=== p306 === NX, ' — 1046 ANACREONTE A. Anacreontea. De originibus horum carminum accurate et docte disputavit C. G. Stark (Quaestiones Anacreonticae Lips. 1846): neque iamen, quod ille existimat, germanum ullum Anacreontis carmen in his inest, sed recentioris originis sunt omnia, diversis ila quidem aetatibus composita et temporis decursu identidem immutata: quae quas subierint vicissitudines, ostendi ad carmen 3: et hinc potissimum intelligitur, quanta sit adhibenda cautio in his carminibus ad criticae artis leges corrigendis. Carmina eo ordine exhibeo, quo in codice leguntur, vulgari ordine insuper significato. — Collectanea haec carmina quam varias subierint vicissitudines et quemadmodum sensim amplificata sint, perspiciet, qui ad metrorum diversitatem potissimum animum adverterit. A principio enim haec sylloge comprehendebat tantum carmina hemiambis inclusa, id quod etiam nunc (fitulus testificatur. Haec carmina breviuseula ut plurimum et tenui sermone conscripta nec leporis expertia haud dubie vineunt poemata dimetris ionicis com- posita, ampliora fere et fucato nitore insignia, quae rhetorum et sophi- starum potius artem, quam poetarum produnt, ut prae illis sordeant, nisi forte unum vel alterum ad antiquum exemplar est compositum, velut 31. His quidem noviciis admodum cantilenis aueta est postea principalis sylloge. Accessit denique Byzantinorum hominum sedulitas, qui utroque versuum genere usi cantilenas ineptas plerumque et semi- barbaras addiderunt. Verum haec pluribus persequi non est huius loci. — Ceterum non recepi neque carmen εἰς νεκρὸν "A0cviv, quod Theocrito vulgo tribuitur, sed JBéíonis potius esse videtur, neque J'heodori Pro- dromi carmen, quod est editum in Notitiiss et Exe. Codd. Paris. ΝΠ 2 p. 125, nee denique Pauli Silentiarii carmen εἰς τὰ iv Πυϑίοις ϑερμά. Contra alia quaedam carmina in Appendice subieci, de quibus dicetur suo loeo. — Anacreontea propagata sunt solo Anthologiae Pa- latinae exemplo, in quo carminibus figuratis subiecta leguntur: ex hoc libro primus Henricus Stephanus foras dedit: Spaletti librum, qui tune Vaticanae bibliothecae thesauris conditus erat, denuo examinavit Romae 1781 (83) parum ille quidem diligenter: denique tertium contulit Rose Parisis, ubi eam partem codicis, quae Anaereontea continet, relictam esse constat, idemque edidit Lipsiae 1868. Codex Palatinus plurimas lectionis varietates exhibet vel supra vel in margine additas: ac non- nulla quidem ipse librarius suo periculo videtur correxisse, sed plera- que aliunde ascivibó: nam aperta menda, velut πέϑων pro πεέϑων, alia id genus vel sensu cassa, velut 51, 5 παραμένων pro περέμεννον, neque- unt correctori tribui. Videtur aliud exemplum adhibuisse, unde trans- tulit passim varias scripturas, alias autem repperit opinor in archetypo, quod descripsit, id quod arguunt duplices scripturae eiusdem versus in ordinem verborum receptae 4, 10. 11 et 61, 14. 15, item saepius === p307 === ANACREONTEA. 29 1. [65.] Ὁ "Advaxoéov ἰδών με ὃ Τήϊος μελῳδός ὄναρ λέγων προσεῖπεν" κάγω δραμὼν πρὸς αὐτόν 5 περιπλάκην φιλήσας. γέρων μὲν ἦν, καλὸς δέ, ᾿ καλός γε καὶ φίλευνος" τὸ χεῖλος ὦξεν οἴνου, τρέμοντα δ᾽ αὐτὸν ἤδη 15 ἐδησάμην μετώπῳ" 10 Ἔρως ἐχειραγώγει. ὁ δ᾽ ἐξελὼν καρήνου ἐμοὶ στέφος δίδωσιν" τὸ δ᾽ of ᾿ἀνακρέοντος. ἐγὼ δ᾽ ὁ μωρὸς ἄρας 1047 καὶ δῆθεν ἄχρι xol νῦν ἔρωτος οὐ πέπαυμαι. 2. [48] TOT ATTOT. (BAXIAIKOT.) “ὅτε μοι λύρην Ὁμήρον φονίης ὥνευϑε χορδῆς" φέρε uot κύπελλα ϑεσμῶν, φέρε μοι νόμους, κεράσσω, 5 μεϑύων ὅπως χορεύσω, ὑπὸ σώφρονος δὲ λύσσης μετὰ βαρβίτων ἀείδων τὸ παροίνιον βοήσω. δότε μοι λύρην Ὁμήρου 10 φονέης ἄνευϑε χορδῆς. nota varietatis "., addita ad marginem relegans comparet, sed nihil in margine adseriptum: haee quoque ad archetypum revocanda sunt, quod fideliter descripsit librarius. — Inseribuntur haee carmina in cod. Pal. "Avaxo£ovvog Τηΐου συμποσιακὰ ἡμιάμβια, index Anthol. Palat. T. ΠῚ p. t exhibet: ἀνακρεόντια: καὶ τρέμετρα: τοῦ ἁγίου γρηγοθίου τοῦ ϑεο- λόγου ἐκ τῶν ἐπῶν ἐπλογαὶ διάφοροι. 1. Mehlhorn in tres strophas quinorum vereuum diseripsit, quibus duo versus epodi loco sint subiecti. Ipsi carmini Brunek Βασιλίου praemisit, quoniam 2 inscribitur τοῦ αὐτοῦ Βασιλέου, sed tamen satis incerta haec coniectura, vide ad, 2. — V. 3. λέγων, si quid mutandum, γελῶν possis scribere, Baxter ὄναρ λέγω, προσεῖπεν. -- προσεῖπεν Stephanus, cod. προεῖπεν. — V. 5. περιπλάκην, cod. περὶ πλάκην. --- V. 7. γε Casaubonus, δὲ cod., vulgo τε. --- φίλευνος, Drossius φέλοινος, possis φέλυμνος coniicere, sed totus versus commode abiici potest, et cancellis cireumseripsit lose. — V. 16. καὶ δῆϑεν, Moehlhorn et Iacobs καάντευϑεν. : 9. τοῦ αὐτοῦ. (Βασιλικοῦ) seripsi, cod. ad v. 2 τοῦ αὐτοῦ φυσι X, unde vulgo τοῦ αὐτοῦ Βασιλίου, Rose βασιλικὸν edidit. idetur hbrarius aliquis nomen auctoris sive Ἐασιλικοῦ sive Βασιλείον addidisse, cuius rei fides sit penes auctorem. lllud certum est carmen 2 non esse ab eodem poeta conditum, cuius est c. 1, id quod vel metrorum diversitas arguit; cf. quae de sylloges origine p. 296 signifieavi. — V. 4. φέρε uot νόμους, κεράσσω, vulgo distinguunt φέρε uot νόμους κεράσσω. — V, 9 et 10 om. Stephanus probante Rosio. *) Numeri adiecti sunt editionum vulgarium. === p308 === 298 TEENS ^ POETAE MELICI. 2 B. [49.] "Aye ξωγράφων ἄριστε, 5 γράφε τὰς πόλεις τὸ πρῶτον λυρικῆς ἄκουε μούσης" ἱλαράς τε καὶ γελώσας. B MULA 4 ὁ δὲ κηρὸς ἂν δύναιτο, φιλοπαίγμονες δὲ Βάκχαι γράφε καὶ νόμους φιλούν- ἑτεροπνόους ἐναύλους . ΤΠ ψφῶν. 8. [17.] ΕΙΣ HOTHPION APITPOTN. Τὸν ἄργυρον τορεύων 10 τέ Πλειάδων μέλει μου: “Ἤφαιστέ μοι ποίησον τί γὰρ καλοῦ Βοώτου; πανοπλίαν μὲν οὐχί, ποίησον ἀμπέλους μοι, τί γὰρ μάχαισι κἀμοί; καὶ βότρυας κατ᾽ αὐτῶν, 5 ποτήριον δὲ κοῖλον, i048 καὶ Μαινάδας τρυγώδας. ὅσον δύνῃ, βαϑύνας. 15 ποίει δὲ ληνὸν οἴνου ποίει δέ μοι κατ᾽ αὐτοῦ ληνοβάτας πατοῦντας, μήτ᾽ ἄστρα μήτ᾽ ἄμαξαν, τοὺς Σατύρους γελῶντας, μὴ στυγνὸν ᾿ϑρίωνα" καὶ χρυσοῦς τοὺς Ἔρωτας, 2B. In cod. non est disiunctum a carm. 2, Mehlhorn post 24 inse- ruit. V. b et 6 vulgo inserunt post v. 2, quod quamvis probabile sit, tamen ea traiectione nequaquam integrum restituitur carmen, itaque satius duxi post v. 2 et post v. 4 lacunam indieare. — V. 4. ἕτερο- πνόους, in marg. ἑτεροπόρους, Stephanus ἕτεροπνόοις ἐναύλοις, Barnes conieclt φιλοπαίγμονάς te Βάκχας ἑτεροπνόοις ἐν αὐλοῖς, Brunck φιλο- παίγμονός τὲ Βάλχου ἑτεροπνόους ἐναύλους, Mehlhorn, qui post versum φιλοπαίγμονες δὲ Βάηχαι quaedam intercidisse statuit, scripsit ἑτέρᾳ πνόους ἐναύλουξ.. Hose v. 8 et 4 aliunde adseriptos censet. — V. 7. Barnes ἂν δύνηται, Brunck εἰ δύναιτο. 3. Exhibui hoe carmen seeundum cod., nisi quod v. 10 Πλειάδων pro πληάδων scripsi. V. 19 Rose Κυϑέρην, nescio an sec. cod. Commode autem aecidit, ut hoc carmen, quod Welckero non indignum antiquo poeta videbatur, non solum legatur in Anthol. P. XI 48 τοῦ αὐτοῦ (i. c. ᾿ἀνακρέοντος, sed cod. P om. lemma, nam exhibet post Anacreonteum 7, duobus his carminibus coniunetis, quasi unum esset carmen), et inde Cram. An. Par. IV 376, sed etiam apud Gellium N. A. XIX 9: ,,Oblec- iati autem sumus praeter multa alia versieulis lepidissimis .Anacreontis Seni8, quos equidem scripsi (leg. adseripsi), ut interea labor hie vigilia- rum et inquies suavitate paulisper vocum atque modulorum aequiesceret: τὸν ἄργυρον wr. ^ Intelligitur hie luculento exemplo per quos gradus corruptio harum cantilenarum sensim serpere solita sit et quam longe 2 germana forma ea species recedat, quam codex exhibet. Est enim carmen === p309 === ANACREONTEA. καὶ Κυϑήρην γελῶσαν, 80 ὁμοῦ καλῷ veio sec. Anthologiam: Τὸν (Qyvgov τορεύσας Ἤφαιστέ μοι ποέησον (πανοπλίαν μὲν οὐχί") . ποτήριον δὲ κοῖλον 5 σον δύνῃ βάϑυνον. , ποέει δέ μοι κατ᾽ αὐτοῦ μηδ᾽ ἄστρα μηδ᾽ ἁμάξας, un στυγνὸν Ὠρίωνα, ἀλλ᾽ ἀμπέλους χλοώσας 10 καὶ βότρυας γελῶντας σὺν τῷ καλῷ Λυαίῳ. V. 8 om. Cod. P et Cram., sed habet Planudes; fortasse autem etiam proximus versus τί γὰρ μά- χαισι κάμοέ librarii tantum negli- geniia omissus est, nam Cod. Pal. hie bina semper cola singulis ver- sibus exhibet ex adverso posita. — V. *. μηδ᾽ ἁμάξας, Cod. P. μὴ αμάξας. 290 Ἔρωτα κἀφροδίτην. , sec. Gellium: Τὸν ἄργυρον τορεύσας “Ἤφαιστέ μοι ποίησον πανοπλίας μὲν οὐχέ, τί γὰρ μάχαισι κάμοί; D ποτήριον δὲ κοῖλον ὅσον δύνῃ βάϑυνον. καί μοι ποίει πατ᾽ αὐτό μήτ᾽ ἄστρα μήτ᾽ ἀμάξας, (μὴ στυγνὸν Ὠρίωνα.) 10 τέ Πλειάδων μέλει μοι, . τέ δ᾽ ἀστέρος Βοώτεω: ποέησον ἀμπέλους μοι χαὶ βότρυας κατ᾽ αὐτῶν καὶ χρυσέους πατοῦντας 15 ὁμοῦ καλῷ Aveo Ἔρωτα καὶ Βάθυλλον. V. 8. πανοπλίας Herizii libri et vett. edd., vulgo πανοπλίαν. — V. T. καί μοι ποίει Scripsi, καὶ μὴ ποίει Hertz ex suis libris, ut videtur, et vett. edd., vulgo ποίει δέ μοι. — V. 9 omittunt vett. edd. et Hertzii libri. — "V. 10 et 11 ita Hertzii codices et velt. edd., sed vulgo τί Πλειάδεσσι κἀμοί, τί δ᾽ ἀστράσιν Βοώτεω; — V. 18. αὐτῶν Hertzii libri, vulgo αὐτό. Ex his apparet antiquissimam formam esse, quam Anthol. exhibet, ubi tenuis cantilena versibus 11 (vel 12) constat, hanc postea alius quis amplifieavit additis versibus 5 (4. 10. 11. 14. 16) et immutata paululum oratione, maxime, ut fieri solet, sub finem carminis: hoc autem factum est aliquanto ante Gellii aetatem, quare ille poetarum recentium idyllia ab his cantilenis distinguit. Neque tamen ex hac forma eontinuo ea orta, quam cod. Pal. exhibet, sed primum tertius aliquis rursus exitum cantilenae exornavisse videtur in hunc modum: Ποίησον ἀμπέλους μοι καὶ βότρυας κατ᾽ αὐτῶν, καὶ Μαινάδας τρυγώσας. ποέει δὲ ληνὸν οἴνου, καὶ χρυσέους πατοῦντας ὁμοῦ καλῷ “Μυαίῳ Ἔρωτα κἀφροδέτην. Tum denique alius tribus his ultimis versibus substituit: ληνοβάτας πατοῦντας τοὺς Σατύρους γελῶντας καὶ χρυσοῦς τοὺς Ἔρωτας * μαὶ Κυϑήρην γελῶσαν. === p310 === 800 , POE'T'AE MELICI, 4. [18.] μ 1049 A440 ΕΙΣ TO ΑΥ̓ΤΟ ΠΟΤΉΡΙΟΝ TOT ATTOT ANAKPEONTOXZ. Καλλιτέχνα τόρευσον Βάκχον Εἴὔϊον ἡμῖν" ἔαρος κύπελλον ἡμῖν μύστις νάματος ἡ Κύπρις τὰ πρῶτ᾽ ἤδη τὰ τερπνά ὑμεναίους κροτοῦσα. ᾿ ῥόδα φέρουσιν Ὧραι" χάρασσ᾽ Ἔρωτας ἀνόπλους 5 (τὸν) ἄργυρον δ᾽ ἁπλώσας 15 καὶ Χάριτας γελώσας ποίξι πότον μοι τερπνόν" ὑπ᾽ ἄμπελον εὐπέταλον, μὴ τελετῶν. παραινῶ, εὖ βότρυσιν κομῶσαν᾽ μὴ ξένον μοι τορεύσῃς; σύναπτε κούρους εὐπρε- μὴ φευχτὸν ἱστόρημα᾽ πεῖς" 10 μᾶλλον ποίει Ζιὸς γόνον ἡμῖν Φοῖβος ἀϑύροι. Haec autem omnia quamvis temere in codice Pal. coniuncta videmus, Hoe exemplo satis edocemur, qualis sit condicio reliquorum carminum. Apparet igitur, quo iure Mehlhorn haec in ternas quinorum versuum strophas redegerit, sex versibus segregatis. — Pariter c. 7 interpola- tionis incrementa testificatur: nam in Anth. P. XI 47 versibus 10 poe- matii argumentum commode absolvitur, i in ,Sylloge praeter necessitatem auctum est versibus 5. Neque mirum hanc insignem diversitatem eodem libro Palatino esse traditam: scilicet c. 3 et 7 in Anth. XI 47. 48 ex antiquiore aliquo Florilegio recepta sunt, sylloge vero Anacreonteorum quemadmodum posteriore tempore ferebatur interpolationibus aucta Anthologiae est inserta. Hoc igitur indicio est iam Constantini Ce- phalae saeculo interpolationem 1n Anacreonteis refiagendis tam foede grassatam esse, ut nihil supra possit, siquidem Cephalas haec Ántho- logiae inseruit; sin postea ab alio addita esse statuas, ad proximum saeculum XI deferimur, cui adscribitur codex Palatinus: nam non solum index, in quo Anacreonteorum fit mentio, a prima manu scriptus, sed etiam ea pars codicis, quae Anacreontea exhibet, ab eadem manu fertur confecta esse. 4. Cod. addit τοῦ αὐτοῦ ᾿ἀνακρέοντος, quod vulgo deest, Mehlhorn binos versiculos coniungit, ut sint tetrametri politiei, ideoque v. 9 subditicium censet et alia quoque mutavit, alii etiam audacius in hoc semibarbaro carmine grassati suut, — V. 1. cod. καλητέχνα κπαλλιτέ- να, in marg., vulgo καλὴ τέχνα. — V. 3 κύπελλον ἡμῖν" τὰ πρῶτ᾽ ἤδη scripsi, legebatur κύπελλον ἤδη" τὰ πρῶτ᾽ ἡμῖν, ita ,god.,. non T0049 . Stephanus κύπελλον ἡδύ, Rose distinxit κύπελλον᾽ ἤδη τὰ πρ. — V. 4, φέρουσιν Ὧραι scripsi, nam veris adventantis signa erant pro- ponenda, tum demum poculi simulacra describuntur. Cod. Fre φέ- ρουσαν ὥρην, — V. b. (τὸν) ἄργυρον Barnes, eod. , ἀργύρεον, sed in marg. ἀργύρεων μοι. — V. Y. παραινῶ, cod. παρ᾽ αἰνῶ, Salmasius παρ ᾿οἴνῳ. — V. 8. μὴ ξένον μοι, fort. legendum ξένον τί μοι. — V. 9. ἱστόρημα, cod. pr. ᾿᾿ἐστόρημα. — V. 18. ὑμεναίους Rose, cod. ὑμεναίοις. — κροτοῦσα Stephanus, cod. προτῶσα. — V. 1T. εὖ βότρυσιν κπομῶσαν scripsi, legebatur εὐβότρυον, κομῶσαν. --- V. 18. εὐπρεπεῖς, cod. εὖὐπρε- παι, Supra ἧς. — V. 19. ἡμῖν scripsi, vulgo ἂν μὴ, cod. ὧν μη, Meden- " bach ἅμα δή. — ἀϑύροι Mehlhorn praeeunte Medenbachio, cod. ἀϑύρει. === p311 === ANACREONTEA. 301 δ: [59] TOT ATTOT ΕΙΣ EPXTA. Στέφος πλέκων ποϑ' εὗρον 5 λαβὼν δ᾽ ἔπινον αὐτόν, ἐν τοῖς ῥόδοις Ἔρωτα καὶ νῦν ἔσω μελῶν μου καὶ τῶν πτερῶν κατασχών πτεροῖσι γαργαλίζξει. ἐβάπτισ᾽ εἰς τὸν olvov: 6. [111] D 1050 AAA40 ΕΙΣ EATTON. “έγουσιν αἵ γυναῖκες" εἴτ᾽ εἰσίν, εἴτ᾽ ἀπῆλθον, , " "m Li 2 392... - » is Avexoéov, γέρων s, ovx οἶδα᾽ τοῦτο δ΄ οἶδα, λαβὼν ἔσοπτρον ἄϑρει ὡς τῷ γέῤοντι μᾶλλον κύμας μὲν οὐκέτ᾽ οὔσας, 10 πρέπει τὸ τερπνὰ παίζειν, 5 ψιλὸν δέ σευ μέτωπον. ὅσῳ πέλας τὰ Μοίρης. ἐγὼ δὲ τὰς κόμας μέν, τ. [15] ΕΙΣ TO ΦΘΟΝΩΣ ΖΗΙΝ. Οὔ μοι μέλει τὰ Γύγεω, οὐδ᾽ εἷλέ πώ με ξῆλος, τοῦ Σαρδίων ἄνακτος" οὐδὲ φϑονῶ τυράννοις. Rose ἀϑύρειν, quod, non intelligo. Fort. poeta scripsit σύναπτε x. sm. ἡμῖν, Φοῖβος δ᾽ ἀϑύροι. 5. Legitur etiam in Anth. Plan. 388, ubi inscribitur ἀπὸ Ἰουλια- ψοῦ (ed. princ. hoc nomen solum exhibet) ἀπὸ ὑπάρχων Alyvmvíov. Rose contendit Planudis errore poematium [αἰΐᾶμο $ftüíributum esse, argumentis usus non sat gravibus vel fallacibus, velut quod dicit in Barberino indice inter antiqua Anaereontea referri , cum [ulianus ille saec, VI vixerit: recensetur sane in illo indice, vid. infra p. 341, sed verba ἄλλοι ἀρχαῖοι quae Rosium induxerunt in errorem, iam proba- bili emendatione expedivi. — V. 1. zo9" Plan. ποτ᾽ cod. — V. 5. λαβὼν, malim λαϑὼν. — ἔπινον Brunck, cod. ἔπιον, Rose λαβὼν δ᾽ Ἔρωτα πεῖνον coniecit, abusus fr. Anaer. 163. 2 εἰς ἑαυτόν, cod. add. ἄλλο, sed in m. om. — V. 2 cod. 4va- — — V. 8. τοῦτο δ᾽ Stephanus, cod. τὸ δέ. — V. 10. τὸ, Stepha- nus τά. — παΐέξειν, cod, παΐζ΄. 7. Composita est haec cantilena ad similitudinem Archilochi fr. 24: Ob μοι τὰ Γύγεω τοῦ πολυχρύσου μέλει, Οὐδ᾽ εἶλέ πώ μὲ ξῆλος, οὐδ᾽ ἀγαίομαι Θεῶν ἔργα, μεγάλης δ᾽ οὐκ ἐρῶ τυραννίδος. quod documento est etiam aliorum lyricorum praeter Anacreontem carmina in usum suum convertisse auctores harum eantilenarum. Legitur in Anthol. Pal XI 47 ᾿ἀνακρέοντος et in Cram. An. Par. IV 376 pars prior huius earminis usque ad v. 10, quod rursus documento est, quo pacto haec earmina sensim amplificatà sint. Etiam varietas lectionis deprehen- ditur in Anth. et Cram. Àn., v. 1 μέλει Γύγεω om. τὰ, unde Plan. === p312 === 300. — —— ^ POETAE MELICI. 5 ἐμοὶ μέλει μύροισιν ὡς οὖν ἔτ᾽ εὐδία ᾽στιν, καταβρέχειν ὑπήνην" καὶ πῖνε καὶ κύβευε, ἐμοὶ μέλει ῥόδοισιν καὶ σπένδε τῷ vag, καταστέφειν κάρηνα. μὴ νοῦσος, ἤν τις ἔλϑῃ, τὸ σήμερον μέλει μοι, 15 λέγῃ σε μὴ δεῖ. πένειν. 10 τὸ δ᾽ αὔριον τίς οἶδεν; 8, [811 ΕΙΣ EATTON MEMEOTZMENON. "Agsg ue, τοὺς ϑεούς Gor, δεινὴν κλονῶν’ φαρέτρην πιεῖν πιεῖν ἀμυστί" καὶ τόξον ἸΙφίτειον. ϑέλω ϑέλω μανῆναι. 1051 ἐμαίνετο πρὶν Αἴας ἐμαίνετ᾽ ᾿Δλκμέων τε μετ᾽ ἀσπίδος κραδαίνων 5 χὠ λευκόπους Ὀρέστης, 15 τὴν Ἕχτορος μάχαιραν" τὰς μητέρας χτανόντες" ἐγὼ δ᾽ ἔχων κύπελλον ἐγὼ δὲ μηδένα κτάς, καὶ στέμμα τοῦτο χαίταις, πιὼν δ᾽ ἐρυϑρὸν οἶνον οὐ τόξον, οὐ μάχαιραν, ϑέλω ϑέλω μανῆναι. ϑέλω ϑέλω μανῆναι. 10 ἐμαίνεϑ᾽ Ἡρακλῆς πρίν Γύγαο, v. 8 οὐδ᾽ αἶρέει ue χρυσός, v. 4 Anth. οὐκ αἰνέω (ex corr, fuit olim haud dubie οὐ φϑονέω) τυράννους, sed Cram. οὐ φϑονέω τυράννους, v. 5 et d Cram. ἐμοῦ (atque ita Anth. ante eorr) — V. 1. Γύγεω, eod. γύγου, sed ἴῃ m. γύγεο. — V. 11—16 postea ab alio adieeti sunt, qui carminis argumentum magis dilucide exponere studuit; igitur hie. quoque Mehlhorn frustra carmen, quod ex diversis partibue est conglutinatum, ad stropharum aequalitatem redi- gere studuit. — v. 01. ὡς, Barnes ἕως. — εὐδία ᾽στιν scripsi, cod. εὐδέ᾽ ἐστιν, Hermann ἕως οὖν εὔδι᾽ ἐστίν. — V. 12. πᾶῆνε, melius quadraret παῖξε, sed poeta potius quam librarius culpandus est. — V. 15. λέγῃ Stephanus , cod. λέγει. Deinde Stephanus et Scaliger μηδὲ, Barnes μὴ πιεῖν δεῖν, sed neutrum placet, sententiae institutae conveniret ὕδωρ λέγῃ σὲ πίνειν vel λέγῃ σ᾽ ἄλητα πίνειν i. e. πτισάνην. Hippocrates ἄλητον i. e. ἄλευρον frequentat, ἄλευρον Aristophanes in Georgis fr. 10 eodem modo videtur dixisse, cf. Hesych. ἀλεύρου. 8. V. 4. λκμέων scripsi, legebatur ᾿Δλκαμαίων. --- V. 5. χώ, cod. yó. — λευκόπους, Arnaldus ἀελλόπους, Pauw λευκόνους, alii λειπόνους, λευκόχρους vel λευκόφρυς. Orestes proprie Avxómovg dictus, exules enim et extorres cum lupis solebant comparari, οἵ, J. Grimm Rechts- alterthümer 733: sed iam veteres magistri hoc vocabulum quid signi- ficaret, non satis compertum habebant, hine non mirum, si hic λευ- κόπους sib substitutum, quemadmodum etiam apud Aristophanem in Lysistr. v. 667 Hermann praeter metri necessitatem censuit λευκόποδες pro λυκόποδες scribendum. — V. 8. ἐρυϑυρόν, cod. in marg. λεύπον. — V. 10. ἐμαίνεϑ᾽ Stephanus, cod. ἐμαίνετ᾽. — V. 16. ἔχων Stephanus, cod. ἔχω. — V. 18 fortasse aliena manu additus, Bothe v. 17 tollendum ettet Carmen videtur strophis senorum versuum constare. Mehl- === p313 === ANACREONTEA., 303 9. [12.] TOT ATTOT ΕΙΣ XEALAONA. Τί σοι ϑέλεις ποιήσω, τὴν γλῶσσαν, ὡς ὃ Τηρεύς τί σοι, λάλη χελιδών; ἐκεῖνος, ἐκϑερίξω; τὰ ταρσά σευ τὰ κοῦφα τί μευ καλῶν ὀνείρων ϑέλεις λαβὼν ψαλίξω; ὑπορϑρίαισι φωναῖς 6 ἢ μᾶλλον ἔνδοϑέν σευ 10 ἀφήρπασας Βάϑυλλον: 10. [11.] TOT ΑΥ̓ΤΟΥ͂ ΕΙΣ EPRTA KHPINON. Ἔρωτα κήρινόν τις οὐκ εἰμὶ κηροτέχνης᾽ 1052 ψεηνίης ἐπώλει" 10 ἀλλ᾽ οὐ ϑέλω συνοικεῖν ἐγὼ δέ oí παραστάς, Ἔρωτι παντορέκτα.““ πόσου ϑέλεις, ἔφην, σοί δὸς οὖν, δὸς αὐτὸν ἡμῖν 5 τὸ τυχϑὲν ἐκπρίωμαι" δραχμῆς, καλὸν σύνευνον. ὁ δ᾽ εἶπε δωριάξων" Ἔρως, σὺ δ᾽ εὐθέως μὲ »λάβ᾽ αὐτὸν ὁππόσου λῆς᾽ ιῦ πύρωσον" εἰ δὲ μή, σύ ὕπως δ᾽ ἂν ἐκμάϑῃς πᾶν, κατὰ φλογὸς τακήσῃ. 11. [13.] ΕΙΣ ATTIN TOT ATTOT. Οἱ uiv καλὴν Κυβήβην λέγουσιν ἐκμανῆναι. τὸν ἡμίϑηλυν άττιν 5 οἱ δὲ Κλάρου παρ᾽ ὄχϑαις ἕν οὔρεσιν βοῶντα δαφνηφόροιο Φοίβον horn strophas ternorum versuum diseripsit, ita ut novissima versu auctior sit, praeeunte Lachmanno Chor. syst. trag. p. 5. 9. V.1 et? malim traiicere. — V. 2 λάλη Stephanus, cod. λάλευ. Munker κωτέλη om. σοι propter Anacr. fr. 154 fortasse recte. — χελι- δών Stephanus, cod. χελιδόν. — V. 8. σευ, cod. supra σον. — V. 9. ὑπορϑοίαισι, cod. ὑπ᾽ ὀρϑοίαισι. 10. V. 9 τυχϑὲν cod, in marg., legebatur τευχϑέν. — V. 8. ὅπως, eod. supra ὅμως. -- δ᾽ add. Sealiger, alii. — πᾶν cod. supra, vuv infra. Seeutus sum Fabrum. Sealiger ὅμως δ᾽, ἕν᾽ ἐκμάϑῃς νιν, item Brunck, nisi quod πᾶν praeoptavit, Hose cum prioribus iungens ὅπως dv . . γεν. Graeter et Mehlhorn totum versum subditieium censent, hie quidem, ut earmen ad tres strophas quinorum versuum redigeret. — V. 9. xmpo- τέχνης, corrigunt καροτέχνας, quemadmodum etiam aliis locis dorieae dialecti formas restituere conati sunt, — V. 10. ϑέλω, Pauwius οὔ τι 7? Ao, fort. c9 vo. — V. 1 cod. zevrogexro. i1. Mehlhorn haec iu strophas quaternorum versuum diseripsit. === p314 === 304 ' POETAE MELICI. λάλον πιόντες ὕδωρ 10 καὶ τοῦ μύρον κορεσϑείς μεμηνότες βοῶσιν. καὶ τῆς ἐμῆς ἑταίρης ἐγὼ δὲ τοῦ “υαίου ϑέλω ϑέλω μανῆναι. 12. [14] TOT ΑΥ̓ΤΟΥ͂ ΕΙΣ ἘΡΩΤΑ. Θέλω ϑέλω φιλῆσαι. ἐμαρνάμην Ἔρωτι. ἔπειϑ᾽ Ἔρως φιλεῖν με, ἔβαλλ᾽, ἐγὼ δ᾽ ἔφευγον" ἐγὼ δ᾽ ἔχων νόημα ὡς δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ εἶχ᾽ ὀϊστούς, ἄβουλον οὐκ ἐπείσθην. ἤσχαλλεν᾽" εἶϑ'᾽ ἑαυτὸν 5 ὁ δ᾽ εὐϑὺ τόξον ἄρας 15 ἀφῆκεν εἰς βέλεμνον, καὶ χρυσέην φαρέτρην μέσος δὲ καρδίης usv μάχῃ μὲ προὐκαλεῖτο. ἔδυνε, καί μ᾽ ἔλυσεν" x&yo λαβὼν ix óuov μάτην δ᾽ ἔχω βοείην" ϑώρηχ᾽, ὅπως ᾿ἀχιλλεύς, τί γὰρ βάλω μιν ἔξω, 10 καὶ δοῦρα καὶ βοείην 20 μάχης ἔσω μ᾽ ἐχούσης; 18. [321] " ὦ 1068 TOT ΑΥ̓ΤΟΥ͂ ΕΙΣ ἘΡΩΤΑ͂Σ. Εἰ φύλλα πάντα δένδρων μόνον ποῶ λογιστήν. ἐπίστασαι κατειπεῖν, πρῶτον μὲν ἐξ ᾿4ϑηνῶν εἰ κύματ᾽ οἶδας εὑρεῖν ἔρωτας εἴκοσιν ϑές ; τὰ τῆς ὅλης ϑαλάσσης, καὶ πεντεκαίδεκ᾽ ἄλλους. 6 σὲ τῶν ἐμῶν ἐρώτων 10 ἔπειτα δ᾽ ἐκ Κορίνϑου — V. 8. βοῶντα, speciosius quam verius Bentley βοῶσαν, idem non recte v. 6 et 7 πιόντας ὕδωρ μεμηνότας βοῆσαι coniecit. 12. V. 2 cod. ἐπεὶ 9^ ἔρως φιλεῖ ue, corr. Stephanus. — V. 4 cod. pr. ἐπίσϑην. — V. 6. χρυσέην Stephanus, cod. γρυσίην. — V. 10 et. v. 20 cod. supra βοΐην. — V. 14. εἶθ᾽ Stephanus, cod. εἴτ᾽. -- V. 15. εἰς, Pauw ὡς. — V. 16. καρδίέης μευ Stephanus, cod. κραδίης uso. — V. 17. ἔλυσεν, Iacobs ἔλῃσεν. — V. 18. βάλω μὲν scripsi (i. e. περιβάλω ἀσπίδα), cod, βάλομεν, Stephanus βαλώμεϑ'᾽, Boissonade λάβωμεν, Rose λάβω pv, vulgo βάλωμεν. — V. 20. Haud seio δὰ hie repetitus fuerit versus ϑέλω ϑέλω φιλῆσαι, in quo cardo totius carminis versatur, quemadmodum et hi Anacreontici poetae et Catullus primum versum loco novissimo iterare solent. 13. Cod. ἄλλο τοῦ αὐτοῦ. et in marg. τοῦ αὐτοῦ εἰς ἔρωτας. — V. 8. κύματ’ οἶδας Davisius, cod. κυμαϑῶδες. — V. 4. τὰ Davisius, cod. τὸ, — V. 6. ποῶ cod. — V. 9 fort. aliena manu additus. — V. 11 === p315 === ANACREONTEA. '" 805 ϑὲς ὁρμαϑοὺς ἐρώτων᾽ 20 οὔπω πόϑους Κανώβον, "Ayolys γάρ ἐστιν, οὐ τῆς ἅπαντ᾽ ἐχούσης ὕπου καλαὶ γυναῖκες. Κρήτης, ὅπου πύλεσσιν τίθει δὲ “εσβίους μοι Ἔρως ἐποργιάζξει. 15 καὶ μέχρε τῶν ᾿Ιώνων τί σοι ϑέλεις ἀριϑμῶ καὶ Καρίης "Pódov τε 25 καὶ τοὺς Γαδείρων ἐκτός, δισχιλίους ἔρωτας. τῶν Βακτρίων τὲ κίἰνδῶν τί φής; ἐκηριώϑης:; ψυχῆς ἐμῆς ἔρωτας; οὔπω Σύρους ἔλεξα, 14. [9.] TOT ATTOT ΕΙΣ IIEPIZTEPAN. ᾿Ερασμίη πέλεια, τὸν ἄρτι τῶν ἁπάντων πόϑεν πόϑεν πέτασσαι; 10 κρατοῦντα καὶ τύραννον. πόϑεν μύρων τοσούτων πέπρακέ μ᾽ ἡ Κυϑήρη ἐπ᾽ ἠέρος θέουσα λαβοῦσα μικρὸν ὕμνον" b πνέεις τὲ καὶ ψεκάξεις; —— ἐγὼ δ᾽ ᾿ἀνακρέοντι τίς ἐστί σοι μεληδών; διακονῶ τοσαῦτα" »Avaxgéícov μ᾽ ἔπεμψεν 15 καὶ νῦν, ὁρᾷς; ἐκείνου 1054 πρὸς παῖδα, πρὸς Βάϑυλλον, ἐπιστολὰς κομίξω. eod. ὀρμαϑοὺς. — V. 18. καλαὶ γυναῖκες f Stephanus, cod. καλλιγυναῖκες. — V. 16. Καρίης Ῥόδου τε Stephanus, eod. καρέην ῥόδον τε. — V. 18. ἐκη- ριώϑης scripsi, cod. ἀεὶ κηρωϑεὶς addita nota “΄. quae correctionis in margine adseriptae index est, sed ibi nota repetitur, correctio deside- ratur. Meam emendationem satis stabiliunt glossae Hesychii: κηριοῦ- σϑαι, ἐκπλήττεσθαι. item κηριωϑῆναι " ὑπὸ σκοτοδίνου ληφϑῆναι. et Pinoy ἐσκοτώϑη, ἐθανατώϑη. item ἐκκεκηριωμένη" ἐκπεπληγμένη, ἔξω τῆς ψυχῆς γεγονυῖα" et ἐξεκηρίωσας, ἐξέστησας. Sealiger ἀεί y Ἔρωτες seripsit, Baxter ἀεὶ κηρῷ ϑές, Hermann ἀνεπτερώϑης. — V. 21. ἅπαντ᾽, cod. ἁπάντ᾽. Mihi τὰ πρῶτ᾽ ἐχούσης scribendum videtur. — V. 93. Κρήτης, €od. in m. sed ante v. 21 memorabilem scripturae varie- iatem ῥώμης exhibet. — πόλεσσιν, cod. pr. πολέσσιν. — V. 24. ἀριϑμῶ Scaliger, cod. ἀριϑμεῖν. — V. 25. τοὺς, cod. supra τά. Fortasse καὶ τἀχτὸς αὖ Γαδείρων corrigendum, quamquam etiam καὶ τοὺς πέρα Γαδείρων coniieias. Corrigunt τοὺς ἐκτὸς αὖ Γαδείρων. — V. 806. τῶν eod., Brunck τοὺς. 14. Partem carminis usque ad v. 24 Mehlhorn in strophas senorum versuum redegit. — V. 1. πέλεια, cod. 2 πέλια. — V. ἃ. πέτασσαι Bar- nes et Buttmann cod. πέτασαι, Brunck πετᾶσαι. — V. 4. ϑέουσα, cod. à m. pr. ϑέασα. — V. B. πνέεις, cod. visis. Hose non recte πνείεις. --- V, 6. τές ἐστί σοι μεληδών seripsi, quod , Valpergam occupavisse video, cod. τίς ἔστι σοι μέλει δέ, Brunck τίς Er tí σοι μέλει δέ, Rose τίς ἐς τί σοι μέλει δέ permire. — V. 11. μ᾽ ἡ Faber, cod. us. — V. 14. τοσαῦτα, fort. τοιαῦτα (τοαῦτα). — V. 15. ὁρᾷς Stephanus, cod. οἵας. PomrAmR Lvz. Ill. 20 === p316 === 806 : POETAE MELICI, καί φησιν εὐθέως uc πιεῖν δέ μοι δίδωσιν ἐλευϑέρην ποιήσειν. ὁ. τὸν οἶνον, Ov προπένει" ἐγὼ δέ, κἣν ἀφῇ με, 80 πιοῦσ᾽ ἄδην χοῤεύω, 20 δούλη μενῶ παρ᾽ αὐτῷἴΤῪ ^ x«l δεσπότην xgéxovre τί γάρ μὲ δεῖ πέτασϑαι πτεροῖσι συσκιάξω. ὔὕρη τε καὶ κατ᾽ ἀγρούς, κοιμωμένη δ᾽ ἐπ᾽ αὐτῷ κἀν δένδρεσιν καϑίξειν τῷ βαρβίτῳ καϑεύδω. φαγοῦσαν ἄγοιόν τι; 35 ἔχεις ἅπαντ᾽ ^ ἄπελϑε" 25 τανῦν ἔδω μὲν ἄρτον λαλιστέραν μ᾽ ἔϑηκας, ἀφαρπάσασα χειρῶν ἄνϑρωπε, καὶ κορώνης."" ᾿Δἀνακρέοντος αὐτοῦ" E * au 1 15. [28.] TOT ATTOT EIZ KOPHN. "Aye ξωγράφων ἄριστε, | Ροδίης κοίρανε τέχνης, γράφε ξωγράφων ἄριστε, ἀπεοῦσαν, ὡς ἂν εἴπω, — V. 91. πέτασϑαι, Stephanus πέτεσθαι. --- V. 38. κἀν Pauw, cod. καὶ, item δένδρεσι. — V. 30. πιοῦσ᾽ ἄδην χορεύω καὶ δεσπότην πρέ- κοντὰ πτεροῖσι συσκιάξω scripsi; nam πιοῦσα δ᾽ ἀναχορεύω a carminum horum lege recedit, ἀγχορεύω invisitatum est, quamquam Attici poetae passim talia admittunt, et usitata velut ἀμπαύεται etiam in Anaereon- ieis leguntur; cod. πιοῦσα δ᾽ ἂν χορεύσω καὶ δεσπότην ὡναποέον πτε- ροῖσι σὺν καλύψω (supra συσκιασω). Corrector aliquis, cum πιοῦσα δ᾽ ἣν vel dv legere sibi videretur, substituit coni. aor. χορεύσω et cvy- καλύψω. Nostri homines, cum animadvertissent isti enuntiato apodosin deesse, commenti sunt voculam dv indicativo futuri (χορεύσω, ovyxa- λύψω) vel praesentis (χορεύω, συγκαλύπτω, quemadmodum Pauw scri- psit) additam esse, perperam illi quidem, nam haee structura Graeci sermonis legibus plane adversatur: oportebat ἐχόρευον ἄν, συνεκάλυ- πτὸον ἂν dici; neque αὖ, quod Hartung post alios commendavit, huic loco convenit. Scripsi κρέκοντα, cum ante γέροντα proposuissem, co- lumba postquam vinum vidit, saltat et dominum chordas pulsantem obumbrat; ac Fischeri commentarius testatur nescio quem, fortasse Val- pergam, δεσπόταν πρέκοντα coniecisse. Rose edidit δεσπότην dv ἄβροις πτεροῖσι συγκαλύψω. — V. 38. κοιμωμένη, malim κοιμωμένου. — V. 34 cod. βαρβῆτωι. 15. Hoe carmen sieut quod sequitur 16 prorsus rhetorum ar- gulias prae se fert; cf. Luciani Imag. c. 7 et 8. V. 2 ab inepto in- ierpolatore additus videtur, v. 4 post v. 5 collocandus, ut hoc fuerit carminis principium: "Ayr ξωγράφων ἄριστε, Ῥοδίης ποίρανε τέχνης, γράφε τὴν ἐμὴν ἑταίρην ἀπεοῦσαν, ὡς ἂν εἴπω. — V. 8. Ῥοδίης Stephanus, cod. ῥοδέης. — κοέρανε, Lennep κάρανε. === p317 === ANACREONTEA. 6 γράφε τὴν ἐμὴν ἑταίρην. γράφε μοι τρίχας τὸ πρῶτον ἁπαλάς τε καὶ μελαίνας" ὁ δὲ κηρὸς &v δύνηται. γράφε καὶ μύρου πνεούσας. γράφε δ᾽ ἐξ ὕλης παρειῆς ὑπὸ πορφυραῖσι χαίταις ᾿ἐλεφάντινον μέτωπον. τὸ μεσόφρυον δὲ μή μοι διάκοπτε, μήτε μίσγε" 15 ἐχέτω δ᾽. ὅπως ἐκείνη, τὸ λεληϑότως σύνοφρυ. βλεφάρων ἴτυν κελαινήν. , τὸ δὲ βλέμμα νῦν ἀληϑῶς ἀπὸ τοῦ πυρὸς ποίησον, 1055 1t E 307 20 ἅμα γλαυκόν, ὡς ᾿᾿ϑήνης, ἅμα δ᾽ ὑγρόν, ὡς Κυϑήρης. γράφε ῥῖνα καὶ παρειάς, ῥόδα τῷ γάλακτι μίξας. γράφε χεῖλος, οἷα Πειϑοῦς, προκαλούμενον φίλημα, τρυφεροῦ δ᾽ ἔσω γενείου περὶ λυγδίνῳ τραχήλῷ Χάριτες πέτοιντο πᾶσαι. στόλισον τὸ λοιπὸν αὐτήν ὑποπορφύροισι πέπλοις" διαφαινέτω δὲ σαρκῶν ὀλίγον, τὸ σῶμ᾽ ἐλέγχον." ἀπέχει" βλέπω γὰρ αὐτήν. τάχα κηρὲ καὶ λαλήσεις. 25 30 16. [29] EIE ΝΕΩΤΈΡΟΝ BAOTAAON. Γράφε μοι Βάϑυλλον οὕτω τὸν ἑταῖρον, ὡς διδάσκω. λιπαρὰς κόμας ποίησον, τὰ μὲν ἔνδοϑεν μελαίνας, 5 τὰ δ᾽ ἐς ἄκρον ἡλιώσας" ἕλικας δ᾽ ἐλευϑέρους μοι πλοκάμων ἄτακτα συνϑείς ἄφες, ὡς ϑέλωσι, κεῖσϑαι. ἁπαλὸν δὲ καὶ δροσῶδες 10 στεφέτω μέτωπον ὀφρύς κυανωτέρη δρακόντων. μέλαν ὕμμα γοργὸν ἔστω, κεκερασμένον γαλήνῃ. τὸ μὲν ἐξ "ἥρηος ἕλκον, 15 τὸ δὲ τῆς καλῆς Κυϑήρης, ἵνα τις τὸ μὲν φοβῆται, τὸ δ᾽ ἀπ᾽ ἐλπίδος κρεμᾶται" χνοΐην δ᾽ ὁποῖα μῆλον — V. 1. ἁπαλας, fort. λιπαράς restituendum, cf. 16, 3. — E 11. moo- φυραῖσι, cod. πορφύραισι. — V. 16. τὸ, Pauw τὶ, — λεληϑότως, cod. a m. pr. λεληϑύότος. — Οσύνοφρν, βλεφάρων δ᾽ ἴτυν x. Barnes quod etiam Stephanus sed dubitanter proposuit, legebatur σύνοφρυν pie- φάρων ir. κεῖ. — V. 92. Give Stephanus, cod. ῥῖνας. — V. 38. τῷ Ste- To phanus, cod. τό. — V. 98. πέτοιντο cod. in marg., in textu πετῶνται. τ V. 82 cod. ἔλεγχον. — V. 83. ἀπέχει, Stephanus ἄπεχε, Mehlhorn ἀπέχου. 10. νεώτερον omisit Stephanus. — V. 4 0. τὰ μὲν — τὰ δὲ Stephanus, cod. τὰς μὲν — τὰς δ᾽. — V. 6 si quid video, cor- vigi oportet ἕλικας δ᾽ ἐλευϑέρους, μὴ πλοκάμων ἄτακτα συνθείς, ἄφες. — V.8. ὡς ϑέλωσι, Stephanus ὡς ϑέλουσι. — V. 10 cod. ὀφρῦς. V. 14. Ἄρηος, cod. a m. pr. ἄρεος, — ἕλκον Stephanus, cod. ἕλκων. — V. 16. φοβῆται Stephanus, cod. φοβεῖται. — V. 17. τὸ δ᾽ ἀπ᾽ Ste- 90} === p318 === 308 ΄.' POETAE MELICI. ῥοδέην ποίει παρειήν" Διονυσίην δὲ νηδύν. 1056 20 ἐρύϑημα δ΄, ὡς ἂν Αἰδοῦς, ἁπαλῶν δ᾽ ὕπερϑε μηρῶν, δύνασαι γάρ, ἐμποίησον. 80 μηρῶν τὸ πῦρ ἐχόντων, τὸ δὲ χεῖλος οὐκέτ᾽ οἶδα ἀφελῆ ποίησον αἰδῶ, τίνι μοι τρόπῳ ποιήσεις" Παφίην ϑέλουσὰν ἤδη. ἁπαλὸν γέμον ve Πειϑοῦς. φϑονερὴν ἔχεις δὲ τέχνην, 25 τὸ δὲ πᾶν ὁ κηρὸς αὐτός ὅτε μὴ τὰ νῶτα δεῖξαι ἐχέτω λαλῶν σιωπῇ. 40 δύνασαι" τὰ δ᾽ ἦν ἀμείνω. μετὰ δὲ πρόσωπον ἔστω τί μὲ δεῖ πόδας διδάσκειν; τὸν ᾿ἀδώνιδος παρελθών λάβε μισϑὸν ὅσσον εἴπῃς" ἐλεφάντινος τράχηλος. τὸν ᾿ἡπόλλωνα δὲ τοῦτον 80 μεταμάξιον δὲ ποίει καϑελὼν ποίει Βάϑυλλον. ^ διδύμας τε χεῖρας Ἑρμοῦ, 45 ἣν δ᾽ ἐς Σάμον ποτ᾽ ἔλθῃς, Πολυδεύκεος δὲ μηρούς, γράφε Φοῖβον ἐκ Βαϑύλλου. 11. 18, [21. 221 4440 ΤΟΥ ATTOT EPOTIKON 944APION. Zóre uot, Óóv ὦ γυναῖκες Βρομίου πιεῖν ἀμυστί" phanus, cod. τοῦ δ᾽ ἀπ᾽. — κπρεμᾶται, cod. κρέμαται, Rose seripsit κρέμηται. — V. 18. 19. χνοΐην δ᾽ ὑποῖα μῆλον odénv ποίει παρειήν seripsi vocabulis primoribus traieetis, legebatur ῥοδίνην ὃπ. μ. χνοΐην v. z. aique ita codex, nisi quod supra ῥοδίνην legitur ῥοδέην, quod praetuli. — V. 91. δύνασαι γάρ, ἐμπούῃσον correxi traditum δύνασαι βαλεῖν, ποίησον. Hose δύνασ᾽ εἰ βαλεῖν, m. — V. 28. ποιήσεις, cod. supra ποιήσης. — V. 24. γέμον τὲ Stephanus, cod. γέμον τὸ. Totus locus ita. videtur refingendus: ἁπαλὸν γέμον τὸ Πειϑοῦς τόδε πᾶν ὃ κηρὸς αὐτὸς ἐχέτω λαλοῦν σιωπῇ, nisi forte v. 24 post v. 22 collo- eandus, sed vel 816 emendationes τόδε, αὐτό (nisi tune αὐτῆς prae- feras, cf. c. 15, 34) et λαλοῦν teneo. Tiro similiter dieitur de tabula pieta c. 15, 15. — V. 27. μετὰ, cod. μέγα et in m. μέτα. — V. 98. τὸν ᾿δώνιδος παρελϑὼν Salmasius, cod. τὸ δ᾽ 4. παρῆλθον. — V. 83. δὲ, Faber τε. — V. 36. μηρῶν, Canter μαλερόν. --- V. 89. ὅτι μὴ Se phanus, cod. ὅτι μον. — V. 42. ὅσσον Stephanus, cod. ὅσον. — V. Mehlhorn αὐτὸς δὲ τόνδ᾽ ᾿ἀπόλλω dubitanter proposuit. — V. 45. ποτ᾽ ἔλϑῃς, cod. supra εἰς ἔλϑης.. 17. 18. In unum coniunxi duo carmina, quae vulgo diremta legun- iur seeundum eodieem, in quo prius (v. 1— 10) inseribitur ἄλλο τοῦ αὐτοῦ ἐρωτικόν. et iterum proximo versu τοῦ αὐτοῦ ἐρωτικὸν ὠδά- ριον, posterius (v. 10—17) non solum asterico ab illo segregatur, sed etiam in margine additum ἄλλο εἰς τὸν αὐτόν. Sed hie ipse titulus indicio est, in archetypo carmine coniuncta fuisse: nam εἰς τὸν αὐτὸν respicit inscriptionem €. 16 εἰς νεώτερον Βάϑυλλον, cuius nomen cum etiam in hoe earmine v. 10 compareat, subiectum est carmen continuo carmini 16. itaque licuit inseribere ἄλλο εἰς τὸν αὐτόν, sin alienum carmen fuisset interpositum, oportebat εἰς Βάϑυλλον inscribi , id quod === p319 === ANACREONTEA. 309 ὑπὸ καύματος γὰρ ἤδη καϑέσω᾽ καλὸν τὸ δένδρον" προδοϑεὶς ἀναστενάξω. ἁπαλὰς δ᾽ ἔσεισε χαίτας 5 δύτε δ᾽ ἀνθέων ἐκείνου μαλακωτάτων κλαδίσκων. στεφάνους, δόϑ᾽, ὡς πυκάξζω παρὰ δ᾽ αὐτὸ ψιϑυρίζει τὰ μέτωπα μὴ ᾿πικαίειν 15 πηγὴ ῥέουσα πειϑοῦς" τόδε xeÜue τῶν δ᾽ ᾿Ερώτων τίς ἂν οὖν ὁρῶν παρέλϑοι κραδίην, τίνι σκεπάξω; καταγώγιον τοιοῦτο; 10 παρὰ τὴν σκιὴν Βαϑύλλου 19. [30.] A440 EIZ ἘΡΩ͂ΤΑ TOT ΑὙΤΟΥ͂. αἱ Μοῦσαι τὸν Ἔρωτα λύσασϑαι τὸν Ἔρωτα. δήσασαι στεφάνοισιν κἂν λύσῃ δέ τις αὐτόν, 1057 τῷ Κάλλει παρέδωκαν. οὐκ ἔξεισι, μένει δέ" καὶ νῦν ἡ Κυϑέρεια δουλεύειν δεδίδακται. b ξητεῖ λύτρα φέρουσα Stephanus suo perieulo substituit. Neque vero existimandum est, or- dinem carminum turbatum esse, praecessisse olim c. 18 εἰς τὸν αὐτόν, proximum locum obtinuisse c. N ἐρωτικὸν ὠδάριον, Nam arctissima necessitate haec coniuncta sunt; prior particula cum nulla ex parte perfecta sit et interrogatione terminetur, ea quae desideramus commode suppeditat altera particula. Iure igitur Mehlhorn carminis membra dis- iuncta consociavit; idem ad strophas quaternorum versuum aggressus est revocare non recte v. 6 expuncto. — y. 1. δότ᾽ ὦ Stephanus, cod. δότε. — V. 8. ὑπὸ Stephanus, cod. ἀπό. — V. 4. προδοϑεὶς cod. ροδὸ πύρωθείς. — V. 5 Graeter proscripsit et v. 6 corrigit στεφάνους δ᾽ ἐγὼ πυκάξω. — V. 6 Mehlhorn subditieium esse censet, 969^, ὡς scripsi, cod. δ᾽ oíove. Àrnaldus δ᾽ οἵοις. — V. 1 τὰ μέτωπα μὴ ’πικαίειν seri- psi, subiungens haec, quae δὰ καῦμα sunt referenda, praegressis, vulgo ,0 τελείαν στιγμὴν post πυκάξω locant, cod. τὰ μέτωπά μου ᾿πικαίει. — -- V. 9. κραδέη, vivi, Stephanus non recte κραδίῃ τινι, nam incommo- dus duplex dandi casus, poeta animum suum compellat, σκεπάξειν est arcere, quemadmodum ap. Hom. Od. XIII 99 ἀνέμων οκεπόωσι δυσαήων μέγα κῦμα. — σκεπάξω, cod. supra σκεπάσω. — V. 10. Βαϑύλλου, Ste- phanus Βάϑυλλε. --- V. 11. καϑίσω Salmasius, cod. x«ig0*et in m. PN Stephanus xd$:cov. — V. 18. μαλακωτάτων κλαδίσκων emendavi tradi- tam seripturam μαλακωτάτῳ "λαδίσκῳ. — V. 14. παρὰ δ᾽ αὐτὸ ψιϑυ- oífet scripsi, cod, παρὰ δ᾽ αὐτὸν ἐρφέθζει. Nihil egerunt critici αὐτῷ (Stephanus), αὐτῷ γ᾽ (Barnes), αὐτῶν (Rose), αὐτὴν (Mehlhorn) scriben- tes, nee Canteri inventum τερετέζεν probandum. ψιϑυρίξειν alias ar- bores dicuntur, hic fores leviter strepentes: nam παρὰ, δ᾽ αὐτῷ κελαρύξει longius recedit a litterarum vestigiis, — V. 16. τίς ἂν οὖν in m. plane scriptum, in ordine verborum τιϑοῦν. »....» 19. Tres &trophas ternorum versuum distinxit Mehlhorn. --- V. 8 cod. ἐξέισιν. — μένει, Stephanus μενεῖ. === p320 === 810 ' POETAE MELICI,. 20. [66.] 44.0. Ἡδυμελὴς ᾿ἀνακρέων, 5 τὰ τρία ταῦτα μοι δοκεῖ ἡδυμελὴς δὲ Σαπφώ" καὶ Διόνυσος. ἐλθών, Πινδαρικὸν δέ μοι μέλος καὶ Παφίη λιπαρόχροος, συγκεράσας τις ἐγχέοι. καὐτὸς Ἔρως ἂν ἐκπιεῖν. 91. [19.] 44.40. Ἡ γῆ μέλαινα πίνει, ὅ τὸν δ᾽ ἥλιον σελήνη. πένει δὲ δένδρε᾽ αὖ γῆν. τί μοι μάχεσϑ', ἑταῖροι, πένει ϑάλασσ᾽ ἀναύρους, ᾿καὐτῷ ϑέλοντι πένειν; ὁ δ᾽ ἥλιος θάλασσαν, 22. [20.] 4440 EI£Z KOPHN. Ἢ Ταντάλου ποτ᾽ ἔστη ὕδωρ ϑέλω γενέσϑαι, λέϑος Φρυγῶν ἐν ὄχϑαις, 10 ὅπως 65 χρῶτα λούσω" καὶ παῖς ποτ᾽ ὄρνις ἔπτη μύρον, γύναι, γενοίμην, Πανδίονος χελιδών. ὕπως ἐγώ σ᾽ ἀλείψω. 5 ἐγὼ δ᾽ ἔσοπτρον εἴην. καὶ ταινίῃ δὲ μαστῶν, ὕπως ἀεὶ βλέπῃς με" καὶ μάργαρον τραχήλῳ, ἐγὼ χιτὼν γενοίμην, 15 καὶ σάνδαλον γενοίμην" ὅπως ἀεὶ φορῇς με. μόνον ποσὶν πάτει με. 20. Carmen duabu$ strophis sec. Mehlhornium constat. — V. 3. δέ scripsi, cod. τόδε, Hermann δὲ τι. — V. 4. τις, cod. τὶς, — V. 6. ἐλϑὼν Hermann, cod. εἰσελϑών. — V. 7 cod. παρόχροος, correctum supra et in marg. sed cum syllaba videatur redundare, coniieias cze- λόχροος crasi admissa, vel ῥοδόχροος. --- V. 8. καὐτὸς Ἔρως dv ἐκπιεῖν Hermann, cod, καὶ αὐτὸς ἔρως κἂν ix(tw. 21. ἄλλο additum in marg. — V. 2. δὲ δένδρε᾽ αὖ γῆν scripsi, cod. δένδρεα δ᾽ αὐτήν. — V. 8. ϑάλασσ᾽ ἀναύρους Heskin, cod. &- λασσα δ᾽ αὔρας. : ^ 22. Cod. inscriptionem iterat. — Mehlhorn ad strophas quater- norum versuum revocavit, sed et hic et alias potius bini versus arcta necessitate sunt iuncti. Nicetas Eugenianus, qui ll 327 seq. hoc car- men imitatur, sane strophis quaternorum versuum usus est, quos ephymnio distinxit: sed id suopte ingenio instituit, carmen enim in hoc libro, quo usus est Nicetas, tantum versibus XIV constabat, —- V. 10. es Stephanus, cod. σεῦ. -- V. 19. ἀλείέψω Brunck, cod. ἀλείφω. — V. 18. ταινέη, cod. a m. pr. τενίη. — μαστῶν, cod. μασϑῶν. — V. 14. μάργαρον cod, supra, infra μάργαρος. v. 18 et 14 ab aliena manu === p321 === ANACREONTEA. : 811 88. [1.].9 . 1058 ΕΙΣ KIGAPAN TOT ATTOT. Θέλω λέγειν ᾿“τρείδας. κἀγὼ μὲν ἧδον ἄϑλους ϑέλω δὲ Κάδμον ἄδειν" Ἡρακλέους" λύρη δέ & βάρβιτος δὲ χορδαῖς ἔρωτας ἀντεφώνει. ἔρωτα μοῦνον ἠχεῖ. 10 χαέίροιτε λοιπὸν ἡμῖν ὅ ἤμειψα νεῦρα πρώην ἤοωες᾽ ἡ λύρη γάρ καὶ τὴν λύρην ἅπασαν, μόνους ἔρωτας ἄδει. 24. [2.] 44,10 EPOQTIKON. ᾿ Φύσις κέρατα ταύροις. γυναιξὶν οὐκ ἔτ᾽ εἶχεν. ὁπλὰς ἔδωκεν ἵπποις. τί ovv; δίδωσι κάλλος ποδωκίην λαγωοῖς, 10 ἀντ᾽ ἀσπίδων ἁπασᾶν, λέουσι χάσμ᾽ ὀδόντων, ἀντ᾽ ἐγχέων ἁπάντων. 5 τοῖς ἰχϑύσιν τὸ νηκτόν, νικᾷ δὲ καὶ σίδηρον τοῖς ὀρνέοις πέτασϑαι. . καὶ πῦρ καλή τις οὖσα. τοῖς ἀνδράσιν φρόνημα, 25. [33.] TOT ATTOT ΕΙΣ XEAIAON A. Σὺ μὲν φίλη χελιδών ἐτησίη μολοῦσα sunt adiecti, neque legit Nicetas Eugenianus, non omissurus has ele- gantias, si in suo exemplo reperisset. — V. 16. πάτει, cod. πάτεϊ, sed corr. πάτει, Stephanus πατεῖν, 23. V. 3. & βάρβιτος, Mehlhorn scripsit ὁ (., sed generis diver- sitas nulli calumniae obnoxia, quandoquidem hoc nomen ex adiectivo βαρύμιτος originem ducit, itaque non mirum iria genera nominis pro- miseue usurpari. — V. " cod. ἤδον. — V. 11. ἥρωες Stephanus emen- davit, cod. ἔρωτες. 24. Graeter, ut in stropbas quaternorum versuum redigeret, v. 6 vel v. 1 tollendos censet, utrumque agnoscit Nieet. Eug. V 145 seqq. — V. 2. ὁπλὰς scripsi, legebatur ὁπλὰς δ᾽, particulam quod Nicetas exhibet, exigui est momenti, — V. 8. ποδοκίην cod. — V. δ. τοῖς " ἰχϑύσιν τὸ νηκτόν, cod. τοῖς ἰχϑοῖσι τὸ νικτόν. — V.8. γυναιξὶν οὐ- κπέτ᾽ εἶχεν, malim γυνωμξὺ δ᾽. — V. 9. τί οὖν; δίδωσι κάλλος lacob- sius distinxit, legebatur τί οὖν δίδωσι; κάλλος κτλ. 25. Graeter et Mehlhorn earmen in strophas quinorum versuum dispeseunt, ita ut in tertia stropba versus interciderit: a quibus seor- sim sentio. — V. 1. φίλη, Nivet. Eugen. V 132 videtur καλὴ repperisse. — χελιδών cod., sed corr. χελιδόν, illud etiam Nic. tuetur. — V. 2 cod. === p322 === 812 , POETAE MELICI. ϑέρει πλέκεις καλιήν" κεχηνότων νεοσσῶν. χειμῶνι δ᾽ εἷς ἄφαντος ᾿ ᾿Ερωτιδεῖς δὲ μικρούς 1089 56. ἢ Νεῖλον ἢ ᾽πὶ Μέμφιν. οἱ μείξονες τρέφουσιν. Ἔρως δ᾽ ἀεὶ πλέκει μὲν 18 οἱ δὲ τραφέντες εὐθύς ἐν καρδίῃ καλιήν. πάλιν κύουσιν ἄλλους. Iló9og δ᾽ ὁ μὲν πτεροῦται., τί μῆχος οὖν γένηται; ὁ δ᾽ ὠόν ἐστιν ἀκμήν, οὐ γὰρ σϑένω τοσούτους 10 ὁ δ᾽ ἡμέλεπτος ἤδη. Ἔρωτας ἐκβοῆσαι. βοὴ δὲ yívev αἰεί 26 A. [16] 4440 EPOTIKON 944APION. Σὺ uiv λέγεις τὰ Θήβης, — 5 οὐ πεζός, οὐχὶ νῆες" ὁ δ᾽ αὖ Φρυγῶν ἀῦτάς" στρατὸς δὲ καινὸς ἄλλος ἐγὼ δ᾽ ἐμὰς ἁλώσεις. ἀπ’ ὀμμάτων us βάλλων. οὐχ ἵππος ὥλεσέν με, 368. [55] Ἔν ἰσχίοις μὲν ἵπποι 8 ἐγὼ δὲ τοὺς ἐρῶντας πυρὸς χάραγμ᾽ ἔχουσιν" ἰδὼν ἐπίσταμ᾽ εὐϑύς" καὶ Παρϑίους τις ἄνδρας ἔχουσι γάρ τι λεπτόν ἐγνώρισεν τιάραις. ψυχῆς ἔσω χάραγμα. ὀτισέη. --- V. 3 existimo versum σε σσοῖς uíav νεοσσοῖς, quem auctore Nie. Eugeniano reciperavi, intercidisse: sic demum intelligitur, quae necessitudo inter prooemium hoc et ipsum carmen intercedat. — V. 4 cod. ἐὶς, corr. ig. — V. 6. cod. uev. — V. V. καρδίῃ Stephanus, cod. κραδέηι, qui praeterea καλιεὴν exhibet. — V. 10. ἡμίλεπτος Stephanus, corr. ἡμῖν ληπτὸς. — V.11. yívsv', Brunek γίγνετ᾽. — αἰεί Stephanus, cod. ἀεί. — V. 18. of δὲ τραφέντες, fort. οἵ δ᾽ ἐκτραφέντες, quam- vis Nicet, Eug. V 139 illud tueatur. — V. 18. σϑένω, Mehlhorn στέγω, at Nicetas quoque, qui ἰσχύει exhibet, illud legit. — V. 19. ἐκβοῆσαι haud dubie corruptum, antea ἐκσοβῆσαι scripsi Pauwio auctore, nec tamen satis conveniens carminis instituto videtur, fort. ἐκκυῆσαι delitescit, Nicetae paraphrasis synonyma cumulat ἀεὶ τοκεύειν, ξω- πυρεῖν, φέρειν, τρέφειν. Sealiger ἐκποῆσαι, Triller ἐκτροφῆσαι, Pauw denique etiam εὖ φορῆσαι. — Wiedemann v. 18 et 19 subditieios censet. 26A. V. 2 cod. ἀντᾶς. — V. 8 cod. ἐμᾶς. — V. 6. δὲ καινὸς, Wiedemann coni. δ᾽ ἐκεῖνος. — . 1. us βάλλων, Stephanus βαλών με. 26B. In codice hoc carmen cum priore coniunctum, separavit Ste- phanus; vulgo inscribitur εἰς τοὺς ἐρῶντας ὠδάριον. Secundum Mehl- hornium duabus strophis carmen constat. — V. 1. ἐν, Brunck ἐπ᾽, — V. 4. ἐγνώρισεν, Rose ἐγνώρισ᾽ ἄν. === p323 === ANACREONTEA, 9813 21 A. [41] 4440 TOT ATTOT ΕΙΣ BEAOZ. Ὁ ἀνὴρ ὃ τῆς Κυϑήρης — 10 βέλος ηὐτέλιξ᾽ "᾿Ερωτος" παρὰ Δημνέαις καμίνοις ὁ δ᾽ Ἔρως, τόδ᾽ ἐστίν, τὰ βέλη τὰ τῶν ᾿Ερώτων εἶπεν, ἐπόει λαβὼν σίδηρον. βαρύ" πειρώσας νοήσεις. 5 ἀκίδας δ᾽ ἔβαπτε Κύπρις ἔλαβεν βέλεμνον "Agnes: μέλι τὸ γλυκὺ λαβοῦσα" ὑπεμειδίασε Κύπρις. — 1060 ὁ δ᾽ Ἔρως χολὴν ἔμισγεν. 15 ὁ δ᾽ Agnus ἀναστενάξας, ὁ δ᾽ "άρης ποτ᾽ ἐξ ἀὑτῆς βαρύ. φησίν" ἄρον αὐτό. στιβαρὸν δόρυ κραδαίνων 0 δ᾽ Ἔρως, ἔχ᾽ αὐτό, φησίν. 21 B. [46.] Χαλεπὸν τὸ μὴ φιλῆσαι, χαλεπώτερον δὲ πάντων χαλεπὸν δὲ καὶ φιλῆσαι, ἀποτυγχάνειν φιλοῦντα. 2100. [46] | Γένος οὐδὲν εἰς "Ἔρωτα" μόνον ἄργυρον βλέπουσιν. σοφίη, rgómog πατεῖται" ἀπόλοιτο πρῶτος αὐτός 27A. Inscriptio legitur in margine, Ἔρωτος omissum esse appa- τοῦ, — V.1 eum neque hiatus ὁ ὠνὴρ ferendus sit, nee ἁνὴρ sive ὠνὴρ placeat, verisimilimum post v. 4 nonnulla librarii socordia omissa esse; fort. seribendum ὅτ᾽ ἀνὴρ... ἐπόει, λαβὼν σίδηρον (ἐς ὕδωρ ἐβάπτιο᾽ εὐθύς), quamquam ignis mentio aptior quam aquae vide- tur: ef. Moschus [| 29 ὅπλα "Egwtoc) τὰ γὰρ mvol πάντα βέβαπται. — V. 2 eod. παρὰ λιμνέαις, correxit Stephanus. — V. 4. ἐπόει cod, vulgo ἐποίει. — V. 6. μέλι τὸ γλυκὺ λαβοῦ ca, Hermann μέλιτι γλυκεὶ βαλοῦσα, Moebius μέλιτος γλύκος λαβ., Mehlhorn. μέλιτος γλωροῦ ἃ. Fortasse βδαλοῦσα scribendum, i. e. βλέσασα. Hesychii glossa βδαλῆται᾽ ϑηλά- ξηται, ἀμέλγηται ad verbum βδαλέω referenda, sin accentum immuta- veris βδάληται ad aoristum ἔβδαλον, quamquam Hes. etiam formam ἐβδηλάμην testatur. — V. 10 cod. ἠὐτέλιξζ᾽. — V. 12 Cod. post h. v. repetit v. 17. — V. 13. Etiam si largiaris λαβεῖν diei posse de eo, qui telum corpore recepit, ista tamen ambiguitas ab hoc loco plane ab- horret: mihi corrigendum videtur ἔβαλεν δ᾽ Ἄρη βελέμνῳ vel (ἅμα δ᾽ ἔμβαλεν βέλεμνον deleto voc. "Aone. Argutatur Bentleius vir sum- mus hunc versum explanans, — V. 16 cod. ἄρον. 21 B et C, quibus in codice continuatur c. 27A, Stephanus vidit separanda esse, atque εἰς Ἔρωτα inseripsit. At non unum est carmen, sed rursus post v. 4 verbis Γένος οὐδὲν κτλ. alia inchoatur cantilena, id quod Nicetae quoque paraphrasis commendat, qui tantum c. 27 B in usum suum convertit, id quod etiam Mehlhornio visum. — 27B. V. 8 χαλεπώτερον, in proclivi est correctio χαλεπώτατον, sed compara- tivum etiam Nie. Eug. V 147 tuetur. — V. 4 cod. ἀπὸ τυγχάνειν. 27€. Post v. 7 quaedam excidisse manifestum est, velut.ad hoc === p324 === 814 ὅ ὁ τὸν ἄργυρον φιλήσας. διὰ τοῦτον οὐκ ἀδελφός, διὰ τοῦτον οὐ τοκῆες" POETAE MELICI. πόλεμοι, φόνοι δι᾽ αὐτόν. τὸ δὲ χεῖρον, ὀλλύμεσϑα 10 διὰ τοῦτον oí φιλοῦντες. 28, [447 ΤΟΥ ΑὙΤΟΥ͂ ONAP. ᾿Εδόκουν ὄναρ τροχάξειν πτέρυγας φέρων ἐπ᾽ ὥμων᾽ ὃ δ᾽ Ἔρως ἔχων μόλιβδον περὶ τοῖς καλοῖς ποδίσκοις ὅ ἐδίωκε καὶ κίχανεν. τί δ᾽ ὄναρ ϑέλει τόδ᾽ εἶναι; δοκέω δὴ "yeys πολλοῖς ἐν "Egooí μὲ πλακέντα διολισϑάνειν μὲν ἄλλους, 10 évl τῷδε συνδεϑήναι. 29. [1] AAA40 ἘΡΩΤΊΚΟΝ. "Toxw9tvy μὲ ῥάβδῳ χαλεπῶς Ἔρως ῥαπίξζων ἐκέλευε συντροχάξευν. διὰ δ᾽ ὀξέων μ᾽ ἀναύρων Y. ET 74 - » χραδίη δὲ ῥινὸς ἄχρις 2 , Ἢ , J, ἀνέβαινε, xcv ἀπέσβην. e » 2η , , ὁ δ᾽ Ἔρως μέτωπα σείων 10 ἁπαλοῖς πτεροῖσιν εἶπεν" 5 ξυλόχων τε καὶ φαράγγων σὺ γὰρ οὐ δύνῃ φιλῆσαι. τοοχάοντα τεῖρεν ἰδρώς" 9 exemplum διὰ τοῦτον οὐ τοκῆες (φρον ἑουσι πέστ᾽" ἔρις δὲ) πόλε- À a I Ἑ μοι, φόνοι δι᾽ αὐτόν possis redintegrare. 28. Inscriptio in m. legitur. Carmen in duas strophas dispescuit Mehlhorn. — V. 6. τέ δ᾽ ὄναρ ϑέλει τόδ᾽ Brunck, nisi cum Zeunio scribere malis τέ ϑέλει δ᾽ ὄναρ τόδ᾽, cod. τί ϑέλει τόδ᾽ ὄναρ. — V. 1. δοκέω δὴ "yoys scripsi, legebatur δοκέω δ᾽ ἔγωγε. Wundem versus numerum ostentat e. 31, 9. — V. 8, ἐν "Egcocí μὲ πλαμέντα, malim σὺν "Ego. — V. 9. διολισϑάνειν Mehlhorn, cod. διολισϑένευν, Steph. óto- λισϑανεῖν. — ἄλλους, Fischer correxit traditum ἄλλοις multo melius, quam alii μὲν tentantes ἐν ἄλλοις. — V. 10. ἑνὶ τῷδε, cod. corr. ἑνὲ τῶδε, fuit τὸ δέ. Pauw coniecit £»/ τῳ δέ probante Mehlhornio, mihi poeta videtur scripsisse ἑνὶ τῷδε δ᾽ ἐνδεθϑῆναι. 29. Inscriptio in m. addita. — V. 2. χαλεπῶς Stephanus, eod. χαλεπός. — φαπίξων Brunck, cod. βαδίξων. --- V. 8. ἐκέλευε, Stepha- nus ἐκέλευσε. — V. 6. τεῖρεν ἔδρώς Salmasius, cod. πεῖρεν ἰδοὸς vel ἱδρὼς. — V. 9. 10 frustra interpretes expedire conantur, Brunck σαί- vov commendavit, sed eum hic quoque paradosis mutilata sib, nam amoris responsum non integrum esse servatum apparet, haud 8clo an haec medela sit adhibenda μέτωπ᾽ (ἀνα σπῶν), ἁπαλοῖς πτεροῖσι Ge cov ,. v v.v. v εἶπεν᾽ σὺ γὰρ o) δύνῃ φιλῆσαι. Amoris verba, quae desi- derantur, varie redintegrari licet. === p325 === — ς 1. » κε 3 ἃ i χεῖρα τὴν Boorov, " v E H ANACREONTEA. 9815 30. [4.] - : 1061 A4A4O EPROTIKON TOT ATTOT. ᾿Επὶ μυρσίναις τερείναις, τί σὲ δεῖ λίϑον μυρίζειν:; ἐπὶ λωτίναις τὲ ποίκις τί δὲ γῇ χέειν μάταια; στορέσαρ ϑέλω προπίνειν" ἐμὲ μᾶλλον. ὡς ἔτι ξῶ, ὃ δ᾽ Ἔρως χιτῶνα δήσας μύρισον, ῥόδοις δὲ κρᾶτα e ὑπὲρ αὐχένος παπύρῳ 15 πύκασον, κάλει δ᾽ ἑταίρην. μέϑυ uoc διακονείτω. πρὶν ἐκεῖσ᾽ ἔδρας μ᾽ ἀπελ- τροχὸς ἅρματος γὰρ οἷα ϑεῖν βίοτος τρέχει κυλισϑείς" ὑπὸ νερτέρων, χορείαις ὀλίγη δὲ κεισύμεσϑα ὀκεδάσαν ϑέλω μερίμνας. 10 κόνις ὀστέων λυϑέντων. 81. [3.] UN 5.3 ἔ αὶ 4440. Ld Ref ΠΩ Μεσονυκτίοις mo9' ὥραις, μερόπων δὲ φῦλα πάντα. ζστρέφεϑ᾽ ἡνίκ᾽ άρκτος ἤδη ἃ κέαται κόπῳ δαμέντα, τότ᾽ Ἔρως ἐπισταϑείς μευ 30. Cod. praeterea in m. ἄλλο et ἐρωτικὸν τοῦ αὐτοῦ ὠδάριον. Tres strophas senorum versuum distinxit Mehlhorn. — V. 1. τερεέναις, eod. τερίναις. — V. 2, ποίαις, cod. πόαις. — V. 6. διακονείτω Stepha- nus, eod. διακονεῖτο. Perperam lose scripsit Σὺ δ᾽, Ἔρως, χ. διακονοῖὶο inductus v. 16 ubi mendosum ἔρως vocativi viee fungi existimat. -— V. 1. ἅρματος γὰρ Stephanus, cod. γὰρ ἄρματος. — V.12. ἐειν Stephanus, cod. καίειν. — V. 16. πρὶν fxsío EOgec μ᾽ ἀπελϑεὶν vn νερτέρων, Τορφείαις σκεδάσαι 8. p. emendavi vitiosam codicis sceri- pturam πρὶν ἔρως ἐκεῖ μ᾽ ἀπελϑεῖν ὑπὸ νερτέρων χορείας (fuit ante eorr. eec) ox. ὃ. a. V. 16 variis coniecturis eritiei tentaverunt, v. 17 nulli fuit offeusioni, at ἀπελθεῖν ὑπὸ χορείας prorsus non ferendum, item iure miramur in Anacreontea cantilena choreas apud inferos me- morari. Utramque offensionem removi zogeéetg scribendo, quo voca- bulo ut alias 1n his noviciis cantilenis effusa comissationis hilaritas significatur. Tam ἔδρας ὑπὸ νερτέρων ἀπελθεῖν graeci sermonis con- suetudini convenit, £ógcv similiter appellavit Euripides ὦ ϑεοὶ χϑόνιοι, ξοφερὰν dó(ícviov ἔχοντες ἕδραν, nec verborum collocatio insolens, velut, est, in Euripideo Λακεδαίμονος γῆς δεῦρο νοστήσουσ᾽ ἄπο. Baxter πρίν, ἐρῶ σε, δεῖ μ᾽ ἀπελϑεῖν ᾿ sevipsit, Barnes πρὶν ἔραξε δεῖν μ᾽ * ἀπελ- Δεῖν, Peerlkamp πρὶν ἔρως ἔχει μ᾽ ; Brunck πρὶν ἐκεῖσε δεῖ μ᾽ ἀπελ. ϑεῖν, Mehlhorn πρὶν χρεὼν ἐκεῖ μ᾽ ἀπελϑεῖν qui poterat servare s0- lennem numerorum legem seribena πρὶν ἐκεῖ χρεών μ᾽ d. Ego antea proposui πρὶν ἐκεῖ μ᾽ ὥρα ᾿᾽στ᾽ ἀπελϑεῖν. 31. Cod, margo exhibet ἄλλο, vulgo inseribitur εἰς. Ἔρωτα, quod Stephanus addidit. — V. i. ποϑ᾽ Stephanus, eod, ποτ᾽ ut solet. — V. 2. στρέφεϑ᾽ ἡνίκ᾽ scripsi, - στρεφέτην ὅτ᾽, Stephanus στρέφεται RC === p326 === $16 . : POETAE MELICI. ϑυρέων ἔκοπτ᾽ ὀχῆας. 20 παλάμαις T€ χεῖρας αὐτοῦ τίς, ἔφην, ϑύρας ἀράσσει: ἀνέϑαλπον, ἐκ δὲ χαίτης , 72 κατά μεὺ σχίξεις ὀνείρους. ἀπέϑλιβον ὑγρὸν ὕδωρ. 10 ὁ δ᾽ Ἔρως, ἄνοιγε, φησίν᾽' ὃ δ᾽, ἐπεὶ κρύος μεθῆκεν, βρέφος εἰμί, μὴ φόβησαι" φέρε, φησί, πειράσωμεν βροέχομαι δὲ κἀσέληνον 25 τόδε τόξον, si τι μοι νῦν κατὰ νύχτα πεπλάνημαι. βλάβεταν βραχεῖσα νευρή. ἐλέησα ταῦτ᾽ ἀκούσας, τανύει δὲ καί pe τύπτει 1062 158 ἀνὰ δ᾽ εὐθὺ λύχνον ἅψας μέσον ἧπαρ. ὥσπερ οἶστρος" ἀνέφῳξα, καὶ βρέφος μέν ἀνὰ δ᾽ ἅλλεται καχάξων, ἐσορῶ φέροντα τόξον 80 ξένε δ᾽, εἶπε, συγχάρηϑι" πτέρυγάς τε καὶ φαρέτρην. κέρας ἀβλαβὲς μὲν ἡμῖν, παρὰ δ᾽ ἱστίην καϑῖσα, σὺ δὲ καρδίην πονήσεις. p 4 Ζ 32. [43.] AA4A4O EIZ TETTIT'A S44APION. Μακαρίξομέν σε, τέττιξ, ὁπόσα τρέφουσιν ὗλαι. ὅτε δενδρέων ἐπ᾽ ἄκρων σὺ δὲ φαίνεαι γεωργῶν ὀλίγην δρόσον πεπωκώς ἀπὸ μηδένας τι βλάπτων" βασιλεὺς ὅπως ἀείδεις" 10 σὺ δὲ τέμιος βροτοῖσιν, 5 σὰ γάρ ἐστι κεῖνα πάντα, ϑέρεος γλυκὺς προφήτης" ὁπόσα βλέπεις ἐν ἀγροῖς, φιλέουσι μέν 6s Μοῦσαι, ὅτ᾽, Rose στρέφετ᾽ ἦμος. — ἄρπτος, cod. ἄρκτος. — V. 7. ϑυρέων Ste- phanus, cod. ϑυράων. — V. 9. σχίξεις cod., Stephanus σχέσεις, Barnes σχίσας, quibus mutationibus facile caremus. — V. 11. φόβησαι Stepha- .mus, cod. φοβῆσαι. --- V. 17. ἐσορῶ Stephanus, cod. εἰς 096. — φέροντα, Stephanus φέρον 0i. — V. 19. καϑῖσα παλάμαις τε Mehlhorn coniecit τὲ (vel κάϑιεξα), cod. καϑέσας παλάμας καὶ, Stephanus καϑέξας παλάμαισι, quem ceteri sequuntur. — V. 34. πειράσωμεν cod. supra, infra πειρά- σωμαι (vel potius πειράσομαι). --- V. 25. εἴ vt Stephanus, cod. ἔστι, — μοι, malim μὴ. — V. 30 cod. σὺ... χάρηϑι. — V. 31. ἡμῦν scripsi, cod. ἐμοὶ, Stephanus ἐστιν, Rose ἦν μοι. — V. 32. καρδίην Stephanus, eod. καρδίαν. 32. Inseriptio in m. legitur. — V. 3. ὅτε, Stephanus ὅτι. — V. 4. ἀείδεις, cod. supra ἀείδης. — V. b. «sive Stephanus, cod. καινά. — V. 1. ὁπόσα τρέφουσιν ὕλαι scripsi, cod. κοπόσα φέρουσιν ὥραι, sed supra vier, Stephanus χ᾽ ὁπόσα φέρουσιν ὧραι, et sic reliqui, nisi quod Mehlhorn χώπόσα, Rose ὁπόσ᾽ αὖ substituit. — V. 8. φαίνεαι correxi cod. seripturam φιλία, Hermann φίλιος s? correxit, ut iam Faber φίλος si, Barnes σὺ γὰρ si φίλος, contra Hose φίάτατος. — V. 9. μηδένας seripsi, legebatur μηδενὸς, et στιγμὴν post γεωργῶν sustuli. Hoc dicit poeta μηϑένας γεωργῶν τι ἀποβλάπτων. — Post v. 12 videtur versus * === p327 === ANACREONTEA. I 9817 φιλέει δὲ Φοῖβος αὐτός. σοφέ, γηγενής. φίλυμνε" λιγυρὴν δ᾽ ἔδωκεν οἰμην. ἀπαϑὴς δ᾽, ἀναιμύσαρκε, 15 τὸ δὲ γῆρας οὔ σε τείρει, σχεδὸν εἰ ϑεοῖς ὕμοιος. 88. [40.] AAAO ΕΙΣ ΕΡΩΤΑ. Ἔρως ποτ᾽ ἐν ῥύδοισιν ὥλωλα κἀποϑνήσκω" κοιμωμένην μέλιτταν 10 ὄφις μ᾽ ἔτυψε μικρός οὐκ εἶδεν, ἀλλ᾽ ἐτρώϑη πτερωτός, ὃν καλοῦσιν τὸν δάχτυλον᾽ παταχϑείς μέλιτταν οἵ γεωργοί. 5 τὰς χεῖρας ὠλύλυξεν᾽ & δ᾽ εἶπεν" εἰ τὸ κέντρον δραμὼν δὲ καὶ πετασϑείς πονεῖ τὸ τᾶς μελίττας, πρὸς τὴν καλὴν Κυϑήρην 15 πόσον δοκεῖς πονοῦσιν, ὕλωλα, μᾶτερ. εἶπεν, Ἔρως, ὅσους σὺ βάλλεις; interceptus esse. — V. 14 cod. διμην et in m. «, unde Rose alios ἀοιδὴν p un j δὴ legisse suspicatur. — V. 16. γῆρας οὔ σε τείρει Stephanus, cod. γερας sv σὲ τηρεὶ et in m. ;. — V. 16. γηγενής, φίλυμνε Stephanus, cod. γηγενῆ φίλυπνε, Rose praefert σοφὲ γηγενές, φίλυμνε. — V. 11. ἀπα- 47)c δ᾽ Rose novum exorsus enuntiatum, cod. ἀπαϑὲς, Stephanus ἀπα- ϑὴς adiungens hunc versum prioribus. — ἀναιμόσαρκε cod. supra, dve- poc. infra. Rose ἀναιμόσαρπος, quem non sequar. 83. Inscriptio in m. addita. — V. 1. ποτ᾽, cod. πότ᾽. — V. 4. παταχϑεὶς (cod. ut vid. παταχϑὴς) de vitio suspectum: nam etiam si formae insolentiam condonaveris novieio poetae, participium hoc qui- dem loco plane redundat. Brunck πατάξας seripsit, Stephanus τὸν δάχτυλον δὲ δαχϑεὶς τᾶς χειρὸς. Mihi videtur hoe loco restituendum, quod infra v. 6 legitur. πετασϑεὶς τὰς χεῖρας, quamquam insolens structura atque πεταννὺς vel πετάσσας erat in proclivi. — V. 6. τὰς χεῖρας, Stephanus τᾶς χειρὸς, vide ad v. 4, — ὠλόλυξεν Stephanus, eod. ὀλόλυξε. — V. 6. πετασϑείς, s) supra restituatur, non potest hic iterari, quamvis ab alia stirpe (πέταμαι) descendat; videtur πτερυχ- ϑεὶς scriptum fuisse, cf. paraphrasin Nieetae IV 316 xol στυφελιχϑεὶς ἐπτερύξατο τρέχων. Antea mihi versus videbantur traiiciendi: ἐτρώϑη Τὸν δάκτυλον παταχϑείς᾽ εἰραμὼν δὲ καὶ πετασϑεὶς Τὰς χεῖρος ὠλό- λυξε Πρὸς τὴν x. K., quod liose comprobavit. — V. 14. πονεῖ, Briggs ὀλεῖ, Antea conieei el σε κέντρον πονεῖ vel ei τὸ κέντρον πονεῖ σε t. u., nec tamen nune ausim hane structuram, qua utitur Pindarus, hnic ver- sificatori vindicare; magie placet εἰ τὸ κέντρον xAovsiot v.p. atque tale quid videtur Nicetas Kug. repperisse 1V 420 εἰ τῆς μελίττης συνάγλί- βει τὸ κεντρίον, ubi omnino σὲ ϑλέβει corrigendum. — τὰς Stephanus, tod. τὰς, Rose τῆς μελίττης praeoptat. — V. 16. Ἔρως plane otiosum, desiderat antithesis Amoris tela, oportebat igitur poetam dicere τόξοις ὅσους σὺ βάλλεις vel τύξοισιν. οὺὃς σ. β., ef. Nie. IV 428 πόσον δοκεῖς πονοῦσιν οἵ βεβλημένοι ἐκ σῶν, Ἔρως mai, δυστυχῶν τοξευμάτων, nisi forte is magis integrum hune locum repperit Ἔρως, ὅσους (ὀϊστοῖς δυσδαίμοσιν) σὺ βάλλεις. === p328 === 518 Uu ' POETAE MELICI. 84. [398] ᾿. - - — MO ΕΙΣ OIAAPPTPON. Ὁ πλοῦτος εἴ γε χρυσοῦ ϑανεῖν γὰρ εἰ πέπρωται, τὸ ζῆν παρεῖχε ϑνητοῖς, 10 τέ καὶ μάτην στενάξω; ἐκαρτέρουν φυλάττων, τί καὶ γόους προπέμπω; ἵν᾽, ἂν ϑανεῖν ἐπέλθῃ, ἐμοὶ γένοιτο πένειν, 5 λάβῃ τι καὶ παρέλϑῃ. πιόντι δ᾽ οἶνον ἡδύν εἰ δ᾽ οὖν τὸ μὴ πρίασϑαι ἐμοῖς φίλοις συνεῖναι, TO ξῆν ἔνεστι ϑνητοῖς, 15 ἐν δ᾽ ἁπαλαῖσι κοίταις τί χρυσὸς ὠφελεῖ με; τελεῖν τὰν ᾿ἀφροδίταν. 85. [8.] TOT ΑΥ̓ΤΟΥ͂ ONAP. Διὰ νυκτὸς ἐγκαϑεύδων ἁπαλώτεροι “υαίου, ἁλιπορφύροις τάπησιν, δακέϑυμά μοι λέγοντες γεγανωμένος “υαίῳ 10 διὰ τὰς καλὰς ἐκείνας. ἐδόκουν ἄκροισι ταρσῶν ἐθέλοντος δὲ φιλῆσαι 5 δρόμον ὠκὺν ἐκτανύσσαι φύγον ἐξ ὕπνου μὲ πάντες" μετὰ παρϑένων ἀϑύρων. μεμονωμένος δ᾽ ὁ τλήμων ἐπεκερτόμουν δὲ παῖδες πάλιν ἤϑελον καϑεύδειν. 84. Inscriptio in m. addita. Mehlhorn in tres strophas quinorum versuum diseripsit, v. 11 deleto. — V. 1. εἴ ys, Hermann εἰ δέ, ut carminis initium interciderit. Mihi poeta scripsisse videtur: ὁ πλοῦτος εἰ βροτοῖσι τὸ ζῆν παρεῖχε, πλοῦτον ἐκ φυλ, — χρυσοῦ, Sevinius Κροίσσν. -— V. 9. παρεῖχε, Steph. παρῆγε. — ϑνητοῖς cod, supra, infra βροτοῖς, unde Rose maluit βροτοῖς παρεῖχεν seribere. — V. 4. ἕν᾽ ἂν ϑανεῖν ἐπέλθῃ Stephanus, cod. ἕν᾽ ἀσϑενεῖν ἐπέλη. — V. 6. οὖν τὸ μὴ scripsi cod. οὖν μὴ τὸ, Stephanus οὐδὲ τὸ, Brunck coniecit οὔ τί που. Hose εἰ δ᾽ οὔ μέ τον πρίασϑαι. . ϑνητόν commentus est. — V. 8. ὠφελεῖ, cod. ὀφελεῖ. — V. 11. Mehlhorn subditieium censet. — V. 18. σπιόντι, malim zívovr, quod etiam Pauwio placuit. — V. 15. ἁπαλαῖσι, Sealiger ἀγλααῖσι. — V. 16. τὰν, Scaliger vwv^, Rose τὴν Aqooüíenv requirit; ego neque hic neque aliis locis doricas formas quas cod. Pal. praebet oblitteravi. -—- Mihi quidem ab aliena manu videntur v. 15 et 16 adiecti. Mehlhorn dicit idem videri Hermanno El. Doctr. Metr. 484, sed nihil ibi de his versibus dictum, quin p. 479 eos tuetur. 35. Inscriptio ita add. in margine. Mehlhorn, qui in tres stro- phas earmen dispescuit, v. 2 et 3 subditicios putat, non recte, — V. 1. νυκτὸς Stephanus, νυκτῶν cod. — V. 2. τάπησι, cod. a m. pr. τάπισι. — V. 8. γεγανωμένος Barnes, cod. yeyoarvvuévog. — V. 4. ταρσῶν codi- cis seripburam revocavi, Stephanus ταρσοῖς. — V. 5. ἐκτανύσσαι seri- psi, cod. Zxrevésw. — V. 11. ἐθέλοντος scripsi, ἐθέλοντα Stephanus, cod. ἐθέλοντι. — δὲ cod. Zeune δή. — V. 12. us Stephanus, cod. μοι. — V. 18. μεμονωμένος, cod. (μ)εμονωμένος. — V. 14 cod. καϑεύδην. === p329 === ANACREONTEA. 819 36. [41.] TOT ATTOT ΕΙΣ ZTMIIOZION. Ἱλαροὶ πίωμεν οἶνον, 15 τὸ μὲν οὖν πῶμα λάβωμεν, ἀναμέλψομεν δὲ Βάκχον, τὰς δὲ φροντίδας μεϑώμεν" τὸν ἐφευρετὰν χορείας, 1064. τί γάρ ἐστί σοι τὸ κέρδος τὸν ὅλας ποϑοῦντα μολπᾶς, ὀδυνωμένῳ μερίμναις; δ τὸν ὁμότροφον ᾿Ερώτων. πόϑεν οἴδαμεν τὸ μέλλον; τὸν ἐρώμενον Κυϑήρης 20 ὁ fog βροτοῖς ἄδηλος" δι᾿ ὃν ἡ μέϑη λοχεύϑη, μεϑύων ϑέλω χορεύειν, δι᾿ ὃν ἡ χάρις ἐτέχϑη, μεμυρισμένος δὲ παίξειν δι᾿ Ov ἀμπαύεται λύπα, μετὰ καὶ καλῶν γυναικῶν" e 10 δι᾿ ὃν εὐνάξετ᾽ ἀνία. μελέτω δὲ τοῖς ϑέλουσιν τὸ μὲν οὖν πῶμα κερασϑέν 546 ὅσον ἐστὶν ἐν μερίμναις. ἁπαλοὶ φέρουσι παῖδες" ἱλαροὶ πίωμεν οἶνον, τὸ δ᾽ ἄχος πέφευγε μιχϑέν ἀναμέλψομεν δὲ Βάκχον. , , ἀνεμοτρόφῳ ϑυέλλῃ. 81. [41] ΕΙΣ EATTON H ΕΙΣ ETAIPON IPEZBTTHN. Φιλῶ γέροντα τερπνόν, τρίχας γέρων μέν ἐστιν, φιλῶ νέον χορευτάν᾽' ὅ τὰς δὲ φρένας νεάζξει. &v δ᾽ ó γέρων χορεύῃ, 80. In marg. additum ἄλλο. Graeter proseripsit v. 9. 10 οἱ 33, carmen in quatuor strophas senorum versuum redegit, Mehlhorn, disti- €ehon in exordio pariterque in fine segregans, sex strophas quater- norum versuum diseripsit, ut post v.22 versus interceptus sit. — V. 1. ἱλαρωὶ πίωμεν Stephanus, cf. v. 26, cod. λιαρὸν πίομεν. — V. 3. ἐφεύ- ρετὰν, Rose ἐφευρετὴν. — V. 4, ὅλας, fort. ὅλως. — V. 5. ὁμότροφον scripsi, cod. ópótgozov. — Ἐρώτων Rose, cod. ἐρώ, legebatur Ἔρωτι. — V. 8. χάρις, perperam Barnes χάρις τ᾽, numeri lex neglecta non magis offendit quam v. 5 aliisque locis. — V. 9. ἀμπαύεται, Hermaun ἀμπαύσατο. — VN. 11. πῶμα cod. 1 sed suprà πόμα. Non recte Rose locum, ita refinxit τὸ μὲν ovv πόμ᾽ ἂν κερασϑὲν ἁπαλοὶ φέρωσι παῖδες, TÓT ἄχος πέφευγε. — V. 14. ἀνεμοτρόφῳ god. supra, ἀνεμοτρύπῳ iufra, Faber ἀνεμοστρόφῳ, Brunck dubitanter ἀνεμοτρεφεῖ. — V. 15. πῶμα vulgo, πόμα cod. — V. 16. τὰς δὲ φροντίδας cod., Hermann τὰ δὲ φροντίδος. — V. 17 et 18 in codice iterantur. — V. 11. τὸ addidit Fabri filia, in eod. deest. — V. 18. ὀδυνωμένῳ Aemil Portus, cod. ὀδυρώμενος, Stephanus ὀδυφωμένῳ. — V.922. Barnes post hunc versum inseruit quem ipse composuit: μετὰ τῶν καλῶν ἐφήβων, sed fortasse potins v, 28 aliena manu est, adiectus, 37. Cod. add. in marg. ἄλλο. -- V. 2. χορευτάν cod. supra, infra χοῤευτήν. — V. 3. ἂν δ᾽ ὁ γέρων, Stephanus γέρων δ᾽ ὅταν, Rose ἂν δ᾽ οὖν γέρων. === p330 === 820 TR POETAE MELICI. 38. [24.] AAAO ΕΙΣ EATTON. ᾿Επειδὴ βροτὸς ἐτύχϑην 5 μέϑετέ ue φροντίδες" βιότου τρίβον ὁδεύειν, μηδέν μοι καὶ ὑμῖν ἔστω. χρόνον ἔγνων, ὃν παρῆλ- πρὶν ἐμὲ φϑάσῃ τὸ τέλος, 9Sov: παίξω. γελάσω, χορεύσω ὃν δ᾽ ἔχω δραμεῖν, οὐκ μετὰ τοῦ καλοῦ “υαίου. ; Id - b 89. σιν. - d 1065 » TOT ATTOT ΕΙΣ TO EAP HTOI KAAOKEPIN. Tí καλόν ἐστι βαδίξειν, 5 κλῆμα τὸ Βάκχειον ἰδεῖν, ὕπον λειμῶνες κομῶσιν, χὐπὸ τὰ πέταλα δῦναι, ὅπου λεπτὴν ἡδυτάτην ἁπαλὴν παῖδα κατέχων, ἀναπνεῖ Ζέφυρος «vov, Κύπριν ὅλην πνέουσαν. 40. [49] TOT ATTOT ἘΡΩΤΊΚΟΝ 94,4A4PION. . Ποϑέω μὲν 4iovvcov φιλέω δ᾽, ὅταν ἐφήβου φιλοπαίγμονος χορείας" μετὰ συμπότου Avgiíto' 38. V. 1. ἐτύχϑην, cod. ἐτύχϑην, unde Stephanus ἐτέχϑην, sed correctorem ἐτεύχϑην substituisse vidit Rose; eadem scripturae varie- ias reperitur supra 10, 5. — V. 3. ἔγνων, cod. ἔγνον. --- ὃν παρῆλϑον, Barnes ὃς παρῆλϑεν. — Υ. ὅ. μέϑετέ με, versificator μεϑέετέ μὲ videtur scripsisse, cod. μεϑέτε us. — V. 6. ἔστω, cod. infra ἔστο. In margine hie et v. 9 comparet -« 39. Ininseriptione recte cod. seripturam 7/zo: παλοῦ expedivit Rose, καλοκέριν i. e. καλοκαέριον revocans, cf. indicem Ánacreonteorum Bar- berinum infra p. 341. — V. 1 cod. τὲ καλὸν, (corr. óv) ἔστι, unde vulgo τὸ, quod vel ab hae semibarbara cantilena abhorret. Fortasse scribendum τὲ καλόν ἐστ᾽ ἢ βαδίξειν, quemadmodum in interrogando passim infertur ἦ, quamvis neque ἄλλο neque comparativus praecesserit: nisi forte gravius latet mendum, mam veris mentionem desideramus velut: ἔστ᾽ ἔαρ, ἔστι βαδίζειν, Barnes τί κάλλιον. — V. 5 cod. κλή- pero βακχεῖον εἰδεῦν, correxit Stephanus, ac Βαβρίοον eum, qui supra 7 adscripsit εἰδεῖν potius, quam βάκχειον corrigere voluisse. — V. 6. πέταλα, versificator fortasse scripserat πέτηλα, quam formam novicii poetae norunt, cf. Lucian. ''ragodopod. 48 ἁπαλοῖς κομᾷ πετήλοις. --- V. 7. κατέχων, Fischer κατέχειν, Pauw χἀπαλὴν π. κατέχειν; at nominativum partieipii vel in probo scriptore, nedum in hoe-proletario poeta feren- dum censeo, velut est in versu, quo grammatici utuntur ut exemplo σχήματος σολοικοφανοῦς, "E&óv καθεύδειν τὴν ἐρωμένην ἔχων (Schol. Eurip. Phoen. 481). “ - uu " ..-x E: , e " bd 40. V. 1. ποϑέω μέν, cod. ποϑέομεν. — V. 3. ὅταν, cod. ὅτ᾽ dv, === p331 === ANACREONTEA. : 821 5 στεφανίσκους δ᾽ ὑακίνϑων φιλολοιδόροιο γλώττης χροτάφοισιν ἀμφιπλέξας φεύγω βέλεμνα κωφά" μετὰ παρϑένων ἀϑύρειν órvyéc μάχας παροίνους. φιλέω μάλιστα πάντων. πολυκώμους κατὰ δαῖτας ἰφϑύνον οὐκ oi ἐμὸν 15 νεοϑηλέσιν ἅμα κούραις ἦτορ! ὑπὸ βαρβίτῳ χορεύων 10 φϑύνον οὐκ οἶδα δαϊκτόν. βίον ἥσυχον φεροίμην. 41. [6.] A440 EPOTIKON ΘΙΔΆΡΙΟΝ. Zwsgvovs μὲν κροτάφοι- — 5 κατακίσσοισι βρέμοντας 1066 σιν πλοκάμοις φέρουσα ϑύρ- ῥοδίνους συναρμόσαντες Govg μεϑύωμεν ἁβρὰ γελῶντες. χλιδανόσφυρος qogevet. ὑπὸ βαρβίτῳ δὲ κούρα ἁβροχαίτας δ᾽ ἅμα κοῦρος Hermann ὁπόταν, multo deterius Valperga ὅταν γ᾽, possis φιλέω δ᾽ ὠδὰν ... λυρέξειν suspicari. — V. 9. cancellis saepsi, nam suppe- ditat tantum scripturae diversitatem proximi versus, quae ex margine in ordinem recepta est, id quod aliis quoque locis animadvertere licet. Contra Mehlhornio v. 10 subditieius visus est. — V. 10. δϑαϊκτόν men- dosum, neque satisfacit Pauwii inventum δαϊκτήν. Poeta, qui per- vagatum δίκαιός ἐστιν ὁ φϑόνος, τὸν γὰρ φϑονοῦντα δάκνει mente tenebat, videtur oià' ἀναδήκτην vel αἰνοδήκτην scripsisse. Praeterea iustum versuum ordinem turbatum esse existimo, quem commode in hunc modum restitueris: φϑόνον οὐκ οἶδα δαϊκτήν᾽ στυγέω μάχας παροί- vovg" qiioloidógoro *tÀ. Constat hoc carmen ex quatuor quaternorum versuum "etrophis, quemadmodum etiam Mehlhorn diseripsit. — V. 11. φιλολοιδόροιο Stephafius, cod. φιλόλοιδόροισι. — V. 12. φεύγω Stepha- nus, ἔφυγον Rose, cod. ἔφευγε. Haud scio an verba φεύγω et στυγέω alieno loco legantur, ut poeta seripserit στυγέω βέλεμνα weg: φεύγω (vel ἔφυγον) μάχας eorr: — κωφά Valckenaer, cod. κοῦφα. — V. 18. ervyéo, cod. στυγεῶ. — V. 15. νεοϑηλέσιν Mehlhorn, cod. νεο- ϑηλαῖσιν, Darnes νεοϑηλέο᾽. Solutae longae syllabae exempla cum in his cantilenis passim reperiuntur, tum ap. Lucianum Tragod. 81 éev- yse. ἔνϑεον ὀλυλυγήν, 84 Φρυγίου κατ᾽ ὄρεα Ἱμώλου, et, praeterea 43 πρώταις ἔαρος ἐν ὥραις, ubi fort. ἔαρος πρώταις ἐν ὥραις traiicere praestat: sed in Anaereonteis eiusmodi licentia, velut 42, ὅ πίνωμεν ἁβρὰ γελῶντες, non est offensioni. — V. 17. — seripsi, cod. φέ- empuev, Pauw. φέροιμι. 4. V.3. μεϑύωμεν Arnaldus, cod. μεϑύομεν. Post hunc v. Mehl- horn, qui hoe carmen in tres strophas quaternorum versuum discripsit, versum excidisse suspicatur. — V. 4 cod. κοῦρα. — V. δ. καταπίσσοισι Stephanus, cod. κατὰ κισσοῖσι. — βρέμοντας, fort. βρύοντας. — V. 1. χορεύει, cod. supra χορεύη, quod non debebat Hose recipere, qui ad eundem modum etium ἀϑύρῃ scripsit, deceptus v. 3 μεϑύωμεν, id quod etiam correctorem induxit, quem v. ὃ eoniunctivum repperisse certum. — V. 8. ἀβροχαίτας δ᾽ ἅμα κοῦρος Stephanus, cod. ἀβροχαῖται δ᾽ ἅμα PomrAR Lm III 21 === p332 === 322 - ' POETAE MELICI. στομάτων ἁδὺ πνεόντων μετὰ τοῦ καλοῦ “νυαίου 10 προχέων λέγειαν ὀμφήν καὶ τῆς καλῆς Κυϑήρης κατὰ πηκτίδων ἀϑύρει. 15 τὸν ἐπήρατον γεραιοῖς ὁ δ᾽ Ἔρως ὁ χρυσοχαίτας κῶμον μέτεισι χαίρων. 42. [5.] 4440 OMOI&Z 9,4A4PION. Τὸ ῥόδον τὸ τῶν ᾿Ερώτων δόδον, ᾧ παῖς ὁ Κυϑήρης μίξωμεν Διονύσῳ" 10 στέφεται καλοὺς ἰούλους τὸ ῥόδον τὸ καλλίφυλλον Χαρίτεσσι συγχορεύων. προτάφοισιν ἁρμόσαντες στέψον οὖν με, καὶ λυρίξων 5 πίνωμεν ἁβρὰ γελῶντες. παρὰ σοῖς, “ιόνυσε, σηκοῖς, ῥόδον, ὦ φέριστον ἄνϑος, μετὰ κούρης βαϑυκόλπου ῥόδον εἴαρος μέλημα, 18 ῥοδένοισι στεφανίσκοις [ὁόδα καὶ ϑεοῖσι τερπνά" πεπυκασμένος χορεύσω. κοῦροι. Librario pluralem inferenti fraudi fuit versificatoris infantia, qui satis inepte στομάτων et πηκτίδων pluraliter extulit. — V. 10 et 11 in cod. et vulgo inverso ordine leguntur, quos traieci, ut libra- riorum, non erigens errorem tollerem. — προχέων.. ἀϑύρει scri- psi, cod. "-—" et ἀϑύρειν, Stephanus. ἀϑύρων προχέει edidit, sed ilam quoque scripburam agnovit. — κατὰ πηκχτίδων, requiro ὑπὸ 7. cf: h. Hom, in Panem 15 δονάκων ὕπο μοῦσαν ἀϑύρων. Fort. μετὰ scribendum. — V. 12 cod. χρυσοχαΐτας, qua ambiguitate prosodiae non utar ad aeolicam formam revoeandam. — V. 14. wol, Baxter μετὰ, quod cum alii, tam nuper Rose probaverunt, — Κυϑήρης Stephanus, cod. κυϑερείας. Totum versum Mehlhorn probabiliter censet subditi- cium esse. — V. 16. μέτεισι Stephanus, cod. μεϑέησι. 42. Cod. in marg. εἰς ῥόδον. -- V. 1. ῥόδον cod. supra, infra ῥόδων. — V. 9. Διονύσῳ, cod. và Διονύσῳ, sed τῷ expunxit librarius. — "V. B possis habiliore numero traiicere verba E πίνωμεν γελῶν- τες, Sed vide ad 40, 15, huc adde 41, 8 μεϑύωμεν ἁβρὰ γελῶντες. — V. 6—11 enuntiatum. absolvitur compellatione, ut fib in hymnis apud lyricos et scenicos poetas: neque enim, quod Rosio visum est, continuatur v. 12 στέψον οὖν με, quibus verbis novum inchoatur enun- tiatum. — v. 6. ῥόδον, ὦ, Lennep τὸ ῥόδον φέριστον ἄνϑος, Bothe ῥόδον φέρ. ἄν. — V. T. εἴαρος Baxter, cod. ἔαρος. — V. 8. Importu- num hoc additamentum, quod fortasse ex perdito rosarum gncomio depromptum, circumsceripst. Audaeter novavit Rose ῥόδον, ᾧ ϑεοῖσι τερπνόν, supplens στέφεσϑαι. Versum subditicium esse iam Hermann animadvertit probante Mehlhornio, qui carmen in ires strophas quino- rum versuum redegit. — V. 9. o Hermann, eod. 0. — V. 10. καλοὺς ἐούλους Pauw, cod. καλοῖς ἐούλοις. — V. 12. στέψον οὖν μὲ καὶ cod., Mehlhorn στέψον μὲ καὶ, Rose στέφε νῦν με, καὶ λυρίξω, hoc versu terminans superius enuntiatum. — λυρίξων Pauw, cod. λυρίξω, Fischer λυρέξω. — V. 18. Διόνυσε, Hermann Zeóvocs, qua forma Teius poeta usus est, non novicii versificatores. === p333 === ANACREONTEA, 323 43. [25.] TOT ATTOT ΕἸΣ OINON f44APION. Ὅταν πίω τὸν οἶνον, τί τὸν βίον πλανῶμαι; εὔδουσιν αἱ μέριμναι. πίωμεν οὖν τὸν οἶνον, 1060 τί μοι γόων, τί μοι πόνων, τὸν τοῦ καλοῦ “υαίου" τί μοι μέλει μεριμνῶν; σὺν τῷ δὲ πίνειν ἡμᾶς 5 ϑανεῖν μὲ δεῖ, κἂν μὴ ι0 εὔδουσιν αἱ μέριμναι. ϑέλω" :44. [811 EIZ TO EAP. Ἴδε πῶς ἔαρος φανέντος τὰ βροτῶν δ᾽ ἔλαμψεν Χάριτες ῥόδα fovovov . . ἔργα" ἴδε πῶς κῦμα ϑαλάσσης 10 [nagmores γαῖα προκύπτει.) ἁπαλύνεται γαλήνῃ" καρπὸς ἐλαίας προκύπτει. 5 ἴδε πῶς νῆσσα κολυμβᾷ᾽ Βρομίου στέφεται νᾶμα ἴδε πῶς γέρανος ὁδεύει. ' κατὰ φύλλον κατὰ κλῶνα ξαφελῶς δ᾽ ἔλαμψε Τίταν καϑελὼν ἤνϑησε καρπός. νεφελῶν σκιαὶ κλονοῦνται" 43. Inseriptio in marg. addita. — V. 1. πίω Barnes, πίνω cod. V. 8. τί μοι γόων, πί uot zóvov, cod. τί μοι πόνων, τί μοι γόων, sed postea correctum. — V. 5. Stephanus xdv μὴ ϑέλω, ᾿ϑανεῖν μὲ δεῖ. — V. 6. τέ Barnes, cod. τέ δέ, Rose τέ δὴ βίον. — V. 9. Sealiger σὺν τῷ πιεῖν γὰρ ἡμᾶς, Mehlhorn σὺν τῷ δὲ πένειν ἡμέας, ut versus sit aeatalectus. 44. : Inscriptio in margine legitur. — V. 1. ἔαρος φανέντος, Her- mann φανέντος ἦρος. — V. ἃ. ῥόδα βρύουσι Stephanus, cod. βρύουσι ῥόδα vitioso numero, sed librarius potius ceulpandus quam seriptor, nee magis ferendum in Luciani Tragod. 53 τὸν Ἴτυν στένει δακρύοις, ubi eonstat lex carminis τὸν Ἴτυν στένει γοῶσα “ακρύοις ᾿τϑὶς ἀηδών verbis traiectis. Ceterum Hermann structurae insolentia offensus ῥόδου βρύουσι scripsit improspere; 8i quid mutandum, malim Χαρίτων ῥόδα βρύουσιν. — V. b. νῆσσα, cod. ἃ m. pr. νῆσα. — V. 3. ξαφελῶς Seri- psi, legebatur ἀφελῶς, cf. [ohann. Alex, de acc. 89, 18: παρὰ τὸ ξάφελος προ- παροξυνόμενον ὀφείλει καὶ τὸ ξαφελως ἐπίρρημα βαρύνεσθαι, ὡς ἀπὸ τοῦ ξάϑεος ξαϑέως" οὐ γάρ ἐστι παρὰ τῷ ποιητῇ ξαφελής" δείκνυσι δὲ Ἡρωδιανός. ὡς ὅτι κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ἀμελῶς καὶ ἐντελῶς περι- εσπάσϑη τὸ ξαφελῶς. — V. 8. κλονοῦνται scripsi, legebatur δονοῦνται, -- V. 10 cancellis sepsi, quippe qui sit ex dittographia ortus, vulgo delent v. 11. — καρποῖσι, corrigunt καρποῖς. — V. 11. Insolens ionici figura v; v —, fortasse scribendum ἐλάας Καρπὸς προκύπτει, ut seri- ptor ἃ corripere sit ausus. Hose ἐλαίας πρόκυψε καρπός perperam, idem antea versum excidisse statuit. — V. 12 et seq. non possum expedire. Hermann βρομιοτρεφές τε νᾶμα κατάφυλλον, κατάκλωνον ϑαλέϑων nv- Quee κι, Boeckh Βρομίου στέγων τὸ νᾶμα... σταφυλῶν ἤνϑισε *, 41" === p334 === 894 . ^ . τ POETAE MELICI. 45. [38.] ΕΙΣ EATTON. ᾿Εγὼ γέρων μέν εἶμι, ὁ μὲν ϑέλων μάχεσϑαι, νέων πλέον δὲ πίνω" παρέστω καὶ μαχέσϑω. κἂν δεήσῃ μὲ χορεύειν, 10 ἐμοὶ κύπελλον, ὦ παῖ, Σειληνὸν ἐν μέσοισιν μελίχρουν οἶνον ἡδύν 5 μιμούμενος χορεύσω. , ἐγκεράσας φόρησον. σκῆπτρον ἔχω τὸν ἀσκόν" ἐγὼ γέρων μέν εἰμι, 1008 ὁ νάρϑηξ δ᾽ οὐδέν ἐστιν. (νέων πλέον δὲ πίνω.) 46. [26.] AAAO ΕΙΣ ΦΙΠΟΠΟΤΉΝ. Ὅταν ὃ Βάκχος εἰσέλϑῃ, ϑέλω καλῶς ἀείδειν, εὔδουσιν αἵ μέριμναι" ὅ κισσοστεφὴς δὲ κεῖμαι, δοκῶ δ᾽ ἔχειν τὰ Κροίσου. πατῶ δ᾽ ἅπαντα ϑυμῷ. Mehlhorn Βρομίου στραφὲν τὸ νᾶμα, reliqua servans, nisi quod 7v$:cs scripsit, Hose Βρομέου στέφον τε νᾶμα. — V. 18. κλῶνα Stephanus, cod, κλόνον. — V. 14. ἤνϑησε cod., Barnes ἤνϑισε. 46. Iuseriptio in m. legitur. — Lachmann redegit hoc carmen in strophas senorum versuum, ita ut tertiae strophae primus tantum ver- sus supersit. — V. 3. δεήσῃ us cod. Hermann μὲν δέῃ, at non solum Byzantini homines, sed iam Lucianus promiseue hemiambos et ioni- eos in eodem poemate adhibent, nec longa syllaba primore versu offen- dit, velut est ap. Lucianum 49 ἃ δὲ δύσγαμος κατ᾽ οἴκους. — V. 4 et 5 huc iransposuit Lachmann, in cod. leguntur in fine carminis. — V. ὁ. ἔχω scripsi, v. 5 extremo τελείαν στιγμὴν addens, cod. ἔχων, sed corrector 7 expunxit, quem sequor, quamquam is necessitati cessit, quo- niam in cod. v. 3 praecedit, itaque etiam Stephanus et priores ἔχω probaverunt, Lachmann alii ἔχων iuentur. — V. 1. ὃ νάφϑηξ δ᾽ οὐδέν ἐστιν cod., Mehlhorn ὁ δ᾽ οὐδέν ic9" ὁ νάρϑηξ. Commodius foret νάρ- e£ y&o οὐδέν ἐστιν. sed non decet ineptissimum hunc centonem ad artis legis examinare. — V. 9. παρέστω καὶ cod., corrigunt πάρεστι γάρ, ex Anacr. fr. 92. — V. 11. μελέχρουν cod., , erigunt μελιχρόν. --- V. 14. Nihil videtur deesse, nisi repetitus v. 2, quem adieci ad car- men redintegrandum. 46. Cod. add. in marg. τοῦ αὐτοῦ εἰς φιλοπότην. — V. 1. ὅταν ὁ Βάπχος͵ εἰσέλϑῃ cod., Scaliger ὅταν εἰς μὲ Βάκχος Ky, Barnes ὅτ᾽ εἴς us Βάκχος ἔλϑῃ, Bothe ὁ Βάκχος ὅταν ,ἐσέλϑηῃ, Hermann ὅταν Βάκ- χος ἐσέλϑῃ, possis ὅταν εἰσέλϑη μ᾽ ὁ Βάκχος, sed taedet his nugis perpoliendis operam navare. — V. 8. δοκῶ cod., quod revocavi, termi- nans hoc versu enuntiatum. Stephanus, qui Y. sequentem adiunxit, δοκῶν scripsit, non recte. —. V. 4 et 5 fortasse sic refingendi sunt: 9o === p335 === ANACREONTEA. 925 ^5 .. ὦ... .- . μεϑίοντα γάρ μὲ κεῖσθαι ὕπλιξ᾽ ἐγὼ δὲ πίνω. 10 πολὺ κρεῖσσον ἢ ϑανόντα. φέρε μοι κύπελλον, à παῖ" 41. [32.] TOT ATTOT ΕΙΣ A4IONTZON, HI'OTN EIZ OINON. To? Διὸς ὁ παῖς ὃ Βάκχος, ἔχω δέ τι καὶ τερπνόν ὁ λυσίφρων ὃ Avaios, ὁ τᾶς μέϑας ἐραστάς" ὅταν εἰς φρένας τὰς ἐμάς μετὰ κρότων, μετ᾽ ὠδᾶς εἰσέλϑῃ μεϑυδώτας, τέρπει με κἀφροδίτα, ὅ διδάσκει μὲ χορεύειν. 10 καὶ πάλιν ϑέλω χορεύειν. Φ 48. [89] ΕΙΣ ΣΥΎΜΠΟΣΙΟΝ TOT ATTOT. Ὅτ᾽ ἐγὼ πίω τὸν οἶνον, ὅτ᾽ ἐγὼ πέω τὸν οἶνον, 1069 τότ᾽ ἐμὸν ἦτορ ἰᾳνϑέν. | 5 ἀπορίπτονται μέριμναι o OO TM | ^ σολυφρόντιδές τε βουλαί λιγαίνειν ἄρχεται Μούσας. ἐς ἁλικτύπους ἀήτας. καλοὺς ἀείδειν, κισσοστεφής τε κεῖσθαι. — Ante v. 7 unum alterumve versum 'intercidisse planum est, velut μελέχρουν οἶνον ἡδὺν ὅπλιξ᾽ ἐγὼ δὲ mívo, si licet versum prioris carminis (45, 11) asciscere. — V.6—10 Hermann novi earminis initium esse censet, sed licuit ver- sifieatori amplifieandi centonis gratia subiungere. 41. Inseriptio in m. addita. Mehlhorn duas strophas quinorum versuum diseripsit. — V. 2. ὁ «ναῖος cod., Barnes artieulum abiecit. -— Ni 8. ὅταν εἰς φρένας τὰς ἐμᾶς eod., Barnes ὅταν φρένας γ᾽ ἐς ἁμάς, Baxter ὅ ταν φρένας τὰς ἁμᾶς, possis, si operae pretium, ὅταν εἰς φρένας γ᾽ ἐσέλϑῃ | τὰς ἐμὰς ὁ μ. — V. 4. μεϑυδώτας eod. ex corr., fuit μεϑυδότας. — Υ. ὅ. διδάσκει μὲ cod., Mehlhorn διδάσκομαι. - 08 ἔχω, Rose ἠχῶ divinavit, --- δέ τι καὶ ' cod., Stephanus δὲ καί τι. — V. 8 Mehlhorn ad praegressa refert. — μετ᾽ cod. ex corr., fuit ne^. — V. 9. μὲ κἀφροδίέτα cod., Mehlhorn καί μ᾽ ᾿ἀφροδέτα. -- V. 10. πάλιν cod., Barnes πάλι, Heinsius καὶ delet. 48. V. 2. τότ᾽ ἐμὸν seripsi, cod. τότε μέν, Brunek τότ᾽ ἐμεῦ (av- ϑὲν ἦτορ, Rose τότε μὴν. Versus numero subvenias scribendo- ἐμεῦ vel ἐμεῖ᾽, quamquam de hac elisione adhuc est sub iudice lis, cf. Schnei- der ad Callim. fr. 131, ubi me quidem iudice non cs?^ ὦ vel σεῦ καὶ legendum, sed πολλάκι σῆς. ὦ μαῖα, φιλοξείνοιο καλιῆς μνησόμεϑα" ξυνὸν γὰρ ἐπαύλιον ἔσκεν ἅπασιν: de industria enim poeta turzurii tantum hospitalis mentionem fecit, — V. 3 λιγαένειν ἄρχεται Μούσας Hermanno librarii supplementum esse videtur, Moebius λέγα Ἀϊούσας ἄρχετ᾽ αἰνεῖν, Mehlhorn duorum versuum reliquias esse existimat . Μούσας. . ἄρχεται λιγαίνειν, ,9go versum - Ὁ π᾿ esse indicavi. — V. 6. ἀπορέπτονται, cod. ἀπὸρίπτανται. — V. ig Stephanus, cod, === p336 === 336 ^7N POETAE MELICI. Or ἐγὼ πίω τόν οἶνον, δέμας, ἀγκάλαις δὲ κούρην λυσιπαίγμων τότε Βάκχος κατέχων Κύπριν ἀείδω. 10 πολυανϑέσιν μ᾽ ἐν αὔραις 20 ὅτ᾽ ἐγὼ mío τὸν οἶνον, δονέει μέϑῃ γανώσας. ὑπὸ κυρτοῖς δὲ κυπέλλοις ὅτ᾽ ἐγὼ πίω τὸν οἶνον, τὸν ἐμὸν νόον ἁπλώσας στεφάνους ἄνϑεσι πλέξας, ϑιάσῳ τέρπομαι κούρων. ἐπιϑείς ve τῷ καρήνῳ, ὅτ᾽ ἐγὼ πίω τὸν οἶνον, 15 βιότον μέλπω γαλήνην. 25 τοῦτό μοι μύνον τὸ κέρδος, ὅτ᾽ ἐγὼ πίω τὸν οἶνον, 0 vr ἐγὼ λαβὼν ἀποίσω" μύρῳ εὐώδεϊ τέγξας τὸ ϑανεῖν γὰρ μετὰ πάντων. 49. [34.] ΕΙΣ KOPHN TOT ATTOT. Μή us φύγῃς ὁρῶσα 5 δῶρα τἀμὰ διώσῃ. τὰν πολιὰν ἔϑειραν" ὅρα κἀν στεφάνοισιν μηδ᾽ ὅτι σοὶ πάρεστιν ὅπως πρέπει τὰ λευκά ἄνϑος ἀκμαῖον ἥβας, ῥόδοις xoív! ἐμπλακέντα. 50. [36.] TOT ATTOT ΕἸΣ TO ANETA&Z ZHN. Tí us τοὺς νόμους διδά- καὶ ῥητόρων ἀνάγκας; ὄχεις ὃ τί δέ μοι λόγων τοσούτων. εἰς. — V. 9. λυσιπαίγμων de vitio suspectum, sed nescias, ulrum φιλοπαίγμων an cum Piersono λυσιπήμων sib scribendum. — τότε Stephanus, cod. ὅτε μοι et in m. «. — V. 10. p' recte addidit Stephanus, cod. om., sed cf. v. 9. — αὔραις, Salmasius ὥραις. —. V. 14. ve scripsi, cod. eorr. δὲ, fuit δὲ καρ. — V. 15. βιότου μέλπω, Barnes μέλπω βιότου, Valperga μέλπω βίου. — V. 18. ἀγκάλαις Ste- phanus, cod. ἀγκάλας. — V. 91. 32 aperte mendosi fortasse in hunc modum hemistichiis iraiectis proeurandi: τὸν ἐμὸν νόον κπυπέλλοις ὑπό τε κρότοις ἁπλώσας. Nihil profecerunt eritiei, qui vitium gra- vissimum non aitigerunt, velut Rose Scripsit ὑπὸ πυρτοῖς δὴ κι Brunck ὑπὸ κυρτοῖσι, Darnes ὑποπύρτοισι, Hermann ὑποκυρτωϑεὶς πυπέλλοις, τὸν ἐμὸν νόον δ᾽ ἁπλώσας. — V. 23. τέρπομαι κούρων, Pauw τέρπομ᾽ ἑταίρων, Barnes ϑιάσῳ γέγηϑα κούρων. — V. 28. τοῦτό μοι, Stephanus τόδε μοι, alii τόδ᾽ ἐμοί. — μόνον Barnes, cod. μόνῳ. -- V. 96. 0 τ᾽ scripsi, i. e. ὅ τι, cod. τοῦ τ᾽, Stephanus 760. — V. 51. δεῖ γὰρ, cod. γὰρ. μετα. Scribendum videtur μετὰ πάντων γὰρ ϑανεῖν δεῖ. 49. V.2. ἔϑειραν, cod. T ΜΗ V. 4. 5. ἄνϑος ἀκμαῖον ἤβας, δῶρα τἀμὰ διώσῃ scripsi, eod. d. &. τὰς ἐμας: δῶρα τὰ φίλτρα διώξεις. Antea edidi d. e. τἀμὰ δῶρα, φίλα, διώσῃ. Stephanus τἀμὰ φέλτρα διώξῃς, Hermann ἄνϑος ἀκμαῖον, ὥρας ἐμᾶς δῶρα διώσῃ. — V. 6. κἀν ον τὶ cod. κὰν ἐν, — V. 8. ῥόδοις Stephanus, cod. δοΐδοις. — κρέν᾽ ej correxi codicis leetionem πρίνα πλακέντα ascita praep. ex v. 6. 50. Hermann duas strophas quaternorum, unam quinque versuum === p337 === ANACREONTEA. | 32 - ; a L [8 ' S τῶν μηδὲν ὠφελούντων; 10 βάλ᾽ ὕδωρ, δὸς οἶνον, ὦ 5 μᾶλλον δίδασκε πίνειν παῖ, ἁπαλὸν πῶμα “υαίου" 1070 τὴν ψυχήν μου κάρωσον. μᾶλλον δίδασκε παίζειν βραχὺ μὴ ζῶντα καλύπτεις" μετὰ χρυσῆς ᾿ἀφροδίτης. ὁ ϑανὼν οὐκ ἐπιϑυμεῖ. πολιαὶ στέφουσι κάραν" 51. [54.] A440 EIZ EATTON OMOI92. 'Ov ἐγὼ νέων σ᾽ ὁμίλῳ νέος ἐν νέοις χορεύσω. ἐσορῶ, πάρεστιν ἥβα᾽ Διονυσέης δέ μοί τις τότε δή, τότ᾽ ἐς χορείήν 10 φερέτω ῥοῦν ἀπ᾽ ὀπώρης, ὁ γέρων ἐγὼ πτεροῦμαι. ἵν᾿ ἴδῃ γέροντος ἀλκήν 5 περιμαίνομαι, Κυβήβα" δεδαηκότος μὲν εἰπεῖν, παράδος" ϑέλω στέφεσϑαι" δεδαηκότος δὲ πένειν, πολιὸν δὲ γῆρας ἐκδύς χαριέντως δὲ μανῆναι. constituit. — V. 4. τί δέ μοι, Brunck τί δ᾽ ἐμοί, — V. 4 cod. ὀφε- λούντων. — V. 6. πῶμα Barnes, πόμα cod. — V. 9. στέφουσι κάραν eod. Barnes κάρα στέφουσιν. — V. 10. βάλ᾽ ὕδωρ, δὸς οἶνον Bothe, cod. δὸς ὕδωρ, cà (i. e. βαλὼν) οἶνον. Immutavit versificator Anacr. fr. 63, 1 φέρ᾽ ὕδωρ, φέρ᾽ οἶνον, ὦ παῖ. — V. 11 in hune modum cor- rigondus “ψυχὴν μέϑη κάρωσον, Barnes ψυχὴν δέ μοι x, Hermann τὴν ψυχήν μὲ κ. — V. 12. καλύπτεις, malim καλύψεις. Librarius, qui huie versui addidit X, versui 18 tres asteriscos subiecit. δῖ. In m. ἄλλο. Mehlhorn tres strophas quinorum versuum di- stinxit, versum post v. 13 interceptum esse ratus. — V. 1. νέων σ᾽ ὁμίλῳ ἐσορῶ, scripsi, cod. cs (delevit corr) « νέοις ὁμίλουν (in m. x) ἐσορῶν x πάρεστιν (in m. *) Antea νέοις σ᾽ ὁμιλεῖν edidi, Stephanus νέων ὅμιλον ἐσορῶ, cum νέοις ὁμέλουν ἐσορῶν edidisset, Baxter νέοις ὁμιλῶ ἐσορῶν, Mehlhorn σε νέοις ὁμιλεῖν ἐσορῶ, ipse, repudians, quod dubitanter proprosuit ὁμιλοῦντ᾽, — ἦἥβα cod., non ἦκα. — V. 8. δὴ Stephanus, cod. δέ. — V. 5. περιμαίνομαι Salmasius, id quod ὀνϑουδώ Q o8 ον mentio flagitat, v. 14 commendat; cod. περίμεενον μὲ etin m. z £* (ζήτει), correctio παραμένω sive παραμένων inepta. Propius Salmasiano in- vento a eod. seriptura abest quod ego conieci περέμηνόν με, Κυβήβα, sed compositorum aor. ἔμηνα inusitatus. Stephanus περί μοι νέῳ cvv- ZB«, Moebius περίμεινον oov μὲ κούρα. — V. 6. παφάδος de vitio ,Suspeetum, sed emendatio incerta, Stephanus ῥόδα δός, Cybelae vero sacris violae magis quam rosae conveniunt, — V. 1. ἐκδύς lenem cer- tamque medelam adhibui, cod. ἑκὰς (eorr. del. Aec.). Arnaldus, ut numeri legem servaret, verba traiecit πολιὸν δ᾽ ἑκὰς τὸ γῆρας. — V.9. “πονυσίης Stephanus, cod, διονυσίοις. — V. 10. ῥοῦν Pauw, cod. supra ῥόον, infra ῥοιὰν, unde Baxter alii ῥοὰν vel ῥοὴν ἀπ᾽ ὀπώρης, fortasse recte. — V. 11 cod. iin. — V. 14 cod. supra χαριέντως et in m. x — δὲ, Brunek ve. - : === p338 === 828 - i POETAE MELICI, 52. [35] EIZ ETPOIIHN. Ὁ ταῦρος οὗτος, ὦ παῖ, τέμνει δὲ κῦμα χηλαῖς" Ζεύς μοι δοκεῖ τις εἶναι" οὐκ ἂν δὲ ταῦρος ἄλλος “ φέρει γὰρ ἀμφὶ νώτοις ἐξ ἀγέλης ἐλασϑείς Σιδωνίαν γυναῖκα" ἔπλευσε τὴν ϑάλασσαν, ὅ περᾷ δὲ πόντον εὐρύν, 10 εἰ μὴ μόνος ἐκεῖνος. 88. [53] — .: - . 1071 ΕΠΣ POAON. . Στεφανηφόρουν μετ᾽ ἦρος μέλομαι ῥόδον τέρεινον 52. Inseriptio legitur in margine. — Tribus strophis quaternorum versuum carmen constare videtur Mehlhornio, qui tertiam stropham mutilatam esse censet, — "V. 2. Stephanus disposuit verba, cod. δοκεῖ τις εἶναί μοι Ζεύς. — V. 4. Σιδωνίαν, cod. supra etóovtov, unde Her- manno Σιδονίην placuit. — V. 5. περᾷ δὲ Stephanus, cod, παρὰ δὲ, sed supra δὴ. z- 5g. fe. τέμνει δὲ, malim, ve. — V. 7. οὐκ dv Stepha- nus, cod. οὐκὰν οὖν, — V. 8. ἐλασϑείς, baud scio an λιασϑεὶς sit praeoptandum. —- V. 10. μόνος, Stephanus μόνος γ᾽, fort. μοῦνος Scri- bendum. 58. Cod. εἰς τὸ ῥόδον, sed in m. εἰς ῥόδον. — Antea auctore Mehlhornio a priore carminis parte (v. 1— 19) separavi posteriorem (v. 80—43), ratus duo eiusdem argumenti poemata ut fit in hac sylloge continuo se excepisse ac postea in unum eoaluisse. Ac reapse in co- dice Palatino, ubi clausulae carminum fere asterisco insigniuntur, com- paret :« additus versui 20, sed quod eadem nota etiam ante v. 30 ad- Seripta est, rursus huic indicio auctoritatem videtur derogare. Nune ilam opinionem abieci: tanta enim est similitudo utriusque partis, ut omnia eiusdem poetae esse consentaneum sib: parum autem verisimile eundem versificoatorem bis idem plane argumentum tractavisse. Multo gravius hoc est, quod priore quidem parte propositum commode ab- solvi videtur, non item posteriore: inprimis offendit v. 24 τόδε, eum non praecesserit ῥόδον, sed floris nomen solis compositis vocabulis ῥοδοδάκτυλος, ῥοδοπήχξεες, ῥοδόχρους v. 20 86ᾳ. sit indicatum. A car- minis exordio molestae hae ambages abhorrent, decebat poetam plane carminis consilium profiteri. Sin perpetuum est carmen, desideraveris aegre continuam seriem sensorum et aequabile orationis lumen; nam caesim et intervallis argumentum explieatur. Seilicet carmen non est continuum, sed alternis vicibus cantatur, id quod iam Dacieria per- spexit: v. 8 quamvis corrupto ipse poeta id professus erat. Constat carmen, si à prooemio (v. 1— 3) discesseris, strophis inaequalibus quat- tuor, quas intervalla manifesta segregant, fuitque in archetypo singu- lis strophis asteriscus additus, quam notam duobus locis etiam nunc cod. Pal. servavit. V. 1. στεφανηφόρου Stephanus, cod. στεφανηφόρον. --- V. 2. μέλο- μαι, cod. supra μέλπομαι. Eadem scripturae varietas deprehenditur i Anaer. fr. 65, quod hic versificator imitatus est: τὸν Ἔρωτα γὰρ τὸν ἁβρὸν μέλομαι βρύοντα μέτραις πολυανϑέμοις ἀείδειν" ὅδε γὰρ ϑεῶν === p339 === ANACREONTEA. ' . 529 Be. 05... γλυκι δ᾽ αὖ λαβόντα 04A σὺν ὁ᾽, ἕταιρ᾽ ἄεξε μέλπων. πεῖν Τόδε γὰρ ϑεῶν ἄημα, μαλακαῖσι χερσὶ κούφαις 5 τόδε καὶ βροτῶν τὸ χάρμα, 15 προσάγειν τ᾽ Ἔρωτος &v- Χάρισίν τ᾽ ἄγαλμ᾽ ἐν ὥραις, ϑος. πολυανϑέων τ᾽ Egovov Τί δὲ φῶ; τί δ᾽ ἂν τὸ ἀφροδίσιόν τ᾽ ἄϑυρμα. τερπνόν τόδε καὶ μέλημα μύϑοις, ϑαλίαις τε κἀν τραπέξαις 10 χαρίεν φυτόν τε Μουσῶν" Διονυσίαις 8᾽ ἑορταῖς γλυκὺ καὶ ποιοῦντα πεῖραν δίχα τοῦ ῥόδου γένοιτ᾽ ἄν; ἐν ἀκανϑέναις ἀταρποῖ' 240 Ροδοδάκτυλος μὲν Ἠώς, Ne. Mu ῥοδοπήχεες δὲ Νύμφαι, δυναστής, ὅδε καὶ βροτοὺς δαμάξει, ubi etiam μέλπομαι ἀείδων est tra- ditum. — »“τέρεινον Salmasius, quam formam τερεινότερος satis tuelur, COd. zegivÓv, neque vero τερεινὸν Scribendum, nam haee prosodia est paronymorum, ut ἐλεεινός, σκοτεινός. Stephanus ϑερινόν, Barnes 9- ρειον. Post h. v. alius intercidit, qui haud dubie vocabulo ἀείδειν terminabatur, ut est in Anaer. fr. 65; nam v. 8, quem , solent huie adiungere, omnino est separandus, — v. 8. σὺν δ᾽, ἕταιρ᾽, ἄεξε μέλ- zov seripsi, sive μολπῇ malis, vult poeta sodalem cantus partici- pem esse et hortatur, ut secum rosae laudes versibus celebret, hoc enim est ἀέξειν, uod non sunt assecuti critici, qui hoc verbum tuiti sunt; eod. συν εταιρεῖ αὔξει μέλπειν vel μέλπην. Scaliger -συνέταιρ᾽, ἄεξε μέλπειν (Heinsius μολπήν), Barnes σύν, ἕταιρ᾽, ἄεξε μολπήν, Arnaldus σὺ δ᾽ £z. ὦ. μέλπειν, tuentes illi quidem v. 9 μέλ- πομαι, contra Hermann μέλομαι. E. συνέταιρον ὀξὺ μέλπειν, quod se- euti sunt Mehlhorn et Hose, nisi quod vitioso numero συνέταιροι vel σὺν ἑταίρῃ etügeemmt. -— V. 4 cod. τὸ δὲ. — V. 5. τὸ χάρμα Stepha- nus, eod. χάρμα, sed correctio in m. non extat. Valde frequentant hi versificatores articulum, itaque Salmasii correctio χάρημα spernenda. Bothe longe melius βροτοῖσι χάρμα. — V. 6. iv ὥραις, Rose ἐνώροις. — V. T. v' addidi, vulgo deest. — V. 10. φυτόν τε, conieci τι. — V. 11. ποιοῦντα, cod. supra x, haud dubie etiam ποιοῦντι (ut vulgo) legebatur. — Post v. 19 deesse versum notavi, possis locum redinte- grare adseribens v. 16 προσάγειν ἔρωτος ἄνϑος. — V. 18. λαβόντα cod. (qui praeterea ϑάλπην), vulgo λαβόντι. — V. 14. κούφαις, Mehlhorn κοῦφα. — N. 15. προσάγειν τ᾽ Medenbach, cod. προσάγωντ᾽ , unde vulgo προσάγοντ᾽. Sed vide supra ad v. 19. — V. 16. τί δὲ φῶ; τί δ᾽ ἂν τὸ τερπνόν refinxi ut potui eod. seripturam Beoqáó τὸ δ᾽ αὐτῶ τερ- πνόν (in m. £x i e. nen). Alii aliter diffieultates expedire conati sunt, Aemil. Portus τῷ σοφῷ (Barnes ὡς σοφῷ, Bothe ἀσόφῳ) τόδ᾽ αὐτὸ τι, Mehlhorn καὶ τῷ σοφῷ τί τερπνόν, ermann σκύφῳ ἔστι δ᾽ αὖτε τ. — Υ. 17. κἄν scripsi, legebatur καί, Rose novum exorsus enun- tiatum τί κἂν scripsit. — V. 18. 8", cod. ut solet τ΄. — V. 19. δίχα τοῦ ῥόδου Mehlhorn, cod. τέ δὲ δίχα τοῦ Q., Stephanus audacter nova- vit τί δ᾽ ἄνευ ῥόδου. Mihi videtur versus interceptus esse: τί δὲ -v-wv--, δέχα τ. 9. — V. 20—23. Hose non recte censuit post v. 16 === p340 === 330 - τ ' POETAE MELICI. ῥοδόχρους δὲ κἀφροδίέτα πολεμόκλονόν τ᾽ ᾿ἀϑήνην παρὰ τῶν σοφῶν καλεῦται. κορυφῆς ἔδειξεν ὁ Ζεύς, τόδε καὶ νοσοῦσιν ἀρκεῖ, 35 φοβερὰν ϑέαν Ὀλύμπῳ, 25 τόδε καὶ νεχροῖς ἀμύνει, τότε καὶ ῥόδων ἀγητόν τόδε καὶ χρόνον βιᾶται" νέον ἔρνος ἤνϑισε χϑών, χαρίεν ῥόδων δὲ γῆρας πολυδαίδαλον λόχευμα" 1072 νεότητος ἔσχεν ὀδμήν. μακάρων ϑεῶν δ᾽ ὅμοιον Φέρε δὴ φύσιν λέγωμεν: 40 ῥόδον ὡς γένοιτο, νέκταρ 30 χαροπῆς ὅτ᾽ ἐκ ϑαλάσσης ἐπιτέγξας ἀνέϑηλεν δεδροσωμένην Κυϑήρην ἀγέρωχον ἐξ ἀκάνϑης ἐλόχευσε πόντος ἀφρῷ, φυτὸν ἄμβροτον “ναῖος. 54. [50] EIZ AIONTZON. Ὁ τὸν ἐν πόνοις ἀτειρῆ 5 ἁπαλὸν βροτοῖσι φίλτρον νέον ἐν πόϑοις ἀταρβῆ, πόϑον ἄστονον κομίξων, καλὸν ἐν πότοις χορευτήν γόνον ἀμπέλου, τὸν οἶνον τελέων ϑεὸς κατῆλϑεν, ἐπὶ κλημάτων ὀπώραις 09 collocandos. — V. 94. νοσοῦσιν, cod. νουσοισιν ἀρκεῖ, unde aliis vogot- cw placuit. — V. 27. δὲ, fort. τὸ legendum. — V. 29. φύσιν, cod. supra φυῆν, i. e. φυήν, quod "reprobandum. — V. 82. ἐλόχευσε Rose, lege- batur ἐλόχευε. — V. 84, ἔδειξεν ὁ Ζεύς cod. supra, ἐδείκνυεν Ζεύς infra, sed offendit insolens patrii casus usus, videtur poeta ἀνῆκεν scrip- sisse, Rose ἄϊξεν. — "V. 86. ῥόδων Stephanus, cod. ῥόδον. — V. 81. ἤνϑισε Stephanus, convenitque eod. ήνϑῆσε, quamquam aptius ἤνϑησε, quod haud raro transitivam vim asciscit. — V. 39. ὅμοιον (cod. δμοὴ iure restituit Rose, sed perperam hunc versum cum prioribus coniun- xit. Stephani correctionem ὅμιλος secuti sunt editores. Ὅμοιον etiam patrium casum asciscere testantur Priscianus alii: exempla rara sane, ambigiturque passim vel de scriptura vel de explanatione, cf. Sehnei- der ad Platon. Remp. V 472 D, neque vero haec structurae varietas omnino addubitanda, quam etiam alibi deprehendimus, οἵ, ἀδελφὸς et ἀντίος, nam παραπλήσιος incertae mihi videtur auctoritatis esse. — V. 41 cod. ἐπιτέξας. — ἀνέϑηλεν quod olim restitui Rose in cod. rep- perit (non ἀνέϑηλειν), Stephanus ἀνέτειλεν scripsit. — V. 48. Avaioc Rose emendavit, cod. 4vo/o, supra ov. 54. Cod. in m. addit ἄλλο. — V. 1. 8 interpunctionem correxi, legebatur ἀτειρῆ véov, ἐν π. — Cod. νέον, supra νέων. — V. 6. πόϑον, Stephanus πότον, sed etiam proximum voc. suspectum, conieci πότον ἄμβροτον. — V. τ iteratur in cod. -- V. 8. ἐπὶ κλημάτων ὀπώφαις πεπεδημένον φυλάττων scripsi, legebatur πεπεδημένον ὀπώραις ἐπὶ κλη- μάτων φυλάττων, unde Barnes πεπεδημένον γ᾽ correxit, idem φυλάτ- === p341 === ANACREONTEA. 831 πεπεδημένον φυλάττων, ἄνοσοι δέμας ϑεητόν, 10 ἵν᾽, ὅταν τέμωσι βότρυν, ἄνοσοι γλυκύν τε ϑυμόν ἄνοσοι μένωσι πάντες, ἐς ἔτους φανέντος ἄλλου. δῦ, (51.] ΕΙΣ ΔΙΣΚΟΝ EXONTA AOPOAITHN. "Age τὶς τόρευσε πόντον, νόος ἐς ϑεῶν ἀέρϑη ἄρα τὶς μανεῖσα τέχνα μακάρων φύστιος ἀρχᾶν. ἀνέχευε κῦμα δίσκῳ; ὕδε νεῖν ἔδειξε γυμνάν, ἐπὶ vor ἔβη ϑαλάττης; 10 ὅσα μὴ ϑέμις δ᾽ ὁρᾶσϑαι, 5 ἄρα τὶς χάραξε λευκάν μόνα κύμασιν καλύπτει. ἁπαλὰν ὕπερϑε Κύπριν; ἀλαλημένη δ᾽ ὑπ᾽ ἀκτᾷ τειν commendavit. — V. 10. τέμωσι Sephanus, cod. τέμνωσι. — V. 12 eod. in ras. &Ymróv, fuit. ᾿ϑηητόν. — V. 14. ἐς ἔτους, cod. ἐσέτους. Mihi seribendum videtur ἐς ἔτος i e. per annum, usque dum novus adven- iet. — Welckero hoe carmen antiquum et Anacreonte haud indignum visum est, sed novieium esse apparet, eo tantum nomine commenda- bile, quod lranslaticiae ineptiae. et puerilia sortent pigmenta procul habentur. 55. V. 1 eod. ἄρα τις, sed y. 3 recte ἄρα εὶς. — πόντον cod. corr., infra πόντῳ. — V.2. μανεῖσα τέχνα, Rose perperam μανεὶς ἄτεχνα. — V. 4. ἐπὶ νῶτ᾽ ἔβη ϑαλάττης seripsi et post v. 3 stigmen locavi, lege- batur ἐπὶ νῶτα τῆς ϑαλάττης versusque adhaerebat praegresso, quod eum plane perversum esset, Hichter v. 4 subditicium esse suspi- -» est, lose autem clavum clavo trudens v 4 arcta necessitate cum . 5.6 coniungendum esse censuit. Interpretes cum usus pronominis e haud infrequens lateret, poematis sensa non sunt assecuti. Hoc dicit poeta: quicumque pontum in disco caelavit, ipse per maria vectus est, i. e. imitatio ad veritatem proxime accedit. Eadem orationis forma iteratur proximis versibus 5— 8, unde plane apparet me iure restituisse verbum necessarium ἔβη sive ἔπλει malis. lam veteres grammatici ad- notant passim rig non πυσματικῶς adhiberi, sed ἄρϑρου vice (i. e. ὅς vel ὅστιρ) fungi, dixit de hoe usu post alios O. Schneider ad Callim. l 422, estque inprimis tritum plebeio et novicio sermone, ut tituli Asiae potissimum primoris testantur, velut τὶς àv προσάξει "vel τὶς ἂν κακὸν προσποιήσει. — V. δ. ἄρα τὶς χάραξε οὐ ὁ ἁπαλὰν ὕπερϑε voea- bulis traiiciendis numero prospexi, legebatur ἄρα τις ὕπερϑε ... ἀπα- λὰν χάραξε. Hose scripsit ὥρα τές δ᾽ vel τίς 9^. — V. 1. νόος, Barnes et Bothe νόον, qua correctione facile earemus: hoc dicit poeta: qui Venerem caelarit, eius animus in coelum elatus est ibique vidit prin- cipium generis deorum, — ϑεῶν haud cunctanter correxi cod. scriptu- ram θεούς. — ἀέρϑη cod. infra, ἀερϑεές supra. — V. 8. φύστιος Her- mann, cod. ὕσιος, nisi forte φέτνος praestat, etsi patrium easum voc. φῖτυ credo ἀμάρτυρον esse. Male Rose φύσιν τ᾽ ἐς ἃ ἄκραν. — V.9. ὅδε viv scripsi, legebatur ὁ δέ vw. Sane plerumque participium subiun- gitur verbis δεικνύναι, ποιεῖν, ἐργάξεσθαι, sed lieuit etiam infinitivo uti, quemadmodum latini dicunt Hereulem. conveniri fecit ab. Ulixe alia. Hermann 00s μὴν, Rose ὁ δέ νιν δέδειχε. — V. 10. ὅσα Stephanus, cod. γόσα. — cod. supra add. — V. 12. ἀλαλημένη Baxter, cod. === p342 === 389 ^ POETAE MELICI. βρύον ὥς, ὕπερϑε λευκᾶς διαφαίνεται γαλήνας. ἁπαλόχροον γαλήνας ὑπὲρ ἀργύρῳ δ᾽ ὀχοῦνται 15 δέμας εἰςπλόον φέρουσα, 1013: ἐπὶ δελφῖσι χορευταῖς — ῥόϑιον πάροιϑεν ἕλκει. 25 δολερὸν Πόϑος μετώπῳ ῥοδέων δ᾽ ὕπερϑε μαξῶν Ἔρος Ἵμερος γελῶντες. ἁπαλῆς ἔνερϑε δειρῆς χορὸς ἰχϑύων τε κύρτος μέγα κῦμα πρῷῶρα τέμνει. ἐπὶ κυμάτων κυβιστῶν 40 μέσον αὔλακος δὲ Κύπρις Παφίης τὸ σῶμ᾽ ὀπάζξει, κρίνον ὡς iow ἐλιχϑέν 80 ἵνα νήχεται γελῶσα. ἀλαλημένος. sed. in τὰ. "( varietatis indicium, Stephanus ἀλαλημένον. — ὑπ᾽ ww scripsi, Stephanus ἐπ᾿ dwvg, cod. ἐπαυτά. — V. 18 cod. Bevor ὡς et in m. ““ sed varia seriptura omissa. — λευπᾶς scripsi, eod. λευκάν, Stephanus λευκόν. --- V. 14. ἁπαλόχροον ,χαλήνας correxi eod. lectionem ἁπαλόχρους x παλάμας, in m. x γαλήνας. Epitheton hoe Veneri, non maris tranquillitati convenit, itaque ἀπαλόγροον δέμας re- stituij quemadmodum in Anacreonteis λιπαρόχροος, ῥοδόχρους leguntur. Praecedunt duo epitheta, subsequuntur duo nomina, quod latini poetae frequentant, raro admittunt graeci. Mehlhorn ἁπαλοχρύοις παλάμαις, Rose ἀλαλημέναις δ᾽ ἐπ᾽ αὐτὰ .. ἀπαλόχροις παλάμαισι. — V. 11 in m, x additum. — V. 18 cod. pr. δήρης. — V. 19. πρῷρα (quasi prora) scripsi, legebatur πρῶτα, Rose νῶτα novavit. — V. 21 cod. ὡς et ελιχϑὲν, — V. 28 cod. ex corr. διεφαένετο inepte. — V. 23. ἀργύρῳ, quod Rose substituit ἀργυροῖ illo non melius esi, nescio an ὑποπορ- φύροις corrigendum sit. — ὀχοῦνται Stephanus, cod. ὀρχοῦνται. -- V. 84 cod. δελφέσι, vulgo δελφῖσιν non recte. — χορευταῖς, malim χο- ρευταί, nam delphinorum choreae iterum v. 27 memorantur. — V. 26 δολερὸν Πόϑος μετώπῳ Ἔρος Ἵμερος γελῶντες confidenter correxi tra- ditam seripturam δολερὸν νόον μερόπων κτλ. nam asyndeton trimem- brem orationem testificatur, itaque tertium quoque Veneris ministrum Iló9ov commemoratum esse certum est. Mendosum esse μερόπων agno- verunt Bares (δολεροὶ νέον μέτωπον) et 1. H. Voss (δολερὸν νόον με- Tomo) — Υ. 20. Ἔρος. Barnes, cod. ἔρως. — V. 27. ve, Barnes δὲ prae- tulit — V. 98. τὸ σῶμ᾽ ὀπάξει probabiliter cod. lectionem τὸ σώμα παΐξει expedivisse mihi videor. Same meter convenit, quemadmodum est in Titanomachia cyoliea ἐχϑύες ἐλλοὶ παέξοντες νήχοντο, sed strue- iura παΐξειν σῶμα praepostera, oportebat id σῶμα σαίνει dici, ef So- phool. fr. 691 χορὸς δὲ μύνδων ἐχϑύων ἐπερρόϑει σαένοντες οὐραίοισι τὴν κεκτημένην. ltaque Homericum ὀπάζει restitui, qualia adamant isti versifioatores. Ttose correxit κυβιστᾷ Παφίης vs (fort. ex cod.) σῶμα παίζει. 56. Additum in m. ἄλλο. Carmen hoe perperam in duas partes discerptum: prior pars v. 1—22 hic legitur, quam continuo excipit c. 58 ΕἸΣ OINON, tum sequitur 59 ΕΙΣ AIIOAA9NA, quocum coaluerunt carminum reliquiae , quas cod. Pal. servavit: et altera quidem pars huius poematis v. 28—86 novissimum obtinet locum, itaque τέλος τῶν bM συμποσιακῶν subscriptum: hos quatuordecim hemiambos 4 proximis dimetris ionieis segregandos esse manifestum: sed solus Barnes perspexit coniungendos esse cum c. 56, quod commode iam his versibus redintegratur: itaque non iam dubitavi in suum locum resti- === p343 === ANACREONTEA, 333 56. EIX XPTXON TOT ATTOT. Ὁ δραπέτας ὃ χρυσύς, ὑπερφρονεῖν διδάξῃ, ὅταν φύγῃ μὲ κραιπνοῖς ι1Ὁ0 ἄφνω mgoosiq ὃ δραπέτας, διηνέμοις τὲ ταρσοῖς, — ἀεὶ δ᾽, ἀεί μὲ φεύγει᾽ — ὅ οὔ μιν διώκω" τίς γάρ φέρων μέϑανδοϊφροντιδῶν, ἑλών μιν ὡς μεϑήμων λύρης γένωμαι νιγλάρων. μισοῦν ϑέλει τι ϑηρᾶν; ἄπιστ᾽ ἄπιστε χρυσέ, ἐγὼ δ᾽ ἄφαρ λιασϑείς 90 μάταν δόλοις μὲ ϑέλγεις" [τῷ δραπέτᾳ τῷ χρυσῷ] χρυσοῦ πλέον τὰ νεῦρα ἐμῶν φρενῶν μὲν αὔραις πόϑους κεκλυϑι αδεις. 10 φέρειν ἔδωκα λύπας, σὺ γὰρ δόλων, σύ τοι λύρην δ᾽ ἐλῶν ἀείδω : φϑόνων 10175 ἐρωτικὰς ἀοιδάς. ἔρωτ᾽ ἔϑηκας ἀνδράσιν᾽ πάλιν δ᾽ ὅταν μὲ ϑυμός 50 λύρη δ᾽ ἄλυπα παστάδων tuere, eum antea mihi esset ultimum carmen (61): at non esse inte- grum poema apparet: simillima autem et maxime gemina utraque pars iam argumento quam sermonis proprietate, ut non sit dubium, quin haee in unum coniungenda sint; librarius, cum posteriorem partem omisisset, cognito errore in calce libri adiecit. — V. 1. ὁ χρυσὸς Bar- nes, eod. μ᾽ ὁ zo. — V. 2. φύγῃ ps Stephanus, cod. φεύγει με. — κραι- πνοῖς Stephanus, cod. κραιπνεῖς, supra c, nisi forte praestat κραιπνῶς διηνέμοισι ταρσοῖς. — V. 5. οὔ μιν᾽ Stephanus, cod. o? μην. — V. 6. μισοῦν Dacieria, cod. μισῶν. — τι Stephanus, cod. vo. — V. 8 can- eellis saepsi, Barnes τῶ δραπέτα (ita cod.) τῶ χρυσῶ scripsit. — V. 11. ἐλῶν scripsi, cod. ἐλὼών, unde ἑλὼν corrigunt. — V. 12 cod. ἐρωτικᾶς ἡ ἀοιδᾶς, correxit Stephanus. -- V. 16 cod. προσεῖπ᾽ ὁ, correxit Ste- phanus, προσεῖπε ὃρ. maluit Mehlhorn. — V. 16 ita cod. men- dose, neque margo quidquam suppeditat praeter repetitam notam x, ut fit per omnia in hoc carmine. Vulgo μέϑαν μοι φροντίδων ex Da- ceieriae invento, perperam, aliquanto melius Mehlhorn λήϑαν φέρων μοι qe., sed gravius vitium contraxit locus, conieci ὑπερφρονεῖν διδάξῃ ἄφνος (i. e. ἄφενος), μεϑέντα φροντίδων" φέρων (i. e. ocius) προσ- εἴφ᾽ ὁ δρ. — V. 11. μεϑήμων Dacieria, cod. μεϑὴήμῶν. — V. 18. νιγλά- x ρῶν scripsi, cod. Aegov, unde Stephanus λαρόν, Pauw λαροῦ, Dacieria δαρόν. Spondeus loeo paenultimo -in hoc poemate non offendit. — V. 20. μάταν scripsi, Mehlhorn μάτην, cod. μετ᾽ ὧν. — ϑέλγεις, cod. supra qc. Stephanus ἔστ᾽ dv δ. u. ϑέλγῃς. — V. 21. χρυσοῦ πλέον τὰ Ld Pd νεῦρα scripsi, cod. πλέον χρυησου νεῦρα, Barnes πλέον τὰ νεῦρα yov- σοῦ, Mehlhorn πλέον τι χρυσοῦ νεῦρα, Rose πλέον τί σου v. v. — ϑ- eod. κεκλν «Orig, versum intactum reliqui, vulgo κέκλυθι ἀδεῖς, Rose πόϑους, κέκλυϑι, ἄδει, quod Ter esse voluit. Tentavi πόϑου κύπελ- Aov ἁνδάνει. — V. 98. δόλων et φϑόνων scripsi, cod. δόλωε et φϑόνωι, Pauw óóic .. φϑόνω. — σύ toi, cod. pr. ev vol. — V. 25. λύρη Rose, === p344 === 334 s POETAE MELICI. φιλαμάτων τε κεδνῶν « ξείνοισιν σὲ δ᾽ ἀγχιμου- πόϑων κύπελλα κιρνᾶ. | "- M oaa, ἩΡΕ ον, δόλίοις ἀπίστοις ἁνδάνεις" ὅταν ϑέλῃς δέ, φεύγεις" ἐμοὶ δὲ τῷ λυροκτύπῃ λύρης δ᾽ ἐμῆς ἀοιδάν μούσαις φρεσὶν ἀποίκους 80 οὐκ ἂν λίποιμι τυτϑόν. 35 ἀχανδέας ὀρίνεις * αἴγλαν τε λαμπρύνοις. * 87. [59] ΄... 1074 ΕΙΣ OINON. TM Τὸν κελαινόχρωτα βότρυν ἐρατὸν πίϑοις ὁρῶντες ταλάροις φέρουσιν ἄνδρες 10 νέον ἐκξέοντα Βάκχον" μετὰ παρϑένων ἐπ᾽ ὥμων" ὃν ὅταν πίῃ γεραιός, κατὰ ληνὸν δὲ βαλόντες, τρομεροῖς ποσὶν χορεύει, ὅ μόνον ἄρσενες πατοῦσιν πολιὰς τρίχας τινάσσων. σταφυλήν, λύοντες οἶνον, ὁ δὲ παρϑένον λοχήσας μέγα τὸν ϑεὲν κροτοῦντες 15 ἐρατὸς νέος... .. ἐπιληνίοισιν ὕμνοις, ^ 0.7... ἐλυσϑείς eod. ᾿“λύρην, deinde cod. δ᾽ ἄλυπα accentu deleto, vitium haud dubie delitescit, conieci δ᾽ ἄποινα. — V. 27. κιρνᾷ scripsi, nisi dori- cam formam κιρνῇ praetüleris, cod. κρένει, supra m. Dacieria κέρνῃ, Rose κέρνη. Deinde versum vel etiam plures intercidisse significavi, Poeta enim πλούτου mobile ingenium reprehendit, suam constantiam laudat. — V. 28 eod. ὅτὰν 9:49 δὲ φεύγης. — V. 31— 36 adeo situ obruti sunt, ut non liceat medelam adhibere, neque quidquam opis at- tulerunt eritieorum pericula. — V. 32 cod. ἀνδάνβδ (1. e. ut videtur &v- δάνης). — V. 85. ἀχανδέας quamquam alias non legitur, alia similia composita, velut εὐχανδής, πολυχανδής, βουχανδής tuentur. — ὀρίνεις, cod. ὀρινεῖς et supra ot. — Inter v. 35 et 36 insertus est alius αἴγζαντε m e λαμπριώχαν »: apparet variam scripturam v. 36 esse, quae cum olim in margine legeretur, postea in ordinem verborum recepta est; fortasse co» non huius est versus, sed 35 ἀχανδέας varietas. ». Bes e ὁ 57. Inseriptio in m. addita. — V. 1. κελαινόχρωτα scripsi, cod. ue- λανόχρωτα (infra χροτα). — V. 2. φέρουσιν Stephanus, eod. φέροντες. -— V. 4, Bothe proseripsit. — V. 5. Pauw coniecit σταφυλῆς 4. οἶνον, Bothe σταφυλὴν A. οἴνου, neutrum tradita scriptura praestantius. — V. 8 cod, ἐπιληνέοισι, corr. Stephanus. — V. 9. ἐρατὸν displicet, fort. δυδὸν ἐν πίθοις, Homericis enim verbis valde delectantur versifieatores dhnetris usi. — V. 10. ἐκξέοντα Faber, cod. ἐσξέοντα, — V. 11. πίῃ, cod. mívg vel πίνῃ, correctionis principem auetorem non repperi. — V. 15 intercepta esse complura manifestum est, cum enuntiatum careat verbo principali, quod detrimentum eum non animadvertissent critici, lemere v. 19 tradita verba interpolaverunt. Videtur iactura in hune fere modum resareienda: m === p345 === -ο ANACREONTEA. . 888 ἁπαλὸν δέμας χυϑεῖσαν 20 προδύτιν γάμων γενέσθαι" σκιερῶν ὕπερϑε φύλλων, ὁ δὲ μὴ λύγοισι πείϑων βεβαρημένην ἐς ὕπνον. τότε μὴ ϑέλουσαν ἄγχει" ὁ δ᾽ ἔρως ἄωρα ϑέλγων μετὰ γὰρ νέων ὁ Βάκχος « JA . μεϑύων ἄτακτα παίζει. 58. ΕΙΣ AIIOAASN A. "Av& βάρβιτον δονήσω᾽ ποικίλον πτεροῖσι μέλπων ἄεϑλος μὲν οὐ πρόκειται, 10 ἀνέμῳ σύναυλος ἠχῇ. μελέτη δ᾽ ἔπεστι παντί σὺ δὲ Μοῦσα συγχόρευε" σοφίης λαχόντ᾽ ἄωτον. ἱερὸν γάρ ἐστι Φοίβου 6 ἐλεφαντίνῳ δὲ πλήκτρῳ κιϑάρη δάφνη τρίπους τε. λιψυρὺν μέλος κροαίνων λαλέω δ᾽ ἔρωτα Φοίβου, Φρυγίῳ óv9ud βοήσω. 15 ἀνεμώλιον τὸν οἶστρον. ἅτε τις κύκνος Καύστρῳ σαόφρων γάρ ἐστι κούρα᾽ ἐρατὸς νέος (προσέρπει, καταλαμβάνει τ᾽) ἐλυσϑ είς. Novissimo loco Stephanus, αὐ numerum servaret, μεϑυσϑεὶς substituit. — V. 17 manifesto laborat vitio, ambigo utrum χλοερῶν an ὕπαιϑα sit emendandum; illud, quamvis longius recedat, praeoptaverim. — V. 19 ita plane codex, 'in m. additum ἄωρος: ἄωρα, unde suspiceris olim vitiose ἀώρως scriptum esse, cui librarius prudenter ἄωρα suffe- eit. Sed hoc quoque enuntiatum non integrum, deest versus, in quo erat verbum, quod desideramus. Barnes audacter haec prioribus sub- iungens scripsit ἐς ὕπνον ἐς foot! ἄωρα θέλγει, quod secuti gunt edi- tores, quos fugit sublata Cupidinis lenocinio incommode post ὁ δὲ v. 14 continuo id ipsum v. 21 iterari. — V.20. προδότιν Stephanus, cod. προ- δότην. — V. 91. πείθων, cod. supra πίθων. 58. Titulus in m. additus. — V. 8, ἔπεστι παντὶ Stephanus, cod. ἐπέστω (corr. ut vid. oro) πάντη. — V. 4. λαχόντ᾽ ἄωτον Stephanus, cod. λαχων δώταν. — V.8. Καύστρῳ scripsi, legebatur Καὔστρου. — V. 9. ποικίλον, Stephanus coni. πολιοῖς. --- Υ. 10. ἠχῇ Rose, cod. ήχϑη et supra 75, ego conieceran ἀνέμῳ σύναυλος ἠχεῖ, ὃ Stephanus ἀνέμου cov- «viov ἠχήν. — V. 14. λαλέω δ' Stephanus, cod. λαλέων. — V. 15 eod. ἀνεμόλιον. ec IN. 46. ἐστι κούρα Stephauus, cod. ἐστ᾽ ἀκούσας, sed in m. εὖτ᾽ ἀκούσης, in quo aliud quid delitescere videtur; neque vero audiendus ltose seribens εὖτε κούρα τοῦ uiv ἐκπέφευγε κέντρα, tunc omnino ἐξέφευγε diei oportebat: praeterea foret enuntiatum ananta- podoton, nisi forte v. 20 seq. has vices sustinere largiaris. Offendit quod amplum satis prooemium subsequitur argumentum nimis in arctum con- trüetum, nam constat 8 tantum, illud 15 versibus. Haud dubie poeta fabularem meinoriam et planius et plenius exposuerat; post v. 16 viden- tur plura intereidisse: iam Daphnes amore, quo deus ardebat, memo- rato fortasse haee fere sequebantur: === p346 === 896 ᾿ ^ POETAE MELICI. τὸ μὲν ἐχπέφευγε κέντρον, κρατέειν κόρην νομέξων, φύσεως δ᾽ ἄμειψε μορφήν. χλοερὸν δρέπων δὲ φύλλον φυτὸν εὐθαλὲς δ᾽ ἐπήχϑη. 10275 ἐδόκει τελεῖν Κυϑήρην. ὁ δὲ Φοῖβος ἦε, Φοῖβος : s 59. "Aye ϑυμέ, πῆ μέμηνας τὸν ἀοίδιμον μελιστήν. μανίην μανεὶς ἀρίστην; φιάλην πρόπινε παισίν, τὸ βέλος, φέρε, κράτυνον, 10 φιάλην λόγων ἐραννήν. σκοπὸν ὡς βαλὼν ἀπέλθῃς" ἀπὸ νέκταρος ποτοῖο 5 τὸ δὲ τόξον ᾿ἀφροδίτης παραμύϑιον λαβόντες, ἄφες, ᾧ ϑεοὺς ἐνίκα. φλογερὸν φυγόντες ἄστρον ' 2 , - τὸν “νακρέοντα μιμοῦ, ; σαόφρων γάρ, εὖτε (Γαῖα ὄπα τῆς κόρ c) ἄκουσεν, φύσεώς τ᾽ ἄμειψε μορφήν, τὸ μὲν ἐκπέφευγε κτλ. nam v. 18, quem traieci, commode licet ad alienum auxilium revoeare. — V. 17. τὸ uiv ἐκπέφευγε πέντρον,͵ ,Btephanum seeutus sum, cod. róv μὲν ἐκπέφευγα κεντο, unde Rose τοῦ μὲν eb xévro scribere maluit. — V. 18. ἄμειψε Stephanus, cod. ἄμειψα. — Υ. 19. ἐπήχϑη i. e. ἐπάγη scripsi, cod. ἐπ᾽ ἠχεῖ i. e. ἐπηχεῖ ut Stephanus edidit, Rose ἐπήνϑει. — 20. ἦε Aemil. Portus, cod. ἠέ, sed cum nimis langueat hoc potissi- mum loco, malim £e, Medenbach εἶλε. — V. 22. Pauw coniecit χλια- ρὸν ὃ. δὲ φλοιόν. 59. In codice hic versibus 13 absolvitur carmen praegressum, ne- que editoribus id offensioni fuit; ego separavi, frustra adversante Rosio. Nam c. 58, quamvis inaequabilitate quadam partium, αὖ supra monui, laboret, consummatum est: quae deinceps sequuntur ab instituto argu- mento prorsus sunt aliena: neque enim ad Apollinem et Daphnes for- tunam spectant, sed ad puerorum amores. Aique hoc quoque carmen, quod admodum inficeti versificatoris esse apparet, detrimentum cepit: in extrema parte plura interciderunt, nec mirum, cum hoe carmen no- vissimum loeum archetypi olim obtinuerit. — V. cod ua»$. — V. 8. κράτυνον scripsi, legebatur κρατύνων, codex utrumque testificatur πρά- τύνων. Rosio videtur idem .quod mihi in mentem venisse, sed male seripsit xoeróvov. — V. 6. o Aemil, Portus, cod. ὡς. — V. 18. φυγόν- τες, Mehlhorn, ut sensum absolveret, φύγωμεν substituit, quod Rose se- eutus praeterea οἶστρον edidit: in eiusmodi rudere coniecturis abstinere satius est. Editores Anacreonteorum praeterea Theodori Prodromi carmen re- ceperunt (Fiseheri ed. LXI), quod Boissonade ab alio quodam condi- ium putat, cum istius hominis ingenio venustius videatur; non credo, quamquam ille fortasse aliud antiquius earmen imitatus est, neque olim in exordio ϑεάων ἄνασσα Κύπρι fuit scriptum, sed: Θαλάμων ἄνασσα, Κύπρι. cf. etiam Hesychii glossam: ϑαλάμων ἄνασσα ᾿ἀφροδίέτη. === p347 === ANACREONTEA, ? ^ 881 60. B . 1016 Φέρ᾽ ὕδωρ, φέρ᾽ oivov, ὦ τὸ ποτήριον λέγει μου, παῖ, ποδαπόν μὲ δεῖ γενέσϑαι. μέϑυσόν us καὶ κάρωσον" 61. Τί μὲ φεύγεις τὸν γέροντα; 62. Δοκέει κλύειν γὰρ ἥδε, λαλέειν τις &U θελήσῃ. ΓΝ sequuntur reliquiae perditorum carminum, additae sunt ex veléribus scriptoribus. — ; 60. Origenes (Hippolytus) adv. Haeret. p. 107 ed. Miller: τοῦτο, φησίν, ἐστὶ τὸ ποτήριον τὸ κόνδυ, ἐν ᾧ βασιλεὺς πίνων οἰωνίξεται. τοῦτο, φησί, κεκρυμμένον εὐρέϑη d τοῖς καλοῖς τοῦ Βενιαμὶν σπέρ- μασι. “Αέγουσι δ' αὐτὸ καὶ Ἕλληνες, φησίν, οὕτως μαινομένῳ στύματι" φέρε ὕδωρ, φέρε T . γενέσθαι" τοῦτο, φησίν, ἤρκει μόνον νοηϑὲν ἀνθρώποις, τὸ τοῦ Ἄνακρ. ἕοντος ποτήριον ἀλάλως λαλοῦν “Μβυστήριον ἄρρητον. Ἄάλλαλοι γάρ, φησί, τὸ ᾿ἀνακρέοντος φησὶ ποτήριον, ὅπερ αὐτῷ φησὶν ᾿ἀνακρέων λαλεῖ diclo φϑέγματι, ποδαπὸν αὐτὸν δεῖ γενέσθαι, τουτέστι πνευματιχόν, οὐ σαρκιπόν, ἐὰν ἀκούσῃ τὸ κεηρυμμένον μυστή- φιον, ἐν σιωπῇ. ubi Miller coni. ἄλαλον γάρ, φησίν, ᾿ἀνακρέων φησὶ ποτήριον, ὅπερ αὐτῷ λαλεῖ wvÀ., idem verba μαινομένῳ στόματι male retulit ad ipsum earmen. — V. 1 et 2. Cf. carminis 50 v. 10 et 11. 61. Schol Cod. Gud. Eurip. Hec. 1141: ὡς τό Τί με κτλ. 62. Gregor. Cor. p. 896: ὡς ἐν τοῖς Avaxosovctiote, olov: δο- κέει κτλ. — V. 2. εἰ δελήσῃ ed. Gorm., εἰ ϑελήσει cod. Meer. αὖ vulgo, ἐϑελήσοι Voss, ϑελήσει Vat. e leguntur apud Schol. Hephaest. p. 172 (coll. Bachm. Anecd. ΤΙ 192. Matranga Anecd. Praef. 31 not. Mangelsdorf Anecdot. Chisian. p. 12 seq.) ᾿Απὸ τοῦ λίϑου τὸ ῥεῖϑρον. Ἀπὸ μουσικῶν μελάθρων. Zimà τῆς ging ἐρήμου. ᾿ἀφετῆς εὐστεφάνου ἄνϑεα δρέψας ἁγίων περσιδάμου κόσμου ἀΐων. Ζαχαρίου μεγάλου πάγκλυτε κοῦρε. ᾿ἀρετῆς ἔργα φέρειν ἔμπονος ἤβη. maximam partem ex christianis carminibus videntur petita esse, quem- admodum ibidem Saneti Sophronii versus legitur: Χριστιανῶν μακάρων ἔλθετε παῖδες. (quem etiam Elias p. 81 una cum aliis eius generis adhibet). Ac ter- tium quidem exemplum est petitum ex Sophronio carm. V 1, sevtum ex eodem v. 17, secundum contra ex Constantino Sieulo I 1, primum legitur etiam ap. Moschopulum 49 et Eliam p. 81. — V. 8 S κόσμον PomrAE Lrz. III. 22 1074