=== p92 === ML UgERC 2084 SATPTPTIO. De Sapphus et Alcoei reliquiis scripserunt inprimis Seidler in Museo Rhenano 1829 p. 166 seq. ego ibid. 1835 p. 209 seqq. Ahrens ibid. T. VI 2106 seq. et 351 seqq. et in Mus. Rhen. Novo T. I p. 382 seqq. Adde de dial. Àeol. 241 seqq. et de Dial. Dor. 536 seqq. Hermann in Opus- culis VI 102 seqq. — Sapphus carmina & grammaticis ita disposita fuerunt, ut novem libris comprehensa essent, ac subinde librorum, unde petita sunt fragmenta, numerus indicatur. lam secundum grammatieos liber Í eomprehendebat ea carmina, quae Sapphicis strophis vineta fuerunt (vid. Marius Plot. 299. Schol. metr. Pind. Pyth. I. Tricha 69*)), neque adversatur fr. 115, quod solum ad hune librum refertur. — Lib. II et. III carmina. systematica comprehendisse: docet Hephaest. p. H1: κοινὰ δέ, ὅσα ὑπὸ συστήματος uiv καταμετρεῖται, αὐτὸ δὲ τὸ σύστημα ἔχει ᾿πληρούμεκον᾽ οἷά ἐστι τὰ ἐν τῷ δευτέρῳ καὶ τρίτῳ «Σαπφοῦς, ἐν οἷς καταμετρεῖται μὲν ὑπὸ διστιχίας, αὐτὴ δὲ ἡ διστιχέα ὁμοία ἐστί. confer ibid. p. 116: Σύστημα δέ στι μέτρων συναγωγή. ἤτοι δύο ἢ πλειόνων, 5. ὁμοίων ἢ ἀνομοίων" ἀνομοίων μὲν ὡς τὰ ἐλεγεῖα, ἕξα- μέτρου γάρ ἐστι πρὸς πεντάμετρον κοινωνία, καὶ of ἐπῳδοί" τὸ δὲ ἐξ ὁμοίων, ὡς τὸ δεύτερον Σαπφοῦς, ὡς προϊόντες δείξομεν. et, deinde p. 117: Κοινὰ δὲ συστηματιχά, ἅπερ καὶ ὁ κατὰ στέχον γεγράφϑαι φάσκων, ὑγιῶς ἂν λέγοι, καὶ ὁ κατὰ σύστημα" ὡς τὸ δεύτερον καὶ τρίτον Σαπφοῦς. Διὰ μὲν γὰρ τὸ ἐν τοῖς παλαιοῖς ἀντιγράφοις κατὰ δύο ὁρᾶν παραγεγραμμένον ἕκαστον ἄσμα, καὶ ἔτι διὰ τὸ μηδὲν εὑρί- σκεσϑαι ἀφιϑμσῦ περιττοῦ, κατὰ συστήματα νομίξομεν αὐτὰ γεγράφϑαι" πάλιν δὲ τῷ ὅμοιον ἑκάτερον εἶναι τῶν ἐν τῇ δυάδι στίχων, καὶ τῷ δύνασθαι τὴν ποιήτριαν κατὰ τύχην τινὰ ἀρτίου πάντα ἀριυϑμοῦ πε- ποιηκέναι, φαίη τις ἂν κατὰ στίχον αὐτὰ γεγράφϑαι. adde Tzetz. Cram. An. Par. III 68. Et liber II comprehendebat carmina ex pentametris aeolicis composita, vid. Hephaest. p. 42: τῶν δὲ ἀκαταλήκτων τὸ μὲν πεντάμετρον καλεῖται Σαπφικὸν τεσσαρεσκαιδεκασύλλαβον, ᾧ τὸ δεύ- τερον Σαπφοῦς ὅλον γέγραπται" Ὡ-ὠννφψῴνυν-. νυ *) Ne quis inerrorem inducatur iis, quae Christ in comm. de schol. metr. Pindari disseruit, moneo, colo, quo Pindarus ibi usus est u.s o., nusquam usam esse Sapphonem: quod quidem suo perieulo magistellus ὀκτασύλλαβον Σαπφικὸν appellat, quoniam ex hendeeasyllabo Sap- phico videbatur decurtatum esse: hoc hendecasyllabo dicit poetriam in libr. I usam esse, quam memoriam repetiit ex ampliore olim com- mentario in Hephaestionis encbiridion. === p93 === SAPPHO. . 83 ubi affert fr. 33, sed adversantur tantum non omnia, quae ex lib. II proferuntur, velut fr. 24. 95, quamquam hie licet diserepantium quo- dammodo componere, fr. 50 (vid. adn.), fr. 67, quod chorimnbicos tetra- metros ostendit (ut potius libro IIT iuserendum foret), denique fr. 80 (siquidem ex lib. II est depromptum), quod seeundum grammaticorum doctrinam ex ionicis a maiore constare videtur. — Liber III constabat choriambicis tetrametris Sapphicis, vid. Hephaest. p. 00: τὸ δὲ ἀκατά- λήκτον Σαπφικὸν ἑκκαιδεκασύλλαβον, ᾧ τὸ τρίτον ὅλον Σαπφοῦς γέ- γραπται. ᾿ μυν-«ττυν-«υν-ὺν — Liber V secundum Atil. Fortunat. II p. 353: (,, Maecenas atavis edite regibus Asclepiudeon metrum vocatur ... ante illum usi Alcaeus ... et Sappho hoc integro usa est im libro quinto'^) versibus Asclepiadeis eoustabat, sed non confirmant duo quae supersunt fragmenta, nam fr. 44 ad Glyconeos, fr. 89 ad Ionicos a minore videtur pertinere. Sed huie quidem libro inserta fuisse etiam alius generis carmina dilucide testatur Atilius Fortunat. I 315 (Caesio Basso h. libellum vindicare stu- duit Keil), ubi de versu hendecasyllabo sive Phalaecio disserit: ,, Nam hie versus apud Sappho frequens est, cuius in quipto libro complures huius generis et continuati et dispersi leguntur. Frustra Keil p. 295 hune dissensum conciliare studet, asserens non librum mfegrum diei, sed versum, i. e. nullo ineremento auctum. At si At. Fort. I epiploces artificio utentem sequimur, Asclepiadeus est ηὐξημένος Glyconeus. Porro seeundum Keilii interpretationem At. Fort. lI censendus esset abiu- dieare Aleaeo integrum versum, quem soli Sapphoni vindicaverit: quod quam praeposterum sit, non opus- est pluribus persequi. — In libri VII line sec. Hephaest. 60, quemadmodum h. l. correxi, legebantur tetra- metri antispastici (qui potius asynarteti iambici sunt, vid. fr. 96). Dissensus, qui inter hos grammaticos intercedit, cum non ferendus esse videatur (nam haud dubie uterque eiusdem metrici graeci sequitur auctoritatem), facile tolli poterit, si priore loco correxeris in libro quarto (pro quinto): atque satis commode librum IV, 81 continebat carmina versibus Asclepiadeis minoribus condita, veteres grammatici subiecerunt libro III. Librum V, quem Atil. Fort. 1 adhibet, carmina variis metris inclusa complexum esse apparet.*) — Denique Kpithalamia, quae variis admodum numeris constabant, peculiari libro comprehensa fuisse auctor est Servius Virg. Georg. I 31, vide fr. 105. — Has diffi- eultates ita licet solvere, ut statuamus etiam Sapphus carminum duas recensiones olim exstitisse: quarum altera carmina potissimum ad argu- menti aequabilitatem disposita exhibuerit, altera eadem carmina secun- dum numerorum genera digesta comprehenderit, qua quidem editione metriei antiqui potissimum usi sunt. Et hanc quidem Aristophanes videtur adornavisse, alteram, quam grammatici fere versaverunt, Ari- starchus: nam hos principes Alexandrinorum auctores esse diversarum recensionum certum est, cf. Heph. 134; sed ab utro haec vel illa sit profecta, ambigi potest. *) De versu Phalaecio eadem tradit Terentianus Maurus 25416, dietitans hunc versum Sapphieum nuncupandum esse secundum artis magistros: n«mque et iugiter usa saepe Sappho Dispersosque dedit sub- inde plures inter carmina. disparis figurae. Adde Mar. Vict. HI 9. Ita- que mirum nullum huius versus exemplum in Sapphus reliquiis repe- riri; nàm fr. 186, quod olim hue rettuli, iam Aleaiecae strophae ad- scripsi; fortasse fr. 105, quemadmodum olim refinxi, huc pertinet. 6* === p94 === B cC ' ^ POETAE MELICI. 13[1]9 — 49^ 13 $15 Ποικιλόϑρον᾽, ἀϑάνατ᾽ Aqpódua, παῖ zog, δολόπλοκε, λίσσομαί σε, μή w ἄσαισι μήτ᾽ ὀνίαισι δάμνα, πότνια, ϑῦμον" ὅ ἀλλὰ τυῖδ᾽ ἔλϑ᾽, αἴποτα κἀτέρωτα τᾶς ἔμας αὔδως ἀΐοισα πήλυι ἔκλυες. πάτρος δὲ δόμον λίποισα χρύσιον ἦλϑες ἄρμ᾽ ὑπαζεύξαισα' κάλοι δέ σ᾽ ἄγον 816 Fr. 1. Dionys. de comp. verb. c. 23: Ἐποποιῶν μὲν οὖν ἔγωγε. μάλιστα νομίξω τουτονὶ τὸν χαρακτῆρα (τὸν γλαφυρὸν) ἐπεξεργάσασϑαι Ἡσίοδον, μελοποιῶν δὲ Zozmqo καὶ μετὰ ταύτην ᾿ἀνακρέονταά τε καὶ Σιμωνίδην"... ἄρξομαι δὲ ἀπὸ τῆς μελοποιοῦ" Ποικιλόϑρον᾽ κτῖ. Ταύτης τῆς λέξεως ἡ εὐέπεια καὶ ἡ χάρις ἐν τῇ συνεπείᾳ καὶ λειότητι γέγονε τῶν ἁρμονιῶν. Carmen integrum etiam in epitome libri Dio- nysiani legitur, quam edidit Fr. Hanov ope trium librorum DMR (Lip- siae 1868). Librorum notae hae sunt: À — Aldina, C — cod. Colbertinus, D — Darmstadiensis collatus a Werfero, G — Guelpherbytanus colla- tus ἃ Schneidewino, M — Monacensis, collatus a Goellero et Üsenero, P — Parisinus, cuius collatio extat apud Ahrensium Dial. Dor. 540, non diversus a Regio 1, quem Hudson adhibuit, R — hehdigeranus post Passovium collatus ab Hanovio. — V. 1. ποικιλόϑρον᾽ bis exhibet He- phaest. 78 (ubi S ποικιλόφρων), ποικιλόϑρον AP, ποικιλόφρον M, ποι- κιλόφρων D. — ᾿ἀφρόδιτα Ahrens, vulgo "4gooóíra, PC ᾿ἀφροδέταν. — V. 2. λίσσομαι, D λίσομαι. — V. 8. ἄσαισι DPR. Schol. Heph. 64, &o- σαισι À, ἄταισι M. ut olim legebatur, hinc M. Schmidt μὴ μάταισι coll. Hesych. μάταισι᾽ ταῖς ματαιότησιν. — ὀνέαισι P, vulgo ἀνέαισι (Turneb. E Schol. Heph. ἄσαις ἀμηδοκέαισι, qui scholiasta cum iterat μὴ δ᾽ ἠνέαισιν). — V. δ. τυῖδ᾽ Hephaest. 78 et Priscian. I 37, ap. Dionys. τύδ᾽ (D τῦ δελφέ). — αἴ ποτὰ κἀτέρωτα, Heph. αἴ ποτε κἀτέρωτα (sed C ποτα), cf. Hesych.: κατέροτα᾽ καὶ ἄλλοτε, ap. Dion. A ἐλϑέ που κατ᾽ ἔρωτα, DMR ἐλφέ πόκα τ᾽ ἔρ., CP ἐλϑέποκα κατ᾽ fo. Prisciani sordes nolui adscribere. — V. 6. τᾶς ἔμας, τὰς ἐμὰς AMD. — αὔδως, αὐδῶς P, αὐδὰς MD, αἰδῶς AC, vulgo αὐδᾶς, κλήδως Ahrens, nescio an αὔδας sit revocandum. --- ἀΐοισα πήλυι scripsi, legebatur ἀΐοις ἀπόλυ (À dmó- Aeg, M ἀπόλι, RD ἀπόλυ, G d&wioig: ἀπώλυ), L Vossius ἀΐοισα πολλὺ (Baxter πόλλας), Hermann ἀΐοισα᾽ πολλὰ δ᾽ ἔκλυες, M. Schmidt ἀνίοισα πώλῳ. Ne quis deceptus Kaibelii exemplo, qui in Balbillae carmine ὀΐοισα deprehendisse sibi visus, id ipsum inferat, adhibeo Alc. fr. 45 ἐπάιον. — V. 1. λίποισα, A(P) λιποῖσα, vulgo λιποῦσα ut RD. — V. 8. χρύσιον Schneidewin, libri χρύσειον, vulgo χρύσεον. -- V. 9. ἄρμ᾽ ὑπα- ξεύξαισα scripsi, non &ou' ὑποξεύξασα (ita vulgo, ὑποξεύξαισα Neue, ὑπαξευξαισα Ahrens) Peilosin in Sapphus et Alcaei reliquiis ubique revocavi, non solum grammaticorum consensum (adde etiam Apollon. de pron. 268 C: πῶς δὲ οὐχὶ γελοίως Αἰολικὸν εἰρήσεται τὸ ἱερώνυμος καὶ ἔτι τὸ ὁμώνυμος δασυνόμενα:) sed etiam Balbilae epigramma- *j Numeri adiecti sunt editionis Neuianae. === p95 === SAPPHO. ' 85 10 ὥκεες στροῦϑοι περὶ γᾶς μελαίνας πύκνα δινεῦντες πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω αἴϑε- ρος διὰ μέσσω. αἷψα δ᾽ ἐξίκοντο" τὺ δ᾽, ὦ μάκαιρα, μειδιάσαισ᾽ ἀϑανάῳρ προσώπῳ, 15 ἤρε᾽, ὄττι δηὐτε πέπονθα κὥττι δηΐτε κάλημι, κῶώττι μοι μάλιστα ϑέλω γένεσϑαι tum fidem secutus: atque fr. adesp. 55 A, 8 plane est traditum ΟΥ̓ Κ᾽ OT'T(. Sane aliquot loci Sapphus et Aleaei refragari videWantur, sed ex his complures nunc librorum auctoritate emendati sunt, quo minus dubitavi ad eundem modum reliquos corrigere, velut Sapphus fr. 52 ἔρχεϑ᾽ ὥρα et καϑεύδω, fr. 54 o9" ὧδ᾽ (ubi varia seriptura οὐδ᾽ testi- fieatur ὧδ᾽ olim scriptum fuisse), fr. 68 οὔτε τότ᾽ οὔϑ' ὕστερον, cuius loci restitutio omnino incerta, fr. 93 ἐφέκεσθαι. Aleaei fr. 15 καϑύ- περϑὲν ei πρώτισϑ᾽ ὑπὸ (ubi libri partim πρώτιστα), fr. 629 ἐδέξανϑ᾽ ἄγναι (quod corrigendum esse docet fr. 55), denique fr. adespot. 61 ἐφόρεις. Intactum reliqui Alc. fr. 39 καϑέταν, quod quomodo sit cor- rigendum prorsus incertum. Fatendum sane psilosin passim ambigui- iate laborare, velut Alc. fr. 75 εἷς i. e. εἷς, et multo magis Sapphus fr. 8b. KAnig ἀγαπάτα i. 6. ἃ ἀγαπάτα, quare veterum grammaticorum more ibi syllabam productam notavi. At recentiores Aeolenses haud aspernati sunt spiritum asperum, id quod tituli docent, etiam Lesbii, in quibus est καϑόδος alia; neque mirum, nam tempore vergente Aeo- lica quoque dialectus proprius accessit ad communem sermonis con- suetudinem. Ahrens Aeolicam psilosin arctioribus finibus circumseri- bendam censuit, sed quae sollerter excogitavit, infirma sunt. — cyov, ADMR ἄγον, P ἄγων. Verba xciot ... στροῦϑοι affert Herodian. π. pov. λέξ. 42, 17. Respicit Athen. IX 391 E. cf. Hesych.: ὠκέες otgov- ϑοί, ταχεῖς, εὐπρεπεῖς, κοῦφοι. Ceterum Blomfield coni. ὠκέα. — V. 10. περὶ yag MDP, R περὶ γῆς, apogr. Vict. περὶ γᾶν μέλαιναν, πτέριγας Δ, πτέρυγας Ursinus, quod olim probavi, ita ut v. 11 scriberem δινεύον- τὲς eiecto vocabulo πτέρα, quod iam Ursinus delevit. περὶ γᾶς est idem quod ὑπὲρ γᾶς, convenientius sane huie loco προτὲ γᾶν μέλαιναν, sed adversatur paradosis, nee προτὶ γαὶς μελαίναις pluraliter probabile. Her- maun πτέρυγος, postea πτέρυγας et περάτων ἀπ᾽ αἰϑέρος, Hartung ποτὶ γᾶς (quod non aptum) vel πεδὰ γᾶν μέλαιναν. — V. 11. δινεῦντες DM, δινῆντες PC, δινῦντες G ut vulgo. — πτέρ᾽, P πτέρα. — ὠράνω a- ϑέρος διὰ μέσσω, APG óoavo: ϑέρος δ᾽ ἀμεέσπω (A &uec πω), C ὠρανῶ᾽ ϑέρος (de ultimis non constat), D ὠπωρανώϑερος διὰ μέσω, item R, qui μέσων, M οὐρανῶ αἰϑέρος διὰ μέσως. Ahrens coni πύκνα δίννον- τες (idem antea δίνεντες) πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω 9' ἔδος πεδὰ Λέσβω ay ἄρ᾽ ἐξίκοντο Hartung πτέρα πόρφυρ᾽, αἴϑερος δ. μ. — V. 18. αἷψα δ᾽ MD et Vict. apogr., αἱψ᾽ ἄλλ᾽ PA, vulgata ante Hudsonum αἷψα δ᾽ ἄρ᾽. Blass αἷψά μ᾽ desiderat. — Z2E/xovto, M ἐξήκοντο, D ἐξήκοντος. — τὺ δ᾽, D τί δ᾽. — μάκαιρα, P. μάκειρα. — V. 14. μειδιάσαισ᾽ Neue, vulgo μειδιάσασ᾽. -- V. 15. δηύτε llermann, δ᾽ ἤν vo P, δ᾽ ἦν τὸ eeteri. — κῶττι Sylburg, M «óc, D κῶτι κα, vulgo x' ὅττι. — V. 16. ónove Hermann, δ᾽ qvre P, ónjv ve C, δ᾽ ἣν τε ἃ, δεῦρο MD. — καάλημι M, καλημμι APCR, xdiinugv D. — V. 17. κώττι μοι scripsi, legebatur κ᾿ ὅτε ἐμῷ, P κόττ᾽ ἐμῷ, C κὄττι ἐμῷ, MD xdi γ᾽ ἐμῷ. === p96 === 80 ᾿ : POETAE MELICI. μαινόλᾳ ϑύμφῳ᾽ τίνα δηὖτε Πείϑω ; 811 μαῖς ἄγην ἐς σὰν φιλότατα, τίς 6, ὦ - 90 Vox, ἀδικήει; καὶ γὰρ αἰ φεύγει, ταχέως διώξει, αἱ δὲ δῶρα μὴ δέκετ᾽, ἀλλὰ δώσει: αἱ δὲ μὴ φίλει, ταχέως φιλήσει κωύκ ἐϑθέλοισα. Cf. supra v. 15 ades, infra v. 25 xe9x, similiter in Balbillae epi- grammate est κῶσσα. Elisionem possit aliquis tueri adhibito Alcaei fr. 13A lóvdv ὕμμι, nam 'lheocriti versus in carmine aeolico 80, 19 TÉ ἔσχατον ἔσσεται aphaeresin, non elisionem ostentat. — γένεσθαι, DM γενέσθω, rell. αὖ videtur γενέσϑαι: — V. 18 seq. τίνα δηὖτε Πείϑω μαῖς ἄγην ἐς σὰν Seidler, nisi quod λαῖς scripsit, P τιναϑ᾽ ἐυτεπείϑωμαι (correctum in καὶ "vel feu) σαγηνέσσαν, epitome τίνα δήδτι (δ᾽ ἠῦτε R, δ᾽ ἠῦτε D) πειϑὼ καὶ σαγήνεσσαν, Α τίνα δ᾽ εὔτε πείϑωμαι σαγηνεύσαν, vulgo τίνα δ᾽ εὖτε πύϑωμαι σαγηνεῦσαι (φιλό- τητός σ᾽ 1 ὦ Σαπφώ, δύέκην) ex manifesta interpolatione. Ego conieci τίνα δηῦτ᾽ ἀπείϑην (vel ἐπεύϑ' 0) μαῖς ἄγην ἐς σάν, Hermann τίνα δηὖτε πείϑω καὶ σαγηνάεσσαν φιλότατα, Ahrens τίνα δηὖτε πείϑω μὴ σάλην (i. e. ἀσαλεῖν, ἀφροντιστεῖν vid. Hesyob.) εἰς σὰν φιλότατα, Har- tung Seidlerum sequitur, sed ἄπυιϑ'εν (i. e. ἄπωϑεν) requirit, Blass πείϑωμαί σ᾽ ἄγην 1. e. σοι ἄγην. — Υ͂. 50. Ψάπφ᾽ ἀδικήει Gaisford, cf. Et. M. 485, 41: οἵ Αἰολεῖς τὰ τῆς πρώτης συξυγίας διὰ τοῦ ἢ προ- φέρουσιν, dà o, ὦψά T ἀδικήη (Ὁ ὠψαφ᾽, M ὠψα δαδικήν), eadem Et. Gud. 294, 39 "ubi ὄψαϑ᾽ ἀδικίη. Apud Dion. P τες σωψαπφα δίύτη, libri epitomae τίς ὦ σαπφὼ δίκη, "A Ψαπφαδίκη, Ursinus et Stephanus Σαπφοῖ, ἀδικεῖ. Seripturam Uem hoc loco librorum auctoritas tue- tur, in epigrammate Anthol Pal. IX 191 versus lex flagitat Ἤριννα Ὡμαπφοῦς, ubi Σαπφοῦς vulgo legitur, quod etiam Scehneidewin correxit. Traditum ἀδικήη, cum hoc uno loco 3 pers. littera H terminetur, immutare non dubitavi, cf. Ale. fr. 5, 1. — V. 21. αἰ, GP εἰ, D εἴ. — φεύγει, G φεύγεις, 'D φάγοι. — V. 99. ci, D of. — δέκετ᾽, Ρ δέ κετ᾽, epitome. δὲ καὶ τἄλλα, nisi quod D καὶ om. — dis, ἄλλα PD. Blass δέκετ᾽ ἅμα 1. e. nostra. — V. 98. ci, R αἱ, D ot, — V. 24. «osx ἐϑέλοισα Scripsi, nam de puellae. amore agitur, minus recte Blomfield κωύκ ἐϑέλοισαν, PC κὠώνκ (O x oj) ἐθέλοις, D *0 & (£toug) καὶ ϑέλεις, M E A εἰ καὶ ϑέλεις, item R, nisi quod κῶ᾽, G ἡ ἠώ 9 καὶ ἐθέ- λοις, Δ κὠδκ ἐθέλοι. In librorum varietate fortasse κωῤκπὶ ϑέλοισα delitescit, nam ϑέλειν etiam iufra fr. 25 et Alc. fr. 82 legitur; item in titulis Lesbiis κα κέ τι ϑέλη, unde etiam in aliis locis velut ὄππα κε ϑέλη, 0 xe ϑέλη, ὄττι κε ϑέλη litterarum divisio certa, sed nomen ἐθελόντας est. '"lheocritus in melieis carminibus utraque. verbi forma promiseue usus est. Vocula οὐκὶ etiam apud Theocritum extat 30, 23. — Welcker (Mus. Rhen. XI 226 seq.) contendit omnino κωύκ ἐθέλοι. σὰν scribendum esse, quod etiam Scehneidewin probavit, non ratio- nibus usus, sed exemplis minime idoneis: neque enim aptum huic loco οὐκ ἐθέλοισαν, nam amor, quem iam non expetebat, Sappho, molestus multo magis, quam gratus erat futurus. Iam si οὐκ ἐϑέλοισαν Scripseris, omnino ambiguum, utrum viri an puellae amorem Sappho expetiverit. Weleker non dubitavit ad viri desiderium hoe carmen referre, non recte, si quid video: omnino enim Sappho a virorum amo- === p97 === SAPPHO. z 81 95 ἔλθε μοι καὶ vOv, χαλεπᾶν δὲ λῦσον ἐκ μεριμνᾶν, ὕσσα δέ μοι τέλεσσαι 818 ϑῦμος ἱμέρρει. τέλεσον᾽ σὺ δ᾽ αὔτα σύμμαχος ἔσσο. ribus abhorrebat: Alcaei quidem desiderio obtemperare noluit: Phaonis pulchritudinem unum alterumve carmen videtur illustravisse, inde ortae fabulae de Sapphus impotente amore. At eadem mulierum amicitias ardentissimo desiderio expetebat, atque hoc ipsum carmen planissime arguit id quod Horatius dieit Carm, II 13, 24, ubi Sapphonis ingenium descripsit, Aeoliis fidibus querentem Sappho puellis de popularibus. At- que ob id ipsum grammatici hoc carmen primo loco posuerunt, num ex Hephaestione colligo primi libri primam odam fuisse. Denique si quis accuratius huius carminis indolem examinaverit, animadvertet, Sapphonem hic ut alias lusisse et poetarum more ingenio indulgentem fictus res exaggerasse, cum carmen II, quod ad mulierem referendum esse manifestum est, ardentissimum desiderium prodat. Itaque etiam mune tueor, quod olim commendavi, xo9x ἐϑέλοισα. — V. 25. ἔλϑε, ἐλϑή D. -- γαλεπᾶν D, χαλεπόν R, APC χαλεπάν, et AP μέριμναν. Aecentus hic et similibus locis num Aeoliei sermonis consuetudini con- veniat, valde dubito: equidem credo Aeolenses hic quoque accentu re- iracto χαλέπαν μερίμναν pronuntiavisse, et Κυλέχναν ἀπὸ Τηΐαν Alc. fr. 43, ut vel librorum pars exhibet, quemadmodum Ποσείδαν et Ποτί- uv dixerunt: nihil tamen novavi, pariterque Ἑρμᾶς Sapph. fr. 01 to- leravi, ubi Ἔρμας potius exspectaveram. Sed quod nunc scribi solet ἀμμέων et dd (Sapph. fr. 32. Alo. fr. 88 et 96), cuius loco Aeolen- ses etiam ἄμμων dicebant (vid. Apollon. de pron. 381 A: ὡς τὴν ἁμὲς “ωρικὴν καὶ ἔτι τὴν ἄμμες Αἰολικὴν ὁμοίως ταῖς εἰς ἔς ληγούσαις εὖ- ϑείαις ἰσοσύλλαβον ἔχειν γενικήν- ἁμῶν γὰρ καὶ ἄμμων), id ἄμμεων et ὕμμεων seribere non dubitavi: nam littera € semimuta nimis est debi- lis, quam quae hune tenorem impediat, quemadmodum etiam lones Hieóso, Ὀρέστεω, Attiei Μενέλεως, ἀνώγεων dixerunt. Atque etiam apud Homerum passim veteres non tantum ἥμων οὐ ὕμων, sed etiam ὕμεων scribebant: v. schol. Il. O 499: τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν. Debebam fortasse eodem pacto etiam ἄλγεων (Alc. fr. 95) corrigere ubi ἀλγέων scribi solet, sed anceps haereo. Item οὐδείς et οὐδέν (Alc. fr. 50 et 76) non mutavi, Ac vel quae grammatici praecipiunt, dubita- tioni sunt obnoxia, velut quod dieunt Áeolenses αὐτὰρ et ἀτὰρ ut vul- gus protulisse, quos secutus sum Sapph. fr. 73, Ale. 34, 5, non omni ex parte certum: nam fuerunt, qui vel apud Homerum αὗταρ scriben- dum censerent, velut grammaticus Et. M. 172, 30 et Ptolemaeus (Apol- lon. de coni. 508, 6), neque ratione caret, si diverso accentu in Home- ricis carminibus m et ἀτὰρ scribatur. — V. 96. ὄσσα et τέλεσσαι, libri ὅσα et τελέσαι, sed deiude P τέλεσσον. — V. 9T. ἰμέρρει, R ἢ ἱμεί- θει, Α ἱμέρει, P μέρει, D ἱμέρα. — σὺ δ᾽ αὔτα, DMR σὺ δ᾽ αὐτὰ (Β αὐτῆ), conieci σὺ δηύτε (δαύτε), Ahrens σὺ δ᾽ αὕτᾳ, (i. e. σαυτῇ). — V. 38. ἔσσο D, vulgo ἔσο, om. AP, Ahrens coni. ἔσθι (i. e. io81). Fr. 2. Longinus de Subl. e. 10: Οἷον ἡ Σαπφὼ τὰ συμβαίνοντα ταῖς ἐρωτικαῖς «μανίαις παϑήματα ἐκ τῶν παρεπομένων καὶ ἐκ τῆς ἀλη- ϑείας αὐτῆς ἑκάστοτε λαμβάνει. Ποῦ δὲ τὴν ἀρετὴν ἀποδείκνυται; ὅτε τὰ ἄκρα αὐτῶν καὶ ὑπερτεταμένα δεινὴ καὶ ἐχλέξαι καὶ εἰς ἄλληλα συνδῆσαι. Φαίνεται wr, ... φαίνομαι ᾿4λλὰ πᾶν τολματὸν ἐπεὶ πένητα. Οὐ ϑαυμάξεις ὡς ὑπ᾽ αὐτὸ τὴν ψυχήν, το σῶμα, τὰς === p98 === 88 : ; . POETAE MELICI. 2, [2-] Φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος ϑέοισιν ἔμμεν ὥνηρ, ὕστις ἐναντίος τοι 819 ἑξάνει, καὶ πλασίον ἄδυ φωνεύ- σας ὑπακούει ὅ καὶ γελαίσας ἱμερόεν, τό μοι μάν καρδίαν ἐν στήϑεσιν ἐπτόασεν᾽ ὡς γὰρ εὔιδον βροχέως σε, φώνας οὐδὲν ἔτ᾽ εἴκει" ἀλλὰ καμ μὲν γλῶσσα ἔαγε, λέπτον δ᾽ ἀκοάς, τὴν γλῶσσαν, τὰς ὄψεις, τὴν χρόαν, πάνϑ᾽ ὡς ἀλλότρια διοι- χόμενα ἐπιζητεῖ καὶ καϑ' ὑπεναντιώσεις ἅμα ψύχεται, καίεται, ἀλο- γιστεῖ, φρονεῖ; ἢ γὰρ φοβεῖται ἢ παρ᾽ ὀλίγον τέϑνηκεν (Hermann φρονεῖ, φοβεῖται, παρ᾽ ὀλίγον τέϑνηκεν, conira Heller ἦ γὰρ φοβεῖ- ται, μὴ παρ᾽ ὀλίγον τεϑνήκῃ), ἵνα μὴ ἕν τι περὶ αὐτὴν πάϑος φαίνη- ται, παϑῶν δὲ σύνοδος. ldem carmen respicit Plut. Erot. c. 18: 4vcm δὲ (ἡ Zamqo) ἀληϑῶς μεμιγμένα πυρὶ φϑέγγεται καὶ διὰ τῶν μελῶν ἀναφέρει τὴν ἀπὸ τῆς καρδίας ϑερμότητα, Μούσαις εὐφώνοις ἐωμένη τὸν ἔρωτα, κατὰ Φιλόξενον. — ἡ καλὴ Σαπφὼ λέγει, τῆς ἐρωμένης ἐπιφανείσης τήν τε φωνὴν ἴσχεσθαι καὶ φλέγεσθαι τὸ σῶμα καὶ καταλαμβάνειν ὠχρότητα καὶ πλάνον αὐτὴν καὶ ἴλιγγον. Λεχϑέντων οὖν ὑπὸ τοῦ “αφναίουν τῶν μελῶν ἐκείνων ὡς ........ Excidit hic Sapphus locus inde a v. 7. Disputavit de hoc carmine Heller in Philol. XI 481seqq. — V. 1. κῆνος Apoll. de Pron. 335A: Δ ἰολεῖς wivos' φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος ϑεοῖς (ita cod.) £. &, ap. Long. ub videtur κεῖνος, sed non recte voluerunt ex eodem Apoll. 336 A: 4/o- Asig σὺν τῷ F' φαίνεται οι wijvog, Σαπφώ, Kor restituere, alius enim ille Sapphus est versus, cf. Catull, qui carm. LI haec vertit: Jie mi par esse Deo videtur. — V. 2. ἔμμεν, Ahrens ἔμμεν᾽. — ὄστις, Blom- field ὄττις, — ἐναντίος codd., ἐναντίον vulgo. Ceterum cod. Par. ἐμ- μένων ἤροστις ἐναντιὸς τοιξζάνει, Ambr, El. Laur. Vat. 2. 8 ἐμμένων Vat. 2. 8 ἐμμένον) ἥρως τις ἐναντίος τοι. — V. 8. ἰξάνει Vat. 2, vulgo ἱξάνει, Blomfield ἐσδάνει. --- πλασίον, Par. Ambr..Vat. 9. 8 πλησίον, Laur. πλησίων. — àv φωνεύσας, vulgo ἁδυφωνεύσας, Neue «àv φω- νείσας, Vat. 2 ἀδὺ φώνου σαῖς, Vat. 3 ἀδύφων. σαῖς, Laur. Par. Ambr. ἁδύφων. σαῖς, Robortelli ἁδυφωνούσας, unde vulgo ἁδυφωνεύσας. — V. 5. γελαίσας Buttmann et Neue, vulgo γελώσας, sed Vat. 2. 3 Par. Laur. γελαῖς, Ambr. El. γελᾷς" δή, Doederleim coni. καὶ γελᾶϊς. — μοι μάν Hartung, vulgo μοι ᾽μάν (ἐμάν), Vat. 9. 8 Par. Laur. μὴ ἐμάν, Stephanus uo: τάν, Ahrens δὴ ἔμαν, Hermann μ᾽ ἄμμαν. --- V. 6. ἐπτό- «csv, Laur. ἃ m. sec. ἐποπτόασεν, Vab. 2 utrumque, Robortelli ἐπ- ἑπτόασεν. — V. 7. dg γὰρ εὔιδον βροχέως os, φώνας scripsi, libri ὡς γὰρ σ᾽ ἴδω (Vat. 2. 8 εἴδω, El. ἰδῶ) βρόχεώς μὲ (βροχέως μὲ Laur. Ambr.) φωνάς (Laur. Ambr. φώνας), Seidler ὡς γὰρ εἰσέδω βροχέως σε φωνᾶς, Hermann ὡς ἴδω γάρ σε βρόχε᾽, ὥς μὲ φωνᾶς, Ahrens ὥς σε γὰρ (8o, βροχέως μὲ φώνας, Blass ὡς γὰρ εἰσίδω βρόχε᾽, ὥς με. Har- tung ὡς γὰρ εἶδόν σ᾽, ἐκ βροχίοιο (quod interpretatur e faucibus). Heller ὡς γὰρ ἐσιίδω, βροχέας. — V. 8. εἴκει, El. (Laur.) ἥκει, Toup ἴκει. — V. 9. καμ, Vat. 2. 3 Par. Laur. κἄν, — μὲν γλῶσσα, Vat. 2 Laur. ue γλῶσσαν. Mendose admodum Plut. de prof. (vid. infra) === p99 === SAPPHO. - 80 10 αὔτικα χρῷ πῦρ ὑπαδεδρύμακεν, ὀππάτεσσι δ᾽ οὐδὲν ὕρημ᾽, ἐπιρρύμ- βεισι δ᾽ ἄκοναι. & δὲ μίδρως κακχέεται, τρόμος δὲ κατὰ μὲν γλῶσσαν ἔαγ᾽, ὧν δὲ λεπτὸν, ubi cod. Par. x. p. γλῶσσαν γελοπ... Pro μὲν, quamvis tueatur Plut., malim uev, quae forma non est Lesbiis abiudicanda, apud Theocr. σεῦ legitur. — ἔαγε, Cobet Mnem. N. | 362 πέπαγε corrigit, ac simplex verbum aptum, sed κατὰ h. 1. additum conieeturae adversatur. 'Tradita scriptura, quae etiam in eorruptela ap. Plut. deprehenditur, non est sollicitanda, κατέαγε γλῶσσα est fracta et debilitata lingua, ut torpeat, quod alius γλῶσσα δέδεται sive ναρκᾷ dici solet. Hiatus asperitatem sustaleris Aeolica restituta littera, neque tamen JFéeye quod plerisque placuit, sed potius «ἔξαγε seribendum, quod etiam Christ requirit. Quod praeterea olim proposui γλῶσσ᾽ ἐθαγε, retracto, quandoquidem diaeresis exemplum apud Lesbios poetas non extat. Sane in medio vocabulo melius quam in primore servatur littera Aeolica, ut εὐάλωκα et εὐέϑωκεν testi- fieantur, atque ita apud Hesiod. Op. 534 οὗτ᾽ ini νῶτ᾽ εὔαγε (nisi νῶτα ξέξαγε malis) non νῶτα ἔαγε scribendum: diaeresin autem tuentur ἀντμή et ἀὐτμήν. zm. Vio χρῷ scripsi atque ita cod. Par. Plut., legebatur χρῶ, Ahrens χοῶν. - ὑπαδεδρόμακεν Par., Vat. 2. E Laur. ὑπεδεδρόμακεν, vulgo ,"moüsüg, — V. AL ὀππάτεσσι (vel ὀππά- τεσσιψ) libri, Robortelli -ὀμμάτεσσιν. — ὄρημ᾽, ἐπιρρόμβεισι, P ὁρηῖ μὴ ἐπιρόμβεϊσι, Vat. 2. 3 ὁρῆμ᾽ (ορῆμ᾽) ἡ ἐπιρομβεῖσι, Laur. ορῆμ᾽ ἡ ἐπι- ρόμβεισι, vulgo ἐπιρρομβεῦσι, Manutius ὄρημι᾽ βομβεῦσιν δ᾽ ἀκοαί μοι. Ego conieci ἐπιβρόμεισι, Heller ἐπιρροίσδεισι. --- V.12. ἄκουαι Laur., PVat. 2. 3 ἄκουε. — V. 18. d δὲ μέδρως κακχέεται scribere malui, quam & δὲ J/ógoc w., litteram p, quam librorum et grammaticorum consensus tuetur, non ausus immutare. Alias quoque p litterae .F vica- ria est, velut μάλευρον, quo Alcaeus utitur, arguit, ad eundem modum Variant nomina Βέτως et Míros, Βελιστίχη (βελεστίχη) et Μελιστίχη, ut quorum origo obseura est velut μονθϑνηεύω et ὀνθυλεύω praeter- mittam. Veteres quidem grammatici Aeolicam hanc formam non agno- scunt, nam cum ἴδρως ex hoc ipso loco proferant, eos manifestum est & δέ μ᾽ ἴδρως κακχχέεται legisse, verbi structura plane vitiosa, itaque non dubitavi vel nullis auctoribus, sed rationi confisus μίδρως novare. Legebatur κα δ᾽ ἰδρὼς ψυχρὸς χέεται, Vat. 2 ἐκ δὲ μ᾽ ἱδρώς ψυχρὸς κα,κχέεται, Vab. 8 ἔκαδε μ᾽ ἰδρὼς ψ. κι, Par. ἐκαδὲ μ᾽ ἴδρῶς. ψ. κ. Spengel vidit ψυχρὸς delendum esse, unde Sehneidewin coniecit x&»- ϑεμ᾽ ,δρῶς (vel ἐκ δὲ «έδρως) κακχέεται, Hermann καὸ δὲ «Εἔδρως παπχέεται. Spengelii correctionem confirmavit Cram, An. Ox. I 208, 13: ἹΔΡΩ͂Σ' τοῦτο παρ᾽ Αἰολεῦσι ϑηλυκῶς λέγεται. ἀναδέχεται κλέσιν ἀκόλουθον ϑηλυκῷ γένει" Asp! ἰδρὼς κακὸς χέεται, ὅμοιον τῷ ἠώς" εἶται ἡ γενικὴ ἰδρῶς. Adde Schol. Hom. Il. x, 2. Resp. haec Plut. vit. Demetr. c. 38: Τῆς δὲ Στρατονέκης καὶ καϑ᾽ ἑαυτὴν καὶ μετὰ τοῦ Σελεύκου φοιτώσης πολλάκις ἐγένετο τὰ τῆς Σαπφοῦς pw περὶ αὖ- τὸν πάντα᾽ φωνῆς ἐπίσχεσις, ἐρύϑημα πυρῶδες, ὄψεων ὑποδείξεις (Toll. coni. ὑπολεέψεις), ἰδρῶτες ὀξεῖς, ἀταξία καὶ ϑόρυβος ἐν τοῖς σφυγμοὶς, τέλος δὲ τῆς ψυχῆς κατὰ κράτος ἡττωμένης, ἀπορία καὶ ϑάμβος καὶ ὠχρέασις. item de profect. in ,irtut, 6. 10: τὰ Σαπφικὰ ταυτὶ παρ- ἕπεται, κατὰ μὲν γλῶσσ᾽ ἔαγ᾽ ἂν δὲ Δ. αὐ. χρῶ πῦρ ὑποδέδρομε καὶ (a. ὑποδεδρόμηκε) ἀϑόρυβον δὲ ὄψιν καὶ πρᾷον ὄμμα, φϑεγγομένου δ᾽ ἀκοῦσαι ποθήσειας. qui locus in Cram. An. Par. 1 399 sic scriptus: === p100 === 90 : POETAE MELICI,. παῖσαν ἄγρει, χλωροτέρα δὲ ποίας’ 880 15 ἔμμι, τεϑνάκην δ᾽ ὀλίγω ᾿πιδεύης φαίνομαι (ἄλλα). ἀλλὰ πὰν τόλματον, [ἐπεὶ καὶ πένητα]. 3. [9. 106.] "Aévspeg uiv ἀμφὶ κάλαν σελάνναν eb ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος, ὕπποτα πλήϑοισα μάλιστα λάμπῃ γᾶν -. .. eere ἀργυρέα. κατὰ μὲν γλῶσσαν γελοπ... αὐτίκα χρῷ πῦρ ὑποδέδρομεν, ἀϑόρυβον δ᾽ ἅμα καὶ πρᾷον ὄμμα, φϑεγγομένου δ᾽ ἂν ex. ,no9. Plutarchus vide- iur scripsisse ἀϑόρυβον δὲ νόημα καὶ πρᾶον ὄμμα, φϑεγγομένου δ᾽ ἂν ἀκοῦσαι ποϑθϑήσειαν. — V. 14 παῖσαν ἄγρει Ahrens, legebatur | πᾶσαν ἄγρει, Vab. 9. 8 πᾶσα. v ἀγρεῖ, Par. πᾶσ᾽ ἀναγρεῖ. — V. 15. ᾽πιδεύης Hermann, antea ᾽πιδεύην scripsi cum Ahrensio, πιδεύειν Vat. 2, πιδεύσην Ambr. Par, πιδευκὴν Vat. 8 Laur. Heller τεϑνάκην δ᾽ ὀλίγω τι δεῖν καὶ φαίνομαι ἄλλα, quod interpretatur ἐτεϑνήκειν δ᾽ ὀλίγου ἔτι δεῖν καὶ φαίνομαν ἄλλη ἢ οἵα ἦν. Blass ᾿πιδεύσην φαίνομαι ἄλλᾳ 1. 6. alii mulieri. — V. 16. ἄλλα, i. e. ἠλεή (demens) adieci, Manutius ἄ ἄπνους, Hermann ᾿4τϑέ, Hartung dw, quod ἄλῃ interpretatur, metro adversante, — V. 17. πὰν rólperov, P παντόλματον, vulgo πᾶν τολματόν. Quae sequuntur ἐπεὶ καὶ (hoc codd., ut videtur omnes, praet. cod. Spengelii, om. Robortelli) πένητα uncis inclusi, nam videntur haee ad , Longim orationem pertinere, fort. Ae πὰν τόλματον, ἐπεῖπεν" εἶτα (vel κάτα) οὐ ϑαυμάξεις (codd. ϑαυμάξοις vel ϑαυμαξοὶς) xà. Antea con-, : ieceram versu 16 ,integrum. carmen absolvi, ut deinde sit scribendum! πᾶν τὸ ἀσμάτιον ἐπεῖπον' εἶτα οὐ ϑαυμ., similiter Ahrens πᾶν τὸ ἀσμά- τιον ὡς ἔπος εἰπεῖν, ἦ γὰρ οὖ: ϑαυμάξεις κτλ. Hermann vero coni. φαί- J vopot. οὐδέν, ἀλλὰ παντόλματον ἀπεῖπεν ἦτορ, Heller πᾶν δὲ τολματέον ἐπὶ τἀγαπάτᾳ. Fr. 3. Eust. ll. 729, 20: "Iezéov ὅτι ἐν τῷ φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην οὐ τὴν πλησιφαῆ νοητέον καὶ πληροσέληνον" ἐν αὐτῇ γὰρ ἀμαυρά εἶσι τὰ ἄστρα ὡς ὑπεραυγαξόμενα, καϑὰ καὶ ἡ Σαπφώ mov φησίν" ᾿4στέ- θεὲς... λάμπῃ γᾶν. Eadem Cram. An. Par. ΠῚ 233, 31. — V. 1. σελάνναν, legebatur σελάναν, vide ad fr. 52, 1. — V. 2. αἷψ᾽ seripsi, legebatur ἂψ. — ἀπυκρύπτοισι Ahrens, ἀποκρύπτοισι Scaliger, vulgo ἀποκρφύπτουσι. --- φάεννον Sealiger, vulgo φαεινόν. — εἶδος, An. 1j90s. — V. 8. ὄπποτα Ahrens, nisi forte antiquior forma fuit ὄπποταν, vid. H. Weber ,de dorica particula KA p. 21, Blomfield scripsit ὀππότ᾽ ἂν, Neue ὁππότ᾽ ἂν, apud Eust. est ὁπότ᾽ dv, An. ὁπόταν. — πλήϑοισα, An. πλήϑησι. — moves coniicio κάλιστα, ae sic etiam Ahrens. — M. 4. ἀργυρία adiecit Blomfield ex Iulian. Epp. XIX: Σαπφὼ ἡ καλὴ τὴν σελήνην ἀργυφέαν φησὶ καὶ διὰ τοῦτο τῶν ἄλλων ἀστέρων ἀποκρύπτειν τὴν ὄψιν, sed non reete. ᾿ιἀργυρέα γᾶν scripsit, quod ferri nequit, itaque olim αὔγαν pro γᾶν correxi. Sed ἀργυρέα αὔγαν quam- vis coalescere potuerit, non tamen ἀργυρέα, qua forma Sapphonem usam esse consentaneum est. Probabiliter Neue suspicatur γῶν ἐπὶ πᾶσαν === p101 === SAPPHO, 91 4. [4] ^ ^ 881 ᾿μφὶ δὲ ψῦχρον κελάδει δι’ ὕσδων μαλίνων, αἰϑυσσομένων δὲ φύλλων κῶμα καταρρεῖ. 5. (5] . . Ἔλϑε Κύπρι χρυσίαισιν ἐν κυλίκεσσιν ἄβρως 882 ἀργυρέα legendum, nisi quod praeterea alia omissa sunt, nam ἀργυρία mediam sedem occupare debebat, Ahrens "4orsoeg δι᾿ ἀργυρίαν σε- λάναν. ᾿ Fr. 4. Hermog. Walz. Rhet. III 315: Καὶ τὰς μὲν οὐκ αἰσχρὰς ἡδονὰς ἔστιν ἁπλῶς ἐκφράξειν, οἷον κάλλος χωρίου καὶ φυτείας δια- φόρους καὶ ῥευμάτων ποικιλίαν καὶ ὅσα τοιαῦτα. “Ταῦτα γὰρ καὶ τῇ ὄψει προσβάλλει ἡδονὴν ὁρώμενα καὶ τῇ ἀκοῇ, ὅτε ἐξαγγέλλοι τις. Ὥσπερ Kj Σαπφώ" ἀμφὶ δὲ ὕδωρ Ψυχρὸν x. δι᾽ ὄσδων (sic Vind. Port, ἢ κλάδων marg. Vict.) . καὶ at. (Vind. supra ἢ κινουμένων) δὲ φ. κῶμα (Vind. supra ἢ ὕπνος, Par. ἐν ἄλλοις οὐκ 1 τὸ κῶμα) κπαταρρεῖ. καὶ ὅσα πρὸ τούτων γε καὶ μετὰ ταῦτα εἴρηται. In Schol. ib. VII 888: Ἀμφὶ δὲ ὕδωρ v. x. δι’ ὄσδων μαλίνων. sed Schol. V 534 recte ὕσδων et sic Et. Vindob. Cod. CCV f. 109: ὕσδος ὁ ὄξος παρ᾽ Αἰολεῦσιν᾽ οὗτοι γὰρ τρέπουσι τὸ o εἰς v καὶ τὸ ξ διαλύουσιν εἰς τὸ σ καὶ ὃ. ὡς παρὰ Σαπφοῖ" ἀμφὶ δὲ ὕδωρ ψυχρὸν κελαδεὶ δι᾿ ὕσδων μαλίένων. — V. τ. ὕδωρ expunxi, quippe quod sit ex interpretatione additum, auctore Neuio. Antea conieceram ἀμφὶ δ᾽ ὕδωρ (pog ev) ψῦχρον, nisi malis ἠρέμα addere, cf. Luciani Philop. 3 τό τε ὕδωρ ἠρέμα κελαρύξον τὰς ψυχὰς καταϑέλξειε. Sed sive de aqua, sive potius de aura circa fontem per frondes leniter spirante sermo fuit, certum est Nympharum hortos describi, cf. Demetr. Eloc. CXXXI: ᾿Εἰσὶν αἵ μὲν ἐν τοῖς πράγμασι χάριτες οἷον Νυμφαῖοι κῆποι, ὑμέναιοι, ἔρωτες, ὅλη ἡ Σαπφοῦς ποέησις. Hom. Od. o 209: Angl δ᾽ ἄρ᾽ αἰγείρων δα- ποτρεφέων ἦν ἄλσος Πάντοσε κυνκλοτερές, κατὰ δὲ ψυχρὸν ῥέεν ὕδωρ 'γψόϑεν ἐκ πέτρης, βωμὸς δ᾽ ἐφύπερϑε τέτυκτο Νυμφάων. Theocr. VII 135: Πολλαὶ δ᾽ ἄμμιν ὕπερϑε κατὰ κρατὸς δονέοντο Ἄἴγειροι πτε- λέαι ve^ τὸ δ᾽ ἐγγύθεν ἱερὸν ὕδωρ Νυμφᾶν ἐξ ἄντροιο κατειβόμενον κελάρυσδε. Ovid. Heroid. XV 157: * Est nitidus vitroque magis per- lucidus omni Fons sacer: hunc multi numen habere putant. Quem supra ramos expandit aquatica lotos, Una nemus: tenero cespite terra viret.^ Horat. Epod. 2, 27 ,Frondesque dta recte Markland pro fon. tesque) “΄ Obstrepunt manentibus, omnos quod invitet leves.'' V. αἰϑυσσομένων Neue, Hermog. καὶ αἰϑυσσομένων, ubi Walz καὶ Hermogenis esse putat, quasi duo exempla afferantur. Conieci κατϑυσσομένων, cf. Hesych. : Θύσσεται" τινάσσεται. et Θυσσόμεναι" σειόμεναι. — V. 8. καταρρεῖ, Ahrens καρρέει, si quid mutandum, malim κατάγρει. Fr. 5. Athen. XI 463 E: Καὶ κατὰ τὴν καλὴν οὖν Σαπφώ." Ἐλθὲ... οἰνοχοοῦσα τούτοισι τοῖς ἑταέροις ἐμοῖς γε καὶ σοῖς (col ΑΒ) quae Athenaei sunt verba ut Welcker vidit, Hermann alii Sapphus versum T'oigós τοῖς ἐμοῖς ἕτάροις τε καὶ σοῖς inesse putant. Fortasse est ex illo carmine, in quo Sappho fratrem Larichum pocula mini- strantem induxit, vid. fr. 139. — V. 2. γχρυσίαισιν Neue, χρυσέαισιν === p102 === 92 POETAE MELICI. συμμεμιγμένον ϑαλίαισι νέκταρ οἰνοχοεῦσα. 6. [6.] Ἤ σε Κύπρος καὶ Πάφος ἢ Πάνορμος. q. *8. 11.] E Σοὶ δ᾽ ἔγω λεύκας ἐπὶ βῶμον aiyog. * i * κἀπιλείψω τοι. ij Ἐ9. Ai9' ἔγω, χρυσοστέφαν᾽ ᾿ἀφρόδιτα. τόνδε τὸν πάλον λαχύγν. 6᾽᾽ ' 883 vulgo, χρυσείαισιν libri. — ἄβρως scripsi, vulgo ἄβροις, Blomfield ἄβραις. — V. 4. οἰνοχοεῦσα scripsi, vulgo οἰνοχοοῦσα, Neue οἰνοχόεισα. Non ausus sum contractas formas Lesbiis abiudicare, velut Sappho fr. 1, 11 δινεῦντες, ἃ, 3 φωνεύσας (quamquam ibi lectio satis incerta), Alcaeus fr. 18, 5 μοχϑεῦντες, 31, 3 ἐπαινεῦντες, fr. 102 μαρτυρεῦντας, denique Sappho fr. 54, 9 ὠρχεῦυτ᾽. Similiter in titulis est εἰρωτῶντες et soluta forma ἀρκέην, quemadmodum etiam Balbilla ἐλάων seripsit: apud Theocritum plura extant exempla. Inprimis autem in participiis videtur usus fluctuasse, quemadmodum etiam apud Hesiodum Theog. v. 880 est πιμπλεῦσαι (nonnulli tamen libri πιμπλεῖσαι exhibent), apud eundem Op. 510 πιλνᾷ legitur, quamquam ibi fortasse rectius πέλναν scripseris, nam hune poetam Aeolensium more etiam breviores has for- mas adhibuisse docet Op. 526 οὐ γάρ of ἠέλιος δείκνυ νόμον δρμηϑῆ- vei, hoc est δείκνυσι, quod fugit interpretes. — V. 3. ϑαλέαισι, Ahrens Δαλέεσσι. Fr. 6. Strabo T 40: Καὶ Zompeé Ἤ σε wt. — καὶ Πάφος seri- psi, legebatur ἢ Πάφος. Emendationem stabiliunt Homerica exempla, quae composuit geographus. — ἢ Πάνορμος, Casaubonus ἡ πάνορμος, debebat & scribere, neque expers poetria Sicularum rerum. — Est haud dubie ex hymno in Venerem, cf. Menander de Encom. Rhet IX 136. Fr. 7 et 8. Apoll de pron. 364 C: ZOI'. ᾿ἀττικῶς. Ἴωνες, Αἰολεῖς ὁμοίως" Σοὶ ' £y o λεύκας ἐπιδωμον πἶγος. Σαπφώ. καὶ τὸ κατὰ ἀπόλυτον διὰ T' Κἀπιλείψω τοι. Posterius hoc ex eodem, ut videtur, carmine petitum. est. — ἔγω, Bekker ἔγων. — ἐπὶ βῶμον Bek- ker, nisi forte fuit ἐπί τ᾽ ὦμον. Pro ἐπιδωμον Neue coni. περιδώσομ᾽, Ahrens ἐπὶ δᾶμον (i. e. δημὸν) αἶγος (πίονα καύσω) — αἶγος, Welcker coniecit 4iyos (Schneidewin Αἰγᾶς vel rectius Ai'yeg) collato Strabone ΧΠῚ 615, vide fr. 131. "Videtur Sappho describere sacrificium Veneri oblatum, quorsum fort. respicit .Philostr. Imag. | H 1. Fr. 9. Apollon. de Synt. 247: Εἰσὶ τῆς εὐχῆς ἐπιρρήματα παραστα- vxo Αἴϑ᾽ ἐγὼ γενόμαν (ψενάμαν M, γενοίμην B, om. C). χρυσὸς er9' (i9? ἤ oie οὕτως C), ἀφροδίτα, v. τ. π. λαχοίην (λαχοίη B) at recte A γρυσοστέφαν᾽. — V. 9. λαχόην correxi, cf. Et. M. 558, 28. 'Cram. An. Ox. IV 204, 5. Choerobosc. Epim. II 112. === p103 === SAPPHO. : : $98 10. [90.] Al μὲ τιμίαν ἐπόησαν ἔργα τὰ σφὰ δοῖσαι. 11. [41] 2... Τάδε νῦν ἐταίραις i; ἔμαισι τέρπνα κάλως ἀείσω. 12. [87.] es. Ὄττινας γάρ εὖ ϑέω, κῆνοί μὲ μάλιστα σίννον- ται... .. 13. [59.] one e "Ey δὲ xijv! ὄτ- τῷ Tig ἔραται. Fr. 10. Apollon. de pron. 404A: “ἐολεῖς ἀμμέτερον καὶ ἄμμον καὶ ὕμμον καὶ σφόν. Σαπφώ" ἐμὲ τιμίαν ἐποίησαν ερτατὰ σφαδοισαι. 47 μὲ Seidler, ἐπόησαν Ahrens, ἔργα τὰ σφὰ δοῖσαι Is. Voss, nisi forte leg. A? us ᾿τιμέαν πόησαν ἔργα τὰ σφὰ δοῖσαι, ut sit idem metrum quod fr. 84. Huc respicere videtur Aristid, Il 508: οἶμαι δέ σε καὶ Σαπφοῦς ἀκηκοέναι πρός τινὰ (ita Seidler, v. τινας) τῶν εὐδαιμόνων εἶναι δοκου- σῶν γυναικῶν μεγαλαυχουμένης καὶ λεγούσης, ὡς αὐτὴν «t Μοῦσαι τῷ ὄντι ὀλβέαν τε καὶ ξηλωτὴν ἐποέησαν, καὶ ὡς οὐδ᾽ ἀποϑα- νούσης ἔσται λήϑη. Novissima ex alio carmine petita sunt, nam recte mihi videor revocare ad fr. 32 μνάσεσθαί τινά φαμι καὶ ὕστερον ἄμ- μεῶν: poterat in eodem carmine poetria ut invidiam arceret fr. 37 ψαύην δ᾽ οὐ δοκίμοιμ᾽ ὀράνω δύσι πάχεσιν dicere. Apparet autem hoe carmen, ex quo fr. 10 petitum, fere in eodem argumento versatum esse, quod Sappho fr. 68 persequitur. Fr. 11. Athen. XIII 1011): Καλοῦσι γοῦν καὶ ef ἐλεύθεραι γυναῖ- κες ἔτι καὶ νῦν καὶ αὖ παρϑένοι τὰς συνήϑεις καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ Aem: τάδε κτλ. — V. 3. ἔμαισι Seidler, vulgo ἐμαῖς, contra Blom- field: Τάδε νῦν ἑἕτάραις ταῖσιν ἐμαῖς xu. — ἀείσω, Meineke ἀείδω dubitanter proposuit. Fr. 12. Et. M. 449, 34: ὥσπερ δαμῶ δαμείω, οὕτω θῶ ϑέω" καὶ παρὰ Σαπφοῖ' ὄττινας xn. — V. 1. ὄττινας Ahrens alii, vulgo δττινας. — V. 2. «ivo: Blomfield, vulgo. κεῖνοι. — σίννονται Ahrens, legebatur σίνονται. cf. Choerob. 959 oí γὰρ Αἰολεῖς σέννονται λέγουσι, καὶ οὐχὶ σέννονται. Fr. 18. Apollon. de Synt. 291: τό γε μὴν ἐρᾶν ὁμολογεῖ τὸ προσ- διατίϑεσθαι ὑπὸ τοῦ ἐρωμένου" διὸ καὶ δεόντως ἡ Σαπφὼ ἐπιτεταμένῳ μᾶλλον ὀνόματι ἐχρήσατο" ἐγὼ δὲ hoe om. B) καὶ ἡ νοττῶτις ἐρᾶται. sed A κηνόττωτις, unde Seidler x; (Hermann κἣν) νοττῶ i. e. xe νε- οσσοῦ, non recte. Scripsi id quod Ahrens quoque proposuit xfv' ürro τις ἔραται,. antea κῆνο τῶ τὶς correxeram, quod praeoptat Ahrens. "Eecre:, qui Ahrensio D. Aeol 145 est indicativus, prisea coniunetivi === p104 === ü4 € -* ὁ pOETAE MELICI. "i4 C : " 884 Ταῖς κάλαις ὕμμιν (τὸ) νόημα τώμον οὐ διάμειπτον. 15. [60] eO. Ἔγων δ᾽ ἐμαύτα τοῦτο σύνοιδα. 16. [8] Ταῖσι (δὲ) ψῦχρος uiv ἔγεντο ϑῦμος, παρ δ᾽ ἴεισι τὰ πτέρα. 11. [11] ess. Kar ἔμον στάλαγμον᾽ τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντες ἄμοι φέροιεν καὶ μελεδώναις. forma est, de qua dixi ad Pind. Pyth. IV 92. adde fr. ladesp. 55A 9 διάκηται et 55B, 3 δύνᾶμαι. Antea E iuitus sum; utitur hac forma Theocr. II 149 (ubi Hermann ἐρᾷ rev correxit) et I 78 ἐρᾶσαι (vulgo ἔρασσαι), item Homerus Il. Π 208 ἐράασϑε, quod Buttmann con- iecturae ope removere conatus est; neque vero 'lheognidi 256 haee forma obtrudenda. Fr. 14. Apollon. de pron. 384 C: Ὕμμιν Αἰολεῖς" ταῖς κάλαις κτλ. — V. 1. τὸ add. Bekker. — V. 9. νόημα, Cod. νοημμα, Ald. Corn. cop. 266 B Aeolenses νόαμα dixisse perhibet. Conieci aliquando haec ita refingenda esse: Ταῖς κάλαις ὕμμιν νόημα τὦμον οὐ ξάμειπτον. eodem versus numero, qui fr. 85 comparet, Fr. 15. Apollon. de pron. 324 B: Αἰολεῖς βαρέως" ἔγων (ἐγων) δ᾽ ἔμ᾽ αὔτᾳ τ. e. Σαπφώ. Prorsus alio modo iterat haec 363A: xel παρὰ τοῖς Αἰολικοῖς δὲ ὡς ἐν παραϑέσει ἀνεγνώσϑη᾽ ἔμ᾽ αὔτα τοῦτ᾽ ἔγων σύνοιδα. Scribendum ἐμαύτᾳ, vid. Aleaei fr. 78. Ahrens συνόϊδα: ac sane Aeoles σύνοιδα etiam per diaeresin extulisse testatur Choerobos- cus 592 Herodiani epimerismis usus, cf. ad Alcaei fr. 145, sed haud- quaquam compertum hoc loeo quattuor syllabarum esse ' vocabulum, praesertim eum propter seripturae varietatem ne numeros quidem fru- stuli certa ratione disceribere liceat. Fr. 16. Schol. Pind. Pyth. I 10: Ἡ δὲ Σαπφὼ imi τοῦ ἐναντίου ἐπὶ τῶν περιστερῶν' Ταῖσι ψυχρὸς κτλ. — V. 1. δὲ adiecit Neue, Boeckh ταῖς scripsit, nec tamen emendatio certa, conieci ταῖσιν «iw ὥγρος, vel ταῖσιν ἄβλη χρος. — - ἔγεντο Boeckh, vulgo ἐγένετο. Fu. 17. Coniunxi duo fragmenta: prius exhibet Et. M. 576, 22: “Μελεδῶναι, αἴ τὰ μέλη ἔδουσαι φροντίδες ὅϑεν Ἡσίοδος .. .. καὶ οἵ Αἰολεῖς σταλαγμὸν τὴν ὀδύνην λέγουσιν" (cod. Flor. Miller Misc. 213 addit; Zemoo: κατ᾽ ἐμὸν στελεγμόν") ἀποστάξουσι γὰρ καὶ ῥέουσιν. Ego iam in proecdosi ante Milleri librum editum divinaveram τὸν v. 3 === p105 === ΒΑΡΡΗΟ. 9ῦ 18. [12.] ᾿Ἰρτίως μ᾽ & χρυσοπέδιλλος “ὕως. 19. [83.] 886 .... Πόδας δέ referendum esse ad vocabulum σταλαγμόν, quod praecesserit, usus Ety- mol. vulg. testimonio: quae coniectura nunc plane firmata est, nam illa verba Sapphici versus numeros ostentant. Sed pro στάλαγμον nescio an rectius στάλυγμον scribatur, cf. Anaereon fr. 44 ἀνασταλύξω, Hesych. ἀστυλάξει (i. e. ἀσταλύξει) λυπεῖίται) μετὰ κλαυϑμοῦ et ἀστα- λυχεῖν, κλαίειν. — Alterum fr. extat in Et. M. 336, 38: Τὰ γὰρ δύο 66 εἰς L τρέπουσιν Αἰολεῖς" τὸ γὰρ ἐπιπλήσσω immidto. Σαπφώ" Τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντ᾽ (Miller Misc. 110 ἐπιπολάξοντ᾽) ἄνεμοι φέ- ροιεν. Auetius Herodian. περὶ μον. λέξ. 23, 18: τὸ δὲ αὐτὸ ἐπὶ τοῦ πλάξω. Τὸν δὲ ἐπιπλάξοντες ἂν ἐμοὶ φ. καὶ μελεδῶναι ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσοντες. Verbum πλάξω hinc affert Herodian. περὲ διχρόν. 360. Seidler scripsit τὸν δ᾽ ἐπιπλάξοντ᾽ ἄνεμοι φερ. καὶ μελέδωνα, 1. e. custodem: at epitheton illud ventis potius convenit, itaque scripsi ἐπε- πλάζοντες duot... καὶ μελεδώναις, cf. Hesych. ἡ“μώνας. τὰς ἀνε- μώνας Αἰολεῖς, unde etiam descendit μεταμώνιος. ln voce ἄνεμος ex- irita est E, quemadmodum ἄφνος pro ἄφενος dicitur, inde 4MMOZ ortum, quamquam Aeoles alias solent in assimilatione radicis litteram conservare, unde ὄππα, yoozze, ἄλιππα dixerunt, cum Doriensium sermo origines verborum obscurare non dubitaverit; denique neglecta geminatione fit duoc, quemadmodum Aeoles γόνα, κάλιον, κάλιστος dixerunt. In vocabulis, quae ab ἄνεμος descendunt, velut ὠμώνα et μεταμώνιος, hoc compendium nnlli dubitationi obnoxium, de principali verbo fortasse aliquis scrupulus haereat. ltaque aliam medelam cir- eumspexi. Si Áeolenses poetae non prorsus dualem numerum aspernati suni, possis ἐπιπλάξοντε ἄνεμοι seribere, sed pugnat hoc adversa fronte eum veterum grammaticorum auctoritate. quamquam Boeoti non igno- rant. lam Et. M. Sapphoni tribuit verbum compositum, Herodianus autem πλάξω, non solum in libello z. μον. 4., sed etiam zx. διχρ. 360: τὰ διὰ τοῦ ἀξω δισύλλαβα συστέλλει τὸ à, ὑπεσταλμένων τῶν Αἰολέων, διὰ τὸ πτάξω καὶ πλάξω ἐπιπλήσσω. quae Lehrs interpolavit καὶ πλάξω, ὅϑεν ἐπιπλάξω ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσω, quem secutus est Lentz Herod. II 14; unde possis suspicari olim scriptum fuisse: Τὸν δὲ πλάξοντες ἄνεμοι φέροιεν. unde proclivi errore ἐπιπλάξοντες ortum. Verum syllaba anceps pror- sus abhorret ab arte Lesbiorum poetarum, neque Doriensium prosodia γυναίκες, πτώκες abutendum ad hanc licentiam defetdendam. Itaque etiam nunc ἄμοι tueor. Fr. 18. Ammon. 23: Auagrdvs: Σαπῳὼ λέγουσα: Aotíoc piv ἃ χρυσοπέδιλος αὖ ὡς ἀντὶ χρονικοῦ ἐπιρρήματος. μ᾽ ἃ Seidler scripsit, αὔως Scaliger, Ahrens praeterea χρυτοπέδιλλος. Fr. 19. Sehol. Aristoph. Pac. 1174: “ιαφέρουσι γὰρ ef Δυδικαὶ βαφαί, καὶ Ὅμηρος... καὶ Σαπφώ" πόδα δὲ «rà. Cf. Pollux VII 93: Τὰ μέντοι Τυρρηνικὰ εἴη ἂν ὁ Σαπφοῦς μάσϑλης, ΠΙοικίλος μάσϑλης εἶπε (om. Bekk.) “ὐδιον καλὸν (A κακὸν) ἔργον. — V. 1. πόδας === p106 === 96 ' POETAE MELICI. ποίκιλος μάσλης ἐκάλυπτε, “ὐδι- ον κάλον ἔργον. 90. [84.] ες Παντοδάπαις μεμιγμέ- να χροΐαισιν. vol. ες Ἔμεϑεν δ᾽ ἔχεισϑα λάϑαν. * 22. 22.. .H vw! ἄλλον (μᾶλλον) ἀνθρώπων ἔμεϑεν φίλησϑα. Seidler, vulgo πόδα. — V. 2. μάσλης Bekker in Polluce bis, ex codd. ut videtur, vulgo μάσϑλης, ut ap. Schol. Arist. Illam formam recenset Hephaest. 18: m οτάσσεται δὲ ἡμίφωνον ὑγροῦ... καὶ τὸ c τοῦ 1 κατὰ πάϑος, ὡς ἐν τῷ μάσλης Fr. 20. Schol. Apoll. Rhod. I 727: ᾿Ερευϑήεσσα δὲ (ἡ τοῦ Ἰάσονος δίπλαξ), ἀντὶ τοῦ πυρρά, ὑπέρυϑρος, καὶ ἔστι παρὰ τὸ Σαπφικόν᾽ παν. με. χροιαῖσιν, ubi χροΐαισιν Seidler restituit. nisi forte Sappho seri- pserat παντοδάπαισιν μεμιασμένα | χροίαισιν versibus asclepiadeis usa. Fr. 21 et 22. Apollon. de pron. 343 B: Ἐμεϑεν" πυκνῶς αἱ χρή- σεις παρ᾽ Δἰολεῦσιν. ἐμέϑεν δ᾽ ἔχεισϑα λάϑαν. ἢ vív ἄλλον ἀν. ἐμ. φιλῇσϑα. Haud dubie Sapphus sunt fragmenta. Non recte Hartung utrumque fragmentum in hune modum coniunxit ... ἔμεϑεν δ᾽ ἔχει- σϑα, [4τϑι, λάϑαν. o od] τιν᾽ ἄλλον | μᾶλλον ἀνθρώπων ἔμεϑεν φίλη- σϑα; Sunt diversorum carminum reliquiae, ne numeri quidem conve- niunt, nam fr. 21 videtur hendecasyllabi Phalaecii pars esse, quem numerum fr. 68 et 59 deprehendimus, nisi forte scribendum ἔμεϑεν δ᾽ ἔχεισϑα λᾶϑος. Cum anceps sit iudicium, certe nolui haec duo frag- menta separare. — Fr. 22. V. 9. μᾶλλον adieci. — φίλησθα scripsi, vulgo φιλῇσϑα, Ahrens φίλεισϑα. Fr. 21. ἔχεισϑα pariter atque φίλη- σϑα fr. 22 indicativi formae sunt. Cum φίλησθϑα componas οἶδησϑ'α, quod Choerob. p. 592 Aeolensibus attribuit, cf. Arcad. p. 168, quod in 'llheocriti carmine XXX v. 13 restitui, sed fortasse aliud verbum ibi delitescit, sed clausula etw certe deprehenditur. At ἔχεισϑα non convenit cum 'Theocrito XXIX 4 ἐϑέλησθα (ita libri, Ahrens ἐϑ'έ- Atto), huc adde, quod Et. Flor. (Miller Misc. 99) apud Hom. ll. 4 133 ἢ ἐθέλεις ὄφρ᾽ αὐτὸς ἔχῃς γέρας videtur ἐθέλησϑ'ια testificari. Deprehendimus igitur apud Aeoles in ampliore forma eandem seripturae diversitatem, quae in breviore clausula comparet, vid. ad Ale. fr. 5, 1. Omnino auctioris formae pers, 2 sing. σϑα origo incerta: ambigitur, utrum ϑὰ adhaereat integrae figurae verbi, quemadmodum Οὔλυμπόν- 9s, "Epgsfógós alia dicuntur, an clausula σϑὰ subiecta sit themalti, quemadmodum οὐρανόϑεν al. dicuntur: hoc si sumimus, ἔχεισϑα alia id genus non magis rationem habent, quam "Eofffevegw, ἑτέρῃφιν similia. Hoc, quod iam in proeedosi proposui, probante 'Curtio de verbo Gr. I 54, etiam nune tueor. Litem de clausulae figura dirimit οἶσϑα, quod Herodianus quidem syncopae auxilio usus vel potius abusus . === p107 === SAPPHO. 91 1538. Β΄ ; 886 Καὶ ποϑήω xal μάομαι. * 24. Οὔ τι μοι ὕμμες. 25. [11] "4s ϑέλετ᾽ ὕμμες. ab οἴδασϑα repetit, sed manifestum est, quemadmodum ἔοιγμεν, δέ- δοιγμεν, ἄνωγμεν, ἄνωχϑι alia dicuntur, ita etiam verbi stirp! adhae- rescere clausulam οἶδ---σϑα, unde extrita ὃ ortum οἶσϑα. Vicissim ἦσϑα i. e. ἔα-- σϑα praeteriti temporis notam & servat. Ad eundem modum fuit olim in Sapphus versu seriptum Zyso9«, quae legitima est forma (item ap. Theogn. 1316, ubi cod. ἔχοισϑα, Bekker ἔχεισϑα, et in hymno Hom. in Cer. 366 ὀχήσεσθα, ubi cod. σχήσησϑα, Hermaun σχήσεισϑα correxit, nam mitto Epicharmi versum ap. Athen. VII 286 C ἔχησϑα, qui nondum in integrum restitutus) lam librarii, qui antiquas litteras sui saeculi consuetudini accommodaverunt, prono errore ἔ ἔχεισϑα substituerunt, item pro ἐθέλεσθα seripsere non satis constanti ratione usi ἐθέλησθα, id quod Theocritus secutus est. Traditam scripturam quae quam sit incerta librorum varietas arguit, ita demum possis tueri, si revoeaveris ad verborum declinationem in μὲ, quorum clausulam longa vocalis vel diphthongus solet antecedere. At ἔχησι aliaeque id genus indieativi formae quae perhibentur admodum sunt suspectae, vide quae ad Ibyci fr. 7 disputavi. lam quae supersunt huius clau- sulae σϑα exempla, facilem habent explicatum: nam neque ea moran- tur, quae a verbis in μὲ cadentibus descendunt, velut ποϑόρησϑα, δί- δοισϑα (quod veteres grammatici recte referunt ad aeolicam verbi figuram δίδουμε), neque plusquamperfecta, velut Archilochium 7070060970, neque exempla optativi «ut coniunetivi (quae inprimis frequentantur, nisi quod hie ambigas iota mutum utrum addendum an detrahendum sit. Denique aeolieum φαῖσϑα (ita enim pro φέσϑα apud Apollonium Soph. 162, 26 corrigendum esse iam olim in addendis monui) Homerico δίδοισϑα aequiperat. Cf. quae dixi ad Sapph. fr. 32. Fr. 98. Et M. 485, 45: Of Αἰολεῖς. ... ἀδικήω (sequitur Sappho fr. 1, 20) .. . ποϑέω, ποϑήω, olov: xal m. x. μάχομαι (DM μαάομαι). Eadem Et. Gud. 294, 40 ubi μάομαι. Videtur Sapphus esse. Fr. 34 et 26. Apollon. de pron. 879 B: Ὑμεῖς. ... Αἰολεῖς ὄμμες οὔ τί μοι ὕμμες. Gg Dile! ὕμμες ἐν δευτέρῳ Σαπφώ. Apparet prius fr. non esse Homerieum ll. α 335, sed utrumque fragmentum Sapphus ex eodem libro ut videtur, sed cum utrumque colon Ádonii speciem re- ferat, haec libro I potius quam 1I aacribenda esse suspiearis. At possunt hae reliquiae carminis esse, cuius versus geminatis Adoniis constabant, velut fr. 27. Praeterea iam supra monui grammaticos fere alia quam metricos recensione usus esse. — ἃς, Ahrens ἃς i. e. ἕως requirit. Fr. 26. Athen. XIII 699 C: Χαμαιλέων δ᾽ ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπ᾽ ᾿ἀνακρέοντος τάδε" Σφαίρῃ δηὖτε κτλ. ... καὶ τὴν Σαπφὼ δὲ πρὸς αὐτὸν ταῦτά φησιν εἰπεῖν" κεῖνον wt. . Ὄτι δὲ οὐκ ἔστι Σαπφοῦς τοῦτο τὸ PonrAz Lyn. II. 7 === p108 === 98 -. -. -’ POETAE MELICI. 26. [135.] Κεῖνον, ὦ χουσόϑρονε Mojo, ἔνισπες ὕμνον, ἐκ τᾶς καλλιγύναικος ἐσϑλᾶς Τήιος χώρας ὃν ἄειδε τερπνῶς πρέσβυς ἀγαυός. 21. [93.] Σκιδναμένας" ἐν στήϑεσιν ὄργας μαψυλάκαν γλῶσσαν πεφύλαχϑαι. 28. [61.] ᾿ς 887 AL δ᾽ ἦχες ἔσλων ἵμερον ἢ κάλων, ἄσμα παντί που δῆλον. Possis suspieari illud tantum confietum esse, quod ad Anacreontem scriptum sit earmen, sed potius omne carmen subditieium esse censendum est. — V. 1. κεῖνον Ursinus, vulgo κείνων. — ἔνισπες Barnes, εἴνασπες PVL, εἶνσπες A. — V. 2. ἐκ τᾶς, Meineke ὧκ τᾶς correxit. — V. 8. Τήιος Barnes, vulgo ὁ Τήιος, Hecker Τηΐας. — ὃν Ursin, vulgo óg. — V. 4. ἀγαυός Barnes, libri ἀγλαός. Fr. 27. Plutarch. de coh. ira c. 7: "Ev ὀργῇ δὲ σεμνότερον οὐδὲν ἡσυχίας, ὡς ἡ Σαπφὼ παραινεῖ, σκιδναμένης ἐν στήϑεσιν ὀργῆς πεφυ- λάχϑαι γλῶσσαν μαψυλάκταν, Hermann μαψυλάκαν emendavit, Seidler restituit Adonios, contra Hermann numeris aliter diseriptis ἐν 'delet et στάϑεσιν requirit, — V. 2, Ahrens πεφύλαξο substituit, ac sane infin. πεφυλάχϑαι Plutarchi, non poetriae videtur esse, .quae πεφύλαχϑε scri- pserit, vel si singularis numerus requirebatur, activa specie usa πε- φύλαχϑι, formam hane quamvis inusitatam tuetur δεέδιχϑε ap. Nieandr. Alex. 443 et Babrium 75, 92. Fr. 98. Aristot, Rhet. I 9: Τὰ γὰρ αἰσχρὰ αἰσχύνονται καὶ λέγον- veg wel ποιοῦντες καὶ μέλλοντες, ὥσπερ καὶ Σαπφὼ πεποίηκεν εἰπόν- Toc τοῦ Δλκαίου (fr. 58). ... AQ δ᾽ κτλ. Adde scholion ad h. 1. apud Cram. Ἀπ. Par. I 266, 25: Ejee $ Aixeiog ó ποιητὴς ἦρα κόρης πινός, ἢ ἄλλος τιρ ἤρα, παράγει οὖν ὅμως ἡ Σαπφὼ διάλογον" καὶ λέγει ὁ ἐρῶν πρὸς τὴν ἐρωμένην" »ϑέλω τι εἰπεῖν πρὸς σέ, ἀλλ᾽ ἐντρέπομαι, αἰδοῦμαι, αἰσχύνομαι." εἶτ᾽ αὖϑις ἀμοιβαδὶς E κόρη λέγει πρὸς ἐκεῖ- vov: QUA. ἐὰν ἧς ἀγαϑός, καὶ ὃ ὃ ἔμελλες πρός με εἰπεῖν, ἦν ἀγαθόν, οὐκ ἂν ἠδοῦ καὶ ἠσχύνου οὕτως" ἀλλὰ μετὰ παρρησίας ἔλεγες ἄν, βλέ- πων πρὸς μὲ ἀνερυϑριάστως." — V. 1. ἦχες, Ac ἦχες ἐς, cod. Dresd. εἶχες, Vb ixsg, Victorius ixeg ἐς (supra ue δὲ ἦκες). — ἔσλων Bteph. et Ursinus, legebatur ἐσϑλῶν. cf, infra fr. 51. — ἔμερον codd. ut vi- detur omnes, vulgo ex Sealigeri ut videtur coniectura αἱ δ᾽ iné σ᾽ ἐσθλῶν ἵμερος et similiter Nauck αὐ δ᾽ ἦχέ 6' ... ἵμερος, probante Spengelio (qui praeterea αἱ δ᾽ ἵκες 2. ἵμερον proposuit) Satis constat Graece utrumque diei ἥμερος ἔχει us, ut est apud Soph. Oed. Col. 1723 et ἔμερον ἔχω, vid. Soph. h 542, et ad eundem modum alia id genus. === p109 === SAPPHO. 99 καὶ μή τι Feímqv γλώσσ᾽ ἐκύκα xáxov, αἴδως κέ σ᾽ οὐ κίχανεν ὄππατ᾽, ἀλλ᾽ ἔλεγες περὶ τῶ δικαίως. — V. 9. μή τι ξείπην Blomfield, μητιτειπὴν Ae, unt! εἰπεῖν ΟΥ̓́Ό. — γλῶσσ᾽ ἐκύκα, Ae γλῶσσαι κυκαῖ, fort. ἐκύκαν Seribendum. — V. 3. κέ σ᾽ o9 κίχανεν scripsi, vulgo μέν σε οὐκ εἶχεν, eod. Dresd. κέν σε οὐ κἂν gsev, cod. Lips. xev σοῦ. Naeke κέ σ᾽ οὐκ ἂν εἶχεν, Melhorn κέ σ᾽ οὐ κατεῖχεν, Mermann κέ τεὺς οὐκ εἶχεν, Ahrens praeeunte Volgero κε νῦν σ᾽ οὐκ "xev, Scaliger xev οὐχί 6 εἶχεν, Neue δέ κεν s οὐκ εἶχεν. — ὄππατ᾽ Blomfield, libri ὄμματ᾽. — V. 4. τῶ, QZb ὦ, cod. Dresd. à δικαιῷ. Fortasse cum Spengelio Ἐῶ scribendum propter. prae- positionem praegressam: digamma tuetur Fór. in titulo Locrensi, neque refragatur κὦώτι, quod alibi legitur, quamquam etiam περ᾽ órc scribi potest. — δικαέως scripsi, idemque coni. Ahrens, vulgo δικαίέω, Spengel hanc correctionem non necessariam dicit, sed ipse olim sensit, intole- randum esse περὲ τῶ δικαίω; nam coniecit περὶ Je δίκαιον, Schneidewin ἀλλ᾽ ἔλεγες προσίδων δίχ᾽ ΟΝ — Cum Aristoteles fide 81 quis alius dignus testificetur poetriam haee reseripsisse Aleaeo, apparet necessi- tudinem, quae inter haec carmina intercedit, manifestam fuisse: itaque non dubitavi Aleaei versui quem Aristoteles adscripsit Θέλω τι «Εείπην, ἀλλὰ μὲ κωλύει αἴδως praemittere versum eiusdem numeri, quem ser- γῶν Hephaestio "Ióniox* ἄγνα μειλιχόμειδε Σάπφοι, atque consenta - neum est etiam Sapphonem in praegressa stropha Alcaeum nominatim eompellavisse. Animadversione digni etiam numeri utriusque carminis: Aleaeus ad Sapphonem scribens Sapphico utitur versu, sed hendeea- syllabon anaerusi auxit, ut numeri lenitatem propria gravitate tempe- raret, ac videtur hoc metrum, quod novavit, in hoc uno carmine ad- hibuisse. Sappho Aleaeo reseribens praeter solitum Alcaicam stro- pham, cuius indoles ἃ suae poesis natura abhorrebat, adhibuit. Haec igitur singularis ars, quam in numeris deprehendimus, 'consilium utrius- que carminis egregie illustrat Aristotelisque testimonium planissime confirmat. — Weleker memor fabellarum, quae feruntur de aliorum poetarum et Sapphus commercio, olim iecit, fortasse Sapphus earmen ab interpretibus demum antiquis cum Alcaei carmine compositum esse, atque inde famam pervagatam exortam esse, vid, Kl. Schriften I 110 seq. Quamvis autem largiatur, me iure duos illos Aleaei versus in unum coniunxisse, non tamen omnem fidem denegat Stephano narranti de carmine dramatico Sapphus, in quo Alcaeus sive alius quis cum puella amata sermones seruerit. liquidem nunquam animum inducam Áristo- ielem gravissimum harum rerum arbitrum, commenticia fama decep- tum perperam Lesbiorum poetarum carmina interpretatum esse, Ste- phanum autem, scilieet magistellum Byzantinum saeculi XI vel XII, qui latrocinia Βενετικμῶν xal Ῥωμαέων commemorat, non solum Sapphus libros usurpavisse, sed etiam carminis institutum penitus introspexisse. Et Welcker quidem denuo alio loeo (Alte Denkmüler II 230) recensens artis monumenta, quibus haee Lesbiorum poetarum coneertatio illu- stratur, in eandem fere sententiam disputavit. Inde Overbeck Gesch. d. gr. Plastik I 136 ed. 1 confidenter edixit, «quae de Alemei et Sapphus commercio ferautur, temere conficta, versus autem subdi- tielos esse: atque nuper Blass in eandem fere sententia! commen- tatus est. Cf. quae de Stephano Aristotelis interprete Brandis expo- suit (Philol. IV 80 £éq.). 7* === p110 === 100 OW POETAE MELICI. 29. [62.] Στᾶϑι κἄντα φίλος :. καὶ τὰν ἐπ᾽ ὄσσοις ἀμπέτασον χάριν. 30. [66.].. E (7. ' 888 Χρύσειοι δ᾽ ἐρέβινϑοι ἐπ’ ἀϊόνων ἐφύοντο. 31. [67.] “άτω καὶ Νιόβα μάλα μὲν φίλαι ἦσαν ἔταιραι. 32. [16.] Μνάσεσϑαί τινά φαμι καὶ ὕστερον ἄμμεων. Fr. 29. Athen. XIII 564 D: καὶ ἡ Σαπφὼ δὲ πρὸς τὸν ὑπερβαῖ- λόντως ϑαυμαξόμενον τὴν μορφὴν καὶ καλὸν εἶναι νομιξόμενόν φησι" Στᾶϑι κτλ. — V. 1. Post aut ante φίλος aliquid intercidisse apparet, fortasse στᾶϑι κἄντα K/0', ὦ φίλος, si forte Sappho versum Glyconeum cum Alcaico hendecasyllabo composuit; sin strophae Alcaieae fuit ver- sus novissimus, possis στᾶϑι καὶ ἄντα φίλος φίλοισιν κατ τὰν κτλ. supplere. Bentley, versum choriambieum esse ratus Zrad. κἄντι φίλος καὶ τἄν ἐπ᾽ ὄσο᾽ ἀμπέτασον χάριν seripsit, Ahrens Στᾶϑι κάταντα φίλος καὶ τὰν ἐπ᾽’ ὕσσοις | ἀμπέτασον χάριν, ut metrum sit. encomio- logicum, at κάταντα ab hoc loco alienum. — V.2. ἀμπέτασον, Ahrens ὀμπέτασον. Quod Hesychius habet ἀμπέτασον, ἀνακάλυψον alio vide- tur pertinere. — Fortasse haec petita sunt ex carmine, quod ad Pháo- nis amorem spectabat (cf. fr. 140), quamquam etiam in eyitbalamio haec poterant diei, certe ἃ carmine in Aleaeum aliena sunt; Δ. Schoene de Sapphus fratre 'dicta esse suspicatur. Fr. 30. Athen. ID 54F: Σαπφώ᾽" χρύσειοι fos. κτλ. Cf. Eustath. 948, 44. Addidi δ᾽, quod etiam Hermann suspicatus est: Ahrens χρύ- σιοι scripsit. Fr. 31. Athen. XIII 571D: Καλοῦσι γοῦν καὶ αἵ ἐλεύϑεραι γυναῖς- «sg ἔτι καὶ νῦν καὶ ot παρϑένοι τὰς συνήϑεις καὶ φίλας ἑταίρας, ὡς ἡ Σαπφὼ ... καὶ ἔτι" Δατὼ (P κατὰ) καὶ κτλ. -- μάλα, B potete, Hartung μάλα μέν ποτ᾽ ἔσαν φίλαι | ἑταῖραι. Ceterum οἵ, fr. 148. Fr. 32. Dio Chrysost. Or. XXXVII T. II 535: Mvdcoaotaí τινα φάμη καὶ ἕτερον ἀμμέων, πάνυ γὰρ καλῶς εἶπεν ἡ Σαπφώ. — Μνά- σεσϑαι correxit Casaubonus pro μνάσασϑαι. — φαμὶ BM e corr. ut Casaub. coniecerat, sed quamquam etiam Fr. adesp. 53 quod Sapphus esse vide- tur φαμὶ legitur, Lesbios ut φαῖμε dixisse eredam adducor forma pers. 3 sing. φαῖσι, qua Sappho uea est fr. 66 (quemadmodum fr. 97 ἦσι dixit, sed geri, quod Heraclides ap. Eustath. 1618, 98 Aeolensibus tribuit, Boeotorum opinor est, non Lesbiorum), et ad eundem modum Lesbii φαῖσϑα dixerunt, quod, vitiose .Sécdo seribitur , ap. Apollon. Soph. 162, 95: φῆσϑα λέγεις: »εὖ δὴ ταῦτά γε φῆσϑα γέρον ag ἄνευ δὲ τοῦ t γραπτέον, ἐπεὶ καὶ of. Αἰολεῖς φέσϑα λέγουσιν ἀντὶ τοῦ ἔλεγες. οφῆσϑα“. καὶ τὸ ,ἔφησϑα κελαινεφές". qui locus valde mendosus est, nam neque φῆσϑα Od. y 367 legitur, sed ἔφησϑα, hoc autem vix quisquam muto lota auxerit, nam grammatici praecipiunt φῇσϑα praesentis esse, φῆσϑα === p111 === SAPPHO, : . 101 33. [14] Ἠράμαν uiv ἔγω σέϑεν, dri, πάλαι πότα. 84, [27.] : Σμίκρα μοι πάϊς ἔμμεν ἐφαίνεο κἄχαρις. (ἔφησθα) praeteriti, vid. Schol. Hom. 11. Φ 186. Forma praesentis φῆσϑα semel, quod sciam, usus est Homerus Od. B 149. Apollonius, qui etiam 0d. y 301 agnovit, haud dubie secutus est grammaticorum praecepta ac scripsit σὺν δὲ τῷ i γραπτέον, ἐπεὶ καὶ οἵ Αἰολεῖς φαῖσϑα λέγουσιν" (τὸ δὲ φῆσϑα) ἀντὶ τοῦ ἔλεγες (ἄνευ τοῦ i). Aeoles igi- iur dixerunt φαῖμι, φαῖσϑα, φαῖσι diphthongo usi, quemadmodum δέ- δοιμι, δίδοις vel δίδοισθϑα, sed pers. 3 sing. erat etiam brevior forma. φαῖ, quam ap. Aleae. fr. 86 pro go: restitui, in usu, quae non ex φαῖσι decurlata est, sed pro ΦΗΣΙ Aeoles extrita sibilante ger dixerunt, quemadmodum δέδοι reliqua. Alia rursus origo diphthongi in 3 pers. plur. φαῖσει, quam apud Alc. fr. 85 Hephaestionis opti- mus liber A testifioatur, quaeque etiam fr. 50 οὖ Sapph. fr. 56 re- stituta est, ubi vulgo φασὶ legitur, nam ibi ὁ est additum ut litterae V extritae (D4NZI) detrimentum resarciretur. — ὕστερον Volger resti- iuii, Seidler ὦ. zérsoov mavult. — ἄμμεων, M ἀμμέω. Huc for- tasse spectat. Aristid. III 508 (vide supra fr. 10). Quod deinde dicit Dio: Ad4« μὲν γὰρ ἤδη τινὰς καὶ ἑτέρους ἔσφηλε καὶ ἐψεύσατο" γνώμη δ᾽ ἀνδρῶν ἀγαθῶν οὐδένα, ἡ κατ᾽ ἄνδρα μοι ὀρϑὸς £ ἕστηκας. fort. etiam ex Sapphone petitum est. — Sapphus esse conieci aliquando versum ap. Stob. Flor. XXVI 1: Ac$o Πιερέσι στυγερὰ καὶ ἀνάρσιος (libri Πιερίδων et ἀνάρατος) ui temere cum Sophoclis. loco coaluerit : (Ad9e δὲ μόνον φάρμακον) ὀδύνας, l ΜΕελέοις εὐποτμότατα ϑνατοῖς | ᾿ἀνέχουσα βίου βραχὺν ἰσϑμόν sive Μσύνα δ᾽ ἀκεσώδυνος εἷς άϑα, μελέοις κτλ. Fr. 38. Hephaest. 49: Τῶν δὲ ἀκατάλήκτων τὸ μὲν πεντάμετρον καλεῖται Σαπφικὸν τεσσαρεσκαιδεκασύλλαβον, ó δεύτερον Σαπφοῦς ὅλον γέγραπται" Ἠράμαν χτλ. Ἄτϑι Bentley, Fl. Turn. BHN &ve, CM &rr, Cod. Ming. 489 AP ἅτοι. — πότα Blomfield, legebatur πόκα (etiam Plotii cod. A, TOPA exhibet B). Eadem Apostol. VIII 68b (ἅτε), cor- rupta affert Plotius 260. ᾿ Fr. 34. Plutarch. Erot. c. 5: Χάρις γὰρ οὖν, ὦ Πφωτόγενες, ἡ τοῦ ϑήλεος ὕπειξις τῷ ἄρρενι ,“πέκληται, πρὸς τῶν παλαιῶν, ὡς καὶ Πίνδα- ρος ἔφη͵ τὸν Κένταυρον ἄνευ χαρίτων ἐκ τῆς Ἥρας γενέσθαι, 3 καὶ τὴν οὔπω γάμων ἔχουσαν diga 7 Σαπφὼ προσαγορεύουσα φησιν, ὅτι Σμι- xod μοι, παῖ, ἔμμεναι φαίνεαι. κἄχαρις. Cf. Schol. Pind. Pyth. II 75: καὶ Xemqo' Mixo μοι πάϊς ἔμμεναι λιϑόχαρις, ubi cod. Gott. φῆλιεό- egi; exhibet. Maxim. Tyr. XXIV 9: Οὐ προσιέναι φησὶν ὁ Σωκράτης ᾿Αλκιβιάδῃ, ἐκ πολλοῦ ἐρῶν, πρὶν ἡ γήσατο ἱκανὸν εἶναι πρὸς λόγους, Σμικρά μοι παῖς ἔτι φαίνεο καὶ (Davis κοὐ) χαρίεσσα, Σαπφὼ λέγει. Quae emendavi: nam certum est, versum esse ex eodem carmine, quo superius fragmentum. cf. Terentian. Maur. 2154: ,,Cordi quando fuisse sibi canit Atthida Parvam, florea virginitas sua cum foret. unde ortum ilud ap. Mar. Victor. 152: ,,Cordi florea virginitas mihi cum foret." "AyeQig ex .hoc loco afferre videtur Bekkeri Gramm. I 473, 25, respieit Hesych. κάχαρις ... ἢ χαρίέξεσϑαι μὴ δυναμένη ἢ οὐκ εὔχαρις. Ahrens fuus»! flagitat, Hartung edidit Euíxoo μοι πάϊς, "Ar O16, ἐφαίνεο κἄχα- === p112 === 102 ^ -. . POETAE MELICI. * 35, 3. 889 "Ἄλλα, μὴ μεγαλύνεο δακτυλίω πέρι. .- 86. Οὐκ οἷδ᾽ Orr. ϑέω' δύο μοι τὰ νοήματα. 31. [9.] oon» δ᾽ οὐ δοκίμοιμ᾽ ὀράνω δύσι πάχεσιν. seq SOLE . "Ag δὲ παῖς πεδὰ μάτερα πεπτερύγωμαι. 39. [36] ᾿ -—. ..' MEeo0 ᾿ Ἦρος ἄγγελος ἱμερόφωνος ἀήδων. eu, quemadmodum ipse olim Zuéxoe μοι πάϊς ἔμμεναι, 2τϑι, qoívso πάἄχαρις scripseram, Fr. 85. Herodian. περὶ μον. λέξ. 26, 20: ᾿Εφυλαξάμην δὲ διαλέ- ἄτους διὰ τὸ (cod. τόδ᾽)" ἀλλ᾽ ἄν μοι μεγ. δακτυλίῳ περὶ. quae emen- davi, quamquam dativus defendi potest. Hartung ἀλλ᾽ ἂν pu] μεγαλύ- vE0 à. π. Ahrens nune (Phil XXVII 283) δαλλᾶν μοι μ. δακτυλέῳ πέρι legit, αὖ δάλλα idem sit quod δᾶλις sive virgo. Sapphus haud dubie versus est. Fr. 36. Chrysipp. περὶ ἀποφατικῶν c. 38: Εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπο- φαινομένη" Οὐκ οἶδ᾽ κτλ. ἀπέφασκεν κτλ. Fr. 87. Herodian. περὶ μον. AéE. 7,28: Σημειῶδες ἄρα τὸ οὐρανὸς ὅτι ἤρξατο ἀπὸ φύσει μακρᾶς, ᾿Αγιαῖος δὲ καὶ εἰς ὦ ἀποφαίνεται τὸ ὄνομα, ... καὶ ἄνευ τοῦ 0 ὀφανός, καὶ Σαπφώ" ψαύειν δὲ οὐ δοκεῖ μοι ὠρανῶ δυσπαχέα, quae correxi; ef. Pseudo- Callisth. II 20: ὥς ποτε κἀγὼ ἰσόϑεον ἔχων κράτος ζερσὶν ἐμαῖς οὐρανὸν ἠϑέλησα ψαῦσαι. Ne- que tamen haec satis faciunt, fortasse rectius seripseris: ψαύην δ᾽ οὐ δοκίμοι δύσπαλες ὠράνω, nam ex Herodiano non liquet, utrum in Sapphus versu per à an per ὦ illud vocabulum scriptum sit, Quod Sappho de alio dixit, Horatius ad se iranstulit: Sublimi feriam sidera vertice. Ahrens ψαύην δ᾽ οὐ δοπίμωμ᾽ ὀράνω δυσεπαύχεα (i. e. δυσαυχέα), cum Hermann δοκέοιμ᾽ οὐ δυσαπαχέα seripsisset. Hecker et Brink οὐδέ τι ψαύην δοκέμωμι κράνῳ | ὠράνω δυσπάχεος, novissimum verbum Brink ἀμέτρον sive δυσμετρήτου C* ἂν Fr. 38. Et. 662, 32: Of γὰρ Αἰολεῖς εἰώϑασι προστυϑέναι σύμ- φωνον, ὥσπερ πὸ pee πεπτερύγωμαιν, ubi cod. Par. 346 addit olov: dg δὲ πάϊς παῖδα μητέρα mem. Ἡρωδιανὸς ἐν τοῖς περὶ πάϑους. Similia Zonar. 1540, et cod. ap. Koen. ad Gregor. Cor. 638, ubi πάϊδα ματέρα. Schol. Theoer. 1 δῦ in cod. Ambr.: οἵ γὰρ Αἰολεῖς εἰώϑασι προστιϑέναι σύμφωνον, ὥσπερ τὸ ἐπτέρυγμαι" ὡς δὲ πάϊς πεδὰ ματέρα πεπτέρυγμαι᾽ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ πάϑους. Ac nescio an πεπτέ- φυγμαι sit praeoptandum. Seripsi παῖς itaque etiam Ahrens, Koen πεδὰ restituit (sie schol. ''heoer.) et Sapphoni tribuit, Neue πεπτερύ- γώται coniecit, comparans Catull. 8, 6 seq., fortasse recte. Fr. 39. Schol. Soph. Electr. 149: τὸ δὲ Διὸς ἄγγελος (ἡ ἀηδών) === p113 === SAPPHO, 103 "* 40. [37.] Ἔρος δαὐύτέ u' ὁ λυσιμέλης δόνει, γλυκύπικρον ἀμάχανον ὄρπετον. * 41. [511 ἴάτϑι, σοὶ δ᾽ usÜcv uiv ἀπήχϑετο φροντίσδην, ἐπὶ δ᾽ ᾿ἀνδρομέδαν. πότῃ. 42. [14] (Ἔρος δαύτ᾽ ἐτέναξεν ἔμοι φρένας), ἄνεμος κατ᾽ ὄρος δρύσιν ἐμπέσων. 43. [40.] "Ore πάννυχος ἄσφι ἀαθάρει. 44. [25.] 891 Χειρόμακτρα δὲ m ὅτι τὸ ἔαρ σημαίνει... καὶ Zomgo: Ἦρος »:4. Eadem Suid. v. ἀηδών, ubi ἡμερόφωνος. Ahrens ἐερόφωνος corrigit. Fr. 40. Hephaest. 42: To δὲ (Aiolixov) τετρώμετρον ἀκατάληκτόν ἐστι τοιοῦτον᾽ Ἔρος κτλ. Sapphus haec esse certum est. — V. 1. Ἔρος AFIl cod. Ursini, Ἔρως E Turneb. — δαῦτε, δηὖτε Seidler, vulgo δ αὖτε. -- δόνει. 'A, vulgo dove, cod. Mingarelli p. 489 δυνεῖ, Fl με- λήσδων εἰ. Fr. 41. Hephaest. ibid. Vulgo coniungunt cum prioribus, sed est hoc alius carminis exordium. — v. 1. 4:91, PMCA ἀτϑί, vulgo ᾿4τϑίς. — σοὶ, À σοι. — V. ,9. φροντέσδην Bentley, vulgo φροντὶς δ᾽ ἦν. — πότῃ, P αὐ videtur πότη, CM ποτῇ, vulgo ποτέ. Sappbus hos versus esse certum, cf. Maxim. Tyr. XXIV. 8: Ὅ τι γὰρ ἐκείνῳ (Σωκράτει) Ἀλκιβιάδης. καὶ Χαρμίδης καὶ Φαῖδρος, τοῦτο τῇ Λεσβίᾳ, Γύριννα καὶ ᾿φτϑὶς καὶ Aventogía καὶ ὅτι περ Σωκράτει οἵ ἀντίτεχνοι Πρόδικος καὶ Γοργίας καὶ Θρασύμαχος καὶ Πρωταγόρας, τοῦτο τῇ Σαπφοῖ Γοργὼ καὶ và ομέδα" νῦν μὲν ἐπιτιμᾷ ταύταις, νῦν δὲ ἐλέγχει καὶ εἰρωνεύεται αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ Σωκράτους. Fr. 42. Maxim. Tyr. XXIV 9: ᾿Εκβακχεύεται (Σωκράτης) ἐπὶ Φαί- ὅρῳ, ὑπὸ τοῦ Ἔρωτος, τῇ δὲ Σαπφοῖ ὁ Ἔφως ἐτέναξε τὰς φρένας, ὡς ἄνεμος κτλ. quae restitui. 9s E sophista additum, sed nunc malim baec in peutametros redigere: Ἔρος δ᾽ ὡς ἄνεμος κατ᾽ ὄρος δρύσιν ἐμπέσων Φρένας ἀμμετέρας ἐτίναξεν. Hartung Ἔρος μοι φρένας αὖτ᾽ fuiste ὡς | ἄνεμος. — κατ᾽ ὄρος, Nauck perperam coni. κατάρης coll. r. 160. " Fr. 43. Apoll. de Pron. 386 B: (sglv) καὶ σὺν và ἃ λέγεται παρ᾽ “ἰολεῦσι" Üra παν. κτλ. Σαπφώ. Fortasse scribendum: ὄππατ᾽ Ὡ-οβ ὄτα πάννυχος σφι κατάγρει. Hartung ὅτα πάννυχος ἄσφιν ἀγρυπνέει. Fr. 44. Athen. IX 4100: Σαπφὼ δ᾽ ὅταν λέγῃ ἐν τῷ πέμπτῳ === p114 === 14. - POETAE MELICI. πορφυρᾶ... .. καὶ ταῦτα μὲν ἀτιμάσεις, ἔπεμψ᾽ ἀπὺ Φωκάας δῶρα τίμια καγγόνων. 45.[924] .* ... S "Ays δὴ χέλυ δῖά μοι φωνάεσσα γένοιο. ἡ (B ἐν se) τῶν μελῶν πρὸς τὴν "Agpooóttqv: χειρόμαχτρα δὲ καγγο- νῶν πορφυρᾶ (B πορφυρὰ), καὶ ταῦτα (sic PVL, καταυτα À, κατταῦτα B) μὲν ἀτιμάσεις (sic PVL, ᾿ἀτατιμάσεις A) ἔπεμψφ᾽ ἀπὺ Φωκάας (sie censor Ienensis, legebatur ᾿ἔπεμψα πυφωκάας, VL πυφωκείας) δῶρα τίμια; καγγόνων κόσμον λέγει κεφαλῆς τὰ χειρόμακτρα, υδὶ apparet καγγόνων ante κόσμον non ad Athenaei, sed ad Sapphus orationem referendum esse. Sappho eum libro quinto Asclepiadeis versibus usa esse perhibeatur, conncias hie Asclepiadeos cum Glyconeis consociatos fuisse: sed tamen hoc satis incertum: quamquam enim v. 4 et 5 facile ad legem strophae Asclepiadeae redigi possunt, si πρὸς σ᾽ ἔπεμψ᾽ em Φώκας δῶρα τίμια καγγόνων seripseris pro Φωκάας (haec enim forma legitur in titulo ap. Conze Iter Lesb. t. VI 1, ubi bis EMOQKAI extat, item Eustath. ad Dionys. Per. 487 Φώκη testatur, Ac fortasse recte Holstenius eam formam ap. Steph. Byz. restituit), famen ex v. 1—3 aegre duos Aselepiadeos effi- cias: atque ilud quoque dubium, utrum "Athenaeus unum an duo fragmenta adseripserit. Maxime autem obseurum inauditum illud voea- bulum xeyyóvov, ubi mihi ἐσαργύρων delitescere videbatur, sed nimis hoc recedit a litterarum vestigiis, quae libri utroque loco fir- miter tuentur. Casaubonus πλαγγόνων coniecit (cf. Hesych. πλαγγών), totum locum sic conformans: Χειρ. δὲ πλαγγόνων πορφυρᾶ, καὶ ταῦτα μάλα τιμάεντά γ᾽ ἔπεμψα Σαπφοῦς τεᾶς δῶρα τίμια, Fiorillo “τὰ χειρό- pereo τάδε καρήνων πορφυρᾶ, καὶ ταῦτα μηδ᾽ ἀτιμάσῃς, ἔπεμψα Σαπφὼ κ κεῖνα δῶρα τίμια, lacobs χειρόμακτρα πλαγγόνων πορφυρόβαπτα μὴ ἀτιμάσῃς ἃ πέμψα παρϑενείας dom τίμια, postea Xeto. δὲ πλαγ. πορφυρᾶ ... μὴ ἀτιμάσῃς, ἃ πέμψα Σαπφὼ κορείας ὃ. τ. Neue x«y γόνων i. e. κατὰ γούνων commendavit et ,Quattuor versus glyconeos restituit Xe. δὲ πορφυρᾶ Ι ταῦτα μὴ σύ γ᾽ ἀτιμάσεις, | τά γ ἔπεμψ᾽ ἀπὺ Φωκάας | δῶρα τίμια καγγόνων. Seidler scripsit καγ κόμων πορ- φυρᾶ καταρτάμενα τιμᾷς. εἴς σ ἔμπεμψ᾽ . . . wey κόμων, Ilermann καττόνων G. e. κατατόνων) et duo fragmenta esse censet: xo/' Ταῦτα τἄμ᾽ ἀπατιμάσεις ὅσ᾽ ἔπεμψ' οὖς καττόνων. Ahrens , prius xeyyóvov delet: χερρόμακτρα, δὲ πύρφυρα * oko ταῦτα μή ποτ᾽ ἀτιμάσῃς, ὅσσ᾽ Pneu εν Hey γόνων, idem χερρόμακτρα δὲ πορφύρας ἀπαυγάμενα τιμίας εἰς σ᾽ ἔπεμψ᾽ καλ., Hartung χειρόμακτρα δὲ πορφυρᾶ ταῦτα μή μοι ἀτιμάσῃς » ὅσσ᾽ ἔπεμψ᾽ ... τίμια καγκύλων (debebat καγκύλαν, quod κογχῶν interpretatur, coll. Hesychio: Καγκύλας" κηκῖδας" Αἰολεῖς). De- nique Meineke εἴς σ᾽ ἔπεμψ᾽ ἀπὸ Φωκάας δῶρα τίμια κἀγὼν vel κὐγών. Fr. 45. ,Hermog. IH 817 ed. Walz: Καὶ ὅταν τὴν λύραν ἐρωτᾷ ἡ Σαπφὼ καὶ ὅταν αὕτη ἀποκρένηται, οἷον" ἄγε χέλυ δῖα μοι (cod. ap. Blomfield ἄγε δὴ χέλυ om. po) λέγε, φωνάεσσα δὲ (om. Vind. 1) γένεο. καὶ τὰ ἑξῆς. Eustath. Il 9, 41: Ὁμηρικῶς δὲ aes καὶ ἡ λυρικὴ Σαπφὼ === p115 === SAPPHO. ᾿ 105 46. [26.] Κἀπάλαις ὑποϑύμιδας πλέκταις ἀμπ᾽’ ἀπάλᾳ δέρα. 41. [122.] Γέλλως παιδοφιλωτέρα. 48. [91.] Μάλα δὴ κεκορημένας Γόργως. Lh 49. [94.] ow | — 893 Βρενϑείω βασιληΐω. I σχηματίξουσα τῇ κιϑάρᾳ, ἐγκελεύεται᾽ ἄγε μοι δῖα χέλυ, φωνάεσσα γέ- veio. unde locum correxi. Neue: "Ays δῖα χέλυ uot λέγε, φωνᾶσσα δὲ γίνεο" similiter Blomfield, nisi quod γελύνα λέγε scripeit,. at Aeolenses haud dubie χέλυνα dixerunt, vid. fr. 169. Hartung ἄγε μοι χέλυ ie praeoptat. ; : Fr. 46. Athen. XV 67A D: Ἐκάλουν δὲ καὶ olg περιεδέοντο τὸν τράχηλον στεφάνους ὑποϑυμιάδας. ... παὲ Σαπφώ: καὶ πολλαῖς κτλ. -- V. 1. κἀπάλαις scripsi, vulgo καὶ πολλαῖς. — ὑποϑύμιδας correxit" Blom- field, vulgo ὑποθυμιάδας, ΑΒ ὑποϑυμιάδαις, Cant. L ὑποϑυμιάϑες. -- V. 9. dum ἀπάλᾳ δέρᾳ Schweighaeuser, nisi ἀμφ᾽ malis, codd. ἄντια παλαιδέραι, Ahrens ἀντ᾽ ἀπαλᾶν δερᾶν. Fr. 41. ,Aenob. IIl 8: Γελλὼ παιδοφιλωτέρα᾽ ἐπὶ τῶν ἀώρως τελευ- τησάντων, ἤτοι ἐπὶ τῶν φιλοτέκνων μέν, τρυφῇ δὲ διαφϑειρόντων αὐτά" Γελλὼ γάρ, τις ἣν παρϑένος" καὶ ἐπειδὴ ἀώφως ἐτελεύτησε, φα- σὶν οἵ EL αὐτῆς τὸ φάντασμα ἐπιφοιτᾶν ἐπὶ τὰ ,παιδία καὶ τοὺς τῶν ἀώρων ϑανάτους αὐτῇ ἀνατιϑέασι. Μέμνηται ταύτης Σαπφώ. Sic etiam Et. M. 795, 9, sed rectius Suidas PeAAoog παιδοφιλωτέρα, itaque Ahrens Γέλλως scripsit. Fr. 48. Ald. Cornu Cop. 268 B: olov 1, 7 Σαπφὼ τῆς Σαπφῶς, καὶ ἡ “ητὼ τῆς “Λητῶς, καὶ δηλοῦσιν αἴ χρήσεις οὕτως ἔχουσαι" τὸ δὲ ἐκ ἢ ἀμελγόμενος μέν τοι φέρω" καὶ παρ᾽ αὐτῇ τῇ Σαπφοῖ" Μάλα δὴ κεκορημένου στύργος. Ursinus κεκορημένος στόργος. Emendavi haec, et Gorgus nomen latere iam Toup suspicatus est. Fr. 49. Athen. XV 690 E: Σαπφὼ δὲ ὁμοῦ μέμνηται τοῦ τε βασι- λείου καὶ τοῦ βρενθείου, λέγουσα οὕτως" βρενθείω βασιληΐω, ita A, ρενϑείῳ βασιληΐω B, βρενθεΐω βασιληΐῳ C, βρενθίῳ βασιλείῳ Cant. L. Jativum si ,quis praeferat, poterit huc revocare Hesychii glossam: Βρενϑθιενῷ" ἀνθινῷ. De hoe unguento cf. Philodem. de vitiis 30: καὶ βρενθύεσϑαι ai καὶ βρενϑυόμενον ὠνόμαξον καὶ ἔτι νῦν ar ἕξουσιν εἴτ᾽ ἀπὸ τοῦ νῦν παραδιδομένου θυμιάματος ἢ μύρου τῶν ϑεῶν βρένθυος. quorsum etiam Hesychii glossa videtur spectare: Βράϑυ" πόα τις θεοῖς ϑυομένη. === p116 === 16.ὃϑ : POETAE MELICI. 50. [54.] "Eyo δ᾽ ἐπὶ μαλϑάκαν τύλαν σπολέω μέλεα, 51. [19. 70. Kij δ᾽ ἀμβροσίας uiv κράτηρ ἐκέκρατο, "Eou&g δ᾽ ἔλεν ὕλπιν ϑεοῖς οἰνοχόησαι. 894 κῆνοι δ᾽ ἄρα πάντες καρχήσιά τ᾽ ἦχον κἄλειβον, ἀράσαντο δὲ πάμπαν ἔσλα 5 τῷ γάμβρῳ. Ἐν. 80. Herod. περὶ μον. 1ἐξ. 39, 27: Avodpápopsv ἐπὶ τὸ προχεί- μενον, παραϑέμενοι τὸ τύλη, ὅπερ, οὐκ ἦν παρ᾽ ᾿ἀττικοῖς, ἀλλὰ μέμνη- ται Σαπφὼ ἐν Sevréoo: ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ... uéAso κἂν μέν τε τύλαγκας ἀσπόλεα᾽ οὐ γὰρ ὃ τε σύνδεσμος. Respicit Pollux X 40: ἐν δὲ rig νους Φάωνι κατὰ τὴν κοινὴν χρῆσιν ἔστιν εὑρεῖν τὰς τύλας,... ὥσπερ καὶ παρὰ Σαπφοῖ. Hermann coniecit: . ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ μαλϑακὰν [τύλαν κασπολέω μέλε᾽, αἱ καὶ ἅμ᾽ ἐν τὲ τὺ ] por κασπολέεαι. pentametris aeolicis restitutis, quibus Sappho in libro seeundo usa sit: sed hoc admodum incertum, nam potest libri numerus corruptus esse (possis ἐν δ΄ coniicere), vel etiam diversa editione Herodianus usus est, vide quae supra, monui. Apparet autem duo diversa, fragmenta afferri ab Herodiano, estque post μέλεα inserendum καί κἂν μὲν κελ. vid. fr. 79. Fr. 51. Coniunxi duo fragmenta in unum, et similiter Ahrens. Vulgo singuli versus in binos versiculos divisi erant, coniunxit Lach- mann. . V. 4. schema est: -dXduvu-Xl-uu-ul.- cum reliquorum haec sit species: M HEP AMEULVEES T — Fortasse Sappho hic quoque strophis quaternorum versuum usa versum novissimum in hunc modum variavit. Prius Fragm. legitur apud Athen. X 425 C: AAxatog δὲ καὶ τὸν “Ἑρμῆν εἰσάγει αὐτῶν (ϑεῶν) οἰνοχόον, ὡς καὶ Σαπφὼ λέγουσα- κα δ᾽ duo. ... οἰνοχοῆσαι. et rursus eum varietate lectionis lI 39 A: καὶ Σαπφὼ δέ φησιν" ἀμβροσίας. um δἢ ἑλὼν ἔρπεν (sic BOD, ἕρπεν VL) ϑεοῖς Qvoyóncsv (sie C, οἰνοχοήσων LV, voyons By. Eadem Eust. 1633, 1, qui addit ἔστι δὲ ἔ ἕρπις αἰγυ- πτιστὶ ὃ οἶνος, καϑὰ καὶ ὁ “υκόφρων οἶδεν. Respicit etiam 1208, 18, ef. Eudoc. 96. Adde praeterea Ath. V 192 C: παρὰ δὲ τῇ καλῇ Σαπφοῖ χαὶ ὁ Ἑρμῆς οἰνοχοεῖ τοῖς ϑεοῖς. — V. 1. κῆ δ᾽ Lachmann, i. e. ἐκεῖ δέ, L »&ó8 , V xaO, ABP κηδὰμ ροσίας. — V. 2. Ἑρμᾶς Athen. ll, altero loco sie L, sed PV ἑρμαῖς, Eust. Ἑρμῆς. — δ᾽, Athen. X δὲ. — ἕλεν Seidler, libri ἑλών, Hecker ἔ χὲν coniecit. — οἰνοχοῆσαι Athen. X codd. — ὄλπιν Ath. X, altero 1. ἕρπιν. — Alterum fragmentum extat apud Athen. XI 475 A: Μνημονεύει δὲ τῶν καρχησίων καὶ Σαπφὼ ἐν τούτοις᾽ κοινῇ δ᾽ , ἄρα πάντες κτλ. Eadem Maerob. Sat. V 21, 6, sed novissima verba ἀράσαντο wl. tantum in edd. vett. leguntur. — V. 3. κῆνοι AB, κοινῆ PVL, Macrob. κοινῇ, sed cod. Thuan. κῆνοι. -- καρχή- σιάώ τ᾽ ἦχον scripsi, Athen. καρχήσι᾽ ἔχον, Macr. καρχήσι᾽ εἶχον (cod. Thuan. ἔσχον, edd. vett. ἔχον), Seidler x παρχησίων χέον, Hecker καρ- quov ἕλον, Lachmann "αρχάσι᾽ ἔχευον. V. 4. κἄλειβον scripsi, === p117 === τ SAPPHO. 107 * 52. [D4.] “Ἔέδυχε μὲν d σελάννα καὶ Πληΐαδες, μέσαι δέ νύχτες, παρὰ δ᾽ ἔρχετ᾽ ὥρα, ἔγω δὲ μόνα κατεύδω. 58. [56.] 895 Πλύρης uiv ἐφαίνετ᾽ & σελάννα, αἱ δ᾽ ὡς περὶ βῶμον ἐστάϑησαν. * 54. [46.] Κρῆσσαί νύ ποτ᾽ ὧδ᾽ ἐμμελέως πόδεσσιν Lachmann κἤλειβον, vulgo καὶ ἔλειβον. — ἔσλα vett. edd. Macr., lege- batur ἐσθλά. Formae ἔσλος in reliquiis Lesbiorum poetarum satis in- certa vel nulla vestigia, vid. Sapph. fr. 28. Alc. 50 et 96, ut cautius agere videatur, qui ἔσϑλος retineat, quod extat in subditicio carmine Sapphus 26, cf. quae ad Pindarum p. 59 dixi. Sed nuper repertum fragmentum Aleaei ut videtur (Fr. Adesp. 56 A 8 κάλων κἄσλων) fidem facit Les- bios eonspirasse cum Boeotis et.Laconibus; quandoquidem membranae Aegyptiacae istius singularis est auctoritas. Lachmann ἀράσαντο δ᾽ ἀμπὶ πὰν fole scripsit. Longe aliter Ahrens, qui cum antea καρχήσι᾽ ἔχον x«l ἔλειβον ἄραντο | δὲ πάμπαν (ἐπ᾽) ἔσλα scripsisset, postea proposuit καρχάσια (χέρσιν) ἔχον καὶ ἔλειβον, ἄραντο δὲ πάμπαν (πόλλ᾽) fole ve γάμβρῳ, Hartung ἀράσαντο δ᾽ cA. ἐπίπαν τῷ | γάμβρῳ. Koechly καρχώσι᾽ ἄνειχον κἄλειβον, ἄραντο δὲ πόλλα πὰν ἔσλα v. y. — Versus ex Epithalamio aliquo petiti videntur. Fr. 52. Hephaest. 66: ᾿Ενέοτε δὲ ἐναλλὰξ τὰς ἰωνικὰς ταῖς rooyai- καὶς παραλαμβάνουσιν, ἀντὶ μὲν τῶν ἰωνικῶν ἔσϑ᾽ ὅτε τὰς δευτέρας παιωνικὰς παραλαμβάνοντες, ἀντὶ δὲ τῶν ἑξασήμων τροχαϊκῶν ἔσϑ᾽ ὅτε τὰς ἑπτασήμους τροχαϊκάς, olov: Δέδυπε xti. Eadem Apostol. V 98 C. QGaisford binos versieulos coniunxit, quae diseriptio non pro- banda. Sapphoni tribuit haec Stephanus. — V. 1. σελάννα, quod in edit. 1 seripsi, firmavit A, in quo est σελέάνα, ceteri σελάνα. Nescio autem an rectius σέλαννα scribatur, et fortasse ad eundem modum v. 8 dec. Scholiasta quidem adversari videtur: τὸ οὖν ἃ σελάνα ἑπτά- σημός ἐστι rooyoiwr . . . μακρὸν γάρ ἐστι καὶ τὸ τελευταῖον ἃ" ἔστιν οὖν τὸ ἁ σελάνα ἐπίτριτος δεύτερος, τῆς ἃ τελευταίας ἀντὶ μακρᾶς παραλαμβανομένης. Sed mirum est haec ambitiose exponi, nisi alii censebant brevem esse novissimam syllabam. — V. 8. ἔρχετ᾽ et v. 4 κατεύδω scripsi, legebatur ἔρχεθ᾽ et καϑεύδω. Fr. 53. Hephaest. 63: Καὶ (ἑωνικὰ ἀπὸ μείζονος) τρίμετρα βρᾶχυ- κατάληκτα, τὰ καλούμενα Πραξίλλεια, ἃ τὴν μὲν πρώτην ἔχει ἰωνικήν, τὴν δὲ δευτέραν τροχαϊκήν' οἷά ἐστι τὰ τοιαῦτα Σαπφοῦς Πλήρης κτλ. — V. 1. ἐφαίνετ᾽ & A, et ἐφαίνετ᾽ etiam ES, vulgo ἐφαίνεϑ᾽ a. — σελάννα ut in ed. 2 scripsi, legebatur σελώνα. Blass existimat haec et fr. 54 ex eodem poemate depromta esse, poetriam diversos versue alternis vicibus copulavisse ratus. | : Fr. 54. Coniunxit haec in unum Santen; v. 1 et 2? leguntur ap. Hephaest. 63: Τὰ δὲ (ἀπὸ μείζους ἐωνικὰ) τρίμετρα ἀκατάληκτα διχὼς === p118 === 108 : o POETAE MELICI. ὠρχεῦντ᾽ ἀπάλοις ἀμφ᾽ ἐρύεντα βῶμον, πόας τέρεν ἄνϑος μάλακον μάτεισαι. "55, "Afo« δηὖτε παχήᾳ σπόλᾳ ἀλλόμαν. 56. [80.] Φαῖσι δή ποτα “ήδαν ὑακίνϑινον πεπνυκαδμένον ὦν ὁ : , ' 896 εὔρην. συνέϑεσαν οἵ Αἰολεῖς" τὰ μὲν γὰρ ἐκ δύο ἐωνικῶν καὶ τροχαϊκῆς ἐποίη- σαν βάσεως, οἷον" Κρῆσσαι.... βῶμον. --- V. 8. ibidem leg. 65: Παρα- τηρεῖν δὲ gen, ὁ ὅτι τὴν πρώτην (τῶν τετραμέτρων) συξυγέαν καὶ ἀπὸ βοαχείας ἀρχομένην ποιοῦσιν (οἵ Αἰολεῖς), ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς τριμέ- τροις" Πόας tà. Sapphus haud dubie sunt versus. — v. 3 ποτ᾽ ὧδ᾽ scripsi, ,vulgo. z00^ ὧδ᾽, sed A οὐδ᾽, P οὗδ᾽. — V. 9. ὠρχεῦντ᾽ HSA, ἀρχεῦϑ᾽ C, ἀρχευντ᾽ Fi, ὠρχεῦνϑ᾽ ' vulgo, ὥρχηντ᾽ Ahrens, fortasse reote, nam alias quoque "hae formae a librariis sunt, confusae. — ἀπα- λοις Fl, vulgo ἁπαλοῖς. — V. 3. μάτεισαι "Turn. CAPSE, μάτοισαι DH, μάτοισαν FIBE in marg. Fr. 55. Herodian. περὶ μον, λέξ. 26, 21: ἐφυλαξάμην δὲ διαλέ- πτους διὰ τὸ. ... καὶ ἄβρα' δεῦτε πάγχης πάλαι ἀλλόμαν' ἀντὶ τοῦ ἠλλόμην. Sapphoni tribui et correxi versum, nisi quod prius πάχῃ goripsi, ut esset tetrameter aeolicus. Aleaeo tribuit Cramer scribens ᾿Αβφαδάτῃ(τα) ἐπ᾽ ἐγχεσπάλῳ ἀλλόμαν, Hartung ἄβρα δηῦτε πεδ᾽ ἕσπέ- ραν | ἀλλόμαν. Fr. 56. Et. M. 822, 39: Ὠϊόν, δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ὠὸν τὸ t ἔχει. ὅτι εὕρηται τὸ i κατὰ διάστασιν παρὰ τῇ Σαπφοῖ" Φασὶ... ὦτον. ubi . eod. Par. 364 pro δή ποτὲ exhibet γὰρ ποταμόν, 118 δὴ ποταμόν, deinde ληδανὸν DVM Call. Miller Misc. 316 δὴ τωταμὸν λέϑινον. Item Zonar. 1879 ubi δὴ ποταμὸν. Cf. Athen. II 51 D: Σαπφὼ δὲ αὐτὸ (τὸ ὠὸν) τρισυλλάβως καλεῖ" φασὶ δή ποτὲ Λήδαν ὦϊον εὑρεῖν. Adde Eust. 1686, 49. — V. 1. φαῖσι δή ποτὰ Neue, vulgo φασὶ δὴ ποτε. — V. 2. ὦιον εὔρην, vulgo εὑρεῖν, quod correxit Neue. Verborum ordinem, quem prae- bet epitome Ath. quamvis passim ea in re aon satis fide digna, cum Neuio restitui, nam quod in Et. M. scriptum εὑρεῖν oiov ambiguitate laborat, ut nescias ὦνον tribus an duabus syllabis sit enuntiandum, nisi forte grammaticus alia quae sequebantur subiecit quae librarii " omiserunt; et imperfectum esse enuntiatum πεπυκαδμένον indieio est. Fortasse scribendum εὔρην óv λιϑίνῳ βώμῳ ὑπ᾽ ἔφνεσιν, siquidem vascu- lorum picturae Ledam exhibent astantem arae, cui ovum impositum, additis praeterea ramulis vel taeniis, vid.' Kekulé über ein griechisches Vasengemülde. Bonn 1879. Neue Φαικένθενον, quamvis offendat, non iam ausim tentare. In proecdosi scripsi Hermannum fere secutus vowwvOivov | (ὑπ᾿ ἀνθέων) πεπυκαδμένον | s$onv diov (Cobet δακένϑῳ t7. Scripsit), ac praeterea suspicatus sum fr. 112, quod ibid. adseripsit Athenaeus: καὶ πάλιν oiov πολὺ λευκότερον, continuo his subiungen- dum esse: εὔρην dov cio πόλυ λευκότερον . Uu vu v — Hermann φασὶ δή ποϑ᾽ ὑπ᾽ ἀνθέων ὑακινθίνων Λήδαν ὦϊον εὑρεῖν ἡ === p119 === SAPPHO. 109 .5. [39.] Ὀφϑάλμοις δὲ μέλαις νύκτος ἄωρος. 57 A. Χρυσοφάη ϑεράπαιναν ᾿Αἀφροδίτας. 58. [58.] Ἔχει uiv vógou£fóe κάλαν ἀμοίβαν. 59. [58.] ἵμάπφοι, ví τὰν πολύολβον ᾿ἀφρύδιταν; 60. [50.] Δεῦτέ νυν ἄβραι Χάριτες, καλλίκομοί τε Μοῖσαι. : 61. . 891 Πάρϑενον ἀδύφωνον. ^ E πεπυκαδμένον, Hecker φασέ δή ποτὰ Λήδαν ὑακινϑένοις. .. ἄνϑεσιν εὔρην πεπυκαδμένον ὦϊον. Ahrens coni. φαῖσε δή ποτ᾽ ἀμώναν (i. e. ἀνεμωνᾶν) ὕπα κύκνιον Λήδαν ὥϊον εὕρην πεπυκάδμενον, quod probat Hartung, nisi quod πεδ᾽ ἀμώναν ποτὰ scripsit, idem praeterea-zeó" ἀμώναν χὐακινϑένων commendat. Fr. δ1. Et. M. 117, 14: ὦρος καὶ ἄωρος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἃ μηδὲν πλέον σημαίνοντος" ὦρος γὰρ ὁ ὕπνος. ... καὶ Σαπφώ: ὀφϑαλ- μοῖς κτλ. — μέλαις Ahrens, vulgo μέλας, DP u£A". — νυκτὸς DP, vulgo 491. οἱ cod. Augustan. ap. Tittmann Zonar. CXXIV: xoi Xemqó' vv- «róg ἄωρον, Sed fort. scribendum: Ὀφϑαάλμοις δὲ μέλαις χύτο νύκτος ἄωρος. Fr.67 A. Philodemus z. εὐσεβ. p.42 ed. Gomperz (Vol. Herc. coll. nova II 91): (Σαπ)φῷ δὲ τίὴν Πειϑ' ὦ) zovcoqas ϑερί(άπαιν)αν ᾿ἀφροδείτ(ης). Ita locum redintegravi, neque adversatur fr. 135, ubi Suada Veneris filia dieitur, vide quae ad fr. 131 adseripsi. Gomperz τὴν αὐτὴν supplevit, ut ad Hecatam referatur, de.qua antea dixit philosophus. Versus est integer, pentapodia logaoedica, quamvis alibi in Sapphus reliquiis non legatur. Fr. 58 et 55. Hephaest. 82: ᾿ἀνακλωμένου δὲ ὄντος αὐτοῦ (τοῦ ἰωνι- κοῦ) προταχϑεῖσα ἰαμβικὴ ἐξάσημος ἢ ἑπτάσημος moti τὸ τοιοῦτον, οἷον παρὰ Σαπφοῖ" ἔχει... Ψάπφοι, τί κτλ. Diversorum carminum exor- dia haec sunt, id quod etiam Blomfield et Hermann censent. — Fr. 58. ᾿ἀνδρομέδα κάλαν, ᾿ἠνδρομέδαν καλά CPA, atque καλὰ etiam ES, fort. ἔχει μὲν ἀνδρομέδαν κάλαν ἀμοίβα. — Fr. 59. Ψάπφοι À, Ψαπφοῖ BHCPS, Wégor Fl, vulgo Σαπφοὶῖ. Fr, 60. Hephaest. 52: Τετράμετρα δὲ (χοριαμβικά), ἃ καὶ συνεχέ- στερά ἐστιν, οἷα ταυτὶ τὰ Σαπφοῦς" Δεῦτε νῦν κτλ. — δεῦτε νῦν CEFIA, sed alii libri νυν, atque ita seholiasta legit, "juamquam ibi Gaisford νῶν edidit, at grammatieus iste aperte choriambum testificatur, sed Horatius illo loco ditrochaeum usurpavit. — Μοῖσαι, ἈΕῚ μοῦσαι. Éun- dem versum attulit Attilius Fortun. 259, ubi τε μοῦσαι. Fr. 61. Attilius Fortunat. 369. ,Sappho: παρϑ. &à.* quod videtur ex eodem carmine petitum, ex quo fr. 60, === p120 === 110 ^— ὁ ' POETAE MELICI. * 62. [128.] Κατϑνάσκει, Κυϑέρη᾽ , ἄβρος "A0cvig, τί κε ϑεῖμεν; Καττύπτεσϑε κόραι καὶ κατερείκεσϑε χίτωνας. $83. Ὦ, τὸν "4ócwvw. 64. [21.] ἘΕλϑοντ᾽ ἐξ ὀράνω πορφυρίαν [ἔχοντα] περϑέμενον χλάμυν. 65. [22.] . , $98 Βροδοπάχεες ἄγναι Χάριτες, δεῦτε Zfiog κόραι. 66. [88.] N8.:..04 "Agsug φαῖσί κεν "άφαιστον ἄγην βίᾳ. * Fr. 62. Hephaest. p. 59: Τῶν δὲ τετραμέτρων (ἀντισπαστικῶν) τὸ μὲν καταληκτιχὸν καϑαρόν ἐστι τὸ τοιοῦτον" πατϑνάσκει κτλ. Sapphus esse probabiliter coniieias ex Pausania IX 29, 8: Σαπφὼ δὲ ἡ ,AscQifa τοῦ *Ofvolívov τὸ ὄνομα ἐκ τῶν ἐπῶν τοῦ Πάμφω μαϑοῦσα, Ἄδωνιν ὁμοῦ καὶ Οἰτόλινον ἧσε. — Υ. 1. κατϑνάσκει Bentley, fort. rectius 7] κατϑναίσκει, vulgo καταϑνάσκει, Α καταϑνάσκει. --- Κυϑέρη᾽ OC, A Kvüéon, vulgo Κυϑέρει᾽. — V. 2. κατερείκεσθε Pauw, vulgo κατερύ- κεσϑε, € κατερύσκεσϑαι. — χίτωνας, malim «iB oves, ut littera « ,usque repetatur. Fr. 63. Mar. Plot. p. 266: ,,Adonium dimetrum dactylicum cata- lecticum. à ,Sappho inventum est, unde etiam Sapphicum nuneupatur ... ὦ τὸν "AÓcwvi»." Videtur hoc ephymnium esse carminis in Adonin fr. 62, cf. etiam ad fr. 108. Marius Victor. II 6. 6 tanquam monome- tros choriambicos hypercatalectos hos versiculos adscripsit: O quis ad omnem Spem Cythereae." ubi pparet O quis Adonin scribendum esse, quod plane firmat Attil. II 12, 1, ubi legitur o quis adon sero, sed V exhibet ,adone". e '64. Pollux X 124: Πρώτην δέ φασι χλαμύδα ὀνομάσαι Σαπφὼ ἐπὶ, τοῦ Ἔρωτος timovcav: ἐλϑόντ᾽ κτλ. Resp. Ammon. 147: Σαπφὼ πρώτη γὰρ μέμνηται τῆς χλαμύδος. — πορφυρίαν codd., vulgo zoggv- ρέαν. — qovte. cancellis sepsi, delevit Bentley. — περϑέμενον Seidler, legebatur προϊέμενον, Hartung £4. ἐξ ὀρ. m. Ἔρωτα | «Εο προϊέμενον τὰν χλάμυν . υὦ.... Fr. 65. Argum. Theocr. XXVIII: Γέγραπται δὲ Δ4ἰολίδι διαλέκτῳ, παρὰ τὸ Σαπφιπὸν ἑκκαιδεκασύλλαβον, τὸ "Po δοπάχεες κτλ. Respicit Philostr. Epist. 11: H Σαπφὼ τοῦ ῥόδου ἐρᾷ καὶ στεφανοῖ αὐτὸ ἀεί E ἐγκωμίῳ, τὰς καλὰς τῶν παρϑένων ἐκείνῳ ὁμοιοῦσα, ὁμοιοῖ δὲ αὐτὸ καὶ τοῖς τῶν Χαρίτων πήχεσιν, ἐπειδὰν ἀποδύσῃ σφῶν τὰς ὠλένας. Cf. etiam Philostr. Ep. II 1 (infra fr. 129) et Eust. Od. 1429, 58. — βροδοπάχεες Schneidewin seripsit. Fr. 66. Priscian. VI 92: ,,Econtra tamen in quibusdam es pro- E === p121 === SAPPHO. 111 61. [15.] . πύλλα δ᾽ ἀνάριϑμα ποτήρια καλαίφις. ' 68. [19.] Κατϑάνοισα δὲ κείσεαι πότα, wa μναμοσύνα σέϑεν ἔσσετ᾽ οὔτε τότ᾽ οὔτ᾽ ὕστερον" οὐ γὰρ πεδέχεις βρόδων ductam terminantibus Graeci poetae eus pro es proferentes .... A4oeóg 1 pro Ἄρης (apeys pro apes B, apeys pro apes Rr, apers pro APHO A, dapeys pro dapes G, dareus pro dares L, pro APEC L) ut Sappho: ETZ OAAPETC (ita BDK, odapeyc RA, odareus G, odaneys H, ὦ 414P ) $AICEI. KENADECTON AT EINBEIA (ita B, 4ICET, ΚΕΝΑΦΕΣ. TONATEINBIA G, 9AICET KENA QBEZTONATE iubia Ἅ, ΦΑΙΘΕΙ ΚΕΝΑΦΕΟΤΟΝΑΤΈΙΝΒΙΑ ὈΗΚ, ΦΑΎΣ. EIKHN ABHOTON ΑΓΗ͂ΙΝ. BIA Rr, ΦΗΣ, EIKEN, 4ΦΗΟ, TON, AUNIE, BIA 1). Martis nomen latere primus Neue perspexit, itaque ó 3 "Agevc scripsit, "Ageorov Hermann, φαῖσί xev et ἄγην ego emendavi. Ahrens contra ὁ δ᾽ "Aoevs, φαῖσι, xbv "Ag. ἄγεν βίᾳ vel qoi σέ κεν Aqeícro ἄγην βία, Hartung φαῖ «έϑεν. Fr. 67. Athen. XI 460 D: Kel Σαπφὼ δ᾽ ἐν τῷ δευτέφῳ (ex- spectaveram ἐν τῷ τρίτῳ) ἔφη" Πολλὰ wrA. — V. 2. καλαίφις PVL, cod. Farn. καλλαῖφις, fort. καλλείψεις vel χκαμμάρψεις, cf. Hesych. καμ- μάρψαι" καταλαβεῖν et κατέμαρψεν᾽ κατέλαβεν. Hermann καὶ φιάλαι, Hartung Πολλίῳ δ᾽ dw. ποτ. καλ᾽ ἔφυ, de vino Pollio interpretatus. Fr. 68. Stob. Flor. IV 12: Σαπφοῦς πρὸς ἀπαίδευτον γυναῖκα" Κατϑανοῖσα xti. Plutarch. Praec. Coniug. c. 48: εἰ γὰρ A Σαπφὼ διὰ “τὴν iv τοῖς μέλεσι καλλιγραφίαν ἐφρόνει τηλικοῦτον, ὥστε γράψαι πρός τινα πλουσίαν' Κατϑανοῦσα δὲ κείσεαι, οὐδὲ τις μ " μοσύνα σέϑεν ἔσεται" οὐ γὰρ μετέχεις (sed AE παῖδ᾽ ἔχεις, B παῖδας B) ῥόδων (AE ῥόδον) τῶν ἐκ Πιεφίης. Sympos. IlI 1. c. 2: "Or. γε ταῖς Μούσαις ὁ τῶν ῥόδων στέφανος ἐπιπεφήμισται, μεμνῆσϑαί μοι δοκῶ Σαπφοῦς λεγούσης πρός τινα τῶν ἀμούσων καὶ ἀμα- ϑῶν γυναικῶν Κατϑανοῖσα δὲ w, οὐ γὰρ μετέχεις (sed πεδέχεις Ald. EH Vew. Pal. Vat. Απ., πεδέχης Dübner) ὁ. τῶν ἐκ Πιερέης. Sed Aristid, II 508: Οἶμαι δέ σε p Σαπφοῦς ἀκηκοέναι πρός τινας τῶν εὐδαιμόνων εἶναι δοκουσῶν γυναικῶν μεγαλαυχουμένης καὶ λεγούσης, ὡς αὐτὴν at Μοῦσαι τῷ ὄντι ὀλβέαν τε καὶ ζηλω- τὴν ἐποίησαν, καὶ ὡς οὐδ᾽ ἀποθανούσης ἔσται ,.λήϑη videtur alio , pertinere, vid. ad Fr. 10 et 32. — V. 1. κείσεαι πότα, xc pva- μοσύνα κτλ. seripsi, nam neque Stobaei lectio κείσεαι᾽ οὐδέποκα (Trinc. κεῖσθαι" οὐδέ ποτε, Grotius κεῖσ᾽ scripsit, quod metro, neque vero sem- tentiae commodum), neque Plutarchi scriptura κείσεαι, οὐδέ τις admit- tendae. Antea conieci: κατϑανοῖσα δὲ κῆ (i.e. ἐκεῖ) κείσεαι, οὗ (i. e. οὗ) uv. c. £c. οὐδέ ποτ᾽ εἰς ὕστερον, vel κῆ σ᾽ εἴσεαι, ὦ i.e. ibis illuc, ubi: sed adversatur Plutarchi prior locus, nisi sumas libra- rios, non scriptorem verba οὔτε τότ᾽ οὔτ᾽ ὕστερον praetermisisse. Stobaeo usus Hermann οὐδέ ποτα, Plutarcho Spengel οὐδ᾽ ἔτι τις, lenem uterque medicinam adhibentes scripsere, audacius Hartung σέϑεν οὐ μναμοσύνα ποτά. ---Υ. 3. ἔσσετ᾽, Plutarch. ἔσεται. — οὔτε τότ᾽ οὔτ᾽ Hermann nisi quod οὔϑ᾽ scripsit, οὐδέποκ᾽ Stob., οὐδέποκ᾽ εἰς Grotius, === p122 === H2 . POETAE MELICI. τῶν ἐκ Πιερίας, ἀλλ᾽ ἀφάνης κήν ᾿4ἴδα δόμοις 899 φοιτάσεις πεδ’ ἀμαύρων νεκύων ἐκπεποταμένα. 69. Οὐδ᾽ i«v δοκίμοιμι προσίδοισαν φάος ἀλίω ἔσσεσϑαι σοφίαν πάρϑενον εἰς οὐδένα πω χρύνον τοιαύταν. 10. [23.] Τίς δ᾽ ἀγροιῶτίς τοι ϑέλγει νόον, οὐκ ἐπισταμένα τὰ βράκε᾽ ἔλκην ἐπὶ τῶν σφύρων; Hartung οὐδεμί᾽ οὐδ᾽. βρόδων Brunck, v. ῥόδων. Cf. Orion 140, 18. — πεδέχεις Plut. codd., , Stob, μετέχεις. Clem. Al. Paed. Π 218: ᾿ῴώδῳ τὰς Μούσας Σαπφὼ χαταστέφει" οὐ γὰρ ἀπ᾽ ἀρχῆς δόδων τῶν ἐκ περιεργίας. quae librorum menda dudum sunt sublata, sed qui Ἑρμῆν λόγιον 1 428 inspexerit, Cobetum primum hoe vidisse eredi- derit. — V. 3. κἦν, ap. Stob. A Voss. xs/v, Hecker «1c. — 4ἴδα, ἀΐδαο A, deinde Voss. δομοφοίτασις. — V. 4. — Salmasius, v. παῖδ᾽. V. 5. ἐκπεποταμένα A Voss, vulgo ἐκπεποταμέναν (Gesner ex interpol. οὐδεὶς δέ σε βλέψει παῖδ᾽ dp. v. ἐκπεποταμέναν). Fr. 69. Chrysipp. περὶ ἀποφατικῶν 18: εἰ Σαπφὼ οὕτως ἀπεφη- νατο Οὐδ᾽ ἴαν δοκίμοιμι κτᾶ., ubi Ahrens δοκέμωμι scripsit, quam formam Choerobosc. Epim. 1 842. Cram. An. Ox. IV 341, 20 memo- rant, legiturque in Balbillae earmine in Memnonis colosso: ὠλλ᾽ ἔγω οὐ δοκίμωμι σέϑεν. At nulla est causa, cur alteram formam Aeolensibus abiudicemus, qui ad eundem modum etiam δέδοιμε, et similiter γέλαιμι, πλάναιμι, moy dixerunt, quae exempla locupletibus testimoniis fir- mata sunt: ae tuetur has formas etiam L. Hirzel de dial. Aeol. p. 24 et 56. Aliud exemplum supra fr. 37 extat, ubi in tradita scriptura δοκεῖ μοι vel δοκέμοι vel δοκίμοιμ(ι) delitescit; ac tertia quidem persona bis legitur in Theocriti carmine melico XXX v. 25 et 26, ubi in codice eadem corruptela δοκεῖ uo. reperta, item participium δοκέμοις apud Theoer. XXIX 19 restituendum esse suspieatus sum. Est haud dubie ex eodem carmine, ex quo fr. 68. — V. 9. ἔσσεσθαι, Hecker γένεσθαι requirit. Fr. 0. Athen. D 21€: Σαπφὼ περὶ ᾿ἀνδρομέδας σκώπτει" τίς δ᾽ ἀγριῶτίές (ἀγροιῶτις ΒΟ) τοι ϑέλγει νόον οὐκ ἐπισταμένη τὰ βράκεα ἕλκεν (ἕλκειν BO) &. τ. σφ. Οἱ. Eust. 1910, 49 ubi ἀγροιῶτις legitur ei Toi omissum, Philemon 61 ubi ἀγρειῶτις et ἕλκει, pariterque τοι Om. Respicit huc Maxim. Tyr. XXIV 9: Κωμῴδεϊ (Σωκράτης) σχῆμά που καὶ κατάκλισιν σοφιστοῦ, καὶ αὕτη (Σαπφώ)' τίς δ᾽ ἀγφοιῶτιν (cod. Par. δὲ ἀγφοιωτειν) ἐπεμμένα στόλην, quibus plerique ita usi sunt, ut con- iungerent cum fragmento apud Athenaeum, velut ipse olim. conieei: (4282), τίς δέ σ᾽ ἀγροιῶτις ἀγροιῶτιν ἐπεμμένα Σπόλαν. . ϑέλγει vóov . .. οὐκ ἐπ. κτλ. Ahrens Cardo) τίς δ᾽ ἀ φόωτέν σε νόον ϑέλγει ἐπεμμένα οὐκ ἐπ., Hartung τίς ϑέλγει νόον ἀγροιοτέρα τοι σπολάδ᾽ ἑμμένα. sed Maximus videtur memoriter sententiam tantum indicavisse, versus 1 fortasse fuit: Τίς δὲ θέλγει ἀγροιῶτις ὦ... — o v ror νύον. V. ἃ. ἐπισταμένα et ἕλκην Neue, vulgo ἐπισταμένη et ἕλκειν. === p123 === SAPPHO. 113 "Tu 900 "Ho«ov ἐξεδίδαξ᾽ ἐκ Γυάρων τὰν τανυσίδρομον. 12. [29.1 2... λλώ τις οὐκ ἔμμι παλιγκότων ὕργαν., ἀλλ᾽ ἀβάκην τὰν φρέν᾽ ἔχω .... 13. 25... Αὐτὰρ ὁραῖαι στεφανηπλόκευν. 14. [81.] ες Σύ τε κἄμος ϑεράπων Ἔρος. * 75. [20.] - 901 ᾿4λλ᾽ ἔων φίλος ἄμμιν (ἄλλο) λέχος ἄρνυσο νεώτερον" οὐ γὰρ τλάσομ᾽ ἔγω ξυνοίκην νέῳ γ᾽ ἔσσα γεραιτέρα: Fr. 11. Ald. Cornu Cop. 268 B: Τὴν δὲ αἰτιατικὴν οἵ Αἰολεῖς καὶ μόνοι προσϑέσει τοῦ V ἐποίουν τὴν Δητών, ὡς καὶ ἡ χρῆσις δηλοῖ" ἡρὼν ἐξεδίδαξε γυάρων x τὴν dvvodgópov: αἰτιατικῶς γάρ ἐστιν ἀπὸ εὐϑείας τῆς ἡρώ. Sapphus haud dubie est versus, quem correxi, Her- mann Ἥρων ἐξεδίδαξεν γυάλων τὰν ἀνυσέδρομον (vel ταναόδρομον), Ahrens Ἥρων ἐξεδίδαξεν ἄγρωστιν ἀνύδρομον, Hartung "Hocv ἐξεδέ- δαξεν Γυάρω τὰν ταναῦύδρομον. Fr. 72. Et. M. 2, 43: ᾿ἡβακής"͵... κέχρηται αὐτῷ Σαπφώ, οἷον" AM τις οὐκ ἔμμεν (DVa. Bav) παλιγκότων ὀργάνων ἀλλ᾽ ἀβακὴν τὰν φρένα (DVa παμφρένα) ἔχω, ἀντὶ τοῦ ἡσύχιον καὶ πρᾷον. — ἔμμι et ὄργαν (ὀργὰν) emendavit Üreinus, ἀβάκην Neue. Cf. Cram. An. Ox. IV 25. Fr. 73. Sehol. Aristoph. Thesmoph. 401: Νεωτέρων καὶ , ἐρωτικῶν τὸ στεφανηπλοκεῖν" πρὸς τὸ ἔϑος, ὅτι ἐστεφανηπλόκουν ef παλαιαί. Σαπφώ- αὐταόρα αἰστεφανηπλόκουν, quae correxi, similiter Hermann. Ahrens αὖτα δ᾽ ὡράα (vel αὔτα ἐραϊσ᾽) ἐστεφανηπλόκην, Hartung αὔτα | ὡφαία στεφανηπλόκευν. Fr. 14. Maxim. Tyr. XXIV 9: Τὸν Ἔρωτά φησιν ἡ “Διοτίμα τῷ Σωκράτει οὐ παῖδα, ἀλλ᾽ ἀκόλουϑον τῆς ᾿᾿φροδίτης καὶ ϑεράποντα εἶναι" λέγει που καὶ Σαπφοῖ ἡ ᾿ἀφροδίτη ἐν ἄσματι' σύ τε καλὸς 9. Ἔρως, sed cod. Par. y. supra à exhibet, seribéndum igitur κἀμὸς (x&- pog) ϑεράπων Ἔρος, Hermann σύ rot καλός: Fr. 76. Stob. Flor. LXXI 4: Σαπφοῦς. et Apostol. I| 52, 6. — Quatuor versus diseripsi, vulgo bini copulantur, qui asclepiadei maiores esse videantur: et priorem quidem facile ad hunc numerum revoca- veris, alter plane refragatur, — V. 1. ἄμμιν Neue, vulgo ἁμῖν. — ἄλλο adieei, — V. 9. ἄρνυσο, AB ἄρνησον, Neue ἄρνυσσο. B V. 8. ξυνοί- v, Stob. ξυνοικεῖν, Apost. ξυνοκεῖν. - Υ͂. 4. νέῳ γ᾽ ἴσσα geriysi, nam véo prorsus necessarium. ἔσσα Vind., οὖσα vulgo, sed AB vs' οὖσα. PoxrAx Lvs. III. 8 === p124 === 14 |. * POETAE MELICI. 16. [42.] Εὐμορφοτέρα Μνασιδίκα τᾶς ἀπάλας Γυρίννως. 11. [42. ᾿Αδσαροτέρας οὔδαμ᾽ ἐπ᾽, ὦ ἤραννα, σέθεν τύχοισα.᾿ — γεραιτέρα, Vind. γερατέρα, Ursinus γεραιτέρῳ et supra νεώτερος. — Olim conieci singulos versus ex inis glyconeis constare, "itaque v. 1 ἄμμεσιν et v. 2 ξυνοίκην νέῳ εὖσα seripsi, contra Ahrens ἄρνησο et Évvolxnv (Schneidewin, auctore Hermanno ξυν.Εοὔκην), quod postea ipse improbavit, scribens: ἄλλ᾽ ἐ. g. ἄμμεσιν | A. ἄ. v. | οὗ γὰρ τλάσομ᾽ ἔγω ψέῳ | ξυνοίκειτα yeg., unde Hartung ἔγω σοίγε συνοίκεισα γερ. Fr. 76. Hephaest. 64: Καὶ τετράμετρα δὲ (ἀπὸ μείξονος ἐἰωνικὰ) ἀκατάληκτα διαφόρως συνέϑεσαν" καὶ γὰρ τρισὶν ἐωνικαῖς μέαν τροχαῖ- κὴν τὴν τελευταίαν ἐπήγαγον" καλεῖται δ᾽ Αἰολικών, ὅτι Σαπφὼ πολλῷ αὐτῷ ἐχρήσατο, οἷον" ΕΛμ. κτλ. ἤσαροτ. κτλ. vulgo haec in unum coniungunt, mibi Hephaestio duorum carminum initia attulisse videtur. — Μνασιδίκα om. Fl. et ut videtur pars codd., sed exhibet A, item Longinus, qui in Prolegom. ad Heph. p. 189 affert hune versum (ubi S ἀσσαρομέτρα Μνασιδικαά). — Γυρίννως AP, ut Toup emendaverat, γυρίννω HS Long., γηρύννω E, yveívo Fl, γυρήνῳ Turu., doyvo/vro N, γηρίνως καὶ C, qui si revera καὶ exhibet, hoc quoque argumento est, versus separandos esse. De hoc nomine cf. Etym. M. 243, 51: Γυριννώ (M hie et infra. γυρινώ). ὄνομα κύριον “εσβίας κόρης. E ται παρωνύμως παρὰ τὸ γυρῖνος, ὃ δηλοὶ τὸν βάτραχον, Γυριννώ, ὡς ἔρατος Ἐρατώ, καὶ κλέος Κλεὼ καὶ Κλειώ. Maximus Tyrius XXIV 8 Τύρινναν vocat, quemadmodum Σαπφώ etiam Ψάπφα dicitur. Denique hune versum cum insigni scripturae varietate exhibet Cornu Copiae Aldi p. 268 B: Καὶ πάλιν" ᾿μορφότερον Μναΐδος, καὶ EL ἁπλῶς πυρινῶς. ἔστιν ἡ Μναὶς αὕτη καὶ ἡ Πυρινὼ ὀνόματα κύρια. Nomen Mvecióíxe, quamquam non insolens, tamen non comparet, ubi Sapphus sodales enumerantur: at Μναΐς, quod nomen Aldi grammaticus suppe- ditat, non minus dubium: hanc puellam ab Ovidio memoratam esse eredunt Heroid, XV 15, verum ibi hoc nemen ex manifesta inter- polatione ortum: vel sic tamen suspieor legendum esse Εὐμορφοτέρα, Mvà (vel ,Mv&e), δόκεις τᾶς ἀπάλας Γυρίννως. Ahrens Más, Δίια, τὰς &. Γ΄ coniecit. Fr. 11. Hephaestio ib.: ἀσαροτέρας οὔδαμ᾽ ἐπ᾽, ὦ ἤραννα, σέϑεν τύχοισα scripsi Hermannum secutus, id quod fere firmat scholiasta, qui dicit: ὃ δὲ ϑέλει τοιοῦτόν ἐστι" βλαβερωτέρας ἀντὶ τοῦ αὐτὴ (haec iria verba deleo, fuit in marg. adseriptum ἄση vel ἄσα ἀντὶ τοῦ ἄτη) οὐδαμῶς μοῦ (leg. σοῦ) ποτὲ εἰρήνης σέϑεν (leg. Εἰφήνη e et deleas σέϑεν) ἐπιτυχοῦσα. Libri variant, A ἀσαροτερασουδαμ᾽ ἀπ ὥρανα, σ ἀσαρωτέρα σουδαμὰ πωώρανα, Ρ ἀσαρωτέρας. οὗδαμ᾽ ἀπ’ ὦρανα, 8 ἀσα- φωτέρας οὐδάμ᾽ πώρανα, M ἀσσαφοτέρας οὐδ᾽ ἅμα πῶρανα, N ἀσαρο- τέρα σοῦ δ᾽ ἅμ᾽ ἐπ᾽ ὦρανε, FIBH ἀσαροτέρα σοῦ δ᾽ ἄμ’ ἐπώραναν. Deinde τυχοῖσα SNH, τυχοῖσαν CPM, τυχοῦσα BFl Blomfield ἀσαρο- τέρας οὐδαμά πω, ᾽ραννα, σέϑεν τύχοις ἄν, quod probavit Hermann, nisi quod ἴραννα scripsit, idem tamen etiam ᾿οὐδάμ᾽ ἔπ᾽, ὦ ἤραννα pro- posuit. Ahrens οὐδάμ᾽ ἔτ᾽, ὦ ἤραννα, Hecker τυχοίσας requirit, Hartung "Eooevve proprium esse nomen censet, denique Westphal novo modo conformavit, sed non satis assequor, quid sibi velit. Scholiasta autem non legit ὦ ἤραννα, sed proprium nomen Εἴρηνα vel potius Εἴφαννα, dicit enim ὥσπερ δὲ ᾿φροδέτη ᾿ἀφρόδιτα φασὶ συστέλλοντες τὸ à, οὕτω === p125 === SAPPHO. ἡ 115 18. [44.] t 902 Σὺ δὲ στεφάνοις, ὦ Δίκα, περϑέσϑ᾽ ἐράταις φόβαισιν, ὕρπακας ἀνήτοιο συνέρραισ᾽ ἀπάλαισι χέρσιν" εὐώνϑεσιν ἐκ γὰρ πέλεται καὶ χάριτος μακαιρᾶν μάλλον προτέρην᾽ ἀστεφανώτοισι δ᾽ ἀπυστρέφονται. 19. [48.] : 908 "Eye δὲ φίλημ᾽ ἀβροσύναν, καί μοι. . . τὸ λάμπρον ἔρος... ἀελίω καὶ τὸ κάλον λέλογχεν. καὶ τὸ εἰρήνη εἴρηνα. Nomen hoc muliebre haud infrequens, sed ut videtur recentiore demum tempore usitatum: possis coniicere Ἤριννα, quod nomen alias quoque similiter depravatum, sed nimis hoc incer- ium, itaque satius duxi nihil novare. Fr. 18. Athen. XV 674 E: Σαπφὼ δ᾽ ἁπλούστερον τὴν αἰτίαν ἀπο- δίδωσι τοῦ στεφανοῦσϑαι ἡμᾶς, λέγουσα τάδε᾽' Σὺ δὲ στεφάνοις dixe παρϑέσϑ᾽ ig. φ. ὅρ. ἀνήτω συνερραὶς ᾿ἀπαλλαγείσῃ (816 Cant. L, ἀπαλ- λαγίση A) y. εὐάνϑεα γὰρ π. καὶ χάριτες (sic AB, χάριστε Cant. L) μάκαιρα p. προτέρηνα στεφάνω τοῖσι (sic B, στεφανώτοισι Cant. L) δαπυστρέφονται (sic Cant. L, δεπυστρ. B. Ὡς εὐανϑέστερον “γὰρ καὶ κεχαρισμένον μᾶλλον τοῖς ϑεοῖς παραγγέλλει στεφανοῦσϑαι τοὺς ϑύον- τας. — V. 1. ὦ dixo Welcker, περϑέσϑ᾽ Seidler, Hermanno non satis fecit Welckeri coniectura. itaque ὦ δέμα suspicatus est legendum osse, comparans Hesychium: ὦ δέμα, ὦ αὐτή, ubi αὕτη corrigit. Ego ali- quando conieci εώρεχα, nam poetriam fratris Charaxi amicam non tantum contumelia affecisse (vid. fr. 138), sed eadem etiam familiariter usum esse mihi videor ex Posidippi versibus apud Ath. XIII 596 C colligere: “ωρέχα, ὀστέα μὲν σὰ πάλαι κεκόνισϑ' ὅ τε δεσμὸς χαίτης : “᾿Σαπφῷαι δὲ μένουσι φίλης ἔτι καὶ μενέουσιν ὠδῆς αἵ “λευκαὶ φϑεγγόμεναι σελέίδες. — V. 2. ὄρπακας, vulgo ὕρπακας. — ἀνήτοιο συνέρραισ᾽ seripsi (et συνέρραισ᾽ etiam Schweighaeuser),. Ahrens ἀνήτοιο συνόρραισ᾽, Hermann ἀνήτω συνεέρραισ᾽, Meineke ἀνήτω συνεΐρραισ᾽, juod improbandum. Hue respicit Schol. Theocr. VII 63: ἀνητίνοις δὲ χρῶντο στεφάνοις, ὡς "Axetog wel Σαπφώ. adde Poll VI 107 (vid. infra fr. 128). — ἀπάλαισι Casaubonus correxit. — V. 8. εὐάνϑεσιν ἐκ γὰρ πέλεται καὶ χάριτος μακαιρᾶν Μᾶλλον προτέρην scripsi, Δὐμθηβοὶ interpretationem secutus: προτέρην χάριτος μακαιρᾶν satis tuetur προ- τερεῖν τῆς ὁδοῦ, alia; ἐκπέλεται componas cum Sophocleo ἐκπέλει. Deinde recepi Casauboni emendationem ἀστεφανώτοισι δ᾽ ἀπυστρέ- ονται, quamquam insolens est structura, nam ἀστεφανώτοις yao ἀπυστρέφονται potius dici oportebat. Loeum depravatum ali aliter expedire conati sunt, Neue εὐάνϑεα yag καὶ κεχάρισται μακάρεσσι τοῖσι Μᾶλλον προτέλη᾽ ; Seidler εὐάνϑεα μὲν γὰρ m. κεὐχάριστ᾽ ἐς μακαέρας μᾶλλον προτύρην, Hermann εὐανϑεΐα y. m. x. χάριτες μακαέρᾳ p. προ- τόρην, Ahrens εὐάνϑεα γὰρ (ϑεὰν) π. καὶ χάριτος μακαιρᾶν μ. προτέ- en, Hartung εὐάνϑεα γὰρ καὶ μεμέληται Χάρισιν μακαίραις μᾶλλον ποτόρην. Blass Hermannum sequitur, nisi quod καὶ χάρις ἐς μακαέρας scripsit. Fr. 79. Athen. XV 687 A: καίτοι Σαπφώ, γυνὴ uiv πρὸς ἀλή- ϑειαν οὖσα καὶ ποιήτρια, ὅμως ἠδέσϑη τὸ καλὸν τῆς ἀβρύτητος ἀφ- ελεῖν λέγουσα ὧδε' Ἐγὼ δὲ pinu κτλ. φανερὸν ποιοῦσα πᾶσιν ὡς ἡ τοῦ [ijv ἐπιθυμία τὸ λαμπρὸν καὶ τὸ καλὸν εἶχεν αὐτῇ. ταῦτα δ᾽ ἐστίν 8: === p126 === 116 '" ^ '' POETAE MELICI. 80. [45] 'O πλοῦτος ἄνευ σεῦ γ᾽ ἀρέτα ᾽στ᾽ οὐκ ἀσίνης πάροικος. 81. [54.] Καμ μέν τε τύλαν κασπολέω. 82. [12] Aviva δὲ σὺ Καλλιόπα. 83. [86.] EE 904 Ζαύοις ἀπάλας ἐτάρας ἐν στήϑεσιν.. .. οἰκεῖα τῆς ἀρετῆς. Sapphus locum om. C. — V. 1. ἀβροσύναν B, lege- batur- ἁβροσύναν, praeterea b φίλημμι, Α φίημμι, Cant. 1, φιλήμμια ροσύναν. --- V. ἃ. ἔρος ἀελίω A, ἔρο σαελίω B. ἔρις ἀελίω Cant. L. acunas indicavi, videtur scribendum καί μοι ὕμως (vel opor) τὸ Adp- προν Ἔρος δοκίμοιμ᾽ ἀελίω wrÀ. Sententiam loci explanat Athenaeus. Ad hoc carmen fort. referendum fr. 80. Ahrens . . ἀβροσύναν "— ἔγω δὲ φίλημ᾽, ἔστε κέ μοι τὸ λάμπρον Πρὸς ἀελίω καὶ τὸ κάλον λελόγχῃ, Hartung καί μοι ἔρως τὸ λάμπρον φάος ποτόρην ἀελίω, ἃς τὸ κάλον λέλογχεν. Blass post ἀβροσύναν lacunam statuens καὶ μοι Ι τὸ λάμπρον ἔρως ἀελίω κεῖ. Fr. 80. Sehol. Pind. 0l. II 96: Καὶ ἡ ἧ Zeno: πλοῦτος ἄνευ ἀρε- τῆς οὐκ ἀσινὴς πάροικος" ἡ δ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων “πρᾶσις εὐδαιμονίας ἔχει τὸ ἄκρον᾽ τοῦτο προσεῖναι τῷ Θήρωνι μαρτυρεῖ. quae . descripsit Schol. rec. ad v. 93: Καὶ Xemqo: ὃ πλοῦτος d. d. οὐκ ἀγαϑὸς σύνοικος. ἡ δ᾽ . ἄπρον κτλ. et Pseudoplut. de nobil. c. 5. Denique Schol. Pyth. Υ 1: δ᾽ πᾶ. ὧν ἀρετᾶς οὐκ ἀσινὴς πάροικος. -- ἄνευ σεῦ γ᾽ ἀρέτα 'ór' emen- davi traditam lectionem ἄνεν ἀρετᾶς, antea ἄνευϑ᾽ ἔων ἀρέτας scripsi, Neue ἄνευ τᾶς. Non recte homines doeti in illis ἡ δ᾽ ἐξ ἀμφοτέρων «t4. quae scholiastae sunt, Sapphus verba sibi visi sunt deprehendisse, id quod etiam Ahrens animadvertit. Hermann ἄνευϑ᾽ ἀρετᾶς οὐκ ἀσι- νὴς πάροικος | ἃ δ᾽ ἀμφοτέρων κρᾶσις ἔχησι τἄκρον | εὐδαιμονίας. Fr. 81. Herodian. περὶ μον. λέξ. 89, 21: τύλη. . μέμνηται Σαπφὼ ἐν δευτέρῳ" ἐγὼ δ᾽ ἐπὶ μαλϑακὰν τύλαν σπολέω μέλεα (fr. 80): κἂν μέν τὲ τύλαγκας ἀσπόλεα. οὐ γὰρ ὃ τὲ σύνδεσμος. quae emendavi et separavi a fr. 50. Conf. Hesych.: Κασπολέω, ὑποστρέφω, ubi Hermann ἐπιστορέσω correxit (leg. ὑποστορέσω). Miv τε i. 8. μέντοι secundum epieorum consuetudinem etiam Lesbii poetae adhibent, cf. Fr. adesp. 55 A 2. Adde Hellad. ap. Phot. Bibl. 532 (quamquam is, ubi para- pleromatica sit, τὸ in usu fuisse tradit). Antea suspicatus sum formam reduplicatione auctam μὲν τετύλαν restituendam esse, quam suspicio- nem iam abieci Seidler, qui coniunxit eum fr. 50, καί μέν τε τύλᾳ καταϊσπολέαι, Lehrs scripsit, ἀσάμενον τύλᾳ κασπολέω, quod alios sie intellexisse credit, ac si v' ὕλᾳ ,Scriptum fuerit. Ahrens καὶ ἐν α΄" ἐν τὲ τύλᾳ κασπολέοισα, Hartung ἄν vs τύλαν κασπολέῃ. Fr. 82. Hephaest. 85: “ύναται δὲ καὶ εἰς τρίτον ἀνάπαιστον διαι- ρεῖσϑαι, εἰ ἀπὸ σπονδείων ἄρχοιτο, οἷον τὸ Σαπφοῦς" Αὐτὰ δὲ σὺ K. τοῦ προσοδιακοῦ ἕν καὶ τοῦτο εἶδος, τὸ ἐξ ἑωνικοῦ wol χοριαμβικοῦ συγκείμενον. Repetit Schol. Fr. 83. Et. M. 2560, 10: Φαύω, τὸ κοιμῶμαι" Σαπφώ' Δαύοις === p127 === SAPPHO. ᾿ “Π 84. [11.] ΖΙεῦρο δηὗτε Moicet, χρύσιον λίποισαι. *85. [16.] Ἔστι uot κάλα πάϊς, χρυσίοισιν ἀνθέμοισιν ἐμφέρην ἔχοισα μόρφαν, Κλῆϊς ᾿ἄγαπάτα, ἀντὶ τᾶς ἔγω οὐδὲ “υδίαν παῖσαν οὐδ᾽ ἔρανναν. 86. [80] |. . v7. 996 2. Πόλλα μοι τὰν Hovevéxtióe παῖδα χαίρην. ἀπ. ut. (V δαύοισα παλλὰς ἐτάρασσεν, etiam Miller Misc. 82 ἐτάρασ- σεν)" λέγει δὲ Ἡρωδιανός, ὅτι ἅπαξ κεῖται ἡ λέξις παρὰ Σαπφοὶ, Fort. δαυοισ᾽ scribendum. — ἐτάρας, Hartung ἐράτας. Fr. 84. Hephaest. 102: Kol τὸ ἐξ ἐϑυφαλλικῶν δύο ἡ Σαπφὼ πε- ποίηκε᾽ εἰεῦρο κτλ. — δηῦτε, δηῦτε Fl et libri, δεῦτε vulgo. - χού- σιον Ahrens, legebatur χρύσεον. . q^ . Fr. 85. Hephaest. 95: Ἄλλο ἀσυνάρτητον ὁμοίως κατὰ τὴν πρώτην ἀντιπάϑειαν, ἐκ τροχαϊκοῦ διμέτρου ἀκαταλήκτου καὶ ἰαμβικοῦ ἔφϑη- μιμεροῦς, ὅπερ ἐὰν παραλλάξῃ τὴν τομήν, γίνεται τροχαϊκὸν προκατα- ληκτικόν' ἔστι κτλ. Τούτων δὲ τὸ μὲν δεύτερον δῆλόν. ἐστιν ἀπὸ τῆς τομῆς, ὅτι οὕτως σύγκειται, ὡς προείρηται, ἐκ τοῦ τροχαϊκοῦ διμέτρου ἀκαταλήκτου καὶ τοῦ ἐφϑημιμεροῦς ἰαμβικοῦ (Hepbhaestio igitur v. 2 videtur « Κλῆϊς ἀγαπάτα legisse). Τὸ δὲ πρῶτον διὰ τὸ πρὸ συλλαβῆς ἔχειν τὴν τομήν, ἐγένετο προκαταχληκτικόν, ἐκ τροχαϊκοῦ ἔφϑημιμε- ροῦς" ἔστι μ. x. m. καὶ διμέτρου ἀκαταλήκτου τοῦ" γρυσ. &v9., τὸ δὲ τρίτον ἐξ ὑπερκαταλήκτον ἀντὶ τ. ἐ. οὐ. Λυδέαν, καὶ βραχυκατα- λήκτου' πᾶσαν οὐδ᾽ ἐρ. Sed sunt hi versus trochaici, nam v. 1 χρυ- σίοισι el v. 3 Πυδέαν per synizesin sunt pronuntianda, ut carere possi- mus Hermanni coniectura, qui v. 3 ἀντὶ delet et ἅπασαν corrigit. — V. i. govoíow Ahrens, legebatur zovo£oitv. — ἀνθέμοισι, Fl cod. Rhed. ἀνθέσμοισιν. — V. ἃ. ἐμφέρην scripsi, legebatur ἐμφερῆ. — ἔχοισα. Sehol Fl Turn. ἔχουσα. — μόρφαν, Fl Turn. μορφήν. — Κλῆϊς 'd'yemere scripsi, idem nomen Sapphus matri fuit (Suid. μητρὸς KAci- δός, οὐ epigr. in IX lyricos Κληΐδος μητρός), quod non a κλεέω claudo, sed à xiée cano descendit, quemadmodum Κλειώ Musa dicta. Cum forma Kàgrs componas πρήεν in Balbillae carmine, nisi forte Kievig praestat (1. e. KAffig) Contra KA&?g ἀγαπάτα Neue (Bentley K1eig ἀγαπατά), legebatur Kiel (A xA£ig) ἀγαπατά (Fl Urs. ἀγαπητά), Ahrens Κλέϊς μόνα ᾽γαπάτα, Christ. Kiégig praefert. Ego psilosin, quam libri tuentur, restitui, sed virgula addita, ne quem crasis lateat. — V. 3. τᾶς, ap. Heph. altero loco τὰς, Turn. τᾶς δ᾽ et τὰς δ᾽. — οὐδὲ, Fl eod. Mon. οὐ. — Avóéí«», Fl altero loco λυδίας, Mon, λιδέαν. — παῖσαν dedi auetore Ahrensio, qui ἅπαισαν desiderat, libri πᾶσαν, om. E pr. Turn. — ἔρανναν scripsi accentu retraeto, ef. fr. 88. Zodvvev A sec. loco, priore ἐρανναν, vulgo io«vvdv, Mon. doevvav. lloc nomine Lesbum dieere videtur Sappho (cf. Mosch. Ili 90), nam Sapphus hos esse versus apparet. Fr. 86. Maxim. Tyr. XXIV 9: Νῦν μὲν ἐπιτιμᾷ Σαπφὼ Γοργοῖ καὶ ᾿ἀνδρομέδᾳ, νῦν δὲ ἐλέγχει καὶ εἰρωνεύεται αὐτὰ ἐκεῖνα τὰ Xo- === p128 === 118. |. ' . POETAE MELICI. 81. [53.] Ζὰ δ᾽ ἐλεξάμαν ὄναρ Κυπρογενήᾳ. 88. [52.] Τί ue Πανδίονις ὦ "gavve χελίδων. 89. [81] . Ἀμφὶ δ᾽ ἄβροις λασίοις εὖ FE πύκασσεν. 90. [32] Γλύκεια μᾶτερ. οὔτοι δύναμαι κρέκην τὸν iovov, : πόϑῳ δάμεισα παῖδος βραδίναν δι᾽ ᾿ἀφρόδιταν. 906 κράτους" τὸν Ἴωνα χαίρειν φησὶν ὁ Σωκράτης. πολλά μοι τὰν (cod. Par. τὸν) Πολυάνακτος (cod. Harl. πολυανακτίδα, Par. πολυανακτιϑα, sed a m. pr. moievvexwt0o) παῖδα χαίρειν. Seripsi Πωλυανάκτιδα, quemad- modum AÁeoles πώλυπος dicebant, et ad Aleaeieae strophae legem verba redegi, neque offendit τὰν w. paenultimo extremo, quandoquidem hi versus arcta necessitate vincti sunt, u& Sappho fr. 28 et Horatius testan- tar. Hermann, qui Sapphici metri reliquias restituit, z. u. τὰν Πολυ- αναχτίδαο (i. e. Πολλναν. sive IIovivav.) | παῖδα χαΐρην scripsit, sed recte se habet Πολνανακτίδα, qui non est genitivus, sed accusativus adiectivi Πολυανακτίς. cf. quae dixi in comm. de mensibus Graec. p. 16. Ceterum Polyanactis filia utrum Gorgo an Andromeda an alia fuerit, incertum. — χαΐρην Ahrens, vulgo qotoew. Fr. 81. ,Hephaest. 69: Τῶν δὲ τριμέτρων (ἰωνικῶν ἀνακλωμένων) τὸ μὲν ἀκατάληκτον" Ζαελεξάμαν wv. παρὰ τῇ Σαπφοῖ. Ζαελεξάμαν CPA, προσελεξάμην ΕἸ, προσελεξάμαν ES Schol, προσεδεξάμαν H, προσελαβάμαν Ν, emendavit Ahrens Ζὰ δ᾽ ἐλεξώμαν quod secntus sum, nisi forte Zd τ᾽ ἐλ. praestat. Fuit haud dubie carminis princi- pium. — Κυπρογενήῳ Bentley, ,Κυπρογέννᾳ CPA, vulgo Κυπρογενείᾳ. Fr. 88. Hephaest. 66: Καὶ ὅλα «μὲν οὖν ἄσματα γέγραπται ἰωνιπά. πος . παρὰ Σαπφοῖ" τί μὲ κτλ. — ὦ "gevvo fs. Vossius, vulgo ὠράνα, E deo, "Turn. in ealee ὠραῖα. - χελίδων, Gaisford χελιδοῖ, fort. χέλι- δον. Ceterum conf. Hesych.: Ὡράνα᾽ χελιδόνων ὀροφή, fort. Ὥραννα χέλιδον- ὑπωροφέα. Fr. 89. Pollux VI 18: Ἐν δὲ τῷ πέμπτῳ τῶν Σαπφοῦς μελῶν ἔστιν εὑρεῖν" ἀμφὶ λάβροις -λασσίοις εὖ ἐπύκασσεν. καί φασιν εἶναι ταῦτα σινδόνια κατεστραμμένα, Correxi aee, contra Seidler Sapphi- cum versum constituib: ἀμφὶ λάβροις εὖ λασίοις πύκασσεν, Hermann εν ἀμφὲ δ᾽ foci. εὖ | λασίοις ἐπύκασσεν, glyconeo et pherecrateo restitutis. Hartung ἀμφ᾽ ἄβροις, ut asclepiadeum versum restitueret. Fr. 90. Hephaest. 60: Ἔστι δὲ πυκνὸν (ἐν τοῖς ἀντισπαστικοῖς τε- τραμέτ oig καταληπτικοῖθ) καὶ τὸ τὴν δευτέραν μόνην ἀντισπαστικὴν ἔχον, ᾧ μέτρῳ ἔγραψεν ἄσματα καὶ Σαπφὼ ἐπὶ τοῦ ἐβδόμον- Γλυ- κεῖα κτλ. Interpretantur ἐπὶ τοῦ ἑβδόμου (ta C) in hbro septimo, at insolens prorsus hoc genus dieendi: atque codd. admodum variant, PES ἐπὶ τῆς ξ, FIHB ἐπί τε τοῦ ἑβδόμου, A Turn. ἐπὶ τῆς τοῦ £paó- pov, Pauwius ἐπὶ τῆς ev τοῦ ἑβδόμου, i. e. in oda sexta libri septims, === p129 === SAPPHO. — ^ — ^ 119 EI GAAAMIA. 91. [73.] "Iioc δὴ vo μέλαϑρον Ὑμήναον Westphal ἐπὶ τὴς τοῦ ἑβδόμου ἀρχῆς. Corrgendum ἐπὶ τέλους τοῦ ἑβδόμου, compendii ambiguitas peperit errorem. Legebantur igitur haee carmina in calce libri VII, qui quam polissimum metrorum spe- ciem. complexus sit; ignoramus, V. d affert Et. Gud, 316, 35, ubi καὶ οὔτι, οὐ Et. M. 506, 1 (ubi οὔτι, τὸν om. V, γλυκείου ot κέρκειν habet D Call.), et sine pon Zonar. 1190 (οὔτι). — V. 1. γλύκεια, P. γλυκῆα, C γλυκυα. -- κρέκην CPA. vulgo κρέκειν. --- ἴστον, ἰαστὸν Dorv. SFI. -- V. 2, πόϑῳ, πύϑῳ Fl. Dorv. fort. recte. — βραδέναν, conieci βρα- δένω. Fr. 91. Hephaest. 199: Ὅταν δὲ τὸ ἐφύμνιον μὴ μετὰ στροφήν, ἀλλὰ μετὰ στίχον κέηται, παραλαμβανόμενον ἄλλῳ στίχῳ, μεσύμνιον" καλεῖται τὸ ποίημα (haee duo v. delenda), οἷόν ἐστι τὸ παρὰ Σαπφοῖ" "Ty ... i60g "Agit (unde deseripseruut Apost. XVII 76a, Armen. 460, ubi ὑψοῖ) οὐ auctius Demetr, de Eloe. CLXVIIL: Ἔστι δέ τις ἰδίως χάρις Σαπφικὴ ἐκ “μεταβολῆς, ὅταν τε εἰποῦσα μεταβάλληται καὶ ὥσπερ μετανοήσῃ᾽ οἷον" Ty: δή, φησί, τὸ μ. ἀείρατε, τέκτονες" γαμ- βοὸς εἰσέρχεται ἴσος Agni, ἀν δρὸς μεγάλου πολλῷ μείξων'" ὥσπερ ἐπιλαμβανομένη ἑαυτῆς, ὅτι ἀδυνάτῳ ἐχρήσατο ὑπερβολῇ καὶ ὅτι οὐδεὶς τῷ Ἄρηϊ ἴσος ἐστί. In proecdosi haec Bentleium secutus in hexa- metros redegi, corrigens γαμβρὸς ἐσέρχεται ἴσος "Aon, μεγάλω πόλυ μείξων, οὐ coniunxi cum fr. 92. Hartung rursus ad hexametros revo- cavit "Toi δὴ τὸ Ule oov ,ἀέρρφετε τ. &. | ὦ ὑμέναιον, ὁ γάμβρος ἐσ- ἔρχεται i. "Aent | ὕμην ὦ ὑμέναι᾽, ἀνδρὸς p. v. p. | πέρροχος (fr. 99) κτλ. item Westphal, qui ephymnium post v. 1 sustulit. Sed potius sunt versus daetylici breviusculi, quales in popularibus cantilenis usurpari solebant (paroemiacos dixeris), anaerusi modo addita modo omissa, ne- que obstat Hephaestio, is euim abusive cr/gov dixit, ut eri solet, quem κῶλον vel κόμμα diei oportebat. Est autem v. 3 γάμβρος priore syl- laba correpta dictum, vel potius γάβρος scribendum; nam alias quo- que, ubi vocalis tribus consonantibus insequentibus corripi videtur, una de tribus fere sublata est (velut ἀπλακών, ἐσλός), extrita autem hic est secundaria, non principalis littera. Eodem modo Homero subvenien- dum, nam quod legitur ,ἀνδροτῆτα καὶ ἤβην, ubi Bekker audacissime novavit ἀρετῆτα, sane ἁδροτῆτα improbandum, sed sublevandus est numerus scribendo ἀδροτῆτα καὶ iiim quam formam non abhorrere à Graeci sermonis proprietate ostendit Hesychius: ἀδρί, ἀνδρί" Παμ- φύλιοι, idque tituli Pamphylorum confirmant, in quibus AAPIIONA i. e. ἀνδρεῶνα comparet, conspiratque Cypriorum sermo. nam arctam necessitudinem, quae inter utramque intercedit diuleetum, etiam haec affectio testificatur; ac similiter in vasculis pietis TIMAAPA alia legun- tur. — V. 1. ἔψοι scripsi, à ap. Heph. ὕψι (FICPSA voi, E Rhed. ὑψοῖ", ap. Dem. ὕψι Vict, νέψω Ald. Par. Farn. Vind. — δὴ, ap. Heph. ΕἸ NHhed. et Arsen. δὲ, — Ὑμήναον, bis Arsen. 5, Ὑμέναιον Heph., sed libri Ὑμήναιον. Forma Ὑμήναον legitur etiam in epigrammate Cyrenaieo ap. Weleker Sylloge 50, 7: οἱ ϑρήνοισι βοητὸν ὑμήναον, οἱ προκελεύ- ὅους λαμπάδας ὑστατίου καὶ κενεοῖο λέχους. Westphal requirit comma anapaesticum Ὑμέναι᾽ à, ego, si quid mutandum, malim "Tue»' Ὑμή- »eov, ut versus hymenaicus restituatur, vid. fr. 107, sed nihil muto. === p130 === 190 ^ — . POETAE MELICI. ἀέρρετε τέκτοντες üvOQegh . - Ὁ ; 901 "Twijveov. γάμβρος ἔρχεται ἶσος "Agevi, (Ὑμήναον) ἄνδρος μεγάλω πόλυ μείξων" (Ὑμήναον). 92. [69.] Πέρροχος, ὡς ὅτ᾽ ἄοιδος ὁ Πέσβιος ἀλλοδάποισιν. 93. [35. 133.] Οἷον τὸ γλυκύμαλον ἐρεύϑεται ἄκρῳ ἐπ᾽ ὕσδῳ Eliam Euripides in Phaethonte carmen nuptiale, quod dactylis et epi- tritis constat, exorsus es& eodem hoc numero Ὁ. ὦ. Ὑμὴν "Tuv et ἃ τὸν μέγαν, videtur enim. Euripides Ὑμὴν correpta priore extulisse. — V. 9. ἀέρρετε Bentley, ἀέρρατε Ahrens, ἀεέρετε ap. Heph. C, ἀείρη- Tor P, ἀείρετα A, ἀεέρατε EF] Turn. Apost. Ars. Dem. (ubi Ald. d»- ἐρατε). — τέκτονες, Ahrens τέκτυνες, Ald. Dem. τέκτονα. — ἄνδρες om. Dem. Koechly disserens de Sapphus epithalamiis me. I 196 seq.) denuo haec in hexametros redegit ac v. 2seq. in hunc modum refinxi: "Tuvotov: ὁ γάώμβρος ἐσέρχεται i ἶσος "Aont: οὐ μὰν ἶσος Aon, μεγάλω δ᾽ ἄνδρος πόλυ μείξων, πέρροχος κτλ. existimans supplementum v. 8 Demetrii verbis commendari. — V. 8. ἔρχεται, Dem. εἰσέρχεται, Beidler ἐσέρχεται. — ἶσος, ap. Hepb. ΕἸ ἔ ἴσως, et sic Vind. Farn. ap. Dem., Ahrens /660g. --- "4osvi À, vulgo eni, E "Turn. "4g, Fl Ars. Ἄρει. ' Post hune versum sieut post; v. 4 Ὑμή- ναὸν adieci. — V. 4. μεγάλω πόλυ Neue, legebatur μεγάλου πολλῷ. Fr. 92. Demetr. de Eloc. CXLVI: Ἐκ di παραβολῆς. καὶ ἐπὶ τοῦ ἐξέχοντος ἀνδρὸς 7) Σαπφώ φησιν" Πέρφοχος͵ wrÀ. ἐνταῦϑα γὰρ χάριν ἐποίησεν ἡ παραβολὴ μᾶλλον A μέγεϑος" καίτοι ἐξῆν εἰπεῖν, πέρ- οχος ὥσπερ ἡ σελήνη τῶν ἄλλων ἄστρων, ἢ ὃ ἥλιος ὃ λαμπρότερος, 4) ὅσσα ἄλλα ἐστὶ ποιητικώτερα. Conf. Eust. Il. 741, 16: Αἴλιον “Διονύσιον, ὃς καὶ τὸν τῆς παροιμίας Αέσβιον ὁδὸν Τέρπανδρόν φησιν ἢ Εόαι- νετίδην ἢ ᾿Αφιστοκλείδην. καὶ ᾿Δριστοτέλης δὲ ἐν τῇ “Λακεδαιμονίων πολιτείᾳῳ τὸ Μετὰ “έσβιον φδὸν τὸν Τέρπανδρόν φησι δηλοῦν. ἐκαλοῦντο δέ φασι καὶ ὕστερον εἰς τὴν ἐκείνου τιμὴν πρῶτον μὲν ἀπό- γονοι αὐτοῦ, εἶτα εἴ τις ἄλλος παρξέη “Λέσβιος, εἶθ᾽ οὕτως οἵ λοιποὶ Μετὰ A. ὠδόν, τὸν ἁπλῶς δηλαδὴ Δέσβιον. Permire Kock haec ad Achillem refert, quem Homerus Lesbius celebraverit. Fr. 93. Scholiasta Hermog. VII 983 ed: Walz: καὶ Σαπφώ, οἷον κτλ. -- kn γλυκύμαλον, Schol. Theocr. XI 39: γλυκύμηλον νον, ἔστι γάρ τι μήλου γένος. Σαπφώ" γλυκύμαλον ἐρεύγεται ὡς ἄκρω ἐπ᾽ ὄσδω (M. γλυκύ τι μᾶλον et ἐπόσδων, Gen. b γλυκύτατον οὗ ἄκρῳ ἐπ᾽ ὄσδῳ, cod. Ambr. satis vitiose γλυκύ τι μᾶλον ἐρεύγεται ἄκρω σποδῶ, velt. edd. ἄκρῳ ἐπ᾽ οὐδῷ). Schol Herm. γλυκὺ μᾶλλον (Ven. μᾶλον). ἐρεύϑεται Ven., εὑρέϑεται Par. 2, εὑρίσκεται Par. 1. — $600 Bior- === p131 === SAPPHO. . 391 ἄκρον ἐπ᾽ ἀκροτάτῳ" λελάϑοντο δὲ μαλοδρόπηες, οὐ μὰν ἐκλελάϑοντ᾽, ἀλλ᾽ οὐκ ἐδύναντ᾽ ἐπίκεσθαι. 94. 908 Οἵαν τὰν ὑάκινθον ἐν οὔρεσι ποίμενες ἄνδρες πύσσι καταστείβοισι, y&uet δ᾽ ἐπιπορφύρει ἄνϑος. .. field, vulgo ὄσδῳ. — V. 2. μαλοδρόπηες Ven., μελαδροπῆες Par. Mon. — V.8 ἐπίκεσϑαι. legebatur ἐφικέσθαι, quod non servavi, quim vis in titulo apad. Conze iter Lesb. t. XII A 35 ἀφικομένων sit. Resp. Lon- gus Past. Π 33: Καὶ ἕν μῆλον ἐπέπεπτο ἐν αὐτοῖς ἄκροις ἀκρότατον, μέγα καὶ καλόν, καὶ τῶν πολλῶν τὴν εὐωδίαν ἐνίκα μόνον. ἔδεισεν ὁ τρυγῶν ἀνελθεῖν, ἠμέλησε καϑελεῖν" τάχα δὲ καὶ ἐφυλάττετο τὸ καλὸν μῆλον ἐρωτικῷ ποιμένι. Adde Himer. 1 4: Τὰ δὲ ᾿ἡφφοδέτης ὄργια (μόνῃ) παρῆκαν τῇ Asa Σαπφοῖ, (καὶ) ἄδειν πρὸς λύραν καὶ ποιεῖν (ὠδὴν) τὸν ϑάλαμον" ἣ uel... εἰσῆλϑε μετὰ τοὺς ἀγῶνας εἰς ϑάλα. μον, πλέκει παστάδα, τὸ λέχος (Ὁμήρου) στρώννυσι, Ἰἀγεέρει παρϑένους, εἰς νυμφεῖον ἄγει καὶ ᾿ἡφροδέτην ἐφ ἄρματι Χαρίτων καὶ χορὸν Ἐρώ- τῶν συμπαίστορα. καὶ τῆς μὲν ὑακίνϑῳ τὰς κόμας σφίγξασα, πλὴν ὅσαι μετώπῳ μερέξονται, τὰς λοιπὰς ταῖς αὔραις ἀφῆκεν ὑποκυμαίνειν, εἰ πλήττοιεν. τῶν δὲ τὰ πτέρα καὶ τοὺς βοστρύχους χρυσῷ κοσμήσασα πρὸ τοῦ δίφρου σπεύδει πομπεύοντας καὶ δᾷδα κινοῦντας μετάρσιον. Et maxime huc pertinet T 16: Σαπφοῦς ἦν « ἄρα μήλῳ μὲν εἰκάσαι τὴν κόρην, τοσοῦτον χαρισαμένην τοῖς πρὸ ὥρας δρέψασθϑαι. σπεύ- δουσιν, ὅσον [οὐδ᾽] ἄκρῳ τοῦ δακτύλου γεύσασθαι, τῷ ἰδὲ} xo ὥραν τρυγᾶν τὸ μῆλον μέλλοντι τηρῆσαι τὴν χάριν ἀκμάξουσαν᾽ τὸν νυμ- φίον τε Apis παρομοιῶσαι καὶ εἰς ταὐτὸν ἀγαγεῖν τῷ ἤρῳ τὸν νεανίσκον ταῖς πράξεσιν κτλ. Praeterea I 19: Φέρε οὖν εἴσω τοῦ θαλάμου παραγαγόντες αὐτὸν ἐντυχεῖν τῷ κάλλει τῆς νύ qs πείσομεν. ὦ καλή, ὦ χαρίεσσα, πρέπει γάρ σοι τὰ τῆς Δεσβίας γκώ- pie. σοὶ niv γὰρ ῥοδόσφυροι Χάριτες χρυσῆ τ᾽ ᾿ἡφροδίτη συμπαίζουσιν, Ὧραι δὲ λειμῶνας βρύουσι xtA. quod ipsum ex hoc Sapphus hymenaeo petitum videtur: Ὦ «dice, ὦ χαρίεσσα. PF Alia "praeterea Hartung edolavit, velut ... coi μὲν] ΗΝ Χάρι- τες | χρυσῆ v' ᾿ἀφρόδιτα | συμπαίξουσιν. quemadmodum etiam Kock ista in versus redigere conatus est; at sophista hie potius Anacreontem fr. ? imitatur. Himerii locum I 4 attigit Koechly, eundem una eum aliis eiusdem sophistae loeis examinavit Maehly Mus. Rhen. XXI 301 seq.; utrumque criticum &gpe Χαρίτων offendit, at videas Simon. epigr. 119, 10; neque decet huius rhetoris ineptias ad amussim exuminare. Fr. 94. Sapphoni vindicavi, nam omisso poetae nomine leguntur apud, Demetrium de Kloc. CVI: Τὸ δὲ ἐπιφώνημα καλούμενον ὁρίξοιτο μὲν ἄν τις λέξιν ἐπικοσμοῦσαν- ἔστι δὲ τὸ με αλοπρεπέστατον ἐν τοῖς λόγοις" τῆς γὰρ λέξεως ἡ μὲν ὑπηρετεῖ, ἡ δὲ ἐπικοσμεῖ. ὑπηρετεῖ μὲν 9, τοιάδε: Ofav ... καταστεέβουσι. ἐπικοσμεῖ δὲ τὸ ἐπιφερόμενον τό' χαμαὶ δέ τε κτλ. ἐπενήνεγκται., γὰρ τοῦτο τοῖς προενηνεγμένοις κόσμος σαφῶς καὶ κάλλος. — V. 1. r&v, vulgo τὴν. --- οὔρεσι, Ahrens ὥρεσι, qui quidem postea abiudicare studuit Sapphoni hos versus. — V. 9. καταστείβοισι Schneidewin, v. καταστείβουσι. - χάμαι δ᾽ ἐπιπορ- φύρει ἄνϑος scripsi, legebatur ᾿χαμαὶ δέ τε πορφύρον ἄνϑος, ubi ver- === p132 === Ι 070 POETAE MELICI. 95. [68.] FéGmsoe, πάντα φέρων, 06€ φαίνολις ἐσκέδασ᾽ αὔως. φέρεις oiv, φέρες αἶγα, φέρεις ἄπυ ματέρι παῖδα. 96, B “ᾳΦὌΦ ᾿Διπάρϑενος ἔσσομαι. bum desider atur, at iners quidquid addideris in proximi versus exordio, velut κάππεσεν, quod olim commendavi. Omnis sententia disticho hoc absolvitur. Quod ἐπιπορφυρίξειν dici solet, Sappho ἐπιπορφυρέω vel potius ἐπιπορφύρημι dixit: nam minus placet χάμαι δέ τε πορφύρει: verbo πορφυρεῖν utuntur Dionys. Perieg. 1122 et novicii poetae, apud Aratum 158 recte Bekker εἰν ἁλὶ πορφυρούσῃ pro πορφυρεούσῃ re- vocavit. Fr. 95. Et. M. 384, 4: Σαπφώ. Ἕσπερε πάντα φέρων, ὅσα φαινό- λις ἐσκέδασ᾽ αὔως. sed auctius exhibet fragmentum. Et. Flor. Miller Misc. 199, ubi additur φέρεις oiov φέρεις, οἶνον φέρεις, αἶγα φέρεις ἄποιον μητέρι παῖδα. Eadem iu arctum redegit Demetrius de Eloc. CXLI: Φαριεντέζεται δέ ποτε (Σαπφὼ) καὶ ἐξ ἀναφορᾶς, ὡς ἐπὶ τοῦ ᾿Εσπέρου" Ἕσπερε πάντα φέρεις, φησί, φέρεις ὄὲν (sic Casaubonus, vulgo οἶνον), φέρεις αἶγα, φέρεις ματέρι παῖδα. Καὶ γὰρ ἐν- ταῦϑα ἡ χάρις ἐστὶν ἐκ τῆς λέξεως τῆς φέρεις ἐπὶ τὸ αὐτὸ ,ἄναφερο- μένης. V. 1 legitur etiam Et. M. 174, 43: ἡὔως... Σαπφώ (D Σαπ- φὼ 2E) "Eeneot, πάντα φέρων κτλ. et "Etym. Gud. 212, 43 iom ig 7. φέρων, ὅσσα νφαίνολες ἐσκ. ἄβως) οὐ 446, 8 (genos, π. φέρω, ὅσα φαινότερα ἑ. qoc). Schol Eurip. Orest. 1260 (φαινολές et φαινόλη), denique Cram. An. Ox. II 444, 17 (ubi tantum ὅσα φαινόλης Ἀτλ.). V. i. «ξέσπερε Weleker. --- φέρων revocavi, solus Demetrius φέρεες, sive diversam secutus scripturam, sive memoriae errore deceptus. Ahrens olim φόρεις, qui hoc partic. etiam v. 2 ubique intulit. — y.2 nunc demum licuit ope Et. ΕἸ. in integrum restituere: nam φέρεις ἄποιον nihil aliud est quam φέρε tg ἄπυ, i. 6. «εγέρίδ (non recte Mei- neke ἀπ ποϊᾶν e prato). Vocula &zv apud Demetrium omissa et numero versus et sententiae detrimentum attulit; praeterea metiri lex exigit, ut φέρες αἶγα pro φέρεις scribatur; quae correptio Doriensibus usitata neque ab Aeoliei sermonis proprietate abhorret, uod, Cypriorum glos- sae apud Hesych. , arguunt: fg ποϑ᾽ fomsg: ποϑὲν ἥκεις" Πάφιοι. οὐ ἀεικές" ἀπρεπές" ἀκούεις" Κύπριοι, ubi diversa vocabula ἀεικὲς et ἀΐκες (. e. ἀΐκεις, ἀΐξιθ) temere conglutinata sunt. De clausula sec. pers. vide ad Ale. 5. Ceterum hoc fr. arguit, Aeolieos poetas in versibus dactylieis cycliis in primo loco praeter pedes disyllabos etiam dactylo usos esse. — Olim varie hunc locum emendare conati sunt, velut Ahrens «έσπερε, πάντα φρεὶς.. . φρεὶς οἷν, φρεὶς αἶγα, φρεὶς μάτερι παῖδ᾽ (ἀγαπάταν), Hermann ὅσ᾽ & φαινόλις .. καὶ γὰρ ὄϊν σὺ φέρεις, φέρεις αἶγα; φέρεισϑα, δὲ ματρὶ Παῖδα, Hartung αἶγα σὺ oiv TE φέρεις, σὺ φέρεις καὶ ματέρι παῖδα. Koechly commendavit oiv σὺ φέρεις τε καὶ αἶγα φέρεις καὶ ματέρι παῖδα. Fr. 96. Cram. An. Ox. 1 71, 19: ὃ δ᾽ Αἰολεὺς τριχῶς el m. ἔσο- poi xol αἰεὶ καὶ αἰέν. Ahrens correxit. Cf. Cram. An. Par. III 321, 22: ἀειπάρϑενος διὰ τῆς εἰ διῳφϑόγγου γράφεται κοινῶς, Αἰολικῶς δὲ διὰ τοῦ i. Adde Herodian. Epim. 184 ed. Boiss. === p133 === SAPPHO, 123 97: , * " ΖΙώσομεν, qo. πατῆρ. 98, [38. 110.] Θυρώρῳ πόδες ἑἐπτορόγυιοι. τὰ δὲ σάμβαλα πεμπεβόηα, πίσυγγοι δὲ δέκ᾽ ἐξεπόνασαν. 99. [68 Ὄλβιε γάμβρε σοὶ μὲν δὴ γάμος. ὡς ἄραο, ἐχτετέλεστ᾽, ἔχης δὲ πάρϑενον, ἂν ἄραο. 100. [64.] 910 Μελλέχιος δ᾽ ἐπ᾽ ἱμέρτῳ κέχυται προσώλχῳ. Fr. 97. Cram. An. Ox. 1 190, 19: Ἠσὶ δώσομεν" ἧ. π., φησὶν ἡ Σαπφώ, ἠτὶ δὲ λέγει Alxuav ἀντὶ τοῦ ἠσίν. Prius qoi grammatici est. Fr. 98. Hephaest. 41: Τὸ m τετράμετρον (Alokixóv καταληκτικὸν εἰς δισύλλαβον)" Θυρωρῷ κτλ. Demetrius de Eloc. CLXVII: ἄλλως δὲ σκώπτει (Σαπῳ ὦ) τον ἀγροῖκον vv φίον καὶ τὸν ϑυρωρὸν τὸν ἐν τοῖς γάμοις εὐτελέστατα καὶ ἐν πεζοῖς ὀνόμασι μᾶλλον ἢ ἐν “ποιητικοῖς. ὥστε αὐτὴς μᾶλλόν ἐστι τὰ ποιήματα ταῦτα διαλέγεσθαι, 7 ἄδειν, οὐδ᾽ ἂν ἁρμόσαι πρὸς τὸν χορὸν ἢ πρὸς τὴν λύραν, εἰ μή τις εἴη χορὸς δια- λεκτικός. Ex hoc carmine videtur petitum, quod habet Synes. Epist. ΙΗ 158D: Ὁ δὲ ἀδικούμενος Aenóvióc ἐστιν ὃ τοῦ ϑυρωροῦ πατήρ, ὡς ἂν εἴποι Σαπφώ, τὰ μὲν ἄλλα σώφρων καὶ μέτριος ἐν τῷ xe ἑαυτὸν βίῳ γενόμξνος, ἀλλ᾽ ὑπὲρ εὐγενείας ἀμφισβητῶν τῷ Κέκροπι διετέλεσεν. — V. 1. ἑπτορόγυιοι Hotehkis, ἐπταϑόργυιοι Ε Schol. "Turn. (in calce ἐπτόργυιοι), CMPSA ἑπταϑορρόγυιοι, Fl ἑπταρόγιοι, Cod. Ming. ἕπτα- óoyviot. — V. 2. σάμβαλα, M σύμβαλα, "urn. σύμβολα. — πεμπεβόηα Schneidewin (postquam ego πεμπαβόηα scripseram), πενταβόεια M Turn., πεντεβόηα CPA, πεντεβόεια vulgo. Fr. 99. Hephaest. 102: Καὶ τὸ ἐκ χοριαμβικῶν ἐφϑημιμερῶν τῶν εἰς τὴν ἰαμβικὴν κατακλεῖδα ἡ rini ποιήτρια (Zeamgo0) Ὄλβιε wu. Ξε V. 1. ἄραο, ἀρᾶο À, ἀρᾶϊ C, δῷ P, ἄρας cod. Rhed. Mon. — V. 2. ἔχης, ἔχῃς ΟΡΒΑ, vulgo ἔχεις. — ἂν ἄραο, ἀνάραο E, ἀναράϑ' Ρ, ἀνα- pco À, ἀνάρας FIB, dv do&9' O Mon. Hhed., Hermann bis ἀρᾶσαι, Ahrens. ἄρασο scripsit. Fr. 100. Hephaest. 102: Καὶ ὁ ποὺς συνῆψε τὴν λέξιν' Μελιχοος δ᾽ ἐφ᾽ fu. κτλ. ubi ΕἸ μελίχρος, N μελίχρως, C μελίχρονος, Turn. μὲ- 1 λίχφοος, P et ut videtur ES μελλέχροος, μελίχροος A. Hermann μελλί. χίος, quod nune recepi. Sappho videtur μελλίχιος ὦχρος dixisse, quod vocabulum proximo, versu insequebatur, vel παρϑενέκας γέλος. — ἐπ᾽ Turn. Fl, vulgo ἐφ᾽. — Videtur ex eodem carmine, ex quo fr. 99. === p134 === 124 ' " POETAE MELICI. 101. [41] 'O uiv γὰρ xéAog, 0000v ἴδην, πέλεται (&yatog), ὁ δὲ κἄγαϑος αὔτικα καὶ κάλος ἔσσεται. 102. [11] Ἦρ᾽ ἔτι παρϑενίας. ἐπιβάλλομαι: *103. [18] Χαίροισα νύμφα, χαιρέτω δ᾽ ὁ γάμβρος. * 104. [34.] a 911 Tío 6, ὦ φίλε γάμβρε, κάλως ἐϊκάσϑω; ὄρπακι βραδίνῳ 6t κάλιστ᾽ ἐϊκάσδω. Fr. 101. Galen. Protr. e. 8: “ἄμεινον οὖν ἐστιν, ἐγνωκότας τὴν μὲν τῶν μειραπίων͵ ὧραν τοῖς ἠρινοῖς ἄνθεσιν ἐοικυῖαν, ὀλιγοχρόνιόν τε τὴν τέρψιν ἔχουσαν, ἐπαινεῖν τε τὴν Δεσβέαν λέγουσαν" Ὁ μὲν γὰρ κ. ὅσσον ἰδεῖν πέλεται, ὃ δὲ wy. αὖ. καὶ x. ἔσται' πείϑεσϑαι δὲ καὶ Σόλωνι τὴν αὐτὴν γνώμην ἐνδειχνυμένῳ. — V. 1. ióqv Ahrens, v. ἰδεῖν. — ἄγαϑος adieci, Hermann κάλος. — V. 2. ἔσσεται Hermann, vulgo ἔσται, quod servans Ahrens v. 1 πέλετ᾽ oi scripsit. Fr. 102. Apollon. de Coni. in Bekk. An. II 490: "pa οὗτος κατὰ πᾶσαν διάλεπτον ὑπεσταλμένης. τῆς κοινῆς καὶ ᾿ἡττικῆς ἦρα λέγξται. He. ἔτι ,"[eo]fevéng £m., dong. Sehol. Dionys. Thrac. ib. 968: Ὁ ἄρα ἐρωτηματικὸς ὧν μηκύνει τὸ &, συλλογιστικὸς δὲ βραχύνει" τρέ- πεται δὲ ἑκατέρου τὸ ἃ εἰς 5, τὸ μὲν μακρὸν παρ᾽ Αἰολεῦσιν οὕτως" "H^ ἔτι παρϑενικὰς ἔπι -- παρϑενίας Scripsit Hermann, Hartung παρϑενίαν vel παρϑενία, σ᾽ ἐπιβάλλομαι. Ego conieci παρϑενίκαις, ratus eodem modo hunc versum explicandum esse, quo "Theocritus qui diei solet scripsit XXIII 26: ἄρτι δὲ χαίρειν τοῖσι τεοῖς προϑύροις ἐπι- βάλλομαι. Fr. 103. Hephaest. 25: Καταϊληκτικὰ δὲ (μέτρα), ὅσα μεμειωμένον ἔχει τὸν τελευταῖον πόδα" οἷον ἐπὶ ἰαμβικοῦ" Χαίροισα κτλ. Χαί- θοισὰ Fi Turn., sed in calce χαίροις ὦ, C χαέροις ἀνύμφα, B2MEPA χαίροις ἁἀνύμφα, unde Neue χαίφοισϑα, probabiliter, siquidem ver- sum hunc ex carminis exordio depromptum osse aliorum exemplorum multitudo suadere videtur. Equidem auctor essem, αὖ χαέροις & νύμφα scriberetur; si certum esset Aeolenses hanc articuli formam, quae supra fr, 52. 58 produeta est, etiam subinde corripuisse: sed apud Pindarum Ol. I 89 quod boni libri exhibent quodque tuitus es& Mommsen ἃ τέκε λαγέτας, in hoe poeta prorsus solitarium est. Quod Demetrius de eloc. CLI affert “Ζέλφυι παιδίον ὑμῶν oc κύων φέρει incertum, utrum ex car- mine an ex pedestri sermone git. petitum. Fr. 104. Hephaest. 41: Πεντάμετρα δὲ (Aloud) καταληκτικὰ εἰς δισύλλαβον" Tío τὰ. — V. 1. τέῳ Neue, codd. τέων, (Cod. Ming. 489 τί ἧς), Pauw τίσι. — V. 2. ὄρπαπε A, rell. 'ut videtur à ὄρπακι. — κάλιστ᾽ Scripsi, vulgo μάλιστ᾽, A σὲ μαζηστ᾽. === p135 === n€——— SAPPHO. . 125 105. [49.] ἐν εν Χαῖρε, νύμφα, χαῖρε, τίμιε γάμβρε. πόλλα. 106. [65.] : Οὐ γὰρ ἦν ἀτέρα πάϊς, ὦ γάμβρε. τοιαύτα. * 104. 108. "Eonev' Ὑμήναον. Ὦ, τὸν ᾿᾿δώνιον. 109: [Di] . ὉηΟ oem A. Παρϑενία, παρϑενία, ποῖ μὲ λίποισ᾽ ἀποίχῃ; B. Οὐκέτι ἥξω πρὸς σέ, οὐκέτι ἥξω. Fr. 105. Serv. Virg. Georg. 1 31: ,,Generum vero pro marito posi- tum multi accipiunt. furta Sappho, quae in libro, qui inscribitur Ἔπι- ϑαλάμια, ait χαῖρε κτλ. ἀντὶ τοῦ νυμφίε. Pollux ΠῚ 32: Σαπφὼ μέντοι καὶ τὸν ἄνδρα αὐτὸν γαμβρὸν καλεῖ. — V. 2. Cf. Iulian. Ep. LX: χαῖρε δὲ καὶ αὐτὸς ἡμῖν πολλά, καϑάπερ καλὴ Σαπφώ φησιν. |u edit. 1 γαῖρε τ. y. χαῖρε πόλλα scripsi. Hermann existimat idem metrum esse, quod fr. 99 et scripsit: Χαίρετε (vel Χαῖρε δὲ) νύμφα, χαῖρε, τίμιε γαμβρέ, mola. Fr. 106. Dionys. de comp. verb. c. XXV: τὸ συμπλεκόμενον τούτῳ πάλιν κῶλον ἐκ δυοῖν συνέστηκε μέτρων" » Mijn μικρὸν ὁρῶντά τι καὶ φαῦλον ἁμάρτημα, ἑτοίμως οὕτως ἐπὶ τούτῳ." Εἴ γέ τοι Σαπφικόν τις ἐπιϑαλάμιον τουτί" Οὐ γὰρ ἑτέρα ἦν (cod, Heg. I Colb. Ald. yov) παῖς, ὦ y., MEET: καὶ τοῦ κωμικοῦ τετραμέτρου, λεγομένου δὲ ᾿ἀφιστοφανείου τοῦδε; ἐγὼ τὰ δίκαια λέγων ἤνϑουν καὶ σωφρὸ- σύνη νενόμιστο * τούς e pt πόδας καὶ τὴν κατάληξιν ἐμβα- λὼν συνάψειε τοῦτον τὸν τρόπον᾽ μοῦ γὰρ ἑτέρα ἦν παῖς, ὦ γάμβρε, τοιαύτα. καὶ σωφροσύνη νενόμιστο," οὐδὲν διοίσει τοῦ" » Μήτε μικρὸν ἐπὶ τούτῳ." Correxit Blomfield, nisi quod ἀτέρα seripsi. Sed praeterea malim οὐ γὰρ ἦν ἀτέρα νῦν πάϊς. Ahrens οὐ γὰρ ἀλλο- τέρα νῦν Παῖς, ὦ γαμβοέ, τοαύτα. Fr. 107 et 108, Plotius 266: ,,Hymenaicum dimetrum dactylieum Sapphicum monoschematistum est: semper enim duobus daetylis con- siat: TECZEPTMHNIONTUNAZAUNION. ita cod. A, nec valde dis- crepat B PTCCCCPTIAHNIONUTONAAONION, Fr. 107 ἔσπετ᾽ Ὑμή- ναὸν scripai, quod propius abest atraditis litteris, quam quod antea ex: hibui Ὕμεν᾽ "Dugveaov, — Fr. 108, quod iam Sealiger restituit, fortasse confietum est ex Fr. 63: vel forma "Aódwiog possit novicia videri, quam Latini potissimum inde a Plauti saeculo frequentant. Si grammatico Bekk. ἀπ. 1 346 fides, principes veteris comoediae ea usi sunt, sed Meinekio Fr. Com. II 2, 694 loeus vitium contraxisse visus est, quem etiam Cobet tentavit: ego ea de re nihil decernere audeo, sed princi- palis forma haud dubie 4ó6w1oc, unde Cypriorum sermone δωνις eva- luit latiusque propagatum. : Fr. 109. benetr de Eloc. CXL: αἴ δὲ ἀπὸ τῶν σχημάτων χάρι- === p136 === 196 ᾿ POETAE MELICI. * 110. ἄλλαν μὴ καμεστέραν φρένα. 111. Φαίνεταί For κῆνος. 112. [95] Wo πόλυ λευκότερον. 113. [98.] Μήτ᾽ ἔμοι μέλι μήτε μέλισσα. τες. δῆλαί εἶσι καὶ πλεῖσται παρὰ Σαπφοῖ" οἷον ἐκ τῆς ἀναδιπλώσεως, ὅπου νύμφη πρὸς τὴν παρϑενίαν φησί: Παρφϑενία, π. ποῖ με λιποῦσα οἴχῃ; ἡ δὲ ἀποκρίνεται πρὸς αὐτὴν τῷ m σχή- ματι" Οὐκ ἔτι ἤξω πρὸς σέ, οὐκ ἔτι ἤξω. πλείων γὰρ χάρις ἐμ- φαίνεται, ἢ εἴπερ ἅπαξ ἐλέχϑη καὶ ἄνευ τοῦ σχήματος. καίτοι ἡ ἄνα- δίπλωσις πρὸς δεινότητας μᾶλλον δοκεῖ εὑρῆσϑαι, ἢ δὲ καὶ τοῖς δεινο- ' τάτοις καταχρῆται ἐπὶ χάριτος. -- V. 1. λιποῖσ᾽ ἀποίχῃ Blomfield seripait, quod iam secutus sum, quandoquidem Lesbii poetae numerorum com- plemento usi esse videntar, quod desiderat tradita seriptura λιποῖσ᾽ οἴχῃ, qui tum demum iustus erit versus, ubi silentium vel adiectivum temporis admiseris. — V. 2 aegre restitui potest. fortasse: οὐκέτι, νύμφα, προτὶ σ᾽ ἴξω, προτὶ σ᾽ οὐκέτ᾽ ifo. ' Koechly parum commode οὐκέτι πρὸς σ᾽ οὐκέτι πρὸς σ᾽ E ἅπαξ λίποισα, Seidler οὐκέτι (Zengo:) ποτί σ᾽ n ποτί σ᾽ οὐκέτ᾽ ἴξω, Her- mann (χαῖρε φίλα), οὐ γὰρ ἔτ᾽ ἴξω προτί σ᾽ , οὐκέτ᾽ ἔξω, Ahrens οὐκέτι σ᾽ εἴξω, οὐκέτι σ᾽ εἴξω, Hartung οὐκέτ᾽ ἀπίξω ποτὶ 6, ὦ νύμφα, ποτ᾽ οὐκέτ᾽ ἴξω. Koenius πρές σε, quod Aeolensibus tribuit Greg. Cor. 685 (ef. ib. 681) vel quod Hesychius exhibet πέρ cs' πρός cs restituendum censuit. Fr. 110. Herodian. περὶ μον. λέξ. 26, 21: ἐφυϊαξάμην δὲ διαλέ- wrove διὰ τό' ἄλλα (fr. 356)... καὶ ἄλλαν μὴ χαμεστέραν φρένα. Sapphoni tribui, sed locus quomodo corrigendus sit incertum, ἄλλαν πἀάβακεστέραν φρένα, quod conieci, improbandum, quoniam Sappho tetrametris trochaicis non est usa. Ahrens ἀλλᾶν, μήτι κατ ἀμμετέραν φρένα, nune δαλλᾶν praeoptat, vid. fr. 35. Hartung ἀλλὰ μὴ κατ᾽ ἀσφέ- τέραν φρένα. Fr. 111. Apollon. de pron. 366A: Αἰολεῖς σὺν τῷ ΚΕ' φαίνεταί foi κῆνος. Σαπφώ. Male vulgo, referunt ad fr. 2. Fr. 112. Athen. II 57D: Σαπφὼ δ᾽ αὐτὸ (τὸ ὠὸν) τρισυλλάβως καλεῖ... καὶ πάλιν' ὠΐου m. Δ. ldem Eustath. 1686, 49. oco Ahrens. Ceterum conf. quaé adnotata sunt ad fr. δῦ." ὴ Fr. 113. , Moschopul. Opusc. 86 ed. Titz.: παροιμέα. .. ὡς παρὰ Xempoi: μήτ᾽ ἐμοὶ p. μ. μέλισσα (cod. μάλιστα)ῆ. Adde Tryphou. ap. Walz Rhet. VIII 760 (ubi MA item μάλιστα). Cf. etiam Diogenian, VI 58 (μηδὲ μέλι, μηδὲ μελίσσας). Arsen. 354. Apostol. XT 46. P'aroemiogr. fh 1i 39. ed. Gott. Germana proverbii forma haud dubie : sit Μή μοι μέλι === p137 === SAPPHO. - - 3 114. 85] ^ — à 918 Μὴ κίνη χέραδας. 115. [181 Ὄπταις ἄμμε. : 116. [82.] Ἠμιτύβιον σταλάσσον. ' 317. [891 Τὸν «ὸν παῖδα κάλει. ἘΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ. 118, [137.] Παῖδες ἄφωνος ἐοῖσα τόδ᾽ ἐννέπω, αἴ τις emn φωνὰν ἀκαμάταν κατϑεμένα πρὸ ποδῶν" 914 Αἰϑοπίᾳ μὲ κόρα Πατοῦς ἀνέϑηκεν ᾿Αρίστα μήτε μελίσσας, neque videtur Moschopulus Sapphus locum recte satis memoriae prodidisse. Fr. 114. , Sehol. Apoll. Rhod. I 1123: χέραδος ἡ τῶν βραχέων λίϑων συλλογή. . ἢ χεράδες (L ut videtur χέραδες) λέγονται of μικροὶ σωροὶ τῶν λίϑων: φησὶ “4ημήτριος ὁ Σκήψιος τὴν διάλεκτον Ἀπολλωνιατῶν εἶναι τῶν ἐν Πόντῳ" μνημονεύει καὶ Momo Μὴ κενὴ χεράδος. καὶ Ὅμηρος" ἅλις χεράδος περιχεύας. χέραδος δὲ ὁ τῶν λίϑων σωρός. Et. M. 808, 35: μή κένει χεράδας. ut dubitari possit, utrum χέραδος an χέραδας (i. e. χεράδας) sit legendum. ἘΞ κίνη Ahrens restituit. Fr. 116. Apoll. de pron. 387 A: Ἄμμε Αἰολεῖς" ὀπτᾷς ἄμμε Σαπφὼ πρώτῳ. — ὄπταις Ahrens restituit. Fr. 116. Schol. Aristoph. Plut. 729: Ἡμιτύβιον" ἀντὶ τοῦ σουδά- ριον, ῥάκος ἡμιτριβὲς λινοῦν τι οἷον ἐκμαγεῖον. καὶ Xena: 7M. στα- λάσσων, recte Hemsterhuys σταλάσσον. cf. Suid. v. ἡμιτύβιον. Fr. 177. , Apollon. de pron. 396 B: Αἰολεῖς μετὰ τοῦ .( κατὰ πᾶσαν πτῶσιν καὶ γένος" τὸν tOv π. καλεῖ. Σαπφώ. «ἐὸν Volger, Bekker fsóv scripsit..— κάλει Ahrens, legebatur καλεῖ, Fr. .118. Anthol. Pal, VI 269. A: Ὡς Σαπφοῦς" Corr. εἰς “τὸ ὦντι- βόλιν οὐ κεῖται τοῦ κυροῦ ΜΜιᾶχαηλῖ᾽ πόϑεν οὖν ἐγράφη οὐκ οἶδα. prae- terea in sin. marg. adscripsit notam, ξήτει et IIEPICCON, in d. marg. OAOCOAATON. Dixerunt de hoe epigrammate Keil Anal. Epigr. 1175eq. Meineke Del. Epigr. 226. Hecker Comment. Crit. in Anth. I 150 et II 125. Neque in hoe neque in sequentibus epigrammatis Aeo- lieam revocavi dialectum. — V. 1. παῖδες, Dorville παιδνή, non im- probante laceobsio. — ἐοῖσα, cod. P doíce. — τόδ᾽ scripsi, cod. rec, Dorville τάδ᾽, lacobs ἐοῖσά τ᾽ ἔτ᾽, O. Sehneider ἐοῖσά y ἔτ᾽ ; Meineke τότ᾽, lecker "oic ἅπερ vel ἐοῖσ᾽ ἅτε evvímo. — αἴ τις ἔρηται, cod. P αἰτίσερητα. — V. 3. Αἰθϑοπίᾳ μὲ xóge, cod. αὐθιοπέαι μὲ κόραι. --- === p138 === 198^ POETAE MELICI. Ξ “Ἑομοκλειδαία τῶ Σιαοναϊάδα, 5 σὰ πρόπολος, δέσποινα γυναικῶν" ἃ σὺ χαρεῖδσα πρόφρων ἁμετέραν εὐκλέϊσον γενεάν. 119. [138.] Τιμάδος ἅδε κόνις, τὰν δὴ πρὸ γάμοιο ϑανοῦσαν δέξατο Φερσεφόνας κυάνεος ϑάλαμος, " ἃς καὶ ἀποφϑιμένας πᾶσαι νεοϑᾶγι σιδάρῳ ἅλικες ἱμερτὰν κρατὸς ἔϑεντο κόμαν. 120. [139.] Τῷ , ὦ Heiéyam πατὴρ ἐπέϑηκε Μενίσκος κύρτον καὶ κώπαν, μνᾶμα κακοζοΐας. ᾿Δρίστα Keil et Meineke, Bentley ᾿ἀριστὼ, cod. P &ofcro. — V. 4. Ἕρμο- κλειδαία τῶ Σαοναϊάδα scripsi, id est filia. Hermoclidis, euius pater Saonaiades fuit: cod. P ἐρμοκλείταο τὼσ ἀῦν ἀϊάδα, Bentley "Egpoxst- δαο τῶ Σαιωνιάδα, rectius Dorville Σαοναϊάδα, quod iam recepi, cum antea Keilium secutus Σαῦναϊάδα Scripsissem, quae quidem forma non satis auctoritatis habet: sane Boeoti Σαύμειλος pro Σώμηλος dixerunt, item 'lhessalis Zevcot— pro Σιώσι (Σάοσι---) fuit in usu, sed in soluta forma Ziwo— Zoci— Aeolenses 5, quam diphthongus flagitat, ascivisse, non est verisimile. Meineke & !EguoxAción τῷ Σαυλαϊάδα, Hecker & "Eouoxisíro τῶ Ziovijieióo. Ego antea proposui ἀρίστᾳ (hoc etiam Neue commendavit) Ἑρμὼ xoAA(oro τῶ Σαῦναϊάδα, collato Pausania I 29, 2, sed ibi Pamphos potius quam Sappho testis adhibetur, vide infra p. 139 sq. — V. 8. σὰ, cod. P σᾶ. — & σύ, cod. P α cov. Hecker ᾧ σύ. — V. 6. εὐκλέϊσον, cod. P εὔκλεισον. Prorsus incredibilia com- mentus est Hartung, qui scripsit v. 1 πάγας ἄφωνος (h. e. opinor πηγᾶς, nam íruncum vel rupem interpretari videtur), v. 8, 4drveg ὠνέϑακεν "olere, "EouoxAsíva παῖς τῶ Σαϊδανιάτα, quod ad montis nomen Xat- δήνη refert. Fr. 119. Anthol Pal. VII 489. Σαπφοῦς. O εἰς τιμάδα ὁμοίως πρὸ γάμον τελευτήσασαν. Τιμὰς alias non legitur, sed idem fere est, quod Τήμη, quod nomen in usu fuisse testatur Arcadius 110, 15: Tín δὲ τὸ κύριον βαρύνεται. hine apud Hesychium Τιμαδία᾽ μικρὰ Τίμη scribo, ubi legitur τιμὴ, falso enim Τ μάδιον in ipsa glossa restituunt; ceterum hane quoque Hesyehii glossam ex Lesbio carmine petitam esse iestantur formae "Toodótog, Τινάδιος, aliaeque similes; adde Ptolem. Hephaest. p. 198 West. Τεττιγεδαίας τῆς Μυριναίας, ubi Τεττιγαδίας seribendum videtur. — V. 1, dóe, cod. P δε. — ϑανοῦσαν, Brunck ϑανοῖσαν. - Υ. 8. «ἀποφϑιμένας, cod. P ἀπὸ φϑιμένας, videtur ἃς καὶ ἐπὶ φϑιμένας vel & καὶ ἐπὶ φϑιμένᾳ scribendum, Hecker κατ᾽ ἀποφϑι- μένας. --- νεοϑᾶγι σιδάρῳ lacobs, cod. νεοϑαγεϊσιδήρω, Plan. νε09ηγ ἐΐ χαλκῷ. Ímitatus est Andronicus ' Anth. P. VII 181: & δὲ σέθεν φϑι- μένας πολιοὺς νεοϑῆγι σιδάρῳ κείρατο γηραλέας ἐκ κεφαλῆς πλοκάμους. Fr. 120. Anthol Pal. ΥἹΙ 505 ἃ m. sec. in rasura: Εἰς πελάγωνα Σαπφοῦς, fuit antea εἰς ϑρασύν τινα. — V. 1. γριπεῖ, Cod. P γριππεῖ. — ἐπέθηκε, Plan. ἀνέϑηκε. — Misionog Plan., μερίέσκος cod. P. — — V. 2. κἀποζοίας Sealiger, cod. P κακοξζωᾶς, Plan. κακοξωΐας. Qui === p139 === SAPPHO, 129 191. [92. Athen. XII 554HB: Φυσικὸν γὰρ δή τι τὸ τοὺς οἰομένους εἶναι καλοὺς καὶ ὡραίους ἀνθολογεῖν, ὅϑεν of τε περὶ τὴν Π]ερσε- φύνην ἀνϑολογεῖν λέγονται᾽ καὶ Σαπφώ φησιν ἰδεῖν ἄνϑ εἰ ἀμέρ- γουσαν παῖδ᾽ ἄγαν ἁπαλάν (sic D, vulgo ἁπαλήν) cf. Eudoc. 352. Hermann ἄνϑε᾽ ἀμέργοισαν ... πάϊδ᾽ ἁγνὰν ἁπαλάν, Em- perius ἀγανᾷ παλώμαᾳ, quod ommino improbandum. 122. 123. [96.] Demetr. de eloc. 162: Τοῦ δὲ αὐτοῦ (τῆς ὑπερβολῆς) εἴδους καὶ τὰ τοιαῦτά ἐστιν᾽ ὑγιέστερος κολοκύντης καὶ φαλακρότερος εὐ- δίας, καὶ τὰ Σαπφικά᾽ Πόλυ πάκτιδος ἀδυμελεστέρα (sic Vind. Ald. v. &óvu.), χρύσω χρυσοτέρα. πᾶσαι γὰρ e£ τοιαῦται χάριτες ἐκ τῶν ὑπερβολῶν εὕρηνται, καίτοι διαφέρουσιν. οἱ χρύσω χρυσοτέρα Demetrius iam supra attulit 129. Cf. Gregor. in Mermog. Rhett. Walz. VII 1236: Αἰσχρῶς μὲν κολακεύει τὴν ἀκοὴν ἐκεῖνα, ὅσα εἰσὶν ἐρωτικά, olov τὰ ᾿Ανακρέοντος, τὰ Σαπφοῦς, οἷον γάλακτος λευκοτέρα, ὕδατος ἁπαλωτέρα, πηκτίδων ἐμμελε- στέρα, ἵππου γαυροτέρα, ῥύδων ἁβροτέρα, ἱματίου ξανοῦ μαλακω- τέρα. χρυσοῦ τιμιωτέρα. Ex his exemplis Lesbiae poetriae fortasse vindicandum - - ἐματίω. ὦ ξάνω μαλακωτέρα. cf. Buttmann Lexil. II 18. Neque enim haec infegrum versum effieiunt, quandoquidem binae tripodiae logaoedieae ubi conso- eiantur, daetyli loeus váriari solet, ut fit in Asclepiadeo. — Componas eum his Sapphieum fr. 112 cw πόλυ λευκότερον, fr. adesp. 76 ναρκίσσου τερενώτερον, et quae ex Sophrone attulit Et. M. 256, 33 προβάτου προβάτερον (ita verissime Ahrens ocor- rexit) et οἰὸς oióregov. Novicii poetae talia frequentant. 124. Demetr. de eloc. 166: Ζιὸ xol ἡ Σαπφὼ περὶ μὲν κάλλους olim Sapphus epigrammata collegerunt, eos consentaneum est traditio- nem plus minusve probabilem secutos esse, sed hoc epitaphium plane alienum manifesto errore Lesbiae poetriae adscribitur, quemadmodum plurimi errores id genus in Anthologia deprehenduntur. Carmen est novieium, haud dubie demonstrativum, et quemadmodum filii nomen ΠΠελάγιος a professione est repetitum, ita etiam patri perspicuum nomen inditum fuisse coniicias: nam traditum parum certum esse vel seri- pturae varietas arguit: pater agricola videtur fuisse, non piseator, quandoquidem filius γριπεὺς dicitur. PozrAm Lrm. III. 9 915 - === p140 === 180 - POETAE MELICI. ἄδουσα καλλιεπής ἐστι καὶ ἡδεῖα, καὶ περὶ ἐρώτων δὲ καὶ ἔαρος (sie Gale, v. ἀέρος) καὶ περὶ ἁλκυόνος. καὶ ὅπαν καλὸν ὄνομα ἐνύφανται αὐτῆς τῇ ποιήσει, τὰ δὲ καὶ αὐτὴ εἰργάσατο. Fortasse verba καὶ περὶ ἐρώτων ... ἁλκυόνος statim post verba περὶ μὲν κάλλους collocanda suni. i à 125. [91.] Maxim. Tyr. XXIV 9: Διοτίμα λέγει. ὅτι ϑάλλει μὲν Ἔρως εὐπορῶν, ἀποθνήσκει δὲ ἀπορῶν᾽ τοῦτο Σαπφὼ ξυλλαβοῦσα εἶπε γλυκύπικρον (vide fr. 90) xol ἀλγεσίδωρον᾽ τὸν Ἔρωτα Zo- πράτης σοφιστὴν λέγει, Σαπφὼ μυϑοπλόκον. Vocabuli ἀλγεσί- δῶρος satis insolens figura; ἀλγεσίϑυμος, quod in Orphicis ear- minibus legitur, specie quidem simile, reapse dispar: nam hoc a verbo descendit, Sapphicum a nomine, i.e. ἄλγεσι δωρούμενος. 126. [105.] Iulian. Epist. XVIII: "Ive σέ, τὸ μέλημα τοὐμόν, ὥς φησιν ἡ Σαπφώ, περιπτύξωμαι. Cf. Theodorus Hyrtacenus in Epist. 15, 40 (Codd, Bibl. Reg. Paris. T. V): καὶ καταπαῦσαι πρὸς σέ, τὸ ἐμὸν μέλημα, Σαπφώ φησιν ἡ σοφή. Sappho τὸ μέλημα ὦμον dixerat. 121. Aristid. I 495: Τὸ ὑπὲρ πάσης τῆς πόλεως ἑστηκὸς γάνος. οὐ διαφϑεῖρον τὰς ὄψεις, ὡς ἔφη Σαπφώ, ἀλλ᾽ αὖξον καὶ στέφον καὶ ἄρδον ἅμα εὐθυμίᾳ" ὑακινϑίνῳ μὲν ἄνϑει οὐδαμῶς 916 ὅμοιον. ἀλλ᾽ οἷον οὐδὲν πώποτε γῆ καὶ ἥλιος ἀνθρώποις ἔφηναν. Non recte Nauck haee refert ad Sapph. 2, 11. 128. [119.] Pollux "VI 107: ᾿ἀνακρέων ... στερανοῦσϑαί φησιν καὶ ἀνήτ- TO, ὡς καὶ Σαπφὼ (fr. 18 v. 2) καὶ ᾿Δλκαῖος᾽ οὗτοι δὲ ἄρα καὶ δελένοις. 129. [120] Philostr. Imagg. Il 1: Τοσοῦτον ἁμιλλῶνται (af παρϑένοι), ῥοδοπήχεις (hoc legitur fr. 65) καὶ ἑλικώπιδες xol καλλι- πάρῃοι καὶ μελίφωνοι; Σαπφοῦς τοῦτο δὴ τὸ ἡδὺ πρύόσφϑεγμα. Paulo aliter Aristaenetus I 10: Πρὸ τῆς παστάδος τὸν ὑμέναιον δον αἱ μουσικώτεραι τῶν παρϑένων καὶ μειλεχόφωνοι (Sappho, Si hoe vocabulo usa est, μελλεχόφωνοει dixit), τοῦτο δὴ Σαπφοῦς === p141 === ΒΆΑΡΡΗΟ, . 181 τὸ ἥδιστον φϑέγμα. Difficilis optio: nam poterat utrumque reete diei. Adrastum, cuius γλῶσσαν Tyrtaeus XII 8 μειλιχόγηρυν ap- pellavit, Plato in Phaedro μελίγηρυν nuncupat. Maior tamen Philostrati auctoritas, quam etiam Antipater Sidonius Anth. Pal. IX 66 videtur firmare: ναμοσύναν ἕλε ϑάμβος, ὅτ᾽ ἔκλυε τᾶς μελιφώνου Σαπφοῦς. adde Mosch. I 9: ὡς μέλε φωνά et 'Theo- erit. V 82. 130. Liban. Or. T. I 402 ed, Reiske: εἰ ovv Σαπφὼ τὴν “Δεσβίαν οὐδὲν ἐκώλυσεν εὔξασϑαι νύκτα αὐτῇ γενέσθαι διπλασίαν, ἐξέστω κἀμοί τι παραπλήσιον αἰτῆσαι. Χρόνε, πάτερ ἐνιαυτοῦ καὶ μηνῶν; ἔκτεινον ἡμῖν τουτὶ τὸ ἔτος ἐφ᾽ ὅσον οἷόν vs πλεῖστον, ὥσ- πὲρ ὅτε Ἡρακλῆς ἐσπείρετο, τὴν νύκτα ἐξέτεινας. Tres continuas noetes cum luppiter Alemenae eonnubio usus esse feratur (hinc Hereules τρεέσπερος λέων dictus Lycophroni v. 33), coniieias Sap- phonem νύκτα τριπλασέαν dixisse. 131. [123.] Strabo XIII p. 615: Εἶτ᾽ ἐν ἑκατὸν σταδίοις (ἀπ᾽ ᾿Ἐλαίας πόλεως Αἰολικῆς) ἡ Κάνη, τὸ ἀνταῖρον ἀκρωτήριον τῷ «“Πέκτῳ καὶ ποιοῦν τὸν ᾿Αδραμυττηνὸν κόλπον, οὗ μέρος καὶ ὃ "EAeirmóg ἔστι. Κάναι δὲ πολίχνιον Δοκρῶν τῶν ἐκ Κύνου, κατὰ τὰ ἄκρα τῆς «Δέσβου τὰ νοτιώτατα, κείμενον ἐν τῇ Καναίᾳ" αὕτη δὲ μέχρι τῶν ᾿᾿ργινουσσῶν διήκει καὶ τῆς ὑπερκειμένης ἄκρας, ἣν “{γά τινες (Aiy& D, αἷγαν hoz) ὀνομάξουσιν ὁμωνύμως τῷ ξώῳ᾽ δεῖ δὲ μα- πκρῶς τὴν δευτέραν συλλαβὴν ἐκφέρειν Αἰγὰν (αἰγὰν Ez, vulgo Aiy&v) ὡς ἀκτὰν καὶ ἀρχάν (ita EF, vulgo "4xrüv καὶ !4oyüv), οὕτω γὰρ xoi τὸ ὄρος ὅλον ὠνομάξετο, ὃ νῦν Κάνην καὶ Κάνας λέγουσιν" ... ὕστερον δὲ αὐτὸ τὸ ἀκρωτήριον Αἰγὰ (ita Coraes et Meineke, vulgo iy&, nisi fuit 4“ἔγα, αἶγα DE) κεκλῆσϑαι (ita libri, corrigunt, κέκληται, probabilius Meineke putat δοκεῖ excidisse) 917 ὡς Σαπῳφώ φησι (φησι add. moz, om. ceteri, Kramer verba ὡς Σαπφώ φησι ab aliena manu addita esse censet, et omisit Mei- neke), τὸ δὲ λοιπὸν Κάνη καὶ Κάναι. cf. Steph. Byz. v. A4iye. 182. [1941] Schol. Apoll. Rhod. ΠῚ 26: ᾿Απολλώνιος μὲν ᾿Αφροδίτης τὸν Ἔρωτα γενεαλογεῖ, Σαπφὼ δὲ Γῆς καὶ Οὐρανοῦ. Cf. Eudoc. 158. Ai Arg. 'heoer. ΧΗΠ: Σαπφὼ (Ἔρωτα) ᾿Αφροδίτης καὶ Οὐρανοῦ, ubi Wüstemann 1 ἧς coniecit, sed cf. Pausan. IX 97, 3: Σαπφὼ 9* === p142 === 132 — ᾿ς POETAE MELICI. δ᾽ ἡ “Δεσβία πολλά τε καὶ οὐχ ὁμολογοῦντα ἀλλήλοις ἐς Ἔρωτα ἦσεν, ac de Venere et Amore fortasse dixit fr. 117: τὸν fóv παῖδα κάλει. 138. Himer. Or. XIII 9: ᾿ἀστὴρ οἶμαι σύ wc ἑσπέριος. ἀστέρων πάντων ὃ κάλλιστος" Σαπφοῦς τοῦτο δὴ τὸ εἰς “Ἕσπερον cone. Cf. III 17: ἐφάνης τοίνυν οὗτος ἐκεῖνος ἀστέρων πάντων 0 κάλλιστος σὲ γὰρ ᾿Αϑηναῖοι καλοῦσιν “Ἕσπερον. Videtur fuisse: "Aoríomv πάντων ὃ κάλιστος .. Hartung hexametrum restituit Ἕσπερε, κάλλιστος * * ἄστρων πόλυ πάντων, item Koechly: Jéomsgoc, 00r ἄστρων κάλλιστος ἐφήναο πάντων, cui alium de suo addit: Jécmegog, ὕστε κάκιστος iv ἀστρά- σιν ἵστασαι ἀστήρ. — Ad Sapphus imitationem compositum vide- iur quod est ibid. I 20: Εἰ δὲ καὶ ὠδῆς ἐδέησεν, ἔδωκα ἂν καὶ μέλος τοιόνδε᾽ Νύμφα ῥοδέων ἐρώτων βρύουσα, Νύμφα Παφίης ἄγαλμα κάλλιστον, ἔϑι πρὸς εὐνήν, lO: πρὸς λέχος, μείλιχα παίζου- σα, γλυκεῖα νυμφίφ᾽ “Ἑισπερός σ᾽ ἑκοῦσαν ἄγοι; ἀργυρόϑρονον ξυγίαν Ἥραν ϑαυμάξουσαν. neque tamen ex inepti rhetoris periphrasi lieet haec et alia id genus in integrum restituere, quamvis West- phal in Iahnii Annal LXXXI 690 periculum fecerit: Nug'! ἐρώτων ὦ δοδέων βρύοισα, νύμφα κάλλιστον Παφίας ἄγαλμα, νυμφίῳ πρόσβαϑι λέχος γλύκεια, βᾶϑι πρὸς εὔναν. μελλίχως δὲ παιξομέναν σὺν ἄνδρι «ἑσπερός σ᾽ ἕκοισαν ἄγοι δόμονδε" ϑαυμάσειας δ᾽ ἂν ξυγίαν ϑέον ἀργυ- ^ ρόϑρονον Ἥραν. eleganter ile quidem et ingeniose, sed ab antiquorum poetarum usu vel illud recedit, quod Venus .Paphia nuncupatur, quod nomen Alexandrinorum demum saeculo dea illa aseivit. Postea Maehly in Mus. Rhen. XXI 301 "Westphalii immemor, sed non meliore successu, Sapphus carmen restituere conatus est. 134. [125.] Schol. Apoll. Rhod. IV 57: Περὶ δὲ τοῦ τῆς Σελήνης ἔρωτος ἱστοροῦσι Σαπφὼ καὶ Νίκανδρος ἐν δευτέρῳ Εὐρώπης" λέγεται δὲ κατέρχεσθαι εἰς τοῦτο τὸ ἄντρον (Μάτμιον) τὴν Σελήνην πρὸς Ἔν- 918 δυμίωνα. Οἵ, Eudoc.. 148. === p143 === SAPPHO. 133 135. [126.] Sehol. Hesiod. Op. et D. 74: Σαπφὼ δέ φησι τὴν Πειϑὼ "Adqogodívge θυγατέρα. cf. fr. 141. 136. [28.] Maxim, Tyr. XXIV 9: ᾿ἀνϑάπτεται Σωκράτης τῇ Ξανϑίππῃ ὀδυρομένῃ, ὅτι ἀπέϑνησκεν, $ δὲ Σαπφὼ τῇ ϑυγατρί᾽, οὐ γὰρ ϑέμις ἐν μουσοπόλων οἰκίᾳ ϑρῆνον sivav οὐκ ἄμμι πρέ- πει τάδε (Dübner πρέποι). Neue coniecit: ᾿Αλλ οὐ yàg ϑέμις ἐν μοισοπόλῳ οἰκίᾳ ϑρῆνον ἔμμεναι" οὐκ ἄμμι πρέπει τάδε. Ahrens: Οὐ γὰρ οἰκίᾳ ἐν μοισοπόλων ϑέμις κτλ. Hartung ἐν μοι- σοπόλων δόμῳ... 181. [101 Aristot. Rhet. II 23: ἢ ὥσπερ Σαπῳφώ, ὅτε τὸ ἀποϑνήσκειν κακόν᾽ of ϑεοὶ γὰρ οὕτω κεκρίκασιν᾽ ἀπέϑνησκον γὰρ ἄν. Similia Gregor. in Hermog. VII 1153 ed. Walz: οἷόν φησιν ἡ Σαπφώ, rt τὸ ἀποϑνήσκειν xexóv' οἱ ϑεοὶ γὰρ οὕτω κεκρίκασιν᾽ ἀπέϑνη- σκον γὰρ ἄν, εἴπερ ἦν καλὸν τὸ ἀποϑνήσκειν. Haec in tetra- metros ionieos redegit Hermann: ᾿ἡποϑνάσκειν κακόν, οἱ ϑεοὶ γὰρ οὕτω κεκρίκασιν᾽ "dmivooxov γὰρ ἄν. αἴπερ ἦν καλὸν (δή μ᾽) ἀποϑνάσκειν. Contra Ahrens haec Sapphus esse putat: ... ᾿ἀπυϑναίσκην xdxov: οἵ 9£o γὰρ | Τοῦτο κεκρίκαισ᾽" ἀπὺ γάρ x ἔϑναισκον. Hartung Τὸ ϑνάσκειν κακόν᾽ οὕτω κεκρίκασι Oto | ἔϑνασκον γὰρ ἂν εἴπερ κάλον ἦν τόδε. Atque sane videtur ad idem carmen pertinere, unde est fr. 136. Hoc carmen, quod Sappho filiae misit, monens ne se mortuam defleret, fortasse Solon egregio praeconio ornavit, vid. Aelianus ap. Stob. XXIX 58: Σύλων ὃ '4Oqvaiog Ἐξηκεστίδου παρὰ πότον τοῦ ἀδελφιδοῦ αὐτοῦ μέλος τι Σαπφοῦς ἄσαντος, ἤσϑη τῷ μέλει καὶ προσέταξε τῷ μειρακίῳ διδάξαι αὐτόν᾽ ἐρωτήσαντος δέ τινος διὰ ποίαν αἰτίαν τοῦτο ἐσπούδασεν, ὁ δὲ ἔφη; ἵνα μαϑὼν αὐτὸ ἀποϑάνω. unde de- torta videtur narratio, quae legitur ap. Valer. Max. VIII 7, 14. 138. Athen. XIII 596 B: ἐνδόξους δὲ ἑταίρας καὶ imi κάλλει δια- φερούσας ἤνεγκε καὶ ἡ Ναύκρατις᾽ Δωρίχαν τε, ἣν ἡ καλὴ Σαπφὼ ἐρωμένην γενομένην Χαράξου τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς, κατ᾽ ἐμπορίαν εἰς τὴν Ναύκρατιν ἀπαίροντος, διὰ τῆς ποιήσεως διαβάλλει, ὡς === p144 === 184 POETAE MELICI. πολλὰ τοῦ Χαράξου νοσφισαμένην. Ἡρόδοτος δ᾽ αὐτὴν '"Poddmw ο19 καλεῖ, ἀγνοῶν ὅτι ἑτέρα τῆς Δωρίχης ἐστὶν αὕτη, ἡ καὶ τοὺς περι- βοήτους ὀβελίσκους ἀναϑεῖσα ἐν Δελφοῖς. vid. Herod. II 135: Ῥοδῶπις δὲ ἐς ἀἴγυπτον ἀπίκετο, Ξάνϑεω τοῦ Σαμίου κομίσαντός μιν" ἀπικομένη δὲ κατ᾽ ἐργασίην ἐλύϑη χρημάτων μεγαλών ὑπὸ ἀνδρὸς Μουτιληναίου Χαράξου, τοῦ Σκαμανδρωνύμου παιδός, ἀδελ-.. φεοῦ δὲ Σαπφοῦς τῆς μουσοποιοῦ. ... Χάραξος δὲ ὡς λυσάμενος “ῬΡοδῶπιν ἀπενόστησε ἐς Μυτιλήνην, iv μέλε! Σαπφὼ πολλὰ πατ- ἐκερτόμησέ μιν. Strabo XVII 808: “έγεται δὲ τῆς ἑταίρας τάφος γεγονὼς ὑπὸ τῶν ἐραστῶν, ἣν Σαπφὼ μὲν ἡ τῶν μελῶν ποιήτρια καλεῖ Δωρίχαν, ἐρωμένην τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς Χαράξου γεγονυῖαν, οἶνον κατάγοντος εἰς Ναύκρατιν “έσβιον κατ᾽ ἐμπορίαν, ἄλλοι δ᾽ ὀνομάζουσι Ῥοδῶπιν. Adde Ovid, Heroid. XV 63 et 117. Of etiam Phot. et Suid. v. 'Podomuóog ἀνάϑημας Appendix Prov. IV 51: Πάνϑ'᾽ ὅμοια καὶ Ῥοδῶπις ἡ καλή᾽ ἡ Ῥοδῶπις ἑταίρα ἦν περὶ Ναύκρατιν τῆς Αἰγύπτου, ἧς καὶ Σαπφὼ μνημονεύει καὶ Ἡρόδοτος. ib. interpr. 139. Athen. X 424F: Σαπφώ τε ἡ καλὴ πολλαχοῦ déguyov τὸν ἀδελφὸν ἐπαινεῖ ὡς οἰνοχοοῦντα ἐν τῷ πρυτανείῳ τοῖς ἹΜυτιλη- γαίοις. Cf. Eudoc. 96. Eust. Il. 1205, 19. Schol. ἢ. v 284: ἔϑος yàg ἦν, ὡς καὶ Σαπφώ φησι, νέους εὐγενεῖς εὐπρεπεῖς οἵνοχοεῖν. 140. Palaephat. de Ineredib. c. 49: Τῷ Φάωνι βίος ἦν περὶ πλοῖον εἶναι καὶ ϑάλασσαν᾽ πορϑμὸς ἦν ϑάλασσα" ἔγκλημα δὲ οὐδὲν παρ᾽ οὐδενὸς ἐνομίζετο, ἐπεὶ καὶ μέτριος ἦν καὶ παρὰ τῶν ἐχόντων μόνον ἐδέχετο" θαῦμα ἦν τοῦ τρόπου παρὰ τοῖς “Πεσβίοις" ἐπαινεῖ τὸν ἄνϑρωπον ἡ ϑεὸς (φροδίτην λέγουσι τὴν ϑεὸν) καὶ ὑποδῦσα ϑέαν ἀνθρώπου γυναικὸς ἤδη γεγηραμυίας τῷ Φάωνι I διαλέγεται περὶ πλοῦ" ταχὺς ἦν ἐκεῖνος καὶ bii iai iind καὶ διακο- μίσαι καὶ μηδὲν ἀπαιτῆσαι. τί οὖν ἐπὶ τούτοις ἡ ϑεός; ὠμεῖψαί - τὸν ἄνϑρωπον καὶ ἀμείβεται νεότητι καὶ κάλλει τὸν γέροντα. οὗτος ó Φάων ἐστίν, ἐφ᾽ ᾧ τὸν ἔρωτα αὐτῆς ἡ Σαπφὼ πολλάκις ἄσμα (ἄσμα c, αἷμα reliqui) ἐποίησεν. Hine repetunt eadem Eudoec. 414. Apostol XX 165. Arsen. 461. Adde Ovid. Heroid. XV. Of. inprimis Weleker Opuse. II 110 seqq. et Mus. Rhen. XVIII 241 seqq. Fortasse hue pertinet fr. 29. === p145 === SAPPHO. . Ε ' 395 141. 142. [131] | Pausan. VIII 18, 5: Καίτοι καϑαρεύειν γε τὸν χρυσὸν ὑπὸ τοῦ ἰοῦ ἥ re ποιήτρια μάρτυς ἐστὶν ἡ “Δεσβία, καὶ αὐτὸς ὃ χρυσὸς ἐπιδείκνυσιν. Schol. Pind. Pyth. IV 407: ὃ δὲ χρυσὸς ἄφϑαρτος᾽" καὶ ἡ Σαπφώ, ὕτι Διὸς παῖς ὁ χρυσός. κεῖνον οὐ σῆς οὐδὲ κὶς δάπτει, βροτέαν φρένα. κράτιστον φρενῶν. Sapphus versus inter- eiderunt, nam quod continuo subiicitur, Pindari est fragmentum 207. 143. Gelius XX 7: »Nam Homerus pueros puellasque eius (Niobae) bis senos dieit fuisse, Euripides bis septenos, Sappho bis novenos, Bacechylides et Pindarus bis denos. Haud dubie in eo carmine, ex quo est fr. 31. 144, [129.] Serv, Virgil. Aen. VI 21: ,Quidam septem pueros et septem puellas aecipi volunt, quod et Plato dicit in Phaedone et Sappho in Lyrieis et Bacchylides in dithyrambis et Euripides in Hercule, quos liberavit secum "Theseus." z 145. [130.] Serv. Virgil. Ecl. VI 42: ,Prometheus lapeti et Clymenes filius post factos ἃ se homines dicitf&r auxilio Minervae coelum ascendisse, et adhibita faeula (fort. ferula) ad rotam solis ignem furatus, quem hominibus indieavit (fort. quem cwm hominibus communicavit). Ob quam eausam irati dii duo mala immiserunt terris, febres et morbos (hoe aperte corruptum, aut feminas et morbos, aut febres et mulieres scribendum), sicut et Sappho et Hesiodus memorant." 146. [132.] Philostr. Epist. 71: Ἢ Σαπφὼ τοῦ 000v ἐρᾷ, καὶ στεφανοῖ αὐτὸ ἀεί τινι ἐγκωμίῳ, τὰς καλὰς τῶν παρϑένων ἐκείνῳ ὁμοιοῦσα. Cf. ad fr. 65. 147. [134.] Himer. Or. XIII 7: Τὰ δὲ σὰ νῦν δέον καὶ αὐτῷ Μου- σηγέτῃ εἰκάξεσϑαι. οἷον αὐτὸν καὶ Σαπφὼ καὶ Πίνδαρος iv dij κύμῃ τε χρυσῇ καὶ λύραις κοσμήσαντες, κύκνοις ἔποχον εἰς λι- κῶνα πέμπουσιν, Μούσαις Χάρισί τε ὁμοῦ συγχορεύσαντα, ἢ οἷον 3 ΄ La JJ $ EN F , - M 4 τὸν Βακχειώτην (οὕτω y&Q αὐτὸν ἡ λύρα καλεῖ, vov Διόνυσον λέ- 920 921 === p146 === 136 ] POETAE MELICI. γουσα), ἦρος ἄρτι τὸ πρῶτον ἐκλάμψαντος, ἄνϑεσί τ᾽ ἠρινοῖσι καὶ κισσοῦ κορύμβοις Μούσαις κάτοχοι ποιηταὶ στέψαντες, νῦν μὲν ἐπ᾿ ἄκρας κορυφὰς Καυκάσου, καὶ «Ἰυδίας τέμπη». νῦν δὲ ἐπὶ Παρνασοῦ σκοπέλους καὶ Δελφίδα πέτραν ἄγουσι, πηδῶντά τε αὖ- τὸν καὶ ταῖς Βάκχαις ἐνδιδόντα τὸν εὔϊον κτλ. 148. Eustath. Ορυβο. 345, 54: Φιλία τις δηλαδὴ πολυρέμβαστος “καὶ καλὸν δοκοῦσα, εἴποι ἂν ἡ Σαπφώ, δημόσιον (δαμόσιον)" quod videtur dixisse in Rhodopin, vid. fr. 138. 149. [103.] Bekk. An. I 370, 14: "4uaxog, ὃ κακοῦ μὴ πεπειραμένος, οὐχ ὃ χρηστοήϑης. οὕτω Σαπφώ. 150. [112.] Etym. M. 77, 1: ᾿Δμαμαξύς. 5 ἀναδενδράς ... Σαπφὼ διὰ τοῦ Δ ἀμαμάξυδες λέγει, Choerob. I 357 (Bekk. An. III 1317) τὸ γὰρ παρὰ Σαπφοῖ ἀμαμαξύδος παράλογόν ἔστιν. ef. Suid. v. ᾿ἁμάμυξις οὐ ᾿Δναδενδράδα. 15]. [ds] 22 τ -— Etym. M. 77, 13: "4uyége' ... παρὰ τὸ τῇ Gg αἴρεσϑαι» ἄμη δέ ἐστιν doin οἰκοδομικόν. quo verbo Sappho videtur usa esse, vid. Orion. 3, 12: ἀμάρα (v. Ὅμηρος) παρὰ τὸ τῇ ἄμῃ (ἄνευ) αἴρεσϑαι καὶ ὀρύττεσϑαι᾽ οὕτως ἐν ὑπομνήματι Σαπφοῦς. ... 182, [114] Apollon. de adv. Bekk. An. II 596, 14: Ὃν τρόπον xol ἐπ᾽ ὀνομάτων μεταπλασμοὶ γένονται, καϑάπερ τὸ ἐρυσώρματες; τὸ Aite, παρὰ Σαπφοῖ τὸ eve (δον. αὔα). Cf. Etym. M. 174, 38: εἴρη- ται παρὰ τὴν αὔαν Αἰολικῶς τὴν ἡμέραν" τὴν γὰρ ἠὼ οἵ «Αἰολεῖς αὖον φασί (ubi V et Gud. αὔαν, D αὖαν) et Gudian. 95, 21. Lobeck Paral 179 αὐόαν coniecit. 153. [109.] Eiym. M. 174, 42: Αὔως ἡ ἠώς, τουτέστιν ἡ ἡμέρα᾽ οὕτω λέγεται παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι" Σαπφώ᾽ πότνια αὔως. Athen, IV 182 F: Τὸν γὰρ βάρωμον καὶ σάρβιτον, ὧν === p147 === SAPPHO. 151 Σαπφὼ καὶ ᾿Ανακρέων μνημονεύουσι, καὶ τὴν μάγαδιν καὶ τὰ τρί- yove καὶ τὰς σαμβύκας ἀρχαῖα εἶναι. — Mectius infra. XIV. 636 € βάρμος diei videtur. 155. [101.] Polux V1L 49: βεῦδος, ὡς Σαπφώ. κιμβερικόν, ἔστι δὲ τὸ κιμβερικὸν διαφανής τις χιτωνίσκος. fort. hoe quoque Sappho dixit. 156. [102.] Phrynieh. Bekk. An. [ 33, 2: Σαπφὼ δὲ γρύτην καλεῖ τὴν μύρων καὶ γυναικείων τινῶν ϑήκην. 161. [107.] ' Hesyeh. Ἕκτορες" πάσσαλοι ἐν ῥυμῷ, Σαπφὼ δὲ τὸν Δία, “Δεωνίδης τὸν κροκύφαντον. .158. Cram. An. Ox. IV 325, 27: Καὶ ἀνάπαλιν παρὰ roig io- λεῦσιν ἀντὶ τοῦ ὃ ξ παραλαμβάνεται, ὡς ὅταν τὸ διάβατον ἡ Σαπ- φὼ ξάβατον λέγει (λέγῃ). 159. [117.] Schol. Hom. Il. & 241: Τῷ δὲ χαρακτῆρε γενόμενον Ὅμοιον τῷ ἰοίην καὶ ἀγαγοίην παρὰ Σαπφοῖ xoi τῷ πεπαγοίην παρὰ Εὐπόλιδι, εἰκότως ἐβαρυτονήϑη τὸ ἐπισχοίης. Grammaticus utram- que formam ex Sapphus earminibus proferre videtur. 160. [99.] Eust. Hl. 603, 30: “έγει (ὃ γραμματικὸς ᾿Αριστοφάνης) καὶ ὅτι τὸ συνεστραμμένον πνεῦμα καὶ καταράσσον Gvtuov κατάρη λέγουσιν ὃ ᾿Δλκαῖος καὶ ἡ Σαπφώ, διὰ τὸ κατωφερῆ ὁρμὴν ἔχειν. Lobeck confert Hesych. κατώρης᾽ κάτω ῥέπων. Nauck hoc ipsum restitui voluit supra fr. 42 v. 2. 161. [115.] Choerob. I 282. (Bekk. An. T. III 1389): Kívóvv, κίν- Óvvog, οὕτω δέ ἔφη Σαπφὼ τὸν κίνδυνον. Cod. Marc. κένδυνα, ὡς καὶ Σαπφὼ ἔφη τὸν κίνδυνα. === p148 === 138 D. POETAE MELICI, 162. [121.] ^. -— 'wwgpg Ioann. Alex. p. 4: Ἢ ὀξεῖα ἢ ἐν τέλει τίϑεται ἢ πρὸ μιᾶς τοῦ τέλους ἢ πρὸ δύο; πρὸ τριῶν δ᾽ οὐκέτι" τὸ γὰρ Μήδεϊα παρὰ Σαπφοῖ πεπονθὸς παραιτούμεϑα, ὅτι τὴν εἰ δίφϑογγον διεῖλεν. 168. [18.] Antiatt. Bekk. An. I 108, 22: Μύρραν τὴν σμύρναν, Σαπ- (90 δευτέρῷ. : 164. Cram. An. Ox. I 278, 17: Kol ἡ γενικὴ τῶν πληϑυντικῶν “Μωσάων παρὰ “άκωσι, παρὰ δὲ Σαπφοῖ Μοισάων. 165. [1041 Ἢ .. Phrynich. 305: Νίέτρον᾽ τοῦτο «ἰολεὺς μὲν ἂν εἴποι, ὥσπερ οὖν καὶ ἡ Σαπφὼ διὰ τοῦ v, ᾿4ϑηναῖος δὲ διὰ τοῦ à, λέτρον. 166. [111.] Sch. Hom, Il y 219: “Ὥστε ix τοῦ ἐναντίου ἁμάρτημα τὸ παρὰ τῇ Xempoi τὸ πολυΐδριδιε, εἰ μὴ ἄρα ὁμοίως τοῖς ᾿Δττικοῖς ἐκλίϑη. Cf. Et. M. 42, 40. Eust. 407, 38. 161. [108.] Phot. 81, 12: Ocwog' ξύλον, ᾧ ξανϑίζουσι τὰ ἔρια καὶ τὰς τρίχας. ὃ Σαπφὼ Σκυϑικὸν ξύλον λέγει. Cf. Hesych.: Σκυ- ϑικὸν ξύλον᾽ τὴν διάπυρον. ἔνιοι τὴν ϑαψίαν. idem: Ochpiwov: τὸ ξανϑόν, ἀπὸ τοῦ ξύλου, τῆς ϑάψου, à ξανϑίζουσι τὰ ἔρια καὶ τὰς κεφαλάς᾽ τοῦτό τινες Σκυϑικὸν λέγουσι" καὶ ὃ ποταμός, παρ᾽ ᾧ φύεται τὸ ξύλον, Θάψος καλεῖται" ἔστε δὲ καὶ δίξα ϑαψία κα- λουμένη. Adde Schol. Theoeriti II 88: ϑάψος γάρ ἐστι ξύλον τις ὃ καλεῖται καὶ σκυϑάριον ἢ Σκυϑικὸν ξύλον, ὥς φησι καὶ Σαπφώ (9 σαμφώ, EP παμφώ)" τούτῳ δὲ τὰ ἔρια βάπτουσι καὶ ποιοῦσι μήλινα (μήλλινα 4! δ᾽, μάλλινα 4? 5? Gen. b, μάλινα P), καὶ τὰς τρίχας ξανϑίζουσιν᾽ ἔστι δὲ τὸ παρ᾽ ἡμῖν λεγόμενον χρυσό- ξυλον. ἃ quibus recedit Ambr. ϑάψος δέ ἐστιν εἶδος ξύλου, ὃ καλεῖται σκυϑάριον; xj φησι Σαπφώ" τούτῳ δὲ τὰ ἔρια βάπτουσι. τινὲς τὸ Σπυϑικὸν ξύλον. Ahrens hie perperam Sapphus versus Sibi deprehendisse videtur, quos in addendis ita conformavit: τὺ. Σκύϑικον ξύλον, | τῷ βάπτοισί τε τἤρια | ποΐεισι δὲ μάλενα; ξανϑίσδοισί τε τὰς τρίχας. === p149 === ΒΆΡΡΗΟΝ:- τ ὁ ὁ 189 108. [113.] Etym. M. 759, 35: Οἱ μέντοι Αἰολεῖς φασι Τίοισιν ὁφ- ϑάλμοισιν, ὡς παρὰ Σαπφοῖ. Cf. Choerob. Epim. I 184 οὐ 185, in Psalm. 65 et Apollon. de Synt. p. 106. Praeterea Hesychius praebet ὁτίοισιν, olg τισιν, quod item ex Aeolieo poeta petitum. Ad hane pronominis formam referendae sunt particulae τέη et ὅτιη, quarum origo tam antiquos quam nostros grammaticos la- iuit: et veteres quidem magistri τί ἤ et ὅτε $ divisim seriben- dum esse praecipiunt, quemadmodum ἐπεὶ ἦ pro ἐπειή (vid. Lehrs quaest. ep. 62 seq.), hoc quidem iure, quamquam eur ἐπεὶ ἦ seribendum sit, Bekker demum doeuit, sed iidem pessime τέη et Oruj dirimunt, neque sollertius "Trypho ab his dissentiens par- agogen esse dixit, quemadmodum λεγοίη. ἐγώνη alia dicantur. Cum Aeoles TLAI et OTILAI dicerent, lones τέη et Or» usurpaverunt, Attiei lonieam formam retinuerunt, accentum immutantes rum et ὁτιή. 169. Orion 28, 15: Ὡς παρὰ Σαπφοῖ χελώνη χελύνη. scr. χε- λύνα vel potius χέλυνα, nam Theognostus Cram. An. Ox. II 101 componit eum ἄμυνα, "Egxvve similibus. Usus est hac for- ma Babrius 115, 4: πόσον yéAvve (cod. χέλυμνα, Lachmann χέ- λυννα) μισϑὸν αἰετῷ δώσεις et syll 11 08, 7: χέλυν᾽ ἐπηρώτησεν. Apud Empedoclem v. 222 ed. Karsten fortasse scribendum Καὶ μὴν κηρύκων τε MOogoívov τε χελυνῶν. nam Plutarchi libri χε- λύων vel χελωνῶν exhibent. 110. [100.] Pollux VI 98: Μεσόμφαλοι δὲ φιάλαι καὶ βαλανειόμφαλοι τὸ σχῆμα προσηγορίαν ἔχουσιν, χρυσόμφαλοι δὲ τὴν ὕλην, ὡς αἵ “Σαπφοῦς χρυσαστράγαλοι. Sapphoni olim adseripsi quod Pausanias I 29, ? memoriae prodidit: Κατιοῦσι δ᾽ ig αὐτὴν (᾿Ακαδήμειαν) περίβολός ἐστιν '"Ao- τέμιδος καὶ ξόανα ᾿Αρίστης καὶ Καλλίστης, ὡς μὲν ἐγὼ δοκῶ καὶ ὁμολογεῖ τὰ ἔπη τὰ Σαπφοῦς, τῆς ᾿Δρτέμιδός εἰσιν ἐπικλήσεις αὗται" λεγόμενον δὲ καὶ ἄλλον ἐς αὐτὰς λόγον εἰδὼς ὑπερβήσομαι. quin usus Sum hoe testimonio ad restituendum epigramma Sapphus ífr. 118 v. 3, ubi Αἰὐἰϑοπίᾳ μὲ κόρᾳ “Ματοῦς ἀνέϑηκεν ἀρίστᾳ Ἑρμὼ καλλίστᾳ partim Neuio praeeunte scripsi. At recte Hecker, cui etiam Welcker Mythol. 1581 assensus est, in Pau- 921