=== p244 === 234 Ὶ POETAE MELICI. flagellum. Postea fabellam more suo adornavit Babrius, vid. paraphrasin, quam ex cod. Bodl. edidit Knoell Diar. Gymn. Austr. 1876 p. 164. — Quod Epiphan. adv. Haeret. XXXI, 4 Gnosti- corum commenta exagitans dieit φασὶν οἱ περὶ Hoíodov καὶ Ὀρφέα καὶ Στησίχορον γεγενῆσϑαι Οὐρανόν τε καὶ Τάρταρον, Κρόνον τε καὶ Ῥίαν, Δία τε καὶ Ἥραν, καὶ "Amóliove, Ποσειδῶνά τε καὶ Πλούτωνα καὶ μυρίους λοιπὸν τοὺς παρ᾽ αὐτοῖς ὀνομαζομένους, episcopus doctrinae ostentandae causa Hesiodo adiecit Stesichorum, quemadmodum supra Gnosticorum de triginta Aeonibus placita τραγῳδίας vocat, ἣν ἐὰν τις συγκρίνων τῇ παρὰ Ἡσιόδῳ καὶ Στη- σιχόρῳ καὶ τοῖς ἄλλοις ποιηταῖς τῶν Ἑλλήνων παραϑῆται, εὕροι ἂν ἐκ παραλλήλου τὰ αὐτὰ ὄντα. === p245 === XVII. US 997 IBYCUS. 1. 119 S n) COE ETNETUUOS ων.-.υν.υ.. ἔυνιννυ.ν. ἐνν.υν.ν..-., νυ BN uwwuv-.vy-wvv ἐωυν.υωυν.υν-.ὺν υ....͵υ .-- νι τυν- νυν --ν. ἐφἔυν.υν. CRURA, Za UL. AINSI uL A AD ur MOI E e 20Es Uo Tug ul Ἦρι μὲν αἵ τε Κυδώνιαι μηλέδες ἀρδόμεναι ῥοᾶν ἐκ ποταμῶν, ἵνα παρϑένων κῆπος ἀκήρατος, αἵ τ᾽ οἰνανϑίδες αὐξόμεναι σκιεροῖσιν ὑφ᾽ ἕρνεσιν οἰναρέοις ϑαλέϑοισιν" ἐμοὶ δ᾽ ἔρος οὐδεμίαν κατάκοιτος ὥραν, &O' ὑπὸ στεροπᾶς φλέγων Θρηΐκιος βορέας, [zi Ibyeus. De Ibyci carminibus vid. Hermann in Iahnii Annal. IX 871 seqq. et Welcker Opuse. I 226. — Fr. 1. Athen. XIII 601 B: Kai ὁ 'Ῥηγῖνος δὲ , IBvxoc βοᾷ καὶ κέκραγεν" Ἦρι κτλ. V. 1. ἦρι μὲν af TÉ, Hartung ἦρι ψένευκε. — Υ. 2. μηλίδες, Α uolo rein. μαλίδες. -- ῥοᾶν VL, ῥοὰν AP. — V. 8. παρϑένων, Boissonude Παρϑένων. -- V. 4. κῆπος, Naeke κᾶπος. — οἰνανθέδες, B οἰνανθίδος. -- V. 5. ὑφ᾽ ἔρνεσιν, Stephanus ὑπ᾽ ἔρνεσιν. — V. 6. ϑαλέϑοισιν ΑΒ, ,ϑαλέϑουσιν PVL. — ἔρος A, ἔρως PVL. — V. 1. κατάκοιτος VL, κατάκητος ABP. — ἄϑ᾽ laeobs, itaque olim Hermann, qui post τὶς, libi τε. — V. 8. Θρηΐκιος Fiorillo, ϑρηΐκοις AB, ϑρηϊκίοις PVL. *) Numeri adieeti sunt editionis Schneidewinianae. === p246 === 236 : E POETAE MELICI. ἔἄσσων παρὰ Κύπριδος ἀξαλέαις μανίαισιν ἐρεμνὸς ἀϑαμβής 998 10 ἐγκρατέως παιδόϑεν φυλάσσει ἡμετέρας φρένας. : S ^ 2. [2.] -Muvtuu-uwvzuu. ς ς il. ς 3 [4 ς V - [s ^c [4 c ü IC vV-uwu t QM Lo Ιν ες keCceccece c Cc 3€ c il MCCC -M uM -"VVvV-wuv —VVU.-.wWwM9uU-lwuwuvL-.- ων VU-wuvwu Ἔρος αὖτέ us xvevéoww ὑπὸ βλεφάροις vexéo! ὄμμασι δερκόμενος κηλήμασι παντοδαποῖς ἐς ἄπειρα δίκτυα Κύπριδός μὲ βάλλει" ἡ μὰν τρομέω viv ἐπερχόμενον, ων .ὕ.: V. 9. ἄσσων scripsi, libri ἀΐσσων. — μανίαισιν Β, μανίαις PVL.— ἀϑαμβὴς ἔγκφατέως Hermann (sed idem postea ἀϑαμβέσιν ἄρφδισιν οἱ deinde ἔφλασεν, quorum primum οὗ postremum ego conieci, cum olim ἐρυμνὸς ἀϑαμβείῃσι κραταιῶς scripsisset), A ἀϑάμβησε κραταιῶς, Ῥ ἀϑάμβησεν (hoe etiam B) κραταιῶς, VL ἀϑάμβησε κραταιός, Schneide- win ἀταρβὴς κραταιῶς. — V. 10. παιδόϑεν, Naeke πεδόϑεν. — φυλάσ- σει, P φυλάξου, Naeke τινάσσει, ego olim ἔφλασεν. — V. 11. ἡμετέρας, Hermann alii ἁμετέρας. Haec novissima alii aliter conformaverunt; O. Müller coniecit ἀτέμβησι κραταιῶς πεδόϑεν σαλάσσων, Melhorn vel παῖς ὅϑεν ἡμετέρας φρένας φυλάσσει yel παιδόϑεν αἰθύσσει ἡμετ. 90., Schoemann ἐρεμνός, ἀστεμβὴς πραταιῶς πεδόϑεν φρένας ἡμετέρας σαλ- λάσσει, Hartung ἐθάμβησε κραταιῶς καὶ διόϑεν σφάλασσεν ἁμετέρας φρένας. e Fr. 2. Plato Parmenid. 137 A: Καίτοι δοκῶ μοι τὸ τοῦ Ἰβυκείου ἵππου πεπονθέναι, ᾧ ἐκεῖνος. ἀϑλητῇ ὄντι καὶ πρεσβυτέρῳ ὑφ᾽ ἄρματι μέλλοντι ἀγωνιεῖσθαι καὶ δι᾽ ἐμπειρίαν τρέμοντι τὸ μέλλον, ἑαυτὸν ἀπεικάξων, ἄκων ἔφη καὶ αὐτὸς οὕτω πρεσβύτης ὧν εἰς τὸν ἔρωτα ἀναγχάξεσθαι ἐέναι. ubi Schol. p. 329: Τὸ τοῦ μελοποιοῦ Ἰβύκου ῥητόν" Ἔρως xri. Eadem Proclus V 316 ed. Cousin: λέγει δέ πως οὕτως ὃ μελοποιὸς ("Ifvxoc) Ἔρως κτλ. — V. 1. Ἔρος cod. Darmst. (Schol. Plat) a. m. s., ceteri Ἔρως. — αὖτε, Procl. αὖ TE, Hermann δαύτε, — βλεφάροις, cod. Darm. βλεφάροισιν. — τακέρ᾽, libri τακερὰ, Siebenkees τακεροῖς, — ὄμμασι, cod. Darmst. ὄμματα. — V. ἃ. ἐς, libri εἰς. — ἄπειρα, Schneidewin et Hecker coni. ἀπείρονα. — V. 8. Κύπρι- δός μὲ βάλλει, ut versus numero subvenirem, μὲ adieei, nam thesin suppressam esse, hoc quidem loco, minus probabile. Pronomen, quod nonnumquam praeter necessitatem iteratur (cf. Fritzsche Quaest. Lucian. p. 14. 15), hie haudquaquam redundat, prius μὲ à partic. , posterius ἃ verbo βάλλει suspensum, similiter Soph. El. 18 ubi ὅϑεν σε λαβὼν ἤνεγκα παέ σ᾽ ἐθρεψάμην recte habet. Contra Sehoemann Κύπριδι pro Κύπριδος scripsit, Hecker deae nomen plane sustulit. --- βάλλει, Hermann βάλεν, Schneidewin olim εἰσέβαλεν, post βάλλησιν. — V. 4. === p247 === IBYCUS. : 231 5 ὥστε φερέξυγος ἵππος ἀεϑλοφύρος ποτὶ γήραϊ ἀέκων σὺν ὕχεσφι ϑοοῖς ἐς ἅμιλλαν ἔβα. 3. . 999 MZ — Mu Ew» οοὧοτ ων - ὦ Φλεγέϑων, ἅπερ διὰ νύκτα μακρὰν σείρια παμφανόωντα. 4. [3] Ξ- -“ Ἧ᾽,ψὖνν.ν.9-ὦὦν-ψ νψ. σν -ἰ νυ Aíqu', ὦ φίλε ϑυμέ, τανύπτερος ὡς ὅκα πορφυρίς. τρομέω νιν, Darmst. τρομέων ἵν᾽, Procl. τρομέω ἐπερχόμενος. — V. ὥστε, Procl. Gori. — γήραϊ, Melhorn γήρᾳ, hoc verbo versum ie nans. Hartung excidisse putat verbum, velut ποτὶ γήραϊ πιλνάμενος. — ἀέκων, Darmst. Procl. ἀσκῶν. --- V. 6. ὄχεσφι, Ursin. ὄχεσι. — ϑοοῖς, Darmst. a. m. pr. Procl. ϑεοὶς. — ἔβα, ἔβαν cod. B Procli et Vat. Ursin. Fr.. ἃ. Theon Smyrn. p. 146: Κοινῶς τε γάρ, «φησὶν ὁ ᾿ἥδραστος, πάντας τοὺς ἀστέρας οἵ ποιηταὶ “σειρίους καλοῦσιν, ὡς Ἴβυκος" φλεγέ- ϑὼν κτλ. — ἅπερ Martin, cod. ἅπερ vel ἅπερ. — Huc pertinet Hesych.: Σείριος" ὁ ἥλιος .. . Ἴβυκος δὲ πάντα τὰ ἄστρα. Similiter Suid. v. Σείριον et Phot. 513, 10: "IBvxog δὲ πάντα τὰ ἄστρα σείρια λέγει. Fr. 4, Athen. IX 388 E: Ἐν ἄλλοις δὲ φησιν (Ἴβυκος, v. fr. 8)" Αἰεί μ᾽ ὦ qe κτλ. Mendum latere animadvertit Valekenaer, sed quod proposuit αἴρεις μ᾽ non satis facit. Poterat commodius e/gsó μοι, φίλε ϑυμὲέ scribi, pronomine, ut in familiari sermone fit, addito, quem- admodum ἥβα μοι, εἰπεῖν μοι, alia dicuntur. Equidem correxi δέημι (i. e. πτώσσω, producta littera 7, nam Ibyeum Aeolensium more etiam iambum dactyh loco admisisse non est verisimile. Productio rationem habet, quamquam Orpheus Lith. 335 devéusv parum locuples est auctor, neque magnopere copfido Hesychiano δειομένη, ap. Aesch. Pers. 101. 2 δείομαι plane vitiosum. Tres huius verbi formas grammatici testantur, velut, ut uno exemplo defungar, schol. Hom. Od. o 398 δίεσθαι' προ- παροξυτόνως ἀπὸ τοῦ δίημι" οἷδε δὲ τὸ δίω καὶ διῶ καὶ δίέημι. De forma διῶ coniecturam tantum fecerunt ex δίέημι et διῶμαι, quem- admodum nonnulh pro ó/euer scribere soliti erant: neque ratione destituta est haec prosodia, nam eodem modo τιϑῶμαι et τύϑωμαι variantur. Item alias variae verborum formae exstant, velut λέω et Au», vid. Theogn. 146: λέω καὶ αὐτὸ διφορεῖται γεγονὸς ἀπὸ τοῦ id λιῶ τοῦ δηλοῦντος τὸ ϑέλω. (Inde λελέηκα, quam formam Kt. M. 560, 1 testatur, et λελιημένος, quod et veteres et nostri grammatici male ex λελιλημένος ortum existimant.) Hae formg usus est Epicharmus Athen. VI 235 F καὶ τῷ ye μὴ λεῶντι, quod perperam eonieeturis tentatum, item Hesychius: λέωμι" ϑέλοιμι ἄν, ubi omnino λεῶμε scribendum: nam /, quod in voce λῶ prorsus evanuit, hic cessit litterae E. Alteram . formam λέω sappeditat non solum Et. M. 812, 31 Aio τὸ προϑυμοῦμαν (ubi Cram, An. Ox. 1 401 λεὼ), sed etiam Arcad. 164: τὰ εἰς ὦ καϑα- ρὸν ἔχοντα τ ἐκτεταμένον βαρύνεται, εἰ μὴ ὄνομα ἔχοι, ψίω (τὸ ἐμβρω: ματίξω) λέω, δηρέω, ubi nolim ἀλίω restituere ex Herodiano zr. δεχρ. 298, ubi ὠλέω inter trisyllaba recensetur, Areadius fortasse utrumque (Meo et ἀλίω) attulit, ae si recte memini, Quam Apollonius. λέω adhibet. — ϑυμέ Valekenaer emendavit, codd. οὔ us. — ὅκα, D ὁκηπορφυρίς. === p248 === 238 , POETAE MELICI. 5. [4] ^uUUL.-.-UuL-uMW ᾿Ξ 0x ΡΣ: * £XUU.VVUL-.uuUu-uu τυνυ -.vyvy-.-fXuuvu-uu.-uu.-M Εὐρύαλε, γλαυκέων Χαρίτων ϑάλος. * * * * * * καλλικόμων μελέδημα, Gb μὲν Κύπρις & v ἀγανοβλέφαρος Πειϑὼ ῥοδέοισιν ἐν ἄνϑεσι ϑρέψαν. 6. [11 GTC a eem eS CUTS νυν ψω -νψ νυ Μύρτα τε καὶ ἴα καὶ ἑλίχρυσος, μᾶλά τε καὶ δόδα καὶ τέρεινα δάφνα. 9. [8À. cor^ co 5 8000 MR VL Lua VEL U VLLL VIENNE .. Τᾶμος ἄνπνος κλυτὸς ὄρϑρος ἐγείρησιν ἀηδόνας. Fr. 5. Athen. XHI 564 F: Ὁ δὲ τοῦ Κυϑηρίου Φιλοξένον Κύκλωψ ἐρῶν τῆς Γαλατείας καὶ ἐπαινῶν αὐτῆς τὸ καλλος, προμαντευύόμενος τὴν τύφλωσιν, πάντα μᾶλλον αὐτῆς ἐπαινεὶ ἢ τῶν ὀφθαλμῶν μνημο- ψεύει λέγων ὧδε' Ὦ καλλιπρόσωπε, χρυσεοβόστρυχξ Γαλάτεια, χαριτό- gove καλλος ἐρώτων. Τυφλὸς ὁ ἔπαινος καὶ κατ᾽ οὐδὲν ὑμοιὸς τῷ Ἰβυκεέῳ ἐκείνῳ" ἘΕὐρύαλε κτλ, Cf. Eustath. p. 1558, 17. — V. i. γλαυκέων, Tacobs γλυκέων, Schneidewin γλυκεᾶν, Hecker γλυκερόν. — ϑάλος ABC, ϑαάλλος PVL, ϑάλαμος Eust. Deinde coni. Bothe καλλέκο- pov μελέδημα, Iacobs καλλικόμων μελέδημ᾽ Ἐρώτων, Boissonade μελέ- δημὰ νεανίδων probante Schoemanno, Hartung Εὐρύαλε, γλαυκόφϑαλ- μον ϑάλος, ὦ Χαρίτων καλλικόμων μελέδημα, Heeker καλλικόμων Μου- σῶν μελέδημα, sed potius post hune versum alius excidit, quod vel metrum arguit, velut: «Εὐρύαλε, γλαυκέων “Χαρίτων φά o6, 46vióyov Μοισᾶν ϑάλος, Ὡρᾶν. — V. 8. B πενϑωδωρέοισιν. — ἐν om. C Eust. Fr. 6. Athen. XV 681A: Kol Ἴβυκος (μνημονεύει τοῦ ἑλιχρύσον)" Μύρτα τε καὶ ἴα wzà. — V. 2. τέρεινα Canter, vulgo τέρινα. Fr. 1. Herodian. περὶ σχημ. 60, 24: τὸ δὲ (σχῆμα) Ἰβύκειον καὶ λέξεως καὶ συντάξεώς ἐστιν, γίνεται δὲ ἐν τοῖς ὑποτακτικοῖς τρίτοις προσώποις τῶν ῥημάτων κατὰ πρόσϑεσιν τῆς σι συλλαβῆς. 2. καλεῖται δὲ Ἰβύκειον, οὐχ ὅτι Ἴβυκος πρῶτος ἐχρήσατο" δέδεικται (ser. λέλεκ- ταῦ “γὰρ καὶ παρ᾽ Ὁμήρῳ πρότερον᾽ ἀλλ᾽ ἐπεὶ πολὺ καὶ κατακορὲς παρ᾿ αὐτῷ. Καὶ γὰρ γλαυκώπιδα ... καὶ δι᾿ ἑτέρων" T&puog (À ταμὸς) "ri. ἀντὶ τοῦ ἐγείρῃ. — Τᾶμος haud dubie vitium contraxit, sed in- certum utrum ὦμος sive ὁπᾶμος (vit. Arat. 568), an T&uÓs δ᾽ Ow sit seribendum, nam non solum ipsa sententia arguit hypotacticum esse incisum, sed etiam ἐγείρησιν (ita enim scribendum, iota furtivo detracto, vid. ad fr. 9) manifesto coniunctivus est modus sive praesen- === p249 === IBYCUS. ' 239 8. [13.] Τοῦ uiv πετάλοισιν ἐπ᾽ ἀκρυτάτοισι ξανϑοῖσι ποικίλαι πανέλοπες. αἰολόδειροι λαϑιπορφυρίδες, καὶ ἀλκύονες τανυ- σίπτεροι. 9. [15.] -͵ττἶὧν....ὄ « Uh Lu -.“ὐνσπουντ οὖν. tis sive aoristi, non indicativus; cf. quae infra ad fr. 9 dixi: neque vero rhetor iste, qui Herodiani nomen prae se fert, coniunctivum revera testifieatur, eum seripsit ἀντὶ τοῦ ἐγείρῃ, nam hoc dicit Ibyeum ἐγ εί- 9o. dixisse adiecta o: clausula pro ἐγείρῃ, illum autem coniunctivum indieativi. vice fungi, quemadmodum schol. Il. E 5 legitur zapgeívgov διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ παμφαίνῃ. πλεονάξει δὲ Ἴβυκος τῷ τοιούτῳ. — &)mzvog tueor, quamvis speciose Sehneidewin ἀὔπνους correxerit , pro- bante Vatero ad Eurip. Hhes. p. 211, qui interpretatur luscinias longi somni non indigentes, cf. Hesiodi fr. 208; at ἀἄπνον ἐγείρειν a lyrici earminis gravitate abhorret, neque enim verisimile Ibycum eomicorum more lusisse. Ὄρϑρος, qui avium cantum excitat, vigiliis vel luscinias superat, itaque ἄϑπνος recte dicitur; idem κλυτὸς i. e. clarus, perpetuo ut videtur ornatur epitheto, quod respiciunt Plutarch. Symp. Quaest. VI 8, 5, Et. M. 410, 53, Schol..Hom. Od. ε 864. Sehneidewin prae- terea coniecit hoc loco lectum olim esse non Gémvog, sed ἄτερπνος, vid. fr. 51, sed nimis est obscura illius vocabuli origo. — ἀηδόνας, A ἀειδονάς. Fr. 8. Athen. IX 388 D: ᾿Πορφυρίές" Καλλίμαχος, ἐν τῷ περὶ ὀρνί- Sov διεστάναι φησὶν πορφυρίωνα πορφυρέδος, ἰδέᾳ ἑκάτερον καταριϑ- μούμενος" τὴν τροφήν τε λαμβάνειν τὸν πορφυρίωνα ἐν σκότῳ κατα- δυόμενον, ἕνα μή τις αὐτὸν ϑεάσηται" ἐχϑραίνει γὰρ τοὺς προσιόντας αὐτοῦ τῇ τροφῇ. τῆς δὲ πορφυρέδος καὶ ἀριστοφάνης ἐν Ὄρνισι μνημο- νεύει" Ἴβνκος δέ τινας λαϑιπορφυρέδας (sic Schweighaeuser, libri λαϑιπόρφυρας) ὀνομάξει διὰ τούτων. τοῦ μὲν m. ἐπ᾽ a. (P ἐπακροτά- τοισι) ξανϑοῖσι (B ξανϑίαι) αδοιπορφυρέδες (sic ABP, nisi quod B ἀδ.) καὶ di. τ. Recte videtur Sehweighaeuser λαϑιπορφυρίδες restituisse, nam seeundum Callimachum videtur Ibycus hoc nomine eam avem dixisse, quae alias πορφυρέων vocabatur. Sehneidewin, cum olim con- lecisset: πανέλοπες παμποικίλοι αἰολόδειροι ἀλκυόνες rd ἁλιπορφυρέδες τε τανύπτεροι, ostea probavit Hermanni coni.: ξανϑαὶ ποικίλαι αἰολό- δεῖροι πανέλοπὲς 9" ἁλιπορφυρίδες τε καὶ ἁλκυόνες τανυσίπτεροι. Con- ieci ξὺν ἀκανϑίσι ποικίλαις (vel ξὺν ἀκανϑέδι πουκίλᾳ) πανέλο- πές τ᾽ αἰολόδειροι λαϑιπορφυρίδες τὸ καὶ ἀλκυόνες τανυσί- πτεροι. Quamquam fort. aliud quid latet, nescioque an Hesychii et Photii glossa Xev$oww: ὀρνέοις huc pertineat. Hartung: Τοῦ μὲν πετάλοισιν ἐπ᾽ ἀκροτάτοις | σὺν ξανϑοῖσιν ποικιλέδες | πανέλοπες καὶ αἰολόδειροι λαθιπορφυρίδες | καἀλκύονες τανυσιπτέρυγοι. — Denique huc spectat Schol. Arist. Av. 1302: ὃ πηνέλοψ γνήττῃ μέν ἐστιν 6 ὅμοιον, περι- στερᾶς δὲ μέγεθος" μέμνηται δὲ αὐτοῦ Στησίχορος καὶ Ἴβυκος. ut con- jieiat aliquis haec ex ambiguo carmine petita esse, sed pertinent ut videtur ad carmen in Gorgiam (fr. 80). Fr. 9. Herodian. περὶ σχημ. 60, 81: Καλεῖται δὲ Ἰβύκειον, οὐχ ὅτι Ἴβυκος πρῶτος ἐχρήσατο, EID M ἐπεὶ πολὺ καὶ κατακορὲς παρ᾽ αὐτῷ" καὶ γὰρ Γλαυκώπιδα κτλ. — καὶ γὰρ, quod grammatici est, poetae dn Sehneidewin, quem certe κατὰ γὰρ lbyco reddere decebat. At === p250 === 940 : POETAE MELICI. Γλαυκώπιδα Κασσάνδραν, 1001 ἐρασιπλόκαμον κούραν Πριάμον φᾶμις ἔχησι βροτῶν. grammaticus non integrum adscripsit poetae locum, sed quemadmodum ex Homero adhibet λαμπρὸν παμφαένῃσι λελουμένος Sxsavolo omissis quae praecedunt ἀστέρ᾽ ὀπωρινῷ ἐναλίγκιον, ὅστε μάλιστα, ita hic nonnulla praetermisit, velut εἴτ᾽ ἔτυμ᾽ εἴτε μάταν γλαυκώπιδα Kac- σάνδραν ἐρικ. m. φᾶμις ἔχησι βροτῶν: nam ἔχησι haud dubie sub- iunetivus est. Grammatici vulgo ad σχῆμα Ἰβύκειον referunt eos locos ubi coniunctivus praesentis temporis in locum indicativi successisse videbatur: nam λάβῃσι, τάμῃσ᾽, alia id. genus (i. e. αὐϑυπότακτα) ubi- que eoniunctivorum vicibus fungi non fugit veteres magistros. De hac modorum permutatione, quam lbyeus frequentavisse, sed passim iam Homerus admisisse videbatur, Heraclides aliquanto prudentius dispu- tavit, qui Ibycum secundum Rheginorum sermonem τὰ τρίτα τῶν ὃὄρι- στικῶν verborum et quae in ἕω cadunt et quae barytona dieuntur per o: extulisse auctor est, velut φίλησι, vonot, item λέγησι, φέρησι (vid. Eustath. Od. 1576, 56 seq.). Itaque secundum Heraclidem etiam Homericum παμφαΐένησι indicativus est: quem poetam cum dixit semel (ἄπαξ) usum esse hae Rheginorum proprietate, tamen alia quoque exempla videtur attulisse, velut ἦσι, quod videtur ad Od. & 163 refe- rendum, poteratque inprimis loeo gravissimo Od. τ 111 seq. uti. Ibyeus igitur in verbis, quorum stirps vocali & terminatur, antiquam deolina- tionis consuetudinem secutus integram servare solitus est indicativi clausulam φίλησι, νόησι, aec fortasse passim etiam verba, quae vulgo barytona sunt, ad eundem modum conformavit, certe ϑάλπησι apud Bacehyl. fr. 27, 2 nihil habet offensionis, siquidem ϑαλπείω grammatici testificantur, sed ἐγείρησι et ἔχησι coniunctivi sunt, item λέγησι et φέφησι, quos indicativos esse perperam existimavit Heraclides. Iota furtivum, quod vulgo his formis addi solet, detrahendum: nam prin- eipales sunt formae ἔχητι, ἐγείρητι, unde molliores ἔχησι, ἐγείρησι descendunt: atque vetera lbyci carminum apographa videntur iota littera caruisse, si Hevaclidi fides habenda est: nam quod in Et. M. 650, 7 sive Herodianus sive alius quis praecipit in Homero παμφαίνῃσι Seribendum esse, et deinde Rheginis tribuitur φιλῇσι, νοῆσε, certum est, breviatorem indiligenter de Heraclidis placitis exposuisse, Quae apud Homerum leguntur eiusmodi formae ad coniunctivum, omnes sunt referendae, quamquam Bekker Homer. Blütter I 218 seq. passim indieativum agnoscit et σχῆμα Ἰβύκειον sibi deprehendere videtur, velut ll. e 5 παμφαίνῃσι vel παμφαΐένησι, et ὅπως ἐθέλῃσι vel ἐθέλησι Od. e 349. £ 189 indieativos esse censet, at in lliadis versu εὖτε pro ὅστε corrigo, ut.et sententiae institutae et sermonis legi satisfiat. In Odysseae versibus ὅπως ἐθέλησι coniunctivus non est propterea remo- vendus, quoniam alibi ὅπως ἐθέλεις, ὅττε μάλιστ᾽ ἐθέλεις, ὧν ἐθέλει legitur: quod si omnia haee ad eandem normam forent exigenda, potius illis loeis ἐθέλῃς et ἐθέλῃ scribendum: ut ἐθέλεες, ἐθέλει veteris seripturae reliquiae sint, velut apud Herodotum I 216 vulgo legitur τῆς γὰρ ἐπιϑυμήσει γυναικός, sed duo libri verissime ἐπιϑυμήσῃ. Ab Homero igitur istae indicativi formae alienae. Alexandrinos poetas magis credibile est hunc errorem commisisse, sed apud Bionem I 93 recte Hermanu of δὲ λέβητι χρυσεέῳ φορέοισιν ὕδωρ pro 0g... φορέη- σιν restituit; in 'T'heoerito XXV 46 non magis certum est κρίνησι, nec tamen debebat Hermann lectionem κρίνουσι probare, videtur Ahrens recte κρένεε σφι emendavisse. Disputaverunt de hoc schemate, quod Ibycium diei solet, post Ahrensium Dial. Dor. 302 nuper Corssen Ausspr. === p251 === IBYCUR, - 241 10 A. [221] 4 Ug uu Ὀνομακλυτὸς Ὀρφήν. 10 B. [481 E Uu wu Lu o4 NW Zu -uugy- ποικίλα ῥέγματα xol καλύπτρας περόνας τ᾽ ἀναλυσαμένα. 11. [17.] : Diomed. I 321 ed. Keil: ,Ut est Ulyssi agnomen Polytlas. Nam praenomen est, ut ait Ibycus, Olixes, nomen Arcisiades, eognomen Odysseus. Et ordinantur sie: Olixes Arcisiades Odyseus Polyllas/^ ubi Keil Arsiciades bis edidit (M areisiades, A orci- siades, B aehisiadis). Ibyeus fort. dixit: ... ἐκαλεῖτο δ᾽ Ὁλυσ- 1002 σεὺς (vel Ὀλιξεὺς) ᾿ἀρκεισιάδας Ὀδυσεὺς ὃ πολύτλας. d. Lat. I 597 φορτικῶς, ut solitus est, et Curtius Gr. Verbum I 58. Ahrensium offendit in Ibyco clausula 6: a Doriensium sermone aliena, quam à Chalcidensibus, non a Messeniis repetendam esse apparet. Cur- tius praeeunte Westphalio Ibycum ἔχεισι ἐγείρεισι i. 6. ἔχει ἐγεέρει scripsisse opinatur; at istae formae plane sunt commenticiae. — V. 1. Α λευκὰ πίδακας ἀνδρανέρασι πλόκαμον κόρην᾽ πριάμου, CD γλαυκώ- πιδὲ κασένδρα ἐρασιπλόκαμον κόραν πριάμοιο, Β "γλαυκώπιδα κασσάν- δρα πριάμου. — κούραν eum Schneidewino scripsi. — V. 9. φᾶμις, Α φαμῆς, D φάτις. Fr. 10 A. Priscian. Lib. VI 92: ,,In eus Graeca sunt et us in 4 mu- tantia faciunt genitivum, ut hic Tydeus, Tydei. In huiuscemodi tamen terminatione quaedam inveniuntur mutatione eus diphthongi in es longum prolata, ut Apidsoe Achilles, Περσεὺς Perses, Οὐλιξεὺς Ulixes, In quo Doris sequimur, qui pro Φυλεὺς Φύλης, pro Ὀρφεὺς Ὄρφης εἰ Ὄρφην dicunt, pro Τυδεὺς Ἰύδης. Sic Antimachus n primo Thebaidos Τύδης τ᾽ Οἰνείδ c. Et vocativum ín e productum Τὸν καὶ φωνήσας προσέφης Οἰνήϊτε Ἴὑδη, teste Πεγοάίανο, qui hoe ponit in primo Catholicorum. Si- militer 1bycus Ὀνομακλυτὸν Ὄρφην.“ — ὀνομακλυτὸν plerique libri, ὀνομακαυϑὼν Rr ἃ m. pr., ὀνομακαιϑῶ 1, in litura. — Ὄρφην plerique Jibri, Ὄρφη K, lin litura, D et Rr a m. pr., Ὄρφε G, unde Scehneidewin Ὀνομάκλυτος Ὄρφη, ut sit vocativus, sed Priscianus potius nominati- vum adhibuisse videtur, itaque scripsi Ὀνομακλυτὸς Ὀρφήν. nam oxytonon esse Ὀρφὴν docet Arcadius 8, 15. Emendationem meam com- probavit Lentz Herod. I 14. Fr. 10 B. Etym. M. 708, 28: "Pijyos: τὸ πορφυροῦν περιβόλαιον s ὅτι δὲ ῥαγεῖς ἔλεγον τοὺς βαφεῖς καὶ ῥέγος τὸ βάμμα, σαφὲς νακρέων ποιεῖ... . καὶ παρ᾽ Ἰβύκῳ" ποικίλα ῥέγματα, quibus addit cod. Flor. Miller Misc. 261 καλύπτρας m. τ. ἂν, -- V. 1 ego καὶ inserui. PoxrAx Lg. III. 16 === p252 === 242 |. . POETAE MELICI. :12. [19] Οὐ γὰρ αὔσιον παῖς Τυδέως. *3 Ἑλένα Μενελαΐς. *14. [94.] ᾿ἀλϑαία Μελεαγοίς. 15. ωῳνενν-υυ«-. Παρελέξατο Καδμίδι, κούρα. 16. [21.] Τούς ve λευκίππους κύρους , " , ἡ , τέκνα MoAw vag xvévov, e , ^ ΄ ἅλικας ἰδοπάλους, ἑνιγυίους, Fr. 12. Et. M. 171, 7: Αὔσιον" καὶ ὁ p Ἴβυκος αὔσιον λέγει, οἷον" οὐ γὰρ αὔσιον παῖς Τυδέως. fort. παῖς ὃ Τυδέος (Τυδέος Schnei- dewin). Fr. 18 et 14. Diomed. I 323 ed, Keil: ,, Aut a maritis, ut Helena Menelais, aut a filiis, ut Althea Meleagris, sicut Ibycus Graecus retu- lit." Utrumque exemplum Ibyei videtur esse, Fr. 16. Cram. An. Ox. I 265, 7: Καδμηΐδι yatq. Ὥσπερ παρὰ τὸ Ζάρδανος ἐκπίπτει πατρωνυμικὸν εἰς ie “αρδανὶς καὶ παρὰ τὸ Πρία- μος Πριαμές, οὕτως ἔδει. καὶ παρὰ, τὸ Κάδμος Καὸδμίς" τὸ ἄρα Καδμηϊς ἐπλεόνασε τὸ ἢ" ὅτε οὖν φησὶν ὃ "Igvxos: Παρελ. κτῖ., τὸ ὀφειλό- μενον ἀπέδωκεν. Fr. 16. Athen. ID 57: Ἴβυκος δ᾽ ἐν πέμπτῳ μελῶν περὶ Mo- λιονιδῶν qnot Τούς τε κτῇ. Cf. Eustath. 1686, 47. Stesichoro vin- dieat haec Hartung, quoniam Stesichorus quoque adieetivo λεύκιππος sit, usus (fr. 86), neque fieri potuisse, ut Ibyeus ipsum Herculem loquen- tem induceret: si Ibyci sint versus, certe κτάνεν seribendum. — V. 1. κόρους Dindorf, vulgo κούρους. — V. 2. κτάνον BCD, L κτανόντα, V κτάνονταν. — V. 3. ἰσοπάλους Meineke, libri ἰσοκεφάλους, ego olim pro- === p253 === IBYCUS.' 243 éco ἀμφοτέρους γεγαῶτας ἐν ὦ 1003 ὑ.ἀργυρέῳ ΟΣ 11. [481 Πυκινὰς πέμφιγας πιόμενοι. 18. [44] ENDE MZLIUNIÍI- Obr. κατὰ σφετερὰν ἐέλδωρ. 19. [45] EN NANUN uu £o ᾿Εσϑλὸν προδεδεγμένον ἔλδωρ. 90, [81] Οὐδὲ Κυάρας 6: Μηδείων στραταγός. posui cum Schneidewino ἰσοκεφάλλους, Hermann ἰσοκαράνους coniecit. — ἑνιγυίους Sehneiter Saxo, libri éveyvovg. — V. 4. déc Eustath, vulgo deg. Fr. 17. Galen. xvi P. 1881: 'Eni δὲ τοῦ νέφους δοκεῖ τετάχϑαι (πέμφιξ) κατὰ τόδε τὸ ἔπος ἐν Σαλμονεὶ σατύροις παρὰ Σοφοκλεῖ" πέμ- φιγι πᾶσαν ὄψιν ἀγγέλῳ πυρός. παρ Ἰβύκῳ: llvx. κτᾶ. λέλεκται δ᾽ οὗτος ὁ λόγοφφαὐτῷ κατά τινὰ παραβολὴν ἐπὶ χειμαξομένων εἰρημένην. διὸ καὶ τῶν προγνωστικῶν οἷ πλεῖστοι ἐπὶ τῶν κατὰ τοὺς ὄμβρους στα- γόνων εἰρῆσϑαί φασι τὰς πέμφιγας, Quod si πιόμενοι integrum, non potuit grammaticus πέμφιγα mubem interpretari, sed potius guttam, idque plane flagitant Galeni verba quae continuo subiiciuntur διὸ καὶ TÓV προγν. κτλ. Apparet aliquid turbatum esse: enuntiatum ἐπὶ δὲ τοῦ νέφους... ἀγγέλῳ πυρύς est reiiciendum ad movissimam partem disputationis : iam Íbyci versus exeipit Aeschylea exempla: ἐπὶ δὲ τῆς δανίδος ὁ αὐτός φησιν ἐν Προμηϑεῖ .. καὶ ἐν Πενθεῖ. . καὶ παρ᾽ Ἰβύκῳ. Nam non lieet hune in modum exempla ordinare: ἐπὶ δὲ τοῦ νέφους — ἐπὶ δὲ τῆς ῥανέδος, quandoquidem Sophoclis nomine praegresso non potuit Galenus pergere ὃ αὐτὸς ἐν Προμηϑεῖ. Fr. 18. Herodian. περὶ μον. p. 82, 20: οὐδὲν εἰς ὧρ λῆγον οὐδέτε- ρον ὑπὲρ μέαν συλλαβὴν ἔχει συμπλοκὴν δύο συμφώνων πρὸ τοῦ ὥ. ... ἌἜλδωρ, οὐ γὰρ συμπλοκὴ ἐνθάδε. ἀλλὰ διάστασις. Ὁ δὲ Ἴβυκος ἔσϑ᾽ ὅτε καὶ ϑηλυκῶς προφέρεται" Οὔτι κτλ. Mirum sane ἐέλδωρ dictum ϑηλυκῶς, nam ap. Hesych. Ἔλπωρ᾽ ἡ ἐλπίς vecte videntur ἐλπωρή cor- rigere. Itaque Schneidewin 22105 coniecit, Hartung σφετερὸν (εέλδωρ. Fr. 19. Herodian. z. pov. AE. p. 32, 20: Καὶ ἐσϑλὸν προδεδεγ- - μένον ἐέλδωρ (Ἴβυκος): seripsi ἔλδωρ, προδεδεγμένον idem est quod προδεδειγμένον. Sehneidewin hie quoque vult ἐσθλὰν ποτιδεγμένων ἐελδώ legere, at ipse lierodianus indieat Ibycum etiam altero genere usum esse, Fr. 20. Et. M. 542, 51: Kveonc: Ἴβυκος" οὐδὲ Κυάρης (p καρύας, M Κυάρας) ὁ Μήδων (DM Mrósi) στ. — τινὲς λέγουσιν ἀπὸ rov Κυα- 16* === p254 === 244 e. ὦ POETAE MELICI. 21. [621 -δυνιννψ.νν.ν.-.-- Ζαρὸν δ᾽ ἄνεω χρόνον ἧστο τάφει πεπαγώς. 22. (32. 38. 841 coro we . Παρὰ χέρσον λίϑινον ἔκλεκτον παλάμαισι βροτῶν" πρόσϑε δέ νιν πεδ᾽ ἀναριτᾶν ἰχϑύες ὠμοφάγοι νέμοντο. 23. [311] Schol Theoer. I 115: '"4oé8ovce (eod. Ambr. ᾿Αρέϑοισα)" κρήνη ἐν Συρακούσαις ἢ ἐν Σικελίᾳ, ἢ (Ambr. om. ἢ ἐν X. ἢ) ten γέγονε κατὰ συγποπήν᾽ ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ κυρὰ (Κῦρος) κατὰ πλεονασμόν. Seripsi οὐδὲ Κυάρας ὁ Μηδείων στραταγός, atque Κυάρας ὁ Μηδείων praebet cod. Fior. Miller Mise. 197, ,qui extrema hunc in modum exhibet: ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ κυάραν᾽ ἐὰν οὖν 5, ἀπὸ τοῦ Κυαξάρας συγκριτικὸν οὐ πλεονάζει [τὸ ἃ], ἐὰν δὲ ἀπὸ τοῦ κυάρα πλεο- νασμῷ τοῦ &, οὐ cvy ... ubi bis συγκεπομμένον scriben um. ἔν. 91. Herodian. περὶ pov. λεξ. 86, 9: τάφος, ... ὁπότε δὲ imi τῆς ἐκπλήξεως παραλαμβάνεται, γένος ἐπιδέχεται τὸ οὐδέτερον" Spes? ἄνεω δὴν ἧστο, τάφος δέ οἵ ἦτορ ἵκανε. MA ἴσως τοῦτο ἀμφί ὁλον᾽ ὃ μέντοι Ἴβυκος διέστειλε τὸ γένος ἐν τῷ πρώτῳ, σχεδὸν τὸ Ὁμη- ρικὸν μεταβαλών ,(Lehrs μεταλαβών requirit) * “αφὸν δάραοι re. DA τάφεις πεπηγώς. Schneidewin δαρὸν δαρὸν χρόνον ἧ. τάφει πεπαγώς, Hermann δαρὸν παρὰ oi, ego in edit. 1 δαρὸν δαρῷ yo. nune malui δ᾽ ἄνεω scribere, ut Ibyeus prorsus cum Homero, consen- tiat, quemadicodum etiam Nauek coniecit. Schmidt δαρὸν δ᾽ ἀμφασίᾳ. Lehrs δάραοι ex dittographia ortum existimat. Possis alia tentare, velut δαρὸν δ᾽ ἄρ᾽ αὔῳ 4. 7. τάφει m. Fr. 22. Schol. Pind. Nem. Td H Ὀρτυγία πρότερον μὲν οὖσα vijcog εἶτα προσχωσϑεῖσα χερρόνησος γέγονεν, ὡς καὶ Ἴβυκος foropsi* Παρὰ χέρσον λέϑινον τὸν παλάμαις e. πρόσϑε vuv παῖδα νήριτον (Ursinus πέδον νήριτον, Casaubonus πέδα Νηφήδων, egregie Boeckh πε δ᾽ ἀνηριτᾶν vel πεδὰ vnetvüv) ἐχϑύες ὦμ. v. Resp. Strabo I 59: Ἐπὶ τῆς πρὸς Συρακούσας ,»νήσου vov μὲν γέφυρά ἐστιν ἡ συνάπτουσα αὐτὴν πρὸς τὴν ἤπειρον, πρότερον δὲ χῶμα, ὥς φησιν Ἴ fv. πος, λογαίου λίθου, ὃν καλεῖ ἔκλεκτον. Cf. Athen. III 86B: Τοῦ δ᾽ ἀναρίτου (μέμνηται) Ἴβυκος. — V. 1. παρὰ, Boeckh πὰρ. — V. 2. ἔκλεκτον pro τὸν Boeckh ex Strabone restituit. — παλάμαισι scripsi, v. παλάμαις. — V. 8. πρόσϑε δέ scripsi, vulgo πρόσϑε, Casaubonus et Boeckh πρόσϑεν. -- πεδ᾽ ἀναριτᾶν, fort. πεδ᾽ ἀναρτᾶν, siquidem Athen. addit: καλεῖται δ᾽ "ὁ ἀναρίτης καὶ ἀνάρτας (B ἀνάρτης). === p255 === IBYCUS, 245 φασι διὰ πελάγους ᾿ἀλφειὸν ἥκειν (ita vulgo, ἥξειν libri), ὥς φησιν Ἴϊβυκος, παριστορῶν περὶ τῆς Ὀλυμπίας (fort. Ὀλυμπέασι) φιάλης. ubi Ahrens scripsit: ᾿ἀρέϑοισα᾽ κρήνη ἐν Συρακούσαις, ἧ ἐν Σι- κελίχ φυγοῦσα διὰ πελάγους ᾿ἀλφειὸν ἧξεν. Aliud scholion ex- hibet Ursinus: Ἴβυκος, ἱστορῶν περὶ τῆς Ὀλυμπίας φιάλης Σικε- Aeev κρήνην τὴν ᾿Αρέϑουσαν εἶναί φησι καὶ ὑπὸ ᾿Δλφειοῦ πληροῦ- σϑαι. Ex eodem ut videtur carmine petitum, ex quo est fr. 22. z 24. [51.] νμένψμωνοεν . ἐ}ω .-.- ἀν- τ ν.ω.-. “έδοικα, μή τι παρ ϑεοῖς " 100ῦ ἀμβλακὼν τιμὰν πρὸς ἀνθρώπων ἀμείψω. 25. [8381 Aelian. Hist. Anim. VI 51 de dipsade: Ζεῖ δὲ καὶ μῦϑον τῷδε τῷ Low ᾿ἐπᾷσαί us, ὁνπεροῦν ἀκούσας οἶδα, οὐ σιωπήσομαι τοῦτον, ὡς ἂν μὴ δοκοίην ἀμαϑῶς ἔχειν αὐτοῦ. Τὸν Προμηϑέα κλέψαι τὸ πῦρ Ἡφαίστῳ φησὶ καὶ τὸν Δία ἀγανακτῇσαι ὁ μῦϑος λέγει, καὶ τοῖς καταμηνύσασι τὴν κλοπὴν δοῦναι φάρμακον γήρως ἀμυντήριον" τοῦτο οὖν ἐπὶ τῷ ὄνῳ ϑεῖναι τοὺς λαβόντας πέπυσμαι, καὶ τὸν μὲν προϊέναι τὸ ἄχϑος φέροντα, εἶναι δὲ ὥραν ϑέρειον, καὶ διψῶντα τὸν ὄνον ἐπί τινα κρήνην κατὰ τὴν τοῦ ποτοῦ χρείαν ἐλϑεῖν᾽ τὸν οὖν ὄφιν τὸν φυλάττοντα ἀναστέλλειν αὐτὸν καὶ ἀπ- ἐλαύνειν, καὶ ἐκεῖνον στρεβλούμενον μισϑόν of τῆς φιλοτησίας δοῦναι. ὁπεροῦν ἔτυχε φέρων φάρμακον. οὐχοῦν ἀντίδοσις γίνεται. καὶ ὃ μὲν πίνει, ὃ δὲ τὸ γῆρας ἀποδύεται, προσεπιλαβών. ὡς ὃ μῦϑος, τὸ τοῦ ὄνου δίψος. Τί οὖν, ἐγὼ τοῦ μύϑου ποιητής, ἀλλ᾽ οὐκ ἂν εἴποιμι, εἰ καὶ πρὸ ἐμοῦ Σοφοκλῆς ὃ τῆς τραγῳδίας ποιητὴς καὶ Δεινόλοχος ὃ ἀνταγωνιστὴς Ἐπιχάρμον καὶ Ἴβυκος ὃ 'Ῥηγῖνος καὶ ᾿Δριστέας καὶ ᾿Δπολλοφάνης πριηταὶ κωμῳδίας ἄδουσιν αὐτὸν. Fr. 94. Plut. Quaest. Symp. IX 16, 2: Διὸ καὶ πέπονθεν, 0 φοβη- dels Ἴβυκος ἐποίησε' Δέδοικα wzà. Plato Phaedro 2420: ἐμὲ γὰρ ἔϑοαξε μέν τι καὶ πάλαι λέγοντα τὸν λόγον, καί πως ἐδυσωπούμην κατ᾽ Ἴβυκον, μή τι xvÀ. Inde ἃ μή τι affert Suid. v. ἀμπλακών οἱ ᾿Ιβύ- xerov ῥησείδιον et v. μή t. Resp. Synes. Epist. 115: o? γὰρ νεώτερόν ἐστι τὸ δέος, ἀλλὰ καὶ λίαν ἀρχαῖον, τὸ μή τι περὶ ϑεὸν C τ. m. d. ἐφεύρω, ubi cod. Gud, ap. Sehneidewin δέδοικα μή τε et in marg. Ιβύκου τινὸς παλαιοῦ. ἔστιν πρὸς ἱερωσύνην συνᾷδον τὸ "Jfoxttov τουτὶ ῥησείδιον, et Marin. vit. Procli c. 1. — V. 1. παρ Melhorn οὐ Dübner in Plut. (fort. ex codd.), vulgo παρὰ. παρὰ ϑεοῖς si recte est tra- ditum (neque aliter legit Hermias ap. huhnk. Tim. p. 90, quae in === p256 === 246 |, POETAE MELICI. 96. [89.] VU uU Vu UAI Box CQ -ὧοὐἵοο...--. (Τάχα κέν τις ἀνὴρ) Ἔριδος ποτὶ μάργον ἐῶν i ἀντία δῆριν ἐμοὶ κορύσσοι. 21. -“ωυνωαΝννν.- - τον UNE Οὐκ ἔστιν ἀποφϑιμένοις ξωᾶς ἔτι φάρμακον εὑρεῖν. 38 [di] - »u-lfcwu-wuu-wu- . Ποτᾶται δ᾽ ἐν ἀλλοτρίῳ χάξει. Astii ed. desiderantur) significat deorum iudicio, sed fortasse scriben- dum περὶ ϑεοὶς (de hae accusativi forma dixi ad Pind. p. 153), atque περὶ ϑεοὺς iam Kuster commendavit; certe Plato interpretatur εἰς ϑεοὺς ἁμαρτών, et Synesius substituit περὶ ϑεὸν (duo libri παρὰ .); sed qui perpetrat, quae diis improbantur, in deos peccat, itaque nibil novandum duco. Hartung θεοῖσιν requirit. — V. 2. ἀμβλακὼν 9LAIIGT apud Plat, ceteri omnes ἀμπλακὼν. — τιμὰν, 31 ap. Plat. τιμᾶν. --- ἀμείψω, Suid. tertio loco ἀμεέψῃ. Fr. 26. Porphyr. in Ptolem, Harmon. in Vallis. Opp. T. III p. 285: Ταχέως γὰρ ἄν τις τῶν ἀπείρων μὲν μουσικῆς καὶ τῶν τοιούτων ϑεωρη- μάτων, ἃ νῦν ψηλαφῶμεν ἡμεῖς, ἐν δὲ τοῖς σοφιστικοὶς λόγοις καλιν- δουμένων Ἔριδος ποτὲ μ. νυ στ., φησίν που Ἴβυκος, ἀντία δῆριν ἐνίοις (ita Stephanus) x09 $6601. Redintegravi fr. adiectis verbis τάχα κέν τις ἀνήρ, et ποτὶ scripsi Stephanum, ἐμοὶ Nauckium secutus.. m Y. 1. Ἔριδος, Nauck citra necessitatem ἔριδας, Hartung ἔοι δ᾽ ὅς ποτὲ μαργὸν edidit. — V.9. Codd. ME νενοοινορύσσοι, Dé ἐνιοικορύσσοι͵ Gud. δηρὲ νενόοι νορύσσοι, unde ὄνῳ κορύσσοι Schneidewin, ἂν ὃς κο- ούσσοι Lobeck tentaverunt. Fr.?7. Chrysippus περὶ ἀποφατ. 9.14: Εἰ ἁ ἀντίκειται ἀξίωμα κατα- φατικὸν τῷ Οὐκ ἔστιν κτῖ. "Ιβυκὸς ὃ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο" οὐκ ἔστιν κτλ. et quater repetit, ubi primo loco cod. ἔτε φϑιμένοις, sed supra ἀπο scriptum. Fr. 28. Sehol. Aristoph. Av. 192: Xdove ἀντὶ τοῦ ἀέρος νῦν, ὡς Ἴβυκος, ποτᾶται δὲ ἐν w:À. Eadem Suidas v. Χάος, ubi A πωτᾶται. Sed ἀλλοτρίῳ videtur temere ex Aristophanis loco ortum, poeta scri- pserat opinor: Πωτᾶται δ᾽ ἐν ἀπείρῳ χάει. Sed potuit poeta de Amore dicere ἐν πατρέῳ χάει, si revera cum Hesiodo Amoris origines ad Chaos rettulit (vid. fr. 31). Ruhnken non diversum censet locum a Bacchylidis versu ap. Schol. Hesiod. "l'heog. 116 (fr. 47), qui sane simillimus est. * === p257 === IBYCUS. ' 241 990. Κλάδον ᾿Ενυαλίου. 30. [5.] Schol. Apoll, Rh. ΠῚ 158: Διὰ τούτων στίχων παραγράφει τὰ εἰρημένα ὑπὸ Ἰβύκου, ἐν οἷς περὶ τῆς Γανυμήδους ἁρπαγῆς εἶπεν ἐν τῇ εἰς Γοργίαν ὠδῇ᾽ καὶ ἐπιφέρει περὶ τῆς ᾿Ηοῦς, ὡς ἥρπασε Τιϑωνόν. Ad hoe carmen haud dubie pertinet fr. 59, et fortasse etiam fr. 8 et fr. 33. 31. [10.] Sehol. Apoll. Rh. III 26: Ἴβυκος δὲ καὶ "Ησίοδος ἐκ Χάους λέγει (γενέσϑαι) τὸν Ἔρωτα. cod. Laur. Ἴβυκος ὁ δὲ ᾿Ησίοδος, unde Keil edidit Ἴβυκος. .. ὃ δὲ Ἡσίοδος, intercidisse putans ea, quae Ibyeus prodidit: recte, αὖ videtur, quamquam illam lectionem tuetur etiam Eudocia 158. 32. [11.] Aihen. XIII 603 D: 'Ραδαμάνϑυος δὲ τοῦ δικαίου Ἴβυκος ἐραστήν φησι γενέσϑαι Τάλων. 33. [12.] Athen. II 39 B: Ἴβυκος δέ φησι τὴν ἀμβροσίαν τοῦ μέλιτος κατ᾽ ἐπίτασιν ἐνναπλασίαν ἔχειν γλυκύτητα, τὸ μέλι λέγων ἔνατον εἶναι μέρος τῆς ἀμβροσίας κατὰ τὴν ἡδονήν. Cf. Eust. 1633, 11. Pro ἐνναπλασίαν et ἔνατον Meineke coni. δεκαπλασίαν et δέκατον, collato Schol Pind. Pyth. IX 113: ἔστε δὲ καὶ τοῦ μέλιτος εὕρε- τὴς ὃ ᾿Δρισταῖος, ὃ δὴ τῆς ἀθανασίας δέκατον μέρος ὠήϑησαν εἶναι. Solennis sane numerus novenarius, ut possit potius Schol. Pind. locus de vitio suspeetus esse, sed apte adhibuit Meineke Hesiodi versus ex Melampodia fr. 173. 34 A. [14.] Schol. Hom. Il. y 114: Πορφύριος ἐν roig παραλελειμμένοις φησίν, ὅτι τὸν Ἕκτορα ᾿Απόλλωνος υἱὸν παραδίδωσιν Ἴβυκος, AM- Fr. 99. Schol. Piud. Isthm. VIII v. 48 quod edidit T. Mommsen (Diar. Antiq. 1848 p. 131): Νεικέων πέταλα] ἀντὶ τοῦ φιλονεικιῶν τὰ φύλλα, τροπικώτερον δὲ τῶν φιλονεικιῶν τὰς στάσεις ἢ τὰ νεέκη" ὡς Ἴβυκος" κλάδον ᾿Ενυαλίου. "αἱ Ἴ Ὅμηρος ὄξον "Aonos. Fortasse Asca- laphum dixit. === p258 === 248 . ' POETAE MELICI. ξανδρος, Εὐφορίων, ““υκόφρων. Eandem famam etiam Stesicho- rus sequitur fr. 69, neque tamen propterea hoe abiudicandum Ibyco, ut voluit Pii 34. B. Sch. Il. v 517: ὡς ἀντεραστὴς “Ἑλένης (de Deiphobo οἱ Ido- meneo dicit) ὡς μαρτυρεῖ Ἴβυκος καὶ Σιμωνίδης" ἀλλ᾽ οὔτε ἤρα μεσαιπόλιος, οὔτε τὸ παρὰ ᾿Ιβύκῳ ἀληϑές, ἀλλὰ διὰ τοὺς πεσόντας. Eust. 944, 48: ἕτεροι δὲ ἀκολουϑοῦντες τῇ Σιμωνίδου καὶ Ἰβύκου ἱστορίᾳ φασὶν ὡς ἀληθῶς ἀεὶ ἐνεκότει τῷ ᾿Ιδομενεῖ Δηΐφοβος ὡς ἀντεραστῇ. ἦρα γάρ, φασί, καὶ αὐτὸς τῆς Ἑλένης... 35. [16.] Schol. Arist. Vesp. 714: Καὶ τὸ ξίφος οὐ δύναμαι κατέχειν" ὥσπερ ὃ Μενέλαος" τοῦτον yéo φασιν ὁρμήσαντα ἐπὶ τὴν Ἑλένην ἀποβαλεῖν τὸ ξίφος" ἡ δὲ ἱστορία παρὰ ᾿Ιβύκῳ καὶ Εὐριπίδῃ. Si- milia Seh. Lysistr. 155. Sehol. Eurip. Andr, 631 planius rem exposuit: ἄμεινον ὠκονόμηται ταῦτα παρὰ ᾿Ιβύκῳ (cod. τὰ περὶ Ἴβυκον)" εἰς γὰρ ᾿Αἀφροδίτης ναὸν καταφεύγει (cod. καταλ... &) ἡ Ἑλένη, κἀκεῖθεν διαλέγεται τῷ Μενελάῳ, ὃ δ᾽ ὑπ’ ἔρωτος ἀφίησι τὸ ξίφος. Non recte Hartung haec Ibyco abiudicat et ad Stesi- chori Ἰλίου πέρσιν refert, nam Stesichorus prorsus aliam famam secutus est, vid. fr. 25. 36. Sch. Eurip. Hec. 41: Ὑπὸ Νεοπτολέμου φασὶν αὐτὴν (Πολυ- ξένην) σφαγιασϑῆναι Εὐριπίδης καὶ Ἴβυκος. Haec quoque citra necessitatem Stesichoro vindicat Hartung. 81. [18] Seh. Apoll Rh. IV 814: Ὅτι δὲ ᾿Αχιλλεὺς εἰς τὸ ᾿Ηλύσιον πεδίον παραγενόμενος ἔγημε Μήδειαν, πρῶτος Ἴβυκος εἴρηκε, use" ὃν Σιμωνίδης. Cf, Eudoc. 85. 38. [20] Seh. Pind. Nem. X 12: Διομήδεια δ᾽ ἄμβροτον ξανϑαά ποτε Γλαυκῶπις ἔϑηκε ϑεόν" Καὶ οὗτος "Aoyelog, ὃς δι’ ἀρετὴν ἀπη- ϑανατίσϑη" καὶ ἔστι περὶ (παρὰ Μοά. Β) τὸν ᾿Αδρίαν Διομήδεια νῆσος ἱερά, ἐν ἧ qute ὡς ϑεός᾽ καὶ Ἴβυκος οὕτω" ita Vat. B, sed Med. B οὕτως" καὶ τὴν κτλ.) τὴν Ἑ ρμιόνην γήμας 0 Διομήδης ἀπηϑανατίσϑη σὺν τοῖς Διοσκούροις" καὶ γὰρ (γὰρ om. Med. B.) 1007 === p259 === IBYCUS, 249 συνδιαιτᾶται αὐτοῖς καὶ Πολέμων ἱστορεῖ" ἐν uiv γὰρ Aoyvolinmoiug e ^ *, Ἵ - F4 , 1 * - ,"Ν ἀγιόν ἔστιν αὐτοῦ ἱερόν, καὶ ἐν Μεταποντίῳ δὲ διὰ πολλῆς αὐτὸν αἴρεσϑαι τιμῆς ὡς ϑεὸν καὶ ἐν Θουρίοις εἰκόνας αὐτοῦ καϑιδρύ- σϑαι ὡς ϑεοῦ. Excidisse nonnulla post verba καὶ Ἴβυκος οὕτως manifestum, neque vero seholiasta poetae versus videtur adseri- psisse, sed famam, quemadmodum Ibyeus enarraverat, paucis comprehendisse, 39. [21.] Seh. Apoll Rh. I 287: Εἶχεν γὰρ καὶ ἀδελφὴν ᾿Ιάσων 'In- πολύτην, ὥς φησιν Ἴβυκος. 40. [23.] Zenob. Prov. II. 45: ἀγὼν πρόφασιν οὐκ ἐπιδέχεται οὔτε φιλία ὃ Μίλων (fort. Δήμων) ὁ παροιμιογράφος ᾿Ιβύκειον τὴν παροιμίαν ταύτην φησὶν ὡς πρώτου χρησαμένου τοῦ ᾿Ιβύκου. Cf. ibi interpr. 41. [25.] Schol. Apoll. Rh. I 146: Ὁ δὲ Ἴβυκος Πλευρωνίαν (4ή- δαν) φησίν, "Ἑλλάνικος δὲ Καλυδωνίαν. 42, 48. Cram. An. Ox. III 418, 16: Ὁ δὲ αὐτὸς ξωσφόρος καὶ ἔσπερφος᾽" καίτοι ys τὸ παλαιὸν ἄλλος ἐδόκει εἶναι ὃ ξωσφόρος καὶ ἄλλος ὃ ἕσπερος" πρῶτος δὲ Ἴβυκος ὃ Ῥηγῖνος συνήγαγε τὰς προσ- ηγορίας. Achilles Tat. in Aratum p. 136 ed. Petav: πέμπτος ὃ τῆς ᾿Αἀφροδίτης, παρὰ δὲ Ἕλλησιν Ἑωσφόρος᾽ πρῶτος δὲ Ἴβυκος εἰς ἕνα συνέστειλε τὰς προσηγρίας. 44, [26.] Sch. Apoll. Rh. IV 61: Ἴβυκος δ᾽ ἐν πρώτῳ Ἤλιδος αὐτὸν (Ἐνδυμίωνα) βασιλεῦσαι φησί. Cf. Eudoc. 148. 45. [28] Seh. Apoll Rh. II 777: Πολλοὶ δὲ λόγοι περὶ τοῦ ἕωστῆρός εἰσιν" τινὲς μὲν γὰρ ᾿Ιππολύτης. ἄλλοι δὲ Διϊλύκης (ser. Δηιλύκης), Ἴβυκος δὲ Οἰολύκης ἰδίως ἱστορῶν τῆς Βριάρεω ϑυγατρός φησιν. Ibyeus videtur dixisse: Οἰολύκα, Βριάρηο κόρα, vid. Et. M. 213, 23: Βριάφηο᾽ oiov Βριάρηο κόρα. 1008 === p260 === 250 21 POETAE MELICI, 46. [30.] Sch. Arist. Nub. 1050: "IBvyxóg φησι τὸν “Ἥφαιστον κατὰ δω- ρεὰν ἀναδοῦναι Ἡρακλεῖ λουτρὰ ϑερμῶν ὑδάτων, ἐξ ὧν τὰ ϑερμὰ τινές φασιν Ἡράκλεια λέγεσϑαι. 41. [88] Strabo VI 271: ᾿ἡλφειὸν δὲ Ζωΐλος ὃ ῥήτωρ ἐν τῷ Τενεδίων ἐγκωμίῳ φησὶν ix Τενέδου ῥεῖν, ὃ τὸν Ὅμηρον ψέγων ὡς «μυϑο- γράφον. Ἴβυκος δὲ τὸν ἐν Σικυῶνι ᾿Ασωπὸν ἐκ Φρυγίας θεῖν φησί. 48. [86] ; Pausan. II 6, 5: Σικυῶνα δὲ οὐ Μαραϑῶνος τοῦ "monte, ἹΜητίωνος δὲ εἶναι τοῦ Ἐϊεχϑέως φασίν᾽ ὁμολογεῖ δέ σφισι καὶ Ἄσιος, ἐπεὶ “Ησίοδός τε καὶ Ἴβυκος ὁ μὲν ἐποίησεν, ὡς Ἐρεχϑέως εἴῃ Σιπυών, Ἴβυκος δὲ εἶναι Πέλοπός φησιν αὐτόν. 49. Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 18 ed. Gomperz (Vol. Hereul. coll. n. I1 46): «Δἰσχύλος δ᾽ (ἐν duvei) καὶ Ellw(xog καὶ Τε)λέστης (ποιοῦσιν) τὰς “Δρπ(υίας ϑνησκ)ούσας ὑπ(ὸ τῶν Βορέου παῦδων. ita Gomperz supplevit. 50. Choerobose. I 279: αὔτη ἢ αἰτιατική, φημὶ δὲ ἡ ἴκτινον xer& μεταπλασμὸν γέγονε ἴκτινα, ... ὥσπερ ἁλίτροχον ἁλίτροχα παρ᾽ ᾿Ιβύκῳ (cod. Mare. παρέβυκον παριβυκα). Cf. Cram. Am. Ox. I 971, 2. 51. Et. Sorb. ap. Gaisf. Et. M. 387, 42: Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς συν- τέϑεται πρώτῳ ἐτυμολογιῶν οὕτως λέγων᾽ Τὸ παρ᾽ Ὁμήρῳ ἐτώσιον τινὲς οἴονται παρὰ τὸ ἐτῶν ἐτώσιον, ἀλλὰ μάχεται ὃ νοῦς" oí δὲ οὕτως᾽ ἀήτων, ἀητώσιος, συστολῇ ἀετώσιον παρ᾽ ᾿Ιβύκῳ᾽ τοῦτο ἀφαιρέσει ἐτήσιον (ἐτώσιον). ἢ οὕτως" ἔτος, ἀετός, ἀέτων, ἀετώ- σιος; ὃ μὴ ἀληϑὴς ἀλλὰ μάταιος. Cf. etiam Et. M. 20, 13. He- syeh. v. ἀετώσιον. Et. Gud. 215, 26. Denique Schol Hom. Tl. 4 133 ab eadem stirpe repetit αὔτως. ἐτὸς ὃ ἀληϑής . .. καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἃ ἄετος. . . τὸ πληϑυντικὸν οἵ ror, ἀἕτων καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα μεσότητος ἀέτως καὶ κράσει τοῦ os εἰς τὴν «v δίφϑογγον αὔτως. — Probabiliter ad Ibyeum rettulit 1009 === p261 === IBYOUS. ὁ | 251 Sehneidewin, quae leguntur Cram. An. Ox. IV 329, 92: Ὁ μὲν διὰ τοῦ ὠσιος Ῥηγίνων ἐστίν, ἐπεὶ συνεχὴς παρ᾽ αὐτοῖς ἀπὸ γενι- xijg γίνεται" ἀνάκων, ἀνακώσιος (Lobeck ᾿ἡκακώσιος). χαρίτων, χαριτώσιος. Cf. eliam ib. I 162, 15. llis aecedit βροτῶν ἄλι- τώσια φῦλα in Orphieo carmine apud Malal. IV, 31. ubi Bentley non recte ἀλιτήρια scripsit, quamquam etiam ἀετώσια 1. e. μάταια diei poterat. 82. [9.] Et. Gud. 89, 31: "4reomvog'^ οὕτως ὃ ἄγρυπνος: παρὰ 'Ρη- yivog, ὡς καὶ παρ᾽ 'IBóxo καὶ Στησιχύρῳ:. Adde Et. M. 163, ἃ ubi (aisf. codd. Ibyci et Stesichori nomen addunt, Cram. An. Par. IV 61, 22. Ceterum conf. supra fr. 7. 53. [50.] Hesych.: Βρυαλίκται" πολεμικοὶ ὥρχηται μὲν αἰδοίπου. Ἴβυ- κος καὶ Στησίχορος. Vid. ad. Stesich. fr. 79. 54. [54.] Et. M. 273, 24: Διέφρασαε᾽ παρὰ "IBvxo (ita cod. Flor., vulgo Ἴβυκι, M 6) ἐστὲν ἔφϑαρσαι καὶ κατὰ πάϑος ἔφαρσαι καὶ κατ᾽ ὑπέρϑεσιν ἔφρασαι καὶ διέφρασαι᾽ οὕτως “Ηρωδιανὸς (add. Fl.). 58. [29.] Et. M. 428, 28: Ἤλσατο βοῦς Ἴβυκος παρὰ τὸ ἠλάσατο. Hartung ad Stesichori Geryoneidem refert. Fragmentum fortasse iungendum eum alio frusto Adesp. 850. 56. Cram, An. Ox. I 65, 15: Καὶ τῇ πλαγγῇ δοτικῇ εἶπεν ὁ Ἴβυ- xog κλαγγίι. — Leg. κλαγγί. 5T. [56.] Herod. m. u. àé&. 38, 13: Δεβυαφιγενής" ἡ διὰ τοῦ φι ἐπέκτασις οὐδέποτε ϑέλει κατ΄ ἀρχὴν συντίϑεσϑαι, μόνῳ δὲ παρ- ηκολούϑησεν ἐν ἐπιρρήματι τῷ qu τὸ τοιοῦτον. ᾿Ιφιγένεια, ᾿Ιφικλῆς, ᾿Ιφιάνασσα, καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτά dor; πεπλάνηται οὖν Ἴβυκος εἰπὼν “εβυαφιγενής. Bloch “εβυαφιγενής. 58. [6] Sehol. Apoll. Rh. III 106: Ἴβυκος δὲ ἐπὶ τῶν τὸν οὐρανὸν βασταξζόντων κιόνων (δαδινοὺς ἀντὶ τοῦ) εὐμεγέϑεις λέγει.