=== p650 === 640 : POETAE MELICI. ὅτι, ἀλλὰ διὰ τὴν προαίρεσιν ἀπείχετο. ἐξήλου γοῦν, ὡς αὐτὸς ἔφη. τὸν Πινδάρειόν ve καὶ Σιμωνίδειον τρόπον, καὶ καϑόλου τὸ ἀρχαῖον καλούμενον ὑπὸ τῶν νῦν. Ab hoe Pancrate fortasse trochaieum penthemimeres dictum est metrum Pancration, vid. Serv. Centim. 2, 1. Endlieher Anecd. Vindob. 516, ut Burette proba- biliter suspicatur. —- Philonis versus: Τί μ᾽ ἀνέμνασας κείνων κυκλικῶν; ap. Athen. XV 697 B: τοιαῦτα λέγοντος τοῦ Ζημοκρίτου ὃ Κύνουλκος ἔφη τί W^ ἀ. κι κυλίκων (ia libri, quod correxi, Sehweigh. κυκλίων) κατὰ τὸν σὸν (τὸν σοφὸν PV) Φίλωνα novicii poetae esse videtur: eerte de Philone Aristotelis discipulo (vid. Athen. XIV 610 ΕἾ non est cogitandum: quem poetam et tibicinem Philo- nem Stephanus Byz. v. Μεταπόντιον intelligat, prorsus incertum. === p651 === SCOLIA. CARMINA POPULARIA FRAGMENTA ADESPOTA. PoxrAz Ln. IIT. ! 41 === p652 === === p653 === SCOLIA. Bn .-- f. IITOEPMOT. Οὐδὲν ἦν ἄρα τἄλλα πλὴν ὁ χρυσός. 2. Ew LU uw. - -.s(4v-vuv-uvuc-u.wM i «.ιυν.. ν vv ων - -. 1 πςςς 4uv-v-zvv-vM(zuuculcu-zwuwuL.uwWMe Παλλὰς Τριτογένει᾽, &vaco! 4ϑηνᾶ, 0p9ov τήνδε πόλιν τε καὶ πολίτας 560]. 1. Athenaeus XIV 625 C: Φασὶ δὲ Πύϑερμον τὸν Τήιον ἐν τῷ γένει τῆς ἁρμονίας αὐτῷ τούτῳ ποιῆσαι σκαιὰ (σκόλια) μέλη" καὶ διὰ τὸ εἶναι τὸν ποιητὴν ἸΙωνικὸν᾽ ᾿ἸΙαστὶ τληϑῆναι τὴν ἁρμονίαν" οὗτός ἐστι Πύϑερμος, οὗ μνημονεύει ᾿ἀνάνιος ἢ, Ἱππῶναξ ἐν τοῖς ἰάμβοις οὔ- τως" χρυσὸν λέγει Πύϑερμος, ὡς οὐδὲν τἄλλα᾽ λέγει δ᾽ οὕτως ó Πύϑερ- uos οὐδὲν (PV οὐϑὲν) κτλ. Diogenian. Prov. VI 94: Οὐδὲν ἦν τἄλλα πάντα πλὴν χρυσός" αὕτη ἀρχή ἐστι σκολιοῦ. ἀνατυϑεῖσι δὲ αὐτὸ Πυ- ϑέρμωνι (Πυϑέρμῳ). Plut. Prov. I 96. Suidas v. οὐδὲν ἦν (ubi παρὰ pro den). . Scol. 3. Aihen. XV 694 C: Τῶν οὖν δειπνοσοφιστῶν, o μέν τις ἔλεγε τῶν σκολέων τόδε, ὁ δέ τις τόδε' πάντα δ᾽ ἣν τὰ λεχϑέντα ταῦτα" Παλλὰς «và. — V. 1. ᾿4ϑηνᾶ, haud dubie a librariis vulgaris haec forma ascita est, eum poeta ϑάνα dixisset: in titulis Atticis usque ad Eu- elidis annum solenni consuetudine ᾿ϑηναία, raro admodum “ϑηνάα scribitur: post belli demum Peloponnesii exitum publiea auctoritate re- cepta est forma ᾿ϑηνᾶ, quae quamvis haud dubie iam antea populi usu trita fuerit, tamen recentior esse videtur, quam quae his cantilenis po- pularibus conveniat: consentaneum est ᾿ϑάνα hic usurpatum fuisse, *) In primo pede etiam singulares aliquot formae reperiuntur v o .., Uu -;wwv **) Haec forma, quae hendecasyllabi modum videtur excedere, nam bini daetyli medium loeum tenent, reperitur Scol. 9. 11. 12. Casui autem fortuito tribuendum, quod haec licentia in secundo tantum versu strophae deprehenditur. Ceterum similiter Seneca tragicus in hendeca- &yllabo Sapphico dactylum geminavit. ***) Hane pede auctiorem formam restitui Sool ὅ et 10. Cf. Scol. 17—90. 41* === p654 === 644 ESSEN SCOLIA. ἷς ἄτερ ἀλγέων xol στάσεων 1988 καὶ ϑανάτων ἀώρων σύ τε καὶ πατήρ. 8. Πλοΐύτου μητέρ᾽, Ὀλυμπίαν ἀείδω “ήμητρα στεφανηφόροις ἐν ὥραις, σέ τε παῖ Διὸς Φερσεφόνη" χαίρετον, εὖ δὲ τάνδ᾽ ἀμφέπετον móAw. 4. ; B c Ἔν he ποτ᾽ ἔτικτε τέκνα “ατώ, Φοῖβον χρυσοκόμαν, ; ἄνακτ᾽ ᾿Απόλλω, ἐλαφηβόλον v ἀγφονέραν "Agrsuv, ἃ γυναικῶν μέγ᾽ ἔχει κράτος. 5. 'Q, Πάν, "Agxaüíag μεδέων xAsevvüg, οὀρχηστά, Βρομίαις ὀπαδὲ Νύμφαις, γελάσειας. ὦ Πάν, ἐπ᾽ ἐμαῖς εὐφροσύναισι, ταῖσδ᾽ ἀοιδαῖς κεχαρημένος. 6. ᾿ἘΕνικήσαμεν, ὡς ἐβουλόμεσϑα, quam formam ex ri poesi asciverunt tragici, — V. 3. καὶ Hermann, libi ve καί. — V. 4. ἀώρων, Ο et epit. Hoescehelii εὐώρων. Seol. 3. Athen. ibid. — V. 1. Ὀλυμπίαν, Casaub. cont. ὀμπνέαν, quod prorsus metro adversatur, certe ὄμπνιαν esse debebat, v. Herodian. 7. διχρ. p. 364. — ἀείδω, À εἰδὼ δημητραστεότεφῳ, Β ἐδωδὴν μήτρας ve Greg. — V. 8. gé τε A, vulgo deest. — Φερσεφόνη A, vulgo Περ- σεφόνη. — V. 4. ἀμφέπετον Canter, vulgo ἄμφετον. Seol 4. lbid. V. 1. τέκνα, Hermann παῖδα (παῖδε) coniecit. — V. 9. ᾿“πόλλω Ilgen, libri ἀπόλλων᾽ vel ἀπόλλωνα. -- V. 3. ἐλαφηβόλον, exspectaveris ἐλαφαβόλον, sed in his scoliis plurima inaequalitatis vestigia deprehenduntur, "velut se. 8, 4 τάνδ᾽ legitur, ubi τήνδ᾽ con- venientius. 8000]. ὅ. Ibid. V.1 et 3. ὦ Πάν Hermann, libri /à Πάν. --- μεδέων, Hermann μέδων. — V.2. O nihil nisi βρόμιε pro Beouécus . . . γελάσειας. — VW. 8. γελάσειας Valckenaer, libri γελασέαις, nisi praesta γελάσαις ἰώ. -— V. 4, εὐφροσύναισι, ταῖσδ᾽ ἀοιδαῖς scripsi, libri εὐφροσύναις ταῖς δ᾽ ἀοιδαῖς ἄειδε (ἄοιδε ΑΒ). Vulgo ex Hermanni coniectura εὖ- φροσύναις ἀοιδαῖς κεχαρημένος. Nune Meineke eandem emendationem proposuit, addens etiam τῷδ᾽ ἀοιδᾷ scribi posse: si quid. mnuiandum, malim τᾶσδ᾽ ἀοιδᾶς, cf. Theocr. XXVII 70 κεχαρημένος εὐνᾶς. 560]. 6. Ibidem. Hoc sceolium recedit ab usitato numero, nam non 4 === p655 === SCOLIA. 645 καὶ νίκην ἔδοσαν ϑεοὶ φέροντες παρὰ Πανδρόσου ὡς φίλην ᾿4ϑηνᾶν. T. : 1289 Ei9' ἐξῆν ὁποῖός vig ἦν ἕκαστος τὸ στῆϑος διελόντ᾽, ἔπειτα τὸν νοῦν ἐσιδόντα. κλείσαντα πάλιν, ἄνδρα φίλον νομίζειν ἀδόλῳ φρενί. 8. ἱγγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ ϑνατῷ, δεύτερον δὲ φυὰν καλὸν γενέσϑαι, solum tertius quoque versus est hendecasyllabus, sed etiam in prima sede hae formae ὦ. et ὦ v reperiuntur. — V. 2. ϑεοὶ AC, vulgo of ϑεοὶ. - V. 8 de vitio suspectus, coniicio παρὰ Πάνδροσον ὡς φίλην ᾿ϑηνᾷ, nam Pandrosus, in cuius sacello primigenia oliva, Minervae earissima ex Ceeropis filiabus, qm novavit παρὰ Πανδρόσου Κε- προπίδος Ὅπλα, φίλης ᾿ἀϑηνᾷ .... Ceterum ϑάνᾳ potius legendum, vide ad 800]. 2 v. 1. d . Sceol 7. lbid. et Eustath. p. ᾿ 1874, 16. Respicit Aristoph. Eceles. 969. — V. 3. ἐσιδόντα, Eust. ἐδόντα. — πάλιν, Dindorf eoni. πάλιν τ΄. 8i quid mutaudum, malim κλεῖσαί τὲ πάλιν κἄνδρα κτλ. Seol. 8. Athen. XV 694 E et deinde adiicit: ἀσϑέντος δὲ τούτου "αὶ πάντων ἡσϑέντων ἐπ᾽ αὐτῷ καὶ μνημονευσάντων ὅτι καὶ ὁ παλὸς Πλάτων αὐτοῦ μέμνηται ὡς ἄριστα εἰρημένου, ὃ Μυρτίλος ἔφη Ava- ξανδρέδην αὐτὸ ᾿διακεχλενακέναι τὸν κωμῳδιοποιὸν ἐν Θησαυρῷ λέγον- τὰ οὕτως" Ὁ τὸ σκόλιον εὑρὼν ἐκεῖνος, ὅστις nv: Τὸ μὲν ὑγιαίνειν πρῶτον ὡς ἄριστον ἦν (1l. ὄν) Ὠνόμασεν ὀρϑῶς: δεύτερον δ᾽ εἶναι κα- λόν, Τρίτον δὲ πλουτεῖν" τοῦϑ᾽, ὁρῷς, ἐμαίνετο. Μετὰ τὴν ὑγίειαν γὰρ τὸ πλουτεῖν διαφέρει: Καλὸς δὲ πεινῶν ἐστιν αἰσχρὸν ϑηρίον. Plato respicit Gorg. p. 451 E (ὁ τὸ σκολιὸν ποιήσας), ubi Schol. qui in- tegrum adfert, ro σκολιὸν rovro of uiv Σιμωνέδου φασίν, of δὲ Ἐπιχάρμου. Cf. Leg. 1 p. 631 C et II p. 661 A. Respicit etiam Lueian. de lapsu inter salutand. e. 6. Popularem cantilenam, cuius auctor ignorabatur, ut locupletes testes Plato et Anaxandrides asserunt, Simonides in carmine aliquo commentatus erat (vid. Simon. fr. 190 A), inde perperam Jrueter | schol. Platon. huie poetae tribuunt Clem. Alex. Strom. IV 375: ὁ piv, οὖν Σιμωνίδης καϑιεπερ καὶ ᾿Ἱριστοτέλης ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ γράφει, δεύτερον δὲ εὐφυᾶ καὶ καλὸν γενέσϑαι, τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως. Apostol. XVII 48 d. Theodoret. ΧΙ 153,. Schol. Lucian. 1. L, Arsen. Viol. p. 466 ed. Walz. Cramer An. Par. 'lI 291. Item quod alii Epicharmo tribuunt, inde repetendum, quod comicus hoc scolium commenoraverat, videturque huc pertinere versus ab Arist. Rhet. ΠῚ 21 servatus, ἡνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστόν ἐστιν, ὥς γ᾽ ἡμῖν δοκεῖ, dorica ille quidem dialecto orbatus (ubi Méincke Poet. Com. {Π 169, qui et ipse Epicharmo tribuit, m, seripsit), ad quem loeum schol. ap. Cram. An. Par. I 290: τὸ ἀνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστον Σιμωνίδου ἐστὶν ἀπὸ τῶν σκολιῶν αὐτοῦ ἐπῶν, oi δ᾽ Ἐπιχάρμου. Ex hoe loeo etiam Walz Rhet. 1154 ἀνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστόν ἐστι. Denique Stobaeus Flor. CHI 9 nomine Σκληρίου (sive rectius Σ᾽ κέφου) integrum affert: fortasse === p656 === 646 n ' SCOLIA. τὸ τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως. καὶ τὸ τέταρτον ἡβᾶν μετὰ τῶν φίλων. 9... - 1290 (KAAAIETPATOT.) ἡ "i Ἔν μύρτου κλαδὶ τὸ ξίφος φορήσω, ὥσπερ ᾿Δρμόδιος καὶ ᾿Δριστογείτων, ὅτε τὸν τύραννον κτανέτην ἰσονόμους τ᾽ ᾿Αϑήνας ἐποιησάτην. 10. Φιίλταϑ' ᾿Δομόδι᾽, οὔ τί που τέϑνηκας, hie quoque comieus alieui fabulae inseruit, aut cum Soeleriae versus librarii negligentia intercepti essent, lemmate relicto comici poetae nomen huie seolio adhaesit. Respicit etiam Liban. Epist. 1060. — V. 1. Ovevo, Athen. epit. ϑνητῷ, Schol. Luc. ϑνητῷ ἀνδρί, Theod., Ars. om. ϑνατῷ. — V. ἃ. φυὰν καλὸν, ap. Ath. AC καλὸν φυὰν, L καλοφυὰν. — V. 8. τὸ om. Apost. 'heod. Schol. Luc. (idem exhibet sAovrés:w), Schol. Pl. legit τὸ δὲ τρίτον. — V. 4. καὶ τὸ, Apost. εἶτα τὸ, om. Schol. Luc. et Plat. (ubi praeterea τέταρτον δέ). — ἡβᾶν, Athen. συνηβᾶν. --- τῶν, ap. Stob. Trine. σῶν. - I ! Scol. 9 Athen. XV 695 A affert (adde Eust. 1400, 18), quod quo- niam cum Scol. 10. 11. 12. 18 in eodem argumento versatur, Fritzsche (Quaest. Aristoph. p. 50) et Schneidewin haec in unius carminis formam redegerunt. Callistratum carminis auctorem esse perhibet Hesychius v. Ἁρμοδίου μέλος" τὸ ἐπὶ ouoó(o ποιηϑὲν σκολιὸν ὑπὸ Καλλιστράτου οὕτως ἔλεγον. quod ad primam huius argumenti tractationem referen- dum videtur: sed princeps quae sit ex variis cantilenis incertum, for- tasse est 5800]. 10, quod quodammodo firmat Schol. Acharn. v. 980: Ἐν ταῖς τῶν πότων συνόδοις 100v vt Ἁρμοδίου καλούμενον, οὗ T ἀρχή᾽ Φιίλταϑ᾽ Aouó0ie, οὔ τί που τέϑνηκας. Respicit Harmodii scolia prae- terea Aristoph. Acharn. 989. Pelarg. fr. 3. Antiphan. Athen. Xl p. 503 E, adde Diogen. Proverb. II 68 ibique interpr. — 560]. 9 respicit Aristoph. Lysisir. v. 632 ibique Schol, Suid. v. ἐν μύρτου et Apost. VII[ 35. — V. 1. φορήσω, Suidas κρατήσω. — V. 2. καὶ libri, quod hie et pariter Scol.11 et 12 servavi, Brunck κ᾿ scripsit, at non ausus sum huius elisio- nis insolentiam his quamvis popularibus cantilenis vindicare: est sane particulae καί minor vis ac pondus, hine ubi longa vocalis sive diphthon- gus subsequitur, plerumque eecthlipsin admittit; at ubi a brevi vocali inchoatur subsequens vocabulum, ibi vero cum illa coalescere solet. Metrieam potius agnoseo licentiam, poetae hi formas specie dispares, reapse aequabiles alternatim adhibuerunt. Atque etiam Meineke, qui olim Ἁρμόδιός τ᾽ ᾿ἀριστογείτων 9^ coniecerat, nunc in Athenaeo καὶ servavit. — V. 3. κτανέτην AC, κατανέτην Cant. L, κανέτην requirit Cobet. 5601. 10. Athen. ibid. Respicit Arist. Acharn. v. 1092 Ὀρχηστρίδες, τὰ φίλταθ᾽ "Aouoó(ov, καλαί, ubi nescio an scribendum eit τὸ φίλταθ᾽ Ἁρμόδι᾽, οὔ ví που. — V. 1. οὔ τί που Schol. Arist. Acharn. v. 980. Suid. v. οὐδέ ποτ᾽ ἐγὼ et πάροινος et Aristides I p. 183 (ubi οὔ τι zov === p657 === SCOLIA. 641 νήσοις δ᾽ ἐν μακάρων σέ φασιν εἶναι, ἵνα meg ποδώκης ᾿Δχιλεύς, Τυδεΐδην τέ φασιν ἐσϑλὶν Διομήδεα. "Ἢ: Ἐν μύρτου κλαδὶ τὸ ξίφος φορήσω, ὥσπερ ᾿“ρμόδιος καὶ Agrotoysivov, ὅτ᾽ Aves ἐν ϑυσίαις : 1291 ἄνδρα τύραννον Ἵππαρχον ἐκαινέτην. 12. Αἰεὶ σφῶν κλέος ἔσσεται κατ᾽ αἷαν, φίλταϑ᾽ ᾿Δρμόδιος καὶ ᾿Δριστογείτων, ὅτι τὸν τύραννον xravétQv, ἰσονόμους τ᾽ A9«vag ἐποιησάτην. *13. Οὐδεὶς πώποτ᾽ ἀνὴρ ἔγεντ᾽ ᾿4ϑήναις. 14. Αἰαῖ, “Δειψύδριον προδωσέταιρον, οἵους ἄνδρας ἀπώλεσας, μάχεσϑαι 40, οὔτι πω vulgo), ap. Athen. οὔπω. — V. 2. νήσοις, B νήσσοις. — V. 8. Wee Brunek, vulgo Ἀχιλλεύς. --- V. 4. om. Epit. — φασιν ἐσϑλὸν seripsi, libri φασι τὸν ἐσθλὸν. Vulgo ex Lowthii coniectura τὸν ἐσθλὸν deletum. Seol. 11. Athen. ibid. — V. 2. καὶ AB, κ᾽ Cant. L. Seol 12. Athen. ib. — V. 1. Αἰεὶ A, vulgo ἀεὶ. — V. 2. Ἁρμόδιος Ilgen, vulgo ᾿“ρμόδιε. — καὶ B, v. κ΄. -- V. “8. ὅτι AB, sed Cant. L ὅτε. — κτανέτην, B κατανέτην, "Cobet κανέτην. Seol. 13. Aristophanes Vespis y. 1224 videtur hoe novi scolii exor- dium servasse: Ἐγὼ εἴσομαι" καὶ δὴ γάρ εἰμ᾽ ἐγὼ Κλέων, Ἄιδω δὲ πρῶ- τος Ἁρμοδίου" δέξει δὲ ov: Οὐδεὶς πώποτ᾽ ἀνὴρ ἐγένετ᾽ AS mvaiog (quae Bentley correxit) Οὐχ οὕτω ys πανοῦργος κλέπτης (scr. οὐδὲ κλέπτης). 8601. 14, Athen. XV 695 E, Legitur etiam ap. Etym. M. 861, 81: Ἐπὶ Λειψυδρίῳ μάχη, «χωρίον ὑπὲρ τῆς Πάφνηϑος, ὃ ἐτείχισαν οἵ φυ- γάδες τῶν τυράννων, ὧν of ᾿λλκμαιονίδαι προεστήχεσαν. ἐχπολιορκη- ϑέντων δ᾽ αὐτῶν ὑπὸ τῶν περὶ Πεισίστρατον, σκολιὸν εἰς αὐτοὺς jOsro: AP αὐ «vi. Apostol. VII 70. Arsen. 239. Eustath. ad. II p. 461, 26 (ubi omissus est y. 4) et Suidas v. ἐπὶ “ειψυδρίῳ μάχη. — V. 1. Alei Dindorf, vulgo a? «i. — προδωσέταιρον Hermann (et sic in Et. VM, === p658 === ΠΝ . ἀγαϑούρ τὲ χἄμ᾽ εὐπατρίδας, οἵ τότ᾽ ἔδειξαν οἵων πατέρων ἔσαν. 15. (2)--2uv-vVM & ν᾽ -4d.u-MW-.u-u- ZA UU... -- * * o "Ex γῆς χρὴ κατιδεῖν πλόον, 1299 εἴ τις δύναιτο xal παλάμην ἔχοι" ἐπεὶ δέ κ᾽’ ἐν πόντῳ γένηται, ᾿ τῷ παρεόντι τρέχειν ἀνάγκη. 16. ἔωνυν..υ..: Kc ᾿ς dvv-u- COMIEPIE) mS νυν ds UR h ViIuuvu-u- Ὁ καρκένος ὧδ᾽ ἔφα χαλᾷ τὸν ὄφιν λαβών" ᾿εὐϑθὺν χρὴ τὸν ἑταῖρον ἔμμεν. καὶ μὴ σκολιὰ φρονεῖν. προδωσέστερον D), vulgo προδοσέταιρον. — Υ. 8 et 4 desunt in cod. V Etym. — μάχεσθαι, Ars. Apost. μάχεσϑ'᾽, Eust. et Suidas vulgo μάχε- σϑαΐί τ᾽ (ABEM δ᾽). — Υῖί 8. τε χᾶμ᾽ scripsi, legebatur τε καὶ, Eust. et Suidas vulgo καὶ (sed τε p: AE, ys καὶ BV ut Apost.), Hermann ᾿μάχεσθαί T ἀγαϑοὺς γένει v'. Nisi forte seribendum ἀγαϑούς v' ἐτῇ τ᾽ (ἐτεῇ τ᾽) εὐπατρίδας, quo pacto indigenarum nobilium invidia, ua Alemeonidae, laborabant, amovetur. — V. 4. om. Eustath. — o? τότ᾽ in Et. D ὁπότ᾽ αὖ Suid. Arsen. Apost. — ἔσαν ap. Suid. ABVE (vulgo ἦσαν) et Ars. Apostol., ἔασιν Etym. (ἔασαν DM), πύρησαν Ath. Fortasse aliud quid latet; conieci ἔγαν, quod Hesychius ἐγένετο interpretatur, sed ibi ἐγέμοντο, omnino scribendum. Scol. 15. Athen. XV 695 A: ἕξῆς δ᾽ ἐλέχϑη καὶ τάδε" ἐκ γῆς κτλ. Excidit ab initio “Ἕκηλον vel πόρρωϑεν (quod etiam Schnoidewin com- memorat), Grotefend ἐκ γῆς uiv ἄνδρα, ego antea ἐκ γῆς, Mélaysos, ut esset Aleaei carmen, conieci: et Aeolici poetae sane videtur esse, sed exuit gerinanam formam. — V. 3. δέ x Dindorf, δὲ κ᾽ Cant. L, δὲ καὶ ABC. -— V. 4. τρέχειν de vitio suspectum, fort, τῷ παρεόντι χρέεσϑ᾽ ἀνάγκη scribendum, cf. Plut. praec. reip. ger. c. 2 'de iis, qui inviti in altum feruntur: ἔξω βλέπουσι ναυτιῶντες καὶ ταραττόμενοι, μένειν ve καὶ χρῆσϑαι τοῖς παροῦσιν ἀνάγκην ἔχοντες. Seol. 16. Athen. € —N.1. ὃ A, ὁ δὲ BC et Eustath. p. 1574, 14. — ἔφα, A Eust. £g χαλᾷ τὸν Eustath. C (nisi -ἴ hic χηλῇ supra script.) epit. P iceschel I. L, χαλλιτὸν AB cod. Cant. — V. 3. εὐθὺν, === p659 === SCOLIA. - 649 11. ἐυμ.ψ.. υὑὐὑωἐΔυν νὼ - Eu Lau uM MG Παῖ Τελαμῶνος Aiav αἰχμητά, λέγουσί δε ἐς Tooíav ἄριστον ἐλϑεῖν Δαναῶν μετ᾽ ᾿Αχιλλέα. ᾿ 18-3 | 1298 Τὸν Τελαμῶνα πρῶτον, Aievra δὲ δεύτερον ἐς Τροΐαν λέγουσιν ἐλθεῖν Ζαναῶν μετ᾽ ᾿Αχιλλέα. 19. B Εἴϑε λύρα καλὴ γεμούμην ἐλεφαντίνη, καί μὲ καλοὶ παῖδες φέροιεν Ζιονύσιον ἐς χορόν. 5 i 20. Εἴθ’ ἄπυρον καλὸν γενοίμην μέγα χρυσίον, καί μὲ καλὴ γυνὴ φοροίη καϑαρὸν ϑεμένη νόον. C εὔϑεα, Epitome Hoeseh. L et Eustath. εὐθέα. — ἔμμεν Casaubonus, codd. ἐνμὲν vel ἐν μέν, Eust. C et cod. Cant. ἔμεν, Cobet, εἶμεν. — Olim scolium sio conformandum videbatur: ὁ δὲ καρκίνος ὧδ᾽ ἔφα χαλαῖσιν τὸν ὄφιν λαβών" εὐθὺν χρὴ τὸν ἑταῖρον ἔμμεν καὶ μὴ σκολιὰ φρονεῖν. quemadmodum etiam Cobet eonstituit, nisi quod vg χαλᾷ seripsit. Ce- terum eonf. Fab. Aesop. 70. Aliorsum pertinet paroemia, qua utitur Plut. de Herodoti malign. e. 27: Méve, παρκένε, καὶ σὲ μεϑήσω. Seol 17. Athen. ibid. p. 695 C. Eust. 285, 2. Hespieit Hesychius: Ἄιδειν (παῖ) Τελαμῶνος" ἦν τι σκολιὸν γεγραμμένον εἰς Αἴαντα. — V. 1. λέγουσί σε, C Cant. L. Eust. λέγουσί σ᾽, A λεγούσης. --- V. 2. μετ᾽ Eustath. (ubi etiam Ἀχαιῶν pro Jeveor) vulgo καὶ, Respieiunt huc Theopom- pus com. ap. Athen. 1 23 E et Autiphan. ib. XI 503 E. cf. etiam Aleaei Ír. 48. Brunek hoc scolium cum sequente in unum coniunxit. Ceterum videntur fuisse, qui Tindero tribuerent hoc seolium, vid. Schol. Arist. Lysistr. 1237: ἀρχή τινος oxolíov: mat Τελαμῶνος αἰχμητά" περὶ οὗ δεδήλωται ἤδη (vid. Scliol. Acharn. 980). ὃ δὲ νοῦς. ὅτι τὰ ἐναντία λέ- γομεν ἑαυτοῖς καὶ πράττομεν. ὅταν γάρ τις ἔσῃ ἀπὸ τῶν σκολίων IItv- δάρου, λέγομεν ὅτι δεῖ μᾶλλον ἄδειν ἀπὸ Ἀλειταγόρας τῆς ποιητρίας. Scol. 18. Athen. ibid, omisit C. — V. ὃ, μετ΄, libri καί, Seol. 19. Athen. ibid. et Dio Chrysost, I 36: Ἢ νὴ 2m τῶν Atti- κῶν σκολιῶν τε καὶ ἐποίνων εὐχὰς οὐ βασιλεῦσι. πρεπούσας, ἀλλὰ δη- μύταις καὶ φράτορσιν ἀγαθοῖς καὶ σφόδρα ἀνειμένοις" Εἴϑε λύρα κτλ. — V. 1. γενοίμην, Dio γενοίμαν, fortusse recte, ut est in vasculo Attieo Annal. Inst. Archaeol. 1837 p. 180: à Ζεῦ πάτερ, αἴϑε πλούσιος yevot- pev. — ἐλεφαντίνη Ath., sed ap. Dion. tantum M (ἐλεφαντίέα supra, ἐλεφαντίους 6, lisqurriva BA, ἐλεφαντέη P, ἐλεφαντία rel.) — V. 2. φέροιεν Athen. et ap. Dion. CM (sed ex corr. φορέοιεν, ut rel.). Seol. 20. Athen. ibid. et Dio Chrysost. l. L, qui omisit verba καϑα- ρὸν 8. v, — V. 1. γενοίμην, Dio γενοίμαν, -— V. 2. φοροέη Athenaei === p660 === 650 "— | . fCOLIA. 21. IIPARIAAHX. jvuvL.uu-iuu-£uu.-uM M --v-.2l4vv-Z2vuv-uM 3 ᾿ἀδμήτου λόγον, ὦ ᾽ταῖρε, μαϑὼν τοὺς ἀγαϑοὺς φίλει, τῶν δειλῶν δ᾽ ἀπέχου, γνοὺς ὅτι δειλοῖς ὀλίγα χάρις. 22" Σὺύν μοι πῖνε, συνήβα, συνέρα, συστεφανηφόρει, σύν μοι μαινομένῳ μαίνεο, σὺν σώφρονι σωφρόνει. 25. "^^... "iEn (IIPAEIAAHZ.) Ὑπὸ παντὶ λίϑῳ σκορπίος, ὦ ᾿᾽ταῖρ᾽, ὑποδύεται" φράξευ, μή Ge βάλῃ" τῷ δ᾽ ἀφανεῖ πᾶς ἕπεται δόλος. .24. “4 ὗς τὰν βάλανον τὰν μὲν ἔχει, τὰν δ᾽ ἔραται λαβεῖν" κἀγὼ παῖδα καλὴν τὴν μὲν ἔχω, τὴν δ᾽ ἔραμαι λαβεῖν. 20. Πόρνα καὶ βαλανεὺς τωὐτὸν ἔχουσ᾽ ἐμπεδέως ἔϑος" ἐν ταὐτῷ πυέλῳ τόν τ᾽ ἀγαϑὸν τόν ve κακὸν λόει. codd., et ap. Dion. M (rel. φοροιεν vel φοροϊεν). Praeterea ap. Dion. est γυνὴ καλὴ (sed P καλὴ γυνή). Brunck coniunxit cum praegresso scolio. Seol 91. Athen. XV 695 C. Eust. 326, 40. Dixi de hoe scolio ad Praxillae fragm. 3. — V. 2. ὀλίγα Eust, ὀλέγη Athen. Seol. 22. Athen. ibid. et Eust. 1574, 20. — V. 1. συνήβα Α et Eustath., vulgo συνῆκα. — συστεφανηφόρει €, συνστεφανηφόρει L. Cant., συγκανηφύρει Eustath. — V. 2. σὺν σώφρονι, σωφρόνει Canter, συσσω- φρόνει σώφρονι C Eust, συσσωφρονήσω σώφρονι À, συνσωφρονήσω σώφρονι L.' Cant. Scol. 28. Athen. ibid. — V. 1. ὦ 'zeig', ὦ ἑταῖρε ABC. Confer Praxillae fr. 3. : L X "M 1 5001. 24. Athen. ibid. — V. 2. τὴν uiv AB, et τὴν δ᾽ B, vulgo τὰν niv... τὰν δ᾽. — ἔχω, ἔχων AD. Dubium esí, utrum dorieae formae a librariis tantum sint oblitteratae, an consulto poeta variaverit. Seol. 25. Athen. ibid. — V. 1. πόρνα scripsi, v. πόρνη. === p661 === E i SCOLIA. εἰ 6b 96. Ὅστις ἄνδρα φίλον μὴ προδίδωσιν, μεγάλαν ἔχει τιμὰν ἔν τε βροτοῖς ἔν τε ϑεοῖσιν κατ᾽ ἐμὸν νόον. 21. "Eyys καὶ Κήδωνι, διάκονε, μηδ᾽ ἐπιλήϑου,. εἰ δὴ χρῆς ἀγαϑοῖς ἀνδράσιν οἰνοχοεῖν. 28. ὙΒΡΙΟΎ. ΄ ε'εω---υ-υν-.ὺὉ Zuvu---u-u-u-wv^ -“,εῶὖυν τ πἰἷ-ν - co dà V D HELME LE C Ὁ £2-vu-.vve-v--(iv-vvev-u-u-sS . T Zo. «. Ἔστι μοι πλοῦτος μέγας δόρυ καὶ ξέφος 1295 καὶ τὸ καλὸν λαισήϊον, πρόβλημα χρωτός" τούτῳ γὰρ ἀρῶ, τούτῳ ϑερίξω, , * € M 2 2 3 τούτῳ πατέω τὸν ἁδὺν oivov ἀπ᾽ ἀμπέλω" " Seol. 26. Athen. ibid. -- V. 1. μεγάλαν seripsi, vulgo μεγάλην. — V. 9. ϑεοῖσιν, θεοῖς B. 800]. 27. Athen. XV 695 E. — V. 1. xoi Κήδωνι AB cod. Cant, κώϑωνι Canter, δὴ κώϑωνι Porson non recte, fort. Καὶ δὼ νε scribendum, vide Proverb. αἰεί τις ἐν Κύδωνος Zeuob. II 42. Diog. VHI 42, — διάκονε ΑΒ, διάκουε L. Cant. — V. 2. εἰ δὴ χρῆς scripsi, vulgo εἰ δὴ ig τοῖς, Porson εἰ χρὴ τοῖς, Dobree 4 χρὴ τοῖς. Possis ἦ δὴ χρή σ᾽, . Schmidt εἰ δὴ λῇς χρηστοῖς. Seol. 28. Athen. XV 695 F: Σκόλιον δὲ φασί τινες καὶ τὸ ὑπὸ Ὑβρίου τοῦ Κρητὸς ποιηϑέν. ἔχει δ᾽ οὕτως" ἔστι κτλ. Eadem Eust. 1554, 7. Atügit Goettling in comm. acad. lenae 1866. Duabus strophis earmen, strophae quinis versibus logaoedicis constant: v. 1, 2, 4 sunt hexapodiae, v. 8 tetrapodia, v. 5 pentapodia, sed in hoc hendeca- syllabo strophae discrepant, variavit enim poeta: in priore versu dactylus tertiam, in altero seeundam sedem obtinet, quemadmodum etiam Seneca tragicus sapphieis versibus subinde phalaeceos interserit, pariterque Priapeum carmen (Meyer Anthol. Lat. 1704) phalaeceos passim sapphi- cis versibus temperat; item in stropha v. 6 primam sedem occupat spondeus, quae licentia etiam apud Senecam deprehenditur. — Hybriae nomen Sehmidt suspicatur restituendum esse apud Hesych. v. Ἰβυκτήρ (Philol. XIV 760), ut ille Cretensibus etiam ἐωβατήριον condidevit. — V. 1. μέγας, Eust. μέγα. — V. 4. ἀμπέλω Stephanus, ἀμπέλων OL Cant. ἀμπέλου Eust. Hartung audacter novavit πατέω τ᾽ === p662 === 659 ἴω SCOLIA. 5 τούτῳ δεσπότας μνοΐας κέκλημαι. Τοὶ δὲ μὴ τολμῶντ᾽ ἔχειν δόρυ καὶ ξίφος καὶ τὸ καλον λαισήϊον, πρόβλημα χρωτός" πάντες γόνυ πεπτηῶτες (ἀμφὶ) ἐμόν... (προσ)κυνεῦντί (με) δεσπόταν 10 καὶ μέγαν βασιλῆα φωνέοντες. 29. ALuu-w-£4wuu-g.wu.-lwuu-wuv- Χρήματα καὶ βίον Κλειταγόρᾳ τε κἀμοὶ μετὰ Θεσσαλῶν. οἶνον [ἀδὺν)] ἀπ᾽ ἀμπέλω. — V. ὅ. μνοΐας scripsi, ut tribus syllabis pronuntietur, quamquam enim in huiusmodi versibus nonnunquam spondeus vice dactyli adhibetur, tamen praeter necessitatem non est admittenda ista asperitas, In libris est μνοίας, nisi quod C et Eust. plane omittunt, Hermann δεσπότα μνωΐας scripsit, ego in edit, 2 suspicatus, eram μνοίταις (μνῴταις), Hartung verbis traiectis δεσπότας μνοΐας τούτῳ κέκλημαι, non recte, nam τούτῳ suo loco non debebat moveri, Meineke δέσποτα μνωΐας. — κέκλημαι, B βέβλημαι. — V. 6. τολμῶντ᾽ Hermann, vulgo τολμώντες. — καὶ É(poc om. Eust, — V. T. πρόβλημα L Cant, πρόβλημά τι ABC, om. Eust. una cum voce χρωτός. — VN. 8. πεπτηῶτες Eust., πεπτηότες Ath. -- ἀμφὶ adieci; ἐμὸν, cuius loco Hermann ἀμόν, Goettling ἁμῖν scripsit, quoniam eo vocabulo versum terminaverunt, servavi: nam in versus exordio non offendit syllaba anceps. — V. 9. lacunam indicavit Hermann, quam Goettling inserto ὠφαμεῶταιν Sibi redintegravisse visus esb. — προσκυνεῦντί us seripsi, vulgo κυνέοντι, Hermann κυνεῦντέ τε. Eust. interpretatur ἤγουν προσκυνοῦσί μὲ ὡς δεσπότην καὶ προσφωνοῦσι μέγαν βασιλέα. - VW. 10. βασιλῆα scripsi, eum in libris sit βασιλέα, auctore Hermanno. — φωνέοντες ABCP, φωνέοντι VL Cant. Eust. Scol. 29. Aristoph. Vesp. 1243: Mera τοῦτον Αἰσχίνης ὁ Σέλλου δέξεται ἀνὴρ σοφὸς καὶ μουσικός, κατ᾽ σεται" Χρήματα καὶ βίαν Κλευ- ταγόρᾳ τε κἀμοὶ μετὰ Θετταλῶν. Correxi βίον et Θεσσαλῶν. Ceterum Schol. ad h. loc. ἈΑλειταγόρας μέλος e τὸ εἰς αὐτὴν “Αλειταγόραν, b τις ἐγένετο ποιήτρια (3e ἑτταλή τις γυνή. ^m ἐκ σχολιοῦ τινός ἐστιν" ᾿᾿ϑηναίοις δὲ Θετταλοὶ συνεμάχησαν ἐν τῷ πρὸς τοὺς τυράννους πο- λέμῳ. εὖ supra. ad v. 1239: Ἡρόδικος δὲ ἐν τοῖς κωμῳδουμένοις καὶ τὸν Ἄδμητον ἀναγέγραφε, παραϑεὶς τὰ τοῦ Κρατένου ἐκ Χειρώνων" Κλει- ταγόρας ἄδειν, ὅταν Ἀδμήτου μέλος αὐλῇ. ᾿ἡπολλώνιος δὲ ó* Χαίριδος ὡς ᾿ἡρτεμέδωρος (cod. Ven. ἀρτεμιδώρου) φησί, περὶ μὲν τῆς Κλειτα- γόφας τῆς ποιητρίας,. ὅτι ὡς ἀνδρώνυμον ἀναγέγραφε Κλειταγόραν, Ἀμμώνιος ἀπελέγχει αὐτόν, περὶ δὲ τοῦ ἀδμήτου παρεῖχεν. hoc scholion quomodo emendandum sit, incertum: Herodieus videtur Clitagoram et Admetum recensuisse, sed Ammonius utrum et ipse Κλειταγόραν tan- quam évÓgórvpgor in indices retulerit, an Herodici errorem castigaverit, non ausim decernere. Clitagorae scolium commemoravit etiam Arist. Lysistr. 1236, ubi Schol.: ἀπὸ Ἀλειταγόρας τῆς ποιητρίας" ἡ γὰρ Κλει- ταγόρα ποιήτρια ἦν Αακωνική, ἧς μέμνηται καὶ ἐν ξΙαναΐσιν ᾿Αριστοφά. νης. Hesych. Κλειταγώρα, ὠδῆς τι εἶδος καὶ (ποιήτρια) “εσβία τὸ γένος. Sed Clitagora an revera poesi operam navaverit prorsus incertum, hoc certe scolium non e$t ab ea profectum. === p663 === SCOLIA, 653 * 30. | ' 1996 £L4u-4dwu-dZ4dwu-u- -ἔ ψ..υὧ-υν.νϑ..ὕ. Οὐ χροὶ πόλλ᾽ ἔχειν ϑνητὸν ἄνθρωπον, ἀλλ᾽ ἐρῶν, καὶ κατεσθίειν" σὺ δὲ κάρτα φείδῃ. 500]. 80. Amipsias ap. Athen. XI 788 E: An μοι μέλος, Σὺ δ᾽ ὧδε πρός" τήνδ᾽ ἐκπίομαι δ᾽ ἐγὼν τέως" Αὔλει σὺ καὶ σὺ τὴν ἄμυστιν λάμβανε: Οὐ χρὴ xri. Non videtur hoe ab Amipsia compositum esse, sed vetus scolium. — V. 1. ἄνϑρωπον, Meineke ἄνδρ᾽ vel ἄνϑρωπον ὄντ᾽ . — V. 9. καὶ κατεσϑέειν, Dindorf κασθέειν. Deinde Meineke coni. σὺ δὲ κάρτ᾽ ἀφειδής, et fuit fortasse sic in seolio, quod consulto muta- verit Amipsias, Hartung, qui negat optimos hos numeros probari posse, ita. eonformavit: Οὐ χρὴ χρήματα πόλλ᾽ ἔχειν ϑνητὸν ἄνδρα ποτ᾽, ἀλλ᾽ ἐρᾶν [καὶ κατ. κτλ. Aliorum seoliorum memoria paene intermortua, velut unus Hesy- chius eantilenam huius generis, quae ἃ voegbulo Βορέας inchoabatur, testatur: Βορέας σκολιόν τι οὕτως ἠδύμενον (Meineke ἀρχόμενον) ἔλεγον. Sed quod comieus poeta fr. ine. com. CCCV: "Tuvsivo ὃ αἰσχρῶς κλῶνα πρὸς καλὸν δάφνης ὃ Φοῖβος οὐ προσῳδά dicit, paeanem, non scolium significare videtur.