=== p578 ===
568 ᾿ - POETAE MELICI.

CA E '. $226

Athen. XIII 603 A: Πράξιλλα δὲ ἡ Σικυωνία ὑπὸ Διός φησιν
ἁρπασϑῆναι τὸν Χρύσιππον.  Valekenaer coni. ὑπ᾽ Οἰδίποδος.

T.

Pausan. IIT 13, 5: Πραξίλλῃ μὲν δὴ πεποιημένα ἐστίν, ὡς.
Ἐὐρώπης εἴη καὶ Κάρνειος, καὶ αὐτὸν ἀνεθρέψατο ᾿Δπόλλων καὶ
“ητώ, ubi Κάρνος pro Κάρνειος corrigendum, cf. Hesych. Καρ-
velog, ἐπίϑετον ᾿Απόλλωνος, ἴσως ἀπὸ Kdovov, τοῦ Διὸς καὶ Εὐ-
ρώπης. Cf. Schol Callimaehi in Apoll 71. Praxillam respieit
Sehol. Theoer. V 83: Πράξιλλα (sie Warton, libri Πραξίλλας;
Πραξίλας. Πραξήλος, Παξήλος) uiv ἀπὸ Καρνείου (recte cod. Ambr.
Κάρνου, alii libri Καρνίου vel Καρίνου) φησὶν ὠνομάσϑαι τοῦ
Διὸς καὶ Εὐρώπης υἱοῦ, ὃς ἦν ἐρώμενος τῷ ᾿Αἀπόλλωνι, (τὰ Κάρ-
vé). Cf. Eudoc. 251.

8.

Hesych.: Βάκχου Διώνης" of μὲν βακχευτηρίας (corrigunt βακ-
χευτρίας) Σεμέλης, οἵ δὲ Βάκχου τοῦ Διονύσου καὶ ᾿Αφροδίτης τῆς
Διώνης, παρόσον ὀιωνυμία περὶ τὰς ϑεάς" Πράξιλλα δὲ 0 Σικυω-
νία ᾿Δφροδίτης παῖδα τὸν ϑεὸν ἱστορεῖ.

ραν" πολλὰ γὰρ (Αἰολικα) σώξεται παρὰ Συρακουσίοις. quae Nicander
in glossis potuit observare, nisi forte Νικάνωρ scribendum, quod etiam
R. Volkmann suspieatus est. Adde Macedonicum κέβλη, ita enim
passim libri, quamvis Arcadius p. 107 κεβλή commendet.

=== p579 ===
XXXVII.
BACCHYLIDES.

EILINIKOI.
1. 18
δυν-οὧν.- ωωμω. ων

"a4 --27--42uv7-v7V-

-“ εεεων -.οἢὮὴ’ν..͵ν...ν-
[4 * -
Ὄλβιος. ᾧτε ϑεὸς μοῖράν τε καλῶν ἔπορεν
σύν τ᾽ ἐπιξάλῳ τύχᾳ ἀφνειὸν βιοτὰν διάγειν"
B qo cq ó (
, , , , 3 s -
οὐ γάρ τις ἐπιχϑονίων πάντα γ᾽ εὐδαίμων ἔφυ.

2. [8.] , . 1997
EE£WIL-Su.-X
-.-.ἐδξ}υν-.υὐν.--«.ῦ
΄΄ισ- --  ν ----ὅ“΄]υ

Θνατοῖσι μὴ φῦναι φέριστον,
μηδ᾽ ἀελίου προσιδεῖν φέγγος"
ὄλβιος δ᾽ οὐδεὶς βροτῶν πάντα χρόνον.

Bacehylides, Fr. 1. Stob. Flor. CIII 2: Βακχυλίδου Ἐπι-
νικῶν (sic À ἐπινικίων Vind. om. Trine), V. 1 et 2 affert, Apostol.

XII 65e. — V. 1. ὧτε Neue, legebatur ᾧτινι. — ἔπορεν Voss, v.
ἔπορε. — V.92. ἐπιξάλῳ Neue, vulgo ἐπιξήλῳ. — τύχᾳ, À ταχα. Coalescit
τύχᾳ cum proximo vocabulo, nam daetylo hic vix est locus, — V. 3

affertur etiam a Stobaeo XCVIII 26: τοῦ αὐτοῦ (Βακχυλίδου) Ἐπινικῶν,
ubi πάντα γ᾽ legitur, priore loco πάντ᾽, ἃ Vind. πᾶν γ᾽, B πανευδαίμων,
Ττῖπο. παντευδαίμων, Schneidewin coni. πανευδαίμων, Hartung τὰ
πάντα γ᾽ s00., Heimsoeth πάντα ποτ᾽ εὐδ.

Fr. 9. Stob. Flor. ΧΟΥ͂ΠΙ 27: Ἐν τῷ αὐτῷ (Vind. om. lemma).
Praegressus est v. 8 fr. 1, atque vel propter argumenti vel propter
metri similitudinem ex eodem earmine fr. 1 et 3 petita esse apparet.
Videntur autem haec Sileni verba fuisse, vid. Cic. Tusc. Quaest. 1 48:
»Affertur etiam de Sileno fabella quaedam, qui cum ἃ Mida captus

*) Numeri adiecti sunt, editionis Neuianae.

=== p580 ===
5100 '  ' POETAE MELICI.
*3. [84]

-ι«κςὼ1Κπν--ὐυν.υωυ.-. -͵ὐνο.ῦυ

“ῳ-«-ἐῳφῳψώνυννΌὉ
2υ- «ἐν. ἐν.

Παύροισι δὲ ϑνατῶν τὸν ἅπαντα χρόνον τῷ δαίμονι δῶκεν
πράσσοντας ἐν καιρῷ πολιοκχρόταφον
γῆρας ἱκνεῖσϑαι, πρὶν ἐγκύρσαι δύᾳ.

4. [2]

εῶὺῶ--.Ἧ᾿ψζᾷ.υξνυ-20..-«.ὦ.ν--.-

Ὡς δ᾽ ἅπαξ εἰπεῖν, φρένα καὶ πυκινὰν κέρδος ἀνθρώπων
βιᾶται.

ὦ

Schol. Aristid. T. III p. 317: Ἐρεχϑεὺς πρῶτος παρ᾽ ᾿“ϑηνᾶς
τὸ ἄρμα ἐδέξατο. ἕτεροι δέ φασι Πέλοπα παρὰ Ποσειδῶνος" ἄλλοι
δὲ λέγουσιν, ὅτι ἐκ Σικελίας ἐφάνη τὴν ἀρχήν. Βακχυλίδης γὰρ καὶ
Πίνδαρος ᾿Ιέρωνα καὶ Γέλωνα, τοὺς Σικελίας ἄρχοντας ὑμνήσαντες
καὶ πλεῖστα ϑαυμάσαντες ἐν ἱππηλασίᾳ, πρὸς χάριν αὐτῶν εἶπον
ὡς Σικελιῶται πρῶτοι ἄρμα ἐξεῦρον. ita C, rectius fortasse BD: of
γὰρ περὶ Βακχυλίδην καὶ Πίνδαρον ὑμνήσαντες τοὺς περὶ ᾿Ιέρωνα
καὶ Γέλωνα ἐν ἱππικῇ παρέσχον ὑπύνοιαν Σικελιώτας τὴν ἱππικὴν
ἐξευρεῖν.

ΕΞ

0. [5.
-.-«.φψσνεσυνυ.Ὸ.:
ων .λω-.--ωνν ὦ
πο --- εὖ S o

esset, hoc ei muneris pro sua missione dedisse scribitur, docuisse regem,
non nasci homini longe optimum esse, proximum autem, quam primuni.
mori" Cf inprimis Aristotelem ap. Plut. Consol ad Apoll. ὁ. 97.
Atque huc refero, quod Photius Bibl. p. 153A ex Hephaestione Ptole-
.maeo affert: τί ἐστι τὸ παρὰ Βαλχυλίδῃ ὡς ἀπὸ Σειληνοῦ εἰρημένον
καὶ πρὸς τένα εἶπε τὸ ἔπος:

Fr. 3. Clem. Alex. Str. VI 745: Βακχυλέδου τε εἰρηκότος" Παύ-
ροισι κτλ. — V. 1. παύροισι Stephanus, vulgo παρ᾽ οἷσι. — ϑνατῶν
Neue, vulgo ϑνητῶν. — τῷ δαίμονι δῶκε, Ursinus ὁ δαίμων ἔδωκεν,
Neue. ϑαέίμων ἔδωκεν, qua coniectura non tollitur vitium. Laboranti
loco subvenire difficile, quoniam Clemens passim mendosis veterum
libris usus est. Fortasse scribendum τὸν ἅπαντα χρόνον ξωϑάλμια
δῶκε (ϑεός) πράσσοντας ἐν σχερῷ (h. e. sine intermissione). — V. 9.
πράσσοντας Sylburg, cod. Par. πράσσοντα. — V. 8 resp. Hesych. Πρὶν
ἐγκύρσαι (adde δύᾳ)" πρὶν πλησιάσαι τῆς κακοπαϑείας.

Fr. 4. Stob. Flor. X 14: Βακχυλέδου Ἐπινικῶν (sic A, om. Trinc.).
— ἀνθρώπων A Vind. Gesn. marg., vulgo ἀνθρώπω.

=== p581 ===
: BACCHYLIDER. 511

Ξανϑότριχα μὲν Φερένικον
᾿Ἰλφεὸν παρ᾽ εὐρυδίναν πῶλον ἀελλοδρόμον
εἶδε νικάσαντα.

. “ἢ, [6.]
ES e.

'& Πέλοπος λιπαρᾶς νάσου ϑεύδματοι πύλαι.

88. [1]

.-..--.͵νῶν .-.-ὄἬ

|. Προσφωνεῖτε νιν ἐπὶ νίκαις.

*9. [8].
τῳ -πυνο-ὺν
“ω-.-.-τν.-ουν-υυ.-«οὖν
Zuu-vv--£uu-

e... Νίκα γλυκύδωρος ...
ἐν πολυχρύσῳ δ᾽ ᾿Ολύμπῳ Ζηνὶ παρισταμένα κρίνει τέλος
ἀϑανάτοισί τε καὶ ϑνατοῖς ἀρετᾶς.

Fr. 6. Sehol. Pind. OLI Arguni.: Τὸ ài ὄνομα τοῦ νικῶντος ἵππου

Φερένικός ἐστι" μέμνηται δὲ αὐτοῦ Βακχυλίδης γράφων οὕτω" S«v-
| ϑότρ. κτλ. — V. 8. εἶδε cod. Vat. et Vrat. (/0s) addunt, vulgo deest.
— νικάσαντα Neue, vulgo νικήσαντα. — Respicit poeta Hieronis Olympiam
victoriam Ol. LXXVI, quam Pindarus carm. Ol. I celebravit. Antea
putabam versus petitos esse ex carmine in victoriam, quam Hiero Ol.
LXXVIII quadrigis rettulit, sed huie coniecturae obstat tertia persona
εἶδε, in cuius locum εἶδες vel εἶδον (u& ipse poeta interfuerit mereatui
Olympieo) quominus substituatur, numeri lex obstat. Videtur poeta
haec mortuo Hierone seripsisse, regis victorias enumerans, vel in epinicio,
quod Hieronis filio superstiti dedicavit, vel in encomio, quo Hieronis
] memoriam ornavit. Εἶδε nihil aliud. significat, quam expertus est,

victoria ei contigit, neque enim ipse Hiero. ludis Olympicis arbiter
interfuit. Praeterea fortasse scribendum δὲς εἶδε νικάσαντα, ut utram-
que victoriam et Ol. 76 et 77 Pherenicus reportàverit. Neque, quod
in Hieronis monumento Olympico eurrui adstabant duo equi (laus.
Vi 12. VIII 42), inde conficiendum, aliam alio equo partam esse victo-
riam, sed duobus equis binae victoriae significantur.

br. 1. Schol. Pind. Ol. XIII 1: Πρόϑυρον καὶ ϑύρας εἰώϑασι κα-
λεῖν τὴν Κύρινϑον διὰ τὸ ἀρχὴν ἢ τέλος εἶναι τῆς Πελοποννήσου τὸν
᾿Ισϑμόν͵ πρόϑυρον δὲ τοῖς εἰς Πελοπόννησον στελλομένοις" Βακχυλί-
δης᾽ Ὦ wd.

Fr. 8. Apollon. de Pron. 368 A: Ἔτι καὶ ἡ νίν τάσσεται ἐπὶ πλή-
9ovc: . . . Προσφ. κτλ. Βακχυλέδης

Fr. 9. Ursinus p. 206 ex  tobaeo * Flor. ΠῚ (in eodd. et edd. deest) :
Βακχχυλίδης δὲ τὴν Νίκην γλυκύδωρόν φησι καὶ ἐν πολυχρύσῳ
Ὀλύμπῳ Ζηνὶ παρισταμένην κπρίνειν τέλος ἀϑανάτοισί τε καὶ ϑνητοῖς
ἀρετῆς. Constituit Neue.

=== p582 ===
519 POETAE MELICI.

10. [9.] Ἢ . 1929

Ammon. 79: Νηρεΐδες τῶν τοῦ Νηρέως ϑυγατέρων διαφέρει.
Δίδυμος ὁμοίως ἐν ὑπομνήματι Βακχυλίδου ἐπινίκων" φησὶ γὰρ
κατὰ λέξιν᾽ Εἰσὶ τοίνυν. οἵ φασι διαφέρειν τὰς Νηρεΐδας τῶν τοῦ
Νηρέως ϑυγατέρων, καὶ τὰς μὲν ἐκ Δωρίδος γνησίας αὐτοῦ ϑυγατέ-
φας νομέξεσϑαι, τὰς δὲ ἐξ ἄλλων ἤδη κοινότερον Νηρεΐδας καλεῖσθαι
κτλ. Οἵ, Eustath. Od. 1954, 5. Eudoc. 806.

YMNOI.
11. [10]

Alei τέκος ἁμέτερον,
μεῖξον ἢ πενθεῖν ἐφάνη κακόν, ἀφϑέγκτοισιν ἴσον.
12. [11]

Sehol. Aristoph. Acharn. 47: Τοῦ δὲ Κελεοῦ μέμνηται Βακχυ-
λίδης διὰ τῶν Ὕμνων. ἡ

IIAIANEZ.
13. [12.]
tu dA C LIES dé DON. m LS C3 Es
ε..ἐ͵υ---.Ἡοεν.- νυ
ἐ ῳων.-υυ---τυ-. --«-υ..
-.ευψνψ.υν-νεν.--ἄ
ὄεσυν.-υυυ-.-.-.υὅ--«ὺυ.-.Ἔ
Epodus.
Z Wu UESUL Eu
UNE — CENE ES
m d A . τὺ ere Ir NR
A4 --4wW lus

Fr. 11, Stob. Floril D COXXII 1: Βακχυλίδου Ὕμνων (hoc om.
cod. Vind.) Fortasse Danaé haec conqueritur. Hartung Hecubae esse
verba Cassandram compellantis existimat, οὐ ad hoc carmen refert fr. 29.
— V. 1. αἰαῖ, vulgo o? αἱ. — V. ἃ. ἀφϑέγκτοισιν, Gesn. m. ἀφεύκτοισιν.
— Baechylidis hymnos memorat etiam Menander de Encom. IX 140 ed.
Walz: εἰσὶ τοίνυν καὶ τῷ Βακχχυλίδῃ ὕμνοι ἀποπεμπτικοί. adde ib. 132.

=== p583 ===
BACCHYLIDES. 513

IO X5 .-z2:0--2z2.v-vuvw-
uno ---luWw-
HER A cw Lou uU.L-4£uUu--4w--
Τίκτει δέ τε ϑνατοῖσιν εἰράνα μεγάλα 1980

πλοῦτον καὶ μελιγλώσσων ἀοιδᾶν ἄνϑεα,
δαιδαλέων τ᾽ ἐπὶ βωμῶν ϑεοῖσιν αἴϑεσθαι βοῶν
ξανϑᾷ φλογὶ μῆρα τανυτρίχων τε μήλων,

5 γυμνασίων τε νέοις αὐλῶν τὲ καὶ κώμων μέλειν.

Ἐν δὲ σιδαροδέτοις πόρπαξιν αἰϑᾶν
ἀραχνᾶν ἱστοὶ πέλονται"
ἔγχεά τε λογχωτὰ ξίφεά v' ἀμφάκεα δάμναται εὐρώς"
χαλκεᾶν δ᾽ οὐκ ἔστι σαλπίγγων κτύπος"
10 οὐδὲ συλᾶται μελίφρων ὕπνος ἀπὸ βλεφάρων,

Fr. 18. Stob. Floril. LV 3: Βακχυλίδου Παιάνων. Haec unius
sirophae ambitum videntur excedere: itaque post v. 5 interstitium feci,
ut antistrophae extremam partem (v. 1—5) excipiat epodus integra.
Pariter M. Sehmidt (Pind. Ol. p. LXXII) v. 6 epodum inducit, sed
non recte stropham integram esse credit. Contra Hartung sic con-
stituit, ut v. 1— ὃ epodum, v. 6—11 stropham conficiant. Denique
Blass (Mus. Rhen. XXXII 460), qui studiose per ommia strophica re-
stituere nititur, v. 1 existimat clausulam epodi esse, str. v. 2— 7, ant.
v. 8—12 constare, quod conamen irritum esse manifestum est. — V. 1.
τε Om. Stephan, malim τοι. --- εἰράνα Boeckh, vulgo εἰρήνη. — μεγάλα,
malim μέγαν, Hartung μέγαν ve praeoptavit. — V. 2. xol μελιγλώσσων᾽
eodd., Boeckh aeripsit μελιγλώσσων τ᾽. — ἀοιδᾶν Boeckh, vulgo ἄοι-
δῶν. — V. 8. δαιδαλέων A Trinc., vulgo δαιδάλεον. --- αἴϑεσθαι L. Din-
dorf et Schneidewin, ἔϑεσθε A Voss. Vind. Ars. Trino, τέϑενται vulgo,
Leopardus αἴϑεται. — V. 4. ξανϑᾷ, Vind. Trinc. ξανϑαά. — μῆρα Butt-
mann, τανυτρίχων L. Dindorf et Schneidewin, vulgo μερέδες εὐτρίχων,
Leopardus μηρία τῶν εὐτρέχων, Blass μηρί ἐντρίχων, A μηρῦταν, Voss.
μεριταν, Vind. Ars. μηρέταν, deinde ommes.s?rg/ygov. -- V. 5. μέλειν
A Vind. Voss. Ars. Trinc, vulgo μέλει. — V. 6. σιδαροδέτοις Plutarch.
Numa c. 20: Ὥστε καὶ τὰς ποιητικὰς ὑπερβολὰς ἐνδεῖν πρὸς τὴν τότε
κατάστασιν λέγουσιν. Ἔν δὲ σιδαροδέτοις πόρπαξιν (sic Stephanus,
πορπάξειν Sg, πορπάξειν vulgo) «(8 &v (sic Stephanus, vulgo ἔνϑα δ᾽
ut FaL, ἐνθάδ᾽ STV) ἀραχνᾶν ἔργα, καί εὐρὼς δάμναται
ἔγχεά τε λογχωτὰ ξίφεά τ᾽ ἀμφήκεα, χαλκέων δ᾽ οὐκέτι σ.
κτύπος (C τύπος ex corr) οὐδὲ c. gu. 0. ἀπὸ βλεφάρων. Stob.
σιδαροδέτοισιν, — πόρπαξιν, ap. Stob. Voss. Vind. Ars. B ὄρπαξιν, Α
ἕρπαξιν. — αἰϑᾶν Grotius, vulgo αὔϑαν, B αἰέν. — V. 7. doeyvàv, v.
ἀράχναν. Blass ἀπ᾽ ἀραχνᾶν. — (eroi Siob., ἔργα Plut. — πέλονται,
Ursinus coni. πλέκονται, Hartung αὐϑῶν ἔργ᾽ ἀραχνίων πέλονται scripsit.
— V. 8. ἀμφάκεα Stob. (A ἐμφάκεα), Plut ὠμφήκεα. — εὐρώς quod
om. Stobaeus, addidi post δώμναται, vulgo corrgunt εὐρὼς δάμναται,
αὖ Plutarehus non servavit ordinem verborum integrum. Blass prae-
tere& verbum dactylieum omissum esse censet. — V. 9. γαλκεᾶν Schnei-
dewin et ap. Plut. V γαλκαέαν, FaL χαλκέαν, vulgo χαλκέων, Boeckh
χάλκεος omissa part. δ. — ovx ἔστι scripsi im ed. 2, et sio ap. Plut.

=== p584 ===
514 POETAE MELICI.

, ^ τι , ,

&uov og ϑάλπει κέαρ.

συμποσίων δ᾽ ἐρατῶν βρίϑοντ᾽ ἀγυιαί, παιδικοί 9" ὕμνοι
φλέγονται.

14. [13.]

ω.συ-νΜνυ-υ-ὥσν.υν.

X LU -.- NEUEN

Ἕτερος ἐξ ἑτέρου σοφὸς τό vs πάλαι τό vt νῦν. 1931
οὐδὲ γὰρ ῥᾷστον ἀρρήτων ἐπέων πύλας
ἐξευρεῖν.

15. [141]

Zenob. Prov. II 86: ἔζρκτου παρούσης ἴχνη μη ξήτει.
ἐπὶ τῶν δειλῶν κυνηγῶν εἴρηται ἢ παροιμέα᾽ μέμνηται δὲ αὐτῆς
Βακχχυλίδης ἐν Παιᾶσιν. Of. ibi interpr.

ΔΙΘΥΡΑΜΒΟΙ.

16. [16]

Schol. Pind. Pyth. I 100: Ταύτῃ τῇ ἱστορίᾳ καὶ Βακχυλίδης
“συμφωνεῖ ἐν τοῖς ΖΔιϑυράμβοις, ὅτι δὴ οἵ Ἕλληνες ἐκ “Δήμνου μετ-
εστείλαντο τὸν Φιλοχτήτην Ἑλένου μαντευσαμένου" εἵμαρτο γὰρ ἄνευ
τῶν Ἡρακλείων τόξων μὴ πορϑηϑῆναι τὴν Ἴλιον.

{7.1}

Serv. Virg. Aen. VI 21: ,Septena quotannis] quidam septem
pueros et septem puellas accipi volunt, quod et Plato dicit in
Phaedone et Sappho in Lyrieis et Bacchylides in Dithyrambis,
et Euripides in Hercule, quos liberavit secum "Theseus." Catalogus,

FaLq Stephanus, vulgo οὐκέτι. — V. 10. συλᾶται, ap. Stob. A Vind.
Voss. Ars. Trinc. συλᾶτε. — ὕπνος, Vind. Voss. ὕπνον, Trinc. μελέφρον᾽
ὕπνον. --- βλεφάρων, γλεφάρων Boeckh. — V. 11. ἀμὸν Heyne, vulgo
ὦμος, Vind. ὦμος. Blass ἀῷος ὃς. — ϑάλπει AB Voss. Ars. Gesn. m.,

vulgo ϑάλκει. — V. 19. συμποσίων, Arsen, Voss, γυμνασίων. — φλέ-
yovtet, fortasse φλέγοντιε scribendum. ;
Fr. 14. Clem. Al Strom. V 687: Ἕτερος δὲ. ... τό τε νῦν.

φησὶ Βακχυλίδης ἐν τοῖς Παιᾶσιν, οὐδὲ γὰρ và. Particula δὲ
Clementis est. V. 2 et 3 affert Theodoret. Therap. I 14, 86. ῥᾷστον
de vitio suspectum, fort. leg. δῷ ᾽στίν, vide de forma ó« ad Aleman.
Ír. 42. Baechylides videtur haec in Pindarum aemulum iecisse.

=== p585 ===
BACCHYLIDES. 55

quem Servius exhibet, ex logographis videtur petitus esse, quam-
quam fortasse Baechylides quoque nomina memoriae prodidit,
quae etiam in Clytiae pictoris vaseulo Florentino, antiquae Grae-
eorum artis praestantissimo monumento, adscripta leguntur.
Nomina, quae Servius exhibet, corrigere tentavit O. Tahn Arch.
Beitr. p. 453, cf. quae idem Miünch. Vas. p. CXVIII exposuit.

18.

Serv. Virg. Aen. XI 93: Versis Arcades armis.] Lugentum
more mucronem hastae, non cuspidem contra terram tenentes,
quoniam antiqui nostri omnia contraria in funere faciebant, scuta
etiam invertentes propter numina illic depicta, ne eorum simulacra
eadaveris polluerentur aspectu, sicut habuisse Arcades Bacchylides
in dithyrambis dicit.^ Neue hue refert fr. 41, quod quidem per-
quam incertum. ?

I POXOAIA.

19. [18.]
Eu-uuL-:zulxdur-uY
ZUM IA -—wW 4 y-wuwu wm
EMIL IL-4uwcwM 1232
$5u--u-£u--4wM

ba u-vu-vew
vV2-Zuv-uM

Eig ὅρος. μέα δὲ βροτοῖς ἐστὶν εὐτυχίας ὁδός,
ϑυμὸν εἴ τις ἔχων ἀπενθῆ διατελεῖν δύναται (Mov:
ὃς δὲ μυρίαν μενοινὰν ἀμφιπολεῖ φρενί,

τὸ δὲ παρ᾽ ἀμάρ τε καὶ νύκτα μελλόντων χάριν

Fr. 19. Stob. Floril. CVIII 26: Βακχυλέδου Προσωδιῶν (sic
A, om. Vind. Trine.). V.1—3 usque ad (fiov leguntur etiam ap. Stob. 19
(sed Gaisfordii libri omittunt) et Apostol. VÍ 55f. — V. 1. μέα δὲ
βροτοῖς scripsi, legebatur “μέα βροτοῖσιν. Neue coni. μέα δὲ ΛΑΩ͂Ι
deleto ἐστίν. — Υ͂. 3. ἀπενϑῆ, 'Trine. ἀπευϑῆ. — V. 8. διατελεῖν
δύναται traieci, vulgo δύναται διατελεῖν. Neque vero hoe verbum
sollicitandum, Neue coni. διαντλεῖν, laeobs διαπλέκειν. — ὃς Grotius,
libri οἷς. — μυρίαν μενοινὰν correxi, libri μυρία μὲν. Neue coni. à δὲ
(ita. etiam Stephanus) μέριμν᾽ ἀμφιπολεῖ. Hartung οἷς δὲ μέριμν᾽
ἀμφιπολεῖ φρένα τὸ παρ᾽ ἀμάρ τε καὶ νύκτα μελλοντων χάριν, αἰὲν

ἰάπτεται πέαρ, ἄκαρπον ἔχων πόνον. — V. 4. τὸ δὲ παρ᾽ ἁμάρ τε
καὶ Grotius, nisi quod τόδε et ἦμαρ seripsit (ἅμαρ Neue), libri τὸ E
(τόδε) παρόμαρτε, Stephanus τὸ δὲ πᾶν ἡμάρ τε καί. — V. b. £óv

ἰάπτεται Grotius, libri ἀόνε (Vind. αονι) ἅπτεται, Boeckh aiv ἐάπτεται,

=== p586 ===
516 ὶ ' POETAE MELICI.

6 ξὸν ἐάπτεται κέαρ,
ἀκάρπωτον ἔχει πόνον.

90. [18]

Ὄὠφω- νυν --τψσνον.-ς

ARUM.

»

Τί γὰρ ἐλαφρὸν ἔτ᾽ ἔστ᾽ ἄπραχϑ᾽ (ὧδ᾽) ὀδυρόμενον δονεῖν
καρδίαν;
21. [19]

EM NUN. νων .- κἂν - Ὁ

Πάντεσσι ϑνατοῖσι δαίμων ἐπέταξε πόνους ἄλλοισιν

ἄλλους.
YHOPXHMAT A. : 1233
22. [90]

“Μυδία μὲν γὰρ λέϑος μανύει χρυσόν,
ἀνδρῶν δ᾽ ἀρετὰν σοφίαν τε παγκρατὴς ἐλέγχει ἀλάϑεια.

Gesner ἀόνι omisit, Stephanus δάπτεται coniecit. — V. 6. ἀκάρπωτον
dedi, libri ἄκαρπον. — ἔχει, Β ἔχειν.

Fr. 20. Stob. Flor. CVIII 49: Βακχυλίδου Προσωδιῶν (hoc om.
Vind.) Est ex eodem carmine ex quo fr. 19 petitum, ac videtur, αὖ
iam Neue divinavit, continuo illud excepisse; est enim antistrophae
primordium, respondens fr. 19 v. 1 et 2, nisi quod primus pes solutus.
— V. 1. ἔτ᾽ displicet, fort. ἔμ᾽ legendum. — ἄπραχϑ᾽ (ὧδ᾽) scripsi,
ἄπραχτ᾽ AB Vind. (vulgo omissum), Boeckh ἄπρηκτ᾽ scribere maluit.

Fr. 21. Stob. Flori XCVIII 25: Βακχυλίδου Προσωδιῶν
(lemma om. Vind. Trine.) — πάντεσσι ut videtur codd., Neue πάντεσι.
— ϑνατοῖσι, Hartung ϑνατοῖς. Fort. πάντεσσι δὲ ϑνατοῖσι.

Fr. 22. Stob. Floril. XI 7: Βακχυλίδου Ὑπορχημάτων (sic
A Vind., om. Ὑπορχ. Trinc.) et in gemma apud Caylum Rec. d. Ant. T.
V. tab. 50, 4: Δυδέα A(gog uc .. εἰ χρυ... ἀνδρῶν Ó  dg...... (x τὲ
παι. seien qs v ἐλέγ... ἀλάϑεια. — V. ἃ. Verba παγκρατὴς ἀλήϑεια ex
hoe versu exhibet Sehol Hom. Il π 57. σοφίαν τε παγκρατὴς ἐλέγχει
Salmasius, legebatur σοφία (Damasc. et Schowii codd. a c e σοφέαν) ve
παγκρατής τ΄ ἐλέγχει (Vind. Voss. B a m. Trinc. Schowii b τελέϑει)
quam. falsam lectionem etiam tuetur gemma. — ἀλάϑεια Schowii b,
vulgo ἀλήϑεια. Ceterum conieci aliquando fragmentum non satis
integrum servatum esse, ub sit instaurandum adbibito fr. 43:

Avüíe μὲν γὰρ λέϑος
χρυσὸν βροτῶν γνώμαισι μανύει καϑαρόν᾽ .
ἀνδρῶν δ᾽ ἀρετὰν σοφίαν vs παγκρατὴς ἐλέγχει ἀλάϑεια,

=== p587 ===
BACCHYLIDES. δι1

23. [21.]

“πΜδ'Ὠε4-.-.᾽υ4» το͵ὥυ.ιν.ν--νῶῦεν.-
ἐμ-.-ἐω.-ν.-νῳ..εῳ..-

Οὐχ ἔδρας ἔργον οὐδ᾽ ἀμβολᾶς, ἀλλὰ χρυσαιγέδος — 1234
"Ivovíag
χρὴ παρ᾽ εὐδαίδαλον ναὸν ἐλϑόντας ἁβρόν τι δεῖξαι.

ΕΡΩΤΙΙΆ.

. 94. [293]
-ςνψὙε νουΐζφνον
᾿ᾳῃῳ'. Ὁ ὡἶΨν..
ΑΥΥΥ͂Σ Ἐ5
Sed haec incerta. — Fortasse Bacchylidis fragmentum ibidem apud

Stobaeum XI 2 delitescit, ubi legitur: Ὀλυμπιάδος"
λλάϑεια ϑεῶν ὁμόπολις,. μόνα ϑεοῖς συνδιαιτωμένα.

ubi lemma alienum esse apparet: sed frustra Schmidt coniecit Ὀλυμ-
zíov, de Agrigentino poeta prorsus ignoto cogitans, quem Schol. Plat.
Gorg. commemorat (Ὀλύμπιος ὁ μελοποιός). Apud Damascium autem
hoe fragmentum, quod apud Stobaeum Ὀλυμπιάδος inscribitur, con-
tinuo subiungitur his Baechylidis versibus: itaque verisimile est, eius-
dem esse poetae: nec tamen in unum haee coniungenda sunt, quod
olim suspicatus sum: est autem scribendum:

᾿Δλάϑεια βροτῶν
ὁμόπολις μόνα ϑεοῖς
συνδιαιτωμένα.

Lemma autem Ὀλυμπιάδος videtur inde ortum (ut etiam Meineke suspi-
catur, quod olim Pindari locus Olymp. X 65 hie legebatur, qui reapse
apud Damascium extat. ἐν

Fr. 23. Dionys. Hal. de compos. verb. c. 25: Παρὰ Βακχυλίδη"
Οὐχ x11. Ex hyporchemate esse docet Gramm. Keil Anal. Gramm.
3, 21: duis? δὲ τὰ ὑπορχήματα τούτῳ τῷ ποδὶ καταμετρεῖσϑαι, olov
οὐχ ἔδρας ἔργον οὐδ᾽ ἀμβολᾶς. atque hoc carminis exordio utitur etiam
Athen. XIV 631 C. Aelian. Hist, Anim. VI 1. Lucian. Seyth. c. 11 (οὐχ
ἕδρας τοίνυν οὐδ᾽ ἀμβολᾶς ἔργον, ὡς ὁ Κεῖός φησιν). adde Achill. Tat.
V 12. — Ἰτωνίας, huc respicit Lactant. ad Stat. '"l'heb. VII 330: ,In
qua [tonus regnavit, Hereulis filius: haec civitas Boeotiae est. Hinc
Bachilides Minervam Jthoniam dixit (cod.Fris. Bacilides inuervem cthoniam)
et Alalcomenen (sic Mitscherlich, vulgo Aleomenen, cod, Mon. Alchomenem,
Fris. Alchomenen) significavit (sic Mon. Fris, vulgo signifieat). Hic Ba-
eilides graecus poeta est (haec recte addunt Mon. Fris., vulgo inepte:
significat quem im.) quem imitatus est Horatius in illa oda, in qua Pro-
teus Troige futurum narrat excidium." et ad II 721: ,,Bachilides Miner-
vam lIthoniam dicit ab Ithone: ergo Minervam ab oppido cognonminavit,
quod est in Macedonia, ubi eius antiqua est aedes vicina Boeotiae."
ubi eodd. baccilidis . . . dicit, Ithone (ris. — nem) ergo Minervam ab oppido.

PoxrAx Lyz. III. à 81

=== p588 ===
518 ! ^. POETAE MELICI.

.. Εὗτε τὴν ἀπ᾽ ἀγκύλης ἵησι
τοῖσδε τοῖς νεανίαις
λευκὸν ἀντείνασα πῆχυν.

*95. [24]
ω-φὩευν.υν-.-.ἐνν . !
Ἦ καλὸς Θεόκριτος" οὐ μόνος ἀνθρώπων ἐρᾶς.
96, [95.] | 1935

uva4u-wz.-

μνέεν."ν«“...
Σὺ δ᾽ ἐν χιτῶνι μούνῳ
παρὰ τὴν φίλην γυναῖκα φεύγεις.

'"HAPOINIA.
*21. [26]

EA D cui OMpLU ENIM MO cs
£v -vv--4iv-M
λυν-..υψ. σένοωυ

pU) rA i co AM LS

Γλυκεῖ᾽ ἀνάγκα ᾿ εὐ ΤῸ Ze. αἰ.

Fr. 24. Athen. XI 782 E: γκύλη᾽ Καὶ Βακχυλίδης" εὖτε
κτλ. οἱ XV 667 C: Βακχ. ἐν "Egotiuoig: εὖτε κτλ. — V. 1. Initium
affert Eust. Il. 344, 26: χρῆσις δὲ xol κοτύλης (Ὁ) παρά vs Βακχχυλίδῃ
iv τῷ εὖτε τὴν ἀπ᾽ ἀγκύλης πίνουσι (quod errore ex Cratini versu ap.
Ath. ortum). — V. 2. τοῖσδε τοῖς A altero loco, τοῖς δὲ τοῖσι PVL,
priore loco omnes nihil nisi τοῖς, — νεανέαις, Meineke νεανέαισι prae-
optat. — V. 8. ἀντείνασα Ath. posteriore Ll, ἐντείνουσα priore.

Fr. 25. 26. Hephaest. 130: Ἔστι δέ τινα καὶ τὰ καλούμενα ἐπι-
φϑεγματικά, ἃ διαφέρει ταύτῃ τῶν ἐφυμνίων, ὅτι τὰ μὲν ἐφύμνια
καὶ πρὸς νοῦν συντελεῖ, τὰ δὲ ἐπιφϑεγματικὰ καὶ ἐκ περιττοῦ, ὡς πρὸς
τὸ λεγόμενον, τῇ στροφῇ πρόσκειται (suo iure Westphal transponit in
hune modum: ὅτι τὰ μὲν ἐφύμνια ἐκ περιττοῦ ὡς πρὸς τὸ λεγόμενον
τῇ στροφῇ πρόσκειται, τὰ δὲ ἐπιφϑεγματικὰ καὶ πρὸς νοῦν συντελεῖ),
e τὸ Βακχυλίδου" Ἦ κτῖ. καὶ πάλιν παρὰ τῷ αὐτῷ Βακχυλίδῃ"
Σὺ κτλ. — Fr. 25. μόνος, C μόνον, Gaisford μοῦνος in priore editione,
nt videtur casu. — ἐρᾷς Ursinus, vulgo ὁρᾷς, Stephanus ὁρᾷ. ——
Fr. 26. V. 1. μούνῳ ut videtur libri praeter E, qui μόνῳ. — V. 2. τὴν
φίλην, malim τὰν φίλαν. s auf.

Fr. 27. Athen. Π 39 E: Διὸ Βακχυλίδης quot DivxsÜ wr.
Cf. Eustath. 1198, 20. Neue Scolówm (sive Paroenium carmen) esse
putat, quem nune'sequor: antea inter frotica rettuli, quoniam haee
arcta necessitudine coniuncta sunt. — V. 1. ἀνάγκα BCD, ἀνάγκη VL.

=== p589 ===
BACCHYLIDES. - 519

ἐσσυμενᾶν κυλίκων ϑάλπησι ϑυμύν,
Κύπρις ὥς" ἐλπὶς γὰρ αἰϑύσσει φρένας

*» Erg. ff.
ἀμμιγνυμένα Διονυσίοισι δώροις,

5 ἀνδράσι 9' ὑψοτάτω πέμπει μερίμναφ᾽
αὐτίχ᾽ ὁ μὲν πόλεων κρήδεμνα λύει,
πᾶσι δ᾽ ἀνθρώποις μοναρχήσειν δοκεῖ"
Erg. y.
χρυσῷ δ᾽ ἐλέφαντί τε μαρμαίροισιν οἶκοι,
πυροφόροι δὲ κατ᾽ αἰγλάεντα (καρπόν)
10 νᾶες ἄγουσιν ἀπ᾿ Αἰγύπτου, μέγιστον
πλοῦτον" ὡς πίνοντος ὁρμαίνει κέαρ.

*98. (97.] 1236

Aw -uw.F L  UME. NEL AL 3e
υ

d Mu
". 2 2 75 PT

Οὐ βοῶν πάρεστι σώματ᾽, οὔτε χρυσός, οὔτε πορφύρεοι
τάπητες, ἀλλὰ ϑυμὸς εὐμενής
Μοῦσά τε γλυκεῖα καὶ Βοιωτίοισιν ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς.

ze" V. ἃ, ἐσσυμενᾶν scripsi, nam minus placet ἐσσυμένα, σευομένα BCD,
γευομένα VL. Herwerden requirit σευομένα '» κυλίχων, quod non
ferendum, Blass σευομενᾶν requirit; ego aliquando conieci »»εισσομενᾶν,
quemadmodum Phocyl. fr. 11 dixit κυλίκων περινεισσομενάων. — Υ͂. 8.
Κύπρις ὥς" ἐλπὶς γὰρ αἰϑύσσει φρένας seripsi, nam Κυπρίας ὡς ἐλπὶς
αὖϑ. qo. minus convenit. Olim Erfurdtium secutus sum scribentem
Κύπριδος δ᾽ ἐλπὶς διανϑύσσει, libri Kvneióos* ἐλπὶς δ᾽ αἰϑύσσει. — V. 4.
ἀμμεγνομένα, vulgo. ἀναμιγνυμένα, Neue ἀ ἀμμιγνυμένας. --Υ. 5. ἀνδράσι

; libri ἀνδράσι δ᾽. — V. 6. αὐτίχ᾽ ὁ μέν scripsi, vulgo αὐτὸς niv,
ὃ αὐτὴ μέν, Meineke αὐτόϑιε μὲν, idem postea οὗτος μέν, 1. e. Διόνυσος,
non recte, sed multo deterius quod Blass coniecit ἀνδράσι δ᾽ ὑψοτάτω
πέμπει vel πέμπεις μερίμνας αὐτός" 0 μὲν i e. οἶνος vel “Πόνυσος.
Idem v. 8 διαυϑύσσῃ corrigit, quoniam ϑάλπησι v. 92 coniunctivum esse
censet, sed hoc versu indieativum tuetur. --- πόλεων, fort. πολίων, quod
nunc etiam Meineke commendat. — κρήδεμνα Erfurdt (nisi malis κρά-
δεμνα), vulgo κρήδεμνον. — V. 8. μαρμαέροισιν Neue, vulgo μαρμαί-
govow (ita L, μαρμαΐέρουσ᾽ V) — Υ͂. 9. ,αἰγλάεντα seripsi, legebatur
αἰγλήεντα. - καρπόν adieci, Erfurdt πόντον. — V. 10. νᾶες scripsi,
vulgo νῆες. — ἀπ᾽, ἐπ᾽ BCD. — V. 11. ὡς llgen, vulgo ὡς.

Fr. 298. Athen. ΟΊ 500 B: “Μνημονεύει δὲ τῶν Βοιωτικῶν σκύφων
Βακχυλίδης ἐν τούτοις, ποιούμενος τὸν λόγον πρὸς τοὺς “ιοσ-
κόρους, καλῶν αὐτοὺς ἐπὶ ξενίᾳ (corrigas ἐ ἐν α)" Οὐ βοῶν κτλ.
Ad Paroenia rettulit Neue. Carmen puris trochaeis constat, nam v. ἃ

in voce Βοιωτίοισιε prima syllabà ex more corripitur. — V. 1. ἀλλὰ, B
ἄλλος. — V. ὃ. Μοῦσα, olim Μοῖσα conieci, sed iu his trochaicis versi-
bus atticae dialecti vestigia ubique insunt, ef. fr. 24, — Βοιωτέοισιν,

B Βοιωτί εἶσιν.
81}

=== p590 ===
580 m POETAE MELICI. - - *

EZ AAHAQN EIAQN.

, *99, [30.]
-4Z4uu-uu--£iuu-uu-urzuMwv
-..ἐἐψν-- ὐῦυ-υυὖυ ΞΞ τε EET

των. υ]ν..-.πΦἀὐἁἘΝἘδἘυνψ. υνὺυ
Dou. 20--2uL-M
Ὁ Τρῶες ἀρηΐφιλοι, Ζεὺς ὑψιμέδων, ὃς ἅπαντα δέρ-
κεται,
οὐκ αἴτιος ϑνατοῖς μεγάλων ἀχέων ἀλλ᾽ ἐν μέσῳ κεῦται
κιχεῖν
πᾶσιν ἀνθρώποισι Ζίκαν ὁσίαν, ἁγνᾶς
Εὐνομίας ἀκόλουϑον καὶ πινυτᾶς Θέμιδος"
5 ὀλβίων παῖδές νιν εὑρόντες σύνοικον.

80. [4]
» 95 3 — V ο--
DM X S C o c5
mL TELE ILU IEEE
Φάσομαι -— j ' 4985

πιστὸν κῦδος ἔχειν ἀρετάν"
πλοῦτος δὲ καὶ δειλοῖσιν ἀνθρώπων ὁμιλεῖ.

"e 7 81. [22]

ξυ-«ν7-. ν.ν -.εἦενυ
'O Περίκλειτε, τἄλλ᾽ ἀγνοήσειν μὲν οὔ σ᾽ ἔλπομαι.

Fr. 29. Clemens Al. Strom. V 781: Κακῶν γὰρ ὁ ϑεὸς οὔποτε oi-
τιος᾽ Ὦ Τρῶες 4e. ὃ Avguxóc φησι, Ζεὺς wi. Recte Sylburg et
Boeckh Bacchylidé vindicant, nam secundum Porphyr. ad Hor. Carm. I
15 Cassandram Bacehylides fecit Troiae excidium vaticinari: Hac
ode Bacchylidem imitatur: nam ut ille Cassandram fecit vaticinari fu-
tura belli Troiani, ita hie Proteum.* Adde Schol. Stat. Theb. VII 330:
»lie Bacchylides graecus poeta est, quem imitatus est Horatius in illa
oda, in qua Proteus Troiae futurum narrat excidium." ita fere ex codd.
Mon. et Frising. restituendum. Ad Hymmos haec refert Hartung. —
V. 8. ἁγνᾶς scripsi, legebatur &yvév, quod eiieiendum censuit Neue.
Parum felix Blassii suspicio scribentis Ὁσέας ἀγνᾶς Εὐνομίας τ᾽ ἀπό-
Aové£ov coll Eurip. Baech. 370. — V. 4. Θέμιδος, fort. Θέμιτος. —
V. 5. παῖδές vw Neue, vulgo παῖδες ὦ νιν, Brunck παῖδες of viv.

Fr. 80. Plut. de audiend, poet. c. 14: Τὸ δὲ Φάσωμεν κτλ. λεγό-
geeor ὑπὸ τοῦ Bexyviióov. — V. 1. φάσομαι scripsi, legebatur φάσωμεν,

oeckh coni. πιστὸν φάσομεν. Antea conieci φάσω μόναν πιστὸν κτλ.

Fr. 31. Heph. 76: Ζεδηλώσϑθω δέ, ὅτι καὶ ὅλα ἄσματα κρητικὰ

=== p591 ===
 BACCHYLIDES. . 2d 581

82, (31.]
Serv. Virg. Aen. II 201: ,,Sane Bacehylides de Laocoonte et
uxore eius et de serpentibus a Calydnis insulis venientibus atque
in homines conversis dicit."

33. [32]

-4uv-v---424u--24.v7-vv-
EU U-uuvu-lzlu--4duU--4urZ-.-

ἐἔυ..

^. Ἢ b p » ?
"Eova δ᾽ ἐπὶ λάϊνον οὐδόν, rol δὲ ϑοίνας évrvov, ὡδέ τ᾽

ἔφα"

Αὐτόματοι δ᾽ ἀγαθῶν δαῖτας εὐόχϑους ἐπέρχονται δί-
T

φῶτες.

E. . 84. [83]

£u-.£4£..-v.--:.€.V--

(00 E Er REP

συντίϑεται, ὥσπερ καὶ παρὰ Βακχυλέδῃ, ὦ περικλειτὲ δ᾽ ἄλλ᾽ κτλ. ita
libri, etiam A, nisi quod Turneb. z' ἄλλ᾽. Seripsi ὦ Περίκλειτε, τἄλλ᾽,
nisi forte praeterea τἄ μ᾽ scribendum, Neue eoni. ὦ Περικλειτέδα, ἀλλ᾽
et inter Zlyporchemata rettulit; est fortasse ex Parthenis, quae Bacchy-
lidem seripsisse testatur Plut. de mus. 6. 17. Blass scripsit ὦ περι-
κλειτὲ 4ἄλ᾽, ἀγν., hominis eompellationem ab hyporchemate alienam
ratus, quam opinionem refellere nihil attinet.

Fr. 38. Athen. V 178 B: Βακχυλέδης δὲ περὶ Ἡρακλέους λέγων
ὡς ἦλϑεν ἐπὶ τὸν τοῦ Κήῦκος οἶκον, φησίν. Ἔστα κτλ. — V. 1. fora
Neue, vulgo ἔστη, B ἔστι. Pro ἔστα δ᾽ fort. rectius ἔστα τ᾽ scribendum,
ut hoc incisum cum ὧδέ τ᾽ ἔφα congruat. — £vvvov Neue, ἔντυνον
VL, εὔτονον B. — ἔφα Neue, ἔφασ᾽ PVL, ἔφασκ᾽ Stephanus. — V. 2.
δ᾽, Brunek delevit, Hartung αὐτόματοι 'm' ἀγαθῶν perperam. — Re-
spicit haec Zenob. [119 αὐτόματοι δ᾽ ἀγαϑοὶ ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας ἵενται"
οὕτως Ἡράκλειτος ἐχρήσατο τῇ παροιμίᾳ, ὡς ᾿Ηρακλέους ἐπιφοιτήσαντος
ἐπὶ τὴν οἰκίαν Κήυκος τοῦ Τραχινίου καὶ οὕτως εἰπόντος: ubi pro
vitioso Ηράκλειτος cod. Milleri Misc. 350 recte ὁ Βακχυλίδης. Schneide-
win Ἡσίοδον seribendo paroemiographum, non librarios castigavit:
nam s&ne poeta lyricus Hesiodi vestigia legit, qui in carmine, quod
Κήνκος γάμος inseriptum fuit, Herculem hoc versu αὐτόματοι δ᾽ ἀγαϑοὶ
ἀγαθῶν ἐπὶ δαῖτας Ütvre, hospitem alloqui fecit; nam schol. Plat.
Symp. 174 B a vero aberrat, cum dicit à principio δειλῶν ἐπὶ δαῖτας
fuisse, quamquam fidem habuerunt eum ali tum Müller Dor. lI 481:
neque enim par fuit Herculem tam gravi opprobrio hospitem laedere.
Eupolis primus ut videtur ludibundus δειλῶν substituit. Locum difficilem
Platonis, qui falso criminatur Homerum corrupisse proverbium, quod
ille omnino non respexit, nemodum probabiliter expedivit. Alia varie-
tas, quam nostri homines commenti sunt, δειλοὶ δειλῶν omni auctoritate
destituta est.

Fr. 34. Clem. Al. Strom. V 715: ἀκούσωμεν οὖν πάλιν Βακχυλί-

=== p592 ===
582  . ^ '* POETAE MELICI.

Οἱ uiv ἀδμᾶτες ἀεικελιᾶν εἰσὶ νόσων xol ἄνατοι.,
2$ , , ",
οὐδὲν &vOgoo ἴκελοι.

885. [85.] 7 22 0988
ΠΝ
νμἐέννωυν..
Οὐ γὰρ ὑπόκλοπον φορεῖ
βροτοῖσι φωνάεντα λόγον σοφία.

36. [36.]
..-,τυ.-.-  ωυὖὅ.
— um VUE V I IAEA EA
ετὶν-.«-«τὐνο.-υων.-.-.
ἔδἔῳω.-..--- νου

Θνατοῖσι δ᾽ ovx αὐϑαίρετοι ]
οὔτ᾽ ὄλβος οὔτ᾽ ἄκαμπτος gus οὔτε πάμφϑερσις στάσις,
ἀλλ᾽ ἐπιχρίμπτει νέφος ἄλλοτ᾽ ἐπ᾽ ἄλλαν
γαῖαν ἃ πάνδωρος αἶσα.

91. [531]

m GENUS LEE UN XUL

Ei δὲ λέγει τις ἄλλως, πλατεῖα κέλευϑος.

δου τοῦ μελοποιοῦ περὶ τοῦ ϑείου λέγοντος. Of μὲν ἀδμῆτες ἀεὶ
καὶ λίαν νούσων εἰσὶ καὶ ἀναέτιοι κτῖ. Eadem Euseb. Praep.
Ev. XIII 679, ubi ἀεικελέων et deinde εἴκελοι legitur; ἀδμᾶτες seripsit
Boeckh, ἀεικελιᾶν Neue. Deinde εἰσὶ νόσων καὶ ἄνατοι scripsi (et
ἄνατοι iam Schaefer emendavit), cum olim νούσων εἰσὶ καὶ (nodi)
ἄνατα edidissem. Neue coniecit deleto verbo εἰσίν, ἄνατοι τ΄, lacobs
καὶ ἄναιμοι κοὐδέν, Hartung Scripsit νούσων τε καὶ γήρως ἄνατοι. In
exordio fort. leg. Θεοὶ μὲν ἀδ.

Fr. 35. Clem. Al. Paedag. III 310: Οὐ γὰρ v. φ. Be. povátvee
λόγον, ἔσται λόγος σοφέα, ὥς φησι Βακχυλέδης. ubi codd. Nov.
Pal. Reg. ἔστε, οὐ Bodl. σοφέας exhibent. Verba ἔσται λόγος (quae

EYTO λόγον
videntur ex antiquo libro correcto in hune modum φωνὰ ἔσται λόγος
orta esse) delevit Neue, Schmidt scripsit φωνῶντα λόγον͵ ἐς τέλος σοφέας.
Locus nondum persanatus, nihil egit Cobet λόγον ἁ τέλειος σοφία
corr eS i

. 86. Stob. Ecl. Phys. I ὅ, 8: Βακχυλέδου. — V. 1. θνατοῖσι
Neue, vulgo ϑνητοῖς. --- δ᾽ add. ΑΥ̓͂, vulgo deest. — V. 2. ὄλβος V, ὄλ-
βιος A, ὄλβος τ᾽ H, vulgo ὄλβον. — ἄκαμπτος, in proecdosi ἄγναμπτος
Scripsi. — πάμφϑερσις VÀ, πάνφϑερσις E, vulgo πάνφερσις et sic H, —
V. 8. AH. ἐπιχρέπτει et ἔπαλαν. — V. 4. γαῖαν Boeckh, vulgo γᾶν, —
αἶσα Canteri cod., vulgo δεῖσα.

Fr. 37. Plut. vit. Num. c. 4: Εἰ δὲ λέγειν (C λέγοι) v. ἄ., κατὰ
Βακχυλίδην, mA. πέλευϑος. misi forte priora Plutarchi potius
sunt verba.

=== p593 ===
BACCHYLIDES. b583
| 38. [38.]

5
w44wv-d£o-Oo.1u4-

Μελαγκευϑὲς εἴδωλον ἀνδρὸς ᾿Ιϑακησίου.

89. [39.] ! 1289

MUN .WUN -- «συ .ωυυ-ῈΕ

Τὰν ἀχείμαντόν ve Μέμφιν καὶ δονακώδεα Νεῖλον.

40. [40]
κατα δαδοφύρε Νυκτὸς μελανοκύόλπου ϑύγατερ.
A1. [15.]

υδευν-.ενψν-Ὁ

:
£u-vuv-uv-ODuo-VM

Ποσειδάνιον ὡς Μαντινεῖς τριόδοντα
χαλκοδαιδάλοισιν ἐν ἀσπίσι φορεῦντες.

42. [42.]

υυς-͵ωοωουδυνευνεὺυ

“Ἱβρότητι ξυνέασιν ᾿Ιώνων βασιλῆες.

Fr.38. Etym. M. 296,1 et Bachmann An, I 208, 13: Εἴδωλον-. ..
σκιῶδες ὁμοίωμα' ἢ φαντασία σώματος" σκιά τις ἀξεροθιδήξ. ὡς καὶ
Bexqviióng: Μελαγκεϑὲς κτλ. ubi M ἄνδρας ᾿Ιϑακησίους. Eadem
Cram. An. Par. IV 168, 80. At Schol. Il. ε 449 (om. Bekker), Apostol.
ΠῚ 37. Suid. v. εἴδωλον μελαμβαφὲς exhibent. Recte Neue μελαγκευ-
ϑές, non tamen satisfecit Hartungo, qui μεγάκητες Scripsit.

Fr. 89. Athen. I 20D: Μέμφιν... περὶ ἧς Βακχυλίδης qnot
Τὴν κτῖ. Respieit Eust. ll. 864, 22. — Τὰν Neue, v. τήν. — Hartung
ad Hymmos refert.

Fr. 40. Sch. Ap. Rhod. III 467: Βακχυλέδης δὲ Νυκτός φησιν

αὐτὴν (Heeaten) ϑυγατέρα" ἝἙ κάτα xt. — δᾳδοφόρε Ursinus, L
δαϊδοφόρε, v. δαᾳδοφόρου, P. δαφόρου. -- μελανοκόλπου Ursinus, v.
μεγαλοκόλπου. — Hartung ad 1I ymnos refert.

Fr. 41. Schol. Pind. Ol. XI 88: Ὁ “ίδυμος δὲ οὕτω καϑίστησι τὸν
λόγον" τὴν Μαντινέαν φησὶν εἶναι ἱερὰν τοῦ Ποσειδῶνος καὶ παρατί-
ϑεται τὸν Βακχυλίδην λέγοντα οὕτω" Ποσειδώνιον κτλ. — V. 1. Πο-
σειδάνιον Gott. Vrat. D, vulgo Ποσειδώνιον. --- Μαντινεῖς, olim Mavu-
νέες scripsi. — V. 9. χαλκοδαιδάλοισιν, Vat. χαλκοδαιδάλοις. — ἀσπίσι,
Hartung ἀσπέσεν, — Neue ad Dithyrambos refert, vid. fr. 18.

Fr. 492. Ioann. Sieel. Walzii VI 241: Ἁβροὶ τὸ παλαιὸν οἵ Ἴωνες,
ὥς που καὶ Βακχυλίδης φησί, τὸν σφῶν αὐτῶν ῥυϑμὸν δηλῶν᾽ &Beó-
τητι E Ἴωνες Bec. Contra Schol. ib. V 493 et VII 982 τῶν ἁβροβίων
᾿Ιώνων ἄναξ, eadem cod. Vindob. 199: unde Ἰώνων pro Ἴωνες restitui.
Resp. e ἁβρότητι" ἁπαλότητι, τρυφερότητι. Hartung ex his
composuit. .. . Ἰώνων peores | efleofrov.

=== p594 ===
584. : POETAE MELICI.
43. [43]

--ἐν.-εὖυ-.-τυνὸ

Χρυσὸν βροτῶν γνώμαισι μανύει καϑαρόν.

44. [60.].

- τ ν-.-.-,υν.ωυν..εν..

Ὀργαὶ μὲν ἀνθρώπων διακεκριμέναι μυρίαι.

45. [41.] 1240

ἔμω..Ἐν..

Πλήμμυριν πόντον φυγών.
46.

ευν-.-- ὧν -

Ζυσμενέων δ᾽ ἀϊδής.
41. [59.]

FECE VL LO Cà C c CJ L3

Νωμᾶται δ᾽ ἐν ἀτρυγέτῳ χάξι.

Fr. 48. Prisc. Metr. Terent. p. 251 ed. Lind.: Similiter Bacchylides:
Xovcóv xzA. Hic quoque iambicus in. fine tribrachwm habuit.

Fr. 44. Zenob. Prov. ΠῚ 25: Ζέχολοι γνῶμαι" παρὰ τὸ διχῇ
ἰδιότροποι, κατὰ μετάληψιν. Χόλος γὰρ ἡ ὀργή, ὀργὴ δὲ τρύπος.
Βαπχυλίδης" Ὀργαὶ κτλ. Similia Hesych. s. v. δίχολοι. .. . χόλος
γὰρ ἡ ὀργὴ καὶ (ὀργὴ 0) voózog Βακχχυλίδης (cod. (og) ὀργαὶ μὲν κτλ.
Respexit etiam ut videtur idem Hesych. διακεκριμέναι᾽ διακεχωρισμέναι.
Contra Alemami haee tribuit schol. , Hippoer. ap. Daremberg 204. Littré
V 484: Ὀργὰς γὰρ τοὺς τρόπους ἐκάλουν οἵ ἀρχαῖοι, ὡς καὶ Aui
φησιν" ἐν μὲν ἀνϑρώπῳ ὀργαὶ κεκριμέναι (Foesius βεβριμέναι) μυρίαι.
unde Schmidt lusit ἐντὶ δ᾽ ἀνθρώπων μὲν vel Aiwudv φησιν ἐν μελῶν
α΄. Idem invitus in Hesychio vett. edd. vitium διακεκρεμμέναι repetiit,
quod in errorem induxit nuperum Erotiani editorem Klein. Alemani
per errorem tribuitur hie versus, fortasse quia Alcaei versus olim prae-
cessit, vide ad Alcaei fr. p. 1938.

Fr.46. Et. M. 616, 25: Πλημμυρὶς. . εἰ μέντοι ὄνομά ἐστιν, εὔ-
Aoyov βαρύνεσϑαι αὐτὸ διὰ τὴν παρὰ Βακχυλίδῃ αἰτιατικήν, οἷον"
Πλήμμυριν xrÀ. cf. Favor. 368.

Fr. 46. Cram. ἀπ, Ox. I 66, 22: Βαρυτόνως δὲ τὸ ᾿Αἴδης, τὸ γὰρ
ἐπιϑετικὸν ὀξύνεται' δυσ. δ᾽ d. λέγει Βακχυλίδης.

Fr. 41. Sch. Hesiod. Th. 116: Βακχυλέδης δὲ Χάος τὸν ἀέρα
ὠνόμασε, λέγων περὶ τοῦ ἀετοῦ" Νωμᾶται wr. Of. Ybyc. fr. 28.

=== p595 ===
BACCHYLIDES. 585

EIHTPAMMA TA.
48. [28.]

Κούρα Πάλλαντος πολυώνυμε, πότνια Νίκα,
πρύφρων Κραναϊδῶν ἱμερόεντα χορόν

αἰὲν ἐποπτεύοις, πολέας δ᾽ ἐν ἀϑύρμασι Μουσᾶν
Κηΐῳ ἀμφιτίϑει Βακχυλίδῃ στεφάνους.

49. [29.] á 1241
Εὔδημος τὸν νηὸν ἐπ᾽ ἀγροῦ τόνδ᾽ ἀνέϑηκεν
τῷ πάντων ἀνέμων πιοτάτῳ Ζεφύρῳ.
εὐξαμένῳ γάρ oí ἦλϑε βοαϑύος, ὄφρα τάχιστα
λικμήσῃ πεπόνων καρπὸν ἀπ᾽ ἀσταχύων.

50.

Ammian. Marcell. XXV 4: ,Item ut hoe propositum validius
firmaret (Jwliamus), recolebat saepe dietum lyriei Bacchylidis,
quem legebat iucunde id adserentem, quod «t egregius pictor vultum
speciosum ceffingit, ita, pudicitia celsius consurgentem vitam exornat.

51. [44.]
Apollon. de Adv. Bekk. An. II 596, 14: "Ov τρόπον καὶ im

ὀνομάτων μεταπλασμοὶ ylvovvot, καϑάπερ. .. τὸ πυργοκέρατα
παρὰ Βακχυλίδῃ. Conieci πύργον ὑψεκέρατα, cf. Pindari fr. 828.

52. [45.]
Apollon. de Synt. 186: ᾿Εντεῦϑεν τὸ "4glovegyog καὶ τὰ

Fr. 48. Anth. P. VI 313: Α Βακχυλέδον. --- V. 2. Κραναϊδῶν Meineke,
προφρονέως Κραναῶν Schneidewin, cod. ΚΧρανναίων. Neque tamen
satisfaeit Meinekii coniectura, nam si atticus erat chorus, tribus
nomen velut ΚΧεκροπιδῶν exspectamus. Ego olim Καφϑαιῶν scripsi,
quod probavit Hecker, qui praeterea etiam v. 1 κούρη et Νίκη, v. 3
Movoéov requirit, Hartung ἐν Kgevoeev. — V. 3. , Movcav, cod. Μοῦσαν.
-— V. 4. Κηΐῳ . . . Βακχυλίδῃη Brunek, cod. »nóoo. ss βακχυλέδης.

Fr. 49. Ánth.P. VI 53: A et corr. Βακχυλέδον ἀνάϑημα τῷ ξεφύρῳ
ἀνέμῳ παρὰ εὐδήμου γεωργοῦ. V.1 et 2 affert Suidas v. πιύτατος. ---
V. 9. πιοτάτῳ, Unger et Schneidewin coni. πιστοτάτῳ, Schneider Saxo
πρηϑτάτῳ, quod ceteris eriticorum inventis multum praestat, com-
mendatur enim sermonis ambiguitate, quam poeta videtur quaesivisse,
Meineke λειοτάτῳ, lauchenstein λαμπροτάτῳ. — ΟΥ̓́, 3. γάρ of, Hermann
ὃ oí, Meineke γὰρ ἐπῆλϑε, sed deinde y&o ey ἦλϑε, quod verum
videtur, Schmidt perperam γὰρ ἴηλε. — βοαϑόος, Pl. βοηϑόος.

=== p596 ===
ὅ80 EE POETAE MELICI.

τούτῳ ὅμοια κύρια ὄντα πρὸς ἐνίων οὐ κατηρυϑμεῖτο εἰς τὰ σύνϑετα,
ὅτε μὴ καὶ τοῖς δηλουμένοις ἐκέχρητο᾽ ἀλλ᾽ ἐπί γε τούτων ἐδείκνυτο,
ὡς ἡ πρώτη σύνθεσις ἐπεκράτει, καϑὼς ἔχει τὸ ἀρίσταρχος
(ἀρισταρχ A, ἀριστάρχου rel.) Ζεὺς παρὰ τοῖς περὶ Βακχυλέδην,
καὶ οὐχ ἡ ἐξ ὑστέρου γενομένη συμβολικὴ μετάϑεσις.

58. [411]

Aihen. IV p. 174 F: Γιγγραΐνοισι γὰρ οἱ Φοίνικες, ὥς φησιν
ὁ Ξενοφῶν (fort. Ξενοφάνης), ἐχρῶντο αὐλοῖς, σπιϑαμιαίοις τὸ
μέγεθος. ὀξὺ καὶ γοερὸν φϑεγγομένοις᾽ τούτοις δὲ καὶ of Κᾶρες
χρῶνται ἐν τοῖς ϑρήνοις. εἰ μὴ ἄρα καὶ ἡ Καρία Φοινίκη ἐκαλεῖτο;
ὡς παρὰ Κορίννῃ καὶ Βαπχυλίδῃ ἐστὶν εὑρεῖν.

54. [48]

Sch. Arist. Av. 1536: Εὐφρόνιος, ὅτι Διὸς ϑυγάτηρ ἡ Βασι-
λεία" καὶ δοκεῖ τὸ κατὰ τὴν ἀθανασίαν αὐτῇ οἰκονομεῖν, ὃ ἔχει καὶ
παρὰ Βακχυλίδῃ ἡ ᾿4ϑηνᾶ, τῷ Τυδεῖ δώσουσα τὴν ἀϑανασίαν.

55. [491]

Sch. Pind. Ol. I 37: Ὁ δὲ Βακχυλίδης τὸν Πέλοπα τὴν Ῥέαν
λέγει ὑγιάσαι καϑεῖσαν διὰ τοῦ λέβητος, ἀφ᾽ οὗ καὶ ὕγιης ἀνεδόϑη.
ubi corrigas ἐγκαϑεῖσαν πάλιν τῷ λέβητι. Schol. Vrat. A quod
his subiungit τοῦ fov' ovv ἀκουστέον, librarii correctio est, qui
τὸ δεύτερον vel ἐκ τοῦ δευτέρου addendum censuit, cum quid re-
quireret instituta sententia, animadvertisset. Hine poeta nescio
quis ap. Et. M. 279, 14 Pelopem dixit δὶς ἡβήσαντα.

56. [50.] 1249

Schol. ll. μ 292: Εὐρώπην τὴν Φοίνικος Ζεὺς ϑεασάμενος ἔν
τινι λειμῶνι μετὰ ΝΝυμφῶν ἄνϑη ἀναλέγουσαν ἠράσϑη καὶ κατελθὼν
ἤλλαξεν ἑαυτὸν εἰς ταῦρον καὶ ἀπὸ τοῦ στόματος κρύκον ἔπνει.
οὕτω δὲ τὴν Εὐρώπην ἀπατήσας ἐβάστασε καὶ διαπορϑμεύσας εἰς
Κρήτην ἐμίγη αὐτῇ᾽ εἶϑ᾽ οὕτω συνῴκισεν αὐτὴν ᾿Αστερίωνι τῷ Κρη-
τῶν βασιλεῖ' γενομένη δὲ ἔγκυος ἐκείνη τρεῖς παῖδας ἐγέννησε, Mi-
voe, Σαρπηδόνα καὶ Ῥαδάμανθυν᾽ ἡ ἱστορία παρὰ Ἡσιόδῳ καὶ
Βακχυλίδῃ.

51.

Sehol. Callim. in Del. v. 28: εἰ δὲ λίην πολέες σὲ περιτροχόω-
σιν ἀοιδαί AE Πινδάρου καὶ Βακχυλίδου. unde coniicias poetam
in carmine aliquo Deli laudes eelebrasse, nisi inierpres ille com-
mentus es.

=== p597 ===
BACCHYLIDES. . . δ81

58.

Himer. Or. XXIX: Καὶ Σιμωνίδῃ καὶ Βακχυλίδῃ ἐσπούδασται
^4 πόλις... (Ἰουλίς.)

59.

Schol. Il. o 496: Πιϑανὸν μίαν τεκεῖν ἐννεακαίδεκα, οὐχ ὡς
Βακχυλίδης πεντήκοττα τῆς Θεανοῦς ὑπογράφει παῖδας.

60. [51.]

Sch. Od. p 295: Βακχυλίδης δὲ διάφορον οἴεται τὸν Εὐρυτίωνα"
φησὶ γὰρ ἐπιξενωϑέντα Δεξαμενῷ (ita Barnes, v. δεξάμενος) ἐν Ἤλιδι
ὑβριστικῶς ἐπιχειρῆσαι τῇ τοῦ ξενοδοχοῦντος ϑυγατρὶ καὶ διὰ τοῦτο
ὑπὸ ᾿Ηρακλέους ἀναιρεθῆναι καιρίως τοῖς οἴκοις ἐπιστάντος. ΟἿ.
Eust. 1909, 61, ubi ἐκεῖ pro οἴκοις legitur.

61. [52.]

Sch. Pind. Isthm. IV 92: ᾿Ιδίως τὸν ᾿Ανταῖόν φησι (Πίνδαρος)
τῶν ξένων τῶν ἡττωμένων τοῖς κρανίοις ἐρέφειν τὸν τοῦ Ποσειδῶ-
vog ναόν᾽ τοῦτο γὰρ ἱστοροῦσι τὸν Θρᾷκα Διομήδην ποιεῖν, Βακχυ-
λίδης δὲ Εὔηνον ἐπὶ τῶν Μαρπίσσης (sic Heyne, v. Ἡαρσίππης)
μνηστήρων, οἵ δὲ Οἰνόμαον, ὡς Σοφοκλῆς.

62. [53.]

Sch. Apoll. Rh. II 498: Τινὲς τέσσαρας ᾿Αρισταίους γενεαλογοῦ-
σιν. ὡς καὶ Βακχυλίδης᾽ τὸν μὲν Καρύστου, ἄλλον δὲ Χείρωνος
(sic P, L et v. Χέρωνος. fort. Χαέρωνο ς), ἄλλον δὲ Γῆς καὶ Οὐρα-
νοῦ, καὶ τὸν (1. τέταρτον) Κυρήνης.

63. [54.] .

Gellius N. A. XX 7: ,,Nam Homerus pueros puellasque eius
(Niobae) bis senos dicit fuisse, Euripides bis septenos, Sappho
bis novenos, Baechylides et Pindarus bis denos."

64. [55.] ' j 1243

Sch. Hesiod. Th. 914: Ἡρπάσϑαι δὲ τὴν Περσεφόνην φασὶν ἡ
of μὲν ἐκ Σικελίας, Βακχυλίδης δὲ ἐκ Κρήτης.

65.
Vit. Hom. V p. 28 Westerm. (Cram. ἀπ. Par. III 98, 15):
Ὅμηρος . . . κατὰ δὲ Βακχυλίδην καὶ ᾿Αριστοτέλην τὸν φιλόσοφον

ἸἸήτης.