=== p88 ===
πα΄. E ^. POETAE MELICI.

Bekker An. Il. 855: Ὁ ὑποκορισμὸς ὄνομά ἐστι μικρότητος
ἐμφαντικὸν καὶ κόραις ἐοικός" λαμβάνεται δὲ ἕνεκεν τοῦ πρέποντος,
ὡς παρ᾽ ᾿Δλκμᾶνι" Ἐ * * πόραι γὰρ αἵ λέγουσαι. Exemplum ali-
quod excidit, atque etiam nune reliquiae huius poetae abundant
deminutivis voeabulis. Ceterum cf. Cramer. An. Ox. IV 273,
12: ἢ διὰ τὸ πρέπον, ὡς παρὰ ᾿Αλκμᾶνι εὕρομεν (legebatur ἔχοντι
sed infra 329, 11 ubi eadem repetuntur παραλκὰν εὕρομεν extat)
τὰς πάρϑένους ὑποκοριστικαῖς χρωμένας λέξεσι᾽ πρέπει γὰρ τοῦτο
παρϑένοις. — Alcmanmis fortasse nomen .Aicaeo cessit (quae mo-
mina & librariis saepius sunt permutata): vid. fr. Aleaei 115 et
144. — Nauck Alemanis nomen restituendum censet apud He-
rodianum z. μον. λέξ. 9, 81: Εὐρυπῶν᾽ ᾿ἀλκμάν' Οἷσι δ᾽ Εὐ-
ρυπῶν, ubi legitur εὐρυπῶν ἀλκμοῖς ἥδε ῥυπῶν, contra Lehrs
edidit Εὐρυπῶν᾽ “Δακεδαιμονίοις Εὐρυπωντίδαι. Locus nondum
persanatus. — Sehol. Hippocrat, V 484 ed. Littré Alemami iri-
buit versum: ὡς καὶ Axpév quow' iv μὲν ἀνθρώπῳ ὀργαὶ κε-
πριμέναι μυρίαι, hoc est: Η

Ὀργαὶ μὲν ἀνθρώπων διακεκριμέναι μυρίαι.
at hie vérsus vel propter numerorum indolem Alemani abiudi-
candus reeteque ab aliis Baechylidi tribuitur, vid. Bacch. fr. 44.

Sosibiüs cum in Alemanem seripserit commentarios (vid.
supra fr. 20 et 75 et 90), fortasse etiam alia quaedam, quae pro-
babiliter referas illue, ex poetae Laeonis carminibus petita sunt,
velut legitur ap. sehol, Theocr. V 91: Σωσίβιος δὲ τὰς ἀνεμώ-
veg παρὰ “άκωσι Φαίνιδας καλεῖσϑαί φησιν (ubi cod. Ambr.
καλεῖ). item apud Hesych. Σάνδυξ᾽ δένδρον ϑαμνῶδες, οὗ τὸ
ἄνϑος χροιὰν κόκκῳ ἐμφερῆ ἔχει, ὡς Σωσίβιος. nam quod ibidem
est περφέλα᾽ Σωσίβιος. κύριον ὄνομα, potuit in alio grammatici
libro mentio fieri nominis, quod Laconieum esse constat, vide
titulum ap. Welckerum Opusc. ΠῚ 251, 22.

=== p89 ===
V. M 871

A RIO N.

M
ς
ς
[
[4
[4
Ι
ς
ς
!
[«

Ι
Ν
ς
Ι
ἈΝ
ς
ς
I
Ι

ς
e
c

[3

C
!
Ccce
c
Ι
ς
ς
ü
Ν
[

h
c
€)
c
bh
c
κ

19 M εων.ο.υ..

| lx XEuyT--

-͵“ττυωυν-.-- νυ... CIN E
vu-wvu-u E: ῳψ-υυ .-:
--Ὁ — A ..-

-4L.--Lt.-.—-J-
ἐυω.-Ζζυοων -ἅι᾽νν -
π-τυνυ-υ 2. -νεν

Arion. Aelian. Hist, An. XII 46: Τὸ τῶν δελφίνων φῦλον ὥς εἶσι
φιλῳδοί τε καὶ φίλαυλοι, τεκμηριῶσαι ἱκανὸς καὶ ἀρίων ὁ Μηϑυ-
μναῖος, ἔκ τὲ τοῦ ἀγάλματος τοῦ ἐπὶ Ταινάρῳ, καὶ τοῦ ὑπ᾽ αὐτοῦ
γραφέντος ἐπιγράμματος᾽ ἔστι δὲ τὸ ἐπίγραμμα"

᾿Ἀϑανάτων πομπαῖσιν Agtova, Κύκλονος υἷόν,
τῆκ Σικελοῦ πελάγους σῶσεν ὄχημα τόδε.

Ὕμνον δὲ χαριστήριον τῷ Ποσειδῶνι καὶ μάρτυρα τῆς τῶν δελφένων
φιλομουσίας, οἷονεὶ καὶ τούτοις ξωάγρια ἐκτίνων, ὃ ἀρίων ἔγραψε"
καὶ ἔστιν ὁ ὕμνος οὗτος. Ὕψιστε κτλ. Arioni carmen abiudicat Boeckh
in Actis Acad. Berol 1880, 74, antiquioris tamen poetae esse statuit,
ef. Welcker Opusc. I 95. Etiam Bunsen (Gott in der Weltgesch. I 374)

=== p90 ===
8. π᾿ POETAE ΜΕΙΠΟΙ.

Ὕψιστε ϑεῶν,. ; : 872
πόντιε χρυσοτρίαινα Πόσειδον,
γαιάοχ᾽, ἐγκύμον᾽ ἀν᾽ ἅλμαν"
βοαγχίοις περὶ δὲ σὲ πλωτοί

ὅ ϑῆρες χορεύουσι κύκλῳ,
κούφοισι ποδῶν ῥίμμασιν
ἐλάφρ᾽ ἀναπαλλόμενοι, σιμοί, :
φριξαύχενες, ὠκύδρομοι σκύλακες, φιλόμουσοι
δελφῖνες. ἔναλα ϑρέμματα

10 κουρᾶν Νηρεΐδων ϑεᾶν,
ἃς ἐγείνατ᾽ ᾿ἀμφιτρίτα"
οἵ μ᾽ εἰς Πέλοπος γᾶν ἐπὶ Ταιναρίαν ἀκτάν
ἐπορεύσατε πλαξζόμενον Σικελῷ ἐνὶ πόντῳ,
κυρτοῖσι νώτοις ὀχέοντες,

tuetur, frustra. Mihi novicium omnino videtur carmen, quod ante
Euripidis aetaiem vix potuit componi. Neque tamen mala fraude haec
ficta esse arbitror, sed videntur hi versus petiti esse ex dithyrambo
sive nomo, in quo Atticus poeta nescio quis fabularem Arionis memo-
riam non tam dedita opera quam per parecbasin illustraverat: quos
versus Aelianus errabundus ad ipsum Arionem retulit. Etiam Lehrs
(Populüre Aufsütze p. 204) hoc carmen, quod Hermann (ad Aristot.
Poet. p. 235) venustissimum esse censuit, antiquo poeta indignum iudi-
cat, non solum quod nimis sit exile, verum etiam quod attica dialectus
passim dorieo sermone temperata insit: sed quod ab ipso Aeliano hos
versus conditos esse suspicatur, omnino fallitur: nam huius carminis
numeri prorsus abhorrent ab istius saeculi usu et consuetudine. Plu-
tarchus sept. sap. conviv. 18 magna copia verborum Arionis casum de-

Seripsit£, neque vero hoe carmen respexit. — V. 1—'7 ἀναπαλλόμενοι
affert Tzebz. in Cram. An. Ox. III 352, 19. — V. 2. χρυσοτρέαινα Her-
mann ad Aristot. Poet. p. 235, legebatur χγρυσοτρίαινε. --- Πόσειδον,

Ahrens Ποσειδᾶν vel Ποσειδὰν requirit. — V. 3. γανήοχ᾽, ἐγκύμον᾽ ἀν᾽
ἄλμαν Hermann, sed iunxit cum sequentibus et v. 4 περὶ δὴ σὲ scri-
psit: a et edd. χαιήοχ᾽ ἐγκυμονάλμαν, b γαιήοχε κυμονάρχα (Vat. wv-
xovoAx'), lzetz. γαιηόχε ἐγκύμου ἁλμάς. Locus nondum restitutus, dis-
plicet non solum ἐγκύμον᾽ ἀν᾽ ἄλμαν tamquam epitheti loco prioribus
adiectum, sed etiam βραγχίοις. Conveniret εὔκυκλον ἄρμ᾽ ἐλαύνων
&ooyov' περὶ δὲ wrÀ. sed non possum divinare, quid olim fuerit
seriptum. Bunsen I 376 post v. 3 quaedam' intercepta esse existimat,
offensus eo, quod exordium sola dei invocatione absolvitur, quae hym-
norum legitima est consuetudo. — V. 4. βραγχίοις Hermann, βράγχιοι
Ael, βράγχια Tz. — V. 5. χορεύουσι bv et edd. vett. et 'z., χορεύουσ᾽
ἐν το]. — V. 6. Qéppactw, "Tz. ῥιπάσμασι (B ῥιάσμμασιν). — V. 1. σιμοί
bv, vulgo σεισμοί, Hermann σεισμῷ. .--- V. 9. ἔναλα, ivdilk b, ἔναλ᾽
ἀϑύρματα  Valckenaer. — V. 10. Νηρεΐδων ma, vulgo Νηρηΐδων.
--Υ. 13. of w εἰς, ἣν ἐς b. — γᾶν, τὰν abv. — V. 18. ἐπορεύ-
σατε, ἐπορεύσατο bv, ἐπόρευσαν Brunck. — πλαξόμενον om. m, πλα-
ξομένην v. — V. 14. ὀχέοντες Brunck, vulgo χορεύοντερ, nisi malis
ὀχεῦντες.

=== p91 ===
ARION. 81

15 &Aoxa Νηρεῖας πλακός
τέμνοντες, ἀστιβὴῆ πόρον, φῶτες δόλιοι 813
ὥς μ᾽ ἀφ᾽ ἁλιπλόου γλαφυρᾶς νεώς
εἰς οἶδμα πορφυροῦν λίμνας ἔριψαν.

V. 15. Νηρεΐας, vulgo Νηρεέας, mabe νηρέας. — V. 16. ἀστιβῆ, ἀστικῆ
m, ἀστίβητον bv. — δόλιοι bv, δ᾽ ἕἔλιοι ἃ et edd, ἕλειοι M. — V. 17.
p. ἀφ᾽ Hermann, vulgo ue ἀπὸ. — ἁλιπλόου, ἁλιπλοῦ a, ἁλιπλούου b.
— νεώς attica forma non offendit, minimeque νεός substituendum. —
V. 18. πορφυροῦν scripsi, libri ἀλιπόρφυρον, Reiske ἁλιπορφύρου. —
fovyav Hermann, vulgo ῥέψαν.

Porraz Lg. 111. 6