=== p574 ===
XXXIV. | 3228
CLEOMENES  . ἢ

Athen. IX 402 A: Ἐπεὶ δὲ σὺ καὶ τὸ προβληϑέν cor &mo-
σροσπεποίησαι περὶ τῆς χρόας τοῦ Καλυδωνίου cvóc, εἴ τις αὐτὸν
ἱστορεῖ λευκὸν τὴν. χρόαν γεγονότα, ἐροῦμεν ἡμεῖς τὸν εἰπόντα" τὸ
δὲ μαρτύριον ἀνίχνευσον σύ πάλαι γὰρ τυγχάνω ἀνεγνωκὼς τοὺς
Κλεομένους τοῦ Ῥηγίνου διϑυράώμβους, ὧν ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ
Μελεάγρῳ τοῦτο ἱστόρηται.

ΧΧΧΥ.
CYDIAS.

1.

δἐυω.-. ων. αν -.ὺ

KA LOLDNER OS e

Εὐλαβεῦ δὲ μὴ κατέναντα λέοντος
νεβρὸς ἐλϑὼν μοῖραν αἱρεῖσϑαι κρεῶν.

Uydias. Fr. 1. Plato Charmid. 156 D: Τότε δή, ὦ γεννάδα, ti-
δόν vs τὰ ἐντὸς τοῦ ἱματίου καὶ ἐφλεγόμην καὶ οὐκέτ᾽ iv ἐμαυτοῦ ἦν
καὶ ἐνόμισα σοφώτατον εἶναι τὸν Κυδίαν (sic codd. nisi quod Cy Κη-
ófov, vulgo Κριτέαν, Hartung, qui Cydiam poetam omnino fuisse negat,
et hie et apud Plutarchum Κηδείδην restituere vult, vid. ad Frag.
Adespot. 102) τὰ ἐρωτικά, ὃς εἶπεν ἐπὶ καλοῦ λέγων παιδός, ἄλλῳ ὑπο-
τιϑέμενος, εὐλαβεῖσϑαι μὴ κατέναντα (sic vd, κατ᾽ ἐναντία ϑίθΘτε, κατ-
ἔναντι vulgo) λέοντος νεβρὸν ἐλϑόντα μοῖραν (μοῖρα 9( et O à m. pr.)
αἵρεῖσϑαι κρεῶν (νεκρῶν Fi) αὐτὸς γάρ μοι ἐδόκουν ὑπὸ τοῦ τοιούτου
ϑρέμματος ἑαλωκέναι. Praeterea 9(0 addunt post ἐλϑόντα haec: ἀϑα-
νατώισηι ϑεια. Cf. Athen. V 187 D: ποιεῖ γὰρ (Πλάτων) αὐτὸν (Σω-
πράτη) ἀσυμφώνως ποτὲ μὲν σκοτοδινιῶντα καὶ μεϑυσκόμενον τῷ τοῦ
παιδὸς ἔρωτι καὶ γινόμενον ἔξεδρον, καὶ καϑάπερ νεβρὸν ὑποπεπτω-
κότα λέοντος ἀλκῇ, ἅμα δὲ καταφρονεῖν φησι τῆς ὥρας αὐτοῦ. Ex his

=== p575 ===
ΟΥ̓ΡΙΑΒ. ᾿ 565

2. 1924

Plutareh. de facie in orbe lunae e. 19: E δὲ μή, Θέων
ἡμῖν οὗτος τὸν Μᾶίμνερμον ἐπάξει καὶ τὸν Κυδίαν καὶ τὸν Agyl-
λοχον, πρὸς δὲ τούτοις τὸν Στησίχορον καὶ τὸν Πίνδαρον ἐν ταῖς
ἐκλείψεσιν ὀλοφυρομένους τὸν (leg. ἄστρον) φανερώτατον κλε-
πτόμενον. καὶ μέσῳ ἄματι (sic Schott, vulgo ἅμα τὴν) νύκτα
γενομένην (hoc fortasse Cy diae est), καὶ τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου
σκότους ἀτραπὸν .... φάσκοντας. --- Cydiae voluit Bernhardy
vindieare hemistichium illud Τηλέπορον re βόαμα λύρας, vid. fr.
Adesp. 102.

Cydiae versus restitui: quod in duobus libris additum est ἀϑανατώισηι
ϑεια, id nihil omnino confert ad poetae locum redintegrandum, sed
puto haec verba ex antiqua parepigraphe Orta esse: haud dubie enim
in antiquis libris adscriptum erat εὐλαβεῖσϑαι μὴ ϑανατώσῃ ἡ 9£c,
ut explicaretur sententia illius carminis. Contra Sauppe ἐν ϑανατοέσσᾳ
ϑέᾳ elieuit et Cydiae tribuit, ego in proeedosi scripsi νεβρὸς ἐλϑὼν
ἀϑανάτῳ σ᾽ ἰδέᾳ μοῖραν elgijtet κρεῶν, Car. Fr. Hermann ϑανάτου σ᾽
ἢ ϑέᾳ μοῖραν αἱρεῖσθαι χρεών, interpretatus : cave, ne leoni occwrrentem
hinnulewnm te ipso aspectu mori fatale sit, At sententia est: Noli hinnu-
leus cum sis cum leone contendere de praeda, simile proverbium apud
Arsen. 356 (113): Μὴ πρὸς λέοντα δορκὰς ἅψωμαν μάχης. Denique
M. Schmidt coni. νεβρὸς ἐλϑών ἰϑείᾳ ϑανατώδει μοῖρ᾽ ἀφαιρῆαι κρεῶν.

=== p576 ===
ΧΧΧΥ͂Ι.
PRAXIL .L A.

AIOYPAMBOI.
AXIAAETX,

1.
᾿Αλλὰ τεὸν οὔποτε ϑυμὸν ἐνὶ στήϑεσσιν ἔπειϑον.

AA&NIZ.
2.
Κάλλιστον uiv ἐγὼ λείπω φάος ἠελίοιο,
δεύτερον ἄστρα φαεινὰ δεληναίης τε πρόσωπον
ἠδὲ καὶ ὡραίους σικύους καὶ μῆλα καὶ ὄγχνας.

Praxilla. Fr. 1. Hephaest. 22: Παρὰ Πραξίλλῃ ἐν διϑυ-
ράμβοις ἐν ὠδῇ ἐπιγραφομένῃ ᾿Αχιλλεύς" ᾿4λλὰ κτλ. nisi forte
τὸν Scribendum. Eadem Sch. Heph. 159 (ubi. ἔπειϑεν) affert, item
Cram. An. Ox. IV 326, 20 ubi οὔποϑε στεέϑεσιν ἐπείϑεον legitur, Draco
Straton. 146. Bachmann. An. Π 180, 17 (ἔπενϑεν). Eust, 12, 25. 805, 91
et 1372, 9 (ubi ἀλλ᾽ ἐτεόν). Gramm. Harl. 320 (ubi τεόν). Hartung τοι
coniecit.

Fr. 9. Zenob. IV 31: Ἠλιϑιώτερος τοῦ Πραξίλλης ᾿δώνι-
δος (Cod. 'Coisl. add. ἐπὶ τῶν ἀνοήτων). Πράξιλλα Σικυωνία με-
λοποιὸς ἐγένετο, ὡς φησὶ Πολέμων" αὕτη ἡ Πράξιλλα τὸν "Aevi. iv
τοῖς μέλεσιν (eod. Coisl. ἐν τοῖς ὕμνοιυο) εἰσάγει ἐρωτώμενον ὑπὸ
τῶν κάτω, τί κάλλιστον καταλιπὼν κρένασϑαι, ἥλιον καὶ «σελήνην καὶ
σικύους καὶ μῆλα: ὅϑεν εἰς παροιμίαν προήχϑη ὃ λόγος. Ἠλίϑιον γὰρ
τὸ τῷ ἡλίῳ παραβάλλειν τοὺς σικύους. Sed cod. Coil. servavit ipsos
versus: καταλιπὼν ἐλήλυϑεν, ἐκεῖνον δὲ λέγοντα οὕτως" ΚΧάλλιστον
κτλ. Εὐήϑης γάρ τις ἴσως ὁ τῷ ἡλίῳ καὶ τῇ σελήνῃ τοὺς σικύους καὶ
τὰ λοιπὰ συναριϑμῶν. Cf. Diogenian. V 19. Suid. v. Ἠλιϑιάξω. Apo-
stol. VIII 53. Resp. Liban. Epist. 707. — V. 3. ὄγχνας Schneidewin,
eod. óyvovg.

=== p577 ===
PRAXILLA. b6

IIAPOINI A.
8. j ^ 1295

"Aóuárov λόγον, ὦ ᾽ταῖρε, μαϑὼν τοὺς ἀγαϑους φίλει"
τῶν δειλῶν δ᾽ ἀπέχου, γνοὺς ὅτι δειλῶν ὀλίγα χάρις.

4.
Ὑπὸ παντὶ λίϑῳ σκορπίον, ὦ ᾽ταῖρε, φυλάσδσεο.

“θ΄ τ —M OM M —IN/
υψτνψ. νον -ὄοτ

Ὦ διὰ τῶν ϑυρίδων καλὸν ἐμβλέποισα,
παρϑένε τὰν κεφαλάν, τὰ δ᾽ ἔνερϑε νύμφα.

Er. 8. Aristoph. Vesp. 1239: ᾿ἀδμήτου λόγον, ὦ ᾿ταῖρε, μ. τ. &.
φίλει. καὶ τοῦτο ἀρχὴ σκολίου- ἑξῆς δέ p τῶν δειλῶν. χάρις.
Praxillae esse carmen doeet sehol. ad v. 1240: τοῦτο ví λέξεις σπο-
λιόν] κολακικὸν τὸ σκολιὸν καὶ παρὰ Θεώρου, τοῦτο οἵ μὲν ᾿Δλκαίου,
oí δὲ Σαπφοῦς: οὐκ ἔστι δέ, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς Πραξίλλης φέρεται Παρ-
οινέοις. nam haec non esse referenda ad sequentem cantilenam (οὐκ
ἔστιν ἀλωπεκίζειν wvÀ.), sed ad Admeti scolium, vel inde apparet, quod
schol. dieit xolextxóv et παρὰ Θεώρου. Confirmat plane Pausanias ap.
Eust. ll. 326, 36: ἀπὸ δὲ τοῦ δηϑέντος ᾿Δἀδμήτου σκόλιόν τι ἐν ᾿4ϑή-
veg ᾿ἀδόμενον, ὡς καὶ Παυσανίας φησὶν ἐν τῷ οἰκείῳ λεξικῷ, λέγων,
ὡς oí μὲν ᾿Δλκαίου φασὶν αὐτό, oí δὲ Πρφαξίλλης τῆς Σικυωνίας"
ἀρχὴ δὲ τοῦ μέλους αὕτη ᾿δμήτου κτλ. ἔοικε δὲ διὰ μὲν τῶν ἀγα-
9ov τὴν revoca καὶ φίλανδρον ὑποδηλοῦν Ἄλκηστιν, διὰ δὲ τῶν δει-
λῶν τὸν ᾿ἀδμήτου πατέρα, ὃς ὥκνησε ϑανεῖν ὑπὲρ τοῦ παιδός. Vel sic
tamen coniicias etiam alterum scolium, quod huie apud Aristophanem
subiicitur, item ex Praxillae carminibus petitum esse:

Οὐκ ἔστιν ἀλωπεκίζξειν, :
οὐδ᾽ ἀμφοτέροισι γίγνεσθαι φίλον.

Ceterum Hartung etiam Schol. 29, 24. 36. 26, quoniam eiusdem numeri
sunt, quem hie fr. 8. 4 exhibent, Praxillae tribuit. — V. 9. δ᾽ om.
Sehol. Arist. — γνοὺς, ap. Schol. " Arist. Ven. zéovo', Ald. ,»ποιοῦσ᾽. --
Inter scolia refert etiam Athen. XV 695 C, ubi v. 1 AB ὦ ἑταῖρε, ib.
L ge, AB φίλει σέβου, C φίλους offov et v. 2 δειλοῖς ὀλίγη χάρις,

Fr. 4. Schol. Rav. Arist. Thesmoph. 529: Τὴν παροιμέαν δ᾽
ἐπαινῶ τὴν παλαιὰν κτλ Ἔκ τῶν εἰς Πράξιλλαν ἀναφερομέ-
vov: Ὑπὸ κτῖ. καὶ ἑτέρα, πώντα λίϑον xívti. Ceterum simillima
sententia est in scolio 23, atque haud seio an illic germana Prauxillei
carminis forma sit servata. De i ipso proverbio cf. Zenob. VI 20. Diogen.
VIII 59. Apostol. XIX 91. — ὑπὸ, Fritzsche coni. ἔν τοι.

Fr. 5. Hephaest 43: Καὶ τὸ πρὸς τρισὶ (δακτύλοις ἔχον rooyai-
κὴν συξυγίαν) καλούμενον Πραξίλλειον' Ὦ κτλ. -- V. 9. κεφαλάν,
A κεφάλαν, quod notabile, nam fortasse Aeolensium more Praxilla te-
nores retraxit. cf. Schol. Theoer. III 52: Νίκανδρος κεφάλαν, ὡς ἡμέ-