=== p696 === 686 - δ΄. CARMINA POPULARIA. Χαϊρ᾽, εἴτε Κρόνου γένος εἴτε Διός, μάκαρ, εἶτε Ῥέας μεγάλης εἶ, ὦ χαῖρε κατηφὲς ἄκουσμα Ῥέας "Avr« σὲ καλοῦσι μὲν ᾿Ασσύριοι τριπόϑητον "ἄδωνιν, ὅλη δέ “ἄἴγυπτος Ὄκιριν, ἐπουράνιον Μήνης πέρας ἴων σοφίαν ψι μόθον "4 ὃ cuve ceto» "duuivion Κορύβαντα, καὶ of Φρύγες 1821 10 ἄλλοτε μὲν Πάππαν, ποτὲ δ᾽ αὖ νέκυν ἢ ϑεὸν ἤτοι ἄκαρπον ἢ αἰπόλον 4) χλοερὸν στάχυν ἀμηϑέντα, ἢ πολύκαρπον, ὃν ἔτεκεν ἀμύγδαλος, ἀνέρα συρικτὰν (πολυώνυμον). V. 8. ἄκουσμα intactum reliqui, conieci ἄϑυρμα, Hermann ἄκρεσμα, certe κατηφές "non est sollicitandum. — V. 6 Schneidewin parum recte conformavit scribens ὅσιον δ᾽ ἀἴγυπτος ἐπουράνιον μήνης κέρας, Ἕλληνες δ᾽ Ὀφίαν (postea retractavit scribens κέρας "EA- ληνες. Κυλλήνιοι λόγιον): nam ipse Origenes p. 106 testificatur Graecos ἐπουράνιον μήνης πέρας appellare, hine ipse Attis μηνο- τύραννος in titulis tam graecis quam latinis indigitatur, cf. de tauroboliorum sacris disputantem Prellerum Roem. Mythol. 738 seq. quorum sacrorum ne germana quidem Graecia expers fuit, ut attieum epigramma docet, quod illustravit C. Keil Philol. Suppl. II 8588 seqq. Exeidit post σοφίαν versus. — V. 8. "4ówuve seripsi, cf. Hesychius: ᾿ἀδαμνεῖν᾽ φιλεῖν᾽ καὶ Φρύγες ἁδάμνα τὸν φίλον λέγουσιν. — V. 9. ᾿Δκμόνιοι scripsi, Sechneidewin Μαιόνιοι. — V. 10. Πάππαν, nisi forte Παπέαν praestat. — V. 11. ἤτοι scripsi, haec quoque Sehneidewin satis audacter neque vere im- mutavit, nam ipse Origenes et ϑεὸν et αἰπόλον tuetur. — V. 18. πολύκαρπον restitui, nam ita nuneupari auctor est Origenes. — V. 14. πολυώνυμον addidi, vid. Origenes p. 117. — Alteram autem cantilenam Schneidewin in hune modum restituit: "Ἄττιν κλήσω τὲν “Ῥείης. οὐ κωδώνων σὺν βόμβοις οὐδ᾽ αὐλῶν ᾿Ιδαίων κουρήτων μύκτητα, ἀλλ᾽ εἰς Φοιβείαν μίξω μοῦσαν φορμίγγων, εὐοί, === p697 === (v CARMINA POPULARIA. 687 εὐάν, ὡς Πάν, ὡς Βακχεύς, € a - » ὡς ποιμὴν λευκῶν ἄστρων. Hermann v. 3 et 4 sic constituit, οὐδ᾽ ᾿Ιδαίων κουρήτων “ὐλῶν μυκητᾶν φωναῖς. Extant praeterea apud Philostratum «quaedam carmina, quae quin sophista ipse finxerit, non est dubium, velut /ymmus im Thetin : Θέτι κυανέα, Θέτι Πηλεία, σὺ μέγαν τέκες υἱὸν yide ϑνατὰ μὲν ὅσον φύσις ἤνεγκεν, Τροία λάχε, σᾶς δ᾽ ὕσον ἀϑανάτου 5 γενεᾶς παῖς ἔσπασο, Πόντος ἔχει" βαῖνε πρὺς αἰπὺν τῦνδε κολωνόν, μετ᾽ ᾿Αχιλλέως ἔμπυρα (Baive) βαῖν᾽ ἀδάκρυτος μετὰ Θεσσαλίας, Θέτι κυανέα, Θέτι Πηλεία. item alius: — "Ay, παρὰ μυρίον ὕδωρ μεγάλου ναΐοισα πέραν Πόντου, 1322 ψάλλει σε λύρα διὰ χειρὸς ἐμᾶς, σὺ δὲ ϑεῖον Ὅμηρον ἄειδέ μοι, .. 5 κλέος ἀνέρων, : * 3 AN κλέος (ἄφϑιτον) ἁμετέρων πόνων, ài ὃν οὐκ ἔϑανον, δι’ ὅν ἐστί μοι Πάτροκλος, δι’ ἕν ἀϑανάτοις ἴσος “Αἴας ἐμός, 10 δι᾿ ὃν ἃ δορίληπτος ἀειδομένα (μέλεσιν) σοφοῖς κλέος ἤρατο κοὐ πέσε Τροία. Prior hymnus legitur ap. Philostrat. Heroic. p. 741. Hane ean- lilenam dieit Thessalos theoros, qui Achilli in littore Troiano inferias Dodonaei oraeuli iussu offerebant, canere solitos: νυχτὸς μὲν δὴ καϑορμέξεσϑαι ἔδει καὶ πρὶν ἄψασϑαι τῆς γῆς ὕμνον ἀπὸ τῆς νεὼς ἄδειν ἐς τὴν Θέτιν ὧδε συγκείμενον᾽ Θέτι κτλ. Eadem Eudocia p.85. — V. 1. Κυανέα, κυαναία 2. — Πηλεία Kayser, Πηλία codd., Πηλεῖ, ἃ coni. Viseonti, unde Kayser deinde ἃ τὸν μέγαν scripsit. — V. 9. σὺ scripsi, legebatur τὸν. — τέκες Bois- sonade, legebatur ἔτεκες. — ᾿Αχιλλέα codd., vulgo "4yiije. — Quod deinde libri et edd. addunt τοῦ prosceripsi. — V. 3. ὅσον, 2 ὕσων. — ἤνεγκεν, b ἤνεικε. — V. 4. Τροία codd., τοι Τροία === p698 === 688 CARMINA POPULARIA. vulgo. — V. 6. βαῖνε πρὸς αἰπὺν 2 (in i yg.), βαῖν᾽ ἐπ᾽ αὐτὸν 1. i 8. 4. — τόνδε om. 1. 8. 4 praeter fj in o est τόν, totum versum om. n. — V. 7. uev om. Olear. — ἔμπυρα, iv πυρᾷ e, Eud. — βαῖνε adieci, Kayser coni. βαῖνε ϑεά. — V. 8. ἀδάκρυ- τος; εὐδάκρυτος ε (in m. yg. ἀδάκρ.) οὐ Eud. --- μετὰ Θεσσαλέας aperte vitiosum, e Morell. et Eud. μετὰ ϑυηλὰς, scribendum vi- detur τάσδε ϑυηλάς. — V. 9. wvevée, κυαναία 2. — Πηλεία, Πηλέα codd. — Facile apparet hoe earmen non antiquum esse, sed ab ipso Philostrato compositum: istius enim saeeuli plane indolem refert. Alter hymnus extat ib. p. 747: Koi μήν, ξένε, πολλοὶ τῶν προσελϑόντων vij νήσῳ καὶ ἄλλα τοῦ ᾿Αχιλλέως ἄδοντος ἀκούειν φασί, τουτὶ δὲ πέρυσιν, οἶμαι, τὸ cce ἡρμόσατο χαριέστατα τῆς γνώμης καὶ τῶν διανοιῶν ἔχον. ξύγκειται δὲ ὧδε" ᾿Αχὼ κτλ. ubi aperte indicat a se confectam esse cantilenam, --- V. 1. "4y0, suprascr. ἠ(χὼ) b, ἠχὼ j, e, n. Olear., ἀλλὰ y. — παρὰ codd., περὶ edd. — V. 2. μεγάλου om. l. — ναέοισα, νέοισα 9. ay, ovca p ex corr. et 4. — πέραν scripsi, legebatur πλευρά, — V. 8. σε, δέ σε e n. — V. 4. uoi, ἐμοὶ y. Morell — V. 5. ἀνέρων, ἀνδρῶν Morell. Olear. — V. 6. ἄφϑιτον ad versum redintegran- dum addidi. — V. 7. δι àv, à! ὧν sz. — οὐκ ἔϑανον Mor. Olear., οὐ ϑάνον codd. — V. 8. ἔσος, ἶσος a. — V. 9. ἐμός, ἐμοί ψ. — V. 10. & δορίληπτος f, ut Wesseling. coniecit, ἃ δὸ- QUAgmrog y, ἀδορύληπτος 2. 3, ἀδορίληπτος 1. 4 edd. — V. 11. μέλεσιν a8dieci, contra σοφοῖς delendum censet Kayser. — V. 12. xov, καὶ 4. fort. κεὶ πέσε Τροία corrigendum. — Denique con- fictum haud dubie quod memorat Philostr. v. Apoll. VIII 30: Στεῖχε γᾶς, στεῖχε ἐς οὐρανόν, στεῖχε. Novieii poetae versiculi deliteseunt apud Boethium de consol. IV 6, ubi philosophia haec fatur: xam wí quidam me quoque ezcellentior ait, ἀνδρὸς ἱεροῦ σῶμα δυνάμεις oixodouoUc. quae lemere interpolata esse arguit librorum scriptura quamvis men- dosa et fluctuans, de qua vid. Haupt Herm. III 146, sed heroieus versus, quem ille restituendum censet, ἀνδρὸς δὴ ἱεροῦ δέμας αἰϑέρες οἰκοδόμησαν omnino reprobandus. Mihi scribendum videtur: ᾿Ανδρὸς δ᾽ ἱεροῦ δέμας ἁγναί χέρες (αἰϑέρος) οἰκοδόμησαν Mendum inde ortum, quod 4ΓΝΑΙΧΕΡΕΟ οὐ ΑΙΘΕΡΟΟ propter similitudinem litterarum male coaluerunt. === p699 === FRAGMENTA ADESPOTA. 1393 I EAETEIA. 1. Qs ἀν᾽ ἐχινόποδας καὶ ἀνὰ τρηχεῖαν ὄνωνιν φύονται μαλακῶν ἄνϑεα λευκοΐων. 2 A. Ἢ νεότης ἀσύφηλος ἀεὶ ϑνητοῖσι τέτυκται" εἰ δὲ δίκην βλάπτοι, πουλὺ χερειοτέρη. 2 B. Τοιάδε τοι ϑνητοῖσι κακὸν κακῷ, ἀμφί vs κῆρες εἰλεῦνται, κενεὴ δ᾽ εἴσδυσιν οὐδ᾽ ᾿Αἴδεω. 8, Θριαὶ (δὴ) τὴν γρηῦν ἐπιπνείουσι κορώνην. Fr. 1. Plutarch. de &ud. poet. c. 18, de fratern. am. c. 13, quaest. Sympos. 1 4, 3. — V. 1 adhibet etiam Athen. HI 97 D. Fr. 24. Schol. Eurip. Androm. v. 184: Κακόν γε ϑνητοῖς τὸ νέον] διὰ τὴν προπέτειαν κακὸν τὸ νέον. Ἢ νεότης κτλ. Fort. Eueni est, — V. 2. πουλὺ, πολὺ codd. (πολλῇ 1), emend. Matthiae. — χερεεοτέρη Cobet ex cod., v. ᾿ζειροτέρη. Fr. 2B. Plutarchus eonsol ad Apoll c. 26. — V. 1. ro: adieci, omisit Plutarchus, quemadmodum proxime in Hesiodio versu πλείη μὲν - κακῶν πλείη δὲ ϑάλασσα expunxit γὰρ. — κακὸν κακῷ scripsi, gebatur κακὰ κακῶν, quod alienum ἃ poetae instituto, nam κακὰ xaxd» sunt summa maia, ut τὰ καλὰ τῶν καλῶν pulcherrima, estque hoc genus dicendi Atticis potissimum usitatum. Quod restitui idem est atque κακὸν ἐπὶ κακῷ, de quo dativi usu exposuit G Wolf ad Soph. Ai. 860. — V. 2. A/àrc scripsi, legebatur αἰϑέρε, quod frustra tuetur Schneidewin comparans Apoll Rhod. IV 1666. Antea conieci κενεὴ δ᾽ ἔκδυσις οὐδὲ μία. — Veteris eleginci poetae versus esse veri simillimum, Weleker Simonidi melico vindicavit probante Schneidewino, qui ϑνατοῖσι et κενεά requirit, quem olim secutus melicorum poetarum reliquiis adespotis inserui. Fr. 8. Cram. An. Ox. lV 387, 26: Τὸ νηὺς ἢ γρηὺς διῃρημένον PozrAR Ln. III. 44 === p700 === 690 ' FRAGMENTA ADESPOTA. 4. . Ἔν δὲ διχοστασίῃ καὶ ὁ πάγκακος ἔμμορε τιμῆς. 5. Οὔ μοι ἔτ᾽ εὐκελάδων ὕμνων μέλει, οὐδ᾽ ἔτι μολπῆς. 6. ^ 1884 Οὐκέτι γιγνώσκουσιν ᾿4ϑηναῖοι Μεγαρῆας. ἡ. ᾿ἀνδροὶ μὲν αὐλητῆρι ϑεοὶ νόον εἰ καὶ ἔφυσαν, ἀλλ᾽ ἅμα τῷ φυσῆν yo νόος ἐκπέταται. 8 A. Εσϑλὸς ἐὼν ἄλλου κρείττονος ἀντέτυχεν. κατὰ τοὺς Ἴωνας οὐκ ἐκλίϑη, τὴν δὲ αἰτιατικὴν καὶ κλητικὴν ἔχει" ϑριαέτην γρηὺν xA. Scribendum Θριαὶ τήν, cf. Homeri Hymn. m Mer- cur. v. 552 seqq. Inserui δή, quamquam alia quoque possunt tentari, velut Θριαί τ᾽ ἣν γρηύν (τιν᾽) ἐπιπνείωσι xw. Fort. Avchiochi (cf. Ar- chil fr. 168) versus est, O. Schneider Callimacho tribuit, seribens Θριαὶ ταὶ τὴν κτλ. Fr. 4. Zenob. III 77. Utitur hoc versu Plut, vit. Nic. c. 11 (ubi pro ἔμμορε V ἔλαχε), compar. Lye. et Sullae e. 1 (ubi ἔλλαχε), vit. Alex. e. 58 (item. ἔλλαχε), de frat. am. c. ὃ. Versus haud dubie anti- qui poetae, ad cuius similitudinem facti comicorum versus apud Zenob.: Ἐν δὲ διχοστασίῃ καὶ ᾿ἀνδροκπλέης πολεμαρχεῖ. (fort. κἂν --- πολεμαρχοῖ) eb: Ἐν γὰρ ἀμηχανίῃ καὶ ὁ Καρκίνος ἔμμορε τιμῆς. Fr. 5. Chrysippus π. ἀποφατικῶν c. 9: εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπε- φήνατο' Οὔ μοι κεῖ. Alemani vindicat Schneidewin, quod si verum, exspectes μολπᾶς. — οὐδ᾽ ἔτι, Letronne οὐδέ τι. Fr. 6. Aristot. Eth. Eudem. VII 10: Koi ὥσπερ of πόλεις ἀλλή- Ante φίλαι, οὕτω καὶ of πολῖται" καὶ ὁμοίως οὐκ ἐτι κε: . Μεγαρῆας καὶ of πολῖται wrÀ. eb antea iam VII 2: Ed γὰρ τὸ χρήσιμοι εἶναι φιλοῦσιν ἀλλήλους καὶ μέχρι τούτου, ὥσπερ ἡ παροιμέα' Γλαῦκ᾽ imi- κοῦρος ἀνὴρ τὸν σὸν φίλος, ἔσκε μάχηται. καὶ οὐκέτι y. ᾿Αϑηναῖοι (Mb 49 vot, Pb ἀληϑῆναι) Μεγαρῆας. Fort. Solonis e, eum autem qui praecedit versum Archilocho adseripsi, vid. fr. 14. — Dubium an ex elegia petitus sit versus Eth. Nic. VIII 6 (cf. Apostol. XIV 592): Πολλὰς δὴ φιλίας ἀπροσηγορέα διέλυσεν. Fr. 7. Athen. VIII 881 E: λόγος γὰρ παλαιός, ὅτι ἀνδρὶ κτλ. — V. 1. εἰ καὶ ἔφυσαν lacobs, legebatur οὐκ ἐνέφυσαν, Casaubonus εἰσενέφυσαν, Schweighaeuser οὖν ἐνέφυσαν. -- V.92. φυσῆν ABC, φύσειν P, φυσᾶν VL. Fr. 8A. Polybius XV c. 16: Ἔστι μὲν γὰρ ὅτε xol ταὐτόματον === p701 === FRAGMENTA ADESPOTA. 691 8 B. Τόλμα δή, x&v τι τρηχὺ νέμωσι ϑεοί. 9. Ἦν ϑεὸς ἢ κρέσσων δή rug" ὀνησόμεϑα. 10. * Οὐ πάντα ϑεοὶ πᾶσιν ἔδωκαν ἔχειν. 11. ᾿Εσϑλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ κακοί. 11 B. Tovro ποιήσας - 3 LJ QU M , τῶν ἀδίκων ἔργων ἕν τὸ δικαιότατον, ἀντέπραξε ταὶς ἐπιβολαῖς τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν, ἔστιν δ᾽ ὅτε πάλιν κατὰ τὴν παροιμίαν" ἐσθλὸς xvi. Fort. f'heognidis e$t. Fr.8 B. Stob. Flor. LI 8 ubi lemma Εὐριπίδου ἐκ Τηλέφου alienum esse apparet, recte hunc versum elegiaco poetae tribuit Meineke (Sto- baeus illo eapite Tyrtaei, Eueni, Callini versus adseripsit), sed non proban- dum, quod tuns δεῖ vel τολμᾶν δεῖ requirit, vulgo legitur τόλμ᾽ ἀεί, A et Vind. ss ἀεὶ, B τόλμης ἀεὶ, scripsi τόλμα δή, quocum com- ponas Homericum 71ετλάϑι δὴ χραδίη. Lemma ἐκ Τηλέφου, ut iam olim significavi, fortasse pertinet ad LI 6, ut ibi scribendum eit: Εὐριπίδου (ἐκ Τηλέφου)" Σὺν τοῖσι δεινοῖς αὔξεται κλέος βροτοῖς. Fr. 9. Herodian. s. μον. λέξ. p. 40, 23: “έγεται δὲ καὶ κρέσσων ἡ πλεονάξοντος τοῦ τ... καί ἦν ϑεός" ἢ κρέσσων δέ τι ὀνησόμεϑα. ταν: pentametrum restitui: Lehrs; ἦν 96e ἢ κρέσσον" τί ὀνησό- μεϑα. O. Schneider Callim. II 756 ἦν ϑεὸρ yj κρέσσων᾽ τί δ᾽ οἰησόμεϑ᾽ (αὖ μογέοντες); Fr. 10. Epigramma incertum in Anthol. XII 96: Οὔτι μάταν $va- τοῖσι φάτις τοιαδὲ βοᾶται, ὡς οὐ πάντα *-1À. Fortasse illud ipsum ὡς praemittendum, nisi malis οὐ γὰρ ἅπαντα. — ltem ex antiquiore elegiaco poeta videtur petitum, quod : ib. XII 18 Alpheus dicit: τοῦὖ- νεκὲν οὐ φεύγειν γλυκὺν ἵμερον, ἀλλὰ διώκειν πᾶσι λέγω: ψυχῆς ἐστὶν Ἔρως ἀκόνη. Fr. 11 A. Aristot. Eth. Nie. II 5: Καὶ διὰ ταῦτ᾽ οὖν τῆς μὲν κακίας ἡ ὑπερβολὴ καὶ ἡ ἔλλειψις, τῆς δὲ ἀρετῆς ἡ μεσότης᾽ ἐσϑλοὶ κτλ. πος LbOb κακοὶ δὲ παντοδαπῶς. Fr. 11 B. Suidas: τοῦτο ποιήσας f» (ita libri v. καὶ ἕν) κατὰ τὴν παροιμίαν τῶν ἀδίκων ἔργων δικαιότατον. Adde Polyb. IV 18: οἵ δ᾽ Αἰτωλοὶ... ἐγκρατεῖς ενύμενοι τῆς πόλεως τῶν ἀδίκων ἔργων ἕν τοῦτ᾽ ἔπραξαν δικαιότατον. et XV 925: Δείνωνα τὸν “Ιείνωνος ἐπανείλετο ᾿ἀγαθοκλῆς, καὶ τοῦτο ἐπραξε τῶν ἀδίκων ἔργων, ὡς ἡ παροιμέα φησί, δικαιότατα. Proverbium hoc ex elegiaco carmine repetitum esse mani- festum. . 44* === p702 === CS 692 : FRAGMENTA ADESPOTA. 1: - - | 1325 Τὸν φρουρὸν φρουρεῖν χρή, τὸν ἐρῶντα δ᾽ ἐρᾶν. 18. Ἡμεῖς δ᾽ εἰς Ἕλλης πόντον ἀπεπλέομεν. 14. Κοῦραι ἐλαφρὰ ποδῶν ἴχνι᾽ ἀειράμεναι. 15. οὖς Ὀλίγης ἐστὶ διδασκαλίας. Il. IAMBOI. 16. Ξάνϑῃ παλαιῇ yoii πολλοῖσιν φίλῃ. 17 A. Περὶ σφυρὸν παχεῖα μισητὴ γυνή. Fr. 19. Macar. Prov. ὙἹΙΠ 40, ubi legitur χρὴ φρουρεῖν, quae iransposui. Versus novicius videtur. Fr. 18. Mar. Vietor. p. 154: ,,Hoe quoque notandum in enuntia- tione pentametri elegiaci, nam plerumque aurem fallit, ut in illo graeeo versu Ἡμεῖς δ᾽ εἰς Ἑλλήσποντον ἀπ’ Bed hoc divisim seribendum esse ipse gramm. docet. Fort. hoc sieut fr. 14. Callimachi est; de utroque consentit O. Schneider. Fr. 14. Dionys. Halic. de comp. verb. c. 25, ubi de pentametro disserit: ὅμοιον τούτοις" κοῦραι κτλ. ubi Reg. 1 et Colb. ἐλαφρο- πόδων. --- iy»! Hermann, vulgo ἔχνε᾽, Fr. 16. Herodian. post Moer. p. 475 ed. Piers.: ὀλίγης ἐστὶ διδα- σκαλίας ἀντὶ τοῦ ὀλίγων δεῖται πρὸς μάϑησιν. Ex Attico poeta peti- tum videtur, fort. Critia. Fr. 16. Rufin. de metr. eom. p. 385 hoc iambi exemplum ex Iuba affert: Ξανϑῇ m. y. πολλῇσιν (ita etiam libri ap. Keilium) q., quae correxi, nam Ξανϑη nomen proprium illius mulieris. .ArchWochi vel Anacreontis videtur versus. Fr. 17 A. Schol. Aristoph. E 1620: μισητίαν δὲ οἵ μὲν περὶ Ae- ατοφάνη τὴν εἰς τὰ ἀφροδίσια ἀκρασίαν καὶ τό" περὶ... γυνή οὕτως ἐξηγοῦνται. ubi Ald. παχεῖα καὶ pac. Eustath. 1681, 1: χρᾶται δ᾽ αὐτῷ καὶ παροιμία ἐν τῷ" περὶ κτλ. ubi μισήτη potius. quam μισητή seriben- dum praecipit. Photius 274, 4: καὶ τὸ ἐν παροιμέας δὲ μέρει λεγόμενον παρὰ κτλ. (cod. παχεῖαν). Eadem Suid. v. μισητή, Apostol. XIll 95. — Archilocho tribuunt Iacobs et Meineke Poet. Com. lI 202. === p703 === FRAGMENTA ADESPOTA. 693 188. “έφρου τέτυκται βλῶσις, εὔξυγον κτέρας. 18. ᾿ἀνϑεῦσαν ἀγαϑοῖς πᾶσιν, οἷς ϑάλλῃ πόλις. 19. - | . .- 1826 Πριηπίδος ve τῆς πρὸ Βοσπόρου πόλεος. 20 A. Πολλὰ δ᾽ iv μεταιχμίῳ Νότος κυλίνδει κύματ᾽ εὐρείης ἁλός. 20 Β. Οὐκ ἀξιῶ μικρῶν ec μεγάλα δ᾽ οὐκ ἔχω. 91" Καὶ παχυσκελὴς ἀλετρὶς πρὸς μύλην κινουμένη. Fr. 118. Et. M. 201, 19: Βλῶσις" oíov: 4díqgov TET. βλῶσις (Et. Flor. Miller 66 addit 'eBtoyov τέρας) ἡ ἔδρα. σημαίνει δὲ καὶ τὸ πορευτικόν, ἴσως μόλησις οὖσα. Cf. Hesych. βλῶσις" παρουσία. Seripsi κτέρας pro τέραρ, nisi forle quis γέρας malit. Fr. 18. Luciani Seyth. e. 9: Καὶ ἔμελλον οὕτω διατεϑήσεσθαι τὴν yr ὦμην ἰδὼν πόλιν ἀκμάξουσαν ἀκμῇ τοσαύτῃ καὶ κατὰ τὸν ποιητὴν ἐκεῖνον. ἀνθεῦσαν (ἀνϑοῦσαν M) xvi. -- ϑάλλῃ scripsi, legebatur ϑαλλει. Versum probabiliter Avchilocho attribuit Sehneidewin. Fr. 19. Hesych.: Πριηπίδος τὲ τῆς πρὸ Βοσπόρου πόλεως Ἕλλησ- ποντιακὴς, ἣν (om. eod., sed recte addidit Musurus) τὸν lloíemov τὸν -horócov καὶ Περικότης (lleoxdtrg) φασὶν οἰκῆσαι (οἰκίσαι). Scripsi πόλεος pro πόλεως. Versus Archiochi videtur. Priapum urbem pari- ter atque Abydum et Proconnesum Milesii Gyge regnante condiderunt, cf. Strabo ΧΙΠ 587 coll. 599. Fr. 20 A. Cicero ad Attic, V 3: ,,Tu autem abes longe gentium: πολλὰ *tÀ. rchiloché videntur versns, quo port ^ta saepius utitur Cicero. Fr. 20 B. Chrysippus περὶ ἀποφατικῶν ὁ. 19: εἰ οὕτως ἀπεφαίνετό τις τῶν ποιητῶν' οὐχ ἀξιῶ κτλ. versum aud deinceps more suo repetens. Mixxóv, nnue. quam μικρῶν scribere malui, charta μικῶν eonstanter, ac simplieem litteram x nomina propria ab hoc voeabulo dedueta identidem testantur. Ipsum vocabulum grammatici Doriensi- bus vel Aeolensibus vel denique lonibus viudieant, quippe quod com- muni usu fuerit tritum. Versum 4péichermo tribuunt Letronnius et Mehneidewin, ego olim Zwiipidi, sed Euripidem Chrysippus proximis prioribus eapitibus nominatim adhibuit, videtur minus nobilis poetae, iambographi alicuius esse. Fr ?1. Plat. non posse suaviter viv. c. 21: Ἐν δὲ πομπαὶς καὶ ϑυσίαις οὐ μόνον γέρων καὶ γρηῦς, οὐδὲ πένης καὶ ἰδιώτης, ἀλλὰ καὶ πᾶχ. xrÀ. Nisi forte est versus Eupolideus Comici alicuius. === p704 === 694 ' FRAGMENTA ADESPOTA. 29. Βαῖνε λάξ, ἐπὶ τραχήλου βαῖνε, καὶ πέλα χϑονί. 28. Ζἤμος ἄστατον κακόν καὶ θαλάσσῃ πάνϑ'᾽ ὁμοῖον ὑπ᾽ ἀνέμου διπέξεται, καὶ γαληνὸς mv τύχῃ, πρὸς πνεῦμα βραχὺ κορύσσεται, xijv τις αἰτία γένηται, τὸν πολέτην κατέπιεν. 24. Πέλλα γάρ (πλείη) τρυγὸς γλυκείης, ἣν ἔτικτεν ᾿Ανϑηδών. Fr. 29. Plut. de cohib. ira c. 9: ἄρχομαι καταφρονεῖν τῶν λεγόν- rov ... καὶ Βαῖνε xz. Meineke Archilocho iribuit. — πέλα, Lobeck πίλνα. Fr. 28. Dio Chrysost. XXXII p. 482: Καὶ ταῦτα ἀκούων Ὁμήρου τε καὶ τῶν ἄλλων ποιητῶν ὑμνούντων ἀεὶ τὸν ὄχλον ὡς χαλεπόν τὲ καὶ ἀπειϑῆ καὶ πρὸς ὕβριν ἕτοιμον, τοῦ μὲν οὕτω λέγοντος — ἑτέρου δὲ πάλιν αὖ, Δῆμος κτλ. Fortasse Solonis sunt versus, nam Arehilocho quominus tribuantur frequentia solutionum prohibet. Meineke inter comieorum fr. anon. 48 recepit. Non ignobilis poetae haec esse cer- tum est, cf. orationem Antonii qua, Octavianum corripit ap. Appian. Bell. Civ. HI 20: ὁ δὲ δῆμός ἐστιν. ὥσπερ καὶ σὺ τῶν Ἑλληνικῶν ἀρτι- δίδακτος ὧν ἔμαϑες, ἀστάϑμητον μὥσπερ ἐν ᾿ϑαλάσσῃ κῦμα κινούμενον" ὁ μὲν ἦλϑεν, ὁ δ᾽ ἀπῆλθεν" o λόγῳ καὶ τῶν ἡμετέρων ἀεὶ τοὺς δημο- κόπους ὁ δῆμος ἐπὶ πλεῖστον ἐξάρας, ἐς γόνυ ἔρριψεν. quibus verbis hunc ipsum locum notari mauifestum est. Respicit huc etiam Demosth. de falsa leg. 136: ὡς ὁ μὲν δῆμός ἐστιν ἀσταϑμητότατον πρᾶγμα τῶν πάντων καὶ ἀσυνθετώτατον, ὥσπερ ἐν θαλάττῃ πνεῦμα ἀκατάστατον, ὡς ἂν τύχῃ, κινούμενον. 'Sed dispar Livianus locus XXXVIII 10: Atheniensis legatus Leon Hicesiae filius . . . vulgata similitudine, mari tranquillo quod ventis concitaretur aequiperando multitudinem Aeto- lorum usus" qui ex ampliore Polybii narratione XXII 14 in aretum redaetus est (orator hic dieitur “ἄωις ὁ Κιχησίων, apud Livium Leon Hicesiae, quorum nihil sanum, verba fecit Δέων ὁ Κιχησίου, Δᾶμις videtur Rhodiorum fuisse orator); referendus est ad Aesopium apologum, quem Babrius versibus explanavit, cf. Solon, fr. 12. — V, 2. ὁμοῖον, vulgo ὅμοιον. -- V. 8. ἢν τύχῃ Kayser, aet γαληνὸς ὧν τύχοι Empe- rius, ἐντ᾽ χώρᾳ B, ἐντείχω M, ἔντ᾽ ἠχῶν Υ͂, ἔντ᾽ ἠχῶ rel. — πρὸς Reiske, vulgo πᾶν. — βραχὺ, lacobs ταχὺ. — V. 4. Fort. &vrtog (hoc etiam Geel) τῶν πολιτέων, et M πολέτ᾽ ἂν. Àc negat singularem nume- rum ferendum esse Bernhardy Paralipom. p. 52. Fr. 24. Et. Gud. 91, 33: ᾿ἀνϑηδών" οὗ μέλισσα παρὰ τὸ ἄνϑη ἐν- δεῖν ἐν αὐτῷ" ἁπλαῖ γὰρ τρύγος" γλυκὶς ἢ ἣν ἔτικτεν ᾿ἀνϑηδών. Et. Sorb. ap. Gaisford. Et. M. 108, 44: , Avénóóvog 7 μέλισσα, παρὰ τὸ τὰ ἄνϑη ἐνδεῖν ἐν αὐτῇ᾽ ἁπλὰ γὰρ τρύγος γλυκίης ἣν ἔτικτεν "Av9 nov. Sehnei- dewin coni. Ananii esse versum: Πλεῖα γὰρ τρυγὸς γλυκείης, ἣν ἔτι- XTEV ἀνϑηδών id est μέλισσα. Sed scribendum: ᾿ἀνϑηδών᾽ ἡ μέλισσα παρὰ τὸ rà. ἄνϑη ἔδειν" (καὶ πόλις Βοιωτίας, διὰ τὸ πλεῖστα === p705 === FRAGMENTA ADESPOTA. 695 25. 1327 Ὁ τὸν κυσὸν τρωϑείς ἤδεις, ὕπον μάλιστα ToU κράνους χρεία. 26 A. Bev βαὺ κατὰ κύν᾽ ὃς φωνὴν tug. 20 Β. Γηρεὶς ἐν οἰκίοισιν. 21. Ἐγὼ μέν, ὦ Μεύκιππε, δεξιὴ σίττη. ἄνϑη ἀνϑεὶν) ἐν αὐτῇ" (vid. Steph. Byz. v. ᾿ἀνθηδὼν οὐ Schol. Il. B 508) deiude possis tetrametrum restituere πέλλα γὰρ τρυγὸς κτλ. sed malui trimetrum conformare, quamquam emendatio incerta, illud eertum de musto vini Anthedonii (vid. Athen. I 81 Β) locutum esse poetam, fortasse Ifipponactem, cf. Hippon. fr. 38 et 39. Fr. 25. Photius p. 355, 19: ὁ τὸν κῦσον τρωϑεὶς ἤδη Αἰσώπου μάλιστα τοῦ κράνους χοείαι, quae emendata sunt ἃ Dobreo i in Indice p. 128, nisi praeterea χρείη malis. H. Sauppe ἤδη y praefert. Fr. 26 A. lo. Alexandr. 32, 33: Καὶ τὸ Boo κατὰ μίμησιν κυνὸς ὀξύ- νεται, βαὺ βαὺ καὶ κυνὸς φωνὴν ἴεις᾽ ἐξ οὗ καὶ τὸ βαύξω δῆμα. Emen- davi κατὰ κύν᾽ ὃς φ. €. Meineke olim comico poetae tribuit et (e/g scripsit, sed Atticis canes latrant αὖ αὖ, vid. Aristoph. Vesp. v. 908, lonibus foe? βαύ, unde etiam Heraclides Clazomenius (de quo vid. Plato lone 542 D. Athen. ΧΙ 506 A. Aelian. Var. H. XIV 5) fortasse βαῦς dictus id est κύων. Conferas Hesych. Κλαξομένιος᾽ οὗτος Ἡρακλείδης 6 Κλαζομένιός τε καὶ ὁ βαῦὺς καλούμενος. Est haec glossa, quae in- telligi nequit, coniungenda cum praegressa: KAafouévtot. οὗτοι κωμῳ- δοῦνται" δοκοῦσι γὰρ ἐπικύπτοντες προστιλᾶν᾽ [Κλαξομένιος] ὡς Ἧρα- κλείδης ó Κλαζομένιος ὁ καὶ βαῦς καλούμενος. Ceterum conf. Auson. Epigr. 181, 4. Fr. 26 B. Et. M. 281,2: γηρῶ, yno&c καὶ γηρεῖς᾽ ἡ μετοχή" γηρεὶς ἐν οἰκέουσιν. quod correxit Sylburg. Respicit huc Cramer Án. Ox. IV 339, ubi γήφησι scriptum. "Pria exempla partieipii yneds, quae in Et. M. leguntur, ex Hesiodo depromta, γήραντας τιμᾶν ad Χείρωνος ὑποθήκας refero, in quo carmine, Centaurus primo loco pietatem erga deos commendavit (πρῶτον͵ μὲν ὅτ᾽ εἰς δόμον εἰσαφίκηαι, ἕρδειν ἱερὰ καλὰ ϑεοῖς αἰειγενέτησιν, ὥς κε πόλις ῥέξησι" νόμος δ᾽ ἀφχαῖος ἄριστος, hic enim versus adiuugendus videtur), proxime loco reverentiam paren- tum, cf. Pind. Pyth. VI 21. Fr. 27. Schol. Aristoph. Av. 194: dios δέ, ἐπεὶ ἡ ILU καὶ εἴ τι τοιοῦτον ὄρνεον δεξιὰ πρὸς ἔρωτας φαίνεται. Ἐγὼ μὲν ὡς 4ευ- κέππη (V λευκίπη) δ. c. Suidas v. "4e τοῖς ἐρῶσιν exhibet ὦ “Δευκίππη δεξιά. Emendavit Bentley. Meineke praeterea coniecit δεξιῇ σίέττῃ, retulit autem ad ZJlipponactem (Babrius p. 123) et coniecit pertinere ad narrationem de Leucippo et Leucophryne ap. Parthen. Erot. c. 5. Ego Olim conieci post φαένεται inserendum esse Φοῖνεξ, quem sane non est improbabile istam fabellam versibus exposuisse. === p706 === 696 ἷ FRAGMENTA ADESPOTA. 28. Κέρδαιν᾽ ἑταῖρε καὶ ϑέρους καὶ χειμῶνος. 29. εἴ 1858 Μέλλοντας ἤδη παρϑένοις ἀλινδεῖσϑαι. IH. ΜΕΛΗ. 30 A. Μοῖσά μοι, ἀμφὶ Σκάμανδρον ἐὔρρων ἄρχομ᾽ ἀείδεν. 80 Β. Χειρῶν ἠδὲ ποδῶν ἀκινάγματα. 51. Ὀψόμενος ἐελέναν ἑλικώπιδα. Fr. 28. Sext. Empir. adv. Math. XI p. 270: Καὶ ἕκαστοτε πρὸς ἑαυτὸν τὸ κωμικὸν ἀναμελετᾶν παράγγελμα Κέρδαιν᾽ κτῖ. --- ϑέρους, Brinek ϑέρευς. Κωμικόν videtur Sextus paulo liberius adhibuisse, Mei- neke versum ad Eupolidis Baptas retulit, cum olim χείματος eoniecis- - set, quod fortasse non improbandum. Fr. 29. Et. M. 64, 13: ἀλινδῶ" τὸ wvAío' olov: μέλλοντας κτλ. — παρϑένοις Hemsterh., v. παρϑένους. Fr. 80A. In vasculo, quod Duris pitturis decoravit, puer com- paret volumen manu tenens, in quo versus heroieus scriptus Moice μοι A01 Σκαμ. ETPAN ἄρχομαι AEINAEN, vid. Arehaeol. Zeit. 1874 p. 1seq. AOT esse ἀμφὶ omissa littera N(M), quae temere addita est m extremo vocabulo ds/NOev, vidit Micha-lis. ᾿Εὔρρων scripsi, non ἐὔφροον, in vaseulo more vetusto geminatio omissa; ἄρχομ᾽ ἀεέδεν, non ἄρχομαι ἄδειν enuntiandum esse testificatur Homericorum hymno- rum consuetudo. Prooemium haud dubie melici carminis adseripsit pictor: argumentum, αὖ videtur, ex Troiearum rerum orbe repetitum, velut possis in hunc modum redintegrave καὶ iind ἔχω υἷα , παρ. ἔστασο. Nomus certe non fuit. . Fr. 30B. Etym. M. 48, 39: ἀκινάγματα" oiov: χειφῶν κτλ. τὰ τινάγματα τῶν- ποδῶν μετὰ ῤυϑμοῦ καὶ τῶν χειρῶν κινήματα᾽ καὶ πλεο- νασμῷ τοῦ ἃ καὶ τοῦ y, καὶ τροπῇ τοῦ ἢ εἰς ἃ ἀκινάγματα" Ἡρωδια- νός. Haec ex Herodiani Opere περὶ παϑῶν deseripta, in quo ille Iyri- corum poetarum carmina inprimis respexit. Euphorioni vel Callimacho tribuit Meineke. Fr. 31. Priscian. I 20: ,, Adeo autem hoc verum est, quod pro Aeolico digamma f ponitur ἃ: quod sieut illi solebant aecipere digamma modo pro consonante simplici, teste Astyage, qui diversis hoc ostendit usibus, ub in hoe versu: ὀψόμενος Feiévav ἑλικώπιδα“. H οτόμενος (supra. aspiciens), RA ουομένος, r ogouevos, G ὀφομεννος, D οφομηνως Putsche οἰόμενος. — Pro ἑλικώπιδα libri varias corruptelas exhibent, neque tamen lectio incerta. — Veteres Latini similiter, vid. Quiptilian., 14, 15: ,sed B quoque in locum aliarum dedimus aliquando, unde === p707 === FRAGMENTA ADESPOTA. 691 89. Νέστορα δὲ Fo παιδός. T 83 A. 'duig δ᾽ Fegitvav, τὲ δέ, τάρροϑε Μῶσα λίγεια. 33 B. : “ἰνοδρυφὴς δὲ τάλαινα τεοῦ κάτα τυμβοχύησα. 84. 35. 86. ST AB. 1329 Κὠ τοξότας Ἡρακλέης. Κάλλιστ᾽ ὑπαυλέν. Κὰ μεγασϑενὴς ᾿Ασαναία. . ΜΜελάμποδά τ᾽ ᾿Δρπόλυκόν τε. άρχοιμεν γὰρ κὠϑρασίων. Burrus et Bruges et, Belena." quod sicut, priora exempla ex Ennio peti- ium videtur, quamquam nunc nullum superest vestigium (fortasse in cista Praenestina Ephem. Epigr. | p. 153 seriptum fuit Belena). Hoc quidem hemistiehium /emanis videtur, sieut fr. 32. Fr. 82. Priscian. [ 21: ,,Est tamen, quando idem Aeolis inveniun- tur pro daplici quoque consonante digamma posuisse, ut Νέστορα δὲ F& παιδός." codd. et Νέστορα et Νέστορι exhibent, ut optio sit dubia, ceterà variis modis depravata leguntur in codicibus neque vero de lectione ambigi potest. Fr. 33A. Prise, 1 22: sDigunenh Aeolis est quando pro nihilo in metris accipiebant, ut Ἄμμες δ᾽ «ξειρήναν τὸ δέ τ᾿ do ϑέτο Μῶσα λιγαία. Est enim hexametrum heroicum," ita Krehl ex Lips. Zwiee. Erl, Hertz ἁμὲς δ᾽ «ειρήναν 4 τὸ δὲ yog ϑέτο Μῶσα λίγεια. Co- dicum seripturas qui cognoscere velit adeat Hertzium, Ego tenui quod olim scripsi “μὲς δ᾽ ἐειράναν, τὲ δέ, τάρροϑε (vel παρ ϑ' ἐν ε) Máca λίγεια, quamquam emendatio incerta; nam fortasse aliud potius oblitterati digamma exemplum latet, velut τὸ δ᾽ «έαφ. Versus Alc- sani tribuendus, nam Z'erpeandri carmina rarissime adhibent gram- matici. Fr. 88 B. A pollou. de pron. p. 366 B de doriea forma τεοῦ disserens: D «ἀρῆσις παρ᾽ Ἐπιχάρμῳ καὶ Σώφρονι" Αἰνοδρυφὴς xrà. Σώφρων. οὐχ ἥσσων τεοῦ Ἐπίχαρμος παιδὶ τεοῦ. Graumuaticus Epicharmum et Sophronem testes nominatim adhibet, sed heroieus versus ab utro- -que alieuus lyriei esse videtur, fort, jl/cmamis. Valkenarius Antimacho attribuit. Fr 34— 8148. Apoll. de Synt. p. 385: AntiQeue. γὰρ và “ωρικὰ διὰ ψιλῶν ἀντιστοίχων τὰς συναλοιφὰς ποιεῖται. κῶ τοξότας xt. Ne quis nimium tribuat grammaticorum veterum auctoritati, moneo, quamdiu asperi spiritus nota in usu fuit, Graeeos tenues litteras sub- sequente I retinuisse, nam litterae ΤῊ (κάλλιστ᾽ ὑπαυλὲν) aequiparant aspiratae Θ᾽. Iam abrogata spiritus asperi nota sane € substitueudum erat, sed non mirum si scribae tenues propagabant tralaticio more === p708 === 698 FRAGMENTA ADESPOTA. 38. MevéAeg τε κἀγαμέμνων. 39. εἔεἐωυν-- τ δδων-.,Ὡ“σψ-.υν-»Ψ Ζ2Σ΄“υυ-,υνυν.υν -— ἐν- “υὑὧν--υν.υ δε.-.υυὐ-νυ-υυ ἔφἔυν-ὦ Ἔκ x X TTA) Qu] Un) --ὐὦ DEAD Ὡν-Ὡυν.-υνοων ν.. ἐυν-.--υνου *-— 0*0 JO. u———- vuU-UuV-M "AX cL NU .— uou UMS * xk k— X ων υψ- νυν...“ -ὖῷ etiam iis locis, ubi aspiratae in populari sermone enuntiabantur. Fr. 84—86 Alemanis videntur. Fr. 85. A κάλιστ᾽" — ὑπαυλέν scripsi pro ὕπαυλεν. Fr. 36 emendavit Ahrens, legebatur x& μέγ᾽ ἀπενήσασα vol ἃ, eod. Α καμεγ᾽ ἀσϑένησασαν, Dud. ἀπεγήσασα. Fr. 37 A. Fort, rectius ex more ἡρπάλυνκον scribas, quamquam haec affectio litterae .4 alias passim deprehenditur. Nomina haee sunt eanum ÁActaeonis, vid. Hygin. fab. 181, itaque versus hic videtur Ste- sichori esse, vid. ad. fr. 39. Fr. 3* B. Cod. A κοϑρασιων. Verba prorsus obscura, nescimus uirum proprium nomen an appellativum lateat, sed numerus versus logaoedici integer servatus, itaque retracto, quod conieci ἄρχοι μὲν γὰρ "6 βράσσων, neque ϑρασέων i. e. ϑρασύτερος verisimile, quoniam omni auctoritate destitutum. Fr. 38. Et. M. 579, 19: Μενέλας" Μενέλας τε καὶ ᾿ἀγαμέμνων᾽" ἀπὸ τοῦ “Μενέλαος. ἀμφίβολον, εἴτε συγποπῇ Μενέλας καὶ (ser. ὦ 9) “Ιορύλας, sive κράσει τοῦ 0 καὶ α εἰς ἃ μακρόν, ὡς ἐλέξαο ἐλέξα, ἐπρίαο ἐπρία, ἐπαιδεύσαο ἐπαιδεύσα. . Pr. 39. Apollod. Bibl. III 4, 4: Τὰ ὀνόματα τῶν ᾿ἀκταίονος κυνῶν ἐκ τῶν οὕτω (sic. codd. praeter. Re qui à pr. m. ἐκ τῶν οὗτοι, vulgo ἐξ ὧν οὗτοι) Δὴ νῦν καλὸν σῶμα περισταδόν, ἠῦτε Δῆρες, τοῦδε certo. κύνες, κρατεροί" πέλας "Agxve πρώτη. *okox μετὰ ταύτην, exer. τέκνα" “Μυγκεὺς καὶ βάνος πόδας ἀνετός, ἠδ᾽ ᾿ἡμάρυνϑος" καὶ τοὺς «ὀνομαστὶ διήνεγκεν, ὡς κατέλεξε (libri καὶ οὃς ὀνομαστὶ διή- ψεγκεν, ὡς καταλέξη)᾽ καὶ τότε ᾿ἀκταίων ἔθανεν Διὸς ἐννεσίῃσιν" πρῶτοι γὰρ μέλαν αἷμα πίον σφετέροιο ἄνακτος === p709 === FRAGMENTA ADESPOTA. 699 Οἱ δέ vv καλόν. ες ^ 1880 σῶμα περισταδόν, ἠῦτε ϑηρός. τοῦδ᾽ ἀάσαντο κύνες κρατεροί᾽ πέλας "Ἄλκαινα πρώτα᾽ μετὰ ταύταν δ᾽ ἄλκιμα τέκνα 5 Μυγκεὺς καὶ Βαλίος πόδας αἰνετός ἠδ᾽ ᾿μάρυνϑος. * * * * * Σπαρτός τ᾽ ὧν Ἄργος τε Βορῆς τ᾽ αἰψηροκέλευϑος. τοῦ δ᾽ ᾿ἀκταίωνος πρῶτοι φάγον, αἷμα δ᾽ ἔλαψαν' τοὺς δὲ μετ᾽ ἄλλοι πάντες ἐπέσσυϑεν ἐμμεμαῶτες" ἀργαλέων ὀδυνῶν ἄκος ἔμμεναι ἀνθρώποισιν. lta hae veteris alicuius poetae reliquiae nunc in heroicos versus re- dactae sunt, at apparet lyricos potius hie numeros deprehendi, et mihi quidem videntur Stesichori versus delitescere, quem Pausania auctore ΙΧ 2, 3 constat Actaeonis fabulam illustrasse, ut mihi videtur peculiari carmine, quod ᾿κταέων sive ἀκταιονές inscriptum fuerit, vide quae dixi in Annal. Antiquitat. 1850 p. 401seqq. Fortasse Philodemus s. εὐσεβ. p. 60 Gomperz €. 147 huius carminis fecit mentionem: (Στησί- χορ)ος Ἀκταίωνι καὶ ὠμλκμά)ν. καὶ καϑάπερ... ἐν ᾿Ηοίαις λέγεται, nam ibi tragieos poetas, velut ςΦρυνέχγος κταίωνι καὶ ("ogé)v (vid. Suidas) com- memoratos fuisse minus est verisimile. Ad idem hoc carmen referas etiam fr. adesp. 37: Μελάμποδά τ᾽ demólvxóv τε, nam utrumque nomen ab Hygino 181 inter Actaeonis canes refertur. Itaque sic fere redinte- grandus ille locus: τὰ δὲ ὀνόματα τῶν ᾿ἀκταίονος κυνῶν ἐκ τῶν (Στη- σιχόρφου) οὕτως" οὗ δέ vv κτλ. . .. καὶ (ἄλλου), οὃς ὀνομαστὶ ἐξή- γεγκεν ὃ Στησίχορος κατὰ λέξιν" καὶ τότ᾽ κτλ. Apparet autem quatuor fragmenta servata esse. M. Sehmidt (Mus. Rhen. VI 404 seq), qui satis violentis mutationibus heroicos versus restituit, vindicat Era- tosthenis Mercurio, sed ultimum versum (v. 12) ad Panyasin refert. ldem postea (Philol. VII 760) in primis verbis δὴ νῦν poetae nomen deliteseere arbitratur, et “εινάρχου corrigit, ut Dinarchus epicus poeta intelligendus sit: Delius hie Dinarcho oratore natu maior, “ιονυσιακά seripsit, in quo carmine etiam Actaeonis obitum descripsit, quem ad Baechum retulit, cf. Müller Frag. Hist. IV 491. At Dinarchus nimis obseurus: neque de Sacada cogitandum, cuius nomen fortasse aliquis hie deliteseere existimet. — V.1. οὕτως" Οἱ δέ vv seripsi, quanquam possis etiam οὕτω δέ vv, ut οὕτω poetae sit, libri οὕτω (οὗτοι) δὴ νῦν. — V. 3. ϑηρός Sealiger, ' vulgo ϑῆρες. — Y. 8. τοῦδ᾽ ἀάσαντο ,scripsi (ef. Hesych. ἀάσαντο, ἔβλαψαν), P τοῦ δ᾽ αὖ τό, ἰἱαῦς X τοῦ δάσαντο, V τοῦ δάσαντος, vulgo τοῦτον ἐδάσαντος, unde male corrigunt τοῦδε δάσαντο, quod ab hoc loco alienum; antea ὠδάξαντο conieceram. — κρατεροί,, hbri κρατεροῦ. — V. 4. "Aixouve scripsi, ἄρκενα libri, unde Sealiger "4ozvto (ef. Aeschyl. ,ap. Pollue. V 47 et Ovid. Met. ΠῚ 315). Compares Schol. ll. v 29: of κύνες moÀlaxtg ὀνομάξονται “μετὰ τῶν χκτητόρων, οἷον Κέρβερος "Διδου, Ὄρϑος Γηρυόνου, Ἄἄλκαινα ᾿ἀκταίωνος. Ceterum nihil excidit, tres qui deinceps recensentur, Alcaena nati sunt. — πρώτα, μετὰ ταύταν δ᾽ scripsi, vulgo πρώτη, μετὰ ταύτην, nisi malis s δ᾽ αὖ τάν. — V. 5. Βαλίος Mitscherlich (nisi quod Βαάλιος scripsit), ibri βάνος. — αἰνετός Gaule, libri ἀνετός, cf. Antimach. a . Paus. VII 25: πόδας αἰνετὼ ἤλασεν ἵππω, et ap. Schol. Il. ὃ 239: Zeipóg τ᾽ ἠδὲ dofos, === p710 === 100 * | FRAGMENTA ADESPOTA. καὶ τότ᾽ ᾿Ακταίονα κτεῖναν zig ἐννεσίαισιν" πρῶτος γὰρ Μέλαμπος σφετέροιο ἄνακτος Πᾶγός v' Ὅμαργός τε Βορῆς τ᾽ αἰψηροκέλευϑος ... * DI à à J: 10 οἵδ᾽ ᾿Ἵκταίωνος πρῶτοι φάγον, αἷμα δ᾽ ἔλαψαν᾽ 1381 ^. τρὺς δὲ μέτ᾽ ἄλλοι πάντες ἐπέσσυϑεν ἐμμεμαῶτες. "x * * * * , " 3 » » z 3 , ἀργαλεᾶν ὀδυνᾶν ἄκος ἔμμεναι ἀνθρώποισιν. 40. “4 δ᾽ ὑποδεξαμένα ϑαήσατο χρύσεον alie ποτήριον ... 41. Μήτ᾽ ἐμῶ αὐτᾶς μήτε κασιγνήτων πόδας ὠκέας τρύσῃς. πόδας αἰνετώ, υἱὲ Θυέλλης. — V. 1. καὶ τότ᾽ libri, nisi quod PeV xai Om. — ἀκταίονα κτεῖναν scripsi, VM ἀκταῖον κτεῖναι, PDReX ἀκταῖον wvtivs. Poeta hie videtur nomen herois modo correpta modo produeta antepaenultima adhibuisse, cf. v. 10, sed hic aegre restituas illam for- mam καὶ τότ᾽ ᾿Δκταίων᾽ ἔκταν. — ἐννεσίαισιν scripsi, libri αἰνεσέῃσι, vulgo évvecígow. — V. 8. πρῶτος libri, sine causa πρῶτοι corrigunt. — Μέλαμπος scripsi, libri μέλαν ἀπὸ, unde Scaliger μέλαν αἷμα πίον. — V. 9. Πᾶγος scripsi (fortasse idem apud Hyginum perperam JPuadri- ns dicitur), Σπαρτός Scaliger. libri παρτός. --- τ᾽ Ὅμαργος scripsi, libri ὦ (vel δὲ àv) ἀργός. ót. Aread. de Accent. 41, 18: καὶ τὸ ὄμαργος en "Oueoyoc) σύνϑετον ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἀργός" ἔστι δὲ ὄνο κυνός. —- V. 10. οὔδ᾽ ᾿ἀκταίωνος nune scripsi (antea κταίονος), οὗ ἀκ- ταίον M, οὗ δ᾽ ἀκταίου ceteri libri, τοὶ δ᾽ Ἀκταίωνος Bealiger. — E ψαν Scaliger ut videtur, libri ἔδαψαν. — γ.11. μέτ᾽, vulgo μετ᾽. — ἐπέσσυϑεν Scaliger, ἐπέσσυϑον vulgo. -- V. 12 alienum ab Actaeonis fabula esse existimant, at dixerat poeta de malis, quae propter Actae- onis eaedem invaserant terramque vexabant, donec placatus est Actaeon: cf. Pausan. IX 38, 5. Doricae formae hic qnoque oblitteratae. -- ἀρ- γαλεᾶν ὀδυνᾶν correxi libr. scripturam ἀργαλέων ὀδυνῶν. Fr. 40. Athenaeus XI 781D: “ὐτός γε μὴν ὁ Ζεὺς τῆς Ἡρακλέους γενέσεως ἄξιον ἡγεῖται δῶρον ᾿ἀλημήνῃ δοϑῆναι ποτήριον, ὅπερ Augi- τρύωνι εἰκασϑεὶς δίδωσιν" 4 δ᾽ ὑποδεξαμένα κτ. Ποτήριον vulgo ad Athenaei sermonem referunt, sed aperte est poetae, quem .4lemamem fuisse suspicor, nisi ad recentiorem aliquem, velut 7byewm revocare malis, quoniam Athenaeus ΧΙ 460 A ubi recenset eos, qui primum voce ποτήριον usi sint, Simonidem Amorginum, Alemaeonidis poetam, Sap- phonem et Aleaeum commemorat. De fabula ipsa vid. Áth. XT 474 ᾿ 175 C. Pausan. V 18, 3. Fr. 41. Apollon. de pronom. p. 318: Καὶ ἔτι τό" μήτε iud αὐτᾶς (eod. ἐμ᾽ ωυτᾶς) κτλ. διέσταλκε δυσὶ περισπωμέναις᾽" ἠδυνάτει γὰρ συν- === p711 === FRAGMENTA ADESPOTA. 101 42. ' d : Καὶ τὺ fig 9UyartoflicyaAóotheves. 43 A. Καί vv φίλιππον xev. 43 B. “μων .-..-μνον-Ἕ-Ὃ "Evsvíóug πώλως στεφαναφύρως. 44. A! ἃ πολυνεικής ὁτ᾽ ᾿Ελένα. 4. . 1332 "Ay' αὖτ᾽ dg οἶκον τὸν Κλεησίππω. τεϑῆναι διὰ τὸ ἐπιφερόμενον ῥῆμα. — V. 3 videtur scribendum (Pr cs) τρύσης. Fr. 42. Apollon. de pronom. p. 398 B: 'H γὰρ τὺ ὀρϑῆς τάσεως οὖσα εὐϑεῖαν σημαίνει παρὰ Δωριεῦσι Καὶ τὺ κτλ. Fr. 43 A. Apoll. de pron. p. 828 B: Τὺ... . ἐγκλινομένη δὲ αἰτια- τικὴν (σημαίνει παρὰ “Ιωριεῦσιν) καί τυ (Cod. τοι) κτλ. Legitur etiam de Synt. p. 131 et 132. 43B. Hesych. Ἐνετίδας, πώλους στεφάν. tum tanquam novam fien: Ἐνιφόρω" ἀπὸ τῆς περὶ τὸν ᾿δρέαν ᾿Ενετίδος᾽" διαφέρει ,γάρ. lta codex, quae recte composuit Musurus scribens: "Evetíóng πώλους στεφανηφόρους" ἀπὸ... διαφέρουσι γάρ. Ego doricas formas restitui, nisi forte. praeferas paírios easus, quos M. Sehmidt commendat, 'Eve- τίδος πώλω στεφαναφύρω. Versus Alemamis videlur esse, cf. Alem. fr. 98 v. 50 κέλης Evettxóg. Fr. 44. Schol. Il. z 52: — ὅσοις κυρίοις "εἰς Ur λήγουσι ᾿βαρυτόνοις συνϑέτοις παράκειται ἐπιϑετικὰ ὀξυνόμενα, Διογένης. . αὐτὰρ Ó διο- γενής. Πολυνείκης ... ἀλλὰ (quod correxi) πολυνικὴς (eorr. Sehneide- win) διελένα (corr. Hermann) Lyrici haud dubie est, cum sequantur exempla ex Baechylide, Pindaro, Alemane petita: fort. est Stesichori. Ceterum Sehneidewin et Lobeck -vctiéve, Meineke Jfriéve, possis etiam “ἐνελένα, vid. Eust. Tl. 879, 38. Fr. 45. Hephaest. p. 25: βφαχυκατάληκτα δὲ καλεῖται, ὅσα ἀπὸ διποδίας ἐπὶ ὅλῳ ποδὶ ,μεμεέωται, οἷον ἐπὶ ἐαμβικοῦ" "Ay! κτλ. ἐνταῦϑα γὰρ ὁ cum ποὺς ἀντὶ ὅλης ἰαμβικῆς κεῖται διποδίας. — ἄγατ᾽ ἐς CM, κλεῃσίππω A, Καλλησίππω cod. Nan , sed cod. Darmst. 1 κλεσίππω, ῷ καλεησίππω. Nomen Κλεησίππω olim mihi videbatur non minus suspectum quam Καλησίππω, à verbo καλεῖν nullum id genus nomen descendit nisi novieium Keàreoígogoc. taque Αλεϊξέππω conieci; quemadmodum Lacones Σοΐξιππος, Σοϊξιτέλης alia a verbo σοΐξω (σοϊδδω) deducunt, ita etiam & verbo. x4efgo fictum nomen Κλεΐξιππος i. e. Κλείσιππος rationem habet. Sed nihil novandum esse docet simillimum === p712 === 102 FRAGMENTA ADESPOTA. 46 A. Eiu' óv ἀπ᾽ ὑσσάκω Aiv8cidl] 46 B. ἐων..«νύ - .ὄ. "Aoveus, δύτειρα τόξων. 41 A. Cramer. An. Ox. IV p. 356, 24. τῷ ἔντι, τὸν ἔντα ἀντὶ τοῦ ὑπάρχοντα, ὡς καὶ ἢ χρῆσις δηλοῖ οὕτως ἔχουσα᾽ παῖδα ἔντα. Cf. Choerobose. II 859. Favor. 205 et 206. Fort. Alemanis est. 41 B. *40ov φίλον, ὅς xsv ὅδῃσιν. 48, 49. Au zn μέγα σᾶμα. "Ay ὁ κλεινὸς ᾿ἀμφιτρυωνίδας. nomen Laconium Κλεησισήρα i.e. Κλεισιϑήρα, quod apud Alemanem in Parthenio carmine fr. 23 v. 72 exstare docui. Fr. 46 A. Hephaest. p. 26: Ὑπερκατάληχτα δέ, ὅσα “πρὸς τῷ τελείῳ προσέλαβε μέρος ποδός, οἷον ἐπὶ οἰαμβικοῦ" elu ὥστ᾽ ἀπὸ E λυεῖσα, ita olim legebatur, PSA εἶμ᾽ ὦ ταπυσσάκω λυϑεῖσα, C εἶμ᾽ ὦ τὰ πόσσα πωλυϑεῖσα, M εἰμ᾽ ὦ ,ἀπυσσάλω λυϑεῖσα, Nan. εἶμ᾽ ὡς ἀπυ- σιλάκλω λυϑεῖσα. — ὧτ᾽ ego, ἀπ᾽ ὑσσάκω Bentley restituit: ὕσσακος Doriensium vocabulum dicit Photius 634, 7, ut possis Alemani versum tribuere, quamquam poterat hie versus. etiam ex Alcaiea stropha de- promi. "Ceterum Schol. SA: ἀντὶ τοῦ εἶμι ὥστε ἀπὸ πασσάλου λύουσα, τοῦτο δ᾽ ἴσον τῷ πορεύομαι ὥσπερ ἀπὸ πασσάλου λυϑεῖσα. fr. 46 B. Et. Flor. Miller Mise. 268: Ῥύτειρα, παρὰ τὸ ἐρύω ἐρυ- τὴρ καὶ ἐρύτειρα ἀποβολῇ τοῦ t. Ἄρταμι κτλ. Fr. 418. Et. M. 420. 40: ἥδω, παρὼ τὸ ἄδω τὸ ἀρέσκω" ἄδον φίλον, dg κεν ἄδῃσι᾽ τὰ γὰρ ἀρέσκοντα ἡδέα. Scripsi ὧδον οὐ 0g κεν. Fort. Alemanis verba sunt, de quibus secus iudicavit O. Schneider Cal- lim. II p. 723. Fr. 48. 49. Et. M, 417, 12: Ἰστέον, ὅτι τὸ "p οἵ Δωριεῖς ἄχει λέ- γουσι διὰ τοῦ e ἄχι A. μ. σ. τουτέστιν ὅπου τοῦ Λίχα τὸ μέγα μνη- μεῖον καὶ ey. ὃ xA. ἀμφιτρυωνίδης (sed DM — ἐδαρ), fort. "Augirovo- νιάδας. — ἄχι Kulenkamp. — Fortasse continuanda sunt duo fr. in hunc modum: "Ay. Αἰχα μέγα σῶμ᾽ (ἀναφαίνεται), &y« ὃ κλεινός ᾿ἀμφιτρυωνιάδας. neque refragror, si quis haec Alexandrino poetae vindicet, quemad- modum Ahrens Callimacho adscripsit. === p713 === FRAGMENTA ADESPOTA. 108 . 0. Καύκων 9' ἕλικας βόας. 51. WEZ lL—-£4uwwiwuo-lwM Τοιοῦτος εἰς Θήβας πάϊς ἀρμάτεσσ᾽ ὀχήμενος. 52. ’ 3 1533 EEZELS uu -u.-.- uM Μᾶλις μὲν ἔννη λεπτὸν ἔχοισ᾽ ἐπ᾽ ἀτράκτω λίνον. 53. Ἐγώ φαμι ἰοπλοκάμων Μοισᾶν εὖ λαχεῖν. Fr. 50. Etym. Gud. 308, 26: Καύκοντες ἕλικας. fóve: ἀποκοπῇ καὶ συγκοπῇ “Καύκωνες, Καυκώνων πτολέεϑρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν, κώκων᾽" Ἡρωδιανὸς περὶ παϑῶν. Scribendum Καύκων θ᾽ ἕλικας βόας, at- que ita An. Paris. Cram. IV 55, 29, adde ib. 68, 24 et Et. Flor. Miller Misc. 180. Fortasse Zbyci est, ut ille dixerit: Καύκων 0' ἕλικας βύας ἤλσατο. vid. Ibyci fr. 55. Epico poetae vindicare studet O. Sehneider. Fr. 51. Hephaest. 81: Τετράμετρον δὲ καταληπτικὸν ἐπιωνικόν, ὃ τὴν μὲν πρώτην ἔχει ἰαμβικήν, ἤτοι ἐξάσημον ἢ ἑπτάσημον, τὴν δὲ δευτέραν ἰωνικὴν (ἀπὸ ,μμείξονος) p δευτέραν παιωνικήν, τὴν δὲ τρίτην τροχαϊκὴν ἐξάσημον ἢ ἑπτάσημον, εἶτα τὴν ἐκ τροχαίου καὶ τῆς ἀδια- φόρου κατακλεῖδα" oiov: τοιοῦτος wr. Μόλις μὲν wv. (fr. 59). Versus est asynartetus Archilochius, velut: Δήμητρος ἁγνῆς καὶ κόρης τὴν πανήγυριν σέβων. vid. Arcbil. fr. 120. — τοιοῦτος, À τεοῦτος, fort. τοοῦτος. Ahrens, qui Aeolieo poetae adscripsit, τοίουτος εἰς Θήβαις. - ἀρμάτεσσ᾽ ὀχήμενος Bentley nisi quod ἄρμ., PE pr. A Turn. Fl. ἀρμάτεσσι χήμενος, χεί- μενος, Arnaldus ἁρμάτεσσ᾽ ὀχούμενος, ego olim ἁρμάτεσσ᾽ ὠχημένος. — Versus fortasse Corinnae tribuendus. Fr. 592. Hephaest. 81: Τετράμετρον δὲ καταληκτικὸν ἐπιωνικὸν... οἷον... Μόλις μὲν Ἔννη κτλ. --- Mag scripsi, ut mulieris sit nomen, € μᾶλις, PA μάλις, vulgo μόλις. -- ἔννη scripsi, "Evvn Toup, vulgo "Evvo. cf. Et. M. 344, 1: "Evvg: ἔστι và: σημαίνει τὸ νήϑω᾽ ὁ παρατατικὸς καὶ ἐπὶ πρώτης ἐστὶ συξυγίας καὶ ἐπὶ δευτέρας" ἂν γὰρ ἐστὶ νώμενος ὡς κλώμενος, δηλονότι ἐστὶ δευτέρας" τοῦ và ὁ παρατατικὸς ἔνων, ἕνης ἔνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ v ἔννη. οὕτως ᾿Ηρωδιανός. quae, ut etiam Gaisford coniecit, ad huuc ipsum versum referenda sunt, sed p. 603, 34 testatur aliam scripturam diva (μάλιστα μὲν ἔνει ibi legitur) comparans Hesiodium Op. 711 νεῖ νήματα, at ibi quoque scriptura fluctuat, B 1 vij exhibet, id quod etiam Suidas testatur. Hesychius formam ἔνει Attieis attribuit. — ἐπ᾽ ἀτράκτω λένον, A ἐπ᾿ ἀτράκτῳ λῖνον. — Fort, Aleaei est versus, nisi quis malit Corinnae vindieare (tane. ἔχωσα pro ἔχοισα corrigatur oportet). Fr. 58. Plut. de garrul c. 0: Kel σκόπει τὴν Λυσίου πειϑὼ xal === p714 === 104 : -- FRAGMENTA ADESPOTA. 54. Schol Homeri Il. NV 2577 κατεάξαμεν, ὃ πρὶν ἔχεσκον: πλη- ϑυντικῷ ἑνικῷ ἐπήγαγεν Αἰολικῶς (hoc add. BL, om. AV)' καὶ Εὐριπίδης Ἴωνι κωλυόμεσθα μὴ παϑεῖν ὃ βούλομαι. ^ Aeolenses igitur poetae hane structurae varietatem videntur frequentavisse, nune exempla desiderantur. δῦ. Aristid. I p. 827: Δοκῶ τοὐναντίον ποιήσειν τοῖς Αἰολεῦσι ποιηταῖς" ἐκεῖνοι μὲν γάρ, ἐπειδάν τι βούλωνται τῶν καϑ᾽ αὑτοὺς φαυλίσαι, μεγάλῳ αὐτὸ παρέβαλον καὶ παρ᾽ ἀρχαίοις περιφανεῖ, ἡγούμενοι μάλιστ᾽ ἂν οὕτως ἐξελέγξειν (ser. ἐξελέγξαι). 56 A. AGCHN (T GNMÉNETI ÁNGONKACAGN * (C ' AOIC. AYTTHCTÉM 5 — M'ONEIAOC O1AHCAIC , €TTI T(A ÍA(NÁCAIO. TOCAP e (MJONOYK'OYTG(M ATÁKHTAI: 10 ΜΗΔ χάριν" κἀκεῖνον γὰρ Hs φαμι xrà. Fort. Sapphus est: ac videtur scribendum esse: : . £yo φᾶμι ἰοπλόκων ἸΜοισᾶν εὖ λαχέμεν. Fr. 56 A et 56 B edidit Blass in Mus. Rhen. XXXV 287 ex mem- branula Aegyptiaea, quae Berolini adservatur, quam propter litterarum speciem saec. ὙΠ] p. Chr. n. adseribit. Litterae planae sunt, si quae evanidae reperiuntur, cancellis saepsi; fuitque liber diligenter exara- tus, aecentibus ubique fere additis, neque interpunctione neglecta. Lesbiaei sermonis et Sapphici metri cum manifesta deprehendantur vestigia, Blass has reliquias Sapphomi adscripsit, sed παιδικὰ potius - esse existimaverim. Tutius tamen visum hic collocare, quam A- caei*) reliquiis inserere, Denis utrumque fragmentum constat ver- sibus sed mutilatis; in fr. 56 B adoniü (v. 4 et 8) penitus inter- *j Horapollo Panopolita, qui 'fheodosio imperante Alexandriae, postea Constantinopoli grammaticam factitavit, teste Suida commen- tarum in Aleaei carmina edidit. === p715 === FRAGMENTA ADESPOTA, 105 56 B. O€OYMON MITTÁMITAN δύναμαι: b : ACKENHMOI CANTIAÁMTTHN AONTIPÓCOTION 4 rXPOÍCO€IC 10 | e ne POC 51. Ov γὰρ ἄρξατο. cepti sunt. Videntur diversorum earminum reliquiae esse, nisi forte qnis ordinem fragmentorum invertere malit, ut fr. 56B ex priore, fr. 66A ex posteriore earminis parte sit servatum. Cum non liceat reliquias redintegrare, paucis defungar. Fr, 56A. V.1 fortasse fuit δοκίμοις χάριν μοι οὐκ ἀπυὶὴ δώ- env. — Υ. ἃ. Blass (κλγύτων scripsi, deinde conieci ἐ(πτερύγης) et ETTT etiam Blass in membrana sibi visus est deprehendisse, cf. Hesych. ἐπ- τερύγη" ἀνέπτη. -- Υ. 8. (x) γάλων Blass, idem deinde (φῶ λοις, λύπης τέ με (κἀπορέπτης εἰς ἔγμ᾽ ὄνειδος, (ᾧ κεφ) οἰδήσαις, ἐπὶ τᾷ (τε λώβᾳ καρδ)ίαν docto: τὸ γὰρ (vónua τώ)μον οὐκ οὕτω μίαλάκως. 3 διάκη- ται. Bücheler tentavit (evug rav μέν τ᾽ ἐπτ(ατόνοις λύραισι “μὰ χ)άλων πᾶσλων ἐ(πέων ἀπέλλης. τοὶς φῶχλοις λύπης τέ us, tum idem v. 6 (ϑῦμον) οὐ δήσαις et v. 7 τὸ γὰρ (νόημα τώγμον οὐκ οὕτω μίαλάκως πρὸς ὄργαν σὰν) διάκηται, Blassio assensus qui διάκηται indieativum modum e&se statuit. Equidem quamvis dubitanter periclitatus sum (ἦ κε v) οἰδήσαις, ἐπί τ᾽ α(ἷγ ἀμέλγων Σπυρ(ίαν ἄσαιο, hoc enim proverbio usus est Al- eaeus fr. 110, ἐπὶ eum ἄσαιο iungendum, quemadmodum ἐπασχάλλειν dicitur. Quae sequuntur in hune modum refingenda arbitror: τὸ γὰρ (vónpe τῶγμον οὐκ otro μί(αλακάφρον, ἔχϑρως τοῖς) διάκηται qui eoniunctivus est modus. Fr. 56 B. V. 3. δύναμαι prisdà est coniunctivi forma, pro δύνωμαι (dixi de eiusmodi formis in comm. de titulo Areadio), Blass κὠδύναμαι seripsit. — V. B legas dg κεν ἡ μοι, quemadmodum ag xev etiam Theo- eritus in παιδικοῖς usurpavit. Utrum ἢ àn secundum noviclam con- suetudinem ἢ, ut est in membrana, scribendum sit, ambigas. — v. 1. Blass (κά)λον πρόσωπον. --- Υ. 8. fuit opinor (συ)γχροΐσϑεις, Blass éyyo. scripsit. — V. 10 fortasse (ἔτα)ρος delitescit. Fr. 57. Apollon. de adv. Bekk. An. II 573: , Ἀνάλογος γὰρ xol ἡ παρ᾽ Αἰολεῦσι βαρεῖα τάσις, λέγω δὲ rov: ὄψι γ᾽ ἄ. Herodian. π. μον. λέξ. 26, 11 ubi ὀψὲ γὰρ ἀρξάτω. Fortasse Alcaei, qui videtur sive de vento sive translate dixisse: Πεσεῖται ταχέως" ὄψι γὰρ ἄρξατο. vid. proverbium ap. Sehol. Soph. Ai. v. 257: A4À' ἔπεσε ταχέως᾽ δειλι- νὸς γὰρ ἤρξατο. Futurum πεσεῖται Aeolensibus tribuit Eust. Pozrax Lvna. II. 4b === p716 === 106 "^ . FRAGMENTA ADESPOTA. 58. "AM τις ἄμμι δαίμων. ὅ9. um Παῖς ὃ χῶρος. 60. Kol κατ᾽ ἐψήλων ὀρέων. 61. '. "AA ὦ πάντ᾽ ἐπόρεις AJ. 62. Ἔκ Σάπφως τόδ᾽ WusiyÓusvog μέλι τοι φέρω. 63. ᾿Ιδρῶς ἀμφότερα. Fr. 58. Apollon. de pron. p. 3888 B: “ἰολεῖς ἄμμι" ἀλλά κτλ. Fr. 59. Herodian. Cram. An. Ox. III 239, 28: Τὸ μέντοι πὰν ἐπὶ μόνου τοῦ Πανὸς λέγεται καὶ κλίνεται, ἐπὶ, δὲ τοῦ οὐδετέρου παντός" ἐπεὶ καὶ πᾶς, παντός" ἐπεὶ d ἐάν σοι προτείνῃ, τις τὸ πᾶς πλίναι" πύϑου, εἰ μὲν τὸ κοινόν" εἰ δὲ παρ᾽ Αἰολεῦσι, παντόρ᾽ of γὰρ Αἰολεῖς λέγουσι πᾶς παῖς ὃ χῶρος" οἵνα ἴδωμεν ὅτι πάντα." * Ἐ Fr. 60. Cramer An. Ox. 1 63, 39: ὕψος. ος ἔνϑα ot Αἰολεῖς ἀναλο- γῶδτεροί εἶσιν ἔψος λέγοντες καὶ κατ΄ ἐψηλῶν ὀρέων. οὐ 418, 81: ἀλλὰ καὶ τὸ κατ᾽ ἀρχὴν Αἰολεὶς τρέπουσι v εἰς v κατ᾽ ἰψηλῶν ὀρέων. Sap- phus videtur. Fr. 61. Cram. An. Ox. I 827, 8: Τὸ γὰρ ὁρῶ δευτέρας μὲν ὡς πρόδηλον, ἀλλὰ καὶ «πρώτης, ὡς δῆλον ἐκ τῆς Αἰολίδος διαλέκτου" , ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ οἰκῶ ἡ μετοχὴ ... οἰκείς, οὕτω ἀπὸ τοῦ ὁρῶ’ ἀλλ᾽ ὦ m. ἐφορεῖς "Alis. — Seripsi ἐπόρεις "As. Αἰοαοὶ videtur, quoniam Gram- matieus ibi componit cum alio Aleaf fragmento. Fr. 62. Choerobosc. in Aldi Cornu Cop. 268: Of δὲ Αἰολεῖς καὶ Λάκωνες, οἵτινές εἰσι μέρος “ωριέων, προσϑέσει τοῦ c ποιοῦσι τὴν γε- vixi olov 7 Σαπφώ, τῆς Σαπφῶς, καὶ ἡ Λητώ, τῆς “ητῶς, καὶ δη- λοῦσιν at χρήσεις οὕτως ἔχουσαι" Τὸ δὲ ἐκ Σαπφῶς d. p. τ. φ. καὶ παρ᾽ αὐτῇ τῇ Σαπφοῖ' μάλα »và. Ahrens correxit, sed quod addit a Sapphus discipula versum profectum esse, mamifestus error est. For- tasse Alcaei est, nam Alexandrinum poelam iestem adhiberi non est verisimile. Fr. 63. Cram. An. Ox. I 208, 18: *idgds- τοῦτο παρὰ Αἰολεῦσι ϑη- λυκῶς͵ λέγεται" ἀναδέχεται κλίσιν ἀπκόλουϑον ϑηλυκῷ γένει... - ὅμοιον τῷ ἠώς" εἶτα 7 γενική᾽ ἰδρῶς ἀμφότερα ἀντὶ τοῦ (ovs, ὡς ᾿Μελάγ- χρως ἀντὶ μελάγχρους καὶ αἰδῶς ἄξιος. Ahrens ἵδρως ὀμφόρα vel ἀἐμ- φύρα. Fort. ἵἴδφως ὄμφα, cf. Hesych. ὀμφά. ὀδμή Δάκωνες. unde pronus error ἄμφω et ἀμφότερα, quae vocabula saepius permutantur. === p717 === FRAGMENTA ADESPOTA. 101 64. Τὸ πασσύριον ἡμῶν ἁπάντων γένος. - 65. 1885 Κλαΐην δάκρυσιν. 66. Aiuto τὰ μέτερρα. 61. Ὁ δ᾽ ἐξύπισθα κασταϑείς. 68. Ia 3 Παρὰ δέ σφι κόραι λευκάσπιδες. Fr. 64. Hesych.: Πασσύριον, ἀντὶ τοῦ πασσυδίην. Αἰολεῖς. Τὸ πασσ. κτλ. Meineke Αἰολεῖς corruptum esse putat, et legendum suadet: . Διώλετο Πάσσυρτον ἡμῶν (δυστυχὲς) πάντων γένος, ut tragici ali- euius sint versus. Fortasse scribendum ... ἀπὸ δ᾽ dero Πάσσυρτον ἄμμεων ἁπάντων Ἔϑνος ... quae Alcaeo vindicare possis. Fr. 65. Et, M. 574, 65: Μανίην" ἀντὶ τοῦ ξητεῖν. ἐκ τοῦ NA τὸ ξητῶ ... καὶ ὥσπερ τὸ κλαΐέειν διήρηται κλαΐην δάκρυ, οὕτως καὶ μαΐην καὶ πλεονασμῷ τοῦ v μανίην, sed V ὥσπερ τὸ κλαίειν Αἶολ ET διΐφηται καὶ γίνεται κλαΐειν δάκρυσιν. Etiam μανέην Aeolici poe- tae est: quod legitur apud Hesychium: ueAieig: ξητεῖς, Schmidt μα- ψέεις correxit. Fr. 66. Et. M. 587, 12: Μέτερρα' τοῦτο τὸ πάϑος τῆς Αἰολικῆς ἐστι διαλέκτου" οἷον" Alio τὰ μέτερρα ( αἰτιαοτἀμέτερρα, M αἰτιαο τ᾽ ἀμετερρα)᾽ ὁ γὰρ μέτριος μέτερρος mee. αὐτοῖς λέγεται. Hemsterhuys δίξεο, Valekenaer αἴτιδδε, Ahrens αἴτη &i»v. Scribendum puto et- TíXÓ | uev τὰ μέτερρα, ut Sapphicae strophae sit clausula, quainquam alia possunt coniici. Fr. 67. Apollon. de adv. Bekk. An. II 563: Βαρύνεται καὶ ὅσα ἐκ μεταλήψεώς ἐστι τῶν εἰς Sev, ὅπερ ἐστὶ παρ᾽ Αἰολεῦσι καὶ εωριεῦσι.... ὕπισϑεν͵ ὄπισϑα᾽ ὁ δ᾽ iE. κι Ahrens secundum Aeolensium consuetu- dinem καστέϑεις, sed potest etiam Aícmanicum esse. Fr. 68. Et. M. 702, 41: εὕρηται ἡ σφὶ ἀντωνυμία παρὰ τῷ ποιητῇ σὺν τῷ Y, Συρακούσιοι δὲ ψὶν λέγουσι, Λάκωνες φίν (ita hbri, v. egév). sed Kt. Flor. Miller 260 addit παρὰ δέ σφι x. λ., ut videatur Alc- munis esse versus, eed forma giv numero non satis apta, itaque suspi- eor haec ita supplenda: (Τἐολεῖς &6qu) πάρα δ᾽ ἄσφι κόραι λευκ- ἄσπιδες, nam gramumatieum vulgaris formae σφι exemplum attulisse nou est verisimile. Potuit haec Sappho, quae utitur versiculo - zou ov., de ÀÁmazonibus dicere: nam has λευκάσπιδας dici reete vidit Schnei- der Callim. II 737, qui elegiaco poetae fragmentum udseripsit. 45* === p718 === 108 — FRAGMENTA ADESPOTA. 69. 10. 71. Ióvozóvou μείρακες. Οὐδὲ λεόντων σϑένος, οὐδὲ τροφαί. Αἱ Κυϑερήας ἐπιπνεῖτ᾽ ὄργια λευκωλένου. 12. Ὡς πὸς ἔχει μαινομένοισιν: 18. Πάντες φαυροτέροις πόκτοις φέρον. 14. Τυϊδ᾽ «ἀν κολώναν Τυνδαριδᾶν. ἜΜ να... Πόϑεν δ᾽ ὠλκὸς εὐπετὲς Ago; Fr. 69. 10. 71. Hephaest. p. 50: Tlegetobveu μὲν γὰρ (το χοριαμ- βιπὸν) καὶ εἰς τὴν ἰδίαν, τὸν δάκτυλον ἢ gemit, olov Ofusvoov μὲν τό" ἴστοπ. μ., τρίμετρον δέ, οἷον" οὐδὲ. . τροφαί, τετράμετρον δέ" Ai Κυϑ. κτλ. Repetit Schol. — of, À af. — Κυϑερήας PC, Κυϑερῆας A, Κυϑερείας vulgo. Fr. 69. ἴστοπ, μ. etiam Mar. Plot. p. 286. Fr. 71 etiam Greg. Cor. in Hermog. vH 988, ubi ἐκ Κυϑερ. Fr. 72. Et. M. 686, 22: καὶ τὸ πός, οἷον ὡς πὸς χειμαινομένοισιν ἀπὸ τοῦ ποὺς γέγονε, sed Choerobosc. ap. Bekk. An. III 361 (p. 948 . Gaisf.; ef. ib. 182) ἔχει p. Lobeck coni. ó πὸς ἄγ᾽ ἱεμένοισιν. or Schneider μαιομένοισιν. Fr. 18. Et Flor. Miller. Misc. 249: πόκτος᾽ πάντες q. πόκτοισι φ. παρὰ τὸ πόκος πόκτος. Sevripsi πόκτοις, nam aeolici poetae mani- festo sunt verba. Praeterea coniiciat aliquis πάνετες eb ἔφερον, Meineke ποκετὸς requirebat, sed formam πόκτος testatur Arcadius 80, 9 (ubi Sehmidt tacite πέκτος substituit), φαῦρος Hesychius (φαῦρος, κοῦ- qos) agnoscit. Quae Ὁ. Schneider Onliim. n .p. 736 de hoc fr. dispu- tavit, improbanda. Fr. 74. Hesychius: T6ós: (cod, πέδαι ἐνταῦϑα᾽ Αἰολεῖς τυδὰν xoiovüv: ΤἸυνδαριδὰν κολωνᾶν. Male haec dispescunt, quasi duae diversae sint glossae, sed in fine nonnulla exciderunt, seribendum Ato- λεῖς" τυῖδ᾽ ἀν κολωνὰν Τυνδαριδᾶν' κολωνὰν (Τυνδαριδᾶν τὴν Θε- ράπναν λέγει). Alcmanis haud dubie est versiculus. — Scripsi τυῖδε, quamvis τῦδε possis tueri, cf. Ahrens 1 1655. Fr. 75. Et. M. 199, 562: Ἢ ἀπὸ τοῦ βλῆμι ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔβλην, οἷον πόϑεν δὲ ὠλκὸς «ri. Et. Flor. 66 δ᾽ ἐωλκὼς εὐπεές, Fort. ἕλκος sive aeolice 0Àxog. .Amacreontis vel Sapphus videtur. === p719 === FRAGMENTA ADESPOTA. 109 16. Ναρκίσσου τερενώτερον. 11. Γέλαν δ᾽ ἀθάνατοι ϑεοί. [| MM E "Em δ᾽ ἴαχε Ζηνὸς ὑψερεφὴὶς δόμος ξαχρειές. 19 A. Kámgog ἡνίχ᾽ ὁ μαινόλης ὀδόντι σκυλακοκτόνῳ Κύπριδος ϑάλος ὥλεσεν. Fr. 76. Cram. An. Ox. 1 418, 12: Ἔνϑεν σημειοῦνται τὸ ναρκ. τερ. καὶ λέγουσιν ὅτι ἀπὸ τῆς τέρενος εὐθεῖα γίνεται ὁ τέρενος" ἐκ τούτου τὸ τερενώτερος ... 0 δὲ ᾿ἡντίμαχος ἀπὸ τοῦ Ó τέρενος εἶπε . κατὰ συγκοπὴν τερέντερον. Supphieum videtur. Non recte O. Schnei- der Callim. II p. 783 Antimachi esse credit hoc ipsum, ναρκίσσοιο τερέντερον scribens. Fr. 77. Kt. M. 295, 8: Γέλαν' oiov γέλαν κτῖ. κατὰ συστολὴν λαμβάνεται, ὡς ἡ μετοχὴ δηλοῖ" γέλαντος γὰρ ἡ γενικὴ κατὰ συστο- λὴν τοῦ ἃ. Sapphus videtur. Fr. 78. Herodian. Cram. An. Ox. ΠῚ 237, 23: Ἰστέον ὅτι τοῦ Ζὴν Ζηνὸς ἐφύλαξαν ot παλαιοὶ Ἴωνες τὴν κλίσιν, olov: ἐπεὶ δ᾽ ἴσχε 7. ὑψηρεφὴς δόμοις ξάρῆς. Emendavi ξαχρειές, olim ξάχρυσος scripsi; ad- verbii loeo est, cf. Nicand. "her. 290. Fr. 79 A, Hephaest. p. 56: “ίμετρον δὲ ἀκατάληκτον, τὸ καλού- μενον Γλυκώνειον, αὐτοῦ τοῦ (rov om. CPEA Turn) Γλύκωνος εὑρόντος αὐτό" Κάπρος xrÀ. — V.1 etiam Schol. Heph. p. 106. Mar. Plot. p. 291. V. 1 et 3 affert Schol. Arist. Nub. 563 ὡς ἔχει τὰ Γλύ- κωνος, dilucide haec Glyconi tribuens, quae ex Hephaestione deserip- sit. — Versu Glyeoneo primus, ut videtur, usus est Aleman (vid. fr. 7, 3), frequentavit, hunc numerum Sappho; quare Glyco, si primus auctor huius versus fuit, foret Alemane aetate maior aut certe suppar: verum poetae, qui tune inter principes lyrieae artis referendus esset, memoriam penitus oblitteratam esse, parum est verisimile: neque credo Hephaestionem id memoriue prodidisse, sed potius ille scripserat: οὐ τοῦ Γλύκωνος εὑρόντος αὐτὸ, πολλοὶ γὰρ πρὸ αὐτοῦ ἐχρήσαντο" oiov: Κάπρος κπτλ., sed cum haec intercidissent, librarii αὐτοῦ Γλχύ- κῶνος correxerunt. Diomed. [ll p. 501 Glyconeum inter ea metra re- fert, quae non ab inventoribus, sed ab iis qui frequentaverunt sint nominata. Glyeon videtur ignobilis aliquis Alexandrino saeeulo poeta fuisse, in euius honorem artis metricàe magistri versus hoc genus Γλυ- κώνειον appellaverunt. '"l'res autem versus, quibus Hephaestio utitur, ipsius Glyconis, ueque vero antiquioris alicuius poetae esse arbitror: === p720 === 110 w-— FRAGMENTA ADESPOTA. 19 B. vVvulwuu-ulo-- Ὁμόπαιδα κάσιν Κασάνδρας. 190. R- VULCANI Εὐσέλανον δῖον οἶκον. 80. ώψφψω-.ψ{ώυ... Γλυκυτάτων πρύτανιν ὕμνων. 81. GEUCO có muc; prm Méàsa μελιπτέρωτα Μωσᾶν. 82A.D à? ' ' 3888 Κλῦϑί μοι Ζανός τὲ κούρη. Ζανέ τ᾽ ἐλευϑερίῳ. itaque debebam hos versus ab hac sylloge segregare, sed quoniam alii aliter de e& re sentient, nolui hae sede depellere. Glyconis nomine extat iu Anthol. Pal. X 124 epigramma, quod magis etiam novicium videtur. Hephaestionis scholiasta (codieis Saibantiani sive Bodleiani), qui alias amplis veterum magistrorum copiis usus est, nihil videtur de Glycone compertum habuisse: mam suo periculo haec commentus est p. 60 ed. 2 Gais.: κωμικὸς δὲ ἦν ὁ Γλύκων, οὗ καὶ δρᾶμα φέρεται κωμικὸν οἵ Φράτορες, Glyconem cum Leucone confundens, quem ex Aristophanis didascaliis novit: similiter statim p. 62 Phalaecum, euius poetae nomen ignorabat, cum Philico Corcyraeo temere confudit. Fr. 79 B. Hesych. Ὁμόπαιδα χκάσιν (eod. κάσι) Κασάνδρας" ὁμοῦ παιδευϑέντα (cod. — ϑέντες) ἢ ὁμοῦ τεκνωϑέντα, ἐπειδὴ δίδυμοί εἶσιν. Poeta fortasse Parin sive Alexandrum his verbis desiguavit, Fr. 79 C. Hesych. Εὐσελανόνδιον oixov' ἤτοι παρὰ τὸ σέλας ἢ παρὰ τὴν σελήνην, ἵνα ἢ ἀπὸ μέρους ἔναστρον. Codicis scripturam εὐσελα- γόνδιον correxit Meineke, cum Salmasius εὐσέλαον zfi0g οἶκον suspica- tus esset. Fr. 80. 81. Athen. XIV 633 A: Διετήρησαν δὲ μάλιστα τῶν Ἑλλή- vov “Πακεδαιμόνιοι τὴν μουσικὴν ... τηροῦσι δὲ καὶ νῦν τὰς ἀρχαέας ὠδὰς ἐπιμελῶς, πολυμαϑεὶς τε εἰς ταύτας εἰσὶ καὶ ἀκριβεῖς" ev καὶ Πρατίνας φησί' Λάκων κτλ. (fr. 2): διὸ καὶ οἵ ποιηταὶ (fort. of ἐκεῖ ποιηταί, nam de Laconicis poetis haec necessario intelligenda) διετέ. lovv προσαγορεύοντες οὕτως τὰς ὠδάς" Γλυλ. mp. ὕμνων (ita L, ὑμῶν AB, om. PV): καὶ" MéAse μελιπτέρωτα (sic Δ, μελιηπτέρωτα PVL, μέλι πτερωτὰ B) Μοῦσαν (sic ABPVL, ΜΜουσᾶν Casaubonus, "Μοισᾶν Dindorf, - scripsi Moc&v). Fort. Alemants sunt. Fr. 82A. B. Herodian. Cram. An. Ox. Il] 237, 26: Καὶ ἔτι us va- === p721 === FRAGMENTA ADESPOTA. 111 88 A. -- --- M -. i - », - LÀ Βαιῷ δ᾽ ἐν αἰῶνι βροτῶν. 88 Β. Τὰς Ῥαϑάμανϑυς πιμπλεῖς βίαν. 84. Stropha. DEAN πω ERIS ον - Ea LEER ant D NOE NL. συ. XE SVO WV 4ul--Zuv-.vuv--Zu--2vuM ιυν.-«“υυ-»ν δωυ-“υυν-υὧν.-..-ν.- Zwu-wvv-VM ; -44 4 —-—-40--4.uv7-vuMu--1WM 4 wUwuw-WNML.-.-£u.-Mw —-4u-.u4Zv--Z4vu-M Epodus. ' 1939 sr rt E DURUM $u6u--£i1vu-uv-4v--$v--Z4uu- - ἐν.... Eu υ-- ὦ ὧν. «ἘΣ γενέστεροι of Ἴωνες διὰ τοῦ Záv, τῷ Μύκανι' κλῦϑε μοι Ζανός τε κουρηξαντελευϑερίω,. quae correxi. Grammaticus quosnam poetas in- tellexerit ineertum, fortasse onem Chium. Fr. 82A fortasse in hunc modum supplendum κλῦϑί μοι Zovóg τε κούρη καὶ πινυτῆς Θέμιτος. Fr. 88A. Et. Flor. (Miller Mise. 142: λέγεται. δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ ἡβαιὸν καὶ βαιόν" ..... oí δ᾽ ἐλθόντες οὐδ᾽ ἢ βαιόν καὶ ᾿βαιῷ δ᾽ ἐν αἰῶνι βροτῶν καὶ βαιὸν ἐπὶ ποταμοῦ. Primum exemplum ex Homero (Od. XX 462), tertium ex Arato (358), medium ut videtur ex lyrico poeta sumptum. Fr. 83D. Et. M. 230, 58: ἔστι δὲ πρώτης καὶ δευτέρας συξυγίας τὸ γηρῶς, ὥσπερ τὸ πιμπλᾶς, οἷον πιμπλῷ, πιμπλᾷς καὶ πιμπλεῖς. ubi Et. Flor. Miller 76 addit oiov: τὰς 'P. πιμηλεῖς B. Videtur parti- eipium πεμπλείς fuisse, ut etiam Miller in addendis coniecit, ubi τᾶς scripsit. Apud Hesiod. Βοος. 880 legitur πιμπλεῦσαι, sed ex bonis libus restituendum πιμπλεῖσαι. In hoe versieulo pro βέαν videtur μίαν scribendum, i. e. κατὰ μέαν, vel μέαν μίαν (vid. Sophocl. apud Antiattie. 108): nisi τῶν pro τὰς malis. Eadem breviloquentia vide- tur Sophocles usus in Cbryse: ἐγώ μίαν μὲν ἐξιονθέξζω τρίχας, ubi τρίχας Vueor. Fr. 84. Origenes (vel potius Hippolytus) adv. Haeret. V p. 96 ed. Miller, ubi Gnosticorum doctrinam refutat: άϑετε πῶς κατὰ μέρος παρὰ τῶν ἐθνῶν τὴν ἀνεξεύρητον καὶ ἀδιάφορον τοῦ ἀνθρώπου γενεὰν === p722 === / Tr RN FRAGMENTA ADESPOTA. Zro. ἄνθρωπον (ὡς) ἄνδωκε γαῖα πρώτα ἐνεγκαμένα καλὸν γέρας 0... 1840 ᾿λαβόντες ἐπιπλάσσουσι τῷ Χριστῷ. Γῆ δέ, φασὶν οἵ Ἕλληνες, ἄνϑρω- zov ἀνέδωκε πρώτη, καλὸν ἐνεγκαμένη γέρας, μὴ φυτῶν ἀναισθήτων μηδὲ ϑηρίων ἀλόγων, ἀλλὰ ἡμέρου ξώου καὶ ϑεοφιλοῦς ἐθέλουσα μή- tuo γενέσθαι. Χαλεπὸν δέ, φησίν, ἐξευρεῦν εἴτε Βοιωτοῖς ᾿ἡλκομενεὺ ὑπὲρ λίμνης Κηφισίδος ἀνέσχε πρῶτος ἀνθρώπων, εἴτε Κουρῆτες, Tj σανέδαι of ϑεῖον γένος, 7 Φρύγιοι Κορύβαντες, 0Ug πρῶτος ἥλιος ius δενδροφυεῖς ἀναβλαστάνοντας, εἴτε πρὸς σεληναῖον ᾿ἡρκάδα διαπελασγὸν ἠραρυίας i οἰκήτορα, δίαυλον ᾿Ἐλευσὶν 4 Aiüpvog καλλίπαιδα, Κάβιρον, ἀρρήτων ἐτέκνωσεν ὀργιασμῷ, εἴτε Φελλήνη Φλεγραῖον ᾿Ἀλκυονέα πρεσ- βύτατον Γιγάντων" Λέβες δὲ Τάρβαντα φασὶ πρωτόγονον αὐχμηρῶν ἀναδύντα πεδίῳ, γλυκείας ἀπάρξασϑαι "Διὸς βαλάνου" Αἰγυπτίων δὲ Νεῖλος ὕλην ἐπιλιπαίνων μέχρι σήμερον ξωογονῶν, φησίν, ὑγρᾶς ἀρ- κούμενα ϑερμότητι ξῷα, καὶ σῶμα ἀναδίδωσιν" ᾿᾿σσύριοι δὲ Ἰαννὴν ἰχϑυοφάγον γενέσϑαι παρ᾽ αὐτοῖς. “Χαλδαῖοι δὲ τὸν Ap, καὶ τοῦ- τον εἶναι φάσκουσι τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἀνέδωκεν ἡ γῆ μόνον κεῖσϑαν δὲ αὐτὸν ἄπνουν, ἀκίνητον, ἀσάλευτον ὡς ἀνδριάντος εἰκόνα ὑπάρ- χονταὰ ἐκείνου τοῦ ἄνω τοῦ ὑμνουμένου ἀδάμαντος ἀνθρώπου. unde primus edidit Schneidewin in Philol. I 421 seqq., qui hoe modo in versus digessit: "vr. : ἄνϑρωπον δὲ Γαῖ᾽ ἄνδωκε πρώτα καλὸν ἐνεγκαμένα γέρας μὴ φυτῶν ἀναισϑήτων. μηδὲ ϑηρῶν ἀλόγων, - ἀλλ᾽ ἀμέρου ξωΐου καὶ ϑεοφιλοῦς ἐθέλοισα μάτηρ γενέσθαι" γχαλε- πὸν δ᾽ ἐξευρέμεν, elits Βοιωτοῖσιν ᾿Διαϊκομενεύς πρῶτος ἀνθρώπων ὑπὲρ Καφισίδος λίμνας ἀνέσχεν, Ἐκ. αἴτε Κουρῆτες ἔσσαν ϑεῖον ᾿ἸΙδαῖοι γένος à. Φρύγιοι Τορύβαντες, . 00s ἀέλιος πρώτους ἐπεῖδεν δενδροφυεῖς ἀμβλαστάνοντας, eive προσελαναῖον enata δῖον Πελασγόν, Παρρασέας οἰκήτορ᾽ ,7) díaviov Ἐλευσίς, ἢ ᾿Δᾶμνος ἱρὰ καλλίπαιδα Κάβιρον ἀρρήτων ἐτέκνωσ᾽ ὀργιασμῶν, αἴτε Φαλλάνα Φλεγραῖον ᾿δλκυονῆα, πρεσβύτατον Γιγάντων. Σε Λίβυες δ᾽ Ἰάρβαντα φαντὶ πρωτόγονον αὐχμηρῶν ἀναδύντα τὰ πεδίων γλυκείας ἀπάρξασϑαι Διὸς βαλάνου. : zs E Αἰγυπτίων δὲ Νεῖλος (Avi yàv λιπαίνων. ὑγρῷ σαρκούμενα ϑερμότατι ξωά τε σώματ᾽ ἀνδίδωσιν. Aliter rursus Hermann fb. p. 585 seqq. Πρώτα δὲ γαῖ᾽ ἄνδωκεν “ἄνθρωπον τότ᾽ ἐνεγκαμένα καλὸν γέρας, ἁμέρου καὶ ϑεοφιλοῦς μάτηρ ἐϑέλοισα γενέσϑαι γενεᾶς" χαλεπὸν à' ἐστὶν εὑρεῖν, ἄντ. εἴτε Βοιωτοῖσιν “λαλκομενεὺς λίμνας ὑπὲρ Καφισσίδος πρῶτος ἀνϑρώπων ἀνέσχεν, εἴτε καὶ Κουρῆτες Ἰδαῖοι ἐσαν, θεῖον γένος, - 5. Φρύγιον Κορύβαντες, ς s Án E cs ΕἾ οὺς τότε πρώτους ἔδε δενδροφυξῖς ἀμβέοσεώνοντας Ἅλιος, === p723 === FRAGMENTA ADESPOTA. 713 20.0. s. n s τὸ δ᾽ ἐξευρεῖν χαλεπόν, εἴτε Βοιωτοῖσιν 'AAeAxousvebvg λίμνας ὑπὲρ Καφισίδος πρῶτος ἀνθρώπων ἀνέσχεν. 5 εἴτε Κουρῆτες ἔσαν γένος Ἰδαῖοι ϑεῶν, à Φρύγιοι Κορύβαντες, os “Ἅλιος πρώτους ἐπεῖδεν δενδροφυεῖς ἀναβλαστόντας, εἴτ᾽ ᾿ἀρκαδία προσελαναῖον Πελασγόν, ἢ Ῥαρίας zfíavAov οἰκιστῆρ᾽ ᾿Ελευσίς, "Avr. 10 ἢ καλλίπαιδι Πᾶμνος ἀρρήτων ἐτέκνωσε Κάβειρον ὀργίων, εἶτε Πελλάνα Φλεγραῖον ᾿ἡλκυονῆα Γιγάντων πρεσβύ- τατον. * * * * x * * * εἶτ᾽ ἄρα xol προσελαναῖον Πελασγὸν ᾿ἀρκαδία, ἢ Ῥαρίας οἰκήτορ᾽ "EXevelg Δίαυλον, ἢ καλλίπαιδα Λᾶμνος ἀρρήτων ἐτέκνωσε Κάβειρον ὀργίων, εἴτε Παλλάνα Φλεγραῖον ἔντυεν ᾿Αλκυονῆ πρεσβύτατον ϑρασυγυίων Γιγάντων. πρωτόγονον “Λίβυες δ᾽ αὖτ᾽ ᾿Ιάρβαντα κρατερόν φασὶν αὐχμηρῶν πεδίων ἀναδύντα γλυκεί- ας ἀπάρξασθαι βαλάνου Διός" Aby$- πτῷ δὲ καὶ νῦν Νεῖλος, ἐλὺν ἐπιλιπαί- νων ὑγρᾷ -σαρχουμέναν ϑερμότατι . σώματα ζῶντ᾽ ἀνδιδοῖ. Dixi de hoe fragmento in Annal. Antiquit. 1847 p. 1 seqq., ubi ope- P dedi, αὖ paueis quibusdam mutatis iustos numeros restituerem. Pindari hos versus esse probabiliter coniecit Sehneidewin, sunt autem fortasse petiti ex hymno in lovem Ammonem, neque adversantur numeri fr. 12: Ἄμμων Ὀλύμπου δέσποτ᾽, quod ipsum hymni illius fuit exor- dium. — Origenis locum quoniam un& cum Hermanni et Sehneidewini coniecturis adscripsi, paucis possum defungi. — V. 1. ὡς iuserui, poeta enim dixisse videtur, im hae re ommes gentes consentiunt, a terra primos homines. editos fisse, — V. 9 laeunam indicavi, nam quamquam Ori- genes etiam hic summam sententiae poetae acceptam refert, ipsa tamen verba certo restitui nequeunt. —- V. 3. εἶτε an αἷτε scribendum sit ambigas, cum alias apud Pindarum εἴτε nusquam, eite semel extet, — V. 5. ϑεῶν seripsi, cod. ϑεῖον. — V. 1. ἀναβλαστόντας scripsi, cod. ἀναβλαστάνοντας. — V. 9. .Míeviov, videtur idem esse Schneidewino, ui alias εἰυσαύλης dicitur. — οἰκιστῆρ᾽ seripsi, cod. οὐκήτορα. — V. 10. ὀργίων Hermann, cod. Seyiecuo, sed genitivus vix aptus, nescio am seribendum sit óoysàv', nam ὁργεν corrigere, ut ipsa Lemnus myati- eorum saerorum sacerdos dieatur, non sum ausus, — V. 11. Πελλάνα seripsi, eod, Φελλήνη. Post hune versum indieavi laeunam, nam plures haud dubie deinceps fabulae commemoratae; si Pindari revera sunt hi === p724 === 114 FRAGMENTA ADESPOTA.. Ἐπ. ἘΞ ἘΞ ck ck ck φαντὶ δὲ πρωτόγονον Γαράμαντα “έβνες αὐχμηρῶν πεδίων ἀναδύντα γλυκείας Ζιὸς ἀπάρ- ξασϑαι βαλάνου" Νεῖλος δὲ . . ... .-.- 15 σαρκούμεν᾽ ὑγρᾷ ϑερμότατι -— σώματ᾽ dulcior. 85. EIINIKOX EXEKPATEI OPXOMENI?I, c "Μ᾿ ΟΝ ς ΟΝ ΩΝ cc c cc cclc ICM! Ι F C 1 C bh! CC | C CI C IK CHNI!I c6! 1 C | ! [4 Ι 1 - Φ ς Ι I cac Ι ς ,Γ(Πζς ζ ς ς c I ic 1 ς ς Ι A-v- C C HE CCHC ς [ ς(ς ες Ι ς ! μ᾿ [^d versus, possis huc referre fr. 237 de Erichthonio. — V. 12. Γαράμαντα scripsi, auctorem Garamantum gentis, quem Servius Virg. Aen. IV 198 Apollinis filium fuisse perhibet. — V. 14 et 15 certo restitui nequeunt, lacunam antea sic redintegravi Αἰγυπτίαν δὲ Νεῖλος ἐπ᾽ (Aot πιαίνων, sed foc σώματ᾽ pro ξῷα καὶ σῶμα omnino fuit corrigendum, ἀνδιδοῖ restituit Hermann. Quae Origenes de Assyriorum Oanne narrat, quam- quam bene poterat etiam poeta huius famae mentionem facere, de suo adiecisse censendus est: nam postquam Nili generantem vim illustra- verat poeta, non iam locus eiusmodi fabulis fuit. Fr. 85. Hoc fragmentum nescio cuius melici poetae post Eggerum, qui in Actis Acad. Paris. 1877 de his reliquiis disseruit, Blass edidit in Mus. Rhen. XXXII 450 seq. Repertae sunt ante aliquot annos in Aegypto viginti fragmenta chartarum, eiusdem ut videtur voluminis, quod poetae'alicuius lyrici poemata continebat: sed praeter unum hoe fragmentum, quod supra exhibui, reliqua tam exilia aut male habita sunt, ut hoc loeo repetere noluerim: nam vel in secundo fragmento, quod ceteris aliquanto magis integrum est, unum tantum alterumve vocabulum lieuit recognoscere, velut «gere» vs veue:g vel διέπει vel $c pow., insunt autem in illo fragmento duorum laterculorum reli- quiae, ità ut versuum clausulae prioris latereuli, posterioris principia servata sint, et hic quidem comparet non solum paragraphus — et X, sed etiam alia nota t, ut videtur coronis. In tertii fragmenti initio legitur === p725 === FRAGMENTA ADESPOTA. . 118 "Tuvov ὧν κλύετε" πέμπω δέ νιν ye* με(γγαλοσϑεν(ηρ) τον" υμνί(ον) Sed missa haec facium. Pindaro adscripsit has reliquias Blass, per- peram. Hnic coniecturae plane adversatur numerorum conditio: singuli enim versus singulis colis constant κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, etiam v. 14 i e. hexapodia logaoedica, ubi alter daectylus silentio vel ad- lectione est complendus. Semel v. 9 non integro vocabulo terminatur, πόλιν ἐς Ὀρχομένω διώξιππον, ἔνϑα ποτέ, sed composita vocabula velut διώξιππος φιλησίμολπος alia id genus ita si dirimuntur, venia in promptu est. Antiquae igitur artis hie deprehendimus consuetudinem, quam Aleman inprimis secutus est, sed etiam alii poetae, velut Argiva 'l'elesillaà, a Pindari autem magnitudine haec simplicitas aliena, quam- quam is quoque pàássim minutiores numeros adhibuit, velut in non- nullis Pytbiis carminibus. Neque sermo huius fragmenti Pindari auda- cium et ingenii lumina ostentat; atque doricae formae Πυϑαγγέλω et Ὀρυχομενῶ plane a Thebani poetae usu recedunt. Denique eum epinicium fuisse carmen videatur, conditum propter victoriam, quam Echecrates Orchomenius Delphis reportavit, id quod v. 4. Apollinis mentio testa- tur, poema hoc adseribendum foret Pythiis carminibus, ubi non legi- tur, quamvis ille liber integer sib servatus. Epinicium dixi carmen, nisi ἐγκώμιον vel σκολιὸν quis appellare malit, id quod v. 7 στεφά- voue δαιτιχλυτόν arguit, neque euim Dlass audiendus, qui inter παρ- Sevsie rettulit, neque hyporchema fuisse credibile. 'Cui poetae hoc carmen adseribendum sit prorsus incertum. Plutarchus vit. Pelop. c. 16 Echecratem memorat, qui eo tempore, quo Persae infesta arma Grae- cis intulerunt, oraculi Apollinis Tegyraei propheta fuit, quod oraculum in Orchomeniorum erat dicione. Eundem Echecratem 81 hie poeta prae- conio ornavit, suppar aetate fuit Simonidi et Piudaro. Idem Blass stro- pharum et antistropharum vestigiis indagandis frustra operam dedit. Fortasse v. 11 strophae fuit clausula, v. 12—15 initium antistrophae: sane non congruunt cum v. 1—4, at potest stvophae exordium inter- ceptum esse. Sed possis v. 12—15 etiam epodo attribuere, ut v. 1—11 antistropham vel integram vel maiorem partem exhibeant, stropha antem h. e. carminis exordium plane sit, deperditum. Hoc enim frag- mentum chartae fuit pars inferior, in qua. seripti versus 17, sed v. 1 et 2 plane oblitterati. Chartae haec est species secundum Blassii apographon: «X 9". INE. ᾿τεπεαιρῶ — vel Mer T€TIT€A . Γῶ Ttt "x . OC€. KA... ΘΕΜΙΟ. — tt A . TOAAQNI , MEN. O — t 5 ATAIANAPGNEXEK . . T€I || t t TIAIAITTYOAFT€AQ || CT€9ANGOMAAAITI . FAYT — Th 3T TTOAINECOPXOMENQOQ)A IQ === p726 === 76 | v FRAGMENTA ADESPOTA. ὡς σέ, Κλ(ειγϑέμιος παῖ, ᾿ἡπόλλωνι μὲν ϑεῶν, ὅ ἀτὰρ ἀνδρῶν ᾿Εχεκράτει παιδὶ Πυϑαγγέλω στεφάνωμα δαιτικλυτόν πόλιν ἐς Ὀρχομενῶ διώξ- ἱππον᾿ ἔνϑα ποτέ 10 ὃς δῖ’ Εὐρυνόμα Χάριτας Z|TITTONENOATTOTE . |i ttt 10 YC. , €CYPYXMA , XAN — ἐπ νον τ . ACCIACETIKTEN | ttr ; . ΕΦΟΝ.. ΤΟΔΕΙ͂ΤΑΡΘΕ “-- t δ ὦ εν CAFAAONMEAOC . || ... ΘΕΝΗ . IAC , OTTOC . . EYHP. — 15... NTITTAPANA Memorabile stigme interposita passim non solum vocabula, sed etiam syllabas separari, velut v. 14, quae stigme modo superne, modo infra est addita, modo medium occupat locum, sed ubi infra deprehenditur, velut v. 12 et 13, supra locavi, ne quis opinetur litteram desiderari. In novissima parte versuum ubi nihil deesse videtur, Blass | addidit, ubi seriptum oblitterata. — Litteris incertis non stigmen subieci, sed T. Carmen ut potui instauravi. y.2 πέμπω haud dubie deliteseit in chartae seriptura, itaque (ὕμν)ον (ὧν γἡ)λύετε" πέμπω (δέ viv) seripsi. — V. 3 seripsi ὡς σέ, Κλειϑέμιος παῖ, Blass dicit se etiam haec legisse . OCEAQ . ΕΘΕΜΙΌς, sed pro ΕΘ etiam AO legi posse. Qui hic com- ti pellatur TAI παῖς) videtur auctor fuisse, ut poeta carmen in Echecratis laudem conderet, quemadmodum Theorax T'hessalus Hippo- cleae Pindari praeconium conciliavit, vid. Pyth. X 64. — V. 4 supple- mentum ϑεῶν certum, quamvis Blass dicat pro O etiam € vel H legi posse. — V. B. ἀτὰρ, charta ATAI, correxit Blass. — V. 7. στεφάνωμα δαιτικλυτόν certa opinor emendatione expedivi chartae scripturam AAITI . TAYT vel CAYT ut legit Blass, sed professus C interstitio sup- plendo non satis facere, fuit seilicet K. Adiectivum δαιτικλυτὸς Pin- daro Ol. VIII 52 restitui. — V. 10. Eurynomen Gratiarum matrem agnovit Blass, qui pro EYPYXMA etiam EYPYXPOA et pro XAN legi posse XAPI dieit. Solent sane nomina fabulis antiquis propagata vari- ari, itaque possis Εὐρυχόρα coniicere, neque tamen probabilis haec suspicio. Orehomenii prae se ferebant, primos se divinis honoribus Gratias coluisse; hine poeta vel antiquam aliquam Orchomeniorum memoriam secutus vel suo periculo finxit, Gratias Orchomeni nutritas esse, non natas, ut Blassio et Büchelero visum. Itaque seripsi ὡς δὲ᾽ Εὐρυνόμα Χάριτας ϑαλασσίας ἔτιχτεν, ἔτραφον. Eurynome, cum sit Oceani filia, in maris fundo Gratias partu edidit, hine ϑαλασσίας ἔτι- Ἀτεν, nam eo ducunt litterarum vestigia, quamvis prima littera A in- . === p727 === FRAGMENTA ADESPOTA. 111 ϑαλασσίας ἔτικτεν, ἔτραφον" ro δὲ παρϑένος ἄεισ᾽ ἀγλαὸν μέλος, παρϑενηΐας ὀπὸς εὐηράτω 15 στόματι πέραναν. 864. E Φ , 1841 ^. ͵Ζ“ν... δόνοων.:- . MESE SA LA νυ - (Μηδὲ) πᾶν ὅ ττι x! ἐπ᾽’ ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἔπος ἔλθῃ κελαδεῖν. 86 Β. ἐν.“ ὲν-«-ν- νέν.ὕ..- BA UA uu c WI eerta, cuius loeo etiam X vel O sibi visam esse Blass dicit. (ΕΤΡΊΕΦΟΝ (littera € ambigua, Blass ambigit utrum O an C fuerit) librarii est erratum pro ἔτσραφον. — V. 19. παρϑένος sane incertum, nam Blass dieit se etiam TTAPE€EZ legisse. Novissima haec dubitanter refinxi, virgo est Eurynome Oceani filia, quae earmen canit, quod filiae virgines iterant, itaque (στόμγατι πέραναν seripsi, quemadmodum dixit. Anti- phanes μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ τὸν παιῶνα μηδ᾽ Ἁρμόδιον, cf. Meineke Poet. Com. III p. 8. Poeta argumentum huius cantilenae deinde pluribus videtur persecutus esse. — Subiicio Blassii tentamina: "Ave! ἔπεα παιᾶϊνος εὐκλέα ϑεμισκρέοντι c στεφάνωμα δαιτί γ᾽ αὐτοῦ (vel δαιτὶ κλυτὰ). γονὰς Εὐρυνόμα Χάριτας Ι ἀποϑεσίας ἔτικτεν. | “ἐτρέφοντο δὲ παρ Θέμι, | dg ἃς ἀγλαὸν μέλος | παρϑενηΐας ὀπὸς εὐηράτου J μάϑον' τὶ γὰρ ἄνακτ᾽ ... Aliter Bücheler constituit: ἐμέ τ᾽ ἔπε ἀγῶ νος εὐκλεᾶ ϑέμις φέρειν 1... στε- ἄνωμα δαιτὸς αὐτῷ |... τρεῖς Βὐρυνόμα Χάριτας] γλυκείας ἔτικτεν, | ἐτρέφοντο δὲ πὰρ θεοῖς (vel παρ ϑρόνῳ duis) | τοῖς ἀγλαὸν μέλος | παρϑενηΐας ὀπὸς εὐήρατον | ἵεσαν" τί γὰρ ἂν e.t Fr. 86 À. Athen. V 217 C: Κατὰ γὰρ ἐὸν εἰπόντα ποιητὴν ὅττι κ. ἐ. à. γλῶτταν ἔλϑη (ἔλϑοι Β) τοῦτο μὴ διακρένας γράφει. Lucian. de Hiat. conser. e. 32: oct κεν ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν γλώσσαν, φασίν, ἔλϑῃ. ubi G ὅττι κεν, deinde A ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν, ceteri libri ἐπί κε ῥῆμα, ἐπὶ καί- otov, alias corruptelas exhibent. γλῶσσαν AEGH6, γλώτταν Ya ἐπέλϑη A. ldem Rhet. praec. c. 18: μηδὲ μελλήσας λέγε, ὅττι xev ἐπ᾽ ἀκαιρίμαν (codd. ut vulgo ἐπί xe ῥῆμα) γλῶτταν ἔλθῃ. Dionysius de Comp. verb. e, d: εἶ μέλλουσι μὴ πᾶν, ὅτι xev ἐπ᾽ ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἔπος FA λέγειν. Hedintegravi ope Strabonis I p. 23: ἢ καὶ Ἡσιόδῳ μὲν ἔπρεπε μὴ φλυαρεῖν, ἀλλὰ ταῖς κατεχούσαις δόξαις ἀκολουθεῖν, Ὁμήρῳ δὲ πᾶν, ὅτι dv ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν (ἐπικερῆμα BC, χκερήωαν | A, se ibi i m. ἐπὶ ἐρή. μοις, ἐπὶ καὶ ῥῆμα ι) γλῶτταν ἔν, κελαδεῖν. Pindaro Dindortius vindieat, Aeschylo non reete Valckenaer in Diatribe: neque enim Attici poetae, si ab uno Solone discesseris, particula xér usi suut: adde, quod Aeschy- leum servavit Plato ltep. viu 5603 B: Οὐκοῦν κατ᾽ Αἰσχύλον, ἔφη, ἐροῦ- μὲν ὅτι νῦν ἦλϑ᾽ ἐπὶ στόμα, cf. Plutarch. Erot. c. 18 et Themist. IV 32 B, quod et forma discrepat et in aliam sententiam dictum est. === p728 === " 118 FRAGMENTA ADESPOTA. Ov γὰρ ἐν μέσοισι κεῖται δῶρα δυσμάχητα Μοισᾶν τὠπιτυχόντι φέρειν. 81. “-“«.«ν.-“ΔφΔὁψ}ὁὺῪῪν-ων.-...-εὖ.-... -ωυ-.πιυν-.υυν .-.͵.λ. Ναὶ τὰν Ὄλυμπον καταδερκομέναν σκαπτοῦχον Ἥραν, ἔστι μοι πιστὸν ταμιεῖον ἐπὶ γλώσσας. 88. £u Wu lE UI "Agooüírag ἄλοκα τέμνων καὶ Χαρίτων ἀνάμεστος. 89. — ᾿ 1342 2224 JU. 1.Ὰ-.- ἔων .ωυν . kJ Q γλυκεῖ sipkvea, πλουτοδότειρα βροτοῖς. 90. .υσνΤ͵ν.-ν-.͵ωυν.-. Ὁ ων... εῶὧν.. .. : AJ. uu-wul--wuu-ur- All. νψ ψᾳᾺωΛἋὉςννυ.-.- ἐῳυ.. b: .-vv-vv-.z£uu.G-g Fr. 86 B. Clem. Alex. Str. V 654. — V. 1. μέσουσι, fort. μέσσοισι. Fr. 87. Clem. Alex. Str. V 661: “Ναὶ τὰν «rA. ἡ ποιητική φησιν, ὅ τε Αἰσχύλος" AM ἔστι κἀμοὶ κλὴς ἐπὶ γλώσσῃ φύλαξ. Pindari esse videtur. — V. 1. σχαπτοῦχον, cod. Par. σκηπτοῦχον, Fr. 88. Schol. Aristotel. IV p. 26 B 35: ἐν μὲν τοῖς διαλόγοις τοῖς ἐξωτερικοῖς »σαφής (ὃ ᾿ἀριστοτέλης), ὡς πρὸς τοὺς ἔξω φιλοσοφίας δια- λεγόμενος. ὡς δὲ ἐν διαλεκτικοῖς, ποικίλος τοῖς μιμήσεσιν, φροδί- της ὄνομα τέμνων x. X. ὧν. Haec haud dubie ex poeta aliquo desumta. --- ἄλοκα scripsi, legebatur ὄνομα, Bernays de Aristot. Dia- log. 137 ᾿ἀφροδέτης ivvóuov γέμων. Fr. 89. Theodorus Metoch. p. 615: Καὶ ποιηταὶ δέ φασιν ὦ yà. εἰρήνη ni. Fortasse Pindari est, quo poeta ille saepius utitur, et vide- tur ex eodem petitum, quod est p. 562: Kel λαμβάνειν ἐξὸν καὶ χρη- ματέζεσϑαι ῥᾷστα; κἂν εἰ πλάττωνται παρολιγωρεῖν καὶ παρορᾶν ἄνεπι- στρόφως καὶ παρατρέχειν, νύττει γ᾽ ὅμως σφᾶς ϑέλγητρ ἡδονᾶς (Mon. et Aug. ἡδονάς), φησὶν ἡ ποίησις. ᾿ ι Fr. 90. Plutarch. de Pyth. orac. c. 29: Of μὲν οὖν περὶ τὸ Γαλά- ξιον τῆς Βοιωτίας κατοικοῦντες ἤσϑοντο τοῦ ϑεοῦ (ὠμπόλλωνος) τὴν ἐπι- φάνειαν ἀφϑονίᾳ vs καὶ περιουσίᾳ γάλακτος᾽ προβάτων γὰρ ἐκ m. x. === p729 === FRAGMENTA ADESPOTA. 119 Προβάτων γὰρ ix πάντων κελάρυξεν ὡς ἀπὸ κρανῶν φέρτατον ὕδωρ ϑάλεον γάλα᾽ τοὶ δ᾽ ἐπίμπλων ἐσσύμενοι πέϑους-" ἀσκὸς δ᾽ οὐδέ τις ἀμφορεὺς ἐλίνυ᾽ ἐν δόμοις" 5 πέλλαι γὰρ λίϑινοί τε πέϑοι πλᾶσϑεν ἅπαντες. 91. ψνεωυων-, --έεωυν...ἂἦνν - co uS "Ove Τυνδαριδᾶν ἀδελφῶν ἅλιον ναύταν πόϑος βάλλει. ὁ. * 92. dà CO) PA TEM EET ID 1 Νυκτὸς ἀϊδνᾶς ἀεργηλοῖό 9' ὕπνου xoígavov. . 98. 1343 Ἐὐρύοπα κέλαδον ἀκροσόφων ἀγνύμενον διὰ στομάτων. 94. Οὐ ψάμμος ἢ κόνις ἢ πτερὰ ποικιλοθϑυόων οἰωνῶν τόσσον ὃν χείαιτ᾽ ἀριϑμόν. ὡς ἀπὸ κρηνάων φ. ὕ. ϑήλεον y. τοὶ δὲ ἐ. ἐ. m. d. δ᾽ οὔτε τ, à. ἐλίννυε 9. πέλλαι δὲ λίθινοι πίϑοι πλῆσϑεν (sic Duebner, πλᾶσϑεν Wyttenbach) ἅπαντες᾽ quae correxi, similiter Schneidewin, qui Pindaro tribuit, nisi quod v. 2 φέρτιστον et v. 5 πέλλαι δὲ καὶ λίθινοι πέϑοι seripsit. V. 8 pro ἐπίμπλων malim ἐπέμπλευν scribere. "m. 91. Plutarch. an seni sit ger. reap. 12: ^H πλοίων μὲν ἄρχον- τὰς οὐ ποιεὶ γράμματα κυβερνητικά, μὴ πολλάκις γενομένους ἐν πρύμνῃ ϑεατὰς τῶν πρὸς κῦμα καὶ πνεῦμα καὶ νύκτα χειμερίων ἀγώνων, ὅτε xtA. Fort. Τυνδαριδᾶν ὅτ᾽ ἀ δελφεῶν. Fr. 92. Plutarch. de occ. viv. €. ὃ: Τὸν δὲ τῆς ἐναντίας κύριον μοίρας, sive ϑεός, εἴτε δαίμων ἐστίν, Δινδην ὀνομάξουσιν, ὡς ἂν εἰς ἀειδὲς καὶ ἀόρατον ἡμῶν. ὅταν διαλυϑὦμεν, βαδιξόντων, Νυκτὸς κτλ. et rursus de El ap. Delph. e. 21. Pindari ex threnis videtur versus, quibus Plut. ibi saepius utitur. Fr. 98. Plut. non posse suaviter vivi c. 13: Ποῖος γὰρ ἂν αὐλὸς ἢ κιθάρα διηρμοσμένη πρὸς ov ij τις "TE εὐρύοπα... στομάτων φϑεγγόμενος οὕτως ηὔφρανεν: — cyvousvov Ven. 1, v. ἀγνυμένων. Fort. Pindari. Fr. 94. Plut adv. Stoic. e. 19, ubi οὐ Bas. Xyl. TV Mez., vulgo οὗ. Adde de amor, prol. c. 4: ψάμμος ... ποικιλοϑρύόων οἷ. ... τόσ- σον οὐκ ἔχει ἀριϑμόν, ὅσος ἐστὶν ὁ τῶν κληρονομούντων. unde ποικιλο- ϑρόων recepi, nam priore loco minus recte ποικιλοτρέχων legitur. === p730 === 120 ᾿ FRAGMENTA ADESPOTA. 95. μιν. ͵ἀψνω-.ν-υυ O0 NR Zínvvyo, γὰρ ὀδύναι vw ἤρεικον ᾿Δχιλλεΐῖου δόρατος. 96. V4 u.s vu-.kM £u. -vuv---u μνμνέν. ων... Ἔπειτα κείσεται βαϑυδένδρῳ ἐν χϑονὶ συμποσίων τε καὶ λυρᾶν ἄμοιρος ἰαχῶς τε παντερπέος αὐλῶν. ᾿ 97. AZU-dc4wu-uvuuM -f4wuu-rfuu-Jg υύώψυ-ῳυ «...- "Ac ἄρ᾽ εἰπόντα μιν ἀμβρόσιον τηλαυγὲς ἐλασίππου πρόσωπον ἀπέλιπεν ἁμέρας. Οὐκ αἰεὶ ϑαλέϑοντι βίῳ Fr. 96. Schol. Pind. Nem. VI 85 de Achillis hasta: δίκρουν γὰρ (τὸ δόρυ), ὥστε δύο ἀκμὰς ἔχει καὶ μιᾷ Boii [ὥστε] δισσὰ τὰ τραύματα ἀπεργάξεσθαι" καὶ Αἰσχύλος ἐν Νηρεΐσιν. . καὶ 0gox is. ἐν ᾿ἀχιλλέως ἐρασταῖς" ἢ δορὸς διχόστομον πλᾶ κερον᾽ δίπτυχοι γὰρ x4. Duo diversa fragmenta coaluisse apparet: coniiciat aliquis haec ex alia So- phoclis fabula petita esse, sed cave καὶ ἐν Mvcois inseras, nam quam- quam verba ad Telephum referenda existimo, omnino lyrici potius poetae quam tragici versus videtur, fortasse Pindaro vindieandus, αὖ sit scribendum (ὡς καὶ ἐν ἄλλοις ἡ δίπτυχοι κτλ. his verbis traieckis ante Aeschyli et Sophoclis versus. — wv ἤρεικον ᾿Αχιλλείου seripsi, legebatur μὲν ἤρικον ᾿Ἀχιλληΐου. -- Quod in Crameri An. Ox. I 122 legitur ἀντέον δορὸς ὀρνύμενος ᾿Αχιλλέως, ex tragoedia deprom- ptum videtur. Fr. 96. Plut. non posse suaviter vivi Sec. Epic. 26: Καὶ δυσανα- σχδτοῦσι τούτων λεγομένων, ὡς τό" ἔπειτα πείσεται (sio Duebner haud dubie ex codd., v. ἐπιτακήσεται) x14. Malim ἔπειτα κείσεαι] βαϑυδενδρέῳ ἐν χϑονὶ | συμποσίων κτλ. Fort. Pindari est. Fr. 97. Plut. non posse suaviter vivi sec. Epie. 27: Οὐδὲ ῥᾳδίως οὐδ᾽ ἀλύπως ἀκούομεν᾽ ὡς ἄρ᾽ κτλ. — V. 1. ἀμβρόσιον τηλαυγὲς, lege- batur τηλαυγὲς ἀμβρύσιον. — V. 2. πρόσωπον Wyttenbach, v.. πρὸς τόπον. — Nisi forte tragici alicuius est. Fr. 98. Plut. de consol. c. 28: Εἰ γοῦν ἡ Νιόβη κατὰ vovg μύϑους === p731 === FRAGMENTA ADESPOTA. : 21 βλάσταις τε τέκνων βριϑομένα γλυκερόν φίος ὁρῶσα. 99 1844 - - .ἐἌὥωᾳυνν -.- νυ -..- ἐν-...Ἅ.... "AiÀov τρύπον ἄλλον ἐγείρει φροντὶς ἀνθρώπων. 100. RULES — ONU νυν... MEI .... Πρὺ χείματος ὥστ᾽ ἀνὰ ποντίαν ἄκραν Βορέα πνέοντος. 101. “εὐ νψων-- νυν... Ἐ-- -ὖου-.- τυ ψ.υν.νυ... ννεων.ο.ν -ἄ £wuwv..vu-ulwu-wulz- ... χαροπὰν κύνα᾽ χάλκεον δέ oi γναϑμῶν ἐκ πολιᾶν φϑεγγομένας ὑπάκονε μὲν Ἴδα πρόχειρον εἶχε τὴν ὑπόληψιν ταύτην, ὅτε οὐκ αἰεὶ... ὁρῶσα τελευ- τήσει. — Ὗ. 3. τὲ add. Dübner ex eodd. ut videtur. — Nisi forte sunt ir«gici alicuius versus, et Tragicorum reliquiis adespotis inseruit Nauck 804. jam Fr. 99. Plut. de amicor. mult. e. 6: T« γὰρ εὔχρηστα τῆς φιλίας δύσχρηστα γίγνεται. διὰ τὴν πολυφιλίαν᾽ ἄλλον τρόπος, ἄλλον ἐγείρει go. &., quae correxi. Fr. 100. Plut. de sanit. praec. c. 18: ἀλλὰ πόρρωϑεν ἐξευλαβεῖσϑαι πρὸ χείματος, ὥστ᾽ ἀνὰ “ποντίαν ἄκραν βορρᾶ πνέοντος. ldem de gar- rulitate c. 2: dv δ᾽ αὐτὸς ἄρξηται διαέρειν τὸ στόμα, πρὸ χείματος ὥστ᾽ ἀνὰ ποντίαν ἄκραν βορέου ξέοντος ὑφορώμενοι σάλον καὶ vov- τίαν ἐξανέστησαν. ubi , Wyttenbach πνέοντος. Adde de eohib. ira c. 4: ὅϑεν ὁ Σωκράτης ὁσάκις αἴσϑοιτο κινουμένου τραχύτερον αὑτοῦ πρός τινὰ τῶν φίλων πρὸ κύματος ὥς τινα ποντίαν ἄκραν στελλόμενος ἐν- εδίδον τῇ φωνῇ καὶ διεμειδία τῷ προσώπῳ. Fr. 101. Dio Chrysost. Or. XXXIII I. IL 470: Οὐδ᾽ dv ὁλακτώσιν, ὥσπερ τὴν 'Exéfnv οἵ ποιηταὶ λέγουσιν ἐπὶ πᾶσι τοῖς δεινοῖς τελευταῖον ποιῆσαι τὰς Ἐρινύας χαρόπαν κύνα κτλ. — V. 1. χαροπᾶν, BUA χα- . ρόπαν. — δέ of, B δέοι. — V. 2. γναϑμῶν, Geel γνάϑων. — πολιᾶν͵ M πολιάν. — φϑεγγομένας, quod libri exhibent, displicuit Reiskio, qui φϑεγγομένᾳ requirit, et, Emperio, qui quidem 'hie geuitivum servavit, sed supra χάλκεον δὲ εὖ seripsit: sed mutata structura satis defenditur Homeri exemplo, velut Il. x 531: ὅττι of ὠκ᾽ ἤκουσε μέγας ϑεὸς εὐξα- PorrAx Lyn. III. Γ 40 === p732 === 799 ; FRAGMENTA ADESPOTA. Τένεδός τε. περιρρύτα ο- ,. — τς 1840 Θρηΐκιοί τε (πάγοι) φιλάνεμοί τε πέτραι. 102, Τηλέπορόν τι βόαμα λύρας. 108. νυν.- συν Ὁ τὸν πίτυος στέφανον. μένοιο. Od. y 11: δέπας δέ οἵ ἔκπεσε χειρὸς βλημένον. item Il. & 25: λάκε δέ σφι περὶ χροὶ χαλκὸς ἀτειρής νισσομένων aliisque quae collegit Classen de Homeri dic. gen. IV 29, ac leguntur simillima exempla, si recte memini, apud Herodotum. — ὑπάκουε μὲν Geel, ὑπακουέμεν BMDv, ὑπακούεμεν UA, ὑπακούομεν mr. — Ἴδα BUD, ἰδία A, Ἰδέους reliqui. — V. 8. Τένεδός τε, M in rasura vs δὸς τε, --- περιρρύτα Emperius, vulgo περιρρυτά. — V. 4. Θρηΐϊκιοί vs (πάγοι) φιλάνεμοί vs πέτραι scripsi addito vocabulo πάγοι, nam libri Θρηΐκιοι (M ϑρήκιοι), neque probabilis correctio Θρηΐκιαν aut quod proposui Θρηϊκέας vs φιληνέμοιο πέτραι. — φιλήνεμοι lacobs, φιλάνεμοι Hermann, φιλάνεμοί ys Geel, φιλέην ἔμοιγε BMUAv, φίλαι ἔμοιγε mr. — Alemani vindicat hos ver- sus Weleker Mus. Rhen. 1833 p. 430, ego olim Jbyei esse suspicabar, sed fortasse Sümonidés sunt, qui cum pariter atque lbycus (fr. 36) Poly- xenae sacrificium enarraret (fr. 909) potuit hanc famam persequi; Ste- sichoro certe nolim vindicare, qui cum Hecubam ab Apolline in Ly- ciam ablatam esse tradiderit, aliam ac vulgarem famam videtur secu- tus esse. . Fr, 102. Aristoph. Nub. 960: Εἶτ᾽ αὖ προμαϑεῖν dou ἐδίδασκεν . ἢ Ἠαλλάδα περσέπολιν δεινάν, ἢ τηλέπορόν τι βόαμα. ubi Schol. τὸ δὲ τηλέπορόν τι βόαμα ΄ καὶ τοῦτο μέλους ἀρχή" φασὶ δὲ us εὑρίσκεσθαι ὅτου ποτ᾽ ἐστίν ἐν γὰρ ἀποσπάσματι ἐν τῇ βιβλιοϑήκῃ εὑρεῦῶν ᾿ἀριστοφάνη᾽ τινὲς δέ φασι Κυδίδου τινὸς Ἑρμιονέως" τη- λέπορόν τι βόημα λύρας. et deinde τὸ δὲ τηλέπορον βόημα Κυδίδου τοῦ ᾿Ερμιονέώς κιϑαρῳδοῦ ἀπό τινος τῶν ἀσμάτων' τηλέπορόν τι βόαμα λύρας. Utroque scholio quae leguntur ad Eratosthenem auctorem re- ferenda, euius itentilüem fit mentio; Κυδέδου libri, Bernhardy Kvó/ov conieció, quae coniectura speciosior quam verior est. ltaque carmen quidem ipsum ab Aristophaue Byzantio repertum, sed auctorem ear- minis Eratosthenes, Aristophanis magister, coniectura videtur indaga- visse fortasse satis incerta: nam Cyd:ides ile videtur non diversus esse a Cecide qui vulgo vocatur ap. Aristoph. ib. 985: 4Moyeic ys καὶ fumo- λιώδη καὶ τεττίγων ἀνάμεστα καὶ Κηκείδου (V κηκίδου, Mm κυκείδου, ego aliquando conieci Κυκλείδον i. e. Avionis, nam Κυκλείδας Arionis frater, quem Boeckh ingeniose in titulo Theraeo deprehendisse sibi visus est, nimis incertus) καὶ Βουφονίων, ubi Sehol. “ιϑυρώμβων ποιη- τὴς πάνυ ἀρχαῖος, μέμνηται δὲ αὐτοῦ Κρατῖνος ἐν Πανόπταις, et Κυ- πήδης παλαιὸς ἦν ποιητὴς ἀφελὴς καὶ ἄχαρις. Nauek Mus. Rh. VI A31 ubique Κη δείδης restituendum censet coll. Kt. M. 166, 4. Phot. 160, 19. (Nomen hoc in tabellis plumbeis Euboicis ΚΕ ΓΙ ΕΙΣ scribitur, vid. Ephem. Arch. Nova p. 302. quemadmodum ib. 2974 OKAIAJEZX extat i. e. Ὀκλείδης.) Fr. 108. Bacchius Introd. Mus. p. 25: zféwerog δὲ ἐνόπλιος ἐξ === p733 === FRAGMENTA ADESPOTA, 198 104 A. I 1346 BONAM om wuwM Hoix(AÀeren μὲν γαῖα πολυστέφανοξ. 104 Β. “χΧἨἜς.-υωυνωωυων...--.-ν.-ον.. ὄν . Οὐ μήποτε τὼν ἀρετὰν ἀλλάξομαι ἀντ᾽ ἀδίκου κέρδεος. 108. “μεων.-...-.«υ.-.' Πολύμνια παντερπὴς κόρα. 106. .-ew0.-.zuol ; Οὐκ εἶδον ἀνεμωκέα κόραν. 101. Θυμελικὰν ἴϑι μάκαρ φιλοφρόνως εἰς ἔριν. ἐάμβου καὶ ἡγεμόνος καὶ χορείου καὶ ἰάμβου οἷον ὁ τὸν π. c. — Quod ibidem doehmii exemplum proponitur: ἔνατος δὲ δόχμιος, ἐξ ἐἰάμβου καὶ ἀναπαίστου καὶ παιᾶνος τοῦ κατὰ βάσιν, οἷον fuusv ἐκ Τροίας χρόνον, valde dubium est. Fort. pro ἀναπαίστου leg. δακτύλου, cf Aristid. Quint. de Mus. 1 p. 39, et deinde: Ἔμειν᾽ £x Tooleg χρόνον. quod quidem exemplum fortasse fictum ex Eurip. Orest. 55: ἐκταῖσιν ὁρμεῖ δαρὸν ἐκ Τροίας χρόνον ἄλαισι πλαγχϑείς. Fr. 104 A. Demetr. de eloe. 164: Τὸ μὲν γὰρ εὔχαρι μετὰ κόσμου ἐκφέρεται καὶ δι᾿ ὀνομάτων καλῶν ἃ μάλιστα ποιεῖ τὰς χάριτας, οἷον τὸ ποικίλλεται p. y. π. καὶ τὸ χλωρηὶς ἀηδών. Fr. 104 B. Clem. Al. Str. VI 796: οὐ μήν ποτ᾽ ἂν ἀρετὰν dlla- Banc ἄντ᾽ ἀδίκου χέρδους᾽ ἄδικον δὲ ἄντικρυς κέρδος ἡδονὴ καὶ λύπη πύνος τε καὶ φόβος xvà. Lyrici vel tragici poetae versu Clementem uti manifestum est. Vitium sermonis iam Sylburgius advertit, qui quidem οὐ μήν πω τὰν do. ἀλλάξομαι seripsit. Fr. 105. Cram. An. Ox. I 171, 33: σεσημείωται τὸ Πολύμνια ἐπὶ τούτον" καὶ τὸ κύριον καὶ τὸ ᾿προσηγορικὸν ἐξέϑλιψε τὸ υ. Ποῖ. π. κ. Fr. 106. Chrysippus z. ἀποφατικῶν c. 24: εἰ ποιητής τις οὕτως ἀπεφαίνετο" οὐκ κτλ. Fort. Pindari est versus. Fr. A07. Hephaest. p. τὸ: Συντιϑέασι δέ τινες καὶ ἕἑτέρω τρόπῳ τὸ τετράμετρον, ὥστε τρεῖς εἶναι τοὺς καλουμένους τετάρτους παιῶνας, εἶτα τελευταῖον τὸν κρητικόν᾽ ϑυμελικὰν (C “ϑεμελιακὰν) ἴϑι xt. ubi scholiasta: ἐκ τῶν “καλουμένων ΞΙελφικῶν ἔστιν ἡ προκειμένη χρῆ- 6H, μὴ ἐχόντων τὸ ὄνομα τοῦ ποιητοῦ. Meineke, cum hoc scho- lion nunc demum Gaisfordus ediderit, versum eomicorum poetarum fr. ineert. 184 inseruit. 46* === p734 === "94 ' ' FRAGMENTA ADESPOTA. 108. Βρόμιε, δορατοφόρ᾽, ἐνύαλιε, πολεμοκέλαδε, πάτερ "Ap. | 109. Ἴακχε ϑροίαμβε, σὺ τῶνδε χοραγε. 110. Σοί, Φοῖβε, Μούσαις ve σύμβωμον. 111. | 000 1841 Κέχυται πόλις ὑψίπυλος κατὰ γᾶν. 112. “έγε δὲ σὺ κατὰ πόδα νεόχυτα μέλεα. Fr. 108. Dionysius Hal. de comp. verb. e. 17: 'O uiv yap ἐξ &me- σῶν βραχειῶν συνεστώς, καλούμενος δὲ ὑπό τινων τρίβραχυς πούς, οὗ d a m τοιόνδε- Βρόμιε... πολεμοκπέλαδε. ubi cod. Darmst. πολέμοιο κέλαδε, Mon. πολεμοικέλαδε. Auectius Keil Anal. Gramm. p. 8, 11: Bg. à. ἐν. πολεμόηλονε, πάτερ Aon. Ut Ἄρης (Moss), corrigatur, non videtur necessarium esse, cf. Schol. Aesch. Sept. 105: Arruxeg δὲ τῇ κλητικῇ ὦ Aene, of δὲ γράφουσιν ὦ “Ἄρη. Ambigas autem utrum Bacchus an Mars indigitetur, sed πάτερ cum a Marte abhorreat, Baccho sit convenientissimum, àd hune deum rettulerim; cf. Macrob. Sak. 1 19, 1: quae de .Libero "patre dicta Sunt, haec Mar tem. eundem. ac solem. esse demonstrant, siquidem. Liberum plerique cum Marte. coniungunt, wnum. dewm esse monstrantes: unde Bacchus Ἐνυάλιος cognominatur, quod, est inter propria. Martis nomina. quare neque Ἄρη in corruptelae suspicionem vocandum. — Versus fortasse Simmiae est. Fr. 109. Dionys. Halie. de eomp. verb. e. 17 ᾿Δμφίβραχυς ὠνόμα- σται, καὶ οὐ σφόδρα τῶν εὐσχημόνων ἐστὶ δυϑμῶν ... οἷά ἐστὶ ταυτί" Ἴακχε διϑύραμβε κτλ. Sylburg δίραμβε, Schaefer δύϑυρσε, rectius L. Dindorf ϑρίαμβε. Nauck tragicis reliquiis adscripsit fr. 118. Fr. 110. Dionys. Halic. de comp. verb. e 17, ubi de cretico nu- mero agit, pergit de Bacchio, quem vocal: ἐὰν δὲ τὴν ἀρχὴν αἱ δύο μακραὶ κατάσχωσιν, τὴν δὲ τελευτὴν ἡ βραχεῖα, οἷά ἐστι ταυτί Σοὶ κτλ. — Σοὶ, 1 σύ. — Μούσαις scripsi, quod in suum usum convertit Nauck, legebatur Μοῦσαι. — σύμβωμον emendavi, vulgo συμβῶμεν, cod. Mon. 1 σύμβωμοι. Nauck tragicorum reliquiis inseruit fr. 121. Fr. 111. Dionys. Hal de comp. verb. c. i7: Τοῦτον χωρίσαντες ἀπὸ τῶν ἀναπαίστων Κυκλικὸν καλοῦσι, παράδειγμα αὐτοῦ φέροντες τοιόνδε πέχυται κτλ. --- ὑψίπυλος, Ald. ὑψίπυλον. — Nisi forte tragici potius poetae est versus, et horum reliquiis addit Nauck fr. 119, ver- sum integrum, quem tamquam cyclici anapaesti exemplum Diony: sius homo doctus proposuit, inseite sic dispescens .. . κέχυται Πόλις ὑψέ- πυλος κατὰ γᾶν ... Fr. 112. Dionys. de comp. verb. e. 17: Σχῆμα δὲ αὐτοῦ τοιόνδε᾽ | λέγε κτλ, — νεόχυτα cod. Mon. 1, vulgo νεόλυτα. Nauck tragici esse censet fr. 114. === p735 === FRAGMENTA ADESPOTA. 125 138. "I9v μόλε ταχύποδος ἐπὶ δέμας ἐλάφου, πτεροφύρον (ἀνὰ) χερὶ δύνακα τυιϑεμένα. 114. E 3 , , Ξεῖνε, τὸν Aoysuogou τάφον. 115 A. Ἴθι μᾶτερ μεγάλα. 115 B. “Ἑλικοπέταλε, καλλικέλαδε, φιλοχορευτὰ (Baxyc). Fr. 113. Schol. Hephaest. p. 1571: Κατὰ διποδίαν δὲ συντιϑέμενος καὶ τὸν προκελευσματικὸν ποιῶν, τὰ καλούμενα προκελευσματικὰ ἢ πυρριχιακὰ μέτρα ποιεῖ, ὧν παραδείγματα Ἴϑι μόλε ταχύποδος ἐπέ- δεσμα (S ἐπὶ δεσμὰ) ἐλάφου πτεροφόραν χερσὸν καϑημένα. ubi S πτε- α e ; . goqógov 1:000 καϑομαγ. Keil Anal. Gr. 4: ἴϑι μόλε ταχύποδε" imi δέμας ἐλάφου πτεροφόρον᾽ γελιδόνα καϑημένην, ex cod. Ambrosiano, qui sec. Studemundum ταχύποδος per compendium exhibet. Denique b cod. Chisianum adhibuit Mangelsdorf, in quo libro ἐπέδεσ (πτεροφόρον om.) χαιρηδόνα xe9:U" legitur. — V. 1 librorum ope restituere licuit; v. 9, qui graviorem labem contraxit, correxi πτεροφόρον (ἀν ἃ) χερὶ δόνακα τυϑεμένα, neque enim offensioni est, quod poeta media forma pro ἀναχϑεῖσα utitur: iubetur Diana pinnatam arundinem manu sua areui imponere. Antea conieci (ἐνὶ) χερὶ δόνακα καϑέμεναι, i. e. manu tenens sagittam, ut demittas; eadem breviloquentia Aristoph. Ran. 340 usus est λαμπάδας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει. Singuli pedes separati seorsim, ut numerus sit manifestus, praeter clausulam v. 2, quocum componas Aristophanium τίς ὄρεα βαϑύκομα τάδ᾽ imícvro βροτῶν. Wostphal v. 9 seripsit πτεροφόρα χερὸς (ἄπο) καϑιέμενα (βέλη). — Versus for- tasse Simmtae Rhodii sunt. Fr. i14. Marius Plot. 264: ,Hemidexium trimetrum dactylieum .. de quibus unum solum ponam Graecum exemplum hemidexium, quod repperi, tribus dactylis constans, ut ξεῖνε τὸν ἄρχεβρον τάφον." "extuópov scripsi, cod. AB APXEBPOT, videntur verba ex epi- grammatis alicuius versu hexametro repetita. Putsche "4gziiogov, Sca- liger ᾿ἀρχεβίου, similiter Meineke "4ggefíov τάφον εἴσιδε. Fr. 115 A. Marius Plot. p. 294: ,,Minus ionicum dimetrum cata- lectum ... /9: μᾶτερ (A ματήρ, B μητερ) μεγάλη, quod correxi. Fr. 115 B. Plotius 293 ubi de pedibus numeri ionici a maiore disserit, tria haee voeabula exempli gratia proponit, haud dubie ex versu ionieo repetita, quem redintegravi addito Βάκχε. — ἐλικοπέταλε seripsii, EAIKOCTIHTAAH A, EATKOCIIHTAAH B, ἑλικοβλέφαρε Putschius, ἑλικοπλόκαμε Keil, neutrum numero conveniens. --- καλλικέ- === p736 === 126 FRAGMENTA ADESPOTA. » 116. Τίν᾽ ἀκτάν, τίν᾽ ὕλαν δράμω; ποῖ πορευϑῶ; 111. Οἱ δ᾽ ἐπείγοντο πλωταῖς ἀπήναισι χαλκεμβόλοις. ti; '" - OE Κρησίοις ἐν ῥυϑμοῖς παῖδα μέλψωμεν. 119. IAov ἀμφ᾽ ᾿Ελένῃ πεπυρωμένον dero. 120. Ὁ Πύϑιος μεσομφάλοις ϑεὸς παρ᾽ ἐσχάραις. λαδὲ Keil, KAAATKCAAH A, (brachy)catalectis AAZC B. --- φιλοχο- ρευτὰ Putschius, 614OKXOPCITA Δ, 614OKOAOPCITA B. Fr. 116. Dionys. Halic. de "comp. verb. c. 17: Παράδειγμα δὲ αὖ- vov (Hypobacchii, quem dieit, Dionysius) τοῦτο᾽ τίν᾽ wrÀ. 'l'ragico pro- babiliter tribuit Nauck 122. Fr. 117. Dionys. Hal. de comp. verb. c. 17: Ὑπόδειγμα δ᾽ αὐτοῦ (Cretici numer?) τοιόνδε" οἵ 3 κτλ. — πλωταῖς, l πρώταις. — ἀπήναισι cod. Darmst. et Mon., vulgo ἀπήνῃσι. -- χαλκεμβόλοις, cod. Mon. Darmst. 1, vulgo χαλκεμβόλοισιν. Tragieo tribuit Nauck 130, vix recte. Fr. 118. Dionys. Hal. de comp. yerb. c. 25 de eretico numero dis- serens: Οὐ τοιοῦτος μέντοι κἀκεῦνός ἐστιν ὃ QvOuóc: Κρησίοις κτλ. Fr. 119. Marius Plot. p. 259: ,De pentametro integro acatalecto monosehematisto: est metrum integrum pentametrum dactylieum, quod semper quinque daetylis constat, quale est exemplum Graecum illud: AEIMONAM OEAHNENHIITOMENONS&/AHTO. e [2] ita cod. ἃ, zZEIMONAAAOEAENEIIITOMENOAECO cod. B. Gram- matieus eum dieit quinque daetylis versum constare, non ex Aeolico poeta petivisse censendus est, sed fortasse ex heroieo versu humc ,pen- tametrum detruneavit. Seripsi Ἴλιον ἀμφ᾽ Ἑλένῃ πεπυρωμένον ὦλετο, cf. Pindari Pyth. XI 88 ἐπεὶ ἀμφ᾽ 'EAévo πυρωϑέντων (ϑέντας) Τρώων ἔλυσε δόμους ἁβρότατος. Hecker Einóve: δ᾽ ἀμφ᾽ ἱἙλένας πεπυρωμένον ὦλεο, ac Behneidewin quoque δείκελον ἄμφ᾽ proposuit. Fr. 120. Marius Plot. p. 273: , Tetrametrum brachycatalectum colurum . . . ut est: Ὁ Πύϑιος μεσομφάλιος «74.4 In librorum corrupte- lis μεσομφάλον deliteseit; scripsi μεσομφάλοις. Alia quae ibidem leguntur graviter corrupta sunt, dubiumque omnino, quid ipsi gram- matici finxerint quidve ex antiquis poetis sive scenicis sive lyricis petiverint, velut p. 275 exempla tetr. hypereatal. jamb. Εἴδω τρυφερόν, εἴδω μελιχρόν, εἴδω ἁπαλόν, εἴδω ἄγαλμα. OMTCAIEOATETHNIIATIKATIPOAEIITKAKOCMAMMANHTAI. (ita cod. B, nee multum diserepat A) prior versus videtur refictus esse ex tetrametio catalecto: === p737 === FRAGMENTA ADESPOTA. ! 191 121. Γαλλαὶ μητρὸς ὀρείης φιλόϑυρσοι δρομάδες, αἷς ἔντεα παταγεῖται καὶ χάλκεα κρόταλα. 122, Ι ᾿ 1849 Κλάδα χρυσεόκαρπον. εἶδον τρυφερόν, εἶδον μελιχρόν, εἶδόν τι καλὸν ἄγαλμα. item alter, ubi Keil seripsit ὁ μῦς διέφαγε τὴν παγίδα, τυροῦ λεπίδα κακῶς μασᾶται, tollendum est κακῶς, et fortasse τυροῦ δὲ πλάκα μασᾶται legendum, οὐ tetr. acital. elod. Ἄνασσα ϑνατῶν κοινὰ μοῦσα PIOPON íccov. «ΝΔΟΘΟΑΛΘΝΑΘΩΤΙΚΟΝΑΧΟΟΥΟΘΑΡΙΡΟΝΙΝΟΟΥ cod. B, neque mul- tum discrepat A), et tetr. cinaedoiambieum brachyeat.: Ταχύ ce AETTAMTTXH βιοτον MAINETE πρόβασα. (TAXTCEMCTAMTIXH BIOCTONMAINHTHIIPOBACA cod. B, ne- que multum discrepat A) corrigas "Avacc! ᾿Ιϑηναίων (xo9, λαχοῦσα ῥεῖθρον Ἰλισσοῦ. et tetr. satyricum colurum: τὸν Πύϑιον, τὸν Δήλιον, ὃν ἔτασσε βίχορος. ubi B ΟΝΗΊ ΟΟΕΒΙΟΤΡΟΟ, sed A exhibet ONEDACCEBIXOPOC, Is. Vossius ὃν ἕτης σέβει χορὸς coniecit, scribendum ὁ μέγας σέβει χορός. Fr. 121. Hephaest. p. 68: Τοῦτο μέντοι καὶ γαλλιαμβικὸν καὶ μη- τρῳακπὸν καὶ ἀνακλώμενον καλεῖται. (ὕστερον δὲ ἀνακλώμενον ἐκλήϑη, διὰ τὸ πολλὰ τοὺς νεωτέρους εἰς τὴν μητέρα τῶν ϑεῶν γράψαι τούτῳ τῷ μέτρῳ" baec Westphal recte censet margini olim adseripta fuisse, corrigens ὕστερον δὲ τὸ ἀνακλώμενον ἐκλήθη μητρῳαπὸν διὰ κτλ., sed repetita est haee adnotatio ex ampliore Hephaestionis opere vel ex Heliodoro): iv οἷς καὶ τὰ τοὺς τρίτους παίωνας ἔχοντα καὶ τὸν παλιι- βάκχειον καὶ τὰς τροχαϊκὰς ἀδιαφόρως παραλαμβάνουσι πρὸς τὰ καϑαρά" ὡς καὶ τὰ πολυϑρύλλητα ταῦτα παραδείγματα δηλοῖ. Γαλλαὶ κτλ. Post v. 2 alios, quos addidit metrieus, intereeptos esse recte statuit Westphal, id quod etiam alias passim animadvertere licet. Hoc metro Callimaehus usus est, ut testatur scholiasta: “Διὰ τοῦτο γὰρ μητρῷον᾽ [ἴσως δὲ διὰ τοῦτο καὶ ἀνακλώμενον διὰ τὴν κλάσιν τῆς φωνῆς αὐτῶν καὶ ἁπαλότητα "] ᾧ (legebatur ὃ, quod correxi, ae similiter Westphal) καὶ Καλλίμαχος κέχρηται. Verba, quae cancellis sepsi, postea ab alio sunt adieeta. Neque tamen ipsius Callimachi hos versus esse puto, for- tasse |uphronii Chersonesitae sunt, atque hue spectat, quod supra legi- mus, recentiores poetas (rovg νεωτέρους) hoe metrum frequentavisse. Fr. 122, Herodian s. ó:ye. in Cram. An. III p. 283, 5: Τὸ δὲ στάδα λέμνην ἢ «A. xe. οὐ ἕξει τινὰ εὐθεῖαν στὰς ij κλάς. μετα- πλασμοὶ γάρ εἰσι. Prius, quod epici alicuius esse videtur, affert etiam Choerobose. lI p. 435, qui εὐστάδα interpretatur. === p738 === 128 ^ — FRAGMENTA ADESPOTA. 123. Καὶ τὰν ἀκόρεστον αὐάταν. 124. Διὰ σὲ καὶ τεὰ δῶώρ᾽ εἴτε σκῦλα. 135. ΖΣετων-.τ΄ὦ. νυν. ώψυ.. Εὐϑὺς ἀνέπλησεν ἀεροβάταν μέγαν οἶκον ἀνέμων. 120. Demetr. de eloc. 143: Ἔκ συνθέτου τοῦ ὀνόματος καὶ δὲ- ϑυραμβικοῦ" δέσποτα πλούτων (Par. n. X πλοῦτον) μελανο- πτερύγων (b μεγαλοπτ.), τουτὶ δεινὸν (Mor. δεινῶν) πρὸ πτε- φύγων αὐτὸ ποίησον. μάλιστα δὴ κωμῳδικὰ παίγνιά ἐστι καὶ σατυρικά. Ηρο ex comico aliquo petitum videtur, qui dithyram- bicum irrisit poetam, qui fort. dixerat: Δέσποτα Πλούτων μελανοπτερύγων ὀνείρων. 121. Aristot. Rhet. III 11: Οἷον ἢ ἀσπὶς φαμὲν ἐστὶ φιάλη "άρεος (Timoth. fr. 16) καὶ τόξον φόρμιγξ ἄχορδος. Cf. Demetr. de οἷος. 85: ὡς ὃ Θέογνις παρατίϑεται τὸ τόξον φόρμιγγα ἄχορ- δον ἐπὶ τοῦ τῷ τόξῳ βάλλοντος. qui non Theognidi poetae hoc Fr. 128. Cod. V ap. Gaisford ad Hesiod. Op. v. 664 et ad Etym. M. p. 491, 17: “Μετὰ “γὰρ τὸ ᾶ φωνήεντος ἐπαγομένου προστίθεται Alo- λικῶς τὸ 9, ὡς... ἀάταν τὴν βλάβην, καὶ τὴν ἀκόρεστον ἀνάταν. Quod ibidem legitur γώνυμ ος ὄκχος et ipsum videtur ex Aeolico poeta petitum. Favorinus p. 262: ἄαταν τὴν βλάβην, καὶ τὴν ἀκόρεστον ἀυάταν. Fr. 124. Aristot. Rhet. ΠῚ 14: Τὰ δὲ τοῦ δικανικοῦ προοίμια δεῖ λαλεῖν, ὅτι ταὐτὸ δύναται; ὅπερ τῶν δραμάτων of reóloyou καὶ τῶν ἐπῶν τὰ προοίμια" τὰ μὲν γὰρ τῶν Διϑυράμβων ὕμοια τοῖς ἐπιδει- κτικοῖς" Διὰ xtA. — εἶτε, Zb εἴτι, Ac εἶτα. — σκῦλα, Àc σκύλλα. Schol. (Spengel H 427) οἷον ἦλθον εἴς σε διὰ σὲ καὶ τὰ τεὰ καὶ τὰ σὰ δῶρα καὶ εὐεργετήματα καὶ τὰ σκῦλα ὦ ϑεὲ Διόνυσε, quae videtur interpres suo periculo addidisse, itaque non est hic abutendum ad locum redinte- grandum, velut σκῦλ᾽ E μολον Διόνυσε. — Coniieias Licymnii esse, si comparaveris Aristotelis iudicium ibid. I 12: Βαστάξονται δὲ οἵ ἀναγνωστικοί, οἷον Χαιρήμων, ἀκριβὸς γὰρ ὥσπερ οἷ λογογράφοι, καὶ “Δικύμνιος τῶν διϑυραμβοποιῶν. Fr. 128. Plut. de primo frig. c. 17: Ὁ γὰρ ἥλιος ἀνίσχων, ὥς τις εἶπε τῶν διϑυ ραμβοποιῶν, εὐθὺς κτλ. — ἀεροβάταν, Duebner ἀερο- βατᾶν, malim ἀεροβάτας vel ἀεροβατῶν. 1350 === p739 === FRAGMENTA ADESPOTA; 129 adseribit, sed rhetoris alicuius testimonio utitur, quod vitium eontraxisse apparet: fort. Θεοδέκτης legendum, ut is in Kho- lorieis ex dithyrambo aliquo attulerit, vel Θεόδωρος, i. e. By- zamtius artium seriptor, quem Aristoteles passim adhibet. Ipsa verba φόρμιγξ ἄχορδος fortasse Timothei sunt. 128. Demetr, de eloce. 91: “Ζηπτέον δὲ xai σύνϑετα ὀνόματα, ot τὰ διϑυραμβικῶς συγκείμενα, olov ϑεοπεράτους πλάνας οὐδὲ ἄστρων δορύπυρον στρατόν. ubi ϑεοπεράτους Ald. Cant., vulgo ϑεοτεράτους, Vind. ϑεοπεράτας (supra ov), deinde Ald. ἄστρον, Mor. δορύπτρον, Cant. ἀστροδορύπυρον. I 129. Aristot. Eth. Nic. VII 7: Ἢ δ᾽ ἐπιϑυμία, . καϑάπερ τὴν ᾿Ἀφροδίτην φασί Δολοπλόκου γὰρ Κυπρογενοῦς. ubi Lb 4o- λοπλόκας. Fortasse redintegrandus locus ope Hesychii: Κυπρο- γενέος᾽ προπόλου (cod. πρόπολον)" προαγωγοῦ (cod. moóeyyov), αὖ sit scribendum: A ZW c meu umuwwy- Δολοπλύκας γὰρ Κυπρογενέος πρόπολον. Ap. Hes. seribo Κυπρογενέος πρόπολον᾽ προάγγελον. 180. Plato Menone 77.Α: Δοκεῖ τοίνυν μοι, ὦ Σώκρατες, ἀρετὴ εἶναι, καϑάπερ 0 ποιητὴς λέγει, χαίρειν τε καλοῖσι (καλοῦσι ZETr) καὶ δύνασϑαι. καὶ ἐγὼ τοῦτο λέγω ἀρετὴν ἐπιϑυμοῦντα τῶν καλῶν δυνατὸν εἶναι πορίζεσθαι. Clari poetae, fortasse Si- monidis vel Pindari locum Plato respicere videtur, ae nescio an hue etiam Aristotelis verba referenda sint Polit. VIII 5, ubi de musicae studio disputat: ταῦτα γὰρ ví δεῖ μανθάνειν αὐτούς, ἀλλ᾽ οὐχ ἕτέρων ἀκούοντας ὀρθῶς τε χαίρειν καὶ δύνασθαι κρέ- νειν, ὥσπερ οἵ “άκωνες" ἐκεῖνοι γὰρ οὐ μανϑάνοντες ὕμως δύ- νανται κρίνειν ὀρθῶς, ὡς φασί, τὰ χρηστὰ καὶ τὰ μὴ χρηστὰ τῶν μελῶν. ubi non opus Spengelii correctione χαέρειν δύνασϑαι καὶ κρίνειν, quamquam paulo ante legimus τὴν μουσικὴν τὸ ἦϑος ποιόν τι ποιεῖν, ἐθίξουσαν δύνασϑαι χαίρειν ὀρϑῶς. οὐ infra €. 60: ἐπεὶ τοῦ κρίνειν χάριν μετέχειν δεῖ τῶν ἔργων, διὰ τοῦτο χϑὴ νέους μὲν ὄντας χρῇῆσϑαι τοῖς ἔργοις, πρεσβυτέρους δὲ γενομέ- νους τῶν μὲν “ἔργων ἀφεῖσϑαι, δύνασϑαι δὲ τὰ καλὰ κρίνειν === p740 === 130 ^ ^ FRAGMENTA ADESPOTA. καὶ χαίρειν ὀρθῶς διὰ τὴν μάϑησιν τὴν γενομένην ἐν vij νεό- τητι. Apparet Aristotelem aliter interpretari δύνασθαι quam Pla- ionem, eundemque de suo addidisse κρένεεν, Denique addo Eth. Nie. X 10: ὁ δὲ λόγος καὶ ἡ διδαχὴ μήποτ᾽ οὐκ ἐν ἅπασιν ἰσχύῃ, ἀλλὰ δέῃ προδιειργάσϑαι τοῖς ἔϑεσι τὴν τοῦ ἀκροατοῦ ψυχὴν πρὸς τὸ καλῶς χαίρειν καὶ μισεῖν, ὥσπερ γῆν τὴν ϑρέψουσαν τὸ σπέρμα. — Po i 181. Plut. Quaest. Symp. IV 6, 1: ἦρα, ἔφῆ, σὺ τὸν πατριώτην ϑεόν, ὦ “αμπρία, εὔϊον ὀρσιγύναικα, μαινομέναις ἂν- ϑέοντα τιμαῖσι Διόνυσον ἐγγράφεις καὶ ὑποποιεῖς τοῖς Ἑβραίων ἀπορρήτοις; eadem de Exil, c. 17 et de EI ap. Delph. c. 9. ; 132. Plut. de tranquill c. 17: Κυβερνήτῃ γὰρ οὔτε κῦμα πραῦναι τραχὺ xol πνεῦμα δυνατόν ἐστιν, οὔτε ὅποι βούλεται δεομένῳ λεμέ- vog τυχεῖν, οὔτε ϑαρραλέως καὶ ἀτρόμως ὑπομεῖναι τὸ συμβαῖνον" ἀλλ᾽ ἕως οὐκ ἀπέγνωκε τῇ τέχνῃ χρώμενος, φεύγει μέγα λαῖφος ὑποστολίσας, ἔστε ἐνέρτερον ἴστὸν ἐρεβώδεος ἐκ ϑαλόάτ- της ὑπέροχῃ; τρέμων πάϑηται καὶ παλλόμενος. ubi ἔστε ἐνέρτερον ἱστὸν haud dubie mendosum: puto poetam dixisse: φεύγει μέγα λαῖφος ὑποστολίσας᾽ εὖτε δ᾽ ἐνερτέρων κῦμ᾽ ἐρεβωδέος ἐκ 9a- λάσσας ὑπέρσχῃ» ium inserendum videtur τότε δὲ τρέμων κτλ. Wyttenbaeh seripsit εἰ δὲ ἐνέρτερον ... μὴ ὑπέρσχῃς. Adde Plut. de superstit. c. 8: εὐχόμενος δὲ τὸν οἴακα προσάγει, τὴν περαίαν ὑφίησι, φεύγει μέγα λαῖφος ὑποστολίσας ἐρεβώδεος ἐκ ϑα- λάσσης. Et haee sola Nauck tragicorum reliquiis adseripsit fr. 308. 133. νυν... ὧυν.- τυ -. - ξω-- ᾳς οὧουν... A ᾿Επερχόμενόν τε μαλάξοντες βιατάν πόντον ὠκείας τ᾿ ἀνέμων ῥιπάς. Fr. 133. Plut. non posse suav. vivi sec. Epie. c. 38: ὥσπερ εἴ τις ἐν πελάγει καὶ χειμῶνι ϑαρφύνων ἐπιστὰς λέγοι, μήτε τὴν ναῦν τινὰ ἔχειν κυβερνήτην, μήτε τοὺς “Διοσκούρους αὐτοὺς ἀφίξεσθαι ἐπερχό- μενόν τε μαλάξοντας βίαιον πόντον, ὠκείας v ἀνέμων ῥιπάς. cf. de def, or. c. 80: ὥσπερ oí Τυνδαρίδαι τοῖς χειμαξομένοις βοηϑοῦ- 3 3. ἡ - σιν, ἐπερχόμενοί τε μαλάσσοντες βίᾳ τὸν πόντον ὠκείας τ΄ ἀνέμων ῥιπάς. Seripsi βιατάν pro βίαιον vel βίᾳ τὸν et versus restitui, qui fortasse Pindari sunt. uid — === p741 === FRAGMENTA ADESPOTA. 131 134. Aelian. Hist. An, XIV 14: ἥ ye μὴν καλουμένη καὶ ὑπὸ τῶν ποιητῶν κεμὰς δραμεῖν ὠκίστη ϑυέλλης δίκην. (Vat. δραμεῖν μὲν dx.) * 135. Plato de Rep. X 607 B: παλαιὰ μέν τις διαφορὰ φιλοσοφίᾳ τε καὶ ποιητικῇ καὶ γὰρ ἡ λακέρυξα πρὸς δεσπόταν κύων καὶ κοαυγάξουσα, καὶ μέγας ἐν ἀφρόνων κενεαγορίαισι, καὶ ὃ τῶν Δία σοφῶν ὄχλος κρατῶν, καὶ of λεπτῶς μεριμνῶν- τες ὅτι ἄρα πένονται, καὶ ἄλλα μυρία σημεῖα παλαιᾶς ἐναντιώ- σεως τούτων. Ex his quatuor exemplis quum unum? alterumve ex comoedia vel tragoedia petitum esse videatur, duo priora eerte ad lyrieos poetas referenda sunt, et primum resp. etiam de Leg. Xll 967 C: xai δὴ καὶ λοιδορήσεις yc ἐπῆλϑον ποιηταῖς τοὺς φιλοσοφοῦντας κυσὶ ματαίαις ἀπεικάξζοντας χρωμέναισιν ὑλακαῖς ἄλλα τ᾽ αὖ ἀνόητ᾽ εἰπεῖν. Pro δεσπόταν Vat. B δεσπότα, Ven. C δέσποτα, Ang. B δεσπόϑαν, deinde κράζουσα exhibent Vind. F. Ang. B. Flor. R, et κενεαγορίαις Par. K, καινεαγορίαισε Vat. H. Flor. A. Deinde Δία σοφῶν Par. Δ, διὰ σοφῶν vel διασοφῶν ceteri, [ 136. Athen. IV. 163 F: Διοδώρου τοῦ τὸ γένος ᾿Δοπενδίου τὴν ἐξηλλαγμένην εἰσαγαγόντος κατασκευὴν καὶ τοῖς Πυϑαγορείοις πεπλη- σιακέναι προσποιηϑέντος᾽ πρὸς ὃν ἐπιστέλλων ὃ Στρατόνικος ἐκέ- λευσὲ τὸν ἀπαίροντα τὸ ῥηϑὲν ἀπαγγεῖλαι τῷ περὶ ϑηροπέπλου μανίας ὕβρεώς ve περιστάσιμον στοὰν ἔχοντι Πυϑαγόρου πελάτῳ. Meineke scripsit: Τῷ πατρὶ πηροπέπλου μανίας ὕβρεός τε περιστάσιμον | στοὰν ἔχοντι Πυϑαγόρου πελάτᾳ. Malim: Τῷ περυϑηροπέπλου μανίας 9' ὕβριός τε περιστασίμου στοὰν ἔχοντι Πυϑαγόρου πελάτᾳ. quos versus Stratonieus homo facetus vel ipse iecit in Diodorum vel aliunde. petitos parodiae gratia refinxit. 131. Himerius IV. 1: Ἰδοὺ δὴ τὰ νῦν, ὃ γενναῖος. τῇ νέα Gov πόλει ταύτῃ καὶ μουσικὴ συνεγείρεται, ὠδίνουσα μὲν καὶ πρόσϑεν i359 φανῆναι τοῖς Ἕλλησιν, οὐδὲν γὰρ οἶμαι καλὸν ἐθέλει κρύπτεσθαι" === p742 === 182 FRAGMENTA ADESPOTA. ἕκατι δὲ σοῦ, ἔφη ug ἤδη τῶν πρὸς λύραν ἀσάντων, imi col ^ E! - , e ^ , *, ^ τὴν ὠδῖνα vrmoucocea, ἵνα δὴ τελέσφορον αὐτὴν ἐπιδείξῃ x«l ὥριον. quamquam fere ubique ignoramus, quid iste ineptus rhetor aliis aeceptum referat, quidve ipse finxerit. " 188. -“Σν-.-- Μσν.υν.-.-.. .ὐνο.υν.. --ν..-.,ἐν- εν νυ... υ.. .. ἐνυ.«-.-ἐᾳῳνώυν-.«.-{.«ν...ὅ«ν.. CINCO TEE E UTI oo EE $ S ) χρυσὸς ἀγλαὸς σπανιώτατος ἐν ϑνατῶν δυσελπίστῳ » , 070 βέῳ, οὐδ᾽ ἀδάμας, οὐδ᾽ ἀργύρου κλῖναι πρὸς ἄνϑρωπον δοκιμαξόμεν᾽ ἀστρά- mrt, πρὸς ὄψεις, ?$* , 3 , , Fi ΕΣ , , οὐδὲ γαίας εὐρυπέδου γόνιμοι βρίϑοντες αὐτάρκεις γύαι, ὡς ἀγαϑῶν ἀνδρῶν ὁμοφράδμων νόησις. 139. . U-'uWul .-ν--ἐων.-νυ -.-.-.-«ν.-ὕ.ὄ “2. -.;ὠ͵᾿ηλὐὐν»»νὝἫο.υων.ο.ονυν.... ."ΞῶΖῶιων-.ωὠοουν.νν-υν.. ὅ. «ὐνουω..ν.. “Φωνμ.-.«͵εἝἜόὀυκ«ςᾳκ-. νυ νψ.υων.. .-«---ωμψμψ.ννινέυωυν.ν... l5 Τύχα, uegómov — 0 πα... Fr. 138. Plato Epist. I: Κἀκεῖνο δὲ τὸ ποέημα τοῖς νοῦν ἔχουσιν οὐ κακῶς ἔχειν δοκεῖ" Οὐ γρυσὸς κτλ. Suspieatus sum Bacchylidis esse, sed fort. ex tragoedia petitum, sieut ii qui praecedunt versus tragicorum sunt. — V.1. ἀγλαὸς, malim αἰγλάεις. -- ἐν ϑνατῶν, ἐν ϑνατῶ dn, ἐν ϑνατοῖς e, ἔνϑα τῷ fn. — V. 2. ἀργύρου, e ἀργυρίου. — ἄνθρωπον, ἀνθρώπων 8 in marg. — πρὸς ὄψεις, πρόσοψεις dfhn. — V. ἃ. γαίας, γαίης f. — γόνιμοι, Z γόνυ μοι. — γύαι, & γυῖα, plerique γυῖαι. — V.4. ὁμοφράδμων, ,ὁμοφράδων m. M. Sehmidt aliter numeros discribendos censet: δοκεμαξόμενα | στράπτει .... γόνιμοι | βρίϑοντες «εν Ψψόησις. Fr. 139. Stob. Ecl. Phys. I 6, 13 ubi vulgo lemma Αἰσχύλου prae- mittitur, seeundum Heerenium VAE Αἰσχύλου ᾿ἀριστοτεᾶ. (taque olim hos versus Aristoteli viudicavi), sed Heerenii testimonium satis incer- tum, nam ipse sibi adversatur, cum infra ex iisdem codicibus tantum Aeschyli nomen protulerit, vid. Meineke T. ἢ p. XXXIII Εὖ ab === p743 === FRAGMENTA ADESPOTA. 133 ἀρχά τὲ καὶ τέρμα᾽ τὺ xol σοφίας ϑακεῖς ἕδρας, καὶ τιμὰν βρυτέοις ἐπέϑηκας ἔργοις" καὶ τὸ καλὸν πλέον ἢ κακὸν ἐκ σέϑεν, & τὲ χάρις λάμπει περὶ σὰν πτέρυγα χρυσέαν᾽" καὶ τὸ τεᾷ πλάστιγγι δοϑὲν μακαριστότατον τελέϑει" τὺ δ᾽ ἀμαχανίας πόρον εἶδες ἐν ἄλγεσιν, καὶ λαμπρὸν φάος ἄγαγες ἐν σκότῳ, προφερεστάτα ϑεῶν. z 140. “.υν..ἐν..: “μύωκλν ἐυυ.-οὐ- Μευνσυνον : m ἔνν-.«“-.Δ - ϑωυωσειχωυ..υ EUN. Ue. AA no Ju ZW ILIVUocILA^.- . μὲν -νὉψών.: UvZvluu- Κλωθὼ Μ“άχεσίς τ᾽ εὐώλενοι κοῦραι Νυκτός, Aeschylo quidem hi versus plane alieni, huius poetae nomen fortasse referendum ad versum adespoton, qui praecedit: Τὸν εὐτυχοῦντα καὶ φρονεῖν νομίζομεν. Meineke Βακχυλέδου scripsit, mutatione leni, sed mihi hi versus ab recentiore scriptore, a philosopho potius quam ἃ poeta conditi videntur: neque enim Sophoclis sunt, quem Fortunae numen carmine celebravisse constat, vide quae supra vol. 3 p. 248 dixi. — V. 1. τύχα, A τύχαν. — V. 2. ἀρχὰ καί τε Meineke, ἀρχὰ καὶ libri. — τέρμα, τὺ Grotius, legebatur τέρμα vel τέρματι. -- ϑακεὶς ἕδρας lacobs et Meineke, legebatur ἄκος δρᾷς, ego olim proposui ἄκρον δρᾷς, coll. Bekk. Au. ἰ 8315, 5. — V. 4. καλὸν VAE, v. κάλλον. — κακόν, VAE καλόν. — V. b. χρυσέαν VAE, v. χρύσεον. — V. 6. τεᾷ πλάστιγγι VAE, Y. τε ἀπλάσεινγν -- N. 1. εἶδες, fort. εὗρες. —— V. ἃ ἄγαγες, ΔῈ ἤγαγες, v. ἄγανες. — ἐν σκότῳ, fort. ἐκ σκότου. — προφερέστατα, V προφερέστατα, A προφανέστατα, E προφανέστατον, v. προφερκέστατον. — Carminis numerorum discriptio incerta. Fr. 140. Stob. Ecl. 1 5 12. ubi hoc fragmentum adespoton legi- tur, praecedunt et subsequuntur versus Sophoclis (Σοφοκλέους ἐκ Φαί. δρας), itaque possis suspicari etiam hos versus Sophoclis esse vel ex €horico earmine tragoediae alicuius depromtos vel ex peculiari hymno in Fortunam, vid. supra vol. 2 p. 248. Olim Pindari haec esse conieci, ut sint petita ex Hymno iu Fortunam, vid. Fr. Pindari 388—41. Μοὶ- neke Simonidis vel Bacchylidis esse putat hos versus. — V. 1. Conieci Αἶσα καὶ Κλωθὼ Αἀάχεσίς τε, ut tres Parcae invocentur, facile autem haec duo vocabula potuerunt oblitterari, cum praecedens Sophoclis fragmentum terminetur voce eise. Etiam Homerus Jicev et sorores videtur dicere Od. Vll 197 ἄσσα of Aice κατακλῶϑές vt βαρεῖαι γεινο- === p744 === 134 : ^ . FRAGMENTA ADESPOTA. εὐχομένων ἐπακούσατ᾽, οὐράνιαι χϑόνιαί τε δαίμονες ὦ πανδείμαντοι" 5 πέμπετε. δ᾽ ἄμμιν ῥοδόκολπον Εὐνομίαν λιπαροϑρόνους τ᾽ ἀδελφάς, Ζίκαν καὶ στεφανηφόρον Εἰράναν" πόλιν τε τάνδε βαρυφρόνων λελάϑοιτε συντυχιῶν. 141. 4ll.uuvu-u- Μισέω μνάμονα συμπόταν. 142. ω-.ἦψςο-υν .-. - A d qe. ER Ὁδεύει μοῖρα πρὸς τέλος ἀνδρῶν, οἵτε τὰν πρώταν λελόγχασι τιμάν. .143. , μένῳ νήσαντο λίνῳ. Sed geminas Pareas colebant Delphi, vid. Pausan. X 24, 4. Plut. de εἶ apud Delphos c. 2. Weleker Zeitschrift für alte Kunst P 220. — V. 8. ἐπακούσατ᾽, VÀ ἐπακούσατε, vulgo ἐπακούσετε. — V. 5. πέμπετε δ᾽ seripsi, legebatur πέμπετ᾽ . c ἄμμιν, V univ, v. ἁμῖν. — ῥοδόκολπον, A δοδοκόλπην. — VN. 6. “τι L. Dindorf ἀδελ- φεάς. — V. 8. πόλιν τε, malim πόλιν δὲ. — V. 9. συντυχιᾶν Grotius, v. συντυχίαν, fort. συντυχι ἂν λελάϑοιτε. Fr. 141. Plutarch. Quaest. Sympos. I prooem.: τὸ μισέω μνάμονα συμπόταν, ὦ Σόσσιε Σενεκίων, ἔνιοι πρὸς τοὺς ἐπιστάϑμους εἰρῆσϑαι λέγουσι, φορτικοὺς ἐπιεικῶς καὶ ἀναγώγους ἐν τῷ πίνειν ὄντας᾽ οἵ γὰρ ἐν Σικελίᾳ ,“ωριεῖς, ὡς ἔοικε, τὸν ἐπίσταϑμον νάμονα προσηγόρευον" ἔνιοι δὲ τὴν παροιμίαν οἴονται τοῖς παρὰ πότον λεγομένοις παὶ πρατ- τομένοις ἀμνηστίας προσάγειν κτλ. item Plut. ap. Stob. XVIII 28, ubi μνήμονα (Trineav. μνημοσύνας 'ποτάν). Lucian. Sympos. c. 3: Μισῶ γάρ, φησὶ καὶ ὃ ποιητικὸς λόγος; μνάμονα συμπόταν. Martial 1 27. Fr. 142. Apollonius Tyan. ep. 83 p. 85 ed. Kayser: ᾿Πατρίδορ ἐσμὲν πορρωτέρω σὺν δαέμονι, ἤδη δὲ τὰ τῆς πόλεως πράγματα ἐν νῷ ἐβαλό- μαν (ἐβαλόμην)" ὁδεύει μοῖρα πρὸς τέλος ἀνδρῶν, οἱ τὰν πρώταν 1ε- λόγχασι τιμάν. — V. ἃ. οἵτε pro ob scripsi. — Videntur haec ex lyrico vel tragico poeta petita esse. === p745 === FRAGMENTA ADESPOTA. 735 e , 3 , , Χώπερ μόνον ὀφρύσι νευσῃ). καρτερὰ τούτῳ κέκλωστ᾽ ἀνάγκα. Pauea ex multis in hunc fragmentorum adespotorum or- dinem recepi, et vel in his insunt quaedam, quae fortasse non reete huc revoeata sunt. Heroici versus supersunt satis multi, qui passim sine poetae nomine leguntur, sed plerique ex epicis potius quam ex elegiacis poetis videntur petiti esse, alii ex epi- grammatis deprompti, velut versus, quo Teles utitur ap. Stob. Flor. 98, 82: "Agusvov iv μικροῖσι καὶ ἄρμενος ἐν μεγάλοισιν. Fortasse tamen XElegiaci alicuius poetae, sed certe non T'heognidis versus est, quem servaverunt Plato Protagor. 344 D et Xeno- - phon Memor. I 2, 20: - ᾿ : Αὐτὰρ ἀνὴρ ἀγαϑὸς τοτὲ uiv κακός, ἄλλοτε δ᾽ ἐσϑλός. Veteris elegiographi versus videtur esse, qui extat apud Plu- iarchum vit. Themistocl ce. 18: Ὀψὲ μέν, ἀμφότεροι δ᾽ ἅμα νοῦν ἐσχήκαμεν (ἤδη). Item elegiaci poetae reliquiae opinor ἀο]ὐθβοαηῦ apud Plutarchum de εἶ apud Delphos c. 21: αὐλὸς ὀψὲ καὶ πρώην ἐτόλμησεν φω- νὴν ἐφ᾽ ἱμερτοῖσιν ἀφεῖναι. Pentametri fragmentum depre- hendere visus sum ap. 5680]. Aeschyl Choeph. 344: . . wtoxontov τ᾽ εἰσεπιλειβομένας. ubi νεύκρητός τ᾽ ἐξεπιλειβομένης scribendum videtur, nisi νεόκρη- τας δέξ᾽ ἐπιλειβομένας malis; verba fortasse ex .Aeschyli elegiis deprompta, cf. Et. M. 537, 46: καὶ νεοκράτας σπονδὰς Αἰσχύλος τὰς νεωστὶ ἐκχυϑείσας, adde ib. 541, 31, ubi codd. Voss. et Havn. haec addunt: καὶ παρὰ Αἰσχύλῳ (Voss. καὶ Σοφοκλῆς) νεοκραὶ (Voss. νεύκρας) αἵ σπονδαὶ λέγονται, τουτέστιν αἵ νεωστὶ Fr. 148. Plutarchus ap. Stob. Ecl. Phys. I5 τὸ γὰρ εἰμαρμέ- vov ἄτρεπτον καὶ ἀπαράβατον, χῶπε 0 (Meineke,' neo Gaisford, dorso VA, ὥσπερ KM, ὅσπερ Canter) μόνον ὀφρύσι νεύσῃ (Meineke, lege- batur νεύσει) x. τούτῳ (V rovro, A τοῦτοι, Canter τούτω, quod ,prae- fert Meineke) κέκλωστ᾽ (Meineke, vulgo κέκλωτ᾽, Α κέκλυτ᾽) ἀνάγκα. καὶ πεπρωμένη" διὰ τοῦτο τὴν εἱμαρμένην καὶ ἀδράστειαν καλοῦσι κτλ. Poetae verba agnovit Meineke, qui v. 1 antea poetam ᾧπερ scripsisse putabat. 1355 === p746 === 136 ; FRAGMENTA ADESPOTA. ἐκχυϑεῖσαι. — Ex elegiaco fort. poeta petitus versus ap. Plat. Phaedr. p. 241 D: Ὡς λύχοι ἄρν᾽ ἀγαπῶσ᾽, ὡς παῖδα φιλοῦσιν ἐρασταί. Hermog. ΠῚ 821: ὡς λύκοι ἄρνα φιλοῦσ᾽, sed Schol Hermog. V 481 φιλεῦσιν et praeterea var. lect. αὖγ᾽ ἀγαπῶσ᾽. Sed Sehol. H. 4 263 praeter pedestrem proverbi formam servavit etiam hane: ἄρνα φιλοῦσι λύκοι, νέον ὡς φιλέουσιν ἐρασταί, nam quod additur τὴν ἐρωμένην delendum. --- Quod extat apud Apoll. de Synt. p. 308, 21: Καὶ yàg ὅτε πρώτιστον ἐμοῖς ἔπι δέλτον ἔϑηκα Γούνασι, ambigas, uirum ex elegiaco an ex epieo car- mine petitum sit, conf. Batrachom. v. 3. Callimachium videri dixi in Prolegomenis Anthologiae Lyrieae. — ' Ex elegiaeo poeta po- lest esse petitum, quod ibid. p. 341, 12 legitur εὐσεβέη ré- ϑνηκεν (cf. lheogn. v. 1138), fortasse Callimachi, cuius est, quod ibidem extat: Εὐμαϑίην ἠτεῖτο διδοὺς ἐμέ (Epigr. 52 v. 1); quod ibidem legitur "4ógevíg τόδε πολλόν, O. Schneider Calli- macho vindieat, *) Versus pentametri, qui apud antiquos grammaticos leguntur, Callimacho et Alexandrinis poetis plerique omnes tribuendi, quem- admodum quod Hephaestio affert p. 92 (cf. ibid. Schol. p. 186) Νηΐδες οἱ Μούσης. οὐκ ἐγένοντο φίλοι, quod vel epigram- matographorum imitatio suadet; item Callimachi, quod extat ibi- dem: Ῥέξειν (Qéfuv) καὶ στεφέων εὔαδε τῷ Παρίῳ (quod inserui Callimachi reliquiis fr. 37), porro ibid. παῖς ἅτε, τῶν δ᾽ ἐτέων ἡ δεκὰς οὐκ ὀλίγη (quod Agathiae imitatio suadet). et fortasse: Τίχτεσθαι βροντᾶν δ᾽ οὐκ ἐμὸν ἀλλὰ Διός (eonf. Plut. de adul. et amico c. 10); item quae leguntur apud Io. Alexandr, p. 27, 22: τῶν πάντων δ᾽ ἔπτυσε πολὺ (πουλὺ) κάτα (cf. Schol. Il. ε 279. Apoll. de Synt. p. 305, 12). — Calli- macheis elegiis vindieavi (fr. 20) quod ibidem legitur p. 18, 5: Κοῦραι πετράων ἤριπον ἐξ ὑπάτων (Choerobosc. II p. 456). Callimachea videntur ea quae exstant ap. Schol ll. r 1: "Aoregus Κρητάων πότνια τοξοφόρων. eol χαλκοχίτωνες ἀκούετε Σειρηνάων: Καλοὶ νησάων ἀστέρες. nam Epicharmi nomen ex ἐπιγράμμασι vi- detur depravatum. Non minus Callimachi videtur quod affert Steph. Byz. v. Θαυμακία᾽ Θαυμακίης ἱερὸν ᾿Δρτέμιδος. adde aliud ibidem v. Παρρασία: Δέξονται Φολόης οὔρεα Παρρασίέ- *) De his poetarum reliquiis aliisque, quas deinceps attigi, dili- genter nuper disputavit O. Schneider in editione Callimaehi. 135€ === p747 === FRAGMENTA ΑΡΕΈΒΡΟΤΑ. 151 δὸς (nisi eum Meinekio ad Parthenium quis referre malit); item quod est in Cram. An. Par. IV. 6, 10: ἃ πάντη (legebatur ἁπάντη) πάντα ϑαλυκρὸς ἐγώ, et ibidem γέντο δ᾽ ἀλυκρά. — Aliae reliquiae utrum ex hexametris an pentametris petitae Sint, non satis certo dignoscere licet, velut τοῦτό ys pot χάρισαι ap. Apollon. de Synt. 266, 25 et de coni. ap. Bekk. An. II 517 et 518. — Μή μιν ἔδουσιν ἄσαι up. Etym. M. 270, 16, alia id genus. Integra disticha quae hue revocare liceat perpauca super- sunt. Quod Plut. Symp. Quaest. IX 15, 2 tanquam exemplum pedestris et cacometri carminis affert: Τῆς δὲ πατὴρ καὶ ἀνὴρ καὶ παῖς βασιλεῖς, καὶ ἀδελφοί καὶ πρόγονοι" κλήξει δ᾽ Ἑλλὰς Ὀλυμπιάδα. ex epigrammate aliquo in Alexandri Magni matrem petitum est (v. 1 fort, ἀδελφὸς legendum), sed potest illud a recentiore poeta eompositum esse. — πὶ Anthologia insunt in numero ἀδήλων aliquot antiqua simplieitate insignia epigrammata, quae huc ali- quis possit revoeare, velut Anth. Plan. I 16: Πᾶν τὸ περισσὸν ἄκαιρον᾽ ἐπεὶ λόγος ἐστὶ παλαιός. L4 LI - * , , ὡς καὶ τοῦ μέλιτος TO πλέον ἐστὶ χολή. quod Zueno non indignum. Sed quod Anthol. Pal. X 109 legitur: Πᾶς λόγος ἐστὶ μάταιος, Ó μὴ τετελεσμένος ἔργῳ, καὶ πᾶσα πρᾶξις τὸν λόγον ἔργον ἔχει. novieium videiur. Epigramma apud Suidam v. Παλαμήδης: Εἴη μοι fí(or)og πανεπάρκιος, ὄμμα βάλοι δέ μήποτ᾽ ἐφ᾽ ἡμετέραις ἐλπίσι βασκανίη. quamvis φησί τις τῶν παλαιῶν subiectum sit, novieium esse ap- paret; sed utrum iste poeta Rufino aecepta referat ὄμμα... .. βασκανίη (vid. Anth. Pal. V 22) an Rufinus anonymo, in medio relinquo. V. 1 possis etiam ἀλλ᾽ εἴη βί(οτ)ός μοι ἐπάρκιος seri- bere. In Titulis autem quae leguntur, quamquam antiqua epi- grammata insunt multa, consulto procul habui. lambica fragmenta anonyma maximam pariem ex Atticae comoediae reliquiis videntur petita esse, velut ap. Polluce. II 35: καὶ τὴν κόμην ἡψήσατο et ἑφϑὴν τὴν κόμην ξανϑίξεται: conf. Bekk. An. I p. 284: ξανϑίξεσθαι ... ivuxoi τὸ βάπτεσϑαι τὰς τρίχας. Alia tragicis vindicanda videntur, velut: Σκληράν, ἄκαρπον καὶ φυτεύεσϑαι κακήν. PoxTAE Lrm. III. 41 === p748 === 138 ᾿ FRAGMENTA ADESPOTA. ap. Plut. de exil. c. 8 αἱρήσεται καὶ νῆσον οἰκεῖν φυγὰς ytvó- μενος Γύαρον ἢ Kívegov σκληρὰν κτλ. tem: ᾿Ἐφέσπερον δαίουσα λαμπτῆρος σέλας. Plut. Erot. ὁ. 16: Καὶ ὅπως ἐνταῦϑα μὴ Φρύνας ὀνομάξωμεν. ὦ ἑταῖρε, ἢ «Δαΐδας, Γναϑαίνιον ἐφέσπερον (ita BE, ἐφ᾽ ἕσπερον vulgo) δαίουσα (BE δέουσα) λ. c. ἐκδεχομένη καὶ καλοῦσα παρ- οδεύεται πολλάκις. quem versum parum probabiliter Machoni tribuit Tacobs. — Proverbii loco erat haud dubie versus, qui extat ap. Galen. T. V 878: Παχεῖα γαστὴρ λεπτὸν οὐ τίητει νόον. item: * ' Ls kJ - Hi Μωρὸς παλαιὸς φρόνιμον ov ποιεῖ νέον. qui adseriptus est in Isidori glossis p. 689 ed. Vuleam. ubi le- gitur παλαιὸς μωρὸς νέον φρ. οὐ ποιεῖ. — lambum, qui extat ap. Platon. de lusto 374 A (hune Platonis locum respexit Ari- stides II 547, quod propterea notandum, quoniam rhetor hoe Platonis libro haud cunctanter tanquam germano utitur), quem versum etiam Aristoteles Eth. Nicom, III 5 adhibet: Οὐδεὶς ἑκὼν πονηρὸς οὐδ᾽ ἄκων μάκαρ. antiqui poetae esse certum est: ego dubitanter Soloni tribui; nam quamvis Eustratius ad Aristot. recte dicat proverbii loco tritum esse versieulum, tamen satis constat proverbia Graecorum ple- raque, ui numeris sunt adstricta, ita poetarum studiis potissimum propagata esse, qui veteris sapientiae praecepta populo grata &eceptaque haud cunetanter carminibus suis inseruerunt: et cum poetarum, qui primi usi erant proverbio, non raro oblitterata esset memoria, eiusmodi versus tanquam proverbia adespota fe- rebantur. Etiam hune versum poeta aliquis neque ignobilis effatus est, id quod Plato satis significat: οὔκ, si γέ τι δεῖ τῷ ποιητῇ πείϑεσθαι" ποίῳ ποιητῇ; 06g εἶπεν᾽ οὐδεὶς κτλ. Sohmei- dewin praepostere ut solet (Philol VIII 651) JEpicharmi esse versum contendit, at Eustratius prudenter' dieit eodem hoc pro- verbio usum esse Epieharmum: παροιμία γὰρ τοῦτο, T) καὶ "Emi- χαρμος ὃ Συρακούσιος κέχρηται, ἐν οἷς φησίν" ἀλλὰ μὰν ἐγὼ '"vey- καῖος ταῦτα πάντα ποιέω᾽ οἴομαι δὲ ὡς οὐδεὶς ἑκὼν πονηρὸς οὐδ᾽ ἄταν ἔχων. Igitur versus auctor Epicharmo antiquior, neque co- mieus poeta integrum proverbium adhibuit, sed priorem tantum partem, quae poetae instituto conveniebat; nam quod Sehneidewin 1357 === p749 === FRAGMENTA ADESPOTA. 739 apud Epicharmum quoque οὐδ᾽ ἄκων μάκαρ restituendum censet, gravissimae est levitatis. Antiquus poeta eum πονηρόν dicit, miserum intelligit, id quod ex adverso positum μάκαρ satis in- dieat (nihil aliud enim dieere voluit, quam «quod est apud Pin- darum fr. 226 οὔτις ἑκὼν κακὸν εὕρετο); Epicharmus, qui alte- ram partem proverbii omisit, ut vis illius vocabuli plana esset, de suo adiecit οὐδ᾽ ἄταν ἔχων, nisi forte iam Epicharmus, quam- quam non adeo inique quemadmodum Plato et Aristoteles inter- pretatus, ut voeabuli ambiguitatem signifiearet dixit: meqwe pra- vus wwque miser quisquam. sua, sponte est.*) Ac video etiam Lo- renzium (de Epieharmo p. 241) recto iudicio usum Epicharmei versus leetionem tuitum esse. — Callimacho fortasse vindican- dum, quod Et. Flor. p. 134 Miller adhibet: Kei γλαυκῶπιν cío πάντοτε βροτοῖσιν εὐνοέστατον: nam pro καὶ scribendum puto Καλλίμαχος" Γλαυκῶπιν τίω πάντων ϑεῶν βροτοῖσιν εὐνοεστάτην. Αἱ versus: Κύσμου προσηνῶς ἐξακεύμενον φύσιν. ap. gramm. ap. Gaisf. Etym. M. p. 46 mot. ἀκεύμενον᾽ ἀκῶ τὸ θεραπεύω" ἀκέομαι, ἀκοῦμαι, ἀκεόμενος, ἀκούμενος καὶ κοάσει Ζω- ρικῇ τοῦ £o εἰς τὴν εὐ δίφϑογγον, ἀκεύμενον. Κόσμου κτλ.. no- vieii alicuius poetae videtur, quales alibi quoque leguntur, velut Θέσπιν κατεβρόντησεν ὃ βλέπων ὕπα apud Favorin. p. 314 (ubi κατεβρύντισεν, initium versus etiam ap. Sehol. Il. 8 233), qui est Joawni Damasceni ex hymno pentocostali, vid. Eustath. ap. Mai Spieileg. Hom. V 321. — lambographi fortasse alicuius, sed re- centioris, sunt quae exhibet Plut. Cons. ad Apoll c. 15 mira dialeetorum confusione notabilia: Ποῦ γὰρ τὰ σεμνὰ (κεῖνα); ποῦ δὲ “υδίης *) Fortasse in eadem comoedia legebantur, quae Philo Quaest. in Genes. IV 203 adseripsit: porro optime dixit Epicharmus: quicunque, (it, minus. delinquit, optimus est. vir: nemo est enim innocens, nemo re- prehensionis expers*. Inseribenda autem Epicharmi fabula Ἡρακλῆς παρ Φόλῳ, cf. Apollon. de coniunct. p. 490 (non παρὰ Φ.), quemad- modum alius comoediae Epicharmeae titulus Πύρρα ἢ 4svxegíov in- teger est servatus in Et. Flor. Miller p. 204 (quo testimonio mirum in modum post O. Schneiderum nuper nescio quis in Museo Rhen. abusus est), atque iam licet schol. Aristoph. Pac. 73 restituere: ᾿Επέχαρμος ἐν Ἡρακλεῖ τῷ imi τὸν ξωστῆρα' ... (xal iv) Πύρίρᾳ ἢ Λευκ)αρέωνι. ubi Πυγμαρίωνι legitur: prioris fabulae exemplum intercidit, in altero scri- bendum λοχαγὸς εἷς τῶν κανθάρων. 41 === p750 === 140: . FRAGMENTA ADESPOTA. μέγας δυνάστης Κροῖσος ἢ Ξέρξης βαρύν ξεύξας ϑαλάσσης αὐχέν᾽ "EAMjonovtiog; ἅπαντες ἀΐδαν ἦλθον καὶ λάϑας δόμους. ubi certe ἅπαντ᾽ ἐς Gov ἦλθε scribendum, nisi forte quartus versus est ex lyrieo aliquo earmine petitus. — Versus qui le- gitur Paroemiogr. T. IT 778 (Apostol. XX 19): φιλεῖν ἀκαίρως ἴσον ἐστὶ τῷ μισεῖν. 1358 nisi forte easu tantum versus speciem refert (ap. Maximum oerte Conf. II 549 Socrati tribuitur et τοῦ μισεῖν legitur), ita legen- dus: φιλεῖν ἀκαίρως ἐστὶ τῷ μισεῖν ἴσον. — Trimetri duo, qui leguntur apud Plut. consol. ad Apollon. c. 5: Τροχοῦ περιστείχοντος ἄλλοϑ᾽ ἡτέρα ἁψὶς ὕπερϑε γίγνετ", ἄλλοϑ᾽ ἡτέρα. (qui etiam extant apud Macarium Prov. VIII 58, ubi ἄλλοτε ἡ ἑτέρα ἁψὶς ἄνωθεν ἐστίν, ἄλλοτε v ἑτέρα legitur) non iambographi sed tragiei videntur. — Quod Apollonius Dysc. in Bekkeri Aneed. Π 490 affert: à "Ho! ἔστι ϑύδωρ σ΄... unde sit petitum, prorsus incertum. — "Versus apud Herodianum zw. p. λέξι p. 6: Μὴ Z4vevg Χίμαιραν μωρίαν ὀφλήσῃς. ita enim scribendum i. e. ὡς Ζνεὺς Χίμαιραν ἀνατρέφων. altici poeiae videtur. — Versus septenarius ap. Plutarch. de profeet. in vit. e. 2, qui proverbii loco adhiberi solebat, quem olim inter adespota Lyricorum fragmenta recepi: Πρὸς στάϑμῃ πέτρον τίϑεσθαι, μή vw πρὸς πέτρῳ στάϑμην. vel propter correptum vocabulum στάϑμη comico poetae tribuen- dus. — H. Sauppe in Philologo XI 39 seq. complures versus claudos sibi videtur indagavisse, qui proverbii vicem partim usur- pabantur, quos Archilocho vel Hipponaeti tribuit, velut apud Phrynichum in Bekkeri Anecd. I 67, 27: Ὑπερδεδίσκευκας πονηρίᾳ πάντας. id quod iam ten Brinck suspieatus est: at Phrynichus ut solet haee ex comico poeta depromsit, quae casu tantum hipponactei versus speciem prae se ferunt: nec minus incería sunt reliqua, quae Sauppe ibi attigit. — Apud Stobaeum XXVIII 18 insigne fragmentum ionici seriptoris extat, quod non solum poesis lumi- === p751 === FRAGMENTA ADESPOTA. TA nibus ornatum est, sed etiam passim iumbiei numeri vestigia ex- hibere videtur: his abusus Haupt apud Meinekium in Addendis in versus irimetros redegit, sed numeri sunt innumeri, maxime- que vitiosi anapaesti offendunt. *) Iambographorum reliquiae complures apud Hesychium vi- dentur delitescere, velut fortasse Jrchilochi est vel Hipponactis: πατρύϑεν πορδηκίδαι (cod. πορδικέδαι), ὅτι πατέρων ὄνων εἰσὶν ἡμίονοι. Archilochi haud dubie est ibidem: ἐπ᾿ Αἰνύρων ὁδόν (legebatur ἐπ᾽ «ΑΑἰννύρων ὁδῶν) ivvge, χωρίον τῆς Θρῴκης ἀπὸ Aivógov ὀνομασϑέν, ita enim correxi locum coll Herod. VI 47 (vid. Philol. XVI 590). — Item iambographi videtur, quod ex- hibet Steph. Byz. v. ἀγρός" ᾿᾿γροικηρὴν φύσιν. Quod legitur in Et. M. 270, 9 not. (cod. Voss.) Διαρταμή- Gavreg* διακόψαντες, διαμερίσαντες, οἷον μηληδὸν διαρταμήσαν- τες. fortasse ex pedestri libro petitum seribendumque cum Mei- nekio μεληδόν. lambographi versiculum deprehendisse sibi vi- detur Meineke apud Athen. III 126 F: ἵνα μὴ Aéyge' ἄκικύς εἶμι καὶ ὀλιγοδρανέω, ui κὠλεγοδρανέω ..scribatur; mihi videntur haee ex Aescehyli Prometheo v. 546 liberius conformata esse. — ltem Meineke suspicatur iambographorum reliquias delitescere in Athenaei oratione IX 381 B: ... πολλὸν ἐπιχέας ξωμόν, et τὴν ἡμίσειαν ἀλφιτοῖς πολλοῖς κριϑῆς. Diffieilius etiam distinguas, quae melicis poetis, quaeve 806- nicis sint vindicanda. Quod olim inserui reliquiis adespotis: Δοῦρας ᾿Δλεξάνδροιο ἀταρβές. ex Bachmanni An. II 373, 11, petitum est ex Jntiphili Byzantii epigrammate, quod extat in Anthol Pal. VI 97 v. 1 Ζοῦρας AAsbévdgoro et v. 5 ἴλαϑι δοῦρας ἀταρβές (nominativum δοῦρας agnoscit etiam Herodianus Cram. An. Ox. I 122, 21). — Item quae lHerodianus Cram. An. Ox. III 261, 30 adscripsit: Πελίου τε ΜΜάγνησσαν κόραν. *) Seriptorem hune respexit opinor Phrynich. 312 Lob.: Παραϑή- κην Ἱππίαν καὶ Ἴωνα τινὰ συγγραφέα φασὶν εἰρηκέναι, quod inter- pretes non recte ad lerodotum referunt (quem antestatur 'l'homas Mag.), nam hoc ipsum παραϑήκη et praeterea παράϑεσις legitur in hac ecloga. Meineke quamvis dubitanter ad Anaxarebum rettulit eclogam, at ille Heraeliti vestigia secutus dispari dicendi genere usus est, neque loni Chio, quem fortasse aliquis haec composuisse auguretur, conveniunt argutiue et cincinni orationis, quibus hic scriptor legentes captat. Ipsam rem etiam Conon c. 38 enarrat, sed alio usus auctore, ut vel nomina diversa et locorum et hominum arguunt. 1359 === p752 === 142 . FRAGMENTA ADESPOTA. Callimacho vindieavi, vid. Anthol. lyr. fr. 198 ed. 2. — Ex co- moedia petitum, quod exhibet Apostol XVIII 8: A. Χαίροις Ὑψιπύλη φίλη. Β. Τοὺς ἐμοὺς πλέκω κορύμβους. À. Οὔ σοι λέγω περὶ τούτου. B. Οὗ μὸς ἀκοίτης ἐνταῦϑα. vulgo κορύμβους πλέκω et v. 4 ἄκοιτις vel ἥκοι wg legitur; sed praeterea videtur οὔ σοι τῶνδε λέγω πέρι, οὗμός iov ἐνταῦϑ᾽ ἀκοίτης scribendum. — Quod proceleusmatiei metri exemplum proponitur in Endlicheri Anal. Vindob. 30: , Ὄνος ὄνος ἀπέθανε, τίνε τίνι ϑανάτῳ; quod Plotius 283 (cf. J. Klein de eod. Nicol. Cusani p. 33) satis inepte interpretatur: Moreris asine moreris asine vapulans. comici poetae est. — Quod Apollonius de pronom. p. 321 ad- seripsit (ef. id. de synt. 156 et de adverb. in Bekk. An. II 583) Doriei poetae esse antestatus, quodque Alemani tribuit Ahrens, ego olim adespotis Lyricorum reliquiis inserui, sed est potius JEpicharmi septenarius: "Ove χερνᾶτις yvv& οὐδὲν προμαϑιουμένα. ita vel potius προμαϑεωμένα scribendum (non προμαϑιομένα, ut Ahrens, quem olim seeutus sum): hane eb similes formas ne- que Ahrens (II 210) neque Dietrich (in Kuhnii Diario X 410) recte explicaveruni: auctior haec íorma etiam apud Homerum extat, velut futurum μαχεούμεϑα Od. X 408. XXIV 113 legitur. Hiatus in eaesura tetrametri apud Epicharmum satis habet ex- eusationis. — "Versum apud Millerum Mise. 65: Βλάξ vt καὶ ἠλίϑεος γένωμαι non tam lyriei poetae, quam Aristophanis esse arbitror. — Quod est apud Dionem Chrysost. LXXX 9: ἢ vr Δία εἴ τινας κόρας χαλεποὶ πατέρες. ὡς ὃ τῶν ποιητῶν λόγος, χαλκέων περιβό- λων ἐφρούρησαν εἷρκταῖς. tragici potius, quam lyrici poetae esse credo. — Quod est ap. Aristot. Poet. 21, 7: (ἅλιος) σπείρων ϑεοκτίσταν φλόγα. utrum lyrici an tragici sit, incertum. — Ea quae exhibet Demetr. de eloc. 151: ἔχουσι δέ τι στωμύλον καὶ ἀλληγορίαι τινές, ὥσπερ τό" δελφοῖ παιδίον ὑμῶν ἃ κύων (Vind, ἀκύων, n ὁ κύων, 1360 === p753 === FRAGMENTA ADESPOTA. ! 143 Ald. Vind. b ἀκούων) φέρει. ubi cum Sehneidero δελφυΐ scri- bendum, fortasse Aleaei sunt*), qui potuit cum cane praegnante non sine contemtu comparare patriam suam, cui tyrannis immi- nebat, velut est apud Theogn. v. 39: Κύρνε, κύει πόλις 10e, δέ- δοικα δὲ μὴ τέκῃ ἄνδρα εὐθυντῆρα κακῆς ὕβριος ἡμετέρης. Ac versus erit Asclepiadeus, si statuas & correptum esse, quamquam hoc quidem satis dubium, vide quae dixi ad Sapphus fr. 103. — Bed unde petitum sit quod legitur in Et. M. 727, 38 Xu- βὰς παρὰ τὸ στοιβάξω: Ῥυϑμῷ δὲ τὸ ψεῦδος στιβάξουσιν, sed Kt. Flor. 272 ῥυϑμῷ τὸ v. στιβίξουσιν, h. e. στοιβάξουσιν, non liquet, alii videntur στοιβάσουσι legisse, vid. Hesych. στο(ι)βάσουσι᾽ σωρεύσουσι, nisi forte scriptura inter στοιβάζειν et στοβάξειν (i. e. κακολογεῖν) fluctuabat. — In Hesychio denique multae glossae latent, quas possis hue referre, sed plerumque incertum, utrum ex melico poeta an ex cantieis tragoediarum sint petitae, velut. Χϑονόπαιδ᾽ “Ὥραν᾽ καϑ' ὃ ix Γῆς oí Ὧραι τὰ φυόμενα, ὡς ἡμέρα ᾿Ἡλίου, x«9' ἱστορίαν. — Non recte lyriei alieuius poetae reliquias indagavisse videtur Emperius ap. Dion. Chrys. XII p. 223, qui de cycno moribundo dicit: οὐκοῦν οὐδὲ τότε ἀϑροίξεται κηλούμενα τοῖς μέλεσι: πρὸς ὄχϑην ποταμοῦ τινος ἢ λειμῶνα πλατύν ἢ καϑαρὰν ἠόνα λίμνης ἢ τινὰ σμικρὰν εὐθαλῆ ποταμίαν νησῖδα. florida haee sophistae oratio. — Quod Dio Chrysost. V 4 scrip- sit τόδε uiv δὴ προοίμιον, ὡς ἔφη τις, τοῦ νόμου, non ex an- liquo poeta, sed ex sophista opinor desumtum, — Passim veteres seriptores sententiae tantum summam, non ipsa poetae verba ad- hibent, velut Aristides II 555: τῶν μὲν αἰσχρῶν oU φασιν ἔρωτα εἶναι, τῶν δὲ καλῶν κἀν ϑεοῖς εἶναι ποιηταὶ λέγουσιν: sane hic rhetor Pindari carmina studiose legit, sed potest hoc etiam ex iragoedia petitum esse. — Versum apud Clem. Alexandr. Paedag. I 154: ἀρετὰ γὰρ ἐπαινεομένα δένδρον ὡς ἀέξεται. detortum esse ex Pindariceo Nem. VIII 40: αὔξεται δ᾽ ἀρετά, χλωραῖς ἐέρσαις ὡς ὅτε δένδρεον ἄσσει iv σοφοῖς ἀνδρῶν ἀερϑεῖσ᾽ ἐν δικαίοις τε πρὸς ὑγρὸν αἰϑέρα dixi ad h. 1. — Ex tragoedia, *) Ex Sophronis mimis videtur hoc exemplum repetitum, sed quo- modo verba corrigenda sint ambigo. Usener Mus. Hhen. XXIII 337 scripsit ἀδελφὸν παιδίον ὗμιν ἃ κύων φέρει quae argute interpretatur, === p754 === 144 . FRAGMENTA ADESPOTA, fortasse ex Furipidis Bellerophonte, petitum carmen, quod exhibet Diodor. Sieul. Exc. Vat. ΠῚ p. 134: Τοσαύτην ἔχει ὃ χρυσὸς δύ- ναμιν ἐπὶ κακῷ προτιμώμενος παρὰ ἀνθρώποις, οἵ τινες διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῆς πρὸς τοῦτον ἐπιθυμίας παρ᾽ ἕκαστα προφέρονται τούτους τοὺς στίχους τῶν ποιητῶν (sequuntur Euripidis iambi) καὶ τὰ διὰ τῶν μελῶν πεποιημένα (Nauck fr. inc. 102): Ὦ χρυσέ, βλάστημα χϑονός, οἷον ἔρωτα βροτοῖσιν φλέγεις, πάντων κράτιστε, πάντων τύραννε" πολεμεῖς δ᾽ "ἄρεος κρείσσον᾽ ἔχων ϑύναμιν, τᾷ πάντα ϑέλγεις" ὃ ἐπὶ γὰρ Ὀρφείαις μὲν ῥδαῖς -— εἴστετο δένδρεα καὶ ϑηρῶν ἀνόητα γένη, σοὶ δὲ καὶ χϑὼν πᾶσα καὶ πόντος (πολιὸς) καὶ ὃ παμμήστωρ "Ἄρης. Item Juripidis videtur carmen: Ilóvww! ὦ σοφία, σύ μοι ἄνδανε" ὁ d I 1361 » 5 * ' f ᾿ ὔλβου δ᾽ ἐμοὶ μὴ χρυσέου φαεννάν ἀκτῖνα δαίμων διδοίη σοφίας πάρος ἢ τυραννίδα" Διὸς ἀπωτάτω b κεῖται, καλὸς ϑησαυρὸς ὅτῳ προσέβα. vid. Diod. Sie. Exe. Vatie. T. III p. 135: Καίτοι γε πόσῳ πρεῖτ- τόν ἐστιν ἐκφέρεσθαι τῶν ποιημάτων τὰ τὴν ἐναντίαν τούτοις ἔχοντα παράκλησιν πότνια σοφία κτλ. (Nauck fr. inc. 108). — Tragici, non lyrici est, quod extat apud Stob. Ecl. Phys. 1 2, 22 (Nauck 402): Νῦν οὐκέτι μοι δίχα ϑυμός, ἀλλὰ σαφὴς (λόγος ἔσϑ᾽), ὅτε πάντα βροτοῖς Ζεὺς ἐπικάρσια τέμνει; καθελὼν μὲν δοκέοντα, 6 ἀδόκητον δ᾽ ἐξαείρων. V. 9. λόγος ἔσϑ᾽ addidi, quamquam σάφ᾽ οἶδ᾽ sententiae insitu- iae sufficiebat; πάντα Bücheler et Meineke, legebatur καὶ τά, Credo autem Ewripideos esse versus, ac nescio an praecesserit fragm. adesp. 72 ed. Nauck, Los mendum in integrum est re- stitutum. Recentioris — non Euripidis est, quod idem Diodorus XVI 92 adseripsit (Nauek 100): Φρονεῖτε νῦν αἰϑέρος ὑψηλότερον - καὶ μεγάλων πεδίων ἀρούρας" === p755 === FRAGMENTA ADESPOTA., 145 φρονεῖϑ᾽ ὑπερβαλλύμενοι πόνων πόνους, ἀφροσύνᾳ 5 πρόσω βιοτὰν τεκμαιρόμενοι. 6 δ᾽ ἀμφιβάλλει ταχύπους κέλευθον ἕρκει σκοτίαν, ἄφνω δ᾽ ἄφαντος προσέβα μακρὰς ἀφαιρούμενος ἐλπίδας 10 ϑνατῶν πολύμοχϑος "Aides. ubi v. 4 πόνων πόνους seripsi, legebatur δόμων δόμους, v. 7 foxes ubi ἔργῳ erat; v. 10 recte emendavit Reiske, vide Arse- num p. 371. Sed praeterea nescio an gravius vitium delitescat v. ὁ, ubi in libris est ταχύπουν, non ταχύπους. lam cum Philo- demus περὶ ϑανάτου Vol. Hereul. IX col. 20 extrema hunc in modum exhibeat: ἄφνω δ᾽ ἄφαντον προσέβα μακρὰς ἀφαιρούμενον ἐλπίδας τὸ χρεών, liberius ut fieri solet conformata, iamen τὸ χρεὼν opinor non substituisset, nisi ipse poeta alio loco suppe- ditavisset: itaque conieci: ἀφροσύνᾳ πρόσω τὸ χρεὼν τεκμαιρόμενοι. * , , ᾿ , τὸ δ᾽ ἀμφιβάλλει ταχύπουν κέλευϑον ἕρκει σκοτίαν.