=== p388 ===
XXIII.
APOLLODORUS.

Τίς τοιῇδ᾽ ἐν ὥρῃ
ἦλϑεν ἐπὶ τέρϑρον ϑυρέων;

Apollodorus. Erotian. p. 866: τὸ τέρϑρον τοῦ πάϑους vil τοῦ
τὸ τέλος... . Καὶ ᾿ἀπολλόδωρος ὁ τοὺς ὕμνους γράψας φησί" τίς
τοιήδε (τοι ἦδε AD, τοι ἥδε B, τι ἦδε C, idem deinde ἐπὶ τὸ τέρϑρον
ϑηράων) den κτλ. ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τέλει (fort. τέλη, Klein τέλος) τῶν ϑυ-
ρῶν. quae éorrexi, inserens praeterea ἐν Meinekio auctore, nisi forte
scribendum τίς τοιῇδ᾽ 0gg, nam veteres Atticos ὄρη correpta priore
syllaba pro ὥρη dixisse testificatur Plato in Cratylo p. 410 C, sed quod
in hymno Homerico in Cerer. v. 399 cod. Mosq. exhibet ὁρέων potius
ὡρέων restituendum, quemadmodum est ib. 492 ὡρηφόρε, quamquam
ibi ὁρηφόρε haud incommodum. — V. 2. ϑυράων, videtur ϑυρέων potius
quam ϑυρῶν scribendum, — Apollodorus Atheniensis Pindari est magister,
vid. Eustath. vit. Pind. p. 20 et schol. Pind. Ol.IX 74, quemadmodum
emendavi ad Simonid. fr. 75. Si coniecturam periclitari licet, Apollo-
dori fortasse est fragmentum epinici carminis in Zchecratem Orcho-
menium in charta Aegyptiaea repertum, quod infra fr. adesp. 85 edidi.

=== p389 ===
XXIV. 1111
TYNNICHUS.

Εὔρημά τι Μοισᾶν,

Tynniehus. Plato Ione p. ὅ84 D: Μέγιστον δὲ τεκμήριον τῷ
λόγῳ Τύννιχος ὃ Χαλκιδεύς, ὃς ἄλλο μὲν οὐδὲν πώποτ᾽ ἐποίησε ποίημα,
ὅτου τις ἂν ἀξιώσειε μνησθῆναι, τὸν δὲ παιῶνα, ὃν πάντες ἄδουσι,
ὄχεδόν τι πάντων μελῶν κάλλιστον, ἀτεχνῶς, ὥσπερ αὐτὸς λέγει, εὖ-
ρημά τι Μοισᾶν (D εὑρήματι, Ε Μουσᾶν). quod ex ipso illo car-
mine videtur petitum esse. Conf. Porphyr. de abst. II p. 133: Τὸν γοῦν
ἰσχύλον φασίν, τῶν ἀδελφῶν ἀξιούντων εἰς τὸν ϑεὸν γράψαι παιᾶνα,
εἰπεῖν, ὅτι βέλτιστα Τυννίχῳ πεποίηται" παραβαλλόμενον δὲ τὸν αὐτοῦ
πρὸς τὸν ἐκείνου, ταὐτὸν πείσεσϑαι τοῖς ἀγάλμασι τοῖς παινοῖς πρὸς
τὰ ἀρχαῖα" ταῦτα γάρ, καΐίπερ ἁπλῶς πεποιημένα, ϑεῖα νομίξεσϑαι, τὰ
δὲ καινὰ περιέργως εἰργασμένα ϑαυμάξεσϑαι μέν, ϑεοῦ δὲ δόξαν ἧττον
ἔχειν, ubi τῶν «Ἰελφῶν ἀξιούντων scribendum. — Nomen huius poetae
Valesius restituit etiam ap. Ptolem. Heph. Phot. Bibl. CXC: τὰς δὲ
Κολυμβώσας AAxu&vog (ita recte, opinor, Casaubonus pro Axudvovs,
Meineke Com. Poet. I p. 108: ᾿Δλκιμένους) πρὸς τῇ κεφαλῇ Τυννίχου
τοῦ Χαλκιδέως εὑρεϑῆναί φασιν pro Τυρονέχου vel Tivovvgov. Hecker
voluit etiam apud Athenaeum VI 250 B T'ynnichi nomen in. Phrymnichi
loeum substituere, vix reete, — Fallitur Benndorf (Avchaeol, Untersuchun-
gen auf Samothrake p. 76) huie Tynnicho attribuens distichon inserip-
tum in navi lapidea, quam Agamemnon ferebatur Dianae in Geraesto
promontorio dedienvisse; testificatur Proeopius B. Goth. IV 22 multa
in ea navi incisa esse γράμματα ἢ τηνικάδε ἢ ὕστερον, pleraque iam
evanida, τὰ δὲ πρῶτα καὶ ἐς τόδε διαφαίνεται λέγοντα ὧδε᾽

Νῆα μέλαιναν ἵδρύσατο τῇδ᾽ ἀγαμέμνων
Ἑλλήνων στρατιῆς σῆμα πλοϊζομένης.

καὶ ἐν ἀρχῇ ἔχει" Τύννιχος ἐποίει ᾿ἀρτέμιδι Βολοσίᾳφ. Quoniam poetae
epigrammatum non solent suum nomen profiteri, coniecit. Benndorf
titulum antiquum posteriore tempore denuo instauratum atque tum ''yn-
nichi nomen, qui illud epigramma condidisse ferebatur, additum esse;
hoc inventtim exornavit Gomperz qui trimetrum sibi deprehendere videtur:

Τύννιχος ἐποίησ᾽ ᾿Δρτέμιδι Βολωσέᾳ.

Αὐ ποιῆσαι ϑεῷ neque artifex neque poeta dicitur. Procopius, quem
ipsum monumentum oculis usurpavisse manifestum ost, coniunxit quae
seorsim seripta erant. Fuit incisum:

᾿Δρτέμιδι Βολωσίᾳ
Νῆα με λαϊνέην ἰδρύσατο κτλ.

1δ enim traditam lectionem μέλαιναν verissime correxit Gomperz. Supra,
vel in sinistro latere legebatur Τύννεχος ἐποίει, architecti, non poetae
nomen, postea opinor ab aliena manu additum, quandoquidem alienum
loeum oeeupat, num epigrammati erat subiiciendum. — Epigramma est
integrum, quae deinceps scripta erant, oblitterata illa quidem fere, ut
testatur Procopius, videntur à visitantibus incisa esse. Diana Βολωσίᾳ
i e. Μολωσία eadem est, quae alias Εἰλείϑυεα vocatur.

=== p390 ===
ΧΧΥ.
TELESILIL:-.

1.
“ιεσων ωυ..
-εευυ-.υ.-.
“4δ᾽ "άρτεμις, ὦ κόραι,
φεύγοισα τὸν ᾿Δλφεόν.
2. : : μὲ 1112

Athen. XIV 6198: Ἡ εἰς ᾿ἀπόλλωνα ὠδὴ φιληλιὰς (ita
PVL, φηλικίας AB) ὡς Τελέσιλλα παρίστησιν.

3.

Paus. II 35, 2: Τὸ uiv δὴ τοῦ Πυϑαέως ὄνομα μεμαϑήκασι
παρὰ ᾿Αργείων" τούτοις γὰρ Ἑλλήνων πρώτοις ἀφικέσϑαι Τελέσιλλώ
φησι τὸν Πυϑαέα ἐς τὴν χώραν ᾿Ζπόλλωνος παῖδα ὄντα.

4.
Paus. II 28, 2: Ἐπὶ δὲ τῇ ἄκρᾳ τοῦ ὄρους Κορυφαίας ἐστὶν
ἱερὸν ᾿Αρτέμιδος, οὗ καὶ Τελέσιλλα ἐποιήσατο iv ἄσματε μνήμην.

5.

Apollod. Bibl. III 5, 5: Ἐσώϑη δὲ τῶν μὲν ἀρρένων (ex
Niobae liberis) ἀμφίων, τῶν δὲ ϑηλειῶν Χλωρὶς ἡ πρεσβυτέρα,
$ Νηλεὺς συνῴκησε, κατὰ δὲ Τελέσιλλαν (ita Aegius, libri τελε-
σίαν) ἐσώϑησαν ᾿Δμύκλας (ita codd., ᾿ζμύκλα v.) καὶ Μελίβοια,
ἐτοξεύϑη δὲ ὑπ᾽ αὐτῶν καὶ "Augíov. Ultima haec de Amphione
interfecto non ad Telesillae carmen spectant, sed continuatur his
Apollodori narratio; nàám Amphion pater intelligendus est, et
supra pro Amphione filio cuius alias nulla fit mentio fort. 4e«-

Telesilla, Fr. 1. Hephaest. 62: ἔστι τοίνυν ἐπέσημα iv τῷ (w-
vix, ἐφϑημιμερῆ μὲν τὰ τοιαῦτα, οἷς ἡ Τελέσιλλα ἐχρήσατο" "A0" κτλ.
— V. 1 etiam ib. 26 legitur, ubi ΕἾΒΒ κόρα.

=== p391 ===
. TELESILLA. 381

μαωσίχϑωον corrigendum. Conf. Pausan. II 21, 9, ubi Argolieam
famam de his Niobae filis refert: τὴν δὲ εἰκόνα παρὰ τῇ ϑεῷ
τῆς παρϑένου Χλῶριν ὀνομάζουσι, Νιόβης μὲν ϑυγατέρα εἶναι λέ-
γόντες, Μελίβοιαν δὲ καλεῖσθαι ἐξ ἀρχῆς ἀπολλυμένων δὲ ὑπὸ
᾿ἡπύλλωνος καὶ ᾿Αρτέμιδος τῶν ᾿Αμφίονος παίδων περιγενέσϑαι μὲν
μόνην τῶν ἀδελφῶν ταύτην καὶ ᾿ἡμύκλαν, περιγενέσϑαι δὲ εὐξαμέ-
vovc τῇ “ητοῖ. Μελίβοιαν δὲ οὕτω δή τι παραυτίκα τε χλωρὰν
ἐποίησε τὸ δεῖμα, καὶ ἐς τὸ λοιπὸν τοῦ βίου διέμεινεν, ὡς καὶ τὸ
ὄνομα ἐπὶ τῷ συμβάντι ἀντὶ Μελιβοίας αὐτῇ γενέσθαι Χλῶριν.
Apud Apollodorum πρεσβυτάτη corrigendum pro πρεσβυτέρα,
neque enim verisimile duas eiusdem nominis filias Niobae fuisse.
Quae contra haec disputavit Car. Robert de Apollodori bibl.
p. 52, nihil moror, neque enim operam dedi, ut varias narra-
tiones eum Apollodori catalogo conciliarem, ut Robert opinatur.

6.

Hesych.: Βελτεώτας᾽ τὰς βελτίους Τελέσιλλα. Aut τὰς de-
lendum aut τοὺς scribendum, Lobeck βελτεωτέρας coniecit.

1.

Athen. XI 467, 5: Τελέσιλλα δὲ ἡ Joytle xoi τὴν ἅλω κα-
Asi δεῖνον (C supra divov) Cf. Eust. 1207, 9.

8.

Pol. II 23: Καὶ παρὰ Φερεκράτει οὐλοκέφαλος᾽ οὐλοκί-
κιννα δὲ Τελέσιλλα εἴρηκε. corr. οὐλοκέκιννος, vel οὐλοκπι-
κίννα.

9.

Sch. Hom. Od. v 289: Καλῇ zs μεγάλῃ τε. Ἐκ τῆς κατὰ
τὴν ὄψιν κοσμιότητος καὶ αἰδοῦς καὶ τοῦτο ὑπονοεῖν δίδωσι, καϑὰ
καὶ Ξενοφῶν καὶ Τελέσιλλα ἡ ᾿Δργεία διαγράφουσιν ᾿Δρετῆς καὶ
Καλοκαγαϑίας εἰκόνα.  Nilzseh coni. "Aero καὶ Κακίας, non
reete, alterum vocabulum Xenophontem, alterum Telesillam spectat.
Pravitatis notio ab hoc loco omnino aliena.

Photius in Bibliotheca in eatalogo poetarum, quibus usus
sit Stobaeus, etiam 'l'elesillam memorat, nunc nulli versus Tele-
sillae apud Stobaeum extant, neque ex adespotis lyricorum
fragmentis quae ibi leguntur, licet quidquam Argivae vindicare.