E ye βούλεσϑε μὴ ληρεῖν, 1195 === p537 === SIMONIDES. - | 524 ἀλλὰ τοὺς "Ἕλληνας ἐλευϑερῶσαι καὶ κτήσασθαι πάλιν αὖ τὴν πα- τρῴαν ἡγεμονίαν, ἀπροφασίστως δουλεύοντα κατὰ τὸν Σιμω- νίδην᾽ οὐδὲν γάρ που μέγα μικρῷ ϑεραπεύεται. Scribendum μη δ᾽ ἀπροφασίστως δουλεύειν, quod a Simonideo sermone non ali- enum videtur: adverbio hoc Thucydides, adiectivo non solum ille historiarum scriptor, sed etiam Euripides utitur. 212. [6] Sehol. Apoll. Rhod, I 583: Νῆσος γὰρ ἡ Σκίαϑος τῆς Θεσσαλίας ἐγγὺς Εὐβοίας, ἧς καὶ Σιμωνίδης μέμνηται. 213. [92.] Sehol. Apoll. Rhod. IV 814: "Or, δὲ ᾿Αχιλλεὺς εἰς τὸ ᾿Ηλύσιον πεδίον παραγενόμενος ἔγημε Μήδειαν, πρῶτος "IBvxoc εἴρηκε, μεϑ᾽ ὃν “Σιμωνίδης. οἵ. Eudoc.. 85. 214. [93.] Sehol. Hom. Il. 8 872: Ἢ διπλῆ, ὅτι ἐπὶ τοῦ ᾿άἀμφιμάχου ἐστὶ τό᾽ ὃς καὶ χρυσὸν ἔχων, ὃ δὲ Σιμωνίδης ἐπὶ τοῦ Νάστου λέγει" καὶ ὅτι οὐ λέγει, ὕπλα αὐτὸν ἔχειν χρυσᾶ, ὡς καὶ πάλιν ὃ Σιμωνίδης ἐξέλαβεν, ἀλλὰ κόσμον χρυσοῦν. Suspicatus aliquando sum, Simonidem genealogum intelligendum esse, ut is iam epi- grammaia in lliacos heroes composuerit, sed dudum hane opi- nionem abieci; nam clari poetae testimonio Aristarchum usum esse consentaneum est. Ceterum Luc. Müller (Philol. XI 175) existimat v. 869 et 870, quos a rhapsodo aliquo additos esse censet, Simonidem non legisse. 215. [95.] Sehol. Pind, Olymp. XIII 31: Καὶ ποιηταὶ διασημότατοι ἐν Κορίνϑῳ ἐγένοντο, ὧν ἦν καὶ Αἴσων, οὗ μέμνηται Σιμωνίδης. At huius poetae nulla praeterea extat memoria, conieci Kiveí- 60 v i e. Κιναίϑων. qui quod Laeo fuisse perhibetur, ea diver- sitas non magnopere offendit. 216. [96.] Sehol. Il. « 556: Ἴδας ὁ ᾿ἀφαρέως μὲν παῖς κατ᾽ ἐπίκλησιν, γόνος δὲ Ποσειδῶνος, “ακεδαιμόνιος δὲ τὸ γένος, ἐπιϑυμήσας γά- μου, παραγίνεται εἰς Ὀρτυγίαν τὴν ἐν Χαλκίδι καὶ ἐντεῦϑεν ἀρ- mete τὴν Εὐηνοῦ ϑυγατέρα Μάρπησσαν᾽ ἔχων δὲ ἵππους Ποσει- δῶνος ἠπείγετο. ὃ δὲ Εὐηνὸς εἰς ἐπιξήτησιν ἐξῆλθε τῆς ϑυγατρός. === p538 === 528 NE POETAE MELICI. ἐλθὼν δὲ κατὰ τὸν “υκόρμαν ποταμὸν τῆς Αἰτωλίας favrov ἐκεῖ καϑῆκεν᾽ ὅϑεν ὃ “υκόρμας Εὐηνὸς ὠνομάσϑη" κατὰ δὲ τὴν ᾿4ρή- vqv ἀπαντήσας ὁ ᾿Απόλλων τῷ "Ido λαμβάνεται τῆς Μαρπήσσης" δὲ ἔτεινε τὸ τόξον καὶ διεφέρετο περὶ τοῦ γάμου" οἷς κριτὴς Ζεὺς γενόμενος αἵρεσιν τοῦ γάμου ἐπὶ τῇ Μαρπήσσῃ τίϑεται" ἡ δὲ δείσασα, μὴ αὐτὴν ἐπὶ γήρᾳ καταλίπῃ ὃ ᾿Δπόλλων, αἱρεῖται τὸν Ἴδαν" οὕτως δὴ Σιμωνίδης τὴν ἱστορίαν περιείργασται. Q^ O^ 217. [98.] * Plut. vit, Lyeurg. e. 1: Οὐ μὴν ἀλλά, καίπερ οὕτως πε- πλανημένης τῆς ἱστορίας, πειρασόμεθα τοῖς βραχυτάτας ἔχουσιν ἀντ τιλογίας ἢ γνωριμωτάτους μάρτυρας ἑπόμενοι τῶν γεγραμμένων περὶ τοῦ ἀνδρὸς ἀποδοῦναι τὴν διήγησιν. ἐπεὶ καὶ Σιμωνίδης ὃ ποιητὴς οὐκ Εὐνόμου λέγει τὸν “υκοῦργον πατρός. ἀλλὰ Πρυτάνιδος καὶ τὸν “υκοῦργον καὶ τὸν Εὔνομον᾽ οἱ πλεῖστοι οὐχ οὕτω γενεαλο- γοῦσιν, ἀλλὰ κτλ. Tia haec distinxit Sauppe epist. crit, 69, lege- batur: ἀλλὰ Πρυτάνιδος" καὶ τὸν “υκοῦργον καὶ τὸν Εὔνομον oi πλεῖστοι οὐχ οὕτω γενεαλογοῦσι, sed quod ἐπεὶ pro ἐπεὶ καὶ seri- bendum censuit, improbandum: vocula ἐπεὶ omnino ab hoc loco aliena; Plutarchus scripserat: ἐπιεικῆ (i. e. probabilem) dmo- δοῦναι τὴν διήγησιν. Σιμωνίδης ὃ ποιητὴς --- ob πλεῖστοι. Nam Bekkeri correctione οὗ δὲ facile caremus: ubi diversae sententiae recensentur, asyndeton uiis aptum. Adde Sehol. Platon. p. 419 ed. Bekk.: “υκοῦργος ... ἦν δὲ κατὰ Σιμωνίδην Πρυτάνιδος μὲν υἷός, Εὐνόμου δὲ ἀϑελωῤός; καὶ eios τοῦ Εὐνόμου υἱοῦ. Χαριλάου τοῦ βασιλεύσαντος τῆς Σπάρτης; ἧς ἦρξε καὶ Ζυκοῦογος αὐτὸς ἔτη νη΄ ὅτε καὶ τοὺς νόμους ἔγραψεν, ἐπιτροπεύων τὸν ἀδελφιδοῦν. Simonidem sequitur Dion. Hal. Ant. II 49 ἐπιτροπεύων Εὔνομον τὸν ἀδελφιδοῦν “Δυκοῦργος ἔϑετο τῇ Σπάρτῃ vovg νόμους ubi cor- rigendum (XegíA«ov τὸν) Εὐνόμου. Alteram famam, quam pervagatam dicit νων. tuebatur atkehoras. vid. Strabo X p. 481 sq. : NEL 218. [99.] Plut. vit. Agesil c. 1: Διὸ καί φασιν ὑπὸ τοῦ Σιμωνίδου LI , - Jj e , M τὴν Σπάρτην προσηγορεῦσϑαι δαμασίμβροτον, ὡς μάλιστα διὰ τῶν ἐθῶν τοὺς πολίτας τοῖς νόμοις πειϑηνίους καὶ χειροήϑεις ποι- οὖσαν, ὥσπερ ἵππους εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς δαμαξομένους. 219 A. [100.] Schol. Eurip. Rhes. v. 5: Ὅτε of ἀρχαῖοι εἰς τρεῖς φυλακὰς vé- === p539 === SIMONIDES. 529 μουσι τὴν νύκτα ... Στησίχορον δὲ ὃ Σιμωνίδης πεντεφύλακον φησὶν ὑποτίϑεσϑαι τὴν νύκτα. ta scripsi, vide ad Stes. fr. 55. 219 B. Seholion ineditum Pindari Ol VII 24 eod, Vrat. A de Astydamia Tlepolemi matre: ἐνταῦϑα δὲ "4usvrogog αὐτήν φησιν ὃ Πίνδαρος, (Hoíodog δὲ καὶ Σιμωνίδης Ὀρμενοῦ᾽ τινὲς δέ, ὅτι ὃ Πίνδαρος) παρὰ τῶν κατὰ τὴν πόλεν λογίων ἤκουσεν ᾿Δμυντορίδας εἷναι Ῥοδίους μητρόϑεν. Gerhard verba, quae can- cellis sepsi, praetermisit; ac nunc Mommsen eadem verba ex cod, Ambrosiano, unde descriptus Vrat, vulgavit, nisi quod ibi εἰκός δέ, ὅτι legitur, quod cum sensu cassum sit, librarius cod. Vrat. non inseite τινὲς substituit, sed potius nomen alieuius grammatici deliteseit, itaque '"4orcróvixog olim scriptum fuisse suspicor. Pro Ὀρμενοῦ scr. Oguévov. 220. [101.] Steph. Byz.: ἔάκανϑος ... ἔστε καὶ ἡ A9upovíag, τὸ ἐϑνικὸν τῆς ᾿ἀκάνϑου ᾿ἀκάνϑιος" ἐξ οὗ καὶ παροιμία ᾿Ακάνϑιος τέττιξ ἐπὶ τῶν ἀφώνων᾽ τοιοῦτοι γὰρ of τῆς χώρας τέττιγες, ὡς Σιμωνί- δης. Cf. Arsen. 444. Apostol XVI 33. Paroemiogr. Il p. 5. 221. [102.] Athen. II 40 A: Ὅτε Σιμωνίδης τὴν αὐτὴν ἀρχὴν τίϑησιν οἴνου καὶ μουσικῆς. 222. [191] Plut. vit. Themist. c. 1: ὅτε μέντοι τοῦ “υκομιδῶν γένους μετεῖχε (Θεμιστοκλῆς), δῆλός ἐστι" τὸ γὰρ. Φλυῇσι τελεστήριον, ὅπερ ἦν “Δυκομιδῶν κοινόν, ἐμπρησϑὲν ὑπὸ τῶν βαρβάρων, αὐτὸς ἐπ- εὐκεύασε καὶ γραφαῖς ἐκόσμησε, ὡς Σιμωνίδης ἱστόρηκεν. Haud dubie in Epigrammaie, quod in Themistoelis usum composuit. * 993. Himer. Or. XXIX: Καὶ Σιμωνίδῃ xol Βακχυλίδῃ ἡ πόλις (Κέω ς) ἐσπούδασται. 224. [129] Herodian. in Boiss. Am. ΠῚ 360: Ὡς δὴ ἐγὼ γελᾷ (BD γελῶ) παρὰ τῷ λυρικῷ Σιμωνίδῃ" τὸ γὰρ ἐγὼ πρώτου ἐστὶ προσ- ὥπου, τὸ δὲ γελᾷ τρίτου" διότι τοίνυν ἐπήνεγκε τῷ πρώτῳ τὸ PomrAE Ln, IIL . 34 119; === p540 === 530 : POETAE MELICI. ἀνακόλουϑον, τὴν ὀρϑοέπειαν ἔβλαψεν. ἔδει yag εἰπεῖν ἐγὼ γελῶ ἢ ἐκεῖνος γελᾷ. Hartung requirit ὡς δὴ ἐγώ τε γελᾷ καὶ κεῖνος. Nisi mendum subest, poeta leni irrisione usus dixit: ridet quem- admodum ego; ef. Eurip. Cyel. 673 Οὐτίς us τυφλοῖ βλέφαρον. Οὐκ ἄρ᾽ εἶ τυφλός. Ὡς δή σύ. Sed hic grammatieus saepius deceptus est vitiosis lectionibus, velut adseripsit versum ἦλϑεν δὲ λαοὶ μυρίοι πρὸς ἠόνα, ubi sive ἦλθον, sive λαᾷ μυρέῳ corri- gendum, quemadmodum στόλῳ, ναυσί, alia dicuntur. | 995. Ammian. Marc. XIV 6, 7: ,Ut enim Simonides lyrieus docet, beate perfecta ratione victuro, ante alia patriam esse convenit gloiosam*. . . -— ΙΝ -- "nw 226. [112.] Plut, vit. Arat. c. 45: Καὶ ydo εἰ δεινὸν ἄνδρας ὁμοφύλους καὶ συγγενεῖς οὕτω μεταχειρίσασθαι δι᾿ ὀργήν, ἀλλ᾽ ἐν ἀνάγκαις γλυκὺ γίνεται καὶ οὐ σκληρὸν κατὰ Σιμωνίδην, ὥσπερ ἀλ- γοῦντι τῷ ϑυμῷ καὶ φλεγμαίνοντι ϑεραπείαν καὶ ἀναπλήρωσιν προσ- φερόντων. Recte opinor Madvig καὶ τὸ σκληρὸν, sed praestat καὶ σκληρὸν (ita enim Simonides scripsit), quod librarius eum non intelligeret, οὐ adiecit. 221. Claudian, Epist. IV 9: J'ors iwvat audentes, Cei sententia vatis. Hae duce non dubitem, te reticente loqui. Dixit fortasse Simonides in illo carmine, e quo est fr. 65. (ὁ- terum aliü hbri Οὐδὲ vel prisci exhibere dicuntur. Sed dubito, an Simonidis aut omnino (Graeci poetae versum respexeril Claudianus: nam videtur intelligere versum nescio cuius pojiee, quem adhibet Seneca Epist. 94: Audentes fortuna iuvat: piger ipse sibi obstat. sie enim haee in unum sunt coniungenda. Olim suspicatus sum Ennianum hune esse versum, ut apud Claudianum legendum sit: Calabri sententia vatis: sed huie coniecturae adversatur Macrobius VI 1, qui eum Virgiliano hemistichio Aen. X 284: audentis for- funa iwvat comparat Ennianum: JFortibus est fortuna wéris data. === p541 === SIMONIDES. . 531 238. [134.] Et. M. 83, 42: '"4u9gijoor Σιμωνίδης τὸν ἀριϑμὸν dui- ϑρὸν εἶπε xa' ὑπέρϑεσιν᾽ ἐκ δὲ τοῦ ἀμιϑρὸς ἀμιϑρῶ, ἀμιϑρήσω, ἀμιϑρῆσαι. Auctius cod. Flor. Miller Misc. 28: Σιμωνίδης τὸν ἀριϑμὸν ἄμιϑρον εἶπε xo9' ὑπερβιβασμον olov κύματ᾽ ἄμιϑρον, ubi κυμάτων ἀμιϑρόν potius quam κύματ᾽ ἀμιϑρεῖν sive ἀμε- ϑρῶν scribendum videtur. Theocr. XVI 60 dixit ἐπ᾽ ἀόνε κύμα- τὰ μετρεῖν, ubi Meineke ἀμυϑρεῖν coniecit, qua forma alias Theo- eribus utitur, neque tamen opus hac correctione, vid. ad Aleaei fr. 142. Forma ἀμιϑρῆσαι fortasse ex alio loco Simonidis petita, vid. supra 125 v. 5. 229. [115] Zonar. et Suid. v. ἀμύνασθαι"... Σιμωνίδης δὲ ἀντὶ τοῦ χάριτας ἀποδοῦναι. cf. Philem. 141. 330. [188.] Schol. Hom. Il. o 625: Kel Σιμωνίδης ἀνεμοτρεφέων πυ- λάων (ser. πυλᾶν) εἴρηκε. Cf. Eust. 1034, 2. 231. [70.] Athen. III 99 B: Οἶδα δ᾽ ὅτι καὶ Σιμωνίδης που ὃ mom- τὴς ἀρίσταρχον εἶπε τὸν Δία. 232. [1421 Schol. Hom. Il. e 5: Πανδαμάτωρ δὲ ὁ μηδένα ἐῶν ἀδά- μαστον᾽ Σιμωνίδης δὲ δαμασέφωτα τὸν -ὕπνον εἶπεν (schol. post Syntipam 85 δαμασιφώτατον αὐτὸν εἶπεν) Cf. Eust. 1336, 6. 233. Sehol. Hom. Il. o 713: Μελάνδετα, σιδηρόδετα ... τὴν δὲ λαβὴν δεσμὸν καλεῖ Σιμωνίδης. 284, [18.] Et. M. 60, 86: ᾿ἡλέρα καὶ Ἐλάρα' Ἐλάρας γενεά" οὕτως παρὰ Σιμωνίδῃ. In arctum redegit cod, Flor. Miller Mise. 39: παρὰ Σιμωνίδῃ ἡ Ἔλαρα, ᾿Δλέρα δὲ παρὰ Πινδάρῳ. Herodianus eum priore forma componit Hesiodeum Εἰλαριάδην Τιτυόν (]. Εἰ- λαρίδην). οἵ. Apoll. Rh. I 762 ibique schol. ον» 1198 === p542 === 532 " : . POETAE MELICI. 235. [1911 Et. M. 38, 46: Αἰριπόλιοι δὃμωαΐί" Σιμωνίδης ἐκ τοῦ ai- ριοπόλιοι (DVa αἰριπόλιοι, Vb αἰριοπόλιον, Ῥ αἰροπόλιοι) συγκοπῇ τοῦ ο. οὕτως ἩἫρωδιανὸς περὶ παϑῶν. Schneidewin ἐριπόλεοι ὅμωαί, sed potius αἰριπόλοιν scribendum, doriea forma pro εἰριπόλοι, quod ab εἴριον, ἔριον, ἔρε (ut Philetas dixit) descendit, signifieatque nihil aliud, quam ἐριουργοί. Etiam Lobeck Pathol. I 304 Sehneidewini coniectura improbata ἐριπόλοι requirit. 236. [130.] Schol Aesch. Choeph. 362: Ἢ γνάϑος συνήϑης, ὡς καὶ o κρημνὸς παρὰ Πινδάρῳ, καὶ ἡ ἠχὼ παρὰ Σιμωνίδῃ. 981. [1481 Sehol. Hom. Il. ὃ 19: Τὸ ϑάμβος δὲ οὐδετέρως παρ᾽ Ὁμή- 9o, παρὰ δὲ Σιμωνίδῃ ἀρσενικῶς. 288. , Schol Il ε 586: Keóvóvorow ὅτι σωφρονέστατοι. ὃ ài Σιμω- νίδης κεδνοὺς τοὺς φίλους. 259. Schol Il. o 228: "4oícregyog δέ φησι τὴν κιβωτὸν λέξιν νεωτέραν εἶναι, ἀγνοεῖ δὲ ὅτι καὶ Σιμωνίδης καὶ “Ἑκαταῖος μέμνη- ται αὐτῆς. Lmperite sceholiasta castigat Aristarehum, qui eum hoc vocabulum antiquis, i. e. Homero abiudieabat, Hecataeum et Simonidem i.e. recentiores eo usos esse bene novit. Schneidewin ad apophthegma refert, de quo auctor Argum. Theocriti Id. XVI: Χάριτας αὐτὸ ἐπέγραψεν᾽ iv ᾧ καὶ τὰ τοῦ Σιμωνίδου ἐμφαΐένει 4 κιβώτια" λέγουσι γὰρ ἐκεῖνον ἔχειν δύο κιβώτια, τὸ μὲν Χαρίτων, τὸ δὲ Διδόντων. ὅτε οὖν τίς παρ᾽ αὐτὸν παρεγένετο χάριν αἰτού- μενος, ἐκέλευε φέρειν τὰ κιβώτια" εὑρίσκετο οὖν τὸ μὲν τῶν Χαρί- τῶν κενόν, τὸ δὲ τῶν Ζιδόντων πλῆρες" καὶ οὕτως ὃ τὴν δωρεὰν αἰτούμενος &vexómrevo. Sed poterat in carmine aliquo tale quid poeta significare. 240. [147 b.] Gramrm. Cram. An. Ox. I 429, 15: Τὰ εἰς vog δισύλλαβα ἀπαρασχημάτιστα ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους τὸ o βαρύνεται" κύρτος, Μύρτος ἡ πόλις, κέρτος; παρὰ Σιμωνίδῃ q χρῆσις: Hecker con- iecit Zx/orog. 5 === p543 === SIMONIDES, ᾿ 533 241. [146] Et. M. 692, 25: Πρῴρα᾽ σὺν τῷ τ. ... ἀπὸ δὲ τῆς ἐτυμο- λογίας ἀπὸ τοῦ προϊέναι (cf. Schol. Arati 841) καὶ ἀπὸ τῆς δια- στάσεως" ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ κυανο- πρωΐρους καὶ παρὰ τῷ Σιμωνίδῃ κυανοπρώϊραν (M κυανοπρώη- ραν)" τὸ δὲ πρώϊρα oí μὲν διὰ τοῦ ε λέγουσιν, ὡς ἀπὸ τοῦ πρῷρα, κατὰ διάστασιν τοῦ ε πρώϊρα, ὁ δὲ ἩἩρωδιανὸς διὰ τῆς εἰ διφϑόγ- yov γράφει. ΟἿ. Zonar. 1681. Scribendum κυανοπρώειραν paenultima producta, nam Simonides secutus est Homerieum exemplum Od. y 299 τὰς πέντε νέας κυανοπρωρείους, nisi quod femininum genus praeoptavit, quoniam littera .4 maxime est voealis. Est autem proparoxytonon, quandoquidem eius generis formae substantivorum, unde descendunt, sequuntur legem, velut εὐρυάγυια, τανυέϑειρα, κυανόπεξα, alia; cf. etiam Lobeck Paralip. 214. Apud Homerum vulgo legitur κυανοπρωρείους, quod vitium primus sustuli a. 1850, postea a. 1858 eandem emendationem proposuit Cobet Nov. Leet. 204. Item ex coniectura trisyllabam substantivi formam olim restitui apud Apollon. Rhod. I 372 of δὲ κατὰ πρώειραν ἔσω ἁλός, idque iam plamissime confirmavit Et, . Flor. Miller Mise. 256. Fortasse etiam ap. Homerum Od. v 84 Gg ἄρα τῆς πρώειρα ἀείρετο scribendum, ubi traditum πρύμνη μὲν manifesto mendo laborat et nuper πρῴρη μὲν restitutum est. 242. Hesychius: Πτωκὰς κύπειρος᾽ παρὰ Σιμμίᾳ ἡ πόα, διὰ τὸ χϑαμαλὴ εἶναι. Corrigas Σιμωνίδῃ, nam ex poeta, non ex glossographo petitum esse manifestum: Simmiae autem carminibus Hesychii auctores non esse usos certum. Ceterum cf. Theocr. I 106 τηνεὶ δρύες, ὧδε κύπειρος. 243. [122.] Tzetz. ad Hesiod. Op. v. 3729: Κωτίλη ἡ χελιδὼν διὰ vo λάλος εἶναι παρά τε Avexgéovr, καὶ Σιμωνίδῃ καλεῖται. 244. [88] Hesych.: Νεαιρήϊσιν ἵπποις, τοῖς ἀπὸ Νεαίρας᾽ καὶ Σιμωνίδης Neaígav (cod. ναιαέραν) γνάϑον, Νέαιρα δὲ χωρίον iv Δύμνῳ. novissima haec proscripsit Schmidt; Simonides adiectivo usus seripsit νέαιραν γνάϑον. === p544 === 534 . POETAE MELICI. 245. [19.] Hesych.: Οἰκιάδης; Σιμωνίδης, καὶ ᾿Ἱππόνου πατήρ. Alberti coni. Οἰκιάδης" Σιμωνίδης. (4Δεξαμενοῦ) καὶ ἱΙππονόου πατὴρ (Οἰκεύς). 246. [1311] Athen. XI 498 D: Σιμωνίδης δ᾽ οὐατόεντα σκύφον ἔφη. Cf. Eust. 870, 6 et 1775, 19. Favor. 332. 241. [91.] Sehol. Pind, Ol. 38: Τὸ Πίσας τε συσταλτέον διὰ τὸ ἀντί- στροφον᾽ οὕτω δὲ οἵ μερὶ Πίνδαρον καὶ “Σιμωνίδην. 248, [139.] Choerobose. Ερίτα, I 279 (Bekk. An. ΤΠ 1424): Τριγλώχιν, . πλατυτέρα δέ ἐστιν ἣ εἰς 6 λήγουσα κατάληξις, σπανιωτέρα δὲ ἡ εἰς v, σπανίως γὰρ εὕρηται ἐν χρήσει ἡ εἰς v κατάληξις, ὡς παρὰ Σιμωνίδῃ" τριγλώχιν ὀϊστός. " |. 949. Etym. Flor. Miller Misc. 291: víóg' ἔστιν wig, ὕιος, ὡς ὄφις» ὄφιος" εἴρηταν ἡ εὐθεῖα παρὰ Σιμωνίδῃ συναιρέσει voi τ καὶ v εἰς τὴν την δίφϑογγον᾽ Vioc προπαροξυτόνως᾽ ἐξ ᾿Ιλίου υἷος ἄποινα" ἡ δοτικὴ vi Νηληίῳ υἷι. ὃ δὲ ἩἩρωδιανὸς 0 ἐστιν ὕις διὰ τῆς τὲ διφϑόγγου. τοῦτο ἡγεῖται ὕιος καὶ κατὰ συναίρεσιν υἱός" κατὰ δὲ τὴν εὐθεῖαν οὐ πάσχει συναίρεσιν, ἐπειδὴ οὐδέποτε μετὼ τῆς V διφϑόγγου εὑρίσκεται ἐπιφερομένου συμφώνου, οἷον ἄρπυια, μυῖα. Librariorum culpa obscuratus est locus. Grammaticus affert ex Simonide monosyllabon vig, nominandi hune casum contractione ex Uig esse ortum, atque inde Homericas formas υἷος et υἷι re- petit. Contra Herodianus improbavit formam recti casus con- tractam quoniam v: dipthongus ante vocales, non ante consonas locum habeat: existimes igitur illum in Simonide diaeresin Vig tuitum esse: sed adversatur Schol Hom. Il. E 266 ubi ex He- rodiani prosodia haec adscripta sunt: υἷος προπερισπαστέον᾽ ἀπὸ γὰρ εὐθείας ἐστὶ μὴ εἰρημένης τῆς viig, ἧς γενικὴ ὥφειλεν εἶναι τρισυλλάβως, ὡς μάντιος" αὕτη τοίνυν συναλοιφὴν παϑοῦσα καὶ δισύλλαβος γενομένη βαρύνεται, ἧς dxólovOog δοτικὴ Numi vii ἐοικώς κτλ. ubi pro vig videtur ὕϊς scribendum, quam formam eliam Et. M. 558, 15 et 775, 20 agnoscit. Videtur igitur Hero- dianus tam víg quam Vig inusitatum censuisse, ut quid legerit === p545 === SIMONIDES, 535 in Simonide prorsus sit incertum. Extant autem recii casus exempla in vasculis pictis, velut EYXEPOS EPOIESEN HOPtOTIMO HYIHYS et in alio eiusdem artificis opere ut videtur HY!HS, sieut alibi, si recte memini, legitur HVVS, 250. [144.] 1200 Gramm. post Et. Gud. 645, 43: Φύξιμος ὀδμή, ἡ φυγεῖν ἐμποιοῦσα, Σιμωνίδης ὃ Τήϊος ἀπὸ τῆς Τέω. Hinc Nicander Ther. 94 φύξιμον ὀδμὴν videtur ascivisse, ubi O. Schneider φύξιον Beribere maluit, at vid. Lobeckii Prol. Path. 169. Simonidis nomen H. Keil restituere voluit apud Probum ad Virg. Ecl. II 48: ,,Narcissus flos Ew zimades (Euriniades P, Acu- silaus ed. Egnatii ex coniectura manifesta) refert a Narcisso Ama- rynthi, qui fuit Eretrieus ex insula Euboea. — Porro Meineke apud Herodian. m. pu. Ask. 9, 31 Δεξικρῶν Ἑ ομονίδης coniecit Ziuovíónc. mihi tamen grammaticus videtur Dexicreontem Samium (vid. Plut. Quaest. Graec. 45) intellexisse, et fortasse "Eouovíóms, quippe quod sit ortum ex sequente 'Eguoxgóv, plane fuerit de- lendum. — Ap. Stob. Flor. OXXI 3: Σιμωνίδου (sic ex Trine, ubi Σιμονίδου)" Βιοτῆς uiv γὰρ χρόνος ἔστι βραχύς" κρυφϑεὶς δ᾽ ὑπὸ γῆς κεῖται θνητὸς viv ἅπαντα χρόνον. δὺ cod. Vind. Σοφος ταντὰ T ut appareat scribendum esse AXo- φοκλέους Ταντάλου χοροῦ, quemadmodum etiam Wagner correxit. — Apud Schol. Soph. Electr. 139: καὶ Αἰσχύλος" Móvog ϑεῶν γὰρ 9áverog οὐ δώρων ἐρᾷ μόνος oU δέχεται γλυκερᾶς μέρος ἐλπίδος. extrema haec Schneidewin Simonidi vindicare voluit. — $Bcolion, quod nonnulli Simonidi tribuebant, vid. 800]. 8. — Ex Simonide quae refert Aetius IV 1 c. 86 ex Cornarii inter- pretatione p. 647 ed. Steph.: ,Simonides vero pavonem tradit €0- gnito apparato medicamento ad locwm prodire οἱ clamare, seque expandere et medicamentum ex vasis dispergere, aut etiam | effo- dere, si quidem sit sub terra defossum." ea si Simonidis nomen vitii est, expers, eerte à melico poeta sunt aliena, id quod et ipsa res arguit et nomina testium docent, quibus ibidem Aetius uti- tur, Pisonis, Menelbi, Aristodemi, Pherecydis.