=== p664 ===
CARMINA POPULARIA. 1297

IOTAOZ.
j.
Πλεῖστον οὖλον Vet, loviov Ve.
AINOZ,
2

Ὦ Aíve (πᾶσι) ϑεοῖσιν
τετιμένε, σοὶ γὰρ ἔδωκαν
πρώτῳ μέλος ἀνθρώποισιν
φωναῖς λιγυραῖς ἀεῖσαι" ᾿
5 Φοῖβος δὲ κότῳ σ᾽ ἀναιρεῖ,
Μοῦσαι δέ σε ϑρηνέουσιν.

Fr. 1. Athen. XIV 618 D: Σῆμος δ᾽ ὁ Δήλιος ἐν τῷ περὶ παιάνων
φησί" Τὰ δράγματα τῶν κριϑῶν αὐτὰ καϑ' αὑτὰ προσηγόρευον ἀμά-
λας; συναϑροισϑέντα δὲ καὶ ἐκ πολλῶν μέαν γενόμενα δέσμην, οὔλους
καὶ ἰούλους" καὶ τὴν “Ζήμητρα ὁτὲ μὲν Ζλόην, ὁτὲ δὲ Tovio: ἀπὸ τῶν
οὖν τῆς “Δήμητρος εὑρημάτων τούς τε καρποὺς καὶ τοὺς ὕμνους τοὺς εἰς

"τὴν ϑεὸν οὔλους καλοῦσι καὶ ἰούλους᾽ δημήτρουλοι͵ καὶ καλλίουλοι.
Καὶ Πλεῖστον κτλ. ἄλλοι δέ φασιν ἐριουργῶν εἶναι τὴν dóáv. Eadem
Eustath. 1162, 42: καὶ ἐπιφώνημα ἐμμελὲς τό' “πλεῖστον κτλ.
Of. Sch. Apoll. Rh. I 979. — οὖλον semel Eust. PV, οὖλον οὖλον L.—
fe, AC a m. pr. Eust, ἕξι PVL, ἴὴ C a m. sec. — ioviov, P οὗλον.
Versus, αὖ Meineke animadvertit, hendecasyllabi speciem prae se fert,
si sumas prosodiam vocis ζει variatam esse, quod non solum novieii
poetae, cum idem vocabulum iterant, dedita ' opera admittunt, velut τὰ
μὴ καλὰ καλὰ πέφανται, sed antiquis quoque non inusitatum fuisse
testatur Homericum ρες "4osc βροτολοιγέ.

Fr. 2. Schol Hom. Il. σ 570: Ἔστι δὲ μέλος ϑρηνητικὸν ὁ λένος
μετ᾽ ἰσχνοφωνέας ἀδόμενος.. . ἐθρηνεῖτο γὰρ οὗτος παρὰ τῶν Mov-
σῶν οὕτως: €) Λίνε ϑεοῖς τετιμημένε,, σοὶ γὰρ πρώτῳ μέλος ἔδωκαν
ἀϑάνατοι ἀνϑρώποισι φωναῖς λιγυραῖς ἀεῖσαι' Φοῖβος δέ σε κότῳ ἄναι-
ρεῖ, [Μοῦσαι δέ σε ϑρηνέουσιν (ἴα, codd. AV). quae correxi, ita quidem
ut πᾶσι adderem, quod saepe excidit, estque in epigrammate. ad imi-
tationem huius cantilenae composito (ap. Eust. πάντα), et ἀϑάνατοι
eiicerem, quod ex isto epigrammate irrepsit; reliqua menda facili nego-
tio procuravi, ut iustos numeros restituerem, v. 5 correxit Sehueidewin.
—  Sceholiastae si fides habenda, ferebatur haec cantilena ab ipsis
Musis in Lini honorem condita, quamquam fortasse scholion non inte-
grum propagatum, ut ante οὕτως nonnulla intercepta sint. Carmen

=== p665 ===
CARMINA POPULARIA. 655
YMNOZ ΕἸΣ APTEMIN, 0 . 1298
3

"Aovsue, σοί μέ τι φρὴν égíusgov

hoe, quamvis non sit antiquissimum, tamen antiquitatis speciem prae
se fert: deprehendimus hie exemplum metri, quod apud Graecos anti-
quissimum fuit, unde here«metri quoque origines sunt repetendae:

v
UD L2. .--ο . .

vel b.
£9vigol-.-

semper autem bini paroemiaci, ut fit in popularibus carminibus, copu-
lantur. Sehneidewin haec Melauippidae tribuit, quoniam idem schol.
paulo ante dieit: 'H κατὰ Avov ἱστορία παρὰ Φιλοχόρῳ iv τῇ ιϑ' καὶ
παρὰ Μελανιππίδῃ" & cuius poesi isti versus prorsus abhorrent. Ad
hanc veterem cantilenam compositi sunt hexametri ap. Schol Hom.
(solus V addit), Eust. 1163, 59. Eudoc. 277:

Ὦ Aívt, πᾶσι ϑεοῖσι τετιμένε, col γὰρ ἔδωκαν
ἀϑάνατοι πρώτῳ μέλος ἀνθρώποισιν ἀεῖσαι

ἐν ποδὶ δεξιτερῶ' Μοῦσαι δέ σε ϑρήνεον αὐταί
μυρόμεναι μολπῇσιν, ἐπεὶ λίπες ἡλίου αὐγάς.

Horum versuum auctor cum dieit Linum primum cecinisse carmen ἐν
ποδὶ δεξιτερῷ, videtur ipsum numerorum genus indicare, quod in hac
eantilena deprehendimus: i. e. dimidiatos hexametros: veteres artis
magistri priorem partem heroiei versus δεξιόν, posteriorem ἀριστερὸν
appellant, vid. Aristot. Metaph. N. c. 6: βαένεται δὲ (ἔπος) iv μὲν
τῷ δεξιῷ ἐννέα συλλαβαῖς, ἐν δὲ τῷ ἀριστερῷ ὀκτώ. adde Alex. Aphrod.
comm. p. 813. cuius doctrinae vestigia etiam novicii magistri produnt,
velut Marius Vict. p. 108 ed. Keil, hine Marius Plotius p. 614 et 544
hemidexium trimetrum appellat quod hemiepes (δεξιὸν) dicil solebat.
Quod Eustathius hos quattuor versus vocat ἐπίγραμμα, item Cram.
An. Par. lll 289, 17 ἐπιγραφή ἐστιν ἐν Θήβαις, error subesse videtur,
eondonandus sane, quandoquidem in scholiis illis epigrammata in Linum
leguntur, de quibus supra p. 3567 dixi: at hi heroiei versus, qui para-
phrasim popularis cantilenae suppeditant, ab "epigrammatis natura .
prorsus recedunt. lam eum scholiasta praeterea Orphicum carmen
memoret in Lini honorem conditum: 5 τὲ καλουμένη Σφαῖρα ποίημά
ἐστιν (Eust. 1163, δ1 ποιημάτιον) εἰς τὸν Λίνον, ἀναφέρεται δὲ εἰς
Ὀρφέα, ad hoe poema fortasse quattuor isti hexametri sunt referendi,
ae possis eoniicere, carmen illud, quod schol Σιφαῖραν inscriptum
fuisse testatur, a Pereino fuisse fictum; nam Mall. Theodor. ap. Gais-
fordium seript. lat. rei metr. 537: ,,Metrum dactylicum  hexametrutm
inventum primitus ab Orpheo Critias asserit, Democritus a Musueo,
Persinus a Lino, permulti ab Homero." vel quem deseripsit, fortasse
verba ἐν ποδὶ δεξιτερῷ perperam ad hexametrum rettulit, quemadmodum
Plotius trimetrum daetylieum. appellans hemidexinm aberravit, De
Persino, qui apud Eubulum Atarnitem vitam aliquamdiu degit, itaque
Hermiae et Aristotelis aequalis fuit, vid. Pollux IX 93. Ab hoc Orphieo
earmine diversum eiusdem nominis poematium, quod Schol. Hephaest.
p. 54 memorat: ἔστι δὲ καὶ Σφαῖρα καὶ Θρόνος σύγγραμμα καλούμενον,
quae figurata fuerunt carmina, haud dubie Alexandrini alieuius poetae,
fortasse Simmiae. $

Fr. 3. Athen. XIV 636 D: Κρέμβαλα᾽ περὶ ὧν φησὶ «Ἰικαίαρχος ἐν
toig περὶ τοῦ ᾿Ελλάδος βίου ἐπιχωριάσαι φάσκων ποτὲ xaO" ὑπερβολὴν

=== p666 ===
056 . E CARMINA POPULARIA.
ὕμνον vevut vt ὅϑεν
Af δὲ díov9' ἅμα χρυσοφάεννα
κρέμβαλα χαλκοπάρφα χερσίν.

TMNOZ EIZ ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ.

4.
"AváfaA ἄνω τὸ γῆρας,
ὦ καλὰ ᾿ἀφροδίτα.
EIZ ΔΙΟΝΥ͂ΣΟΝ, . 1299
HE

Καλεῖτε ϑεόν.
Σεμελήϊ᾽ Ἴακχε πλουτοδύτα.

EIZ AIONTZON.

6.
Ἐλϑεῖν, ἥρω Διόνυσε,

εἰς τὸ προσορχεῖσθαέ τε καὶ προσάδειν ταῖς γυναιξὶν ὄργανά τινὰ ποιά,
ὧν ὅτε τις ἅπτοιτο τοῖς “δακτύλοις, ποιεῖν λιγυρὸν ψόφον. δηλοῦσθαι
δ᾽ ἐν τῷ τῆς ᾿ἀρτέμιδος ἄσματι, οὗ ἐστιν ἀρχή" Ἄρτεμι ἐν χερσέν.
Facile apparet duo diversa fragmenta eiusdem carminis afferri. — V. 1.
ἐφίμερον ΑΒ, ἐφ᾽ ἥμερον PVL. — V. 2. ὕμνον L, ὕπνον PV. — νεναι
A, ϑέναι B, ἱέναι PVL. — ὅϑεν BVL, ὅϑε P. Emendatio incerta,
tentavi σοί μ᾽ ἐπὶ φρὴν cov ἐφίμερον ὕμνον ἀειδέμεναι (antea
ὑφαινέμεναι commendavi) ze 068 sv, i.e. φρήν μον ἐπέσσυτο, de elisione
vid. Spitzner Exc. ad 1]. XIII. de adverbio πεδόϑεν cf. Pind. Isthm.
V 88. — V. 3 αἵ δὲ σίονθ᾽ ἅμα yovcopdsvvo scripsi, vulgo ἀδέ τις
(P &óé vic) ἀλλὰ χρυσοφανέα. Requiritur verbum, itaque σίοντι restitui,
de qua forma cf. Anaer. fr. 49. — V. 4. χαλιοπάρᾳα, À a m. sec.
χαλκοπάρηα, » m. pr. χαλποπάραα ut PVL. — χερσίν, conieci χεροῖν,
ut hie versus aequiperetur v. 3.

Fr. 4. Plut. Quaest. Symp. 1Π 6, 4: ἀλλὰ καὶ προσευχόμεϑα δή-
πουϑεν αὐτῇ λέγοντες ἐν τοῖς ϑιυῶν ὕμνοις" ἀνάβαλε κτλ. --
᾿ἡφροδέτα, Dübner, v. ᾿ἀφροδίτη. Quod est apud Hesychium ἀναβαλλα-
γόρας" φάρμακόν τι καὶ λίϑος ἐν Σάμῳ fortasse corrigendum ἀναβαλ-
λόγηρας, quod ad exemplum vocis ἐρυσιπέλας est novatum, lapidi
enim Samio, euius magna vis adversus varia mala esse perhibebatur,
etiam haec virtus potuit atíribui.

Fr. δ. Schol. Aristoph. Ran. 479: Ἔν τοῖς Ληναϊκοῖς ἀγῶσι τοῦ
“Διονύσου ὁ δαδοῦχος κατέχων λαμπάδα λέγει" καλεῖτε Qsóv: καὶ οἵ
ἐπακούοντες ᾿βοῶσι᾽ Σεμελήϊν᾽ Ἴακχε πλουτοδότα (ubi malim
"ow! o, ut numerus anapaestus restituatur) 7j πρὸς τὸ ἐν ταῖς ϑυσίαις
ἐπιλεγόμενον ἐπειδὰν γὰρ σπονδοποιήσωνται, ἐπιλέγουσιν Ἐκκέχυ-
ται! κάλει ϑεόν.

Fr. 6. Cantilenam, quae quidem nulla Eleorum sermonis vestigia
ostentat, servavit Plut. Quaest. Graec. 36, 7: Διὰ τί τὸν “ιόνυσον αἴ

=== p667 ===
? CARMINA POPULARIA. 65

"Aisíav ἐς ναόν
ἁγνὸν σὺν Χαρίτεσσιν,
ἐς ναόν
6 τῷ βοέῳ ποδὶ ϑύων.
ἄξιε ταῦρε. E "
ἄξιε ταῦρε.

1.
3 P4 , 3 , 3 , ᾽
(ἀνάγετε πάντες.) ἀνάγετ᾽, εὐρυχωρίαν
τῷ ϑεῷ ποιεῖτε"
ἐθέλει γὰρ ὃ ϑεὸς ὀρϑὸς ἐσφυδωμένος 1800
διὰ μέσου βαδίζειν.

8.
Σοί, Βάκχε, τάνδε μοῦσαν ἀγλαΐξομεν
e - δ * ; ,
ἁπλοῦν ῥυϑμὸν χέοντες αἰόλῳ μέλει,
καινάν, ἀπαρϑένευτον. οὔτι ταῖς πάρος
κεχρημέναν ὠδαῖσιν, ἀλλ᾽ ἀκήρατον
κατάρχομεν τὸν ὕμνον.

τῶν Ἠλείων γυναῖκες ὡμνοῦσαι παρακαλοῦσι βοέῳ ποδὶ παραγίγνεσϑαι
πρὸς αὐτάς ἔχει δ᾽ οὕτως ὁ ὕμνος" ἐλϑεῖν.. . ϑύων, εἶτα δὶς ἐπά-
8ovow* Ἄξιε ταῦρε. — V. 1. ἥρω, non ausus sum ἥρως substituere,
minus etiam «Πόνυσον probabile, — V. 9. λείων seripsi, ut duo sint
molossi, cf. v. 4, Welcker "Aov, vulgo ἅλιον. De Baechi cultu apud
Eleos eiusque festo Ove vid. Paus, VI 26, 1. — V. 8. ἁγνὸν, conieci
ἀρέαγνον. — σὺν, Leutsch, qui in Philologo XI 130 de numeris huius
cantilenae disseruit, ἁμᾷ coniecit, v. 4 redintegrat "Alsiov ἐς ναόν,
hoe quidem probabiliter. — V. b. τῷ, conieci τεῷ. — V. 6 et 7 Cobet
Νάξιε restituendum censet, non " recte.

Fr. 1. fthyphallorum cantilenam affert Semus ap. Athen. XIV 622B:
Ot δὲ ἰϑύφαλλοι. .. ὅταν κατὰ μέσην τὴν ὀρχήστραν γένωνται, ἐπι-
στρέφουσιν εἰς τὸ ϑέατρον λέγοντες. ἀνάγετε εὐρυχωρίαν x1. —
V. 1. ἀνάγετε πάντες διὰ versum redintegrandum adieci, &voysrt κῶμον
addidit Tyrwhitt, rectius Meineke ἀνάγετ᾽ ἀνάγετε πάντες coniecit, sed
praestat, quod dedi ἀνάγετε πάντες, ἀνάγετ᾽, αὖ pereussione variata
Meratum vocabulum sit insigne. — V. 2 τῷ ϑεῷ ποιεῖτε Porson, codd.
ποιεῖτε τῷ ϑεῷ. — V. 8. ἐθέλει, Meineke ϑέλει. — ἐσφυδωμένος scripsi
atque sic etiam Meineke, libri ἐσφυρωμένος.

Fr. 8. Phallophororum cantilenam servavit Semus ap. Áthen. XIV
622 E: Oi δὲ ᾿φαλλοφύροι "T παρέρχονται ot μὲν ἐκ παρόδου, oí δὲ
κατὰ μέσας τὰς ϑύρας βαίνοντες ἐν ῥυϑμῷ καὶ λέγοντες. Σοὶ Βάκχε
wvi. -Ξ V. 1. σοὶ, B σύ. — V. 8. καινᾶν Hemsterhuys, codd. καὶ μάν. --
Υ. 4. πεχρημέναν ὠδαῖσιν Porson, A κεχρημεηαν ὠδαισιν, B πέχρημε
κανώδησιν, P κέχρημεν κανώδασιν, VL κεχρήμεϑα πανώδασιν. — Pra-
linae sine idonea ratione tribuit Porson.

PoxrAxz Lvz. III 42

=== p668 ===
608 — CARMINA POPULARIA.

9.

Πάριϑι, κόρη, γέφυραν"
ὅσον οὔπω τρὶς πολέουσιν.

EN
Ἱερὸν ἔτεκε πότνια κοῦρον
Βριμὼ βριμόν.
1T. 5 1! 03801

Τίς τῇδε; πολλοὶ κἀγαϑοί.
᾿Εχκέχυται" κάλει ϑεόν.

Fr. 9. Proclus in Hesiodi Op. 389: of δὲ ἀρχαῖοι καὶ πρωϊαίτερον
ἔσπειρον, καὶ δῆλον ἔκ τῶν Ἐλευσινίων τελετῶν. ubi Α haec addit: ἐν

οἷς ἔλεγε τοῦ πῖϑι κόρη γεφύραν ὅσον οὔπω" τριπόλεον δέ. Scribendum
ἐν οἷς ἐλέγετο' πάριϑι κόρη γέφυραν" ὅσον οὔπω τρὶς πολέουσιν.
1. e. moz ter agros arant, quae ad Προηρόσια referenda sunt, quae mense
Boedromione celebrabantur, cf. Ang. Mommsen Heortologie p. 75 seq.
et 220 seq.
fi. 10. Origenes (Hippolyt.) adv. Haeret. p. 115: ὁ δὲ στάχυς οὗ-

τός ἐστι καὶ παρὰ AS voto ὃ παρὰ τοῦ ἀχαροντηρίστος, φωστὴρ sé.
λειος μέγας, καϑάπερ, αὐτὸς ὁ ἱεροφάντης. : νυκτὸς ἐν Ἐλευσῖνι ὑπὸ
πολλῷ πυρὶ τελῶν τὰ μεγάλα καὶ ἄρρητα ᾿μυστήρια βοᾷ καὶ κέκραγε
λέγων" ἱερὸν ἔτεκε πότνια κοῦρον Βριμὼῶ βριμή" τουτέστιν
ἰσχυρὰ ἰσχυρόν. ubi βριμόν scribendum esse vidit etiam Miller. — Alias
cantilenas in mysticis sacris frequentatas praetermisi, quoniam maxi-
mam partem satis sunt recentes, velut quod est apud Firm. Mat. p. 26
ed. Bursian:

Χαῖρε νυμφέε, χαῖρε véov φῶς
et ibidem p. 80:

Esoi δικέρως, δέμορφε.

Prior cantilena ad Phrygia sacra videtur pertinere, nam de Magnae
Matris et Attidis mysteris supra disputavit Firmicus, cf. Lobeck
Aglaoph. 1 649. Firmici codex cum exhibeat, ACNYNO$€ XAIPENYNOE,
fortasse coliügas in sacris variatum esse χαῖρε νυμφίε eb χαῖρε νύμφη,
nam tauroboliis et crioboliis etiam mulieres operam dedisse multi
tituli et graeci et latini testantur, quamquam fieri potest, ut ibi
Phrygia sacra cum Mithriacis coaluerint, quam societatem praeter alios
lapides arguit planissime, monumentum ClGr. ΠῚ 6012B. In altera
cantilena haud seio an Εὔαν δικέρως Sipooge scribendum sit, nam in
codice est CAI (cf. Et, M. 553, 46 Εὔας Εὔαντος᾽ ἔστι δὲ ἐπίθετον
Διονύσου), sed quamvis Bacchus indigitari videatur, tamen taurum a
Mithra percussum invocari testatur Firmicus, quod non mirum, quando-
quidem multa aliena translata suntin baec sacra, itaque Mithrae sacer-
dotes passim etiam munere archibueoli Dei Liberi funguntur — Ex
Mithriacorum sacrorum carmine etiam versus, quem Firmieus p. 6 ad-
scripsit, petitus:
Μύστα βοοκλοπίης, vià δέξιε πατρὸς ἀγανοῦ.

Fr. 11. In principio libationis utebantur versu iambico:
Τίς τῇδε; πολλοὶ κἀγαϑοί,

=== p669 ===
CARMINA POPULARIA. 659

12.
Ἥλιος ᾿“πόλλων, ὃ δέ γ᾽ ᾿ἡπόλλων ἥλιος.

13.
᾿χαΐνην στέατος ἔμπλεων τράγον.

14.
“ἄρχει μὲν ἀγὼν τῶν καλλίστων
ἄϑλων ταμίας, καιρὸς δὲ καλεῖ
μηκέτι μέλλειν.

quem morem respexit Aristoph. Pac. 968: εὐχώμεϑα' τίς τῇδε; mov
ποτ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαϑοί. ubi schol. “Σπένδοντες γὰρ ἔλεγον" τίς
τῇδε, ἀντὶ τοῦ τίς πάρεστιν, εἶτα οἵ παρόντες εὐφημιξόμενοι ἔλεγον"
πολλοὶ κἀγαθοί. τοῦτο δὲ ἐποίουν οἷ σπένδοντες, ἵνα οἷ συνειδότες
τι ξαυτοῖς ἄτοπον ἐκχωροῖεν τῶν σπονδῶν. Eadem "Appendix Proverb.
IV 90 ubi καλοὶ κἀγαϑοί. Peracta autem libatione precabantur, ut
Schol. Arist. Ran. 479 docet: ἢ πρὸς τὸ ἐν ταῖς ϑυσίαις ἐπιλεγόμενον"
ἐπειδὰν γὰρ σπονδοποιήσωνται, ἐπιλέγουσιν᾽ ἐκκέχυται" Ἀ. ὃ.

Fr. 12. Heraclit. Allegor. Hom. c. 6: καὶ τὸ δημῶδες ἄνω καὶ
κάτω ϑρυλλούμενον᾽ ἥλιος x14. Hue refero, quod Proclus Theol.
Platon. Vl 12 scripsit: ὁ Ἥλιος 4móAlov ὑμνούμενος χαίρει διαφερόν-
τῶς, καὶ ᾿ἡπόλλων "Hitog ἀνακαλούμενος, quibus Lobeck (Aglaoph. I 111)
anacletieum theurgorum hymnum notari existimavit, non recte. Etiam
Sehol. Plat. Rep. VI 509 B Solis et Apollinis nomen componit, schol.
Demosth. Mid. 9 praeterea Bacchum adiungit. Praeterea latinum
earmen apud Festum p. 318: tw es Apollo, (tw Sol in coelo deus.) non
decet praetermittere. — Usener Mus. Rhen. XXIII 373 versum segre-
gandum esse censet, quippe qui vel Euripidi vel recentioris comoediae
poetae sit attribuendus, at eiusmodi argumentum a nova comoedia
alienum, neque tragici poetae hune versum esse arguit spondei species
sede paenultima: quamquam fortasse Aeschylus in Baesaridibus Orphea
in eandem Sententiam disputantem, induxit, οἵ. Eratosth. Catast. 24:
τὸν μὲν “Διόνυσον οὐκ ἐτίμα, τὸν δὲ Ἥλιον μέγιστον ϑεῶν ἐνόμιξεν εἶναι,
ὃν καὶ Amoliova προσηγόρευσεν, ἐπεγειρόμενός τε τῆς νυκτὸς κατὰ
τὴν ,ξωϑινὴν ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Πάγγαιον καλούμενον προσέμενε τὰς ἀνα-
τολάς, ἵνα ἴδῃ τὸν Ἤλιον πρῶτον.

Fr. 18. Athen. III 109F: "zeívac' τούτου τοῦ ἄρτου μνημονεύει
ΖΣῆμος ἐν ὀγδόῳ “ηλιάδος λέγων ταῖς ϑεσμοφύροις γίγνεσθαι" εἰσὶ δὲ
ἄρτοι μεγάλοι, καὶ ἑορτὴ καλεῖται Μεγαλάρτια, ἐπιλεγόντων τῶν φε-
ρύντων᾽ Ayalvny (ἀχαένου B) στ. ἔμπλεων (sic AD, ἐμπλεὼ B, ἔμπλεον
VL) τράγον. bane imperativi formam esse pro τράγε docuit Moeineke ad
Athen, Syracusanis hanc formam vindicat Choeroboscus, vid. indicem
v. εἶπον et Συρακούσιοι. :

Fr. 14. 15. 16 reliquiae eunt eantilenae, quà praeco in ludis

gymnicis utebatur. Disputavit de hae cantilena Haupt: de pede a prae-
conibus recitato in Instit. Archeol. nuove Memorie Lips. 1865 p. 209 seq.

Fr. 14. !ulian. Caesar. p. 818: Καὶ ὁ Σειληνὸς δηχϑεὶς ἐσιώπα καὶ
τοῖς ἀγωνιξομένοις ἐκ τούτου τὸν νοῦν προσεῖχεν᾽ 'Eouig δὲ ἐκήρυτ-
vev* ἄρχει μὲν ἀγὼν ὁ τῶν... μέλλειν. quamquam lulianus in

42*

=== p670 ===
660 : CARMINA. POPULARIA.

15. 1302
Βαλβῖδι ποδῶν
θέντες πόδα παρ πόδα (ϑεῖτε).

16.
“Ἵήγει μὲν ἀγὼν τῶν καλλίστων
᾿ ἄϑλων ταμίας, καιρὸς δὲ καλεῖ
μηκέτι μέλλειν.

ampla cantilena, quae sequitur, etiam alia ex praeconis anapaestis
videtur adhibuisse, velut quod continuo subsequitur: ἀλλ᾽ ἀκούον-
τες (Cobet ἀλλὰ κλύοντες coniecit) τὴν ἡμετέραν κήρυκα βοάν,
fuit opinor:

μηκέτι μέλλειν" ἀλλ᾽ ἀΐοντες

τὴν ἡμετέραν κήρυκα βοάν.

item novissima: Νίκης δὲ τέλος Ζηνὶ μελήσει" ταῦτα τοῦ Ἑρμοῦ
κηρύττοντος ἐκληροῦντο. nam hic versus:

Νίκης δὲ τέλος Ζηνὶ μελήσει.

praeconis voci satis est conveniens. --- καιρὸς κτλ. iteratur infra 10, 2.
Of. Soph. Philoct. 466.

Fr. 15. Moeris p. 193, 4: Βαλβῖδες of ἐπὶ τῶν ἀφέσεων βάσεις ἐγ-
πεχαραγμέναι, αἷς ἐπέβαινον αἵ δρομεῖς, ἕν᾽ ἐξ ἔσου ἵσταιντο (cf. Har-
pocratio v. Bets). διὸ καὶ of κήρυκες ἐπὶ τῶν τρεχόντων' βαλβῖδα
ποδὸς ϑέτε πόδα παρὰ πόδα, καὶ νῦν ἔτι λέγουσιν. ᾿ἀττικοί, 96-
πληξ δὲ κοινόν. ita Bekkerus ex cod. Coislin. edidit neque variant libri
apud Piersonum, nisi quod βαλβίδα πόδας ϑέντες codd. Prieaei et
Vossii exhibent, 'Gronovii autem liber παρ᾽ ὃ. Correxi haec, nisi initio
βαλβῖσοι ποδῶν malis, lenius foret βαλβῖδι ποδὸς, nec tamen satis
commodum. Pierson edidit Salmasio auctore βαλβῖδ᾽᾿ ἀπόδος, ϑέτε
πόδα παρὰ πόδα, Hauptius dimetrum anapaesticum restituit:

Βαλβῖδα ποδὸς ϑέτε πόδα παρὰ πόδα.

verum neque numeri apti, nam anapaestis solutioribus nullus hic locus,
neque satis intelligo, unde accusativus βαλβὲδα sit suspensus. Tenen-
dum autem est in singulis certaminibus hoe praeconium pro rei natura
variatum esse; his quidem versibus utebatur praeco, cum cursores ad-
hortaretur, quorum certamen non solum Olympiae, sed etiam alibi
primum obtinebat locum; cf. Plato Leg. VIII 838: σταδιοδρόμον δὴ
πρῶτον ὁ κῆρυξ ἡμῖν, καθάπερ νῦν, ἐν τοῖς ἀγῶσι παρακαλεῖ.

Fr. 16. Lucianus in Demonactis vita 65: ὅτε δὲ συνῆκεν οὐκέϑ᾽
οἷός τε ὧν αὑτῷ ἐπικουρεῖν, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας τὸν ἐν-
αγώνιον τῶν κηρύκων πόδα᾽ “ήγει e. . μέλλειν. καὶ πάντων
ἀποσχόμενος ἀπῆλϑε τοῦ βίου φαιδρός. Initium tantum cantilenae ad-
scripsit Lucianus, praeco alia addebat, ut indieat Philostr. de gymn.
e. 7 (Cobeti editionem non lieuit inspicere): εἰ δὲ μὴ ῥᾳϑύμως ἀκούεις
| φροῦ κήρυκος, ὁρᾷς ὡς ἐπὶ πάντων κηρύττει “λήγειν μὲν τὸν τῶν ἄϑλων
ταμίαν ἀγῶνα, τὴν σάλπιγγα δὲ τὰ τοῦ Ενυαλίου σημαένειν,
προκαλουμένην τοὺς ψέους εἰς ὅπλα᾽ κελεύει. δὲ τουτὶ τὸ “πήρυγμα καὶ
τοὔλαιον ἀραμένους ἐκποδών ποι φέρειν, οὐχ ὡς ἀλειφομέ-
γους, ἀλλ᾽ ὡς πεπαυμένους τοῦ ἀλείφεσθαι.  Cantilenam hanc Lucia-

=== p671 ===
CARMINA POPULARIA, 661
11.
Πόρρω γάρ. ὦ παῖδες, πόδα
μετάβατε καὶ κωμάξατε᾽ . . 1808
βέλτιον.
18.

"Auk; πόκ᾽ ἦμες ἄλκιμοι νεανίαι.
"Aukg δέ γ᾽ εἰμές" αἱ δὲ λῇς, αὐγάσδεο.
“μὲς δέ γ᾽ ἐσσόμεσϑθα πολλῷ κάρρονες.

nus τὸν ἐναγώνιον τῶν κηρύκων πόδα, Galenus de motu museul. Ii 9
et in Hippoer. Epidem. IV 24 etiam brevius τὸν καλούμενον πόδα (τῶν
κηρύκων) appellat, ubi ποὺς neque pedem neque versum (ut est apud
Arist. Ran. 1822), sed periodum, systema significat, quemadmodum
κομμάτιον, quando parabasis partem significat, item latius patet. Huc
adde Pollueis loeum IV, 91: τὸ δὲ κηρύκων γένος. . . καὶ τοὺς ἄγω-
νιστὰς ἀνεκήρυττεν᾽ καὶ ἦν ἀγώνισμα σάλπιγγος πρεσβύτερον. εἰς δὲ
φιλοτιμίαν τῶν ἐπ᾽ αὐτῷ προελϑόντων οἵ τὲ καλούμενοι πόδες συν-
ἐετέϑησαν, ἔλεγχον ἔχοντες εἰς μῆκος πνεύματος wr. lgitur
haee cantilena etiam in certamine praeconum usu veniebat, quod tubi-
cinum certamine antiquius esse tradit Pollux, cum Africanus utrumque
eodem tempore Ol. XCVI institutum esse auctor sit. Hic Pollucis locus
satis superque confutat ea, quae Haupt proposuit de pede praeconum.
— Denique addo falli Naberum, qui in Mnemos. Nova I 164 in narra-
tione Heliodori Aethiop. IV 1 τέλος ὁ μὲν κῆρυξ οἵ ὁπλῖται παριόν-
των ἀνεβόησεν versum sibi visus est indagavisse:

Ἄνδρες ὁπλῖται παριόντων,

quem huic cantilenae adscripsit.

Fr. 17. Lucian. Saltat. 10: Τοιγαροῦν καὶ τὸ ἄσμα, 9 μεταξὺ ὁρ-
χούμενοι (οἵ Adwovsg) ἄδουσιν, ᾿ἀφρφοδίτης ἐπίκλησίς ἐστιν καὶ
Ἐρώτων, ὡς συγκωμάξοιεν αὐτοῖς καὶ cvvogyoivto* καὶ ϑάτερον δὲ
τῶν ἀσμάτων - δύο γὰρ ἄδεται — καὶ διδασκαλέαν ἔχει ὡς χρὴ ὁρ-
χεῖσθαι" πόρρω γάρ φασιν (φησιν), ὦ παῖδες κτλ. τουτέστιν ἄμει-
νον ὁ χήσασϑε, ubi κωμάξατε Solanus, sogdare a, κωμάσατε codd. Cf.
Hesych. κωμάδδειν' ὀρχεῖσθαι.

Fr. 18. Plut. vit. Lyeurg. 91: Τριῶν γὰρ “χορῶν κατὰ τὰς τρεῖς
ἡλικίας συνισταμένων ἐν ταῖς ἑορταῖς, ὃ μὲν τῶν γερόντων ἀρχόμε-
νος pev. Ἄμμες ποκ᾽ κτλ. ὁ δὲ τῶν ἀκμαξόντων ἀμειβόμενος
ἔλεγεν. Ἄμμες δέ γ᾽ κτλ. ὁ δὲ τρίτος ὁ τῶν παίδων" Ἄμμες κτλ.
Possis ad Tyrtaewm referre, siquidem Pollux IV 107 dicit: , τριχορέαν δὲ
Τ ύρταιος ἔστησε, τρεῖς Πακώνων χορούς, xaO" ἡλικίαν ἑκάστην, παῖ-
δας ἄνδρας γέροντας. Iidem versus Instit. Lac. 15 et de se ipsum citra
inv. laud. 15 (ubi inverso ord. v. 1. 8. 2) leguntur. — V. 1. ἁμὲς hic
et similiter v. 2 et 3 scripsi, Miller Misc. 367 ἄμες o9 ἦμες, vulgo
ἄμμες, Plut. secundo loco &usg (Xyl. ἄμμες). — móx ACS prinio Plut.
loeo, v. ποτ᾽. — ἦμες, tertio loco vulgo ἡ μέν, sed Mosc. 1, 3. ἦμες,
primo loco FaL ἦμεν. -- V. 8. δέ γ᾽, Keil coni, δ᾽ hs — εἰμές
Plutarchi primo loco tantum X (εἰμὲν ACS, εἶμεν ia), secundo dsuév,
Vertio e(uév. Ahrens ἐσμὲς vel "iube requirit, et sane antiquior Dorien-
sium sermo ἠμὲς desiderat. — αὐγάσδεο duobus locis, πεῖραν λαβέ primo
loeo, non recte laucheustein πειράσδεο coniecit. — V. 8. ἐσσόμεσϑα
primo loeo AC, v. ἐσόμεσθα, Herwerden ἐσσεύμεσϑα. — πολλῷ Steph.,

=== p672 ===
662 . CARMINA POPULARIA,
19.

Ποῦ μοι τὰ ῥόδα, ποῦ μοι τὰ ἴα, ποῦ μοι τὰ καλὰ
σέλινα;
Ταδὶ τὰ ῥόδα, ταδὶ τὰ ἴα, ταδὶ τὰ καλὰ σέλινα.

20.

Χαλκὴν μυῖαν ϑηράσω.
Θηράσεις, ἀλλ᾽ οὐ λήψει.

. ᾿ m x. ou ΝΗ "1804
A. Χέλει χελώνη, ví ποΐεις ἐν τῷ μέσῳ; |]
B. Μαρύομ᾽ ἔρια καὶ xoóxev Μιλησίαν.

codd. πολλῶν (C πολλὸν), qui etiam Ἀρείσσονες praebent. Cf. praeterea
schol, Platon. p. 293, ubi v. 3 ἔνεσμεν, ἣν δὲ λῆς, πεῖραν λαβέ.
Diogen. Il 30 et V 3. Zenob. I 82. Greg. Cypr. 1 48. Apost. II 72.
Arsen. p. 51. Conferas denique epigramma Laconicum ap. Plut. Consol.
c. 15 et Arsen. 369:

Νῦν ἄμμες, πρόσϑ᾽ ἄλλοι ἐθάλλεον (ἐϑάλεον), αὐτίκα δ᾽ ἄλλοι,
ὧν ἄμμες γενεὰν οὐκέτ᾽ ἐποψόμεϑα.
ubi Cobet ἁμὲς scripsit.
Fr. 19. Athen. XIV 629 E: Ἦν δὲ καὶ παρὰ τοῖς ἰδιώταις ἡ ἡ καλου-
μένη ἄνϑεμα᾽ ταύτην δὲ ὠρχοῦντο μετὰ λέξεως τοιαύτης μιμούμενοι

καὶ λέγοντες" Ποῦ κτλ. — V. ἃ. om. PVL, add. ABC et epit. Hoesch.
— ταδὶ τὰ ῥόδα censor lenensis, codd. ποῦ μοι ταδὶ τὰ ῥόδα κτλ.

Fr. 20. ,Poll. IX 123: H δὲ χαλκῆ μυῖα, ταινίᾳ, τὼ ὀφθαλμὼ περι-
σφίγξαντος ἑνὸς παιδός, ὁ μὲν περιστέφεται κηρύττων" χαλκῆν
$., οἵ δὲ , ἀποκρινάμενοι" ϑηράσεις «rà. σκύτεσι βυβλίνοις αὐτὸν
παίουσιν, ἕως τινὸς αὐτῶν λάβηται.

Fr. 21. Pollux IX 125: H δὲ χελὶ χελώνη παρϑένων ἐστὶν ἡ ἡ παι-
διά, παρόμοιόν τι ἔχουσα τῇ χύτρᾳ᾽ ἡ μὲν γὰρ κάϑηται, mol καλεῖται
χελώνη, αἵ δὲ περιτρέχουσιν ἀνερωτῶσαι" χελὶ rh €. . ἢ δὲ ἀποκρί-
νεται" ἔρια μαρύ. ... εἶτ᾽ ἐκεῖναι πάλιν ἐκβοῶσιν" ὁ δ᾽ ἔκγονός σου

. ἡ δέ φησι' λευκῶν «t4. Eadem Eust. Θά. 1914, 56. — V. 1. χέλει
χελώνη Eustath., qui dieit: ἔστι δ᾽ ἐν τούτοις τὸ ᾿χέλει προστακτικὸν
δῆϑεν, παρηχούμενον τῇ χελώνῃ. Nisi forte malis γελεῦ, vid. Hesych.
χελεύς" κιϑάρα et χελεῦ" χελώνη. Pollux χελέ, sed Bekker χελιχελώνη.
Simile est πόνῳ πόνηρος, vel rectius πονωπόνηρος ap. Arist. Vesp. 466.
Lys. 850. — ποΐεις Meineke et v. 8 ποίων, i e. mo£sig et ποέων, lege-
batur ποιεῖς et ποιῶν, ita in tabulis Heraeleensibus leguntur non
solum ποΐων, ποΐωντι, sed etiam ἐξεπόιον (i. e. ἐξεποίουν) et ποϊόντασσι
(i. e. ποιεόντεσσι), vid. Ahrens D. D. 208. Praeter Dorienses etiam
Boeoti eiusmodi formis usi sunt, velut in titulo Chaeronensi (Act. Soc.
Saxon. 1854, 199) ποϊόμενει, in cuius locum non erat ποιούμενος sub-
stituendum, quamquam clausula Εἰ vitiosa, item ib. 200 ἀνατυϑί(έαντι
τ)ὸν Εἰδιοίν δοῦλον... τῷ) Σαράπι τὰν ἀνάϑεσιν (πο)ϊόμενει i. e.
ποεόμενοι. Quod in titulo Olympiae nuper reperto (Areh. Zeitg. 1878)
extat Πολύκλειτος ἐπόισε pro ἐπόεισε dictum arbitror: nam semibarbarae
sunt formae quae extant in titulis Cnidiis, quos Newton edidit,

=== p673 ===
CARMINA POPULARIA, 663

A. Ὁ δ᾽ ἔκγονός σου τί ποΐων ἀπώλετο;
D. Aevxüv ἀφ᾽ ἵππων εἰς ϑάλασσαν GAevo.

22 A.
"E&eg', ὦ φίλ᾽ Ἥλιε.
22 B.
᾿Εξάγω χωλὸν τραγίέσκον.
28.
Ἴωμεν εἰς ᾿ἡ“ϑήνας.
24.

Μακραὶ δρύες, ὦ Μέναλκα.

25. ' 1805

D

᾿Εκκόρει. κόρη κορώνη.

ΠΟΙΣΑ͂Ι εἰ ΠΕΠΟΙΚΗ. — V. 9. μαρύομ᾽ ἔρια Meineke, v. ἔρια
μαρύομαι, idem κρόκαν (v. κρόκην) scripsit. — V. 3. ἔχγονος, Eust.
ἔγγονος.

Fr. 22 A. Pollux IX 198: Ἧ δὲ ἔξεχ᾽ ὦ φίλ᾽ ἥλιε παιδιὰ κρότον
ἔχει τῶν παίδων σὺν τῷ ἐπιβοήματι τούτῳ, ὑπόταν νέφος ἐπιδράμῃ τὸν
ϑεόν͵ ὅϑεν καὶ Στράττις ἐν Φοινίσσαις. εἶθ᾽ ἥλιος μὲν πείθεται τοὶς
παιδίοις, ὅταν λέγωσιν" ἕξεχ᾽ ὦ φίλ᾽ ἥλιε. Cf. Aristoph. Insul. fr. 4.
Eust. Il. 881, 42. Athen. XIV 619 B: 'H δὲ εἰς ᾿πόλλωνα ὠδὴ φιλη-
λιάς, ὡς Τελέσιλλα παρίστησιν.

Fr. 22 B. lesychius: “ξάγω χωλὸν τραγίσκον᾽ παιδιᾶς εἶδος παρὰ
Ταφαντίνοις. Xxordium hoe cantilenae puerilis. — ltem Theophrast.
Char. c. 5: καὶ τοῖς uiv (παιδίοις) συμπαΐξειν λέγων

᾿ἀσκὸς, πέλεκυς,

τὰ δὲ ἐπὶ τῆς γαστρὸς ἐᾶν καϑεύδειν ἅμα ϑλιβόμενος principium pue-
rorum cantilenae videtur adhibere.

Fr. 93. Plut. Quaest. Graec. c. 8b: TY δήποτε ταῖς κόραις τῶν
Βοττιαίων ἔϑος ἣν λέγειν χορευούσαις" Ἴωμεν εἰς ᾿ϑήνας.

Fr. 94. Athen. XIV 6196: Κλέαρχος δ᾽ ἐν πρώτῳ Ἐρωτικῶν νό-
utov καλεῖσθαί τινά φησιν ὠδὴν ἀπ᾿ Hoigavídog, γράφων οὕτως"
Ἡριφανὶς ἡ μελοποιός, Μενάλκου κυνηγετοῦντος ἐρασϑεῖσα, ἐϑή-
ρευε μεταϑέουσα ταῖς ἐπιϑυμέαις" φοιτῶσα γὰρ καὶ πλανωμένη πάντας
τοὺς ὀρείους ἐπεξήει δρυμούς, ὡς μῦϑον εἶναι τοὺς λεγομένους Ἰοῦς
δρόμους, ὥστε μὴ μόνον τῶν ἀνθρώπων τοὺς ἀστοργέᾳ διαφέροντας,
ἀλλὰ καὶ τῶν ϑηρῶν τοὺς ἀνημερωτάτους συνδακρῦσαι τῷ πάϑει λα-
βόντας αἴσϑησιν ἐρωτικῆς ἐλπέδος᾽ ὅϑεν ἐποίησέ τε καὶ ποιήσασα πε-
quier κατὰ τὴν ἐρημίαν, ὥς φασιν, ἀναβοῶσα καὶ ἄδουσα τὸ καλούμε-
νον νόμιον, ἐν à ἐστι Μακραὶ δρύες, ὦ Μέναλκα (B Μεναλκαι).
Eviphanis eur nou sit recipienda in numerum poetarum, facile apparet.

Fr. 25. Horapollo Hierogl. 1 8: Τῆς δὲ τοιαύτης αὐτῶν (τῶν wo-
ρωνῶν) ὁμονοίας χάριν μέχρι vov oi "EAAnvec ἐν rois γάμοις ἐκ xoel
κορὶ xogov (sic cod. Par. C, cf. eodd. ap. Bachm. An. II 407) λέγουσιν
ἀγνοοῦντες. sed cod. Aug. et edd, Zxxogl xogl κορώνην, codd. Par. AB

=== p674 ===
664 , CARMINA. POPULARIA.

26.
Στρίγγ᾽ ἀποπομπεῖν
νυκτιβόαν (γᾶς),
στρίγγ᾽ ἀπὸ λαῶν, i Ρ 20758 νον 1806
ὄρνιν ἀνώνυμον (ἐχϑρῶν)
5 ὠκυπόρους ἐπὶ νῆας.

cod. Mor. κορώνη. Adde Schol. Pind. Pyth. III 27: κάν τῷ βίῳ cops
(eod. Gott. εὐκορεῖ) ἀντὶ τοῦ κόρας (cod. Gott. κούρους) κορώνας. παρο-
τρύνοντες δ᾽ (cod. Gott. προτρεποντερ) ἔνιοί φασιν" ἐκκορεῖ κόρους κορώ-
νας (cod. Gott. ἐκκόρει κόρει κορώναρ). quae Boeckhio ex dittographia
orta esse videntur: idem scripsit ἐκκόρει, πόρει "opm ,exorna, orna
cornicem. Hermann Opusc. Hu 828: κἂν τῷ βίῳ, ὡσπερεὶ ἀντὶ τοῦ κού-
ρους, κορώνας παροτρύντες ἔνιοί φασιν᾽ ἐπκόρει κόρην, κορώνη" i. e.
devirgina virginem corniáx. NWelcker Prometh. 397: ,ἐκκόρει, κόρε, κορώ-
νην. Mihi leg. videtur: κἀν τῷ βίῳ ἐκκορεῖν ἀντὶ τοῦ ὑποκουρί-
ξεσϑαι, καὶ κορώνας παροτρύνοντες ἔνιοί φασιν" ἐκκόρει, κόρη
κορώνη. Etenim quod ὑποκουρίξεσϑαι vel κουρίξεσθαι dici solebat,
vulgo dicebatur ἐκκορεῦν, vid. Hesyeh. κουριξομέναις, ὑμεναιουμέ-
veg, γαμουμέναις, διὰ τὸ λέγειν" σὺν πούροις τὲ καὶ κόραις" ὅπερ νῦν
παρεφϑαρμένως ἐκκορεῖν (cod. ix κόρεν) λέγεται. — Haec explicatio
etium adhibenda huic cantilenae nuptiali, restituendum autem ἐκχόρει
κόρη πορώνη, hymenaeum cane, virgo cornic, quo nomine apte appellare
licuit cornicem (quod Hesych. habet: κυσϑοκορώνη᾽ νύμφη ex comico
poeta petitum videtur), nisi forte quis comparare malit y£Ast χελώνη,
quod extat supra. Ex eadem hae cantilena nuptiali fortasse etiam
petitum est, quod exhibet Schol. Pind. et Hesyeh.:

Σὺν πόροις τε καὶ πόραιρ.

quod Aeschylus in Danaidibus adhibuit. Resp. huc etiam Aelian. Hist.
An. ΠΙ 9: ᾿ἀκούω δὲ τοὺς πάλαι καὶ ἐν τοῖς γάμοις μετὰ τὸν ὑμέναιον
τὴν κοφώνην καλεῖν, σύνϑημα ὁμονοίας τοῦτο τοῖς συνιοῦσιν ἐπὶ τῇ
παιδοποιΐᾳ διδόντας.

Ἐν. 56. Festus p. 314: (Strigem ut ait Verrijus Graeci στρέγγα ap(pel-
lant), quod maleficis mulieribus nomen inditum est, quas volatieas etiam
vocant. Itaque solent his verbis eas veluti avertere Graeci: ETPPINTA
IIOMHEIEN NTKTIKOMAN XTPINTATOAA4ON OPNIN ANQ-
NTMION QKTIIOPOTZ ἘΠῚ NHAZ. — V. 1. ἀποπομπεῖν, Turne-
bus ἀποπέμπειν, sed Hesychius ἀποπομπεῖν τὸ ἀποπέμψασϑαι καὶ
ἀποκαϑήρασϑαι. — V. 2. νυκτιβόαν γᾶς seripsi , αὖ versus aequalis sit
proximis, νυχτιβόαν Turnebus, ψυκτικορώνην Müller, quod nusquam
legitur, neque aptum: νυκτικόρακα si numero conveniret, dici poterat:
nam hanc avem sive noctuam (cf. Ungeri copias ad Valgium p. 13) strigis
nomine significari veteres credebant, ut Hesychius testatur: at in vetere
hae cantilena avis feralis proprium nomen additum fuisse non est veri-
simile, nam veteres ipsi ambigebant, ut Plinius docet H. N. XI 232:
»Fabulosum arbitror de strigibus ubera eas infantium labris immulgere:
esse in maledietis iam antiquis strigem convenit, sed quae sit avium
constare non arbitror". Recte igitur Turnebus γυκτιβόαν scripsit, quod
Hesychius planissime confirmat: Σερίγλος" τὰ ἐντὸς τοῦ κέρατος" νυκτί-
φοιτον᾽ καλεῖται δὲ καὶ vowrofoc, of δὲ νυκτοκόρακα. quae glossa ex dua-
bus coaluit, fuisse videtur: στρίγγα᾽ ὄρνεον νυχτίφοιτον' καλεῖται
δὲ καὶ νυκτοβόας. idem Hesych.: γλαύξ' νυκτοβάς, πετεινὸν VUXTE-
ρινόν, ubi ambigas, utrum νυκτοβόας an νυκτοβαῦς sit restituendum. —

=== p675 ===
CARMINA POPELARIA. 665

21.
4) τί πάσχεις; μὴ προδῷς ἄμμ᾽, ἱκετεύω"
πρὶν καὶ μολὲν κεῖνον, ἀνίστω᾽

V. 3. ἀπὸ λαῶν Haupt, ἀπὸ λαοῦ Scaliger, ἀλαῶπιν Sopingius. — V. 4.
ἀνώνυμον seripsi, i. e. δυσώνυμον, legebatur ἀνωνύμιον, quae forma
alias non legitur, sed eam ἐπωνύμιος et εὐωνύμιος tuentur, sed hic
eerte ἀνωνυμίαν dicendum fuit: deinde autem ipsa sententia aliquid
deesse arguit, num permirum est, strigem navibus immitti, quod non
satis commode Müller explanare studuit, itaque ἐχϑρῶν adieci, ut
hie versus novissimo sit par. — Frustra haec ad heroici numeri
legem revocare conati sunt eum priores, ut, Turnebus, Scaliger, So-
pingius, tum Haupt Στρίγγ᾽ ἀποπέμπειν νυκτιβύαν, τὰν στρίγγ᾽ ἀπὸ
λαῶν Ὄρνιν ἀνωνύμιον, στρίγγ᾽ ὠκυπόρους ἐπὶ νῆας. et Müller, qui
seripsit Στρίγγ᾽ ,ἀποπομπεῖν, νυκτικορώνην στρίγγ᾽ ἀπὸ λαῶν, Ὄρνιν
ἀνώνυμον ὠκυπόρους ἐπὶ νῆας ἐλαύνειν. — Aliae cantilenae super-
stitiosae vel heroieis versibus constant, velut quod Meineke ex Plinio
H. N. XXXVII 100 adscripsit:

φεύγετε κανθαρίδες᾽ λύκος ἄγριος ὕμμε Oto:

(ὄμμε Meineke scripsit, Sillig ἄμμε, v. ex Dalecampi emendatione αἷμα.)
vel numeris omnino non adstricta sunt, velut quod est apud Marcellum
Fanpir. p. 219 ed. ΟΣ φεῦγε, φεῦγε᾽ κρυϑή os διώκει. idem quod
Alexander 'Trall. X p. 296 ed. Steph. exhibet, φεῦγε, φεῦγε, (o9, χολή.
ἡ κορύδαλος iti (quamquam hoc possis ad numeros revocare:

φεῦγε, φεῦγ᾽, ἰού, χολή" ὁ κορύδαλλός σὲ ζητεῖ).

alia id genus; velut morbo averruncando fortasse etiam inserviebant
graeca vocabula, quae exhibet frustulum chartae Aegyptiae, quod edidit
"l'ischendorf cod, Sinait. tab. XX 7:

€KTEINE€I
II€PIK€0A444A1A
BTPCA

EXTOC €KTOC NOC
CTNXETI
II F*0N
HI6€O0C
HMISE€OC

vel denique admodum novieia sunt, velut apud Marcellum yp. 307:

Eióov τριμερῆ χρύσεον Τοάναδον
καὶ ταρταρούχου ἄκεσιν Τουσάναδον᾽
σῶσόν μὲ σεμνέ, νερτέρων ὑπέρτατε.

ubi v. 1 τρέμορφον, v. 2 ταρταροῦχον ἀκέσιον seribendum vide-
tur; ἄκεσιν deest in ed. Stephaniana, sed legitur in ed. Basil. — Item
aliud trimetron ibidem p. 378:

n : -— z ,
Θεὸς κελεύει μὴ κύειν κώλον πύνους.

Barbara autem «t semibarbapearmina hine omnino segreganda.

Fr. 27. Athen, XV 697 B: Οὗτος γὰρ τὰς καπυρωτέρας oec
ἀσπάξεται μᾶλλον τῶν ἐσπουδασμένων᾽ οἷαί εἰσιν ef Λοκρικαὶ καλού-
μεναι, μοιχικαί τινὲς τὴν φύσιν ὑπάρχουσαι, ὡς καὶ ἥδε: Ὧ κτλ. —
V.1. δε, ὦ τί Dindorf, ἡδέω τι A, ἡδεῶ τί B, ἡδέω τί P, ἡδέως τι VL.
— VW. 2. μολὲν Bentley, μόλεν PVL, m" AB, Meineke 'μολῆν. — ἀνέ.

=== p676 ===
666 . '. CARMINA POPULARIA.

μὴ xexov σὲ μέγα ποιήσῃς κὴἠμὲ τὰν δειλάκραν᾽ 1307
ἁμέρα καὶ Ow: τὸ φῶς ξὰ τᾶς ϑυρίδος οὐκ ὀρῇς:
28.

"Eg vs μέσον πεδίον Στενυκλήριον, ἔς τ᾽ ὄρος ἄκρον
εἴπετ᾽ ᾿Δριστομένης τοῖς “ακεδαιμονίοις.

29.
Ἔν φανερᾷ γενόμαν, πάτραν δέ μου ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἀμφὶς Eyes μήτηρ δ᾽ ἔστ᾽ ἀριϑμοῖο mg.

80.
Ἥσσων ἀλγήσας παῖδα τὸν ἐκ Θέτιδος.

στῶ Bentley, ἀνιστῶ PVL. — V. ὃ. σὲ μέγα ποιήσῃς κἠμὲ Scripsi, libri
μέγα ποιήσῃς καί με, Dindorf ποιήσῃ σὲ κἀμὲ, Bothe ποιήσῃς με. -- τὰν
Bothe, vulgo τὴν. — V. 4. δή scripsi, vulgo ἤδη, contra Dindorf καὶ
delevit. — ξὰ seripsi, libri διὰ, ef. Theocr. XXIX 6 ξὰ τὰν σὰν ἰδέαν.
— ὁρῇς scripsi, ἐκορῇς A, ἐκόρης B, ἐσορῇς VL. Meineke εἰσορῆς. Sehneide-
win, ut Locrorum dialectum restitueret, de qua nihil compertum habe-
bat, ν. 1 ἀμέ, v.2 κῆνον et ἀνίστα scripsit; poterat certe ἀμάρα scribi,
ut est in titulis δέκ᾽ ἁμαρᾶν. — Hermann (Philol. v 743) cuncta ad
cretieum numerum revocare studuit: Ὦ, τί πάσχεις σύ; μή, μὴ προδῷς
ἔμ᾽, ἱκετεύω σε, πρὶν καὶ μολὲν | κῆνον᾽ ἀνστᾶϑι καὶ μη κακὸν μέγα
ποιήσῃς με τὰν δειλάκραν᾽ | ἁμέρα δ᾽ ἐστὶ καὶ OW: τὸ φῶς τὸ διὰ τᾶς
ϑυρίδος οὐκ εἰσορᾶς;

Fr. 28. Pausan. IV 16, 6: Aeicropévei δέ, ὡς ἀνέστρεψεν ἐς τὴν
᾿ἀνδανίαν, ταινίας ot γυναῖκες καὶ τὰ ὡραῖα ἐπιβάλλουσαι τῶν ἀνθῶν
ἐπέλεγον ἄσμα τὸ καὶ ἐς ἡμᾶς ἔτι ἀδόμενον: ἔς τε μέσον κτλ. Hecker
II 41 Epaminondae demum aetate hanc cantilenam compositam esse ar-
bitratur, sed nihil causae video, cur antiquitatem huic disticho abroge-
mus, cf. Polyb. IV 33: of γὰρ Μεσσήνιοι πρὸς ἄλλοις πολλοῖς καὶ παρὰ
τὸν τοῦ Διὸς τοῦ Avxoíov βωμὸν ἀνέϑεσαν στήλην ἐν τοῖς κατ᾽ Hetoro-
μένη καιροῖς, καϑάπερ καὶ Καλλισϑένης φησί, γράψαντες τὸ γράμμα
τοῦτο:

Πάντως ὃ γρόνος εὗρε δίκην ἀδίκῳ βασιλῆϊ,
εὗρε δὲ Μεσσήνης σὺν Διὶ τὸν “προδότην
ῥηϊδίως" χαλεπὸν δὲ λαϑεῖν ϑεὸν ἄνδρ᾽ ἐπίορκον"
χαῖρε, Ζεῦ βασιλεῦ, καὶ σάω ᾿ἀρκαδίαν.

eadem Pausanias IV 22, 7.

Fr. 29. Athen. X 455 D: ἔστιν εὐπορῆσαι, καὶ ἄλλων γρίφων" ἐν
φανερᾷ κτλ. φανερᾷ μὲν οὖν λέγει τῇ Δήλῳ, ἥτις ὑπὸ ϑαλάσσης meet-
ἔχεται, μήτηρ δ᾽ ἡ “ητώ, τις Κοίου ἐστὶ ϑυγάτηρ, Μακεδόνες δὲ τὸν
ἀριϑμὸν ποῖον προσαγορεύουσι. οἵ, Eustath. Od. 1558, 3. — V. 1. ἐν
φανερᾷ ABCP Eust., ἐν φανερῷ VL. — πάτραν δέ μου AC, πάτρην δέ
μου Eust, πάτρη δὲ μοι PVL. — V. 2. ἔστ᾽ L Eust, ἐστὶν PV.

Fr. 30. Trypho περὶ τρόπων e. (Rhett. Gr. IIT 198 ,ed. Spengel):
διαφέρει δὲ (αἴνιγμα) ἀλληγορίας, ὅτι ἡ μὲν ἀμαυροῦται ἢ λέξει ἢ δια-

=== p677 ===
CARMINA POPULARIA, 661

voíc, τὸ δὲ xad ἑκάτερον, οἷον" ἥσσων d. m. v. ἐκ Θέτιδος ἀνέ-
ϑρεψε' ἥσσων γὰρ ὁ χείρων, ἀλγήσας πονήσας. ἔστι δὲ ὅτι Χείρων ὃ
Κένταυρος ἐξέθρεψε τὸν Aquis. ubi ἀνέθρεψεν quod post Θέτιδος
additur de medio. tollendum: est enim librari additamentum: nam
ἀλγήσας sive πονήσας significat Centaurum eduxisse Achillem, quem-
admodum est ap. Theoer. XIII 14 ὡς αὐτῷ κατὰ ϑυμὸν ὁ maig πεπονος
ἔνος εἴη, alias ἐκπονεῖν dicitur, velut ap. Eurip. Iph. Aul. 207:
Aye Χείρων ἐξεπόνασεν. taque Tryphon griphum enodans recte
utitur verbo ἐξέϑρεψε, ubi quod nonnulli libri addunt ἀλγήσας καὶ
πονήσας, non debebat Finckh Philol. XXIV 338 his obsequi. Respicit
hue, si recte memini, etiam Demetrius περὶ ἑρμηνείας, sed locum nunc
non reperio, item Quintil. VIII 6, 37: ,,Graecis tamen frequentior, qui
Centaurum. Chirona ἥσσονα (ita recte emendavit Meister Philol. XVIH
518) et ὀξείας insulas θοὰς (ita corrigendum) dieunt, nos quis ferat, si
Verrem suem «wt Aelium Catum (hoc addidi) doctum. nominemus? ubi
meae eorrectiones excerptis Parisinis plane confirmantur, vid. Halmii
ed. Quod addit Tryphon: καὶ πάλιν"

γῆς ἔϑανεν καταδέσμου, ὅτ᾽ ἀγγείων ἀφάμαρτεν.

ἀντὶ τοῦ Αἴας ὁ Τελαμῶνος ἐτελεύτησεν, ὅτε τῶν ὅπλων ἀπέτυχε" γῆς
γὰρ Αἴας γίνεται, (κατα)δέσμου Τελαμῶνος, ἀγγείων δὲ τῶν ὅπλων,
alius est griphus multo ille quidem magis frigidus et perplexus: ubi
Finekh γῆς ἔϑανεν κατὰ δεσμοῦ scripsit, non recte. Prope accedit
ille griphus, quem Sext. Empir. adv. Math. p. 673 adhibet, qui fortasse
et ipse numeris adstrictus fuit, Aquaiquam anapaesti species parum
elegans:
᾿Εβαρβάριξε ϑοῦλον ἕλκος ἔχον χερί.

i e. ἐσύριξεν ὁ Πὰν σύριγγα ἔχων ἐν τῇ χειρί, qui griphus Theocrito
cum Fistulam conderet, obversatus est. Ex Anthol. Pal. libro XIV, ubi
plurima extant aenigmata, heroicis versibus vel elegiacis, passim etiam
lambieis exposita, nullum recepi, pleraque enim "admodum recentia
sunt, unum tamen alterumve aliquanto antiquius, velut XIV 18:

“Ἕκτορα τὸν Πριάμου Διομήδης ἔκτανεν ἀνὴρ
αἴας πρὸ Τρώων ἔγχεϊ μαρνάμενον.

ubi μαρνάμενον Brunck scripsit pro μαρνάμενος, quod mendoesum esse
arguit alius poeta hoc gripho usus Anth. Plan. HI 29: “Ἕχτορα τὸν
Πριάμου ἐν 0v ποτε μαρνάμενον Φιομήδης ἔκτανεν ἀνήρ αἴας πρὸ
Τρώων Δαναοῖσι μάχην προφέροντα. Pentameter, quo griphi augetur
diffieultas propter ambiguum αἴας i. e. γῆς et Aio, fortasse postea ab
alio adiectus. V. 1 adhibet etiam sehol. Aristid. IIl 509: γρῖφος δέ,
οἷον Ἕκτορα .. ἔκτεινεν ἀνήρ. ἐνταῦϑα δοκεῖ μὲν εἰδέναι τὸ ῥηϑέν,
ἀγνοεῖ δέ, ὅτι “Πομήδης ἦν ἀνὴφ ὁ Ἀχιλλεύς" ἐκείνην γὰρ ἔδχε μετὰ
τὴν Βρισηΐδα' ὅϑεν καὶ τὸ ov οὗὐκ ἔκτεινε “ιομήδης, ἔκτεινεν ἀνὴρ
“Διομήδης. Adde Apostol. XII 88 et Eustath. ll. 596, 79 ὁ εἰπὼν περί
τινος, ὃν οὐκ ἀνεῖλεν Ó “ιομήδης, τὸν κτάνε Διομήδης ἀνήρ. Novicium
est, quod ex cod. Flor. cum aliis griphis edidit Piccolos in Anthol. 192:

Ἢν ἐθέλῃς, λαλέω φωνῆς δίχα" σοὶ γὰρ ὑπάρχει
φωνή, ἐμοὶ δὲ μάτην χείλε᾽ ἀνοιγόμενα.

Antiquorum aenigmatum reliquiae satis memorabiles ,supersunt apud
Gregor. Corinth. περὶ τρύπων (Spengel Rhet. 1Π| 225): αὐτὰρ ἐπεὶ δαιτὸς
μὲν ἐΐσης ἐξ ἔρον £vro, ita enim seribendum videtur pro ἐπεὶ δ᾽ αὐτοὶ
μὲν κνίσσης, sed reliqua quibus griphus absolvebatur, desiderantur:
versus Hesiodeus opinor, quemadmodum ja, qui praecedit, οὖ ea quae
subsequuntur, quae ad carmen Κήυκος γάμον pertinere alias dixi: sed

=== p678 ===
668 CARMINA POPULARIA.

981.77 7 co. d τ’ 5808
Tí πάντες οὐκ ἐπιστάμενοι διδάσκομεν;

323.
Τί ταὐτόν (ἐστιν) οὐδαμοῦ xal. πανταχοῦ;

88, 7 | .. aso
Κριϑῆς ἀφλοίου χυλὸν ὀργάσας πίει.

84.
ΠΑΝΑΡΚΟΥ͂Σ.
Aivóg τίς ἐστιν, ὡς ἀνήρ τε κοὐκ ἀνήρ
ὕρνιϑα κοὐχ ὑρνιϑ᾽ ἰδών τὲ κοὐκ ἰδών
ἐπὶ ξύλον τε κοὐ ξύλου καϑημένην,
λίϑῳ vs xov λίϑῳ βάλοι ve xov βάλοι.

valde dolendum quod hoc aenigma de ignis origine. non integrum ger-
vatum, haec tantum licet recuperare: μητέρα μητρὸς ἄγοντο ἀξαλέην
τε καὶ ᾿ὀπταλέην 2. ἐπὶ σφετέροις τεκέεσσι τεϑνάμεναι.

Fr. 81 et 82. Athen. X 458 B: ἀρχαιότατος δ᾽ ἐστὶ λογικὸς γρῖφος καὶ
τῆς, "τοῦ γριφεύειν φύσεως οἰκειότατος" Τί πάντες κτλ. (fr. 81) καὶ τί
ταὐτὸν κτλ. (fr. 32) καὶ" τί ταὐτὸν ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς καὶ
ἐν ϑαλάσσῃ; τοῦτο δ᾽ ἐστὶν ὁμωνυμία, καὶ γὰρ ἄρκτος καὶ ὄφις, καὶ
ἀετὸς καὶ κύων ἐστὶν ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν γῇ καὶ ἐν ϑαλάττῃ. Τὸ δὲ
χρόνον σημαίνει" ἅμα "γὰρ παρὰ πᾶσιν ὁ αὐτὸς καὶ οὐδαμου, διὰ τὸ
μὴ ἐν ἑνὶ τόπῳ τὴν φύσιν ἔχειν" τὸ δὲ προάγον ἐστὶ ψυχὰς (seribo
παραψυχὰς) ἔχειν' τοῦτο ,γὰρ οὐδεὶς ἡμῶν ἐπιστάμενος διδάσκει τὸν
πλησίον. — Fr. 81. τί, B ὅτι. — Fr. 82. ἐστὶν addidit Meineke, nisi
forte praestat τί ταὐτὸν οὐδαμοῦ vs χἅμα πανταχοῦ. --- Etiam tertium
griphi exemplum (quocum componas Áristoph. Vesp. 21) videtur numeris
astrictum, Meineke septenarium restituit:

Τί ταὐτόν ἐστ᾽ ἐν οὐρανῷ κἀν γῇ vt κἀν θαλάττῃ;

Fr. 38. Athen. X 455 D: καὶ ἐπὶ τῆς πτισάνης" Κριϑῆς κτλ. Sed
quod ibid. legitur 457 B: λαβὼν ἀριστόνικον ἐν μάχῃ κράτος ex tragico
aliquo poeta petitum videtur.

Fr. 34. Schol. Plat. de Hep. V p. 479 C: Αλεάρχον yoíqos: Aivóg
κτλ. οὐ deinde: ἄλλως"

ἄνθρωπος οὐκ ἄνϑρωπος, ἄνθρωπος δ᾽ ὅμως,
grido: κοὐκ ὄρνιϑα, ὄρνιϑα δ᾽ ὅμως,

ἐπὶ ξύλου τε κοὐ ξύλου καϑημένην,

λίϑῳ βαλών τε xov λίϑῳ διώλεσεν"

νυκτερίδα, ὁ εὐνοῦχος végünxog κπισσήρει. (Similiter Schol. Aristot. IV
p. 14, nisi quod ter ὄρνιν. Plato ipse dicit: τῷ τῶν παίδων αἰνίγματι
τῷ περὶ τοῦ εὐνούχου τῆς ῥοιῆς πέρι τῆς νυκτερίδος. Affert etiam
Eustath. Il. 718, 10, ubi v. 3: καϑημένην TE κοὐ ,.παϑημένην, Suid. v.
Aivog, ubi v. 2 ὄρνιϑα πούκ ὄρνιϑα, ὄρνιϑα δ᾽ ὅμως, v. 8 Bernhardy
ἐπὶ ξύλου με, vulgo us deest, v. 4 libri 4/9 us βαλὼν διώλεσεν. Re-
Spicit Trypho ap. Walz. Rhet. VIII 736, Choeroboscus περὶ τρόπων Rhet.

=== p679 ===
CARMINA POPULARIA. 669
35.

Γαστὴρ ὅλον τὸ σῶμα. πανταχῆ βλέπων
ὀφθαλμός, ἕρπον τοῖς ὀδοῦσι ϑηρίον.

86.
Τρίπους. χύτρα, λυχνεῖον, ἀκταία, βάϑρον,
6zóyyog, λέβης, σκαφεῖον, ὅλμος, λήκυϑος,
σπυρίς, μάχαιρα, τρυβλίον, κρατήρ, ῥαφίς.

87. .... ε " 1810
"Ervoe, φακῆ, τάριχος, ἰχϑύς, γογγυλίς,
σκόροδον, κρέας, ϑύννειον, ἅλμη, xoóupvov,
σχόλυμος, ἐλαία, καππαρίς, βολβός, μύκης.

38.
"Augg, πλακοῦς, ἔντιλτος, ἴτριον, ῥόα,
ὠόν, ἐρέβινϑος, σησάμη, κοπτή, βότρυς,
ἰσχάς, ἄπιος. πέρσεια, μῆλ᾽, ἀμύγδαλα.

89.

Σῖτον ἐν πηλῷ φύτενε' τὴν δὲ κριϑὴν ἐν κόνει.

Gr. ed. Spengel III 253, Moschopul. 75. — Panmarci vindicat Athen, X
4529 C: καὶ τὸ Πανάρκους δ᾽ ἐστὶ τοιοῦτον, ὥς φησι Κλέαρχος iv τῷ
περὶ γρίφων, ὅτι βάλοι ξύλῳ τε καὶ οὐ ξύλῳ καϑημένην ὄρνιϑα καὶ οὐκ
ὄρνιϑα ἀνήρ τε καὶ οὐκ ἀνὴρ λέϑῳ τε καὶ οὐ λίϑῳ. Cf. etiam Photius
v. Νυκτερίδος αἶνος.

Fr. 86. Plut. Am. et Adul. c. 9: οὕτως. ἄπειρος ἦν κόλακος ὁ νομί-
ξων τὰ ἰαμβεῖα ταυτὶ τῷ κόλακι μᾶλλον ἢ τῷ καρκίνῳ (leg. τῷ καρκίνῳ
μᾶλλον ἢ τῷ κόλακι) προσήκειν Τ᾿ αστὴρ xri. Nisi forte ex comico
poeta petitum est.

Fr. 36. 37. 38. Athenaeus XIV 648 F ex Clearchi libri περὶ γρέφων
(unde etiam priora aenigmata fr. 31. 32 videtur petiisse) hos puerorum
lusus ac nugas adseripsit: Σκεύη κελεύοντος λέγειν ὅμοια εἰπεῖν"
Τρίπους xz. (fr. 36) καὶ πάλιν ὄψων οὕτως" Ἔτνος xz. (fr. 37) ἐπί
τε τῶν τραγημάτων ὁμοίως᾽ (ung κτλ. (fr. 38). — Fr. 36 v. 1. ἀκταία
Sehweighaeuser, ἀκταῖα PVL. — V. 2. δλμος Dindorf, legebatur ὄλμος.
-— V. 8. σπυρίς, B σπιρίς.

Fr. 81 v. 1. γογγυλίς, B γυγγυλίς. — V. 2. ϑύνννειον Schweig-
haeuser, ϑυννίον PVL, Qvvéov B. — ἄλμη PVL, ἄλλη B, αλλη A. —

. πρύμμυον, B κρόμνυον,

Fr. 38 v. 1. ῥόα, dóv Salmasius, libri δοδῶον. — V. 3. πέρσεια
Salmasius, πέρσια P, περσία VL. — μῆλ᾽ Schneider Saxo, libri μηλέα.

Fr. 39. Plut. Qnaest. Nat. c. 10: “ιὰ τί λέγεται. σῖτον κεῖ. —
φύτευε, legebatur φυτεύετε.

=== p680 ===
610 CARMINA POPULARIA.
40.

Ai ἄνεμος ταχὺ uiv νεφέλας, ταχυ δ᾽ αἴϑρια ποιεῖ,
᾿Δργέστῃ δ᾽ ἀνέμῳ πᾶσ᾽ ἕπεται νεφέλη.

Fr. 40. Theophràást. de vent. 51: Ἐπεὶ δὲ πρὸς τὰς χώρας ἑκάστοις
καὶ τοὺς τόπους ἐπινεφῆ καὶ αἰϑρίαι, διὰ τοῦτο καὶ τὰ τῶν ἐν παροιμίᾳ
λεγομένων πρός τινας τύπους εἰσίν, ὡς περὶ τοῦ ἀργέστου καὶ λιβός"
ἰσχυρὸς δὲ μάλιστα περὶ Κνίδον καὶ Ῥόδον" Λὲψ ἄνεμος wvA.— V.9.
αἴϑρια "Turnebus, αὔϑριαν À, αὐϑρέαν Vossianus, αὐθϑρίας ed. Bas.

Extant alia praecepta popularia de tempestate versibus paroemiacis
aut iambiecis aut heroicis inclusa, velut apud Theophr. Hist. plant.
VIM 7 et de causis pl. ΠῚ 23:

Ἔτος φέρει, οὐχὶ ἄρουρα.
posteriore loco οὔτι legitur. ltem ap. Theophr. de veni. 50:
Quis? δὲ νότος μετὰ πάχνην.

ubi fortasse Φλέγει corrigendum. ltem ap. Theophr. ib. 37 et Aristot.
Probl. 26, 31:

"EÀwov ἐφ᾽ αὑτὸν ὥστε καικίας νέφη.
apud Suidam v. τέγγε:
(Ἦμος δὲ σκόλυμός τ᾽ ἀνϑεῖ καὶ Σείριος ftu)
Οἴνῳ πνεύμονα τέγγε, φίλης δ᾽ ἀπέχου Κυϑερείης.
ubi versum 1 de coniectura adieci. ap. Theophr. 49 et Aristot. 26, 9 et 14:
Οὔποτε νυκτερινὸς βορέας τρίτον ἵκετο φέγγος.
2p. Aristot. 26, 48 (respicit huc Theophr. 46):
Εἰ δ᾽ ὁ νότος βορέαν προκαλέσσεται, αὐτίκα χειμών.
Ei βορρᾶς πηλὸν καταλήψεται, αὐτίκα χειμών.

priorem versum adhibet etiam Plut. de primo frig. c. 11, ubi seriptum εἰ
δὲ νότος... e0vóxo νέψει, utrumque praeferendum lectioni Aristo-
teliae, ap. Arist. 20, 2:

Μίνϑην ἐν πολέμῳ μήτ᾽ ἔσϑιε μήτε φύτευε.
ap. Aristot. 26, 21. 28. 43. 47. We co

ἀρχομένου τε νότου καὶ λήγοντος βορέαο.
praeceptum hoc navigationem spectat, cf. Theophr. 5: καὶ ὁ μὲν Βορέας
εὐθὺς ἀρχόμενος μέγας, ὃ δὲ νότος λήγων, ὅϑεν καὶ 7 παροιμία συμ-
βουλεύει τὰ περὶ τοὺς πλοῦς. et Apostol Ill 72 συνυπακχούεται τὸ"
δεῖ πλεῖν. (adde Aristotelis libellum de inundatione Nili apud Hose
Arist. Pseudep. 636: propter quod proverbialiter loquentes dicimus:
inchoante autem. austro et desinente borea.) ap. Theophr. 61 et Aristot.
26, 59 et 25, 7:

Μή ποτ᾽ ἀπ᾽ ἠπείρου δείσῃς νέφος, ἀλλ᾽ ἐπὶ πόντου

χειμῶνος, ϑέρεος δὲ ἀπ᾽ ἠπείροιο μελαΐένης.
Denique:

"Aoyouévov σικύων καὶ ληγουσῶν κολοκυντῶν.

ap. 8680]. Aristoph. Pace. 1001: ὅτι δὲ καλοὶ of πρώεμοι σικύαι καὶ ἡ
παροιμία δηλοῖ. sed quorsum spectet praeceptum, non addit.

=== p681 ===
CARMINA POPULARIA, 611

4l. Ὁ CUT as
'HA9', ἦλϑε χελιδών,
καλὰς ὥρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα Asvxc,
δ ἐπὶ νῶτα μέλαινα.
παλάϑαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου,
οἴνου τε δέπαστρον,
τυρῶν τὲ κάνυστρον᾽
10 καὶ πύρνα χελιδών
καὶ λεκιϑίταν à:
οὐκ ἀπωϑεῖται. πότερ᾽ ἀπίωμες, ἢ λαβώμεϑα;
εἰ μέν τι δώσεις" εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,

Fr. 41. Athen. VIII 360 B: Καὶ χελιδονέξειν δὲ καλεῖταε παρὰ
ἱΡοδίοις ἀγερμὸς τις ἄλλος, περὶ οὗ ᾿Θέογνίές φησιν ἐν δευτέρῳ περὶ τῶν
ἐν Ῥόδῳ ϑυσιῶν γράφων οὕτως" Εἶδος δέ τι τοῦ ἀγείρειν χελιδονίξειν
οἵ Ῥόδιοι καλοῦσιν, ὃ γένεται τῷ Βοηδρομιῶνι μηνί" χελιδονέξειν
δὲ λέγεται διὰ τὸ εἰωϑὸς ἐπιφωνεῖσϑαι" Ἦλϑ᾽ κτλ. τὸν δὲ ἀγερμὸν
τοῦτον κατέδειξε πρῶτος Κλεόβουλος ὁ Μένδιος ἐν Λίνδῳ γρείας γενο-
μένης συλλογῆς χρημάτων. Cf. Eust, 1914, 45 ubi afferuntur v. 1—5,
deinde εἶτα ὡς ἐν συνόψει φάναι, οὐ παλάϑαν ξητοῦμεν οἴνου τε
δέπαστρον, ἃ χελιδὼν καὶ λεκιϑέταν, οὐκ ἀπωϑεῖται usque ad v. 15,
μετὰ δὲ ὀλίγα τελειοῦται ἡ ὠδὴ εἰς τὸ ἄνοιγ᾽ κτλ. (19. 30). Dixit de
hoe earmine Ahrens Dial. Dor. 478. Sehema v. 1—11. 17 et 18 est
UD 2vv.VvvOl..:vv. v, denique etiam abiecta plane anaerusi 2 vu . v,
ut 11 et 17, quamquam facile hi quoque poterant corrigi. Sed non vide-
tnr ferendum schema hoe £v Οὐ , quare v. 3 et 6 correxi. Copu-
lantur autem, ut fit in popularibus ΜΝ τον bini semper versus, nisi
quod primus haud inepte singularis est. — v. 1. Hermann ἦνϑ᾽ ἦνϑε
Doetr. Metr. 461. — V. 2. digas Hermann, v: ὥρας. 3. 8. καλοὺς Her-
mann, v. καὶ καλοὺς. — V. ἐπὶ Eustath., κἀπὶ vulgo. — μέλαινα
Eust., μέλανα ΒΡΥ͂. — V. 6. τελμάτων σὺ προκύκλει Hermann, v. παλά-
Sev οὐ (P1 φαλάνϑου, P2 παλαϑάνου) προκυκλεῖς, Meineke παλάϑαν
προκύλισον vel προκύκλησον, idem praeterea proposuit παλάϑαν οὐ
προκπυλίσεις (προκυλέεις): quod à numeris huius cantilenae abhorret. —
V. 9. τυρῶν B, τυρῶ PV, τυροῦ L. — κάνυστρον V (ef. Pollux X 86),
κάννυστρον BDPQ, κάνιστρον L. — V. 10. καὶ πύρνα χελιδών seripsi,
καὶ πυρῶνα χελιδὼν À, καὶ πυρῶν ἁ χελιδών Β, καὶ πυρῶν χελιδών VL,
vulgo κάνιστρον καὶ πυρῶν; & χελιδών. Ahrens τυρῶν τὲ κ. καπυρῶν
ἃ χελιδών. Conieci etiam καπυρῶνα γελιδὼν καὶ λεκ., nt καπυρὼν
fuerit panis genus, quod καπυρύδιον voeat Athen. III 118 D. — V. 11.
λεκιϑέταν, Aexidi τὰν P, λεκίϑι τὰν V. Hermann τὸν λεκ., Ahrens καὶ
δὴ λεκ., Meineke x&prov λεκ. — V. 12. ὠἀπωϑεῖται, P ἀποϑεῖται. Versum
trochaicum alienum esse eenset Meineke, itaque haec verba οὐκ ἀπωϑεῖται
eorrupta esse arbitratur, deinde trimetrum restituit πότερα πάλιν ἀπίω-
pee, vel πότερα κενοὶ ᾽πίωμες, quemadmodum iam Ahrens coni. κενοὶ
πότερ᾽. --- ἀπέωμες, ἀπίωμεν C et Eust. — V. 18. cf. Homeri Carm. min. XV

=== p682 ===
012 CARMINA POPULARIA.
ἢ τὰν ϑύραν φέρωμες ἢ τοὐπέρϑυρον,
15 ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καϑημέναν" 1819
μικρὰ μέν ἐστι, ῥαδίως μὲν οἴσομεν.
ἂν δὲ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.
ἄνοιγ᾽. ἄνοιγε τὰν ϑύραν χελιδόνι"
20 οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

42, νῷ
3
Ζέξαι τὰν ἀγαϑὰν τύχαν, δέξαι τὰν ὑγίειαν,
τι », AJ - L4 41] Σ , ,
ἃν φέρομεν παρὰ τᾶς ϑεοῦ, Qv ἐκαλέσσατο viva.

48.

υ«Οῶυν.

dA c cn MPO Ic

vVwuzlwuuzt-wuwuv.-

M, ubi praeterea NEA χελιδονισμοῦ mos respicitur: νεῦμαί τοι νεῦμαι
ἐνιαύσιος, ὥστε χελιδὼν ἔστηκ᾽ ἐν προϑύροις, ψιλὴ πόδας. --- Υ. 14.
φέρωμες, Ο φέρομες, Eust. φέρομεν. — τοὐπέρϑυρον, vulgo τὸ ὑπέρϑυ-
ρον. --- V. 16. μικρὰ μέν, fort. μικρὰ γάρ..-Ξ uiv, Meineke vuv. — οἴσο-
pev PVK, οἴσομαι C. — V. 17. àv δὲ scripsi, v. ἂν δὴ, formam ἂν solli-
citare non sum ausus, quamquam sane dorica dialectus αὐ δὲ vel «i κα
δὲ flagitat, sed supra quoque v. 13 εἰ legitur. — V. 18. τι φέροιο scripsi,
τι φέροις B, vot φέροις P, τι καὶ φέροις VL. — Efficiunt vulgo ex his
duobus versieulis senarium, velut Dindorf Ἐὰν φέρῃς δέ TL, μέγα δή τι
καὶ φέροις, Meineke ἂν δὴ φέρῃς τι, μέγα τι δὴ καὐτὸς (καὐτὴ) φέροις.

Fr. 49. Argument. Theoeriti ul: Τοὺς δὲ νενικημένους (βουκό-
λουρ) εἰς τὰς περιοιπέδας χωρεῖν, ἀγείροντας ἑαυτοῖς τὰς τροφας᾿ δι-
δόναι δὲ καὶ ἄλλα τινὰ παιδιᾶς καὶ γέλωτος ἐχόμενα, καὶ εὐφημοῦντας

ἐπιλέγειν" Δέξαι κτλ. Ahrens in quatuor versus discripsit. — V. 1.
δέξαι τὰν PQ Geu. Call. Ambr., legebatur δέξαι δ᾽. — Lips. Borb. bis
τὴν, Gen. τὸν ἀγαθόν, Lips. ὕγειαν, Ambr. ὑγείαν. — V. 9. φέρομεν,

Ziegler φέρομες fort. ex Ambr. possis péguev coniicere, vid. Et. M. 253,
26, quemadmodum φέρτε dicitur, sed dactylum tuetur proximum colon,
si lectio vitii expers. Ahrens ἃ φέρομεν edidit. — - τᾶς Hermann, vulgo
τῆς, Ambr. τοῦ, — ϑεοῦ, Schneidewin ϑεῶ. — ἂν iw. τήνα om. Vat.
1, 2. Borb. Lips. — ἐπαλέσσατο, Call. ἐκαλέσατο, Gen. ἐκαλέσαντο,
Ambr. ἐκλελάσχετο. Emendatio incerta, fortasse ἂν ἐκλάξετο vel
ἐκλάξατο τήνα legendum, i. e. quam dea claustris suis retinebat, ut
sit media verbi forma, passivum testatur Hes. κατεκλάξετο᾽ κατεκέκλειστο,
κατακεκλεισμένως εἶχεν. Hermann coni. κἀχαρίσσατο τήνα, Duebner
dv ἐχαρίσσατο τήνα, Ahrens & ᾿κελήσατο vive.

Fr. 43. Plut. Sept. Sap. Conv. c. 14: Ἐγὼ γάρ, εἶπε, τῆς ξένης
ἤκουον. ἀδούσης πρὸς τὴν μύλην ἐν Λεσβῷ γενόμενος" ἄλει κτλ. —
V. 9. ἄλει scripsi, ut etiam Koester coni, vulgo ἀλεῖ legitur, quod et
institutae sententiae et numero versus adversatur. Ritschl in Mus. Rhen,
1.801 auctore Reisigio contendit hanc cantilenam argumento esse, olim
Graecos in versibus pangendis non tam syllabarum mensuram curavisse,
quam accentus habuisse rationem, itaque servata scriptura ἀλεῖ carmen

=== p683 ===
CARMINA POPULARIA. . 613

"Ait μύλα ἄλει"
καὶ γὰρ Πιττακὸς ἄλει,
μεγάλας Μιτυλάνας βασιλεύων.

44. M c 1513
Ὧ παῖδες, ὅσοι Χαρίτων rc καὶ πατέρων λάχετ᾽ ἐσθλῶν,
D AMA L2 , " e n
μὴ φϑονεῖϑ᾽ ὥρας ἀγαϑοῖσιν ὁμιλίαν"
^ AJ , ^ n t 1 -*" PEL ,
σὺν γὰρ ἀνδρείᾳ καὶ ὁ λυσιμελὴς ἔρως ἐπὶ Χαλκιδέων
ϑάλλει πόλεσιν.

45.
Τὸν ᾿Ελλάδος ἀγαϑέας
στραταγὸν ἀπ᾽ εὐρυχόρου
Σπάρτας ὑμνήσομεν, ὦ
᾿ἰὴ Παιάν.

v-vwzw, postea autem Aeolieos accentus revocandos esse ratus v. 2
verba traieeit καὶ Πέτταπος γὰρ &Aet o 2 o v 2 —. Facile apparet ele-
gantissimi carminis varietatem numerorum ita plane everti: ac permirum
ili legi, cui olim Graecos obtemperavisse opinatur, unum hoc astri-
etum esse monumentum, satis illud quidem exiguum nec valde ve-
tustum: attamen Hitschelio asseusus est Hermann Epit. doctr. metr.
220 ed. 92.

Fr. 44. Plut. Amator. e. 17: Aeiorot élue δὲ τὸν μὲν ,“Κλεόμαχον
ἄλλως ἀποθανεῖν φησι, κρατήσαντα τῶν ᾿Εφετριέων ἐν τῇ μάχῃ τὸν δὲ
ὑπὸ τοῦ ἐρωμένου. φιληϑέντα τῶν ἀπὸ Θράκης Χαλκιδέων γενέσθαι,
πεμφϑέντα τοῖς ἐν Εὐβοίᾳ Χαλκιδεῦσιν ἐπίκουρον" 09sv ἄδεσϑαι
παρὰ τοῖς Χαλκιδεῦσιν" Ὦ παῖδες κτλ. --- V. 1. ὅσοι scripsi, vulgo of.
— λάχετ᾽ Meineke, ἐλάχετε vulgo. — V. 2. ὁμιλίαν, gut ὁμιλεῖν, αὖ
olim scripsi corrigendum, aub ὥρας ἀγαϑοὶς (ἐραν ἃς) ὁμιλίαν. —
V. 8. ἀνδρείᾳ, BE ἀνδρία.

Fr. 45 Plut. v. Lys. 18: Πρῶτον. μὲν γάρ, ὡς ἱατορεῖ Δοῦρις,
Ἑλλήνων ἐκείνῳ (φυσάνδρρ») βωμοὺς αἷ πόλεις ἀνέστησαν ὡς ϑεῷ καὶ
ϑυσίας ἔϑυσαν, εἰς πρῶτον δὲ παιᾶνες ἤσϑησαν, ὧν ἑνὸς ἀρχὴν
μνημονεύουσι τοιάνδε᾽ τὸν SUA. — V. ἃ. στραταγὸν, Sg στρατηγὸν. -—
εὐρυχόρου Naeke, v. εὐρυχώρου. --- V. 8. ὑμνήσομεν, SgAC ὑμνήσωμεν.
— ὦ om. C, praeterea SgAPaSV ὠὴ παιάν. Fort. praestat ὦ (nis,
vid. Hephaest, p. 128 et exitum paeanis Chaleidensium in Titum Fla-
mininum ἂρ. Plut. vit. Flam. 16 (ubi correxi quod v. 2 legitur μεγα-
λευκτοτάταν ὅρκοις):

πίστιν δὲ Ῥωμαίων σέβομεν

τὰν μεγαλαυχοτάταν ὕρκους φυλάσσειν.

μέλπετε κοῦραι

Ζῆνα μέγαν "Papuov ve Τίτον 9' ἅμα Ῥωμαίων τε
πίστιν' ἐἰήϊε Παιάν"

ὦ Τίτε σῶτερ.

in hune modum esse metiendum ^ ; .-υ. συ -νστυ-ἰυσυς-υς«

nisi praestat divisim scribere ἐὴ ἐέ, uam ex geminata interieetione
originem duxit adiectivum ἑήιος. Variari solebat epiphthegma in pae-
PoxzrAm Lvn. 1Π1. ' 43

=== p684 ===
614 " ,. — CARMINA POPULARIA.
46. 1314

"Oc of μέγιστοι τῶν ϑεῶν καὶ φίλτατοι

anibus, vid. inprimis infra 47 et Timoth. fr, 13. Hue adde Athen. XV
696 E, ubi hune ipsum paeanem memorat: οὐκ ἔχει δ᾽ οὐδὲ τὸ παια-
γνικὸν ᾿ἐπίρφημα, καϑάπερ ὁ εἰς “Μύσανδρον τὸν Σπαρτιάτην γραφεὶς
ὄντως παιάν, Ov φησι ED iy τοῖς Σαμίων ἐπιγραφομένοις Ὥροις
ἄδεσϑαι ἐν Σάμῳ. Παιὰν δ᾽ ἐστὶ καὶ ὁ εἰς Κρατερὸν τὸν "Μακεδόνα
γραφείς, ὃν ἐτεκτήνατο ᾿Αλεξῦνος ὁ διαλεκτικός, ὥς φησιν Ἕρμιππος ὁ
Καλλιμάχειος ἐν τῷ πρώτῳ περὶ ᾿Δφιστοτέλους᾽ ἄδεται δὲ καὶ οὗτος ἐν
“ελφοῖς, λυρίξοντος γέ τινος παιδός. Καὶ ὁ εἰς ᾿Δγήμονα δὲ τὸν «Κορίν-
ἅγιον, ᾿Δλκυόνης πατέρα, ὃν ἄδουσι Κορίνϑιοι, ἔχει τὸ παιανικὸν ἐπί-
φϑεγμα, παρέϑετο δὲ αὐτὸν Πολέμων ὁ 0 περιηγητὴς ἐν τῇ πρὸς ᾿φάνϑιον
ἐπιστολῇ. Καὶ ὁ εἰς Πτολεμαῖον δὲ τὸν πρῶτον Αἰγύπτου βασιλεύσαντα
παιάν ἐστιν, ὃν ἄδουσι Ῥύδιοι" ἔχει γὰφ τὸ ἰὴ παιὰν ἐπί-
φϑεγμα, ὥς φησι Γόργων ἐν τῷ περὶ τῶν ἐν Ῥόδῳ ϑυσιῶν. Em
᾿Αντιγόνῳ δὲ καὶ “ημητρίῳ φησὶ Φιλόχορος ᾿Αϑηναίους ἄδειν παιᾶνας
τοὺς πεποιημένους ὑπὸ ἹἙρμίππου τοῦ Κυξικηνοῦ, ἐφαμίλλων γενομένων
τῶν παιᾶνας ποιησάντων πολλῶν καὶ τοῦ Eouoxifovg προκριϑέντος.

Fr. 46. Athen. VI 253 C ex Demochare haec refert: ᾿Ἐπανελϑόντα
δὲ τὸν Ζημήτριον ἀπὸ τῆς “Μευκάδος καὶ Κερκύρας εἰς τὰς A jv of
᾿4ϑηναῖοι, ἐδέχοντο οὐ μόνον ϑυμιῶντες καὶ στεφανοῦντες καὶ οἶνοχο-
οὔντες, ἀλλὰ καὶ προσοδιακοὶ (ita recte Bernhardy, legebatur 719066010:
καὶ χοροὶ καὶ ἰϑύφαλλοι μετ᾽ ἀρχήσεως καὶ qs ἀπήντων αὐτῷ, καὶ
ἐφιστάμενοι κατὰ τοὺς ὄχλους ἦδον ὀρχούμενοι καὶ ἐπάδοντες, ὡς εἴη
povoc ϑεὸς ἀληϑινός, οἵ δ᾽ ἄλλοι καϑεύδουσιν 5 ἀποδημοῦσιν ἢ οὐκ
εἰσί, γεγονὼς δ᾽ εἴη ἐκ Ποσειδῶνος καὶ ᾿ἀφροδίτης, τῷ δὲ κάλλει διά-
φόρος καὶ τῇ πρὸς ἅπαντας φιλανϑρωπίᾳ κοινός" δεόμενοι. à αὐτοῦ
ἱκέτευον καὶ προσηύχοντο. Deinde Athen. pergit: “οῦρις δ᾽ ὁ Σάμιος
ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ εἰκοστῇ τῶν ἱστοριῶν καὶ αὐτὸν τὸν ἰϑύφαλλον
(παρέϑετο addidit Casaubonus, παρατέϑεται Hullem.. ὡς οὗ μέγιστοι
«t4. Initio duos tantum versus (fortasse:

» z L » 85 5 3 "
᾿ἀνάγετε πάντες, ἀνάγετ᾽, εὐρυχωρίαν
τοῖς ϑεοῖς ποιεῖτε.)

Meineke deesse censet, item Cobet, qui librariorum neglegentia haee
omissa censet τὸν ἐθύφαλλον (παρατίϑεται οὕτως ἔχοντα᾽ Χαίροντες,
ὦ πάντες λεώ, συνέλθετε πρὸς τὸν ἰϑύφαλλον). Carmen hoc quo anno
Bib conditum, ambiguum.  À vero prorsus aberrat Schneidewin, qui ad
Ol. CXVIII 2 retulit: Droysen Gesch. des Hellenismus I 512, cui assen-
sus est Hullemann Duridis rel. p. 111, revocat ad annum quo Demetrius
mysteriis initiatus est, Ol. CXIX 3 (sec. Droysenum CXIX 2), verum
eum hoc tempore Aetolorum mentio vix potest conciliari: deducimur
potius ad Ol. CXXII 3: tune enim Aetoli Delphos occupaverant et
obstiterunt quominus Pythia agerentur, itaque Demetrii iussu tune
Athenis celebrata sunt. Demetrius tunc à Corcyra et Leucadia redierat
Athenas; videtur igitur Thebis expugnatis classe Corcyram petivisse a
Lanassa invitatus, vid. Plut. vit. Pyrrhi c. 10, qui cum dicit καὶ ταῦτα
Κέρκυραν ἔναγχος ἀφῃρημένος μετὰ τῆς γυναικός, huic rerum gesta-
rum ordini haud adversatur. Corcyra igitur occupata Demetrius Athe-
nas rediit, ut hoe ipsum carmen v. 3 indieat Boedromione mense, quo
Eleusinia agebantur, ab Atheniensibus honorifiee exceptus, atque haud
ita multo post puto eum Pythia instauravisse, fortasse mense Pyane-
psione: nam iusto tempore hunc mercatum Athenis celebratum esse
neque memoriae proditum neque per se versimile est: hieme autem

=== p685 ===
CARMINA POPULARIA. 65

τῇ πόλει πάρεισιν"
ἐνταῦϑα (γὰρ “ήμητρα καὶ) 4Ζημήτριον
ἅμα παρῆγ᾽ ὁ καιρός.
5 χὴ μὲν τὰ σεμνὰ τῆς Κύρης μυστήρια
ἔρχεϑ᾽, ἵνα ποιήσῃ:
ὁ δ᾽ ἱλαρός, ὥσπερ τὸν ϑεὸν δεῖ, καὶ καλός
καὶ γελῶν πάρεστιν.
σεμνόν τι φαίνεϑ'. οἵ φίλοι πάντες κύκλῳ,
10 ἐν μέσοισι δ᾽ αὐτός" ; . | 0 1815
ὅμοιον. ὥσπερ of φίλοι μὲν ἀστέρες.
ἥλιος δ᾽ ἐκεῖνος.
ὦ τοῦ κρατίστου παῖ Ποσειδῶνος ϑεοῦ
χαῖρε κἀφροδίτης"
ἄλλοι μὲν ἢ μακρὰν γὰρ ἀπέχουσιν ϑεοί,
ἢ οὐκ ἔχουσιν ὦτα,
ἢ οὐκ εἰσίν, ἢ οὐ προσέχουσιν ἡμῖν οὐδὲ ἕν,
σὲ δὲ παρόνϑ' ὁρῶμεν,
οὐ ξύλινον, οὐδὲ λέϑινον, ἀλλ᾽ ἀληϑινόν᾽"
20 εὐχόμεσθα δή σοι.
πρῶτον μὲν εἰρήνην ποίησον, φίλτατε"
κύριος γὰρ εἶ GU.
τὴν δ᾽ οὐχὶ Θηβῶν. ἀλλ᾽ ὅλης τῆς ᾿Ελλάδος
^ Σφίγγα περικρατοῦσαν,.
Αἰτωλὸς ὕστις ἐπὶ πέτρας καϑήμενος,
ὥσπερ ἡ παλαιά,
τὰ σώμαϑ᾽ ἡμῶν πάντ᾽ ἀναρπάσας φέρει,

1ῦ

v

τῷ
ΕΣ

exaeta bellum intulit Aetolis, id quod hoc ipso carmine flagitant Athe-
nienses. Itaque eum hoe earmen Ol. CXXII 3 sit conditum, oportebat
ab hac sylloge segregari ; nolui tamen praetermittere, quoniam olim i in ordi-
nem recepi. - Ὁ p.9378q. — V. 1. ὡς, Hullemann ὡς. --- Υ. 8. γὰρ -Ἰήμητρα
καὶ addidit ex coni. Toup. — “Ἰημήτριον Casanb., «Τημήτριος PVL. — V. 4.

ἅμα PL, ἅμος V. — παρῆγ Porson, παρῆν PU-Y. καλὸς καὶ
ABC, -— PVL. — V. 9. σεμνόν τι seripei, quod Meineke quoque
coniecit, σεμνόν, ὅϑι ABDPQ, σεμνός, ὅϑι VL. — φαίνεϑ᾽ ΑΒΡ,

φαίνονθ᾽ VL. — V. 10. αὐτός C, «roig PVL. — V. 11. ὅμοιον scripsi
quod etiam Meineke coniecit, libri ὅμοιος. — of, Toup. εἰ, — V. 12.
duros, B ἐκεῖνοι. — V. 14. κἀφροδίτης, PVL καὶ ἀφροδίτης. — V. 11.
οὐδὲ ἕν, P οὐδεέν. — V. 18. παρόνϑ'.. παρόντα ABCP. M. Sehmidt

inutili eoniectura haec tentavit παρόντ᾽ ἀϑροῦμεν scribeus, — V. 2
εὐχόμεσθα,ς εὐχόμεϑα PVL. — V. 91. μὲν, ἃ με. — V. 94. megtxo
τοῦσαν Casaub., libri περιπατοῦσαν. — V. 25. Αἰτωλὸς ΑΒΡ, Αἰτωλὸν

DQ, αἰτωλέδ᾽ CVL. — V. 90. ἡ παλαιά Casaubonus, ἡ meet VL, of
43*

=== p686 ===
676 . CARMINA POPULARIA.

κοὐκ ἔχω μάχεσθαι"
AlivaAwóv γὰρ ἁρπάσαι τὰ τῶν πέλας,

30 νῦν δὲ καὶ τὰ πόρρω"
μάλιστα μὲν δὴ κόλασον αὐτός" εἰ δὲ μή,
Οἰδίπουν τιν᾽ εὑρέ,
τὴν Σφίγγα ταύτην ὅστις ἢ καταχρημνιεῖ,
ἢ σπίλον ποιήσει.

41.

MAKE(Z40NOZ)
ILAIAN
ΕΙΣ A£ZKAHHION.
& /— zhjov εὐφαρέτρα(ν καλὰ μέλπετε

πάλαι P. — V. 81. κόλασον Toup, σχόλασον PVL. -— V. 84. σπίλον
i e. πέτραν (vid. Hesych.) Meineke, quod ego quoque conieci, σπείνον
À, σπεινὸν P, πεινῆν CVL. Scehweighaeuser ozívov, Meineke antea
(vide ad Aleiphr. 99) xo/rov coinmendaverat.

4T. Legitur carmen in lapide nuper Athenis propter Asclepieum
reperto, edidit Cumanudes in ᾿ϑηναίω VI 143 seq., unde receptum est
in OI Att. III in addend. 171 b a Dittenbergero, qui novo exemplo per
Duhnium confecto usus est; denique Kaibel in Mus. Rhen. XXXIV 208
iteravit. (Ego Cumanudis exemplo usus paeanem restitui, antequam
Dittenberger et Kaibel eidem negotio perum dederunt) — Poetae
nomen praemissum:

Μακε...
ἐποίη(σεν,

i e. Μακεδὼν vel Μακεδόνιος, quemadmodum QCumanudes supplevit;
nam Romanum nomen JMéxsg non placet, minimeque de Pompeio
Maero (vid. Meineke Vindic. Strab. 214) cogitandum. Litterae tituli
sunt Romanae aetatis, eidemque aetati etiam carmeu haud cunetanter
attribuo: neque eniu existimandum est antiquum aliquod et nobile
earmen, quemadmodum Sophoclis paeanem vel Ariphronis hymnum,
posteriore tempore monumento fuisse inscriptum. —Huie suspieioni,
quamvis numerorum àc passim sermonis habitus videatur favere, ad-
veraantur tamen manifesta recentioris aetatis vestigia, quae ibidem de-
prehenduntur: ac vel poetae nomen arguit, non admodum vetustum
esse. Itaque carmen ab hac sylloge erat segregandum; nihilo setius in
ordinem recepi, quoniam paeanum speciem atque indolem commode
illustrat. Ignobilis sane poeta, quem consentaneum est alienis potis-
simum usum esse, ut ingenii sui inopiam occultaret, sed cum antiquo-
rum exempla sit sectatus, quorum nullae vel tenues admodum super-
sint reliquiae, poema animadversione non indignum. Lucianus in en-
com. Demosth. c. 27 (vide supra ad Sophocl. Paean. T. ll p. 247)
&estatur Athenis in honorem Aesculapii etiam posteriore tempore sin-
gulis annis novum paeanem compositum esse, sin novi carminis copia
non esset, antiquum paeanem vel Sophoclis vel Isodemi Troezenii reci-
fatum esse. Ad illorum poetarum exemplum novicios paeanes fere

=== p687 ===
CARMINA POPULARIA. : 611

εὔφρονι ϑυμῷ. εὐφημί(εῖτ᾽ ὦ,
β'Ὴ Ἱκτῆρα κλάδον ἐν παλαίμαις, dg
ἀϊγλγαὸν ἔρνος, κοῦροι ᾿“ϑη(νέων).
y 5. WI.... AME.. ΓΟΣΥΜΝΟΣΑΕΙ
KAYTONHI ... ONV ,

0 ᾿Ἐπιτάρροϑον διῶ ποτ᾽ * {ἐγεῶνατο

factos esse consentaneum est. Dittenberger ibidem 1716 reliquias alius
paeanis edidit eodem loco repertas, quae ad Macedonis paeanis eimili-
tudinem proxime aecedunt, sed maior pars tabulae periit, ita ut resti-
tuendi periculum irritum sit. Item carminum reliquiae deprehenduntur
n. 171 d, 171 ἔς 171g, 171 h, 171i, 171 k. — Neque Macedonis poema
omni ex parte integrum servatun:: nam tabulae dextra pars cum ab-
seissu esset, lieuit novissimos tantum versus recuperare, neque quot
litterae in fine v. 1--19 int«reeptae sint, comparet. Sed si ab his de-
irimentis discesseris, poema incolume, constaus Xll pericopis binorum
plerumque. vel ternorum sive quaternorum versuum, Versus in lapide
non sunt diremti, quemadmodum in Sophoclis paeane fr. 7, sed lapi-
darius eontinuavit scripturam, ita quidem ui iu secundo pericoparum
versu (nam binis fere versibus absolvit pericopas, peric. 6. 9. 11. 12
unus versus suffeeit) εἴσϑεσιν adhiberet, velut:

'Ho* Ἰασὼ AxeGo τε καὶ Αἴγλη καὶ Πανάκεια Ἠπιόνης b Gk:
ἀριπρέπτω Ὕνιεια. ἰὴ Παιάν.

Itaque carminis articulis distincti species nulli dubitationi obnoxia:
praeterea perieopis 7—12 clausulae loco epiphthegma solenne subiectum,
quod nee prioribus perieopis 1— 6 defuisse consentaneum est, sed quo-
nium pro numerorum lege variatur (ἐὴ παιάν, ib Παιάν, ὦ ἃ Παιὰν,
ὦ i, ὦ ἰὲ Παιάν) satius est hoc additamento abstinero. Scriptura
eum passim evamida vel fraeto lapide intercepta sit, moneo Cumanudis
esse supplementa pleraque, ceterjs locis auctorem nominavi. — V.1
et 2 redintegravi, tetrametro dactylico bini dimetri subiiciuntur, quem-
admodum in Euripilis Phaeth. fr. 7756 v. 6 dimetri cum tetrametris
copulantur, Θκεανοῦ πεδίων οἰκήτορες εὐφαμεῖτ᾽ ὦ xr. Ac simili-
lus numeris Aeschylus in extremo Eamenidum cantico usus est. Hia-
ium μέλπετε εὔφρονι et rursus ϑυμῷ εὐφημεῖτ᾽ ὦ tuetur Euripides
ibid. ὠπαεέρετε- ὦ ἴτε λαοί, — V. 8 οἱ 4 — zhóg et κοῦροι
᾿ϑηνέων. vel ᾿᾿ϑηνῶν scripsi numeris iisdem, qui supra v. 1 et 2. Ne
quis participium ἔχοντες desideret, haec breviloquentia videtur hymnis
inprimis propria esse, ef. ad Pind. OL. VII 9. quamquam ita etiam
ali, velut Apollon. Rh. ΠῚ 443 ἐπ᾽ αὐτῷ δ᾽ ὄμματα κούφη λοξά, παρὰ
edits σχομένη ϑηεῖτο καλύπτρην. ubi recte schol. λείπει τὸ ἔχουσα.
ze similiter passim tam Latini, quam nos. zig ἔρνος est Apollo,
quod moneo, ue , quis ad κλάδον referat. Dittenberger iv παλαίμαισιν
ἔχοντες ἐλαία) ἀγ. d. x. ᾿᾿ϑηνῶν seripsit, Kaibe! versus numero con-
snlens non meliore successu ἐν παλάί(μαις ἀνέχοντες v2o2l.v ἐλαίας)
d. ἐς x. AOn(vaiov oo - o o), at κοῦροι ᾿᾿ϑηναίων sunt Athenien-
ses, universa civitas, v. Hom. ll B 551, κοῦροι ᾿ϑηνάων ἱερῶν
iuventus Attica, vid. Hesiodi versum ap. Hesyeh. ἐπ᾿ Εὐρυγύῃ

ἀγών. — V. 5. 6, quos restituere non audeo, exhibeo secundum
: ον τ

novum exemplum. 'Cumanudes. κλυτὸν ἤπιον, Kaibel κλυτὸν ἠΐϑεον

proposuit. -- V. 1. ὅ() ποτ᾽ ἐγείνατο scripsi, lapis ut videtur

OrTTOZ, Cumanudes 0(v) ποτ᾽, ut de Aesculapii matre Coronide sermo

=== p688 ===
68 CARMINA POPULARIA,

e
νούσω(ν ἠδὲ) δύης "AoxAumóv, sÜgo(ov)e κοῦρον.
εἰ Τὸν δ᾽ ἀνὰ Πηλιάδας κορυφὰς ἐδιδάξ(ατο τέ)χνη(ν
10. (καὶ σο)φέαν Κένταυρος ἀλεξίπονος μερόπεσσιν,
vc ΠὨαῖδα Κορωνίδος ἤπιον ἀν(δ)ράσι,
δαίμονα σεμνύταίτον.
€ ἘΤοῦ δ᾽ ἐγένοντο κόροι Ποδαλείριος ἠδὲ Μαχάων,
Ἑλλήνων ἄκρα) λόγχης, ἐὴ Παιάν,
η΄ τὸ δ᾽ Ἰασὼ ᾿Ακεσώ τε καὶ Αἴγλη καὶ Πανάκεια,
Ἠπιόνης (ϑύγατρες σὺν) ἀριπρέπτῳ Ὑγιείᾳ.
ἰὴ Παιάν.
9' Δαῖρε βροτοῖς μέγ᾽ ὄνειαρ,
δαῖμον κλεινότατε,
20 ὦ (ib Παιάν).
(c ᾿Ασκληπιέ, σὴν δὲ δίδου σοφίαν
ὑμνοῦντας ἐς αἰ(εί d TM
(ϑ)άλλειν ἐν βιοτῇ σὺν τερπνοτάτῃ ὑγιείᾳ.
ἐὴ Παιάίν.
ια΄ 25 Σιώξοις δ᾽ ᾿ἀτϑίδα, Κεκροπίαν πόλιν
αἰὲν ἐπερχόμ(εν)ος, τς 8 Παιάν.
ιβ Ἤπιος ἔσσο, μάκαρ, στυγερὰς δ᾽ ἀπέρυκε νούσους.
(ἐὴ) ἐέ, ὦ i$ Παιάν.

sit, quemadmodum est in Homerico hymno 16, ῶ υἱὸν “πόλλωνος, tiv
γείνατο δῖα Κορωνές. Logaoedieus anapnaestus cui displiceat hoc loco,
poterit ἐγείνατο νούσων | (ἀργαλέης τε) δύης scribere, cui supplemento
non adversatur vacuus locus: atque id ipsum commendavit po-tea Kai-
bel, qui praeterea μήτηρ ἀργαλέης τε δύης heptametro admisso con-
iecit. — V. 9. ἐδιδώξατο τέχνην scripsi, lapis ΞΕ. .'. . ^NH, Cuma-
nudes ἐδίδαξε τέχνην τε, neque hoc neque ἐδίδαξε τέχνην commodum,
nam logaoedicus versus, qui in fine paeanis v. ?7 adhibetur, ab hoc
loco alienus, — V. 10. ἀλεξέπονος nov. ex., Cumanudes dàsbímovov. —.
V. 14. 'EAi(vov ἄκρα) λόγχης meum supplementum tuebitur Theoer.
XV 142 οὐ Πελοπηιάδαι ve καὶ 'Aoysog ἄκρα Πελασγοί, Dittenberger
"Ἑλληίσιν κοσμήτορε) λόγχης, Kaibel δύ᾽ ἀκέστορε praeoptat. — V. 15.
Prava correptio ἠδ᾽ Ἰασὼ novicio poetae condonanda, poterat Homeri
ad modum Ἰασώ τ᾽ ᾿Ακεσώ vs scribere, iambum spondei vicarium ad-
hibens, ^4xsoo inter Aesculapii filias refertur nusquam nisi hie et
apud Suidam: Ἠπιόνη, γυνὴ ἀσκνληπιοῦ, καὶ ϑυγάτηρ (ser. ϑυγατέ-
.gec) αὐτῆς "Tisi, Αἴγλη, Ἰασώ, ᾿ἡκεσώ, Πανάκεια. — V. 90. ὦ (i
Παιάν) epiphthegma subieci, in lapide unius litterae & partieula com-
paret. In alio paeane CI Att. III 171 ὁ v. 10 (κ)λεινότατε (& (Παιὰν)
legitur. — V. 92 iripodia est anapaestica, nisi forte lapidarius ante
ὑμνοῦντας neglexit ἡμᾶς. — V. 27. ἀπέρυκε, Dittenberger perperam
ἀπερύπεο. -— V. 98. (ἰὴ) ἰέ, ὦ ἰὲ Παιών scripsi, lapis //lEQ, idem
Kaibel vidit, Dittenberger (à à ἐὲ Παιάν.

=== p689 ===
CARMINA POPULARIA. 619

Antea huc retuli:

“Μέλπωμεν
Διόνυσον ἀγλαόμορφον
τ Βακχεύτορα ξανϑοκάρηνον.

quae leguntur in ara rotunda, quae pompam DBaechicam seulptam
exhibet, litteris ad antiquitatis speciem seriptis: iam Boeckh C.
Inser. 1 n. 38 (cf. etiam Franz Elem. Epigraph. n. 35) titulum
lunc subditicium esse censuit, quippe qui mala fraude sit coi-
positus ad exemplum hymni, qui extat Anth. Pal IX 524:

Μέλπωμεν βασιλῆα φιλεύϊον, εἰραφιώτην,
ἁβοοκόμην. ἀγφοῖκον, ἀοίδιμον, ἀγλαόμορφον,
Βοιωτόν, βούμιον. βακχεύτορα, βοτρνοχαίτην....
ω ΄ ; " ; RA "
ξυστοβόλον, £vvov, ξενοδώτην, ξανϑοκάρηνον.

Atque Conze, qui monumentum in museo Pembrokiano denuo
examinavit, Boeckhii suspicionem non vanam fuisse testatur.
Non recepi cantilenam, quam Meineke sic constituit:

Mino εὖ ἕρδειν γέροντα, μηδὲ παῖδα βάσκανον,
μηδὲ δαψιλῆ γυναῖκα, μηδὲ γείτονος κύνα,
μὴ κυβερνήτην φίλυπνον, μὴ λάλον κωπηλάτην.

(vid. Diogenian. VI 6. Suid. v. ἄχρηστα et v. μηδέποτ᾽ εὖ. adde
Arsen. 356 et Paroemiogr. II 538 ed. Gotting.); proverbium
dieit etiam Aristot. Rhet. I 15: οἷον & τις συμβουλεύει μὴ ποιεῖ-
σϑαι φίλον γέροντα, τούτῳ μαρτυρεῖ ἡ παροιμία, Μήποτ᾽ εὖ
ἔρδειν γέροντα. -- Contra quod Athenaeus VII 325 D ex
Charielide eomieo ut videtur poeta profert: 495vqor δὲ xol τόπος
τις Τρίγλα καλεῖται, xol αὐτόϑι ἐστὶν ἀνάϑημα τῇ “Βκάτῃ Τριγλαν-
ϑένῃ (Eust. 1197, 30 τριγλαϑηνῃ). διὸ καὶ Χαρικλείδης iv Aca
φησί' Δέσποιν᾽ “Ἑκάτη τριοδῖτι, τρίμορφε, τριπρόσωπε, τρίγλαις κη-
λευμένα (ita BC, κηλευμένη PVL Eust.) non ab ipso poeta vide-
tur profectum, sed ex populari cantilena adseitum:

Δέσποιν᾽ "Exe τριοδῖτι,

τρίμορφε Oed, τριπρόσωπε,

τρίγλαις κηλευμένα. . .

— Ῥιααβ. Dodonae repertus, de quo cum alii, tum Kaibel Mus.

Rhen. XXXIV 197 disputaverunt:
Θεύς" τύχα.
Ζεῦ Δωδώνης μεδέων,
τόδε σοὶ δῶρον πέμπω παρ᾽ ἐμοῦ

1516

=== p690 ===
680 EE CARMINA POPULARIA.

᾿4γάϑων Ἐχεφύλου καὶ γενεὰ

πρόξενοι Μῆολοσσῶν
«rÀ. praeter alia hoc nomine memorabilis, quod exordium ex
nomo antiquo in lovem Dodonaewm videtur translatum:

Ζεῦ Δωδώνης μεδέων, τόδε σοί
δῶρον πέμπω. Ὧ)

--  Permira sunt indigitamenta, quae leguntur apud Plutarchum
de superstit. c. 10: Τοῦ Τιμοθέου τὴν "Aorepwv ἄδοντος ἐν ᾿4ϑή-
ναῖς καὶ λέγοντος᾽ Θυάδα, φοιβάδα. μαινάδα, λυσσάδα, Κινησίας
6 μελοποιὸς ἐκ τῶν ϑεατῶν ἀναστάς, τοιαύτη Got, εἶπε, ϑυγάτηρ
γένοιτο. Καὶ μὴν ὅμοια τούτοις καὶ χείρονα περὶ ᾿Αρτέμιδος οἵ δει-
σιδαίμονες ὑπολαμβάνουσιν, αἵτε κἂν ἀπ᾿ ἀγχόνας ἀΐξασα αἵτε
καλεχόνα (sie Dübner, καλεφῶνα cod. Harl, καὶ λεχὼ Wytten-
bach, Turnebus x&v λεχὼ) κναίσατε, αἵ ve κἂν ἔκκεκρος
μαίουσα (Harl. ἐκέκρος u' οὖσα) ἂν πεφυρμένα ἐσῆλϑες (sie
Dübner et eod. Harl, εἰσῆλϑες Wyttenbaeh) ef (om. C) τε καὶ
(om. Ven.) ἐκ τριπόδων xa9' ἑρμάτεσσι (CE Harl. καϑερμά-
τεῦσιν, cod. eoll. Nov. καϑ' ἑρμάτεσιν, Wyttenbach καϑ᾽ ἑρμάτευ-
σιν) ἐπισπωμένα (Mose. 1 ἐπιπτωμένα) τῷ παλαμναίῳ συμ-
πλεχϑεῖσα. Emperius haee sie conformavit:...Asyotov (λεχωΐδ᾽)
ἀποκλύσασα ἐκ νεκροῦ μολοῦσ᾽ ἀμπεφυρμένα προσῆλϑες, ἅτε κἀκ
τριόδων καϑαρμάτεσσ᾽ ἐπισπωμένα τῷ παλαμναίῳ τε συμπλακεῖσα.
Mihi βουϊθεπάστῃ videtur: αἴτε xev ἀπ᾽ ἀγχόνας ἀΐξασα, αἴτε
κα λεχὼν μαιωσαμένα, vire xov ἐκ νεκρὼς μαίνουσα (vel
ἐκ νεκρῶν αἵμασιν) ἀμπεφυρμένα ἐσέλθῃς. αἴτε κα(ν) ἐκ
τριόδων καϑαρμάτεσσιν ἐπισπομένα τῷ τε παλαμναίῳ συμ-
παλαχϑεῖσα. Quod Diana ἀπ’ ἀγχόνας ἀΐξασα indigitatur, con-
gruit eum Arcadum religione, qui ἔάρτεμεν ἀπαγχομένην divinis
honoribus colebant, vid. Pausan. VIII 23, 6 seq. Clemens Alex.
Protr. p. 346. Atque Arcadum dialecto peculiaris forma xav,
quam hie haud dubie deprehendimus, vide quae dixi in comm.
de titulo Arcadio p. XVI (1860), quamquam etiam Dorienses ea
forma usi sunt, eerle passim jn Pythagoreorum reliquiis com-
paret: itaque aliquando suspicatus sum haec indigitamenta ex So-
phronis mimis esse petita: ac numerorum sane quandam speciem
ostentant, ut fieri solet in eiusmodi solennibus cantilenis, neque
iamen ad legitimos numeros revocare licet.

1) Quod Θεός" τύχα praemissum est (cf. plane geminum exemplum
CIGr. I 4 in titulo gatis antiquo), ϑεὸς non rectus, sed pátrius casus
videtur, i. e. ϑεοῦ τύχα. Antiquam hanc formam composita ϑεόσδοτος
et ϑεοσεχϑρία tuentur. Ad eundem modum dieitur ϑεὸς τύχαν vel
deóc τύχαν ἀγαϑάν, vel ϑεὸς ἀγαϑὸς ἀγαθῷ τύχᾳ, vel ἀγαϑῇ τύχῃ Ζεύς.

181

=== p691 ===
CARMINA POPULARIA, " T7081

Porro omnia, quae heroicis versibus composita sunt, procul
habui, Seiungenda igitur cantilena notissima Εἰ ἐρεσεώνη.ς cuius
exordium cum alii, tum Plut. vit. Thes. c. 22 affert:

Εἰρεσιώνη σῦκα φέρει καὶ πίονας ἄρτους
καὶ μέλι ἐν κοτύλῃ καὶ ἔλαιον ἀναψήσασϑαι
[] , , 9 , [4 μ᾿ , ,

καὶ κύλικ᾽ εὐξώρου, ὡς ἂν μεϑύουσα καϑεύδῃς.
quamquam fortasse deinde versus alius generis sequebantur, quem-
admodum etiam Homerica Iresione (carm. min. XV) duobus tri-
metris iumb. terminatur. — ltem seiungendus versiculus, quem
Chaeroneae cantabant

» - ' , ,
Ἔξω τὰν βούλιμον, ἔσω τὰν πλουϑυγίειαν,

vid. Plut. Quaest. Symp. VI 8, 1 (ubi ἔξω βούλιμον, ἔσω δὲ
πλοῦτον καὶ ὑγίειαν scribitur), patrio more βουλέμον ἐξέλασιν ce-
lebrantes, quacum comparandus Arcadum ritus ap. Theocr. VII
106. — Neque recepi puerorum cantilenam, quando noctuam
eeperunt (cf. Pollux IV 103), quae commemoratur Cram. An.
Par. IV 103, 26: 419᾽ ὄφελες ϑανεῖν ἢ πανύστατον ὀρχήσασϑαι.
versus haud dubie fuit:

AV9' ὄφελες ϑανέειν ἢ ὕστατον ὀρχήσασϑαι.

legiturque, si recte memini, etiam alibi. — ltem proeul haben-
dum carmen adespoton, quod Stob. Ecl. Phys. I 2, 31 servavit:

Ἡρακλέος κρατεροῦ, ὃς γᾶν ἐκάϑαρεν ἅπασαν,
πετροβάτα τε ϑεοῦ Πανὸς νομίοιο βρυάκτα,
ϑνατῶν τ᾽ ἰατῆρος ᾿Ασκληπιοῦ ὀλβιοδώτα,
πρεσβίστας τε ϑεᾶς Ὑγιείας μειλιχοδώρου.,
ναυσί τ᾽ ἐπ’ ὠκυπόροισι Διοσκούρων ἐπιφάντων,
Κουρήτων 9', οἱ ματρὶ Διὸς ἱῬέᾳ ἐντὶ πάρεδροι.
^ , - HJ 4 ,
καὶ Χαρίτων μεμνᾶσϑαι ἐν ἔργῳ παντὶ μέγιστον,
T " , [; - N , "
ἠδὲ Χρόνου παίδων ὡρῶν, αἱ πάντα φύοντι,
Νυμφᾶν τ᾽ οὐρειᾶν, αἱ νώματα xv ἐφέποντι,
[4 , , - ' » 2 , ^
υμνέωμες μάκαρας, Ιοῦσαι “Διὸς ἔκγονοι, ἀφϑίτοις ἀοιδαῖς.

Mihi quidem Heeren haee videtur reete Orphico alieui poetae
iribuisse, quamvis llermann Opusc. I1. 248 οὐ Lobeck Aglaoph.
1 600 adversaü sint. Ceterum locus non integer servatus, non-
nulla fortasse àb initio intercepta Sunt, extrema autem aperte
complurium versuum reliquias ostendunt: ibi haud dubie dixit
poeta de deo summo, euius gratia haec Stobaeus adscripsit: quae
supersunt, sic videntur conformanda:

=== p692 ===
7

682 E CARMINA POPULARIA.

"Tuvéousc μάκαρας, Μοῦσαι “ιὸς ἔκγονοι, ....
εν (ϑεὸν) ἄφϑιτον αἰὲν ἀοιδαῖς.
Praeterea v. 8 ubi libri non ϑνατῶν, sed ϑειατῶν exhibent, haud is
dubie corruptus, conieci σεῖό v, ὦ ἰατὴρ ᾿Ασκλήπιε ὀλβιοδῶτα.
V. 5 pro ἐπιφάντων malim φαεϑόντων., sed v. 8 χρόνου παί-
ócv non est sollicitandum, quamvis χϑονὸς possis coniicere, ef.
Hesych. χϑονόπαιδ᾽ “Ὥραν. — ' Incertum, utrum ex poeta ali-
quo an ex papulati cantilena petitum sit quod servavit Hesy-
chius: ma &vecco πυρρὰ τρόθυρορ. πῦρ πρὸ τῶν ϑυρῶν. Sori-
"bendum: -- ᾿
Vm. ἄνασσα, πυρὰ προθύροις.

ac πυρά etiam Palmerius. Interpretatio autem sic restituenda
videtur, hue relatis iis, quae falso s. v. ὠπωτῆρε leguntur: Ζιὰ
φαρμάκων εἰώϑασί τινες ἐπάγειν τὴν κάτην ταῖς οἰκίαις, πῦρ πρὸ
ϑυρῶν (ἀνάπτοντες). Cf. Τποοδοτοῦ. T. I 352 ed. Sirmond: εἶδον
γὰρ ἔν τισι πόλεσιν ἅπαξ τοῦ ἔτους ἐν ταῖς πλατείαις ἁπτομένας
πυράς, καὶ ταύτας τινὰς ὑπεραλλομένους καὶ πηδῶντας, οὐ μόνον
παῖδας, ἀλλὰ καὶ ἄνδρας. τὰ δέ γε βρέφη παραφερόμενα διὰ τῆς
φλογός ἐδόκει δὲ τοῦτο ἀποτροπιασμὸς εἶναι καὶ κάϑαρσις. —
Denique carmen quod servavit Origenes (Hippolytus) adv. Hae-
ret. p. 72 ed. Miller mihi quidem quamquam non valde anti-
quum, at certe non prorsus novicium videtur:

Νερτερίη χϑονίη vs καὶ οὐρανίη μόλε Boufo,

εἰνοδίη. τριοδῖτε, φαεσφόρε., νυκτεροφοῖτι"

ἐχϑρὴ μὲν φωτός, νυκτὸς δὲ φίλη καὶ ἑταίρη᾽

χαίρουσα σκυλάπων ὑλακῇ τὲ καὶ αἵματι φοινῷ

"ἀν νέκυας στείχουσα xov ἠρία τεϑνηώτων, .

αἵματος ἱμείρουσα, φόβον ϑνητοῖσι φέρουσα,

γοργὼ καὶ μορμὼ καὶ μήνη καὶ πολύμορφε,

ἔλϑοις εὐάντητος ἐφ᾽ ἡμετέρῃσι ϑυηλαῖς.
Certe hane vel simillimam cantilenam "Theocritus respicere vide-
tur Il 13, et hine etiam repetendum quod ibi pro ἐρχομέναν
νεκύων ἀνά v ἠρία καὶ μέλαν αἷμα ali legebant ἀνά τ᾽ ἠρία
κεκμηώτων. — V. i. Βομβώ, quod tuetur Dilthey Mus. Rhen.
XXVII 393, Millero suspectum, qui Bevf scribendum censuit,
atque revera sic indigitatur Hecate in alio hymno quem nuper
edidit Misc. 442*). Quod olim'conieei ῥόμβῳ iam retraeto, sed

1) Tria carmina magica in Hecaten, in Solem, in Lunam, quae
Miller in Mise. p. 437 seq. edidit et Orphicos hymnos inscripsit, haud
dubie in chartis Áegyptiacis reperta sunt (nam editor nescio cur reti-

=== p693 ===
CARMINA POPULARIA. ' 683

malim βριμώ seribere quo nomine Hecaten Lyeophro indigitat,
nisi forte fuit a principio seripbum μόλε δεῦρο, postea magus
aliquis substituit nomen Moufloó (vid. Hesych.) sive Moguo, quo

'"l'rivis v. 7 invoeatur. — V. 2. Meineke νυχτεροφοῖτε emendavit,
legebatur νυκχτεροφοίτη. — V. 5. ἀν wvéxveg Dilthey, legebatur
ἐν νέκυσιν. — .

Aliorum carminum prorsus non constat quae fuerit forma.
lta epieumne an vere lyrieum earmen fuerit Aymnus in. Herculem,
quem memorat Ptolem. lleph. p. 186 West. ignoramus: τένος
ἐστὶν ὁ ὕμνος ὃ ἀδύμενος iv Θηβαίοις εἰς Ἡρακλέα, iv ᾧ λέγει
(ser. λέγεταιν Διὸς καὶ Ἥρας υἷός" ἔνϑα περὶ τῶν κατὰ πόλεις
τοὺς ὕμνους ποιησάντων, καὶ ὡς Φιλοστέφανος ὃ Μαντινεὺς ὁ
ποιητὴς ἐκ γενετῆς ἱματίῳ οὐκ ἐχρήσατο, καὶ ὡς Μάτρις ὃ Θηβαῖος
ὑμνογράφος μυρσίνας παρ᾽ ὅλον τὸν βίον ἐσιτεῖτο. unde coniicias,
Ptolemaeum hunc hymnum ad ilum ipsum JMatrim retulisse, de

quo ef. Athen. II. 44 C, ubi Meineke Θηβαῖος pro ᾿Αϑηναῖος
 eorrexit; sed ἐγκώμιον Ἡρακλέους, quod Ath. X 412 B Matridis
nomine affert, quodque etiam Diodor. Sic. 1 24 respicit, non huie
poetae tribuendum videtur, sed. rhetori, quem dicit Longin. de
Subl. c. 8, nisi eundem hominem et rhetoricae et poesi operam
dedisse censeas. — Non ausim decernere, id quod exhibet Pollux
X 102: σέφνιν δ᾽ iv τοῖς ᾿Αττικοῖς ὕμνοις ov τὴν γῆν ἔνιοι
ἀκούουσι, ἀλλὰ τὴν σιπύαν, ἐξ ἧς ἡ Δημήτηρ προὐκόμιξε τὰς τρο-
φάς. utrum ex epico an lyrieo carmine petitum sit. — Alia
autem aliena sunt, velut ex /ifulo sepulerali virginis Spartanae
petitum existimo, quod habet Pollux IV 102: Καὶ βίβασις δέ τι
ἦν εἶδος “ακωνικῆς ὀρχήσεως, ἧς καὶ τὰ ἄϑλα προὐτίϑετο οὐ τοῖς
παισὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ ταῖς κόραις" ἔδει δὲ ἄλλεσϑαι καὶ ψαύειν
τοῖς ποσὶ πρὸς τὰς πυγάς, καὶ ἠριϑμεῖτο τὰ πηδήματα, ὅϑεν καὶ
ἐπὶ μιᾶς ἦν ἐπίγραμμα" β

Xíu& ποκα βιβάντι, πλεῖστα δὴ τῶν mi, ποκά.

Legendum videtur:

» - -

Xíu' & mox  eàro βιβάτι, πλεῖστα δὴ τῶν πή ποκα.
χίλι & Bekker correxit, ἀλτο fier: ego restitui, Meineke βέβατι
et sz zoxe scripsit, Ahrens (1| 483) χίλι ἅδε ποκὰ Bigevm,
πλεῖστα δὴ τῶν πή ποκα. — Alia, quoniam mon sunt numeris

cet, unde sibi horum carminum copia sit facta), cf. Dilthey, qui in Mus.
Rhen. XXVII 375 seq. post Meinekium et Nauckium de his hymmis
disseruit οὐ commode adhibuit magieas chartas Berolinenses, quas Par-
they in Aetis Acad. Derol. 1865 p. 109 seq. edidit.

1319

=== p694 ===
7"

astricta, seiunxi, velut puerorum cantilenam, quam memorat Sehol.
Aristoph. Av. 56: Ζὸς τὸ σκέλος τῇ πέτρᾳ καὶ πεσοῦνται τὰ ὄρνεα,
vel preces Αὐμθπιθηβίαμη in honorem lovis Pluvii, quas adhibet
Mareus Anton. V 7:

684 CARMINA POPULARIA.

"Yoov, cov, ὦ φίλε Ζεῦ,
κατὰ τῆς ἀρούρας τῆς ᾿4ϑηναίων καὶ τῶν πεδίων.

ubi néseio an scribendum sit: κατὰ τῆς ἀρούρας τῆς ᾿Δϑηναίων
xol τῶν Πεδιαίων. ut urbani tantum pro se et Pediaeis deorum
paeem imploraverint.

Alia carmina, quoniam recentioris originis notas haud dubias
prae se ferunt, non in ordinem recepi, velut versus ex Hymmo
in Apollinem: Hermann apud Butimannum Mythol I 277 hym-
num ad novissimam Platonicorum sectam referti, et. quamvis du-
bitanter ipsi Porphyrio tribuit, adversante Buttmanno huic qui-
dem suspicioni. Versus sunt hi:

Σοὶ δ᾽. ἄρα πηγὰς νοερῶν ὑδάτων

(Ναΐδες) ἄντροις μίμνουσαι,

ἔταμον γαίης ἀτιταλλόμεναι

πνεύματι μούσης ϑέσπιν ἐς ὀμφήν"
ὅ ταὶ δ᾽ ὑπὲρ οὖδας

διὰ πάντα νάπη δήξαδαι

παρέχουσι βροτοῖς γλυκερῶν ῥείϑρων

ἀλιπεῖς προχοάς.

Servavit hos versus Porphyr. de antro nymph. c. 8: ὅτε. δὲ καὶ
ταῖς νύμφαις ἀνετίϑεσαν ἄντρα, καὶ rovrov μάλιστα ταῖς Ναΐσιν,
οἱ ἐπὶ πηγῶν εἰσί, κἀκ τῶν ὑδάτων. ἀφ᾽ ὧν εἰσι ῥοαί, Ναΐδες

τ

ἐκαλοῦντο, δηλοῖ καὶ ὁ εἰς ᾿ἀπόλλωνα ὕμνος: ἐν ᾧ λέγεται᾽ Σοὶ
δ᾽ χτλ. — V. 1. νοερῶν haud scio an Porphyrii librarii intule-
rint, poetam ναρῶν seripsisse existimo. — V. 9. Ναΐδες adieci,
quod hoc loco lectum esse Porphyrius ipse testatur. — μέμνουσαι,
fort. veíovcew, van Goens ὑμνοῦσαι. — V. 3. ἔταμον post paroe-
miacum inserui, legitur vulgo ὑδάτων τέμον (Barnes τάμον) &v-
τροις μίμ. γαίης. — V. 4. πνεύματι, Barnes πνεύμασι, van Goens
γαίην (γαῖαν) dv. ῥεύμασι. — V. 6. νάπη Hermann, vc vel vos
vulgo, Barnes νασμούς, praeterea Hermann post ῥήξασαι addere
voluit ἀεί, — Neque reliquias Ifymmi im Iovem recepi:

Δία τὸν πάντων ὕπατον κλήξω.
x dime *
Πολὺ γὰρ πολύ μοι τὸ μέσον βιότου

=== p695 ===
CARMINA POPULARIA. MU 685

μέλπειν τε ϑεοὺς ἕν τ᾽ εὐφροσύναις
ἧτορ ἰαίνειν : : τ 1880
τοιῷδ᾽ ὑπὸ παιδονύμῳ.
Affert Aristid. I 452: δευτέρα ἐδύκουν ἐν τῷ ἱερῷ εἶναι τοῦ ᾽2-
σκληπιοῦ 0o9piqv εὐθὺς ἐξ ὑδοῦ ποϑὲν ἥκων. καὶ χαίρειν ὡς ταχέως
ἀνεώγνυτο" ἐδόκουν δὲ καὶ τοὺς παῖδας ἄδειν τὸ ἀρχαῖον oue,
ov ἡ ἀρχή ἐστι Δία κτλ. καὶ εἶναι ἐν ἐκείνῳ τῷ μέρει τοῦ ἄσμα-
TOg' πολὺ κτλ. Ηος quamquam ab Aristide antiquum. vocatur
earmen, satis tamen novicium videtur. — V. 1. Aristides quod
infra dieit p. 485: κελεύει. . . καϑέξεσθαι εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ
ἱεροῦ, καλοῦντα Δία, ϑεὸν (l ϑεῶν) ὕπατον καὶ ἄριστον, ad Ho-
merum referendum. --- V. 9. τὸ μέσον. fort. λῷστον. — V. 8.
τε ϑεοὺς ΓΖΘ. v. τοὺς ϑεοὺς. -— V. b fort. παιδονομῆϊ. —
Aperte ficta exordia bymni im Minervam:
"Emeo9s Περγάμῳ νέοι.
et in Baechum:
Χαῖρ᾽ ὦ ἄνα κισσεῦ e —
Διόνυσε.
quae rhetor halucinabundus profert I 513. Idem valet de paeane
I p. 62.

Segregavi reliquias //ymnorum in Attin, quae leguntur apud
Origenem (Hippolyt.) adv. Haeret. 118: Τοιγαροῦν, φησίν, ὅταν
συνελθὼν ὁ δῆμος ἐν τοῖς ϑεάτροις εἰσίοι τις ἠμφιεσμένος στολὴν
ἔξαλλον, κειϑάραν φέρων καὶ ψάλλων, οὕτως λέγει ἔδων τὰ μεγάλα
μυστήρια οὐκ εἰδὼς ἃ λέγει" Εἴτε Κρόνου γένος, εἴτε Διὸς μάκα-
θος, εἴτε Ρέας μεγάλης χαῖρε τὸ κατηφὲς ἄκουσμα Ῥέας "ru, σὲ
καλοῦσι uiv ᾿ἡσσύριοι τριπόϑητον "ἄάδωνιν, ὕλη δ᾽ Αἴγυπτος Ὄσι-
θεν ἐπουράνιον uvis κέρας, “Ἕλληνες σοφίαν, Σαμοθρᾷκες ᾿Αδὰμ
σεβάσμιον, Αἰμόνιοι Κορύβαντα, καὶ οἵ Φρύγες ἄλλοτε μὲν Πάπαν,
ποτὲ δὲ νέκυν, ἢ ϑεόν, ἢ τὸν ἄκαρπον, ἢ αἰπόλον, ἢ χλοερὸν στά-
χυν ἀμηϑέντα, ἢ ὃν πολύκαρπος ἔτεκεν ἀμύγδαλος ἀνέρα συρικτάν.
Τοῦτον φησὶν εἶναι πολύμορφον ἴάττιν, ὃν ὑμνοῦντες λέγουσιν
οὕτως Ἄττιν ὑμνήσω τὸν Ρείης, οὐκ ὠδινῶν συμβόμβοις. οὐδ᾽
αὐλῶν ᾿Ιδαίων Κουρήτων. μύκτητα, ἀλλ᾽ οἷς Φοιβείαν μίξω μοῦσαν
φορμίγγων, εὐοῖ. εὐὼν ὡς Πάν, ὡς Βακχεύς, ὡς ποιμὴν λευκῶν
ἄστρων. Haec Sehneidewin (Philol. III 247 seq.) ad numeros
revocare studuit, cf. etiam G. Hermann in Aetis Soc. Sax. 1849
p. l, qui hexametros restituere conatus est, et Sehneidewin in
Nuntiüs Gotüng. 1852 p. 101. Sed prior quidem cantilena mihi
aliter conformanda videtur, constat autem versibus anapaestis,
quos deinde dactyliei tetrametri excipiunt.