=== p570 ===
560 μὰ POETAE MELICI.

codd. Ζυμάναις. Καρυάτισι debetur Daleeampio, A Καριάτισιν,
PVL Καρίτισιν. Ceterum Pratinae fort. est quod legitur ap.
Steph. Byz. v. Kepve' Rogisus μέλισσα.

5.

4 u-urtuo-.uf£u-uvuLu-vulu-M
Zw uu (vu-yu e ERU. do -

* * *

με... wuwu.lu--L1ivuv-uwvwv.-

“Μήτε σύντονον δίωκε, μήτε τὰν ἀνειμέναν Ἰαστὶ μοῦσαν,
ἀλλὰ τὰν μέσαν . . νεῶν ἄρονραν αἰόλιξε τῷ μέλει.
4,

* *
*

Πρέπει vou πᾶσιν ἀοιδὰ λαβράκταις Αἰολὶς ἁρμονία.
6.

Plut. de Mus. e. 7: "ἄλλοι δὲ Κράτητος εἶναί φασι τὸν Πο-
λυκέφαλον νόμον, γενομένου μαϑητοῦ Ὀλύμπου ὁ δὲ Πρατίνας
Ὀλύμπου φησὶν εἶναι τοῦ νεωτέρου τὸν νόμον τοῦτον.

q.

Plut. de Mus. e. 9: "άλλοι δὲ AHevódeuov ὑπορχημάτων ποιη-
τὴν γεγονέναι φασὶ καὶ οὐ παιάνων, καϑάπερ Πρατίνας, καὶ αὐτοῦ
δὲ τοῦ Ξενοδάμου ἀπομνημονεύεται ἄσμα; 0 ἐστι φανερῶς ὑπόρχημα.

8.

Plut. de Mus. c. 42: Τέρπανδρον δ᾽ ἄν τις παραλάβοι τὸν
τὴν γενομένην ποτὲ παρὰ “Ἰακεδαιμονίοις στάσιν καταλύσαντα, καὶ
Θαλήταν τὸν Κρῆτα, ὅν φασι κατά τι πυϑόχρηστον “ακεδαιμονίους
παραγενόμενον διὰ μουσικῆς ἰάσασϑαι, ἀπαλλάξαι τε τοῦ κατασχόν-
τος λοιμοῦ τὴν Σπάρτην, καϑάπερ φησὶ Πρατίνας. —  Pratinae
phallophorum eantilenam (carm. Popul. 9) tribuere voluit Porson.

Fr. 5. Athen. XIV 524F': Ἐπεὶ οὖν τὸ μέλος ἐστὶν ὑποδώριον, εἰ-
κότως «Αἰολίδα φησὶν εἶναι τὴν ἁρμονέαν 6 “Λᾶσος, καὶ Πρατίνας δὲ
πού φησιν" Μήτε κτλ. ἐν δὲ τοῖς ἑξῆς σαφέστερόν φησι" Πρέπει κτῖ.

— V. 1. μήτε ABC, μή PVL. — σύντονον, lacobs “ωρφίδα excidisse
putat, Dindorf lacunam significavit, sed σύντονον poeta eam harmoniam
dicere videtur, quae apud Platon. Rep. III 398 E συντονολυδιστί voca-
tur, Polluci IV 78 est σύντονος Δυδιστί. ita etiam nune Westphal Metr.
II 81, sed deinde p. 351 retractavit, hane quoque Tadis harmoniae
speciem fuisse existimans. — μήτε τὰν AC, μήτ᾽ ceteri. — ἀνειμέναν,
ἀνειμένην PVL. — ἸΙαστὶ μοῦσαν Toup, ἐαστὶν οὖσαν ABP, laci" οὖσαν
V, ἐαστὶ οὖσαν OL. — V. 2. μέσαν PVL, μέσσαν AB. Deinde lacu-
nam indicavi, fort. ἀεὶ excidit. — νεῶν 'C, νέων PVL. — V. 4. τοι
πᾶσιν A, τοῖς παισὶν PVL. — ἀοιδὰ AB, Eure PVL. Possis ἀοιδᾶν
coniicere. sed malim ἀοιδολαβφάκταις, quod Hartung et Westphal
probant, Meineke ἀοιδοῖς λαβράκταις proposuit. /

=== p571 ===
XXXII. |. 1991]
PHRYNICIHU S.

ΕἸΣ AOHNAN.
1.

M
Παλλάδα περσέπολιν κλήξω, πολεμαδόκον, ἁγνάν
παῖδα Ζιὸς μεγάλου, δάμνιππον αἰεὶ παρϑένον.

9.

-4wuu-uu-uvuvZu-vu-M

“άμπει δ᾽ ἐπὶ πορφυρέαις παρῇσι qog ἔρωτος.

ci

EIIIPPAMMATA.

8.
Σχήματα δ᾽ ὄρχησις τόσα μοι πόρεν, ὅσσ᾽ ἐνὶ πόντῳ
κύματα ποιεῖται χείματι νὺξ ὀλοή.

Phryniehus. Fr. i. Vide ad Lamproclem fr. 1.

Fr. 2. Athen. XIII 564F: Φρύνιχος δὲ ἐπὶ τοῦ Τρωΐλου ἔφη 1ώμ-
πεῖν ἐπὶ πορφυραῖς παρῇσι (sic Porson, BC παρηΐσι, Α παρίησι,
PVL παρειῇσι) φ. ἔ. Idem rectius 604A: ὡς καλῶς Φρύνιχος ἐποίησεν
εἴπας᾽ λάμπει δ᾽ ἐπὶ πορφυρέαις (D πορφυρέσι) παρῇσι (παρηΐσι
PVL, παρειαῖσι C) q. £. Ap. Eust. 1558, 18 est λάμπεις et πορφυραΐῖς.
Fortasse in Dithyrambo, cui T'roilus nomen fuit, nisi malis ad tragoe-
diam referre. à

Fr. 3. Plut. Quaest. Symp. VIII 9, 3: Καίτοι καὶ Φρύνιχος ὁ τῶν
τραγῳδιῶν ποιητὴς περὶ αὑτοῦ φησιν, ὅτι Σχήματα κτλ. — V.2. χεί-
ματι νὺξ ὀλοὴ, Hartung χεῖμα τινασσόμενα. — Praeterea Pueanem Phry-
niehi memorat Athen. VI 360 Β, ubi Hecker non recte voluit Tynnichi
nomen substituere.

Ῥοκτλκ Lym. III. . 80

=== p572 ===
Χχχ. τ ἢ
'DIAGORAS.

1.
EIZ APIANOHN ΑΡΓΕΙ͂ΟΝ.

μνμεν-Μ εν. ἐν.- -
-“ἐυν.- νυ.

-ξ ωμ-.ι-.» νων νψο.ν..

Θεός, ϑεὸς πρὸ παντὸς ἔργου βροτείου
vou φρέν᾽ ὑπερτάταν,
αὐτοδαὴς δ᾽ ἀρετὰ βραχὺν οἶμον ἕρπει.

d 2.
ΕΙΣ NIKOA9PON MANTINEA,

..ων.ν.. E

μεων.ν-ν -- -

Diagoras. Fr. 1. Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 85 ed. Gomperz
Vol. Herc. nova coll. II 11 (Phaedrus περὶ ϑεῶν p. 28 Petersen): Ὁ
μὲν γὰρ (Διαγόρας) ἔπαιξεν, εἴπερ καὶ ἄρα τοῦτ᾽ αὐτοῦ ἐστίν, ἀλλ᾽
οὐκ ἐπενήνεκται, καϑάπερ ἐν τοῖς Μαντινέων ἔϑεσιν ᾿Δριστύόξενός φησιν"
ἐν δὲ τῇ ποιήσει τῇ μόνῃ δοκούσῃ κατ᾽ ἀλήϑειαν ὑπ᾽ αὐτοῦ γεγράφϑαι
τοῖς ὅλοις οὐδὲν ἀσεβὲς παρενέφηνεν, ἀλλ᾽ ἐστὶν εὔφημος, ὡς ποιητής,
εἰς τὸ δαιμόνιον, καθάπερ ἄλλα vt μαρτυρεῖ καὶ τὸ γεγραμμένον εἰς
᾿ἀριάνϑην τὸν ᾿ἀργεῖον. Θεὸς... ὑπερτάταν. Una cum v. 2 affert
Didymus Alexandr. de Trinit. III 2 p. 320. — V. 1. βροτείου, cod. Herc.
BPOTEIC. et deinde ggsve. Diagoras in carminibus pietate insignis,
ut in postprincipiis vitae impietatis crimine notus, adhibet solennem
sacrorum precationem, de qua vid. Eustath. Il. 268, 26: τὴν δὲ βασι-
λικὴν ϑειότητα δηλοῖ καὶ τὸ ϑεὸς ϑεός, ὃ κατὰ τὸν Παυσανίαν ταῖς
ἀρχαῖς οἵ παλαιοὶ ἐπέλεγον ἐπιφημιξόμενοι" Αἴλιος δὲ Διονύσιος φησίν,
ὅτι καὶ ἐν ἵἱεροποιίαις καὶ ἄλλαις πράξεσι τὸ ϑεὸς ϑεὸς ἐπελέγετο, iv
δὲ ἑτέρῳ λεξικῷ ῥητορικῷ φέρεται, ovt παντὸς ἔργου ἀρχόμενοι ἔλεγον
ϑεὸς ϑεός. Adde Hesyoh. Θεός ϑεός.

Fr. 2. Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 85 ed. Gomp. Vol. Herc. nova
coll. Π 11 (Phaedrus περὶ ϑεῶν p. 38 ed. Peters): Καὶ τὸ εἰς Νικό-

=== p573 ===
DIAGORAS, : b63

Κατὰ δαέμονα xal τύχαν
τὰ πάντα βροτοῖσιν ἐκτελεῖται.

δωρον τὸν Μαντινέα" Κατὰ τῷ MILL (cod. ἐκ veis .. 8o)
τὰ παραπλήσια δ᾽ αὐτῷ περιέχει ᾿καὶ τὸ Μαντινέων ἐγκώμιον. Scri-
bendum esse ἐκτελεῖται docet Sext. Empir. IX 402 ed. Bekk.: Διαγόρας
δὲ ὁ Μίηιος, διϑυραμβοποιός, ὡς φασί, τὸ πρῶτον γενόμενος, ὡς εἴ
τις ἄλλος δεισιδαέμων, ὃς ye καὶ τῆς ποιήσεως ἑαυτοῦ κατήρξατο τὸν
τρόπον τοῦτον᾽ κατὰ ὃ. καὶ τύχαν πάντα τελεῖται. lmitatur Ατὶ-
stoph. Av. 547: κατὰ δαίμονα καὶ κατὰ συντυχίαν. Ceterum ex Philo-
demi loco cognoscimus etiam tertium earmen ἐγκώμιον εἰς Μαντινέας,
sed quod Schol. Aristoph. Han. 320 dicit: “ἀυϑυραμβοποιὸς ὁ Διαγόρας
ποιητής, ψονεμᾶς, Ἴακχε, Ἴακχε ἄδων, id ab inepto interprete con-
fictum

56*