=== p642 ===
XLV.
POLYIDUS.

Tzetz. Lycophr. 879: Πολύϊδος δὲ ὃ διϑυραμβοποιὸς τὸν
άτλαντα τοῦτον ποιμένα «ΤΖίβυν φησίν, οὐ μαϑηματικόν. ἀπολιϑω-
ϑῆναι δὲ ὑπὸ Περσέως, δείξαντος αὐτῷ τὴν Γοργόνα διὰ τὸ μὴ
ἐᾶν αὐτὸν διελθεῖν, ἀλλ᾽ ἐρωτᾶν αὐτὸν τίς εἴη" τούτου καὶ τοῦ
"άτλαντος υἱὸς ἦν ὁ Ἕσπερος κατὰ τοὺς λοιπούς, οὐ κατὰ τὸν Πο-
λύϊδον. Adde Tzetz. Exeg. II 132, 18 οὐ Εἰ, M. 164, 20: "άτλας;
ὄρος func! Πολύϊδος δὲ ὃ διϑυραμβοποιὸς παρίστησιν αὐτὸν
᾿ ποιμένα γεγονέναι, καί φησιν, ὅτι παραγενόμενος ὃ Περσεὺς imtoo-
τώμενός ve ὑπ᾽ αὐτοῦ, τίς εἴη καὶ πόϑεν ἀφῖκτο, ἐπειδὴ λέγων οὐκ
ἔπειϑεν, ἀνάγκῃ ἔδειξεν αὐτῷ τὸ τῆς Γοργόνης πρόσωπον καὶ ἀπ-
ελίϑωσεν αὐτόν, καὶ ἀπ᾽ αὐτοῦ τὸ ὄρος ἤάτλας ἐκλήθη. Οὕτω Δ4υ-
κόφρονος ἐν ὑπομνήματι. — Quod habet Schol. Hom. Il. ὦ 804:
VAvuxol τὸ περίδειπνον τάφον λέγουσι, Πολύϊδος δὲ τὸ μνημεῖον,
corruptum videtur, fort. Πολυρρήνιοι vel tale quid legendum.

=== p643 ===
XLVI. : 1279
LYOGCOPHRONTDE S.

1.
:Φ -υν-ῳ -᾿ἰν -
UM T X. - or a a
AV M UM m υ))κ Ξε IuwIi
MN ΞΈέξυυ.ς..Ν-  -

Οὔτε παιδὸς ἄρρενος οὔτε παρϑένων

τῶν χρυσοφόρων οὔτε γυναικῶν βαϑυκόλπων
καλὸν τὸ πρόσωπον, ἂν μὴ κόσμιον πεφύκῃ.
ἡ γὰρ αἰδὼς ἄνϑος ἐπισπείρει.

Lycophronidem huc rettuli propter Clearchi auctoritatem: non
iamen inter antiquiores numerandus est, ac si constaret illum versibus
ionieis à maiore usum esse, Álexandrini potius saeculi poetis accensen-
dus: Clearchum etiam novissimis poematis usum esse colligere licet ex
Castorionis fr. 2.

Fr. 1. Athen. XIII 564 A: Πρὸς ἀλήϑειαν γάρ, καϑάπερ φησὶ KAz-
«oyos iv τῷ πρώτῳ τῶν Ἔρωτικῶν Πυκοφρονίδην εἰρηκέναι [pnotv]:

οὔτε κτλ. — V. 1. ἄρρενος, Meineke ἄρσενος. — παρϑένων, Meineke

παρϑενικῶν. — V. 3. τῶν delendum censet Meineke. — οὔτε Porson,
n ἢ on pne Ade

vulgo οὐδέ. — V. 3. ἂν μὴ κόσμιον ztgvx5 scripsi ex Meinekii emen-

datione, nisi quod ille ἣν praeoptavit, vulgo ἀλλὰ κόσμιον πεφύκει,
Schaefer πέφυκεν refinxit, ego olim conieceram μὴ ἁμᾷ κόσμιον ὃν
πέφυκεν. Versus 9 Sotadei prae se fert speciem pariter atque 3, si
traditam scripturam:

LI * , s, * , H
καλὸν τὸ πρόσωπον, ἀλλὰ κόσμιον πεφύκει

iuearis. Verum enim vero ἀλλὰ aperte refragatur poetae proposito, nec
καλὸν priore producta videtur admittendum, quandoquidem infra fr. 2,2
eorripitur. Quare v. 3 aequiparandus est Cratineo: ᾿Ερασμονέδη Βάϑιππε
τῶν ἀωρολείων. Nec iam credibile ionicum a maiore semel ac seorsim
admixtum esse alienis numeris, itaque v. 2 ad choriambicum numerum
erit revocandus. Nec Sotadeus est qui videtur fr. 2, 3:

τὰν ϑηροφόνον λογχίδ᾽, ἐπεί μοι νόος ἄλλα,

nam neque licuit v. 2 vocula καὶ terminare, neque v. 4 a verbo κέχυται
inehoare propter hiatus asperitatem: itaque hic quoque versus pro
choriambico habendus.

=== p644 ===
634 s POETAE MELICI.

9, s x
υφώφν. νυν
υώψω-.υξυ..- «νυ...
.--ὐν-..ἨἪνψν- τυύν.-ευν.-
μνυεσυν-.-ν-.-“«“Φ΄ν-.--υ..

Τόδ᾽ ἀνατίϑημί σοι δόδον
καλὸν ἀνάϑημα καὶ πέδιλα καὶ κυνέαν

καὶ τὰν ϑηροφόνον λογχίδ᾽, ἐπεί μοι νόος ἄλλᾳ κέχυται 1580

ἐπὶ τὰν Χάρισιν φίλαν πάϊδα καὶ καλάν.

XLVII.
CASTORIO.

EIZ AIONTZON.
Í.

Ζῳω-«“ὠων-  δων- ευν..-

- OU o dE CÓ comm

᾿Εξόχως δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος ξαϑέοις
ἄρχων σε τιμαῖς γεραίρει.

Fr. 9. Athen. XV 670 E item ex Clearcho: Ὅϑεν Avxogoovíóns
τὸν ἐρῶντα ἐκεῖνον αἰπόλον ἐποίησε λέγοντα' τόδ᾽ ἀνατίθημι κτλ. —
V. 1, ῥόδον, Hermann ῥόδειον. — V. 2 fortasse trimeter iambieus est,
vocalibus coalescentibus novissimi vocabuli κυνέαν. — ανάϑημα scripsi,
vulgo νόημα, Meineke ἄνθημα maluit, Hermann μνῆμα. Longe aliter
C. Fr. Hermann, qui legendum censuit τόδ᾽ ἀνατίϑημί σοι ῥόπαλον,

8 (vel ᾧ) νεῖμα. at ef Philostr. Vit. Apoll. V 15: , às εἴη μέν ποτε
ποιμὴν ὃ Αἴσωπος, vépoL δὲ πρὸς feodi "Eouo? ... ὃ δὲ Αἴσωπος ἔχοι
μὲν οὕτως, ὡς μηδὲν τῶν τοιούτων ἔχειν, φείδοιτο δὲ καὶ ὧν εἶχε,
γάλακτος δὲ αὐτῷ “σπένδοι, ὅσον οἷς ᾿ἀμελχϑεῖσα. ἐδίδου, καὶ κηρίον ἐπὶ
τὸν βωμὸν φέροι, ὅσον τὴν χεῖρα ἐμπλῆσαι, ἑστιᾶν δ᾽ αὐτὸν καὶ μύρτοις
dieto xol παραϑεὶς ἂν τῶν ῥόδων ἢ τῶν ἴων κομιδῇ ὀλίγα" τί γὰρ δεῖ,
ὦ Ἑρμῆ, ἔλεγε, στεφάνους πλέκειν καὶ ἀμελεῖν τῶν προβάτων; --

κυνέαν AB, κυνέην PVL, τὰν κυνέαν Hermann. — V. 8. τὰν Dindorf,
vulgo τὴν. — ἄλλᾳ Schweighaeuser, ἄλλαι ABP, ἀλλὸ V, ἀλλῇ L. —
κέχυται Dindorf casu, αὖ videtur, omisit. — V. 4, Ζάρισιν scripsi, lege-

batur Χάρισι. Meineke ἐπεί τοι νόος ἁμῖν (vel ἁμὸς) κέχυται ἐπὶ σὲ
τὰν Χάρισι φίλαν.

Castorio. Fr. 1. Athen. XII 542 E: Ἔν δὲ τῇ πομπῇ τῶν Διονυ-
σίων, ἣν ἔπεψεν ( ημήτριος ὁ Φαληρεὺς) ἄρχων γενόμενος, δε “χορὸς
εἰς αὐτὸν ποιήματα Σειρώμενος τοῦ Σολέως (PVL Σωλέως), ἐν οἷς
ἡλιόμοφφος προσηγορεύξτο᾽ ἐξόχως κτλ. Recte Leopardus Καστο-
ρέωνος τοῦ Σολέως. Quod Athenaeus scripsit εἰς αὐτὸν, negligenter
locutus est, nam ut recte animadvertit Meineke carmen "hoe, in quo

=== p645 ===
CASTORIO. 635

EIZ IIANA.

2.
ΣῈ τὸν βολαῖς νιφοκτύποις δυσχείμερον
vatov)' ἔδραν, ϑηρονόμε Πάν, χϑόν᾽ ᾿ἀρκάδων, 1281
κλήσω γραφῇ τῇδ᾽ ἐν σοφῇ πάγκλειτ᾽ ἔπη

etiam Demetrii Phalerei mentio facta est, in Bacchi honorem, conditum.
— V. 1. ἐξόχως, ita etiam Eust. 1558, 1, sed C ἐξόχος. --- δ᾽, Eust. τε.
— εὐγενέτας, B εὐγενέτης. -- ἡλιόμορφος Kuhn, itaque Eust. legit,
vulgo ἠπιόμοιρος. — V. 2. τιμαῖς, Meineke τεμαῖσι requirit. — Nescio
an versus ad ionicum numerum revocandi sint:

᾿Ἐξόχως δ᾽ εὐγενέτας ἡλιόμορφος
ξαϑέοις ἄρχων σε τιμαῖσι γεραίρει.

αὖ poeta in primore versu . v . . admiserit loco ionici pedis o v - -,
qua licentia postea passim usi eunt Anacreonteorum poetae. Ad eun-
dem modum etiam Aristophanes in bacchico carmine Han. 324 et 342
creticum copulavit eum ionicis pedibus, ei τόνδ᾽ ἀνὰ λειμῶνα χορευ-
Gov et νυχτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ. Carmen boc compositum
Olymp. CXVII 4.

Fr. 2. Athen. X 454F: Τὸ δὲ Καστορίωνος τοῦ Σολέως, ὡς ὁ Κλέ-
αρχός φησιν, εἰς τὸν Πᾶνα ποίημα τοιοῦτόν ἐστιν" τῶν ποδῶν ἕκαστος
ὅλοις ὀνόμασι παρειλημμένος πάντας ὁμοίως ἡγεμονικοὺς καὶ ἀκολου-
ϑητικοὺς "ἔχει τοὺς πόδας, οἷον Σὲ τὸν 2 (yu Ens. καὶ τὰ
λοιπὰ τὸν αὐτὸν τρόπον. τούτων δ᾽ ἕκαστον τῶν ποδῶν ὡς ἂν τῇ τάξει
ϑῆς τὸ αὐτὸ μέτρον ἀποδώσει, οὕτως" Σὲ τὸν βόλοις νεφοκτύποις δυσ-
χείμερον, νιφοκτύποις σὲ τὸν βόλοις δυσχείμερον. καὶ ὅτι τῶν ποδῶν
ἕκαστός ἐστι δεκαγράμματος. ubi Sehweighaeuser iam ante Cobetum
Var. Lect. 921 recte ἐστιν ἐνδεκαγράμματος emendavit: tot enim
litteris singulae dipodiae constant. Fortasse eiusdem  Castorionis
ibidem est lusus:

Μέτρον φράσον μοι; τῶν ποδῶν μέτρον λαβών.
Οὐ βούλομαι γὰρ τῶν ποδῶν μέτρον λαβεῖν.

V. 1. βολαῖς Meineke, legebatur βόλοις. — V. 9. ναΐονϑ᾽ L, νέον 9?
ABPV. — ἔδραν Cobet, nam £óog, quod Scaliger scripsit, sie demum
licet tueri, si plane seriptum veíovr« statuas: at alias in hoc carmine
vocales elisae non numerantur, ὁδὸς PVL, ὁδοὶ B et codd. Cas. — ϑη-
govóps, Meineke coniecit ϑηροφόνε. - "- L, 490» APV. — V. 8.
κλήσω Schweighaeuser et Cobet, legebatur κλήσω, ecd litterarum nu-
merum excedit: sed quod Cobet dicit: » Verbum celebrandi non est κλείω,
multo minus κλήω, sed κλέω. Iones dicebant interdum κλείω...
itaque κλήσω et ἔκλησα Graeca sunt, non xi5jico et ἔκληισα.““ de his
valde dubito: sane forma κλήω nullius est auctoritatis, at dicebatur
κλήξω (κληΐξω, κλεΐξω, etiam κλείξω extat in epigrammate), unde recta
raiione descendit xijew et ἔκλῃσα: idque verbum pariter atque κλέω
tam »wncupare quam celebrare signifieat: at num etiam verbi κλέω
futurum κλήσω et aoristus ἔκλησα in usu fuerint, ambigo: sane in Et.
Gud, 294, 46 κλήσω ad xiée refertur auctore IHerodiano περὶ παϑῶν.
ef. Et. M. 619, 81 seq., sed veterum grammaticorum ea de re exigua
auetoritas, libri modo addunt τ, modo detrahunt, ac variant saepe
eodem loco: i in his mature oblitteratum esse arguit hie Castorionis
versus. Me quidem iudice errant nostri homiues, qui Nicandreum ἔκλησε