=== p552 === XXVIII. MYRTIS. Plutarch. Quaest. Graec. e. 40: Ἐλιέως τοῦ Κηφισοῦ καὶ Σκιάδος Εὔνοστος ἦν υἱός, ᾧ φασὶν ὑπὸ νύμφης Εὐνόστας ἐκτρα- φέντι τοῦτο γενέσϑαι vobvous. Καλὸς δὲ ὧν καὶ δίκαιος οὐχ ἧττον ἦν σώφρων καὶ αὐστηρός᾽ ἐρασϑῆναι δὲ αὐτοῦ λέγουσιν : Οχναν, μίαν τῶν ἈΚολωνοῦ ϑυγοατέρων ἀνεψιὰν οὖσαν. Ἐπεὶ δὲ πειρῶσαν ὃ Εὔνοστος ἀπετρέψατο, καὶ λοιδορήσας ἀπῆλϑεν εἰς τοὺς ἀδελφοὺς κατηγορήσων, ἔφϑασεν ἡ παρϑένος τοῦτο πράξασα κατ᾽ ἐκείνου καὶ παρώξυνε τοὺς ἀδελφοὺς "Exsuov καὶ “Δέοντα καὶ Βού- xoÀov ἀποκτεῖναι τὸν Εὔνοστον, ὡς πρὸς βίαν αὐτῇ συγγεγενημένον. Ἐκεῖνοι μὲν οὖν ἐνεδρεύσαντες ἀπέκτειναν τὸν νεανίσκον᾽ ὃ δὲ "Eg ἐκείνους ἔδησεν᾽ ἡ δ᾽ Ὄχνη μεταμελομένη καὶ γέμουσα τα- ραχῆς, ἅμα μὲν αὑτὴν ἀπαλλάξαι ϑέλουσα τῆς διὰ τὸν ἔρωτα λύπης» ἅμα δ᾽ οἰκτείρουσα τοὺς ἀδελφούς, ἐξήγγειλε πρὸς τὸν Ἐλιέα πᾶσαν τὴν ἀλήϑειαν, ἐκεῖνος δὲ Κολωνῷ" Κολωνοῦ δὲ δικάσαντος οἱ μὲν ἀδελφοὶ τῆς Ὄχνης ἔφυγον, αὐτὴ δὲ κατεκρήμνισεν ἑαυτὴν, ὡς Μυρτὶς ἡ ᾿άἀνϑηδονία ποιητρία μελῶν ἱστόρηκεν. === p553 === XXIX. - ! 1906 CORINN A. BOIQOGTOZ. 1. uiu. wv cn -u-e Tov δὲ, μάκαρ Κρονίδα, του Ποτειδάωνος, ἄναξ Βοιωτέ. ΚΑΤΑΠΛΟΥ͂Σ. 2. δι - υν.ν «- ES GO MM - Corinna. Fr. 1. Herodian. περὸ pov. λέξι. 11, 8: Παρὰ μέντοι Βοιωτοῖς Ποτειδάων τραπέντος τοῦ σ εἰς v: Kóguvvo: Βοιωτοί τοῦδε μάκαρ Κρονίδη" τοῦ ποτειδάωνος ἄναξ fer ὅτι πολλοὺς ἐποίησε σχηματισμοὺς καὶ ἐν ἑτέροις εἴρηται. cle Ahrens Κόριννα Βοιωτῷ᾽ τοὺ δέ, ut carmen Βοιωτὸς dictum sit, quod eponymi herois memoriam illustrabat. — Koovíów seripsi pro Koovíóg, Ahrens Koo- νιδῆε i. e. Κρονιδαῖε, Saturni fil, at insolentior haec forma ne nu- mero quidem versus convenit, poteratque Boeotus Neptuni filius Satur- nique nepos reete Κρονέδας appellari. --- Ποτειδάωνος, haud scio an Ποτειδαώνιος, ξάναξ Βοιωτέ sib corrigendum, antea scripseram Ποτει- δάων, ut Corinna non Boeotum, sed Neptunum indigitaverit; Hartung τοὺ Ποτειδάωνος ἄνακτος πῆ Βοιωτέ, Ahrens Ποτιδάωνος, άναξ scri- psit, iniuria formam Ποτειδάων addubitans, quam Boeotis plane vin- dieat Herodianus, neque aliter titulus Thebanus ap. Keil Syll. n. 12 Ποτειδάονι ἐμπυλήοι, satis autem superque constat, sermonis Boeoto- rum quanta 810 in his rebus varietas et inconstantia. — Βοιωτέ Koechly delendum censuit. Prima vocis syllaba hie, ut saepius fit, correpta. Memorabile est Herodiani librum βοίωτε exhibere: potuit enim prae- sertim in vocativo antiqua verborum pronuntiatio a Boeotis servari; Boeotos reicere accentum solitos etiam '"Theognostus 53 indicat, ubi dieit, Ζάτοιος εὐ Ἄϑοιος, cum nomina propria sint, proparoxytona esse ; οἷς ὅμοιον xol τὸ τραπέζοιος βοιωτιακὸν Ov κατὰ τὸν τόνον καὶ κατὰ «τὴν γραφήν. Atque alias quoque aeoliei accentus vestigia restant, 17 προφάνης et ylovxov, quae non videntur ex librariorum errore profecta === p554 === 544 ν᾿ POETAE MELICI, Νίκασ᾽ ὃ μεγαλοσϑένης ᾿Ωαρίων, χώραν v' ἀπ᾽ ἑοῦς πᾶσαν ὠνούμηνεν. Ἐ8, 200 1907 Schol Nicand. Ther. 15: Of δὲ πλείους Ταναγραῖον εἶναί φασι τὸν ἰβρίωνα" Κόριννα (VR, Κόρινα ΚΡ, Κόρινος A) δ᾽ εὖ- σεβέστατον αὐτὸν λέγει καὶ ἐπελϑόντα πολλοὺς τύπους ἡμερῶσαι καὶ καϑαρίσαι ἀπὸ ϑηρίων. EA V LL .. ... Οὐ γὰρ riv ὃ φϑονερὸς δαίμων. IO0AA02Z. b. Apoll. de pron. 373 B: Διὰ τοῦ € ἡ νῶε παρὰ ᾿Αντιμάχῳ.. καὶ τού τε νῶε ἐν ᾿Ιολάῳ Κόριννα. Cod. τούτε, divisit. Boeckh, sed malim xoi τὸ εὖτε νῶε. ; 'EHT' EIII GHBAIX 6. —- UU Οὐμὲς δὲ κομισϑέντες. . ETEPOIA. j. Anton. Liberal e, 95: Μῆητιόχη καὶ Mevizmm. “Ἰστορεῖ Νί- esse; quamquam Choerobose. I 202 adversatur; fortasse etiam βάνα fr. 21 huc referendum. Fr. 2. , Apollon. de Pron. 858B: Ἑοῦς" αὕτη ἀκόλουθος dou τῇ τεοῦς, ἢ συνεχῶς καὶ Κόρφιννα ἐχρήσατο iv Κατάπλῳ' Νέκασ᾽ καὶ, — V. 1. ó, Hermann ὃν. — μεγαλοσϑένης, Ahrens μεγαλοσϑένειρ. — V. 2. Ὠαρέων, cod. ὠαρεέων. Fr. 4. Apollon. de Pronom. 365 B: (Tiv) τύϑεται παρὰ Κορίννῃ καὶ ἐπ᾽ αἰτιατικῆς ἐν Κατάπλῳ" Οὐ κεῖ. ἀντὶ τοῦ σέ, καὶ σαφὲς ὡς κατ᾽ ἐναλλαγὴν πτώσεως. — δαίμων, δήμων Ahrens. Fr. 6. Apollon. de Pron. 379 B: Βοιωτοὶ μετὰ διφϑόγγου τοῦ ov οὐμὲς δὲ x. Κόριννα ἕπτ᾽ ἐπὶ Θήβαις. === p555 === CORINNA. ^ 54b x«»6ooc ἑτεροιουμένων δ΄ xal Κύριννα ἑτεροίων α΄. Ὠρίωνος τοῦ Ὑριέως ἐν Βοιωτίᾳ ἐγένοντο ϑυγατέρες Μητιύχη καὶ Μενίππη᾽ αὗται, ὅτε Ὠρίωνα ἠφάνισεν ἐξ ἀνθρώπων "άρτεμις, ἐτρέφοντο παρὰ τῇ μητρί. καὶ ᾿ϑηνᾶ μὲν ἐδίδασκεν αὐτὰς ἱστοὺς ἐξυφαίνειν, Aqpo- δίτη δὲ αὐταῖς ἔδωκε κάλλος. ἐπεὶ δὲ ᾿Δονίαν ὕλην ἔλαβε λοιμὸς καὶ πολλοὶ ἀπέϑνησκον, ϑεωροὺς ἀπέστειλαν παρὰ τὸν ᾿Απόλλωνα τὸν Γορτύνιον᾽ καὶ αὐτοῖς εἶπεν ὃ ϑεός, ἰλάσασϑαι δύο τοὺς Ἐριου- νίους ϑεούς᾽ ἔφη δὲ κατακαύσειν αὐτοὺς τὴν μῆνιν, εἰ δύο δυσὶν ἑκοῦσαι παρϑένοι ϑύματα γένοιντο᾽ πρὸς δὲ δὴ τὸ μαντεῖον οὐδε- μία τῶν ἐν τῇ πόλει παρϑένων ὑπήκουσεν, ἄχρι γυνὴ ϑῆσσα τὸν χρησμὸν ἐξήνεγκε πρὸς τὰς ϑυγατέρας τοῦ Ὠρίωνος. αἵ δ᾽ ὡς ἐπύ- ϑοντο περὶ τὸν ἱστὸν ἔχουσαι, τὸν ὑπὲρ ἀστῶν ϑάνατον ἐδέξαντο πρὶν ἢ τὴν ἐπιδήμιον ἐπιπεσοῦσαν αὐτὰς ἀφανίσαι νόσον, τρὶς δὲ βοησάμεναι χϑονίους δαίμονας, ὅτι αὐτοῖς ἑκοῦσαι ϑύματα γίνονται; ἐπάταξαν ἑαυτὰς τῇ κερκίδι παρὰ τὴν κλεῖδα. καὶ ἀνέρρηξαν τὴν σφαγήν" καὶ αὗται μὲν ἀμφότεραι κατέπεσον ἐς τὴν γῆν᾽ Φερσε- φόνη δὲ καὶ “Αϊιδης οἰχτείραντες τὰ μὲν σώματα τῶν παρϑένων ἠφανισαν᾽ ἀντὶ δ᾽ ἐκείνων ἀστέρας ἀνήνεγκαν ἐκ τῆς γῆς of δὲ φανέντες ἀνηνέχϑησαν εἰς οὐρανόν, καὶ αὐτοὺς ὠνόμασαν ἄνϑρω- ποι κομήτας᾽ ἵδρύσαντο δὲ πάντες ἄονες iv Ὀρχομενῷ τῆς Βοιω- τίας ἱερὸν ἐπίσημον τῶν παρϑένων τούτων᾽ καὶ αὐταῖς καϑ' ἕκα- στον ἔτος κόροι τε καὶ κόραι μειλίγματα φέρουσιν᾽ προσαγορεύουσι δ᾽ αὐτὰς ἄχρι νῦν Αἰολεῖς κορωνίδας παρϑένους. Carminis titulus “Ἑτεροίων (Mellmann Ἑτεροιουμένων commendavit) insolentia offen- dit, sed Παρϑενείων, quod aliquis coniiciat, nimis recedit, fort. Simplieiter Κόριννα α΄ scribendum, ut ἑτεροίων temere ex prae- gresso ἑτεροιουμένων sit additum. Welcker Kl. Schriften II 136 item titulo tradito fidem denegat atque μέλη intelligenda esse censet. — Fallitur Dübner, qui Etym. Flor. Miller Mise. 239 κερκίδι πεπιϑεῖν Corinnae vindicavit et ad hoc carmen rettulit; mihi videtur Homericum ῥηιδίως πεπιϑεῖν esse. ios: Fr. 8. Priscian. I 36: ,Jn plerisque tamen Aeolis secuti hoc faei- mus: illi enim ϑουγάτηρ dicunt pro 9vy vno, ov corripientes, vel magis 1208 v sono w soliti sunt pronuntiare, ideoque adscribunt o, non ut diphthon- , gum faciant, sed ut somum v Aeolicum ostendant, ut. Καλλιχώρον χϑονὸς εὐρείας ϑουγάτηρ. Corinnae tribuit Welcker, cum in anti- quis editionibus contra codicum auctoritatem Callimacho esset tributum. PomzrAzx Lvm. III. I 85 === p556 === 546 A : POETAE MELICI. .. Καλλιχόρω χϑονός Οὐρίας ϑούγατερ. .... 9. Ἦ διανεκῶς εἴδεις; οὐ μὰν πάρος ἦσϑα Κόριννα. 10. Uu Lm wx MEE —-Z4Z..-.---— Ἰώνει δ᾽ εἰρώων ἀρετάς — . 19209 χεἰρωιάδων (ἀΐδω). — Καλλιχόρω Sehneidewin, καλλιχώρου vulgo, codices varias eor- ruptelas exhibent, E καλλίχοροι, ac fortasse hac 'Thessalica forma pas- sim etiam Corinna usa est. — Οὐρίας Müller et Welcker, R 9 ue: 1g, G sov. ρειας, Krehl ex cod. Heidelb. εὐρείας. — ϑούγατερ scripsi, ita. enim BARGL, solus Καὶ 4ovyorgo, vulgo ϑουγάτηρ, Ahrens ϑουγάτειρ. Fr. 9. Hephaest. de syneephonesi disserens 22: Ἔστι μέντοι καὶ iv ἔπει, ὡς παρὰ Κορέννῃ ἐν τῷ πέμπτῳ᾽ ἡ διανεκῶς κτλ. ubi Schol. τινὲς δέ φασιν ἐν fa, κρεῖττον δὲ ἐν πέμπτῃ. --- ἡ διανεκῶς, C 5 διαννιεκῶς. Non obmutescit littera I, sed pronuntiandum ξανεκῶρ. Sed valde offendit antepaenultima correpta, quae secundum consuetu- dinem produci debebat. Itaque Arnaldus διὰ κενᾶς coniecit, ego de- leta particula 7j antea proposui διανεκέωρ: unde Curtius ξανεκέως com- mendavit. Sed nihil novandum. Videtur littera 4 huius stirpis, cuius origo latet, ἃ principio brevis fuisse: in compositis vocabulis haee vo- calis solet qui graeci sermonis mos est produci, atque haec ectasis latius serpsit, itaque etiam ἠνεκέως dieitur, quemadmodum ἠνεμόεις, ἠμαϑόεις, alia. Verum tamen alias quoque prosodia passim fluctuat, velut apud Homerum ἀνόλεϑρος extat, Attici ἀνώλεϑρος dicunt; δύση- eic et δύσερις promiscue adhibentur, voeabula quae ab dorfuóg descen- dunt ectasin admittunt, partim repudiant: non solum εὐήνεμος et εὐᾶ- veuog, sed etiam εὐἄνεμος fuit in usu, v. Crinag. Anth. P. IX 555. — εὕδεις, PE εὔδης. Exspeetaveram Boeotorum more εὕδεις, si ad εὔδω refertur, sed mihi videntur Boeoti εὔδειμι dixisse, quemadmodum νόεεμι, φίλειμι, alia; quod Hesychius servavit εὔδεισι᾽ ἡσυχάζει (ita recte €odex, nisi quod es$0s/o: scriptum) testificatur hanc verbi speciem, neque vero ex Boeotorum sermone repetitum, quorum consuetudo εὖ- δειτι requirit, sed εἴ diphthongus passim etiam in aliis regionibus vica- ria est htterae ἢ, velut in titulo Sigeensi extat ἐπο(ῶεισεν. — ἦσϑα, fort. εἶσϑα scribendum, Turnebus οἶσϑα. — Post Κόριννα Hermann addit ὑπναλέα. . : LT ἱ Fr. 10. Apollon. de Pron. 325A: Βοιωτοὶ ἰών,... Κόριννα. καὶ ἔτι" τωνει ἠδ᾽ ἡρώων ἀρετὰς χειρωαδων. quae correxi, quamquam per metrum etiam χείρῳάδων vel γχεῤρωΐδων scribi poterat: ἡ, quod delevi, ex dittographia ζώνη ortum: in proeedosi seripseram (àv ἄειδον εἰρώων ἀρετὰς χείρωΐδων, Ahrens ζώνει K$0' εἶρ. do. χεἰρωάδων pro- bante Koechlyo, nisi quod εὖ 20" praeoptat, Hartung .. Εὔδα δ᾽ ζώνει ἘΕἰφρώων ἀρετὰς χείρωϊάδων...... === p557 === CORINNA. δ41 11. dU .-vve-v--- Περὶ τεοῦς “Ερμᾶς ποτ᾽ "Agtve πουκτεύϊ. 12. HELL uU.-Uus. “ἄδοντος δονακοτρύφω. 13. Z4 Ll ll «Φ"των.ο. Κὴ πεντήκοντ᾽ οὐψιβίας. 14. 1δ. 16. 11. 18. € c € NW ^ € € M NE c € « « ] €« 1 ! y 3 € «c hok ς de Fr. 11. Apollon. de Pron. 388 C: Τεοῦς ... καὶ ἔτι Kóguvva- περὶ v. 'Eg. ποτ᾽ ἀρευαπουκτευϊ. Correxit Boeckh (Valckenaer Ἄρηα πουκτεύει). Fr. 12. 'lheodos. ap. Dindorf. ad Aristoph. Schol. T. III p. 418: Κόριννα᾽ Λάδ. δονακοτρόφον, quod correxi. Olim suspicatus sum Νέδοντος potius scribendum, sed Nedon in Cea insula fuit τόπος, neque vero ποταμός, vid. fr. 89. ' Fr. 18. Hephaest. 108: Καὶ ἐπὶ τῶν γλυκωνείων τοιαῦτα σχήματα παραλαμβάνεται' οἷον ἐν τοῖς Κορίννης.... ὧδε καὶ τόδε" Καὶ πεν- τήπκονϑ᾽ οὐ ψιβέας (schol. οὐψφιεβίας). --- Κὴ Ahrens, vulgo καὶ. — πεντήκοντ᾽ οὐψιβίας P, πεντήκοντκ ὑψιβίας E, sed idem in schol. πὲν- τήκοντ᾽ auxit Ahrens πεντείκονθ᾽, Hartung οὐψέποδας. Fortasse versus ad lolaum referendus, in quo earmiue poterat Corinna quin- quaginta Thespii filias ab Hereule compressas commemorare, vid. Dio- dor. IV $9. : D Fr. 14. 15. 16. 17. 18. Hephaest. 106: Ἔτι δὲ καὶ πλείοσιν αὕτη (Κόρινν α) κέχρηται σχήμασιν' “ούρατος κτλ. Hermann coni. .Jos- ρατος ὥστ᾽ ἐπ᾽ ἱππίω Κάρτα κε βρεμύμενοι πόλιν «]Ιιεπράϑομεν ἀπρο- quvéig: Γλούκου δέ που τις ἀοιδιῶν Πελέκεσσι δονεῖτ᾽ ἄν. probante Schneidewino, nisi quod ὡς ἀφ᾽ ἱππίω κάρτα μέγα βριμούμενοι m. ἐπ. ἀπροφανές" γλ. δέ πω τις ἀξοιδιῶν πελεκέεσσι δονείτη scripsit, At non cohaerent hac reliquiae, ac ne id quidem certum est, omnes ex uno eodemque petitas esse carmine. Hartung duo fragmenta esse putat, prius “μωρατίω δ᾽ ἐφ᾽ Ümmo, Καμμένομεν βριμούμενοι' πόλιν δ᾽ ἐπρά- ϑομὲν προφανῆς. alterum Γλουτὸς δέ τις αἰδεέων (i. e. αἰξηῶν) Πελέ- κεσσι δυνεῖτη. 35* === p558 === 548 à POETAE MELICI. “Ιῴὔρατος ὥστ᾽ ἐφ᾽ ἵππω. ὁ EE EM 510 Κάρτα μὲν βριμάμενοι.᾽ | Πόλιν δ᾽ ἐπράϑομεν, προφανείς. Γλουκοὺ δεί τις ἀΐδων. Πελέκεσσι δονεΐτη. 19. O0 c συν - όφἔωμ.ν -υ0υυν.-. ἔνμ.-.ν»-..ο .. (Εὐωνυμίης) πῆδα «ὃν ϑέλωσα φίλης ἀγκάλης ἑἐλέσϑη. Fr. 14. δώρατος scripsi, vulgo δούρατος; per metrum licebit etiam δόρατος scribere, nam Corinna rochaico ithyphallico vice tripodiae logaoedicae utitur. Non de equo ,Troiano haec dixit Corinna, sed de Ulixe naufrago, cf. Od. V 971: ἀμφ᾽ ἑνὶ δούρατι βαῖνε, κέληϑ᾽ ὡς ἵππον ἐλαύνων. — Fr. 15. κάρτα Hermann, vulgo κατὰ, CP corr. xoi τὰ. — βριμάμενοι scripsi, in edit. 2 βοιμαόμενοι, vulgo βοιμώμενοι, C βριμομενοι. — Fr. 16. πόλιν δ᾽, E pro var. leet. πόλιν δ᾽ εὖ. — προ- φανείς P, vulgo προφανής, Schol. προφάνης. Vulgo consentiente scho- liasta προφανείς adhaeret proximo versiculo, idque in ed. 8 secutus sum, ratus Corinnam passim etiam paroemiacum purum his logaoedi- cis carminibus inseruisse. Nune sicut in ed. 2 subiunxi huic versui: neque tamen verborum restitutio certa, fort. πόλιν δ᾽ ἔπραϑ᾽ ὁ μὲν προφανείς, i e. partic. aoristi προφανῆναι. Neque enim, ut tuearis ἐπράϑομεν, pluralis numerus adiectivi προφανής asciscendus: hoc enim vocabulum omnino alienum. — Fr. 17. γλουκού, vulgo γλούκου, E Turn. γλυκοῦ. — δεί scripsi, vulgo δέ. — ἀΐδων Ahrens, et sic P à pr. m. (supra εἰ), C ἀείδων, Fl αἰδων, Δ ἀηδὼν, E in marg. ἀηδῶν, vulgo ἄδων. — Schmidt huc revocat Hesychii glossam Γάδουνα᾽ ἴδιον, saga- Citer eorrigens Γάδου ἀΐδων, ut explicatio γλυκὺ ἄδων intercepta sit: existimat igitur olim in Corinnae versu scripturae varietatem γλουκοὺ et Γαδοὺ extitisse. Mihi in Hesychio Scribendum videtur y&óov (vel γαδοῦ)" TOLov. — Fr. 18. πελέκεσσι, E πελέκεσι, Schol. πελέκεσιν, quod metro non adversatur. Ceterum hic versus utrum tripodia logaoedica an anapaestica sit, ambigi potest. Pherecrateo versu Corinnam fre- quenter usam esse eliam 'lricha p. 30 testatur. — δονείτη Boeckh, v. δονεῖται. Fr. 19. Apollon. de Pron. 396 B: Αἰολεῖς μετὰ τοῦ ΚΕ κατὰ πᾶσαν πτῶσιν καὶ γένος"... ὁμοίως καὶ Boworo(: ευωνιμιῆης Κοριννα zn- δὲ yov ϑελωσα φίλης ἀγκάλης ελησϑη. Emendavit Boeckh, sed εὐωνυμίης vix rectum, videtur titulus carminis latere, fortasse ἐν Mi- νυάσι Koowva. πῆδα xrÀ., ut intelligatur carmen, cuius argumentum adumbravit Anton. Liber. (vid. fr. 32), id quod etiam Hartung coniecit. Ceterum meseio an potius mé ἐξὸν scribendum sit, et possis apud ipsum Apoll. suspicari ὁμοίως καὶ Βοιωτοὶ 2 Fóg, “Μινυάσι Κόριννα, sed haec incerta. — ἀγκάλης, Hartung ἀγκάλησιν. === p559 === CORINNA. ^ 549 20. b vll ᾿ς Ru T ἔθνι νους. ὥῶν-.υουυν. Κλία γέροντ᾽ ἀϊσομένα ' ' 1311 Ταναγρίδεσσι λευκοπέπλυς" μέγα δ᾽ ἐμῆς γέγασε πόλις λιγουροκωτίλης ἐνόπης. 21. ἐμ.νΨν-,ν-- ον --.ὴυ τυ εὐκώϑυυ Μέμφομη δὲ κὴ λιγουρὰν Μουρτίδ᾽ ἰώνγα, ὅτι βανὰ φοῦσ᾽ ἔβα Πινδάροιο ποτ᾽ ἔριν. Fr.20. Hephaest. 106: Gndfas δὲ καὶ ἐπὶ τῶν Γλυκωνείων τοιαῦτα σχήματα παραλαμβάνεται, οἷον ἐν τοῖς Kogívvng: Καλὰ wr. υδὶ re- petit schol. Videntur autem hi quattuor versus cohaerere. — V. 1. κλία γέροντ᾽ ἀϊσομένα seripsi, legebatur καλὰ γέροια εἰσομένα, καλὰ FI. Rhed. om. — γέροια, sch. et Turn. γέρεια, Ahrens y&oi, (i. e. γεραιὰ) ἀϊσομένα, Hartung, καλὰ foni ἀεισομένα, quod ἐράσμια interpretatur, Koechly κάλ᾽ εἰρώι᾽ ἄισα μόνα. — V. 9. λευκοπέπλυς Ahrens, vulgo λευκοπέπλοις, Fl λευκοπέπλους. — V. 8. ipiis Boeckh, vulgo ἐμή. — fee scripsi, vulgo γέγαθε, P γέγαϑε.... σε, Fl. μέγαδε, Ὃ μέγα δ᾽ . δέ. — πόλις om. Sehol. — V. δ. ᾿λιγουροκωτίλης Sehol., sed odd. "ut videtur λιγουροποτίλης. — ἐνόπης Boeckh, vulgo ἐνοπῆς, C ἐνωπῆ. Fr. 31. Apollon. de Pron. 324 C: Θέμα ἐστέν, ὃ συξύγως of αὐτοὶ (βοιωτοὶ) φασὶ τῇ μὲν ἐγὼν τὴν ἴών, τῇ δὲ ἔγωνγα τὴν ἴωνγα" Kó- ouvva' Μέμφομαι. δὲ καὶ A. Μυρφτίδα fovyB, ὁ ὅτι β. φοῦσα ἔβα Πινδαρίοιο ποτ᾽ ἔριν. Emendavit Boeckh, nisi quod fortasse Mvo- τίδ᾽ servandum fuit, sed Πινδαρέοιο, quamquam Leutseh (Philol. XI 7) et Unger Paradox. Theb. 123 seq. hanc formam defendunt, non feren- dum, quod vel metro refragatur. — ἑώνγα, de accentu ambigi potest, sed paroxytonon tuetur grammaticus Etym. M. 315, 11 quamvis futili- bus argumentis usus, sed antiquam haud dubie memoriam secutus. Aspiratio, quam Trypho testatur, quam non recte Ahrens addubitavit, non earet ratione: nam debebat ἐῶν diei, sed traiectus est, ut alias saepe, spiritus asper, qui quidem ex gutturali littera exortus est, quae fuit a principio, quamque reliquae dialecti graecae linguae servaverunt. —, V. 2. Hespic. Herod. περὶ μον. λέξ. 18, 26: Τὺ γὰρ παρὰ Κορίέννῃ βάνα οὐ κοινὸν οὐδὲ εἰς vij λῆγον, ἀλλὰ ἴδιον ϑέμα Βοιωτῶν τασσό- μενον ἀντὶ τοῦ γυνή. Cf. etium Hesych. v. βάννα οὐ βανῆκας. Cete- rum conferas quae Pausan. IX 22, 3 dicit: ἔστι δὲ ἐν τῷ γυμνασίῳ γραφή, ταινίᾳ τὴν κεφαλὴν ἡ Κόριννα ἀναδουμένη τῆς νίκης ἕνεκα, === p560 === 5050 — ? POETAE MELICI. 23. ον ον. : Τὸ δέ τις οὐμίων ἀκουσάτω. 28. Θέσπια καλλιγένεϑλε, φιλόξενε, μουδοφίλητε. "24... ^. . ial Τεῦς γὰρ ὁ κλᾶρος. *25 "Audv δόμων. * 26. ᾿Εσσάρχε πτολέμω. 2'. Athen. IV 174 F: Τούτοις (γιγγραΐνοις αὐλοῖς) δὲ καὶ of Κᾶρες χρῶνται ἐν τοῖς ϑροήνοις, εἰ μὴ ἄρα καὶ ἡ Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο, ὡς παρὰ Κορίννῃ καὶ Βακχυλίδῃ ἐστὶν εὑρεῖν. 28, Pausan. IX 20, 2: Ταναγραῖοι δ᾽ οἰκιστήν σφισι Ποίμανδρον ἣν Πίνδαρον ἄσματι ἐνίκησεν ἐν Θήβαις. sed haec ex mystagogorum explicatione petita videntur. Fr. 22. Apollon. de Pron. 882B: Οὐμέων' Βοιωτοί Τὸ κτλ. ἈΚόριννα. Ood. ovusuov. Fr. 28. Schol. Hom. Il. β 498: Οἷον καὶ παρὰ Kooívvg: Θέσπια κεῖ. Adde Cram, An, Par. III 351, 8 et 137, 10. Matranga An. 426, Respicit Draco 47 et" Steph. Byz. v. Θέσπεια" γράφεται καὶ διὰ τοῦ i καὶ ἐκτείνεται καὶ συστέλλεται παρὰ Κορίννῃ. qui hoe dicere videtur, Corinnam alibi etiam Θέσπειαν littera media producta dixisse. Of. etiam Eust. Il. 266, 5. Fr. 24. 25. 26 recte Corimnae tribuit Ahrens. — Fr. 24. Apollon. de Pron. 356A: Τεὺς ... ἔστι δὲ καὶ Βοιωτιακὸν δῆλον ὡς" τεῦς κτῖ. ὃ περισπασϑὲν τὴν πρωτότυπον σημαένει. — Fr. 25. Idem 881 C: Ὁμοίως Βοιωτοὶ ᾿ἡμίων, ἐπὶ δὲ τῆς κτητικῆς “ἁμῶν, ἃ μῶν δόμων. — Fr. 26. An. Cram. Ox. I 172, 14: Σιυνεμπίπτει δὲ ἡ ἐς moo καὶ ἄλλῃ Βοιω- τιακῇ προϑέσει τῇ ἐξ, ἐς Μουσῶν ἀντὶ τοῦ ἐκ Μουσῶν ἂν δὲ φωνῆεν ἐπιφέρηται, διὰ δύο σσ᾽ ἔσο᾽ ᾿Ἀρχιπτολέμου. Similia leguntur ib. 160, 19, ubi ἔσσαρχος ποταμὸς (unde fortasse aliquis coniieiat ἔσσαρ- χός ποτ᾽ ἐμός). Correxit Ahrens, nisi quod πολέμω scripsit. Ex Co- rinnae carminibus etiam prius exemplum ἐς Μουσῶν repetitum vide- tur, sed utrum ἐς Moecüv an cum Ahrensio ἐς Μωσάων sit scribendum non liquet. === p561 === CORINNA. 551 γενέσθαι λέγουσιν, Χαιρησίλεω παῖδα, τοῦ ᾿Ιασίου, τοῦ ᾿Ελευϑῆρος᾽" τοῦτον δ᾽ ᾿Απόλλωνός τε καὶ Αἰϑούσης εἶναι τῆς Ποσειδῶνος" Ποί- μανδρον δὲ γυναῖκά φασιν ἀγαγέσϑαι Τάναγραν, ϑυγατέρα Αἰόλου" Κορίννῃ δέ ἐστιν ἐς αὐτὴν πεποιημένα, como) παῖδα εἶναι. 29. Plut. de Mus. c. 14: Ἢ δὲ Κόριννα καὶ διδαχϑῆναί φησι τὸν ᾿“πόλλω ὑπ᾽ ᾿4ϑηνᾶς αὐλεῖν. 80. Sehol. Apoll. Rhod, I 551: ᾿φρμενίδας δὲ ἐν τοῖς Θηβαϊκοῖς ᾿Δμφικτύονος υἱὸν "Ivovov ἐν Θεσσαλίᾳ γεννηϑῆναι, καὶ ᾿Αλέξανδρος ἐν τῷ α΄ τῶν Κορίννης (ita cod. Laur, vulgo Καρικῶν) ὑπομνη- μάτων. Consentaneum est Itonum ab ipsa Corinna in carmini- bus fuisse commemoratum. 81. Sehol. Apoll. Rhod, ΠῚ 1178: Ὠγυγίας δὲ τὰς Θήβας ἀπὸ "iyoyov τοῦ (πρῶτον addit Unger) βασιλεύσαντος αὐτῶν᾽ Κύριννα δὲ τὸν Ὥγυγον Βοιωτοῦ υἱόν᾽ ἀπὸ τούτου δὲ καὶ τῶν Θηβῶν πύλαι. Eadem Philemon 128. Pertinet fortasse ad carmen, quod Βοιωτὸς fuit inscriptum. 89. - : 1213 Anton, Liberal c. 10: Miwvwdósc: ᾿Ιστορεῖ Νίκανδρος ἕτεροιου- μένων δ΄ xoi Κόριννα. Μινύου τοῦ Ὀρχομενοῦ ἐγένοντο ϑυγα- τέρες Δευκίππη (Plutarchus, qui in Quaest. Graec. c. 88 eandem famam attigit, ᾿Δρσινόην appellat), 4ixe90q, xoi ἀπέβησαν ἐκτό- πῶς φιλεργοί, πλεῖστα δὲ xol τὰς ἄλλας γυναῖκας ἐμέμψαντο, ὅτι ἐκλιποῦσαι τὴν πόλιν ἐν τοῖς ὄρεσιν ἐβώκχενον, ἄχρι Διόνυσος εἰκασϑεὶς κόρῃ παρήνεσεν αὐταῖς μὴ ἐκλείπειν τελετὰς ἢ μυστύρια τοῦ ϑεοῦ" αἱ δὲ οὐ προσεῖχον᾽ πρὸς δὴ ταῦτα χαλεπήνας ὃ Διό- νυσος ἀντὶ κόρης ἐγένετο ταῦρος καὶ λέων καὶ πάρδαλις. καὶ ἐκ τῶν κελεόντων ἐρρύη νέκταρ αὐτῷ καὶ γάλα. πρὸς δὲ τὰ σημεῖα τὰς κόρας ἔλαβε δεῖμα. καὶ μετ᾽ οὐ πολὺ κλήρους εἰς ἄγγος αἱ τρεῖς ἐμβαλοῦσαι ἀνέπηλαν᾽ ἐπεὶ δ᾽ ὃ κλῆρος ἐξέπεσε “ευκίππης; ηὔξατο ϑῦμα τᾷ ϑεῷ δώσειν, καὶ Ἵππασον τὸν ξαυτῆς παῖδα διέσπασε σὺν ταῖς ἀδελφαῖς" καταλιποῦσαι δὲ τὰ οἰκεῖα τοῦ πατρός. ἐβάκχευον ἐν τοῖς ὄρεσιν καὶ ἐνέμοντο κισσὸν καὶ μίλακα καὶ δάφνην, ἄχρις αὐτὰς Ἑρμῆς ἀψάμενος τῇ ῥάβδῳ μετέβαλεν εἰς ὕρνιϑας᾽ καὶ αὐτῶν ἡ μὲν ἐγένετο νυκτερίς, ἡ, δὲ γλαῦξ, ἡ δὲ === p562 === 552 : POETAE MELICI. βύξα᾽ ἔφυγον δὲ af τρεῖς τὴν αὐγὴν τοῦ ἡλίους Carmen videtur Μινυάδες inscriptum fuisse, vide ad fr. 19. Fortasse huc per- tinet, fr. 24: Τεῦς γὰρ ὃ πλᾶρος. 88. Schol. Eurip. Phoen. 26: Τινὲς δὲ καὶ τὴν μητέρα ὑπ᾽ αὖ- τοῦ (Οἰδίποδος) ἀνῃρῆσϑαι, ἀνελεῖν δὲ αὐτὸν οὐ μόνον τὴν Σφίγγα, ἀλλὰ καὶ τὴν Τευμησίαν (A Τεμησίαν) ἀλώπεκα, ὡς Κόριννα. Haec omnia videtur Corinna tradidisse; de pugna cum Sphinge cf. Overbeck, heroische Bildwerke p. 19. 84. Sehol. Arist. Acharn. v. 720: ᾿4γοράξειν, ἐν ἀγορᾷ δια- τρίβειν ἐν ἐξουσίᾳ καὶ παρρησίᾳ ἐστὶν ἀττικῶς, ὅϑεν καὶ ἡ Κόριννα, ἐστὶ τοῦ Πινδάρου ἀττικιστέ᾽ ἐπεὶ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Παρϑε- νίων ἐχρήσατο τῇ λέξει. Locus corruptus, vid. ad Pind. fr. 103. 35. Sehol Hom. Il o 197: Γηράς ... καὶ κ᾽ ὦριννα βροντᾶς ἀντὶ τοῦ βροντήσας. Recte Schneidewin cum aliis correxit Kó- oivve βροντάς, quod Cobet nuper tanquam a se primo repertum protulit. Atque fuerunt qui hanc formam etiam apud Sophoclem Philoct. 1199 sibi deprehendisse visi sunt, vid, Schol: ἔστε μέν- voi καὶ λαβεῖν βροντᾶς ἀντὶ τοῦ βροντήσας, i e. βροντάς. Cf. quae adnotavi ad Pind. Pyth. 4, 28. 36. Apollon. de pron. 366 B: Ἔστι καὶ ἡ &tv ἀπὸ τῆς τεῖν παρὰ ᾿Αντιμάχῳ καὶ Κορίννῃ ἐπὶ δοτικῆς (recte Bekker αἰτεατε- 2 0 κἧς coniecit) ἔσϑ᾽ ὅτε παραλαμβανομένη. 81. Apollon. de Pron. 354 C: 'H ἐμοῦς κοινὴ οὖσα Συρακου- σίων καὶ Βοιωτῶν, καϑὸ καὶ Κόριννα καὶ Ἐπίχαρμος ἐχρήσατο. 88. 9» S" νὰ Choeroboseus I 80 (Bekk. An. ΠῚ 1381): Θρᾶνυξ, ϑρά- »vxog ἐπὶ τοῦ ϑρόνου παρὰ Κορίννῃ. Cf. ib. 81. === p563 === CORINNA. 553 39. Choerob. I 75 (Bekk. An. ΠῚ 1393): Τὸ μέντοι Νέδων τῷ λόγῳ τῶν μετοχικῶν διὰ τοῦ vr κλίνει Κόριννα, olov Nédovrzos, of δὲ περὶ Δίδυμον καὶ ᾿Απίωνα διὰ τοῦ ὦ κλίνουσι ἀναλόγως, olov Νέδωνος. Vid. Strabo VIII 860: παρὰ δὲ Φηρὰς Νέδων ἐκβάλλει, ῥέων διὰ τῆς “ακωνικῆς, ἕτερος ὧν τῆς Νέδας. ἔχει δ᾽ ἱερὸν ἐπί- σημον τῆς ᾿4ϑηνᾶς Νεδουσίας᾽ καὶ iv Ποιηέσσῃ δ᾽ ἐστὶν A9q«vüg Νεδουσίας ἱερόν, ἐπώνυμον τόπου τινὸς Νέδοντος, ἐξ οὗ φασιν οἰκίσαι Τήλεκλον Ποιήεσσαν καὶ ᾿Εχειὰς καὶ Τράγιον. Igitur non rivus, sed loeus aliquis in Cea insula Nedon vocabatur, Disseruit de Strabonis loco Broendsted leisen in Griechenl. I 88 ff. 40. Hesych: Τόνϑων᾽ παρὰ Κορίννῃ, ἐπὶ νωτιαίου (cod. νοτι- βίου) κρέως τὸ ὄνομα. 41. Cramer An. Ox. I 62, 20: Φράσσω, ἀφ’ οὗ ἡ Κόριννα βοιωτικῶς φράττω λέγει ἀντὶ τοῦ φράσσω. Of. Eust. Il. 824, 22. Od. 1654, 24. Favor. 121. 444. Schol. Hom. Il. x 572. 42. Phrynieh. 309: 3PísS9oc, μιερός, ὕελος᾽ ἁμαρτάνουσιν oi δια τοῦ ε λέγοντες, ἀδόκιμον γάρ᾽ xol ἡ Κόριννα τὸν ὑάλινον παῖδα ϑήσεις. Coniieio τοὺ δ᾽, vel vovv (vid. Apoll. de pron. 829 c) i e. tu vero flagitabis filium pulerum, ut Corinna ὑάλι- vov eodem modo dixerit, quo poetae Latini vitreum. Ceterum conf. Hesych.: ϑήσω᾽ αἰτήσω, Βοιωτοί, Martung vov δ᾽ véhov πεδαϑήσεις de speculo interpretatus.