=== p1 === ΓΙ Es or TORONTO (LIBRARY === p2 === === p3 === === p4 === === p5 === === p6 === === p7 === E OI V e fi DR ἀ- στ 3^ AL an ΩΣ: ἊΝ d CAM — ,7 σὺ POETAE LYRICI 2 GRAECI. 'RECENSUIT THEODORUS BERGK. . EDITIONIS QUARTAE VOL. III. POETAS MELICOS CONTINENS. & LIPSIAE IN AEDIBUS B. G. TEUBNERI, MDOCCLXXXII. === p8 === rt on d ποι μον θα, φον === p9 === M ve PRAEFATIO. Theodorus Bergk priusquam a. 1881 ultimum diem obiret mihi mandavit ut editionis poetarum lyricorum Grae- eorum volumen alterum et tertium, quae quartis curis aucta atque emendata reliquerat, publici iuris facerem. Quo mandato quanti me fecerit vir illustrissimus grato animo agnovi: imposuit autem mihi munus, cui me parem non esse non dubitabam nisi aecederet consilium auxilium- que viri in poetis Graecis continuo versati. Neque spes quam conceperam me fefellit. Eduardus enim Hillerus, qui in his studiis habitat quemque noveram et Bergkium magni facere et ab Bergkio magni esse habitum, hane curam non sane ubique facilem expeditu non detrectavit, eumque id solum spectaret, ut haec editio ita prodiret quemadmodum Bergkius eam adornatam voluit, pietatis insigne documentum dedit et de poetarum Graecorum fragmentis optime meruit. Hilleri igitur operae tribuendum est quod quarta haec editio tam nitide adeoque ex editoris mente absolvi potuit. Ser. Bonnae Kal. -Iuliis 1882. Arnoldus Schaefer. === p10 === === p11 === === p12 === === p13 === Seis Ne quis miretur, quod Olympum a melicorum poetarum 809 numero segregavi, pauca praemunmienda sunt. Olympo nullus hic loeus, neque enim carmina, sed tantum modos tibiarum cantibus aptos composuit, quamquam pervagatus est error, quem a vete- ribus aeceptum etiam nostri homines fovent, velut Volkmann in commentario, quo Plutarchi librum de Musica illustravit, et West- phal de metr. arte IT 1 p. 126), qui Olympum et poetam et musicum fuisse perhibent. At νόμους αὐλῳδικοὺς primus condi- dit Clonas Tegeata, qui Terpandro minor aetate fuit et Ter- pandri exemplo excitatus eiusque νόμους κυϑαρῳδικοὺς aemulatus hoe novavit: vid. Plut de mus. c. ὃ et 5 ac praeterea c. 4: of δὲ τῆς κιϑαρῳδίας νόμοι πρότερον πολλῷ χρόνῳ τῶν αὐλῳδικῶν κατεστάϑησαν ἐπὶ Τερπάνδρου. Olympus autem aetate antecessit Terpandrum, hine Plut. c. 29: Ὄλυμπον ἐκεῖνον, ᾧ δὴ τὴν ἀρχὴν τῆς ᾿Ελληνικῆς τε καὶ νομικῆς μούσης ἀποδιδόασιν. Τσίθαν νόμοι, quos Olympus condidit, αὐλητικοὶ fuerunt, non αὐλῳδικοί: idque plane testifieatur Plut. e. 7: ἐπεὶ δὲ τοὺς αὐλῳδικοὺς νόμους καὶ πιϑαρῳδικοὺς ὁμοῦ τοὺς ἀρχαίους ἐμπεφανίκαμεν, μεταβησόμεϑα ἐπὶ μόνους (scr. νόμους) τοὺς αὐλητικούς᾽ λέγεται γὰρ τὸν προ- εἰρημένον Ὄλυμπον αὐλητὴν ὄντα τῶν ἐκ Φρυγίας ποιῆσαι νόμον αὐλητικὸν εἰς ᾿Αἀπόλλωνα τὸν καλούμενον Πολυκέφαλον. Adversari Sane videtur alius loeus 6. 5: ἐξηλωκέναν δὲ τὸν Τέρπανδρον Ὁμήρου μὲν τὰ ἔπη, Ὀρφέως δὲ τὰ μέλη" ὃ δ᾽ Ὀρφεὺς οὐδένα φαίνεται μεμιμημένος᾽ οὐδεὶς γάρ πω γεγένητο εἶ μὴ of τῶν αὐλῳ- δικῶν ποιηταί. hic enim Plutarchus νόμοις αὐλωδικοῖς vel prin- cipem loeum videtur vindieare: at manifestus librariorum est error, nam scribendum of τῶν αὐλητικῶν ποιηταί. Maior dubi- tatio est de alio loco ὁ. 4, ubi de Terpandri et Archilochi aetate disserit: πρεσβύτερον γοῦν αὐτὸν (Τέρπανδρον) ᾿Αρχιλόχου ἀποφαίνει Τλαῦχος ὁ ἐξ ᾿Ιταλίας ἐν συγγράμματι τῷ περὶ ἀρχαίων ποιητῶν τε καὶ μουσικῶν᾽ φησὶ γὰρ αὐτὸν δεύτερον γενέσϑαι μετὰ τοὺς πρώτους ποιήσαντας αὐλῳδίαν. His verbis si Olympus eiusque *) In editione altera I 277 seqq. Westphal cavit sibi ab hoc errore. 4 1* === p14 === 4 a POETAE MELICI. discipuli signifieantur, censendum est ipsum Plutarchum negli- genter verbo non apto usum esse (quemadmodum etiam alia in- seitiae documenta in hoe libro edidit); nam αὐλητικήν dici opor- tebat: sin recte se habet αὐλῳδέας vocabulum, non iam de Olympo aecipiendus est locus, sed de Callino, elegiacae poesis prineipe. Igitur Olympus, qui ante Clonam αὐλῳδικῶν νόμων mwventorem vixit οὐ" αὐλητικοὺς νόμους condidit, modos tanium, negue vero carmina composuit. Sane Suidas dicit: Ὄλυμπος ... αὐλητὴς καὶ ποιητὴς μελῶν «ei ἐλεγείων, alque is, quem grammaticus descripsit, haud dubie poetam fuisse credidit, sed in eum errorem inductus est, quem- 810 admodum nostri homines, quoniam ignoravit vocabula ποίημα et ποιητής etiam de musicis, qui modos faciunt, usurpari: ita planis- sime Aristotel. Probl. XIX 19, 20: καὶ πάντες of ἀγαϑοὶ ποιηταί, vvxve πρὸς τὴν μέσην ἀπαντῶσι᾽ κἀν ἀπέλϑωσι, ταχὺ ἐπανέρχον- ται πρὸς δὲ ἄλλην οὕτως οὐδεμίαν. aique eodem vocabulo Plu- tarchus vel potius Aristoxenus, quem ille deseripsit, etiam Olym- pum appellat c. 11, ubi enarmonii generis inventio ei vindicatur: τὸ yàg ἐν ταῖς μέσαις ἐναρμόνιον πυκνόν, Q νῦν χρῶνται, o) δοκεῖ (adde cum Westphalio ἐκεένου) τοῦ ποιητοῦ εἶναι: neque aliter aceipiendus locus c. 18: μαρτυρεῖ γοῦν τὰ Ὀλύμπου ve καὶ Τερ- πάνδρου ποιήματα καὶ τῶν τούτοις ὑμοιοτρύπων πάντων: nam ibi de modorum simplieitate, non de carminibus agitur. — Neque ubi μέλη Olympi memorantur, de carminibus cogitandum, velut ap. Aristot. Pol. VIII 5, 5: οὐχ ἥκιστα δὲ καὶ διὰ τῶν Ὀλύμπου μελῶν ταῦτα γὰρ ὁμολογουμένως τὰς ψυχὰς. ποιεῖ ἐνθουσιαστικάς, ubi secus iudieant interpretes, quemadmodum etiam Volkmann Plut. de mus. e. 19 δῆλον δ᾽ εἶναι καὶ ἔκ τῶν Φρυγίων, ὅτι οὐκ ἠγνόητο (ἡ νήτη συνημμένων) ὑπ᾽ Ὀλύμπου τὲ καὶ τῶν ἀπο- λουϑησάντων ἐκείνῳ ἐχρῶντο δ᾽ αὐτῇ οὐ μόνον κατὰ τὴν κροῦσιν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ μέλος ἐν τοῖς Μητρῴοις καὶ ἔν τισι τῶν Φρυ- γίων perperam κατὰ μέλος, quod est in melodiis, vertit in cam- tilenis. Potius quod praecedit κατὰ κροῦσιν ad carmina modis musicis adaptata est referendum, at hoe non Olympum, sed eius sectatores, velut '"Terpandrum spectat. Olympi nomi hi recensentur: in Apollinem qui Πολυκπκέ- φαλος dictus est, quem alii Crateti Olympi diseipulo tribuebant, Plut. c. 7. Pindar. Pyth. XII 15 ibique schol. et Hesych. v Iloivxsg. (ubi mon. recte citharoediecum melos dieitur*); “ρμά- *) Hunc Olympi nomum haud dubie respicit Epicrates comicus poeta ap. Athen. XIII 570 B: Τὰς uiv yàg ἄλλας ἔστιν αὐλούσας ἰδεῖν === p15 === POETAE MELICI. 5 τειος vopgog, quem Plut. c. 7 maiori Olympo vindicare studet, in Minerram, vid. Plut. c, 33, qui etian νόμος 009106 (Pollux ἸΥ͂ 13 αὔλημα δὲ ὄρϑιον, ἀφ᾽ οὗ καὶ νόμος ὄὕρϑιος) dictus est, ef. Dio Chrys. 11 —3, eundem fortasse respexit Plato Cratyl. 417 E; in Martem Plut. c, 29: et hune utrumque Olympi nomum olim existimabam respici in 118, quae Plut. c. 27 ex Aristoxeno deseripsit: ἐξήρκει δ᾽ αὐτῷ (Πλάτωνι) τὰ εἰς τὸν "Agn καὶ 49m- νᾶν καὶ τὰ σπονδεῖχ᾽ ἐπιρρῶσαι γὰρ ταῦτα ἱκανὰ ἀνδρὸς σώφρο- vog ψυχήν. Νόμον Φρύγιον (μέλος Φρύγιον, τὰ Φρύγια) me- morat schol. Aristoph. Acharn. 14, quemadmodum oorrexi infra p. 10, quorsum etiam spectat Plut. c. 19, ubi de Olympo eius- que secta dicit: ἐχρῶντο γὰρ αὐτῇ (τῇ συνημμένων νήτῃ) οὐ uó- vov κατὰ τὴν πκροῦσιν ἀλλὰ καὶ κατὰ τὸ μέλος ἐν τοῖς Μητρῴοις καὶ ἔν τισι τῶν Φρυγίων. ubi Westphal Hist. Artis Mus. I 152 non reete legendum censet ἔν τισιν ἄλλοις τῶν Φρυγίων, integra sunt haec verba, quae nihil aliud significant, quam im nonnullis partibus nomi Phrygii. Porro Olympi Μητρῷα adhibet Plut. c. 19 et 29, denique ἐπικήδειον ἐπὶ τῷ Πύϑωνι c. 15. Hos Olympi nomos satis diu viguisse testantur Plato et Aristoteles, sed quod Plutarchus scribit c. 7: τοὺς vóuovg τοὺς ὡρμονικοὺς ἐξήνεγκεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, οἷς νῦν χρῶνται of Ἕλληνες ἐν ταῖς ἑορταῖς τῶν ϑεῶν, non ad Plutarchi aetatem referendum est, sed Heraelidem Pontieum sive alium antiquum auctorem fideliter sequitur. αὐλητρίδας πάσας ᾿ἡπόλλωνος νόμον, Διὸς vóuOv * * * ki αὗται δὲ μόνον αὐλοῦσιν Ἱέρακος vóuov. Ac fortasse etiam Διὸς νόμος qui hic menoratur, Olympi esse perbibebatur: quae desunt, non possunt, certa emendatione restitui, quamquam possis suspieari : τὸν ἁρμάτιον, τὸν ὄρϑιον, Meineke seripsit Ἑρμοῦ νόμον, Πανὸς νόμον, “Διὸς νόμον, quae auctoritate destituta sunt.