=== p604 ===
Ὗ

594  -.  — POETAE ΜΗΒΠΟΙ.
βαιβοειδέα (δεβοειδέα libri) τρόπον᾽ πλασίων (ita libri, nisi quod

D zik, πλαγίως coniecit Charterius, ^4oxieríov δὲ Klein, quod
ferri nequit, debebat certe σκλάπων, quemadmodum apud Ly-
dum de ostent, 2 '4cxieríov perperam pro '4exàézmov, apud
Sueton. Domit. 15 .Ascleiario pro .Asclepio legitur) ἐπὶ τοῦ κατά
τι μὲν κοίλου (B xoilov), κατά τι δὲ καμπύλου (B καμπύλον), ὡς
Κινησίας τάσσει τὴν λέξιν, quae descripsit schol. Hippoer. apud.
Kleinium p. 18. Igitur Cinesias voce óerfóc usus est alieubi in
carminibus, de qua voce ef. Et. M. 701, 12, ubi cod. Flor. addit
καὶ βαιβηδὸν (ἐν Διονύσῳ κεχηνότι quod Euphorionis fuit carmen,
vid. Miller Mise. 49). Prorsus a vero aberravit M. Sehmidt,
qui collato Arrhiano Tact. 16, 3 corrigit ὡς καὶ ᾿Ιάσων ἔτασσε
viv τάξιν.

=== p605 ===
NL. oC ΝΣ 1249
ARIPHRO S.

EIZ YTIEIAN,

uv --£uuU-uu--Zliuv-uwvM
νμέευν.νεν.ν..
Eae. “εἰ -ὧνν ..
co dog DEMENS cS DIEM d EE ARN
VUulcluwuvgl.-l4u--Z4uM

,

Leni

!

[
:
ς
Ι

Ι!
M
c
!
Ga
D
[4
!
"»
ς
[
C
i

i

-“-υνννυ-
WEZ UU .IINZUu

MCCC

C1
C

l

c

[4

i

IK

v
"

Ariphron. Athen. XV 702 A: Ὄτι παιᾶνα εἰς Ὕγίειαν ἐποίησε
τόνδε Aoípgov ὃ Σικυώνιος" Ὑγέεια wA. Carmen legitur non tantum
in epitome, unde foras datum est, sed etiam in cod. A, unde edidit
Schoell Herm. IV 171. Idem carmen legitur in Boeckhii Corp. Inser. I 509
(ef. Addenda p. 910) eive C. 1. Att. ΠῚ p. 66, in lapide Cassellis servato,
ubi earmen vitiosissime inseulptum legitur versuum diseriptione neglecta
in hune modum: Ὑγεία βροτοῖσι xo. μ. μ. σοῦ νέειν τὸ 1. βίου, σὺ δέ
μοι πρόφρων ξυγείην ἠδ᾽ αὖϑις ἢ πλούτου χάριν ἢ τεκέων ἠδ᾽ αὖϑις
εὐδαίμονος ἀνθρώπους βασιληΐδος ἀρχᾶς ἠπιόφρον ξυγίης ᾿φροδείτας
ἕλκεσι ϑηρεύομεν ἤ (εἴ) τις ἄλλα ϑεόϑεν ἀνθρώποισι τέρψις ἢ πόνων
ΑΚ, ΑΊΤΟΘΑΛΕΙται μετὰ Ouxuexs .. ὑγεία τέϑαλε xol ... met Χαρί-
TOv OAAA σέϑεν ... εὐδαίμων ἔφυ. Καϊθεὶ Epigr. Gr. 1027, 6 repetiit
novo usus apographo, testatur v. 1 vé,» ut priores, non νέεεν, v. b
᾿ἀφροδίτας, v. 6 initio HC i. e. εἰ δέ (vig), deinde τέρψεν ut priores,
item AKOATEOANTAI, v. 7 uéxoug , v. 8 τέϑαλεκ.... μπει Χαρί.
των OAOC, v. 9 σέϑεν δὲ (χγωρὶς. Atticum hoe exemplum, quamvis
tot tamque gravibus mendis obsitum, tamen passim (vid. v. 5 et 8)
opem tulit. Initium usque ad βιοτᾶς afferunt Lucian. de lapsu inter
sal. c. 6: ἔνα σοι μὴ τὸ γνωριμώτατον ἐκεῖνο καὶ πᾶσι διὰ στόματος
λέγω. et Maxim, Tyr. XIII: ὥδεταί τι ἐξ ἀρχαίου cope ἐν εὐχῆς μέρει.
— Ariphronem quamvis dubitanter hue olim rettuli. Antiquum poetam
esse qui hoc paeane utuntur significant, quamquam vel numeri suadent,
ne ad nimis remotum tempus hune poetam referamus. Neque falsa
specie me deceptum esse arguit titulus Atticus apud Hhangabé Ant.
Gr. 11 n. 981 (Hermes II 23) APIDPASNEJLJAEKEN, quod monumen-
tum didascalieum cum litterarum speeies tum alia indicia arguunt non
ita multo post finem belli Peloponnesii excitatum esse. Fuit igitur

885

=== p606 ===
598. | POETAE MELICI.

"vécu, πρεσβίστα μακάρων, μετὰ σεῦ ναίοιμι TO λειπό-
μένον 7.1250

βιοτᾶς, σὺ δέ μοι πρόφρων σύνοικος εἴης"

& γάρ τις ἢ πλούτου χάρις ἢ τεκέων.

Ariphro Philoxeno ceterisque dithyrambieae poesis, qui tunc extiterunt,
principibus aetate fere suppar, item Licymnio, quamvis hie ut videtur
aliquantum provectior Quo magis animadversione dignus consensus,
qui inter Ariphronis paeanem (hoc enim nomine insignit Athenaeus)
et reliquias earminis, quod Lieymmnio tribuit Sextus Emp., intercedit.
Conieci aliquando de auctore huius carminis dubitationem fuisse, ita
ut alii ad Ariphronem, alii ad Lieymnium rettulerint, vid. Lieym. fr. 4,
neque integrum . carmen servatum esse, ac fortasse Athenaeum serip-
sisse ἀρίφρων ἢ “Δικύμνιος. Verum hane suspicionem dudum abieci:
nam Ariphronis carmen integrum esse servatum non solum arguunt
Athenaeus et lapis Atticus plane congruentes, sed etiam Lucianus ef
Maximus Tyrius, v. 1—2 adseribentes, manifesto carminis exordium ad-
hibent; videntur enim hoc carmen etiam saec. II p. Chr. n. in con-
viviis recitavisse: nam patrio more novissimum poculum Aesculapii
natae propinabant (μετανιπτρίδα τῆς "Tywíag) Licymniüs autem alio
exordio usus est, quod non licet conglutinare cum Ariphronis paeane.
lam quod Ariphronis versus tres (3. 4. 8) totidem verbis leguntur apud
Lieymnium, alterum alterius carmine usum esse apparet, sed inventi laus
utrum Lieymmnio an Ariphroni sit viudieanda, non diiudieaverim: nisi
forte uterque antiquioris carminis flores decerpsit. Athenis enim die VIII
mensis Elaphebolionis proxime ante Dionysia, qui dies Aesculapio erat
consecratus, in eius dei honorem paeanes canebantur, vid. Soph. fr.
supra l1] p. 245 sqq. Neque Aesculapii filia expers fuit honoris. lam
&i quotannis nova earmina non solum in Aesceulapium sed etiam in
filiam condenda erant, non est mirum poetas, eum omnia fere iam de-
libata essent, misso novandi periculo, a prioribus passim sumpsisse, quae
se non melius exornare posse crederent. Meineke Ariphronis carmen
a Lieymmnii hymno non diversum esse censet, existimans Sextum errore
quodam Licymnii nomen in Ariphronis locum substituisse. Etiam
Hartung ad vnum carmen omnia refert, sed contendit Sexto maiorem
fidem habendam esse, quam Athenaeo, ac praeterea suspieatur apud
Athenaeum scribendum esse ἐποίησεν ᾿ἀρέφρονε Λικύμνιος. — Versus
carminis passim aliter discribendos censet M. Schmidt Pind. Ol. p.
LXXIX. — V. 1. Ὑγέεια Athen., "Tysíe Luc. Max. neque aliter lapis
secundum consuetudinem istius saeculi, quamquam iam Demosthenis
aetate haec forma usu venit, siquidem in Attico titulo Ol. 105, 4 vel
1060, 1 navis semel Ὑγείας comparet, quae alias γιεία appellatur, vid.
Boeckh. Seeurk. p. 323. Neque tamen hoe loco admitti potest ista
forma, nam grammatici testantur irisyllabam ultima producta diei,
hine in epigrammate Romano CIGr, IV 6273 "Pystn seriptum, item in
novieiis poematis passim ὑγίης et ὑγίην legitur. — σεῦ Luc., cov Ath.
Max. — vato, Lue. vulgo (non codd.) et Maximi cod. Par. νέοιμι,
Nauck ναΐοιν βίου ex titulo non recte: fortasse in exemplo fuit ναίειν
ne, quemadmodum i in votis suspiciendis passim infinitivus adhiberi solet.
— V. 2. σύνοικος εἴης, Hartung titulo Attico obsecutus συνείης, per-
peram, nam ne id quidem constat, utrum &vvsíye an ξυγείης lapidarius
im suo exemplo repererit. Maximus tuetur ξύνοιπος seribens ξύνοικον
αὐτῷ ἐλϑεῖν παρακαλεῖ. — V. 8. εἰ (ἡ Δ) γάρ τις ἢ (ἡ A), Hartung
ex Lieymnio τίς γὰρ 7. Aut hoe Ariphronis aut Licymnii carmen (vid.

=== p607 ===
ΔΕΙΡΗΝΟΝ. ᾿ . 50

ἢ τᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώποις βασιληΐδος ἀρχᾶς, ἢ πόϑων,
à org κρυφίοις ᾿ἡφροδίτας ἕρκεσιν ϑηρεύομεν,
ἢ εἴ τις ἄλλα ϑεύϑεν ἀνθρώποισι τέρψις ἢ πόνων ἀμπνοὰ
πέφανται,
μετὰ σεῖο, μάκαιρ᾽ Ὑγίεια,
τέϑαλε [πάντα] καὶ λάμπει Χαρίτων ἔαρι.
σέϑεν δὲ χωρὶς οὔτις εὐδαίμων (ἔφυ).

᾿, 4) resp. Plutarehus de virtut. mor. c. 10: ἥ τε τοῦ σώματος ὑγεία

. δοκεῖ μέγιστον ἀγαϑόν' οὔτε γὰρ πλούτου χάριν ἢ τεκέων, οὔτε
τὰς ἰἐσοδαίμονος ἀνϑρείποις βασιληΐδος ἀρχᾶς, τελευτῶντες δὲ καὶ τὴν
ἀρετὴν ἀνωφελῆ καὶ ἀνόνητον ἡγοῦνται, τοῦ ὑγιαίνειν μὴ παρόντος:
sed eum de virtnte nihil dictum sit in Ariphronis poematio, Plutarehus
eensendus est Lieymnium adhibuisse, qui amplificandi gratia hane sen-
tentiam exornaverit. Huc adde Plut. de fraterno amore c. 2 (Stob.
Flor. 84, 9): Ἧς χωρὶς οὔτε πλούτον, φασίν, οὔτε τᾶς ἰσοδαίμονος ἀν-
ϑρώποις, βασιληΐδος. ἀρχᾶς εἶναί τινα χάριν p ὄνησιν. Sed Themist.
Or. XI 151 βασιᾶ. ἀρχᾶς clarum poetam, quem cum Pindaro componit,
dixisse testatus, utrius poemation versaverit, incertum. — V. 4. ἢ aute
τὰς Boeckh ex Licymnio adiecit — ἰσοδαίμονος Epit. Hoeschelii, ἐσο-
δαίμονός v ὁ, εἰσοδαίμονος (τ᾽) A, εὐδαίμονός τ᾿ L, ἰβδαίμονός τ᾽ V.
— ἢ πόϑων, À πόϑων. — V. B. κρυφέοις, Hartung v πρυφίοις. —
"Agooóícog C, ᾿ἀφφοδίτης VL. — ἔρκεσι scripsi, lapis ελκεσι, quod mani-
festo mendosum antiquae seripturae vestigia servat, Athen. ἄρκυσιν
(A dgxovgi, cod. epit, ap. Scehoell. ἄρκυσι) quae est interpretatio, ef,
Hesych. foxsct δικτύοις, schol. Hom. Od. XXII 409 fgxet, vov τῷ
δικτύῳ, adde Polluc. V 26 et Photium. Sophocles saepius utitur,
velut de Nauplio ap. Herod. π. μον. λ. 81, ubi corrigas (xol) κάτω
(τάρα) κρέμανται, emit ὅπως ἐν ἕρκεσιν. — V. 6. ἢ εἴ τις, À utrum
hoc an ἢ ἔτι τις 'exhibeat, incertum, lapis ILZzCTIC (?), Hartung ἤ τις

seripsit. — ἄλλα, ἃ áud, — V. 1. μάκαιρ᾽, μάκαιρα ACVL. -- Ὑγέεια,
A ys, — V. 8. τέϑαλε C, τέθηλε VL, utrumque A. — πάντα prorsus
otiosum, praeterea iusto numero adversatur, quod quidem animadvertit
Boeckh, summus harum rerum arbiter, qui καὶ τέϑαλε πάντα καὶ suasit,
at vocula illa plane iners est, itaque praeeunte Hartungo adpunxi πάντα,
quod omisit lapis, hoc loco interpolationis .Xpers, cum v. 1 ineptum
additamentum βροτοῖσι praebeat. — ἔαρι scripsi, quamquam etiam ἕαρος
conveniens, quemadmodum Pindarus Ol. Π 72 ἄνϑεμα χρυσοῦ φλέγει
dixit, vulgo ἔαρ, A ὄαρος vel ὄαροι, C ὄαρ, epit. Hoeschelii ὄαρι, epit.
(Laurentiana?) ὄαρι yo. ü«o, lapis O4OC i. e. ὄα(ρ)ος, non φάος, αὐ
Kaibelio visum. Hartung solita audacia ἔαρα scripsit. — V. 9. ἔφυ
ex Lieymmio et titulo adiecit Boeckh et Mehlhorn.

=== p608 ===
XLI. - . 1951
LICYMNIUS.

D

βωω-Ψ .“ ν-.-υν.-ὀυὺν ER

Μυρίαις παγαῖς δακρύων ἀχέων τὲ βρύει.

2,
νου ᾿
LUE OU ns bog
eo χέρων ἄχεα

- ,
βροτοῖσι πορϑμεύει. ...

8.
— NUNL IA EEG XE.

[o M , 3 9 , » , ,
Ὕπνος δὲ χαίρων ὀμμάτων αὐγαῖς ἀναπεπταμένοις
ὕσσοις ἐκοίμιξε κοῦρον.

Lieymnius. Fr. 1. Stob. Eel. Phys. I 41, 50: ᾿ἀχέροντα μὲν
διὰ τὰ ἄχη (τατωνομάκασιν).. . ἔτι καὶ Δικύμνιός φησι" Mvofetg κτλ.
— παγαῖς Grotius, v. πάσαις. Ante ἀχέων Grotius Ἀχέρων addidit,
quod videtur commendare unus cod. (V) ἀχέρων pro ἀχέων exhibens,
sed numeris adversatur hoc additamentum, itaque abieci: nomen hoe aut
subsequente versu legebatur, nisi forte scribendum:

“Μυρίαις παγαῖς δακρύων ἀχέων τ᾽ (ἀχέρων)
βρύει.

Fr. 2. Stob. ibid.: καὶ πάλιν" Ayígov κτλ. --- V. 2. Meineke trans-
ponere mavulb πορϑμεύει βροτοῖσιν.

Fr. 3. Athen. XIII 564 C: Δικύωνιος δ᾽ ὁ Xiog τὸν Ὕπνον φήσας
ἐρᾶν τοῦ Ἐνδυμίωνος οὐδὲ καϑεύδοντος αὐτοῦ κατακαλύπτει τοὺς ὁφ-
ϑαλμούς, ἀλλ᾽ ἀναπεπταμένων τῶν βλεφάρων κοιμίζει τὸν ἐρώμενον,
ὅπως διὰ παντὸς ἀπολαύῃ τῆς τοῦ ϑεωρεῖν ἡδονῆς" b a δ᾽ οὕτως"
Ὕπνος κτλ. — V. 1. Ὕπνος L, ὕπνον PV, ὕμνον B. V. 9. ἐκοίμιξε,
ABP ἐκοίμιξεν, Meineke comi, ὄσσοισιν ἐκοίμισε κοῦρον, M. Schmidt
ἐκοίμιξεν κόρας.

=== p609 ===
LICYMNIUS, 599

4.
(ΕἸΣ ὙΓΊΕΙΑΝ.) *
εὐ ω -ννου-. ἐν.
--:ὺ.-..- Φυσ-υυ-.-
ξδιων.-υν-ὺῸὺΝ

* * *

ἐ΄οω.-.-.“ υνωουν. 1252

Ez
I

ENUNU.L UNIS uUU-uVuu--

[AU D MCN A

Αιπαρύμματε μᾶτερ, ὑψίστων ϑρύνων
σεμνῶν ᾿ἡπύλλωνος βασίλεια ποϑεινά,
πραὐγέλως Ὑγίεια.

4 3:
Τίς γὰρ ἢ πλούτου χάρις ἢ τεκέων.
5 ἢ τᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώποις βασιληΐδος ἀρχᾶς;
σέϑεν δὲ χωρὶς οὔτις εὐδαίμων ἔφυ.

B.

Athen. XIII 603 D: “Δικύμνιος (ita Reinesius, libri ἀλκύμ-
viog) δὲ 0 Χῖος iv διϑυράμβοις ᾿Αργύννου φησὶν ἐρώμενον Ὑμέ-
ναῖον γενέσθαι.

6.

Parthen. Narr. πα, c. 22: Περὶ Νανίδος. 'H ἵστορία παρὰ
“ικυμνίῳ τῷ Χίῳ μελοποιῷ καὶ "Eguncitvexu. "Epecov δέ τινες
καὶ τὴν Σαρδίων ἀκρόπολιν ὑπὸ Κύρου τῶν Περσῶν βασιλέως
ἁλῶναι, προδούσης τῆς Κροίσου ϑυγατρὸς Νανίδος. Ἐπειδὴ γὰρ
ἐπολιόρκει Σάρδεις Κῦρος καὶ οὐδὲν αὐτῷ εἰς ἅλωσιν τῆς πόλεως
προὔβαινειν, ἐν πολλῷ τε δέει ἦν, μὴ. ἀϑροισϑὲν τὸ συμμαχικὸν
αὐτῆς τῷ Κροίσῳ διαλύσειεν αὐτῷ τὴν στρατιάν, τότε τὴν παρϑένον
ταύτην εἶχε λόγος περὶ προδοσίας συνθεμένην τῷ Κύρῳ. εἰ κατὰ
νόμους Περσῶν ἕξει γυναῖκα αὐτήν, κατὰ τὴν ἄκραν μηδενὸς φυ-

Fr. 4, Sext. Emp. ΧΙ 49, 556 ed. Bekker: Δικύμνιος δὲ προειπὼν
ταῦτα᾽ Λιπαρόμματε... ὑγεία. ποῖον ὑψηλὸν ἐπιφέρει" τίς γὰρ
πλούτου κτλ. De necessitudine, quae inter hoc Lieymnit et Ariphro-
nis carmen intercedit, vide supra p. 596. — V. 3. “Ὑγέεια, legebatur
ὑγεία. — V. 4. τές ydo ἢ scripsi, vulgo τίς γάρ. — τεκέων ex Ari-
phrone restitutum, vulgo τοκήων. — V. 5. ἀνθρώποις ex Ariphrone
restitutum, vulgo ἀνθρώπου. — Inter v. 5 et ὁ nonnulla a Sexto
praetermissa esse manifestum: neque vero carminis novissima pars
plane congruebat cum Ariphronis hymno, sed peculiaria quaedam ha-
bebat, vid. ad Ariphr. v. 3.