=== p646 === 636 Ἴ ' POETAE MELICI. συνϑείς, ἄναξ, δύσγνωστα μὴ σοφῷ κλύειν, 5 μωσοπόλε ϑήρ, κηρόχυτον ὃς μείλιγμ᾽ ἵεις. à κλέω, Aristophaneum κλήσατε, Apollonianum κλήσουσι a κλήξω repe- tunt, nam omnia pariter ad κλήξω sunt referenda. Vicissim aberrant, qui σώσω, ἔσωσα ad σώξω referunt, quae descendunt a principali verbo 6000 , sed iste error iam dudum se insinuavit, hinc non solum libri, sed etiam tituli passim ἔσωσα exhibent. — τῇ à ἐν Porson, τῇδε vulgo. — maéyxisur Porson, πάγκλητ᾽ ABPV, πάγκλυτ᾽ L. — Lm σοφῷ Meineke, libri σοφοῖς : hanc malui emendationem probare, quam πλύεν, nt Cobet scripsit. — V. 5. μωσοπόλε Cobet, legebatur μουσοπόλε, tamen doriea forma non videtur huie poematio convenire; sed μουσοποὲ, quod olim proposui, non uno nomine reiieiendum. — κηρόχυτον ὃς Porson, κηροχύτονος À, κυροχύτονος P, κηροχέτωνος VL, Cobet καρόχυτον. — μείλιγμ᾽ ἴεις scripsi, Cobet μείλιγμ᾽ ἱεῖς, legebatur μείλιγμ᾽ ἴης, sed μείλιγμ᾽ [eig VL, μιλιγμίξις B, μελιγμίεις P. — Ceterum hoc carmen Cástorio fortasse Antigono Gonatae dedicavit, quemadmodum etiam Aratus in illius regis gratiam seripsit ὕμνον εἰς Πᾶνα, quod earmen Theocritus Id. VII respexit. Igitur hoe carmen Castorio multis annis post carmen in Baechum et Demetrii Phalerei honorem composuisse videtur. — Eodem hoc artifieio non inscite usus est, qui epigramma praemisit Eudoxi arti (Notices et extraits XVIII 2 p. 43 seq. eoll. tab. IX). Epigramma duodecim versibus titulum operis exhibet E9- δόξου τέχνη, sed ne acrostichis lateat legentium animadversionem, pri- mores litterae repetitae sunt: singuli versus tricenis litteris constant, praeter novissimum, in quo sunt litterae XXXV, ut epigrammatis tot sint litterae, quot dies anni. E'Ev τῷδε δείξω πᾶσιν ἐκμαϑεῖν σοφὴν v Ὑμῖν 'πόλου σύνταξιν ἐμ βραχεῖ λόγῳ, 4 Δοὺς τῆσδε τέχνης εἰδέναι σαφῆ πέρι. Ο Οὐϑεὶς γάρ ἐστιν ἐνδεὴς γνώμης, ὅτῳ Ξένον φανεῖται, τῶνδ᾽ ἐὰν Bv καλῶς. Ὁ μὲν στίχος μείς ἐστι, γράμμα δ᾽ ἡμέρα Ὑμῖν » ἀριϑμὸν δ᾽ ἴσον ἔχει τὰ γράμματα Τὰ - αἷς ἡμέραισιν, ἃς ἄγει μέγας, χρόνος. νιαύσιον βροτοῖσι περέοδόν τ᾽ ἔχει Χρόνος διοικῶν ἀστέρων γνωρίσματα. N Νικᾷ δὲ τούτων οὐθὲν ἕτερον, ἀλλ᾽ ἀεὶ Ἢ HK€IT^AIIANTA €ICTOATT ΟΤΑΝΘΑΘΗΟΧΡΟΝΟΟ ΨΥ. s. τῶνδ᾽ Scripsi, in charta est TQI4. — V. 8 librarius perperam μέγας ὃ χρόνος scripsit. — V. 9 malim περίοδον δ᾽ ἔχει. — V. 12 videtur sic scribendus: "n MJ , , 3 , “΄ 9 , L Li , Ἥκει τὰ παντ᾽ εἰς ταὐτόν, ὅτ᾽ ἀνέλϑῃ ὁ χρόνος. d Ξ [9) T T E'E X Articulus, qui numero versus non satis commodus, adiectus est ad lit- terarum numerum redintegrandum: nam elisarum vocalium nulla habe- iur ratio. Conieci praeterea, sed dubitanter, εἰς ve09", ὅτ᾽ dv ἐλέχϑῃ χρόνος. Boeckh (vid. Waehsmuth ad Ioh. Lydum de ostentis p. LIX) seripsit ἐς ταὔϑ᾽ ὁπόταν ἔλϑῃ χρόνος, ut elisarum litterarum ratio habeatur, quod non videtur:admittendum esse; idem v. 11 ἕτερον οὐδεὶς non recte, nam ita redundat littera. === p647 === » : XLVIII. (2 1882 HERMODOTUS. Plut. de Is. et Osir. c. 24: Ὅϑεν ᾿Αντίγονος ὁ γέρων Ἕρμο- δότου τινὸς ἐν ποιήμασιν αὐτὸν Ἡλίου παῖδα καὶ ϑεὸν dvayo- ρεύοντος. οὐ τοιαῦτά μοι. εἶπεν. ὃ λασανοφόρος σύνοιδεν. Cf. Apophth. Reg. p. 181. Parum probabilis Sehneideri coniectura, qui hie 'Eguoócgov nomen restituendum putat, cuius epigramma extat in Anth. Plan. 170 (cf. Meleager Prooem. v. 44). — Huius Hermodoti an alius cognominis sint versus ap. Stob. LX 3 (Apostol. XIII 39 m.) non decerno: Οὐχ ὁ λόγος ἀὔξει τὴν τέχνην περισσὸς ὦν, ἀλλ᾽ αὐτὰ κοσμεῖ τὴν τέχνην τὰ πράγματα. Comici poetae esse videntur, si ex finitimis eclogis licet coniec- turam capere, neque vero tragico indigni Quodsi tragoedias Seripsit Hermodotus, possis eidem tribuere fr. ap. Stob. XCVIII 66: 'Eouoióyov ("Trine. Vind. "Eguoicov, Apostol. IV 23 g. s. p. n.), ut git ser. ομοδότου, quod Meineke quoque coniecit, cum Pflugk Simonidi vindieasset. Videntur autem hi versus ita refingendi: "Ariínuegrog ὃ πᾶς (βροτοῖς) βίος οὐδὲν ἔχων πιστὸν zen συντυχίαισιν (ael) ἐλπὶς δὲ φρένας παραϑαρσύνει, τὸ δὲ μέλλον ἀκριβῶς οἶδεν οὐδεὶς ϑνατὸς ὕπᾳ φέρεται" ἀντιπνεὶ γὰρ πολλάκις εὐτυχίαις δεινά τις αὔρα᾽ ϑεὸς δὲ πάντας ἔν yt κινδύνοισιν ἔν τ᾽ ἄταις κυβερνᾷ. (traieci v. 5 et 6, legebatur ϑεὸς δὲ... ἀντιπνεῖ 0b...) — Meineke Hermodoti nomen etiam restituere vult ap. Athen. XV 697 A: "Ex! ᾿Αντιγόνῳ δὲ καὶ Δημητρίῳ φησὶ Φιλόχυρος ᾿Αϑηναίους ἄδειν παιᾶνας τοὺς πεποιημένους ὑπὸ “Ερμίππου τοῦ Κυξικηνοῦ, ἐφαμίλλων γενομένων τῶν παιᾶνας ποιησάντων πολλῶν, καὶ τοῦ ἱἙρμοκλέους προκριϑέντος. Meinekio utrumque nomen mendosum vide- tur, Schweighaeusero alterutrum, recte opinor, eique 'EguoxAcovg pro 1283 === p648 === 638 iL POETAE MELICI. ᾿Εομίππου corrigenti assentior. Hie paean in Antigoni et Deme- trii honorem videtur conditus esse, quo tempore Demetrius primum Athenis commoratus est, hoc est Ol. 118, 2. Nom defuisse Athe- niensium adulationi versificatores certamen, quod memorat Áthe- naeus, arguit. Extat etiam nunc eiusdem aetatis monumentum, incerüi poetae ithyphallieum carmen in Demetrium, vid. Carm. Popul. 46. In edit. 2 Cleomachum in ordinem reeeperam, quem exi- Stimabam patrem esse Gnesippi illius, quem amatoria carmina composuisse consiat, vid. Comment. de comoed, Att. p. 32: af illum Cleomachum poesi operam dedisse omnino non constat. Cleomaehus, quem Hephaestio p. 63 dicit, Magnesius fuit, cinae- dologus, id quod schol. a Gaisfordio in ed. 2 foras datus ostendit (quem seholiastam deseripsit Tricha p. 34), comparato Strabonis loco XIV 648. Aique etiam numerus ionicorum a maiore, quo usus est Cleomachus, iino dit Sic autem seribendi sunt illi versieuli: τίς τὴν ὑδρίην ἱμῶν Ἐψόφησ᾽ ; ἐγὼ πίνων. ubi Hephaestionis libri ἡμῶν vel ὑμῶν exhibent: (uóv autem priore produeta dietum, quemadmodum in compositis ἀνιμᾶν et καϑιμᾶν passim fit: molosso enim hos versus terminari testatur Hephaestio. Ceterum quod Schol Hephaest. p. 36 vocat Κλεομάχειον μέτρον; potius Καλλιμάχειον est, itaque nunc Gaisford ex cod. G edidit. — pe Damophyla omnia incerta sunt, dubiumque quid veri insit in iis, quae Philostr. v. Apoll. I 30 (37) narrat: καὶ καλέ- σας τὸν Δάώμιν᾽ ἤρου με, ἔφη, πρώην 0 τι ὄνομα ἦν τῇ Παμφύλῳ γυναικί, s δὴ Zengoi τε ὁμιλῆσαι λέγεται καὶ τοὺς ὕμνους, οὺς ἐς τὴν ἼἌριεμιν τὴν ἡπηγαίαν ἄδουσι. ξυνϑεῖναι τὸν “Αἰολέων τε καὶ Παμφύλων τρόπον᾽ ἠρόμην, ἔφη, τὸ δὲ ὃ ὄνομα. οὐκ εἶπας" οὔκ, ὦ χρηθτές εἶπον. ἀλλ᾽ ἐξηγούμην σοι τοὺς νόμους τῶν ὕμνων καὶ τὰ ὀνόματα καὶ ὅπῃ τὰ (cod. Par. τῶν) «Αἰολέων εἰς τὸ ἀκρότατόν τε καὶ τὸ ἴδιον Παμφύλων παρήλλαξε᾽ πρὸς ἄλλῳ μετὰ ταῦτα ἐγενόμεϑα xel οὐκέτ᾽ ἤρου μὲ περὶ τοῦ ὀνόματος᾽ καλεῖται τοίνυν ἡ σοφὴ αὕτη “αμοφύλη, καὶ λέγεται τὸν Σαπφοῦς τρόπον παρϑένους ve ὁμιλητρίας κτήσα- σϑαι ποιήματά τε ξυνϑεῖναι τὰ μὲν ἐρωτικά, τὰ δὲ ὕμνους" τά τοι ἐς τὴν "άρτεμιν καὶ παρῴδηται αὐτῇ καὶ ἀπὸ τῶν Σαπῳῴων ἧσται. Quae de Pamphyla poetria Sapphus amica (videtur ZeuogíAe potius quam ZfepomAe dieta esse) Philostratus narrat, haud dubie fictieia sunt, ex Apollonii opinor epistolis descripta: sed hymnos === p649 === HERMODOTUS. ᾿ 089 antiquos in honorem Dianae Pergaeae Aeolico sermone Pamphy- lorum in morem conditos usque ad Apollonii saeeulum propagatos fuisse satis est verisimile. — Eurytus Lacedaemonius euius aeta- lis sit, prorsus incertum: memorat Lydus de mens. p. 117 Bekker: ὁμοίως δὲ καὶ Τύχῃ ἐφύρῳ (ηὔχοντο), Σωφροσύνῃ τε καὶ Ἔρωτι, ὃν of μυϑικοὶ Ζεφύρου τοῦ γίγαντος ἢ) εἶναι παῖδα ἀξιοῦσιν, ὥς φησιν Εὔρυτος ὃ “ακεδαιμόνιος ὃ μελοποιός ᾿ ἄρχεται δὲ οὕτως" ἀγαλμοειδὲς Ἔρως (ubi Meineke verissime restituit ἀγλαομει ὃ ἐς). Frustra G. Wolf Τυρταῖος seribendum censet, nec minus fallitur M. Sehmidt, qui ad Alemanem haec refert, corrigens ὥς φησί που ῥητῶς. — Nec magis constat de Arei Laconis aetate, cuius melieum earmen commemorat Antonin. Liber. c. 12: ἱστορεῖ Νί- κανδρος ἕτεροιουμένων y' καὶ ᾿ἀρεὺς ὁ A4dnav ἐν Gouari Κύκνῳ: idem, ut videtur, etiam epica carmina composuit, vid. Pausan. ΠῚ 13, 8: Θέστιον γὰρ τὸν “ήδας πατέρα "Aosióg φησιν ἐν τοῖς ἔπεσιν "Ayrvogog παῖδα εἶναι τοῦ Πλευρῶνος. nam nomina ᾿Δρεὺς et "άρειος etiam alibi promiscue usurpantur. Sed diversus ut videtur "Aosog ὃ Ψαλτης, qui Stratonici musici fuit aequalis, vid. Athen. VII p. 352 B. — Hermias poeta, euius versus Hephaest. 120 affert: : Ἕπτά μοι δὶς τριάκοντα βασιλεὺς σχεδόν. videtur 3umbographus Cyprius esse, qui Stoicos insectatus est. — Lamynthium non recepi in ordinem, nam titulum tantum ear- minis testatur Athen. XIII 597 A: ᾿Αλλὰ μικροῦ . .. ἐξελαϑόμην ὑμῖν εἰπεῖν τήν τε ᾿Αντιμάχου “υδήν, προσέτι δὲ καὶ τὴν ὁμώνυμον ταύτης ἑταίραν env, ἣν ἠγάπα “αμύνϑιος ὃ Πιλήσιος᾽ ἑκάτερος γὰρ τούτων τῶν ποιητῶν, ὥς φησι Κλέαρχος ἐν τοῖς Ἐξρωτικοῖς, τῆς βαρβάρον “υδῆς εἰς ἐπιθυμίαν καταστὰς ἐποίησεν ὁ μὲν ἐλε- γείοις. ὃ δ᾽ ἐν μέλει τὸ καλούμενον ποίημα “υδήν. --- Pancrates, quem memorat Plutarchus, Aristoxeni vel aequalis fuit, vel paulo ante vixit, ut etiam Volkmann censet, nam ex Aristoxeno haud dubie descripsit, quae de eo Plutarchus memoriae prodidit. Iam quod Panorati tribuit Plutarehus, apparet apophthegma aliquod 6886, neque ex carmine aliquo petitum: vid. de Mus. c. 90: εἰ οὖν τις Αἰσχύλον ἢ Φρύνιχον φαίη δι’ ἄγνοιαν ἀπεσχῆσϑαι τοῦ 1284 χρώματος, ἀράώ γ᾽ οὐκ ἂν ἄτοπος εἴη; ὃ γὰρ αὐτὸς καὶ Παγκράτην ἡ "A -- HI ἂν εἴποι ἀγνοεῖν τὸ χρωματικὸν yivog" ἀπείχετο γὰρ καὶ οὗτος ὡς J 3 Ξ Y ἐπιτοπολὺ rovrov, ἐχρήσατο δ᾽ ἔν τισιν᾽ οὐ δι᾽ ἄγνοιαν οὖν δηλον- *) Cf. Aeschyl. Agam. 669 Ζεφύρου γίγαντος αὔρα, cuius loei venu- statem adeo non perspexerunt critici, nt temerariis coniecturis tentarent.