=== p564 === XXX. "o .7- 1916 LAMPROCLES. MuU-UUItEuY-wwub wu u.Lulrt..wuwu- i4 v -- ξδων.ων..υν.--, ὦ Πὰλλάδα περσέπολιν, δεινὰν ϑεὸν ἐγρεκύδοιμον ,Lamprocles. Fr. 1. Aristoph. Nub. v. 967: Εἶτ᾽ αὖ προμαϑεῖν ἄσμ᾽ ἐδίδασκεν, τὼ μηρὼ μὴ ξυνέχοντας, "H Παλλάδα πε φσέπολιν δεινὰν 7 Τηλέπορόν τι βόαμα, ἐντειναμένους τὴν ἀρμονίαν, ἣν οἵ πατέρες παρέδωκαν. Sehol. cod. Rav. et V et G: Παλλάδα: , Aeg) ἄσματος Φρυνίχου, ὡς ᾿Ἐρατοσϑένης φησί (ᾷσμ. φησιν ὡς Ἐφ. φρύν My Φρύνιχος δὲ αὐτοῦ τούτου τοῦ &cperog μνημονεύει ὡς “αμπροκλέους ὄντος᾽ Παλλάδα περσέπολιν κλήξω «(περσέπτολιν κληίξζω RV), πο- λεμαδόκον (πολεμοδόκον 9) ἁγνὰν (ἀγνὴν 6) παῖδα dig μεγά- λου. Dindorf adiecit δαμάσιππον ex 5680]. Ald.: εἰδη ἀσμάτων ἀμ- φότερα, τὸ Παλλάδα περσέπτολιν ϑεὰν καὶ τὸ Τηλέπορόν τι βόαμα. τὸ μὲν οὖν πρότερον Παμπροκλέους εἶναί φασιν ᾿Αϑηναίου, τοῦ «Μίδωνος υἵοῦ" ἔχει δὲ οὕτως" Il περσέπτολιν κληΐξω. m. ἁγνὸν π. d. p. δαμάσιππον. Si recte se haberent prima verba huius scholii, quicunque haec scripsit, diceret Eratosthenem non recte hoc carmen Phrynicho tribuisse, cum sit Loamproclis: at commode ipsius Eratosthenis verba servata sunt in alio scholio: "Aug: οὕτως ᾽ἜἜρατο- σϑένης᾽ Φρύνιχος αὐτοῦ τούτου τοῦ ἄσματος μέμνηται ὡς “Δαμπροχλέους ὄντος τοῦ Μίδωνος υἱοῦ ἢ μαϑητοῦ" ἔχει δὲ οὕτως᾽ Παλλάδα περ- σέπτολιν δεινὴν ϑεὸν ἐγρεκύδοιμον ποτικληΐξω πολεμα- δόκον àyvàv παῖδα “4ιὸς μεγάλου δαμάσιππον. καὶ κατὰ Ααμ- προκλέα ὑποτίϑησι κατὰ λέξιν. quae Dindorf ita interpolavit, αὖ δεινὴν ϑεὸν ἐγρεκύδοιμον ποτι — eiiceret. Non tamen existimandum est, ilum scholiastam impudenter Eratostheni adversatum esse, ut quae ille docuerat mala fraude in suum usum converteret, sed videtur in illo scholio scribendum: "Aoyrj ἄσματος Φρυνέχου, ὡς δὲ ᾿Ἐρατοσϑένης φησίν, Φρύνιχος αὐτοῦ τούτου κτὰ. Phrynichi carmen ab Aristophane notari nonnulli ex antiquis grammaticis dixerant, Eratosthenes contra Lam- proclis carmen vespiel docuit. Phrynichum ipsum, qui hymnum in Minervam condidit, olim existimavi Lamproclis carmen, quod in eodem argumento versabatur, in pedestri aliquo libello adhibuisse: sed magis === p565 === LAMPROCLES. 555 ποτικλήξω πολεμαδόκον, ἁγνών 1216 παῖδα 4s μεγάλον δαμάσιππον. verisimile est Erutosthenem Phrynichi comici poetae auctoritate illud enrmen Lamproeli tribuisse. Errant antem, qui existimant veteres dubi- tasse de auctore huius hymni in Minervam, sed duo diversa sunt car- mina probe discernenda, alterum Phrynichi, alterum. Lamproelis; huius prooemium Eratosthenes adscripsit, illius initium in priore scholio ser- vatum est: Aristophanes autem Lamproclis carmen respexit, id quod docet δεῖν ὧν additum, quod in Phrynichi earmine non comparet: hoe cum deesse animadverterent; comici interpretes, quos Lamproclis hymnus latuit, male conieeerunt hoc ab Aristophane adiectum esse, vid. Schol. Aristidis T. Ill 537: Παλλάδα περσέπτολιν᾽ εἶδος δὲ τοῦτο ἄσματος καὶ ἀρχή᾽ τὸν δὲ ποιητὴν αὐτοῦ Ῥοῦφος καὶ “ιονύσιος ἱστοροῦσιν ἐν τῇ ΜΜουσικῇ Φρύνιχόν τινα, ἄλλοι δέ φασι “Λαμπροκλέα ἢ ΖΣτησίχορον (sed Paris. D ap. Frommel τὸν δὲ ποιητὴν αὐτοῦ Φρύνιχόν τινά φασιν 5 Λαμπροπλέα, ἢ Στησίχορον)" τὸ δὲ δεινὰν Παλλάδα γελοίως ἀντίκει- ται τὸ γὰρ Goue οὕτως ἔχει" Παλλάδα περσέπτολιν κλεισοπολε- μαδόκον (BD Ox. πολεμοδύκον, Mon. πολεμηδόκον) ἁγνὰν (Ox. ἁγίαν, Β ἁγνὴν) παῖδα Διὸς μεγάλου (μεγάλα B μεγάλαι D, μεγάλην Ox.) δαμνοπῶλον (sic À, δαμνηπῶλον rel) ἄξστον (ἄριστον Ox. αὐτοῦ Paris. D ap. Fromm.) mag) vov. Hic igitur, ubi secundum Rufum - et Dionysium earmen Phrynicho tribuitur, prorsus eodem modo, quo in schol. I Aristoph. legitur, adscriptum est, sed paulo auctius: Παλλάδα περσέπολιν κλήξω, πολεμαδόκον, ἁγνὰν παῖδα Διὸς μεγάλου, δάμνιππον, αἰεὶ παρϑένον. sie enim videntur novissima éorrigenda, Minerva δάμνιππος vocatur, ef. Cornut. 113, quamquam alia quoque possunt voniici, velut δάμνιπ- πον, εὔπωλον, ἀδάμαστον παρϑένον. In edit. 1 ἀρίσταν παρ- ϑένον scripsi, ut Kleine edidit: in edit. 2 servavi traditam scripturam δαμόπωλον ἄϊστον παρϑένον, sed dubitanter, itaque Hartung edidit, qui Lamproclis versus nescio eur ita conformavit, ut v. 2 scriberet zót- νιαν κπλεΐσω moi. &y. Παῖδα Διὸς μεγάλου, δαμάσιππον ἀείσοον παρϑένον. Nibil iuvant alia testimonia: nam ex Schol. Arist. Sua hausit "Tzetz. Chil. I 683: Τούτου τοῦ Στησιχόρου δὲ μέλος ὑπάρχει τόδε. Παλλάδα περσέπτολιν κλήξω. z. &y. π. d. p. δαμόπωλον (cod. B δαμνόπλον.) ἄϊστων x. Cf. Schol. in Cram. An. Ox. III 353, 13 (χοῦν. Epist. ed. Pressel 101): μέλος Στησιχόρου. τινὲς Φρυνίχου τοῦτο φασίν, ἕτεροι δὲ Λαμπρολλέους. Aristophanis autem loeum praeterea resp. Dio Chr. ΧΠῚ T. I p. 259: of àv ἱκανῶς κιϑαρίσωσι Παλλάδα περσέ- πολιν (ita BM, περσέπτολιν rel.) δεινάν (ita M, δεινὰν ϑεὸν CP, ᾿4ϑη- νὰν rel), et Suidas v. T'oi£mogov, Ἀριστοφάνης" τηλέπορόν τι Ἠβόημα . ἔστι δὲ ἀρχὴ ἄσματος, ὥσπερ τὸ περσέπολιν (sic A, vulgo περσέ- mrrolov) ᾿ϑάναν. — Quod autem alii de Stesichoro cogitaverunt, inde repetendum quod hic quoque videtur hymnum aliquem in Minervam similiter exorsus esse, quorsum referendum videtur fr. 62. lam simili- tudo illa, quae intercedit inter hymnos (Stesichori) Lamproelis et Phry- niehi, haud dubie inde est repetenda, quod antiquioris alieuius hymni sive nomi exordium ex more imitati sunt: hunc Jy mnum puto memo- vari in Et. M. 474, 30: Ἱππέα" ἐκλήϑη οὕτως ἡ ἀϑηνᾶ, ἐπεὶ ἐκ τῆς κεφαλῆς τοῦ “ιὸς [ol ἵππων ἀνήλατο, ὡς ὁ ἐπ᾿ αὐτῆς ὕμνος δηλοὶ (eadem Bekk. An. I 207 , 32 οὐ 350, 25, sed hoe posteriore loco ὡς ὁ μῦϑος legitur).