=== p150 === 140 zs POETAE MELICI. sania Sapphus nomen sustulit, ἔπη τὰ Πάμφω corrigens*): ef. Pausan. VILE 35, 8: ἐπὶ δὲ ἄκρῳ τῷ χώματι ἕερόν ἐστιν "pré μιδὸς ἐπίκλησιν καλλίστης" δοκεῖν δέ μοι καὶ Πάμφως μαϑών τι παρὰ ᾿Δρκάδων πρῶτος "άρτεμιν ἐν τοῖς ἔπεσιν ὠνόμασε Καλλί- στην. — Fragmentis eximendum quod habet Suid. v. ᾿Δηδὼν καὶ ἀηδοῦς, ὡς Σαπφώ, κατὰ Μιτυληναίους. nam hoc dicere voluit, praeter ἀηδών, ἀηδόνος dictum etiam esse ἀηδώ, ἀηδοῦς, αὖ Σαπφώ, Σαπφοῦς: cf. schol. Soph. Ai. v. 628, qui nihil nisi ἡ ἀηδὼ δὲ κατὰ Μιτυληναίους. — Sapphus carmen, quod latina lingua conversum exhibet Comes Natalis Mythol. p. 535, fietum est. — De Seolio in Admetum, quod nonnulli grammatici Sap- phoni tribuerunt, vid. Praxillae fr. 3. — Denique, ut nihil prae- termittatur, addo, quod Photius Bibl. 161, ubi fontes Sopatri διαφόρων ἐκλογῶν recenset, de libro II dicit: καὶ μὴν καὶ ἐξ ἄλλων διαφόρων, ἀλλά γε καὶ ἀπὸ ὀγδόου λόγου τῆς Σαπφοῦς. *) Haec nomina etiam apud Philostratum in Heroico p. 692 per- mutata, sed Gregor. Naz. οὐ, in luliamum I p. 141 Orpheo tribuit ver- sus, quos Philostratus adseripsit, eosdem schol. Greg. ined. (Herm. VI 490) Πανυάσιδος dicit esse τοῦ ἀνεψιοῦ Ἡροδότου. === p151 === VII. ML ἀν ' ERINN A. De Erinnae aetate satis difficilis est lis: nam Suidas et Eustathius Sapphus amicam et aequalem fuisse tradunt, quae memoria nulli iam dubitationi foret obnoxia, si certum esset Erin- nam à Sapphone esse commemoratam, vide quae dixi ad Sapph. fr. 77. At Eusebius poetriam cirea Ol. CVII 1 inelaruisse auctor est; haec igitur nullo pacto inter se possunt conciliari. Iam Tatianus adv. Gr. 51 auctor est ἃ Naucyde poetriae statuam esse factam, qui quidem seeundum Plinium cirea Ol. XCV clarus fuit, aetate ille qui- dem tunc iam provectior, ut, videtur: igitur hie fictor non potuit vir- ginis, quae L fere annis post vixit, signum facere; id quod iam Welcker (Opuse. II 149) reetissimo iudicio usus intellexit: tamen Benn- dorf (de Anthol. gr. epigr. p. 8) ea qua solet temeritate adver- satur, qui levissimis usus argumentis Erinnam claram poetriam Alexandri magni aetate (Philippi Macedonis certe dicere debebat) vixisse contendit; velut ex Propertio II 2, 21, qui post Corin- nam creditur Erinnam nominavisse, colligit, Erinnam Corinna fuisse natu minorem, ut mirer Benndorfium non usum esse Me- leagri disticho, ut Erinnam Rhiani aequalem fuisse argueret: atque Propertianus ille versus tam foede corruptus est, ut om- nino sit dubium, an recte Erinnae nomen ibi sit restitutum. Quare eum constet iam cirea Ol, XCV Erinnam statuae honore decoratam fuisse, si Eusebio fides est habenda, necesse est sia- tuamus duas eiusdem nominis poetrias fuisse, claram maiorem, quam Eusebius prorsus silentio praetermisit, alteram ignobilem, quam solus chronographus memorat, cuius memoria penitus est extincta; nam reliquorum testimonia omnia spectant eam Erin- nam, quae musicae artis laude inclaruit, neque possunt ad di- versas poetrias revocari. Eam autem, quae nobile nomen nacta . est, maiorem fuisse Naucydis statua testificatur. Haec Erinna, eum praematura morte extincta sit, unum tantum poematium versuum CCC, quod 4Aexére fuit inscriptum, reliquit, quod et === p152 === 142 . ^ POETAE MELICI. poetae et grammatici Alexandrini tamquam venusiissimum οὗ ommibus numeris absolutum praeclaris laudibus extulerunt, quam- quam fuerunt, qui hoc carmen poetriae abiudiearent, vide fr. 1. Quoniam heroicis versibus erat conditum, Suidas Erinnam émo- ποιὸν appellat, sed poematium illud a lyricae poesis virtute haud procul abfuisse consentaneum est. Praeterea Erinna etiam epi- grammata composuit, quae Meleager in suam eoronam recepit 926 (IV 1, 12); hine íria etiammune in Anthologia Palatina extant. Quamquam autem epigrammatum antiquiorum auctores plerum- que incerti, duo tamen haud dubie Erinnae sunt: nam ipsa nomen suum professa est in secundo epigrammate (5, v. 8), eum hoc autem epigrammate arctissima necessitate est tertium con- iunctum (6). Iam quoniam haec epigrammata quamvis venusta tamen ab antiquitatis simplicitate aliquantum recedere videntur, fortasse aliquis existimet, colum maioris, epigrammata minoris Erinnae esse: verum hane coniecturam satis superque redarguit sive Leonidae sive Meleagri auctoritas Anth. Pal. VII 13: Παρϑενικὴν νεαοιδὸν ἐν ὑμνοπόλοισι μέλισσαν Ἤρινναν, Μουσῶν ἄνϑεα δρεπτομέναν, “Ἄιδας sig ὑμέναιον ἀνάρπασεν᾽ ἦ δὰ τόδ᾽ ἔμφρων εἶπ᾽ ἐτύμως € παῖς" βάσκανος ἔσσ᾽ ido. igitur illa virgo, quae summam musieae artis laudem conseeuia praematura morte extincta est, etiam epigrammata ista cóndidit: nam novissima verba deprompta sunt ex epigr. 6, 3. Sapphus illam amicam et aequalem fuisse tradunt, sed certe Erinnae re- liquiae quae supersunt haud quaquam produnt singulare Sap- phieae poesis studium: neque aeolico, sed dorico sermone usa est Erinna (secundum Suidam colus fuit ποίημα «Αἰολικῇ καὶ “ωρίδι διαλέκτῳ), itaque non est verisimile eam in insula Lesbo natam esse: nam de pairia quoque inter veteres grammalieos . fuit lis (vide infra): qui Lesbiam dicunt, videntur hoc hariolati esse, quoniam animadvertebant Erinnam propter carminum ve- nustatem cum Sapphone componi. Ac propterea Erinna haud dubie etiam suppar aetate clarissimae poeiriae visa est: nam epigrammata quidem Erinnae, quae supersunt, argumento sunt opinor, has poetrias multorum annorum spatio divisas esse: sed eui aetati adscribenda sit, non liquet: nam Plinii, qui Myronem artificem ab Erinna nominatum esse testatur, manifestus esi error, . vide infra, quamvis statua poetriae a Naucyde faeta eum Plinii verbis satis convenire videatur. === p153 === ERINNA. 143 HAAKA TH. 1 lloumíAs, ναύταισιν πέμπων πλόον εὔπλοον (49v, πυμπεύσαις πρύμναϑεν ἐμὰν ἁδεῖαν ἑταίραν. 2. Παυρολύγοι πολιαί, ταὶ γήραος ἄνϑεα ϑνατοῖς. 8. LOCO comi" gag Τοῦτό xev sig ᾿“ἴδαν κενεὰ διανήχεται ἀχώ, σιγᾷ δ᾽ ἐν νεκύεσσι" τὸ δὲ σκότος ὕσσε κατέρρει. EHIVPAMMATA. es . Ἐξ ἀταλᾶν χειρῶν τάδε γράμματα᾽ λῷστε Προμαϑεῦ, ἔντι καὶ ἄνϑρωποι τὶν ὁμαλοὶ σοφίαν" ταύταν γῶν ἐτύμως τὰν παρϑένον ὅστις ἔγραψεν, αἱ καὐδὰν ποτέϑηκ᾽, ἧς x' ᾿4γαϑαρχὶς ὅλα. Erinna. Fr. 1. Athen. VII 2388 Ὁ: ῶνημονεύει τῶν πομπίλων καὶ Τιμαχίδας. . Ἤφιννά τε (sic A, κρένα B, κορέννα PVL, hoe vel xe/vre DQ), ἢ ὁ Ἱπεποιηκθς τὸ εἰς αὐτὴν ἀναφερόμενον ποιη- μάτιον" Housíls κτλ. Weleker non recte hos versus ad epigramma aliquod refert. — V. 1. ναύταισι, v. ναύτῃσι. — ἰχϑύ Dindorf, v. ἰχϑῦς, AB ἐχϑῦν. — V. 2. πομπεύσαις Stephanus, v. πομπεύσας. Fr. 2. Stob. Flor. CXV 13: Ἱπποθόου, quod ortum ex n. 14: Ἱπποϑόωντος. Voss. Εἰρήνης, unde Meineke (Poet. Com. IV p. 712) "Heívvng. — mol, ταὶ γήραος Voss., v. πολιοὶ τὰς γήρας, Meineke πολιαὶ τῶ γήραος. Fr. 8. Stob. Flor. CXVIII 4: Εἰρήνης. ita codd. Meineke Ἠρίν- γης. — V. 1. τοῦτό κεν manifesto vitiosum, fort. τυυτόϑι, antea οὕνεκεν vel τούνεκεν conieci, Hecker ᾿τουτάκις, Meineke coniecit τούτω wie . .. διανίσσεται. --- Υ ἃ. σιγᾷ Ursin., Vind. σιγαῖ, v. σιγά. — κατέρρει, fort. κατα y osi, Hecker ὅκα σκότος ὄσσε “καταρρεῖ. Fr. 4. Epigrammata. Anth. Pal. VI 352. A Ἠρίννης. — V. 1. ἐξ ἀταλᾶν, scribendum videtur 1e966' ἀταλᾶν, cod. P δέξατάλαν, sed ex correctione, nàm fuit antea ἐξατάλαν, Plan. ᾽ἐξ ἁπαλῶν, Weiske ἐξ ἀπαλᾶν͵ Iacobs δέξ᾽ ἀταλᾶν, Hecker δεὶγμ’ ἁπαλᾶν χειρῶν τάδε γράμ- poco λῷστα, Προμαϑεῦ, ὅττι καὶ ἄνϑρωποι, Dilthey δέρξ᾽ ἀταλᾶν, quae mera est barbaries, sed hoc ipso nomine Benndorfio probatur. — yoduuere* λῷστε Τιρομαϑεῦ, ἔντι distinxit B. G. Weiske (Prometheus p. 600, legebatur γράμματα, λῷστε Προμαϑεῦ" ἔντι. --- Προμαϑεῦ, Plan. Προμηϑεῦ, idem v. 2 ἐντί. — Υ, 3. τὴν ὁμαλοὶ, cod. P τενομαλοί, lacobs traiecit τὴν σοφίαν ὁμαλοί. — V.3. γῶν scripsi, legebatur γοῦν. — V. 4. «t καὐδαὰν scripsi, atque idem proposuit Weiske, legebatur * === p154 === 144 | ' POETAE MELICI. 5. Στᾶλαι καὶ Σειρῆνες ἐμαὶ καὶ πένϑιμε κρωσσέ, ὅστις ἔχεις ᾿ά4ΐδα τὰν ὀλίγαν σποδίαν, 928 τοῖς ἐμὸν ἐρχομένοισι παρ᾽ ἠρίον εἴπατε χαίρειν, αἴτ᾽ ἀστοὶ τελέϑωντ᾽, αἴϑ' ἑτεροπτόλιες" 5 χῶτι μὲ νύμφαν εὖσαν ἔχει τάφος. εἴπατε καὶ τό" χὦῶτι πατήρ μ᾽ ἐκάλει Βαυκέδα, χὥῶτι γένος Τηνία, ὡς εἰδῶντι" καὶ ὅττι μοι ἃ συνεταιρίς Ἤρινν᾽ ἐν τύμβῳ γράμμ᾽ ἐχάραξε τόδε. αἴκ᾽ αὐγὰν, sed iam Ursinus vidit αὐδὰν restituendum esse. — ἦσ κ᾽ cod. P, qui deinde ἀγαϑάρχις ὄλα, Plan. ἧς. Ceterum haec quae Erinna de Prometheo humani generis auctore significat, componi possunt eum Sapphus fr. 145. Fr. 5. Anth. Pal. VII 710 Corr. in ras. Ἠρίέννης Μιτυληναίας, C εἰς βρυκέδα ὑβουνίθο) τὴν Μιτυληναίαν, Ἠρίννης δὲ συν - P εταιρέδα. ᾿Εν praemissum COM i. e. σημείωσαι ὡραῖον. Cum hoc epigrammate arctissima necessitudine coniunctum proximum, quam- quam in Anth. Pal. diremtum est interposito Antipatri epigramniate. Utrumque enim carmen ad unum Baucidis sepulerum pertinet. Binis tabulis impositae erant Sirenes, iuxta adstabat hydria: itaque etiam in utraque tabula epigramma foit inscriptum. Morem satis illustrat Mnasaleae epigramma Anth. P. VII 491: αἰαῖ παρϑενίας ὀλοόφρονος, ἃς ἄπο φαιδρὰν ἔχλασας ἁλικίαν, ἱμερόεσσα Κλεοῖ, καδδὲέ σ᾽ ἀμυξά- μεναι περὶ δάκρυσιν αἴδ᾽ ἐπὶ τύμβῳ λᾶες Σειρήνων, ἕσταμες εἰδάλιμοι. Urnam tabulae additam testatur titulus ap. Curtium Inser. Att. n. IX: Ἐνιάλου ϑυγατρὸς Σπουδίδου κέραμος στήλη. Apparet igitur non recte Sehneidewinum στάλα pro στᾶλαι v.i proposuisse. Item ego non recte olim alterum epigramma Erinnae abiudiecavi, ratus postea ab alio ad exemplum huius epigrammatis compositum esse, — V. 2. ὅστις ἔχεις, fort. ὃς κατέχεις. --- ᾿λἴδα, Reiske 4ióy, deinde cod. P τᾶν ὀλ. σπο- διᾶν. Haec vitium contraxisse manifestum es, nam urna, quae tu- mulo imposita est, non conduntur cineres: conieci ᾿Αἴδα τὰν ὀλίγαν λιβάδα 1. 6. inferias: cum σπονδάν(ήν) upra scriptum esseb, corrector aliquis σπονδιάν substituit, nam ὅστις ἔχεις σπονδὰν τὰν ὀυέγαν Aide non satis placet. Blassio versus subditicius videtur. — V. 3. ἐμὸν Salmasius, cod. P ἐμοῖς. — V. 4. eit! ἀστοὶ, cod. P αἰτάστοι. --- Brunck τελέϑοντ᾽. — ἑτεροπτόλιες Brunck , cod. τελέθωνταιϑετέρωι͵ πόλιος, lacobs ἑτέρας (poterat lenius ἑτέρων) πόλιος, Hecker & ἕτεροι πόλιος. — V. 5. Iacobs νύμφαν ἐοῖσαν. -- Brunck τάφος" εἴπατε καὶ τό, ὅττι. -- V. 6. Βαυκίδα, cod. βρυκέδα. — V. 1. Τηνία, ὡς εἰδῶντι. Pauw et Heringa, cod. τηνιδώσειϑωντι, lacobs Τηνία᾽ ὡς δ᾽ εἰδῶντι, καὶ ὅττι. Erinna cum sodalem Baucidis se appellet, popularem sibi fuisse signi- ficat, Baucidem autem procul a patria mortem obiisse indicio sunt. verba patriae mentioni addita ὡς εἰδῶντι: quo accedit, quod socer novae nuptae iusta persolvit, vid. ep. 6, 6. Atque si Teni sepulta fuisset Baucis, monumentum, quod his epigrammatis Erinna exornavit, dilucide poetriae patriam testificaretur, sed si sepulerum fuit alio loeo conditum, poterant qui de Erinnae patria olim quaesiverunt usi ut par est hoc epigrammate de scripturae fide ambigere: atque certum est, === p155 === ERINNA. - 145 6. Νύμφας Βαυκίδος εἰμί" πολυκλαύταν δὲ παρέρπων στάλαν, τῷ κατὰ γᾶς τοῦτο λέγοις dida ,Béoxevog ἔσσ᾽, Aide τὰ δὲ ποικίλα σάμαϑ᾽ δρῶντι 929 ὠμοτάταν Βαυκοῦς ἀγγελέοντι τύχαν, 50g τὰν παῖδ᾽ Ὑμέναιος ὑφ᾽ ἃς εἰσάγετο πεύκας, τὰδ᾽ ἐπὶ καδεστὰς ἔφλεγε πυρκαϊάν' καὶ σὺ μέν, ὦ Ὑμέναιε, γάμων μολπαῖον ἀοιδάν ἐς ϑρηνῶν γοερὸν φϑέγμα μεϑαρμόδαο. alios Τηλέα legisse, quod praeoptat Welcker Opusc. II 146. Stepba- nus Byz. v. Τῆνος Erinnam Tenmam dicit, h. e. ex insula Teno non Laeonieae oppido oriundam, ut Welcker censet; T'eliam vel Teiam Sui- das et Eustathius cum tradunt, lectionis varietatem satis testantur. Optio difficilis: quod Erinna doriea usa est dialecto nullum facit mo- mentum, praesertim cum in Teno insula passim vestigia dorici moris deprehendantur. Sed quod alii sec. Suidam et Eust. Rhodiam fuisse Erimnam perhibebaut, sane commendat scripturam T'4£ce: quod si hoc sepulerum Rhodi fuit, facile poterant nonnulli Rhodo insulae adscribere poetriam. Sed Lesbiam qui tradiderunt, velut Tatianus, hariolati sunt, velut in huius epigrammatis lemmate Mitylenaea et infra VII 711 Ascig ποιήτρια, item Baucis Mitylenaea appellatur, quod seriptoris autoschediasma est. — ib. cod. P ἁσυνεταρὶρ, idemque in marg. re- petitum. Fr. 6. Anth. Pal. VII 712. Ο Εἰς Βαυκίδα τινὰ νύμφην iv τῷ ϑαλάμῳ τελευτήσασαν, corr. Ἠρίννης. Huie quoque lemmati P ut supra praemissae sunt notae ὕω. Erinnae esse hoc epigramma testificatur Leonidas vel Meleager in epigr. in Erinnam Anth. Pal. VII 13:'H ῥα τόδ᾽ ἔμφρων Εἶπ᾽ ἐτύμως ἁ παῖς" Βάσκανος ἔσσ᾽, ἴδα. — V. 1. εἰμὶ cod. P, legebatur ἐμμί, erat fort. ἡμί, — παρέρπων, eed P παρέρπῶν (sed v addit m. 8.). V. 8. ᾿Αἴδᾳ, cod. P ἀΐδα. — V. cod. P βάσκανός ἐσσ᾽ (ἃ pr. m. se). — τὰ δὲ ποικίλα σάμαϑ᾽ —- cf. Pittaci dietum ap. Diog. L. I 77: ὑπὸ Κροίσου (ἐρωτηϑεὶς) τίς ἀρχὴ μεγίστη, ἡ τοῦ ποικίλου, ἔφη, ξύλου, σημαίνων τὸν νόμον. lacobs τὰ δέ τοι καλὰ a" vel ᾿ποικῆα γράμμαϑ᾽ proposuit, cod. P τὰ δέ ror καλὰ τὰ usd". V. 4. ὠμοτάταν εὖ τύχαν Salmasius et Brunck, cod. p ὄμματατᾶι (sed üt ἃ m. 8. in rasura) et τύχαι, Hecker τὰ δέ τοι καλὰ xeu ἐφορῶντι γράμματα τὰν B. & τύχαν. — V. δ. cod. Pal. & m. pr. in marg. novam inscriptionem addit Εἰς τὴν αὐτὴν βαυκ' at continuatur epigramma, quod kotidem versibus constat, quot prius. — ὡς Brunek, cod. P üg. — ὑφ᾽ ἃς εἰσάγετο πεύκας scripsi, cod. P ἐφ᾽ aig ἤδετο πεύκαις eb v. 6 τᾷ δ᾽... πυρκαΐϊαν seripsi, Brunckium fere secutus: significat nuptiis continuo funus successisse; cod. P τὰν δ᾽ ... πυρκαϊᾶς. — καδεστάς, Cod. P "d ut videtur, non xeósv- τάς. Alii aliter difficilem hune locum conformarunt, velut Brunck coni. ὑφ᾽ r^ δόμον ἄγετο πεύκας τᾷδ᾽ .. πυρκαϊᾷ, lacobs ἐφ᾽ αἷς καλὸς ἤδετο πεύκαις, ταῖσδ᾽ ... πυρκαϊᾷ, Sehneidewin ἐφ᾽ αἷς ἀείδετο. --- V. 1. μολπαῖον scripsi, P ἃ m. s. μολπαῖαν, à m. pr. μολπαίαν. — V. 8. γοερὸν Brunck, cod. P γοερῶν. — μεϑαρμόσαο, legebatur μεϑηρμόσαο. — Ceterum ef. de hoc epigr. Welcker Syll. Epigr. Praef. XXX seq. PozTAx Lvm,. 117. 10