=== p262 === 252 i POETAE MELICI. 59. [55.] Schol. Apoll. Rh. IV 1348: Στέρφεσιν αἰγείοις᾽ τοῖς δέρμασιν, ἔνϑεν καὶ στερφῶσαι᾽ Ἴβυκος δὲ στερφωτῆρα στρατὸν εἴρηκε τὸν ἔχοντα δέρματα. Hartung στερφωϑέντα requirit. 60. [40] Et. M. p. 168, 41: Τραπεξίτης. διὰ τοῦ τ σημαίνει τὸν ἐν τῇ συνηϑείᾳ λεγόμενον τραπεξίτην. ἀπὸ τοῦ τράπεξα᾽ διὰ δὲ τῆς tt διῳφϑόγγου τὸν ἐν τῇ τραπέξῃ παριστάμενον. ὡς παρ᾽ Ὁμήρῳ" τραπεζῆες κύνες" ἀπὸ τοῦ τραπεξεύς ἐστι τὸ δὲ παρ᾽ ᾿Ιβύκῳ διὰ τοῦ ἢ λεγόμενον Τραπεξητᾶν κυνᾶν (ser. κυνῶν) ἔστιν ὡς πλείων πλήων. Cf. Cram. An. Ox. II 45, 22. Eust. Il. p. 1257, 25. Et. Gud, 538, 43 et p. 584, 14. Suidas v. τράπεζα. Bekk. Am. III 1424. Poll ΠῚ 84. 61. [49.] Plut. Comp. Lye. et Num. 8: Ἔτι δὲ μᾶλλον ὑπὲρ τὰς παρ- ϑένους φυλακὴ κατέσταλται τῷ Νομᾷ πρὸς τὸ ϑῆλυ καὶ κόσμιον" ἡ δὲ τοῦ “υκούργου παντάπασιν ἀναπεπταμένη καὶ ἄϑηλυς οὖσα τοῖς ποιηταῖς λόγον παρέσχηκε᾽ φαινομηρίδας τε γὰρ αὐτὰς ἀπο- καλοῦσιν, ὡς "IBvxog, καὶ ἀνδρομανεῖς λοιδοροῦσιν, sed rectius ut videtur φανομηρέδες. Poll II 187: καὶ ἡ “άκαινα φανόμη- οες, οὐ VII 55: αἵ Σπαρτιάτιδες, ἃς διὰ τοῦτο φανομήριδας ὠνόμαζον. item Schol Clem. Alex. T. IV 128 ed. Klotz. 62. (53.] Schol. Pind. Ol IX 128: Χάρμαι, νῦν ἀντὶ τοῦ χαρά" Ὅμη- οος δὲ ἐπὶ τῆς μάχης" οἱ δὲ περὶ Ἴβυκον καὶ Στησίχορνν χάρμην τὴν ἐπιδορατίδα φασίν. lbyci reliquiis eximendum est quod olim huc retul ap. Cram. An. Ox. IV 243, 19: llegQ' Aiyvszíow κυνοκέφαλοι καὶ ὀνοκέφαλοι. καὶ ὃ παρὰ "IBv κριοκέφαλος. ubi recte Schneidewin ὃ παρὰ “ιβύσι κριοκέφαλος (Αμμων) correxit. — In Anthol. Plan. I 17 extat epigramma ἀδέσποτον, quod Natalis Comes Myth. V 6 Ibyco iribuit, sed nimis levis haee est auctoritas; certe epi- gramma illud, quamvis non inelegans, recentioris est poetae. 1010 === p263 === NX. : : 1011 ANACRE O N. EIZ APTEMIN. 1. [19) Γουνοῦμαι σ᾽, ἐλαφηβόλε. Éevé παῖ 4g, ἀγρίων δέσποιν᾽ "ἄρτεμι uod: ἥ xov νῦν ἐπὶ “ηϑαίου Anacreon. De Anacreontis carminibus vid. Schneidewin in An- nalibus Antiquit. 1835 p. 508 seqq. et Weleker Opusc. 1201. — Fr. 1. Hephaestio 195: Κοινὸν δέ ἐστι κατὰ σχέσιν τὸ δύο συστήμασιν ὑποπεπτωπός, καϑάπερ τὸ πρῶτον νακρέοντος ἄσμα" Γουνοῦ- μαι... ϑηφῶν. καὶ τὰ ἑξῆς" κατὰ μὲν γὰρ τὴν νῦν ἔκδοσιν ὁ ὀκτά- κωλός ἔστιν ἡ στροφή, καὶ τὸ oue ἐστι μονοστροφικόν. vet δὲ καὶ ἑτέφως διαιρεῖσθαι εἴς τε τριάδα καὶ πεντάδα 5 στροφή" ὥστε Φερεκράτειον εἶναι τὸ τελευταῖον τοῦ συστήματος, τοῦ ἐκ τῶν τριῶν χώλων ἢ τῶν πέντε. lgitur in vulgaribus quidem editionibus (τὴν νῦν ἔκδοσιν Aristarcheam esse olim suspicatus sum) hi octo versus una perpetuitate decurrebant, legebatur enim v. 3 ϑηρέων, non ut nunc est ap. Heph. ϑηρῶν, quam lectionem qui probaverunt gram- matiei in duas strophas disposuerunt, Non tamen integrum est carmen, id quod sententia imperfecta arguit: igitur fortasse etiam in proximis, quae intercepta sunt, similes lectionis diversitates erant, ut idem ver- sus aliis glyconeus, aliis pherecrateus esse videretur. Ceterum non recte schol. Hephaestionis v. 4 tamquam antistrophicum censet versui 1 ex- sequatum esse. Seholiasta ad illum locum integrum carmen servavit, et v. 8 et 8 repetit. V. 1—8 affert s. poet. nom. gramm. ap. Keil Anal. Gramm. 10, 26 (ubi cod. ut videtur v. 1 γοῦν ἄνασσ᾽ et v. 8 ϑηρέω νὴ) et Apostol. V 59a. V. 1 et 2 schol. Heph. 8 (ubi ξανϑάν. Adde prae- terea loaun. Sicel. ed. Walz. VI 128: καὶ ἡ ἡ μὲν στάσις ἐπωδοὺς ἄδει τελείους, ἡ δὲ περικύκλησις. περίοδον, ἥτις ἐστὶ τοῦ τελειοτέρου μέλους ἀπηρτισμένη σύνοδος, ὡς ὁ ᾿νακρέων' Γουνοῦμαι.... ϑρασυ- καρδίέων. τοῦτο στροφή᾽ εἶτα ἡ ἀντιστροφὴ πρὸς τὸ εἴδωλον" Οὐγὰρ ἐς ἀνημ. m. πολιήτας. Ληϑαῖος δὲ ὄνομα ποταμοῦ δὶ αγνησίας. -- V. 1 affert. Attil. Fortunat. 356, 357, 358 ed. Gaisf. — V. 3 legitur apud Schol. Hom. Il. φ 470 et Eust. 1247, 9, qui omnes ϑηρῶν. -- V. 4. Locum *) Numeri ndiecti sunt editionis mene. === p264 === 254 - POETAE MELICI. 5 δίνῃσι ϑρασυκαρδίων. uto 1012 3 - - , ἀνδρῶν ἐσκατορᾷξ πόλιν χαίρουσ᾽" οὐ γὰρ ἀνημέρους ποιμαΐένεις πολιήτας. EIZ ΔΙΟΝΎΣΟΝ. 2. [2.] "Qva&, ᾧ δαμάλης Ἔρως καὶ Νύμφαι κυανώπιδες πορφυρέη τ᾽ ᾿ἀφροδίτη συμπαίξουσιν᾽ ἐπιστρέφεαι δ᾽ ὅ ὑψηλῶν κορυφὰς ὀρέων, γουνοῦμαί os" σὺ δ᾽ εὐμενής ἔλϑ᾽ ἡμῖν, κεχαρισμένης δ᾽ εὐχωλῆς ἐπακούειν. Κλευβούλῳ δ᾽ ἀγαϑὸς γενεῦ ita conformavi, quemadmodum olim ex coniectura restitui, codicibus recens collatis partim addicentibus: fj κου... ἐσκατορᾷς, cum vulgo legeretur: xov... δίνῃσι" 99. d. ἐγκαϑόρα πόλιν. atque ita etiam v. 4 scriptus legitur ap. Heph. 8: ἐν δὲ ἀντισπαστικῷ ἀνακρέοντος" ἴκου vov ἐπὶ Δηϑαίου. sed ACPS xov, FIBHN ofuov. — V. 5. ϑρασυκαρ- δίων loh. Sicel. et "'umeb., ϑρεοκαρδέων schol. Heph. (E, in quo bis legitur carmen, ϑρεσκαρδίων vel ϑρασκαρδίέων), ϑεοκαρδέων Ursinus. — V. 6 quod legebatur ἐγκαϑόρα correxi ex Apollonio de Syntaxi . 55: ἐπεὶ và ψιλὰ μετατιϑέασιν ob Ἴωνες καὶ τὰ δασέα εἰς ψιλά, ὡς m τοῦ τάφος τεϑηπότες, ἐνταῦϑα ἐνθαῦτα, καὶ ἐπὶ τῶν συναλοιφῶν᾽ ἐσκατορᾷς πόλιν. idque firmavit E, in quo ἐσκατόρες vel ἐσκατό- ραις legitur. Fr. 9. Integrum esi carmen, quod servavit Dio Chrys. Or. II T. 135: τούτοις γε μὴν ξυνέπεται, μηδὲ εὐχὰς εὔχεσϑαι τὸν βασιλέα τοῖς ἄλλοις ὁμοίας, μηδὲ οὖν τοὺς ϑεοὺς καλεῖν οὕτως εὐχόμενον, ὥσπερ ὁ lovov ποιητὴς ᾿ἀνακρέων. ὦναξ xrÀ. Non recte Hartung partem prioris car- minis esse suspicabur. — V. 1. ὦναξ, O τοῦ ἀξ. — 6 M, o reliqui. — δαμάλης Ἔρως ex hoc loco affert Steph. Byz. v. ᾿σκάλων a Meinckio correctus, respie, Hesych. “αμᾶλ. (l. “Ιαμάλης) τὸν Ἔρωτα, ἤτοι δαμά- fovre ἢ ἀγέρωχον. Ceterum P a m. pr. δάμαλις. — V. 8. τ᾽, VD τε. Respicit Aelian. Hist. Anim. IV ἃ. — V. 4. συμπαίξουσιν BCMVPv, vulgo συμπαίξουσ᾽, --- ἐπιστρέφεαι BMV, ἐπιστρέφεται rel. Hocker con- iecit: συμπαίξουσιν ἐπιστεφέων ὕλης ἐν κορυφῇς ὀρέων. — Οδ᾽, δὲ BCMVP. — V. 56. ὑψηλῶν, ὑψηλὰς ΒΟΜ, ὑψηλᾶς P (qui deinde etiam xopuqüg). — κορυφὰς ὀρέων Barnes, ὀρέων κορυφὰς libri, Kuyser coni. ὑψηλῶν ὀρέων ῥία. -- V. V. ἔλϑ᾽ ἡμῖν, ἔλϑοις μοι PCM (sed hi in marg. vulg.) — κεχαρισμένης, conieci κεχαρισμένως, locker κεχαρημένος. --- V. 8. εὐχωλῆς, Ü εὐχόλης. --- ἐπακούειν, ἐπακούων DOM (sed hi supra === p265 === ΑΝΑΘΠΕΟΝ. 1 905 10 σύμβουλος" τὸν ἐμὸν δ᾽ £gor', ὦ Διεύνυσε, δέχεσϑαι. 3. [3.]: 1013 Κλευβούλου uiv ἔγωγ᾽ igo, Κλευβούλῳ δ᾽ ἐπιμαίνομαι, Κλεύβουλον δὲ διοσκέω. ΄ 4. [4] '"Q παῖ παρϑένιον βλέπων, δίξημαί σε, σὺ δ᾽ οὐ xosis, οὐκ εἰδώς, ὅτι τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἡνιοχεύεις. " ἫΝ brem coe '4AÀ ὦ τρὶς xexogqu£ve F Σμερδίη. 6. [1.] Μεὶς μὲν δὴ Ποσιδηϊών ἕστηκεν, νεφέλας δ᾽ ὕδωρ vulg.). — V. 9. KlevflovAo, M κατευβουλω. — δ᾽, γ᾽ CMP, — γενεῦ CV, γένευ DB, yívev P, γενοῦ rel. — V. 10. δ᾽ loo", hv δὲ ἔρωτα, PCM δὲ t ἔρωτα. — V.11. ὦ “εὐνυσε correxcram (vide "fr. 11) probante G. Din- dorfio, ὦ Διόνυσε Emperius, firmantque godd., nam Vo Li &UPUGE, P ὠδ᾽ εὖ v) σε, C ὦ δευνυ σε, DA ὧδ᾽ εὖ vov "es, , reliqui ὧδ᾽ οὐ νῦν σε, αὖ vulgo, unde coniectura proposita fuit oid" εὖ vov σε. IIecker 810 conformavit ysveo: σύμβουλος τὸν ἐμὸν δέχεσθ᾽ ὦ “εύνυσος ἔρωτα. Fr. 8. Herodian. περὶ σχημ. 57, b: περὶ πολυπτώτου.... Παρὰ δὲ ἀνακρέοντι ἐπὶ τριῶν" Κλευβούλου κτλ. — V. 1. ἐρῶ, Schneidewin ἐρέω. — V. 8, δὲ διοσκέω scripsi, A. διὸς xvéov, CD δὲ διοσκνέω, B δὲ διϊδεῖν ἐπιποϑῶ. €f. Hesych.: “ιόσκειν (διοσκεῦν)" διαβλέπειν συν- εχῶς τὴν ὅρασιν μεταβάλλοντα. Hartung KAevfovAo δὲ διοσκέω requirit. Fr. 4. Athen. XII! 6040: Ὁ δ᾽ ἀνακρέων τί φησίν, Ὦ zai κτλ. Ad Cleobulum videtur scriptum carmen, vid. Max. Tyr. VIII 96: μεστὰ αὐτοῦ τὰ ἄσματα τῶν Κλεοβούλου 099 alpáv. — V. 1. βλέπων, € βλέπουσα. — V. 8. οὐ κοεῖς, quod olim scripsi, revocavi spreta altera coniectura οὐ κίεις, codd. οὐκ ἀΐεις, Erfurdt ov κλύεις. O. Schneider οὐκ ἄεις. — V. 3. οὐκ εἰδώς, C οὐ γὰρ οἶδας. Hecker ita conforma- vit: Jítnuoé σε διοσκέων͵ οὐκ εἰδὼς ἔτι τῆς b. v. ἡνιοχεύειν. Fr. δ. Eust. Od. 1542, 47: Καὶ iv τῷ ᾿4λλ᾽ ὦ τρισκεκ. X. παρὰ ᾿ἡνακρέοντι ἤγουν πολλάκις ᾿ἰχσεσαρωμένε. Resp. idem ll. 725, 35. Fr. 6. Scholz "Hom. ll. o 192: Πάντα τὸν ὑπὲρ γῆς ἀέρα τῷ ul qe: δοθῆναι, διὰ μὲν τῶν ψεφελῶν τὸν φωτιξό ἔνον ἀέρα, ὅπερ ᾿ἐστὶν ἀπὸ γῆς teg νεφελῶν, διὰ δὲ τοῦ αἰϑέρος τὸν ὑπὲρ τὰ νέφη τόπον, ὃν === p266 === 956 ᾿ ki POETAE MELICI. βαρύνει, Aie τ᾽ ἄγριοι ... (ove to OM χειμῶνες κατάγουσιν. τ. [1811 Σὺ yàg ἧς ἔμοιγ᾽ ἀστεμφής. . 8. [8.] ᾿Εγὼ δ᾽ οὔτ᾽ ἂν ᾿Δμαλϑίέης βουλοίμην κέρας, οὔτ᾽ ἔτεα πεντήκοντά vs καὶ ἑκατόν Ταρτησσοῦ βασιλεῦσαι. καὶ οὐρανὸν ὀνομάξει᾽" ἔστι δὲ οὗτος ἄχρι τῆς ξώνης τῆς σελήνης καὶ τῶν πλανητῶν᾽ ἀμέλει καὶ πύλας οὐρανοῦ τὰ νέφη ὀνομάξει (i. e. Ho- merus, vid. Il s 749). ᾿ἀνακρέων᾽ μεὶς μὲν δὴ Ποσειδητὼν ἕστηκεν, ψεφέλη δ᾽ ὕδωρ βαρὺ δ᾽ ἄγριοι χειμῶνες κατάγουσιν. Sed Anacreontis testimonium in alienum locum delatum: fuit adscriptum v. 188 post verba: καὶ Ἀττικοὶ τὸν περὶ χειμερίους τροπὰς μῆνα Ποσειδεῶνα καλοῦ- 61», id quod planissime apparet ex Eustathio, qui eundem Anacreontis loeum non sine insigni scripturae varietate exhibet Il. 1012, 1: Ζιὸ καὶ oí ᾿ἀττικοὶ τὸν περὶ χειμερίους τροπὰς μῆνα Ποσειδεῶνα καλοῦσιν, ὡς "Avoxuoíov: Μεὶς μὲν δὴ Ποσειδηϊὼν ἕστηκε, νεφέλαι δ᾽ ὕδατι βαρύνον- ται, ἄγριοι δὲ χειμῶνες παταγοῦσιν. Eustathium secutus prius edidi ὥδατι βαρύνονται, ἴδ᾽ ἄγριοι y. πατ., ac praeterea conieci νεφέλη δ᾽ ὕδωρ καταρρεῖ, βαρὺ δ᾽ d., unde Schneidewin νεφέλαι δ᾽ ὕδει (hoc Barnes) πλήϑουσιν, βαρὺ δ᾽ d. y. παταγεῦσιν. Sed Eustathii lectio ex manifesta grammatici correctione orta, itaque nunc scripsi νεφέλας δ᾽ ὕδωρ βαρύνει, Δία τ᾽ ἄ. y. κατάγουσιν: et novissima quidem : in integrum restituta esse documento est locus Horatii Epod. 18, 1, qui aperte haec imitatus est: ,, Horrida tempestas coelum contraxit ef imbres ANivesque deducunt lovem: nunc mare, nunc siluae Threicio Aquilone sonant." zíía vs facilis ae simplex est emendabio, κατάγουσιν scholio- rum libri suppeditant: itaque iam in ed. 3 non dubitavi hanc coniec- turam recipere. Minus eerta priorum verborum emendatio, dedi quod et institutae sententiae convenit et ad librorum vestigia prope accedit, νεφέλας δ᾽ ὕδωρ βαρύνει. Sauppe Ποσιδηϊών, ἕστηκεν δὲ νέφη πυλὼν Οὐρανοῖ, βαρὺ κτλ. cui correctioni fundamentum detractum est Ana- creontis testimonio ad v. 188 revocato, Hartung partim meis emenda- lionibus usus seripsit νεφέλαι δ᾽ ὕδει βρίϑονται, zx δ᾽ ἄγριοι χειμῶ- veg παταγοῦσιν, quod Graece dici non potest. Blass Eustathii παταγοῦσι profert, neque versus supplendi periculum fecit. — V. 1. Ποσιδηϊών Fischer alii, legebatur Ποσειδηϊών. Fr. 7. Schol Hom. ll. y 219: ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀστεμφές. ὅτι τὸ dusrexírqtov: ὁ γὰρ ἀνακρέων" có γὰρ κτλ. — ἧς, fort. εἷς. Fr. 8. Strabo [Π|Ί1δ1: Ὑπολάβοι δ᾽ ἄν τις ἐκ τῆς πολλῆς εὐδαιμο- νέας καὶ μακραίωνας ὀνομασϑῆναι τοὺς ἐνθάδε ἀνθρώπους καὶ μάλιστα τοὺς ἡγεμόνας, καὶ διὰ τοῦτο ἀνακρέοντα μὲν οὕτως εἰπεῖν" Eyo τ᾽ ἂν οὔτ᾽ wrÀ. Resp. Plin. N. H. VII 154: ,,Anacreon poeta .Argan- thonio Tariessiorum regi CL (cod. Dalec. CIV, Augustin. de Civ. Dei XV 12 CLII) tribuit annos, Cinyrae Cypriorum X annis amplius, Aegi- === p267 === ANACREON, - 251 9: [9.] ες Τί λίην πέτεαι συρίγγων κοϊλώτερα στήϑεα χρισάώμενος uvgo; 10. Π90}-- - — ' * - 1015 Ὁ δ᾽ ὑψηλὰ νενωμένος.. 11. [14.] Πολλὰ δ᾽ ἐρίβρομον “εύνυσον. 18 A. Obr ἐμὴν ἁπαλὴν κάσιν. mio CC. De Cinyra et Aegimio hihil dixisse videtur Anacreon, et nisi ipse Plinius negligenter ut solet haec.seripsit, librariorum subest error, Ipse Plinius deinde: ,Sed ut ad confessa transeamus, Argan- thonium Gaditanum octoginta annis regnasse prope certum est, putant quadragesimo coepisse" (i. e. Herodot. 1 163). Cf. Lucian. Macrob. c. 10. Phlegon. 'l'rall. Maerob. e. 4. Adde schol. ad Dionys. Per. 332: Κατὰ δέ τινας Aon, παρ᾽ ἡ καὶ Ταρτησσός, ἣν καὶ ὁ ᾿ἀνακρέων φησὶ πανευ- δαίμονα" αὕτη γὰρ βασιλεύει. τοὶ videtur legendum ταύτης γὰρ 4o- γανϑώνιον βασιλεύειν. — V. 1. ἐγὼ δ᾽ οὔτ᾽ ἂν Casaubonus, ἔγωγ᾽ οὔτ᾽ ἂν Mehlhorn, libri ἐγώ τ᾽ ἂν οὔτ᾽. Blass qui (vid. Mus. Rhen. XXIX 153) solo spondeo Anacreontem in hac sede usum esse putat, κἀγὼ scripsit, οὐ ad eundem modum iambum vel trochaeum proscripsit. — V. 2. οὔτ᾽ ἔτεα Tyrwhitt, libri οὔτε τά. -- V. 3. ve καὶ, B τ᾽ ἔτη καί. Fr. 9. Athen. XV 687E: Καὶ ὁ σοφὸς δ᾽ ᾿ἀνακρέων λέγει zov: Τί μὴν πέτεαι κτλ. τὰ στήϑη παρακελευόμενος μυροῦν, ἐν οἷς ἐστιν ἡ καρ- δία, ὡς καὶ ταύτης δηλονότι παρηγορουμένης τοῖς εὐώδεσι. — V. 1. τί λέην scripsi, τέ μὴ Casaubonus, libri τέ μήν. — V. 2. συρίγγων, Hecker σηράγγων, fortasse vere, cf. Hesych. σηράγγων᾽ σπηλαίων, ἐπιϑυμιῶν. Hermes Trismeg. Poemand. c. 6: τές ὁ τὸν πνεύμονα σηραγγώσας; — κοϊλώτερα scripsi, vulgo κοιλότερα. Neque vero κόϊλος revocandum in Homericis carminibus, quamquam plurimis locis per versus numerum licet, nam contractam formam satis testifieatur Od. z 386: κοῖλον ἐς αἰγιαλόν, et Stasinus in Cypriis ΖΔεινοῖς ὀφθαλμοῖσιν ἔσω δρυὸς ἄμφω κοίλης, quamquam. hie poeta ἔσω xo/Ang δρυὸς ἄμφω scripsisse videtur. Fr. 10. Et. M. 601, 20: Νένωται ... καὶ παρ᾽ ᾿ἀνακρέοντι ἡ μετοχή᾽ ὁ δ᾽ ὑψ. v. cf. Favorin. 298. Blass οὐδ᾽ requirit, ut iambus remo- veatur. Fr. 11. Et. M. 259, 28: zfsóvvcog: ὁ “ιόνυσος. ᾿ἀνακρέων- Πολλὰ δὲ ig. 4. τοῦ i τραπέντος εἰς E γίνεται tóvocog, οὕτω γὰρ Σάμιοι προφέρουσιν, καὶ συναιρέσει ε]εύνυσος, ὡς Θεόδοτος Θεύδοτος. Quod in nummis Abderitarum legitur J/EO, videtur ἐπονυσίου nomen esse, Fr. 12A. Schol. Kur. Hec. 361: τὴν κάσιν, ὡς ᾿νακρέων λέγει (ita A, ceteri "4vexoécv)' οὔτε μὲν (M, τότε μ᾽ A) & κι, σεσημείωται δὲ PoxrAm Lyzm. IIL ὃ 11 === p268 === 958 . POETAE MELICI. 198. “ευκίππων ἔπι δίνεαι. 19. A. 4d.] Ἔρως παρϑένιος zó90 στίλβων καὶ γεγανωμένος. 188. [311 Οὗτος δηὖτε Θαλυσίοις τίλλει τοὺς κυανασπίδας. 14. [15.] Σφαίρῃ δηὖτέ με πορφυρέῃ βάλλων χρυσοκόμης Ἔρως νήνι ποικιλοσαμβάλῳ συμπαίξειν προκαλεῖται" ὅτι τὴν ϑήλειαν κάσιν εἶπε, εἰ μὴ ἀποκοπή ἐστι τοῦ κασιγνήτην. Seripsi * , : οὔτ᾽ ἐμὴν, Cobet οὔτε μήν. ὰ" Fr. 12B. Et. Flor. Miller Misc. 208: μύϑεαι" δεύτερον» πρόσωπον παϑητικοῦ ἐνεστῶτος... παρὰ τῷ ᾿ἀνακρέοντι" λευκίππων ἐπιδίνεαι. Seripsi ἔπι δὲν., prioris versus clausula fuit ἁρμάτων vel ὄχων. Fr. 18A. Plutarch. Erot. c. 4: Οὕτως ἔρως ὁ γνήσιος ὁ παιδικός ἐστιν, οὐ πόϑῳ στίλβων, ὡς ἔφη τὸν παρϑένιον ᾿ἀνακρέων, οὐδὲ μύρων ἀνάπλεως καὶ γεγανωμένος, ἀλλὰ λιτὸν αὐτὸν ὄψει καὶ ἄϑρυπτον ἐν σχολαῖς φιλοσόφων. Unde duos versiculos restitui. Fr, 13B. Et. Flor. Miller Misc. 266; ZAiog: ᾿ἀναπρέων iv τῷ πρώ- τῳ" οὗτος zh τ᾽ ἀλυσίοις τίλλει τοὺς κυνασπίδας. et 162: ἼἸαλλος" Ἀνακρέων Ἰηλυσίους τίλλει κασπέδας. quae emendavi, nam Ἰηλυσίους quamvis speciosum numerorum legi adversatur, commendavit tamen Nauck, nescius stabilem dactyli sedem in hoc versuum genere esse apud Anaereontem, neque ferenda correptio vocalis ?, quae longa est, cf. ad Timoer. fr. 1. — V. 2 exhibet Et. M. 713, 7: σίλλοι ἐπέσκωμμα κατὰ τροπὴν τοῦ v εἰς 6 τίλλοι τινες. τἄλειν δὲ τὸ σκώπτειν, ὡς λέγει ᾿Ἀἀνακρέων᾽ τίλλει τοὺς κυάμους ἀσπιδιώτης, ita vulgo, sed libri multum discrepant, V κύνας σπίδας, M κυνασπίδας, D κυμα ἀσπιδ. Cf. ibid. 468, 16 οὐ Orion 148, 12. Fr. 14. Athen, XIII 699 C: Χαμαιλέων δ᾽ ἐν τῷ περὶ Σαπφοῦς καὶ λέγειν τινάς φησιν εἰς αὐτὴν πεποιῆσθαι ὑπὸ Ἀνακρέοντος τάδε" Σφαίρῃ xvÀ. Ipsius haud dubie Anacreontis carmen est, sed male poetam ad Sapphonem respexisse putaverunt. Welcker (Mus. Rhen. XI 930 seqq.) censet priorem tantum stropham Ánacreontis, versus novissi- mos subditieios esse. — V. 1. Σφαίρῃ ónové μὲ Seidler, vulgo σφαίρῃ δεῦτε μὲ (siC L, σφεραῖρει ue V, σφεραέρει μὲ P). — πορφυρέῃ βάλλων Pauw, codd. πορφύρ᾽ ἐνιβάλλων. -- V. 8. νήνι ποικιλοσαμβάλῳ Seidler, codd. νηνι (νυν) ποικίλος λαμβάνω. Of. Et. Sorb. (Et. M. 448, 29 not.) Μήτι διὰ τοῦ τ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ νεανὶς κατὰ κρᾶσιν γίνεται νήνις, καὶ === p269 === ANACREON. 259 53 δ᾽, ἐστὶν yàg ἀπ᾽ εὐχτίτον 1016 Aéafov, τὴν μὲν ἐμὴν κόμην, λευκὴ γάρ, καταμέμφεται, . πρὸς δ᾽ ἄλλον τινὰ χάσκει. 15; Οὐ δηύΐτ᾽ ἔμπεδός εἰμι, οὐδ᾽ ἀστοῖσι προσηνής. 16. [61] Μυϑῖται δ᾽ ἀνὰ νῆσον, Μεγίστη, διέπουσν |. " ἱρὸν ἄστυ (Νυμφέων). ἐκεῖϑεν imos, γνήνιϊ καὶ κράσει. τῶν δύο ει εἰς ἐν μακρὸν vivit, of νήνι ποικίλους ἀμβάλω. --- Υ. ὕ. εὐκτίτου Darnes, v. εὐκτικοῦ. — V. 8. ἄλλον Pauwius et Delecamp, libri ἄλλην. Fr. 15. Chrysipp. περὶ ἀποφατικῶν c. 92: Εἰ οὕτως ἀποφαίνοιτ᾽ ἄν τις" δεῦτε unidos. εἶμι οὐδ᾽ ἀστοῖσι προσηνής, ᾿ἀνακρέων οὕτως ἀπεφήνατο᾽ οὐ δεῦτε ἔμπεδος κτᾶ. Seripsi nor. Sed vereor ne gra- vius vitium deliteseat scripseritque poeta: οὐδ᾽ εὐπέμπελός tiu, nam quod Chrysippi librarius δεῦτε ἔμπεδος exhibet, hoc non mul- tum valet. Fr. 16. Schol. Hom. Od. 9 21: M$9ov νῦν τῆς “στάσεως, ὅϑεν καὶ Ἀνακρέων τοὺς ἐν τῇ Σάμῳ ἁλιεῖς ὄντας στασιαστάς qnow^ μυϑηταὶ 9' ἂν νήσῳ ,μεγίστῃ διέπουσιν ἱερὸν ἄστυ. Eust. 1901, 44 affert μυϑη- ταὶ δ᾽ ἐν νήσῳ διέπουσιν f; ἱερὸν ἄστυ. — V. 1. μυϑῖται seripsi, cf. Apoll. Lex. Hom. 114, 3: Μῦϑος, λόγος, ὁ δὲ ᾿ἀνακρέων μυϑιήτας τοὺς στα- σιώτας εἶπεν. ek Ktym. M. 593, 48: ὅϑεν καὶ ᾿νακρέων ἐν τῷ δευ- τέρῳ τῶν μελῶν μυϑίας (MV uvOtreg) τοὺς στασιαστὰς ἐπὶ τῶν ἁλιέων λέγει. Cf. Apoll in Bekk. An. I[ 524, 5. Adde Et. Gud. 84, 1 et Steph. Byz. v. Al'ywe. Ac μῦϑος similiter "actum, non solum Hesy- chius στάσις interpretatur (qui etiam μυϑητῆρες᾽ στασιασταί et μυϑέ- the" ὁ στασιώτης habet), sed restituendum etiam Batrachom. 135: δκε- πτομένων δ᾽ αὐτῶν πόϑεν ἡ στάσις ἢ τίς ὁ μῦϑος, ubi interpolati libri ὅμιλος vel ὁ ϑρύλλος exhibent. — ἀνὰ νῆσον Buttmann, dv νήσω (ἐν νήσῳ) ortum ex librariorum errore, qui eum proximo μεγίστῃ v. 3 conciliare studebant: sed poeta hic quoque alloquitur Megistem, quemadmodum in alio earmine item libri secundi fr. 42; atque hie Μεγίστη legendum esse etiam Hecker et L. Dindorf suspieati sunt. Hartung scripsit: μυϑιῆται ἀνὰ νῆσόν τε, Μεγίστη, διέπουσιν ἱερόν τ᾽ ἄστυ τὸ Νυμφέων. Schmidt A un δ᾽ ἁλιῆες, ὦ Μεγέστη, | 6 ἱερὸν διέπουσιν ἄστυ Νυμ- φέων. --- V. 3. foóv Buttmann, legebatur ἱερόν. -- Νυμφέων addidi, vid. Hesych.: ἄστυ Νυμφέων: τὴν Σάμον, Avewofov, ἐπεὶ ὕστερον 17* === p270 === 960 ' POETAE MELICI. 11. (16.] Ἠρίστησα μὲν ivoíov λεπτοῦ μικρὸν ἀποκλάς. οἶνον δ᾽ ἐξέπιον κάδον, νῦν δ᾽ ἁβρῶς ἐρόεσσαν 1017 ψάλλω πηκτέδα τῇ φίλῃ κωμάξων παϊδὶ ἁβρῇ. ΕΞ 18. [6] Ψάλλω δ᾽ εἴκοσι (Δυδόν) χορδῇσιν μαγάδην ἔχων, ὦ Δεύκασπι, σὺ δ᾽ ἡβᾶς. ᾿ 19.31.1 ᾿ἀρϑεὶς δηὐτ᾽ ἀπὸ Δευκάδος πέτρης ἐς πολιὸν κῦμα κολυμβῶ μεϑύων ἔρωτι. εὔυδρος ἐγένετο. Poeta loco Pherecratei versus substituit tripodiam irochaicam, ut Corinna fr. 2 v. 3 et fr. 19 v. 8. Blass, qui Νυμφέων alienum esse censet, ut solet hic quoque ionicos dimetros deprehendit . μυϑιῆται δ᾽ | ἀνὰ νῆσον, ὦ Μεγίστη, | διέπουσιν ἱρὸν ἄστυ. Fr. 17. Hephaest. 59: Τὸ δὲ τὴν δευτέραν ἰαμβικὴν ἔχον καλεῖται Πρίάπειον, οἷον" "Hetero μὲν κτλ. Πολυσχηματισμένον μὲν οὖν αὐτὸ ποιοῦσιν, ἀλλὰ τό γε καϑαρῶς ἐσχημανισμένον ἐστὶ τοιοῦτον. --- V. 1 affert etiam s. poetae n. Schol Heph. 104: Ἠφιστήσαμεν (ita ibi legitur, et in fine Turn. E ἀπόκλασμα). Anaereontis esse versus docet Athen. XI p. 472 E: Κάδος" Σιμμίας ποτήριον, παρατιϑέμενος ᾿ἀνακρέοντος᾽ ἠρίστησα ... κάδον. Eadem repetit XIV 646D. Cf. Poll. X 70: καὶ Avaxoéíov δὲ φησιν" Olvov δ᾽ ἐξέπιον κάδον. et Apollon. Lex. Homer. 106, 6. V. 1 et 2 et praeterea ψάλλω affert Apostol. VIE 68e. — V. 1. λεπεοῦ μικρὸν Heph., λεπτὸν Ath. — Υ. ἃ. ἐξέπιον, Ath. altero loco ἔπιον. — κάδον ap. Heph. NCH, alii xdódov. — V. 3. παϊδὶ ἀβοῇ Hermann, nisi παΐδ᾽ & oy cum Hotehkisio malis Hephaestionis libri et edd, παιδὺ ἁβρῇ, ποδὲ H Con, ποδὶν ἁβρῶς, Scaliger ποδὶ «foc, Hartung Πολυνέβρῃ quod nomen inauditum, Emperius ποδὶ λαβρῷ. Eli sionem, cuius exempla nulli dubitationi obnoxia apud epieos veteres reperiuntur, etiam lyriei poetae passim admiserunt, velut Pindarus Ol. IX 112, sed Nem. V 6 non multum interest, utrum ματέρ᾽ an ματρὲ scribatur, Ol. VIII 82 certa emendatione procuravi. Adde aiticum titulum in insula. Imbro repertum CIGr. l| 2156 Κήρυκι ἀθανάτων Ἑρμῇ στῆσάν μ᾽ ἀγοραΐῳ, sed incertae lectionis est antiqua inscriptio atlica, in qua παίδ᾽ à ἐπέϑηκε ϑανόντι legitur, secundum Rossii (Ar- chaeol. Aufs. II 581) interpretationem (in lapide est 94NATOI, unde Rangabis moidov] im. ϑανόντοιν legit), item Aeschyli versus Pers, 851 ὑπαντιάξειν παίδ᾽ ἐμῷ πειράσομαι FeSpeckas. Fr. 18. Athen. XIV 634 C: ὁ uiv γὰρ ἤδιστος ᾿ἀνακρέων λέγει που" Ψάλλω xrÀ. Eadem repetit 635 C usque ad “Δεύκασπι. — v. b “Μυδόν adieci, οἵ, Athen, XIV 634F: ἡ γὰρ μάγαδις ὄργανόν ἐστι ψαλτικόν, ὡς ᾿ἀνακρέων φησί, Λυδῶν vs εὔρημα. -- V. 2. χορδῇσιν μαγάδην scripsi, vulgo χορδαῖσιν μάγαδιν, vid. Pollux IV 91: μαγάδην (A μήδην, Bekker μαγέάδιν) δ᾽ ὀνομάξει μὲν Ἀνακρέων. — ἔχων, IHecker λέγων, idem συνήβα coniecit pro σὺ δ᾽ ἡβᾷς. Hartung scripsit: ψάλλω δ᾽ εἰκοσέχορδον Δυδίην μαγάδην ἔχων' ὦ Δεύκασπι, συνήβα. Fr. 19. Hephaest. 180: Ὅταν δὲ ἔμπαλιν ἡ τάξις ἦ, προῳδὸς === p271 === ANACREUN. . 261 20. [18&.] Τίς ἐρασμίην τρέψας ϑυμὸν ἐς ἥβην τερένων ἡμιόπων ὑπ᾽ αὐλῶν ὀρχεῖται; ΕΙΣ ΑΡΤΈΜΩΝΑ. 21. [19.] ,» ἿἾἾἙἑ 1018 Ξανϑῇ δέ γ᾽ guai μέλει ὁ περιφόρητος ᾿Αρτέμων" καλεῖται, ὡς παρ᾽ ἀνακρέοντι" ᾿ἀρϑεὶς κτλ. Affert etiam Apostol. ΠῚ 906, et verba ue iov ἔρωτι Philostr. lmag. I 15. — V. 1. δηύτ᾽ seripsi, vulgo δ᾽ q?r', A δηῦτ᾽. — Λευκάδος, fort. λευκάδος praestat; ef. Eurip. Cyclop. 166. Hartung λισσάδος suspicatur. — V. 2, ἐς, À εἰς. — κολυμβῶ, Schneidewin κολυμβέω. Fr. 20. Athen. IV. 177A: Οἴδαμεν δὲ καὶ τοὺς ἡμιόπους καλου- μένους, περὶ ὧν φησιν ἀνακρέων' Τίς ἐρ. τρέψας (ϑρέψας. PVL) 8. ἐσέβην sigo! dg ἡμίοπον vu αὐλῶν ὀρχεῖται (AB, ὀρχεῖσθαι ΡΥ. — V. 2. ἐς ἤβην correxi, itaque Mehlhorn emendavit, τερένων ἡμιόπων Casaubonus correxit, cf. Atben. RU 182€: εἰσὶ δ᾽ οἵ αὐτοὶ τοὶς παιδικοῖς καλουμένοις, οἷς. οὐκ οὖσιν ἐναγωνίοις πρὸς τὰς εὐωχίας χρῶνται, διὸ καὶ τέρενας αὐτοὺς (ἡμιόπους) κέκληκεν ὃ Ἀνακρέων. Conieei ab initio pueri nomen intereidisse ac scribendum esse rig ἐρασμίην... ὀρχείσϑω, cf. lon fr. 2, 10 ὀρχείσϑω τις. Àd Bathyl- lum hos versus pertinere iam olim suspicatus sum, cuius nomen sane in germanis Anacreontis reliquiis nusquam comparet, cum frequens sit in subditieiis eantilenis, at Anaereontem multum fuisse in hoe puero laudando idonei testes arguunt, vide quae in ed. Anaer. (1834) p. 107 seq. seripsi. Etiam aliorum puerorum nomina fortasse nune peni- ius oblitterata, sed quod in vasculo picto Volcente (Cabinet Durand n. 428) ubi 4NA4KPEON fidibus eanens conspicitur adstantibus duobus adulescentulis alteri adserip&um est N'T'EZX KA440Z, non satis tuto colligas nomen Νύμφης ex poetae aliquo carmine petitum esse. Fr. 21. Athen. XII 588 E: Χαμαιλέων δ᾽ ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ περὶ ᾿ἀναπρέοντος προϑεὶς vO' Ξανϑῇ δ᾽ Εὐρυπύλῃ p. ὁ x. A., τὴν προσ- ηἡγορίαν ταύτην λαβεῖν τὸν ᾿Δρτέμωνα διὰ τὸ τρυφερῶς, βιοῦντα περι- φέρεσϑαι ἐπὶ κλίνης. καὶ γὰρ Avexoéav αὐτὸν ἐκ πενίας εἰς τρυφὴν ὁρμῆσαί φησιν ἐν τούτοις" Πρὶν μ ὲν κτλ. — V. 1. Ξανϑῇ δέ γ᾽ scri- psi, CL ξανϑῇ δ᾽, sed PV ξανϑῇ ri iv. Hartung nomen mulieris cor- ruptum esse censet, et coniecit ξανϑῇ δὲ Νεοφίλῃ. — V. 9. περιφόρη- rog dotíucv resp. Schol. Arist. Acbarn, 830. Plut, vit. Periel. e. 27; cf. etiam Paroemiogr. T. I 441 et Miller Misc. 356. — Ceterum valde dubito an v. 1 et 2 cohaereant eum reliquis:' videntur enim hi duo versus ad aliud carmen referendi, quod déümetris iambicis conseriptum, ut iam anapaestus pro iambo in nomine proprio nihil habeat offen- sionis. Quodsi v. 1 et 9 seiunxeris, nihil iam obstat, quominus hoc carmen integrum et omni ex parte absolutum esse credatur, id quod etiam Blassio visum, Et in illo quidem carmine fortasse poeta mollitiem Artemonis perstrinxerat lectiea utentis, unde περιφόρητος === p272 === 262 POETAE MELICI. πρὶν uiv ἔχων βερβέριον, καλύμματ᾽ ἐσφηκωμένα, καὶ ξυλίνους ἀστραγάλους ἐν ὠσί, καὶ ψιλὸν περέ 5 .. πλευρῇσι (δέρμ᾽ Tet) βοός, νήπλυτον εἴλυμα κακῆς ἀσπίδος, ἀρτοπώλισιν κἀϑελοπόρνοισιν ὁμιλέων ὁ πονηρὸς Agtéuov, κίβδηλον εὑρίσκων βίον" πολλὰ μὲν ἐν δουρὶ δεθεὶς αὐχένα, πολλὰ δ᾽ ἐν τροχῷ, 10 πολλὰ δὲ νῶτον σκυτίνῃ μάστιγι ϑωμιχϑείς, κόμην πώγωνά τ᾽ ἐκτετιλμένος. νῦν δ᾽ ἐπιβαίνει σατινέων, χρύσεα φορέων καϑέρματα πάϊς Κύκης, καὶ σκιαδίσκην ἐλεφαντίνην φορεῖ γυναιξὶν αὕτως. dietus est: nam in hoc quidem carmine non lecticae, sed curriculi usum exprobrat homini effeminato; cf. Heraclidem Ponticum ap. Plut. Periel. 27, qui quidem locus vitio manifesto laborat, nam verba χαλκῆν ἀσπίδα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ δυεῖν οἰκετῶν ὑπερεχόντων, ὥστε μηδὲν ἐμπεσεῖν τῶν ἄνωϑεν aliena sunt a Pontici narratione: Ephorus haec de Arte- mone mechanico, quem Perielis aequalem fuisse prodidit, dixerat, atque ila verba eollocanda sunt post ὀνομάξεσϑαι περιφόρητον : postea sub- iecit Plutarchus, quae Heraclides contra Ephorum disputaverat. — V. 3. pseBéotos ABPV, βερβέρινα L, περβέριον Schweighaeuser. — καλύμματ᾽ , sed BPV καλυμμά τ᾽, Hartung κἀνδύματ᾽. Meineke xcAvuud τ᾽ ἐσφηκωμένον, — V. 4. ὠσί, B ὠσίν. — V. 5. δέρμ᾽ ἤει sive δέρμ᾽ ἔβη malis adieci ut et versus numerum et sententiam redintegrarem: nam verbum ἤει vel tale quid omnino requiritur, quoniam ante acta vita Artemonis describitur, postea inde ἃ v. 12 praesens conditio homi- nis oculis subiicitur νῦν δ᾽ ἐπιβαίνει. Nullo igitur paeto v. 8—11 con- iungere licet cum μέλει v. 1; atque etiamsi v. 1 et 2 ab hoe carmine seiunxeris, vel sie verbo ἤει non possumus carere. Antea explevi laeu- nam vocabulo δέρριον, Schoemann δερμάτιον adversante metro, Mei- neke δέρμ᾽ ἔχων, ubi ἔχων prorsus otiosum. — V. 6. νήπλυτον Schoe- mann, APV νεόπλουτον, CL νεόπλυτον, Hartung κἄπλυτον, ego νεό- λυτον conieci, — εἴλυμα AC, εἴλυμα B, εἴλημα PVL. — Οἀρτοπώλισιν A, ἀρτοπώλοισιν BPV, ἀρτοπώλησιν CL. — V. 7. καἀϑελοπόρν οισιν scri- psi x79. Elmsley, καὶ ἐθέλοπόρνοισιν vulgo, καὶ ἐθελοπόροισιν PV. — "Aovéuav VL, sed ABP ὁ ᾿ἀρτέμων. — V. 8. εὑρίσκων, Blass coniecit εὕρισκεν, — V. 9. δεθεὶς Herwerden et Cobet emendaverunt, libri τε- ϑείς, — V. 10. δὲ νῶτον scripsi, Elmsley δὲ νῶτα, P δὲ νώτῳ, B δ᾽ iv dvo, VL δ᾽ ἐν νώτῳ. — σκυτένῃ Elmsley, ABV σκυτίνῳ, P σκυϑένῳ, L σκυτένᾳ. — ϑωμιχϑείς, P ϑωμιϑείς. — V. 19. σατινέων PL, σατινε- v6, V. — φορέων L, sed ABPV φαρέων. --- V. 18. πάϊς Dindorf, vulgo σαῖς, Hermann παῖς ὁ Κύκης, Hartung παὶς Κικύμης. — φορεῖ, Elms- ley φορέει, malim φέρει. — "V. 14. Schoemann ut versum compleret ἐμφερής extremo loco adiecit: at αὕτως iam satis superque compara- tioni inservit. Mihi Anaereon ἁβραῖς γυναιξὶν αὕτως videtur scripsisse, versu catalectico usus, quandoquidem haec stropha === p273 === ANACREON. 263 39. [202] Σίμαλον εἶδον ἐν χυρῷ πηκτίδ᾽ ἔχοντα καλήν. 23. [211] ᾿ ^— 1019 'Ex ποταμοῦ ᾿πανέρχομαι πάντα φέρουσα λαμπρά. 94. [22.] ᾿πναπέτομαι δὴ πρὸς Ὄλυμπον πτερύγεσσι κούφαις διὰ τὸν "Egot'' οὐ γὰρ ἐμοὶ παῖς ἐθέλει συνηβᾶν. 25. [23.] (Ἔρως), ὥς u' ἐσιδὼν γένειον ὑποπόλιον χρυσοφαέννων πτερύγων ἀήταις megamévevou. ὁ ὁ ; m di carminis novissima fuit. Idem censet Blass, nisi quod (&floeig) qoos mavult. — ^ Fr. 22. Hephaest. 101: Ὥσθ᾽ ὅλον αὐτὸ γοριαμβικὸν ἐπίμικτον γενέσθαι, ὅμοιον τῷ ᾿ἀνακρεοντείῳ τῷδε' Σέμαλον κτλ. (B Σέμαλ- λον, Fl Σέμετρον). --- πηκτίδ᾽, OS πυκτίδ᾽. Fr. 38. Hephaest. 52: Πολὺ δέ ἐστι καὶ τὸ πρὸς τῇ κατακλεῖδε τὴν δευτέραν συξυγίαν ἰαμβικὴν ἔχον, οἷόν ἐστι παρὰ μὲν ᾿νακρέ- ovrt "Ex wr. CMP παρέρχομαι. Affert Apostol. VI 886 ubi καλά pro λαμπρά. Fr. 24. V. 1 affert Hephaest. 59: ἀνακρέων δὲ ἐπετήδευσε τὴν πρώτην συξυγίαν δ᾽ ὅλου ἄσματος ix τριβράχεος καὶ ἐάμβου ποιῆσαι, ὡς εἶναι κοινὴν λύσιν τῆς τε χοριαμβικῆς καὶ τῆς ἰαμβικῆς᾽ Ave. κτλ. ibique Sch. repetit. Gramm. ined. in cod. Paris. 3881 fol 141: ᾿άνα- κρέων δὲ ἐπετήδευσε τὴν πρώτην e ἐκ τριβράχεος καὶ ἰάμβου ποιῆσαι, ὅϑεν ἴσως καὶ χοριαμβικὸν ἐκλήϑη κατὰ τὸν Joyyivov: μᾶλ- λον γὰφ τροχιαμβικὸν οὕτως καλεῖσϑαι ὠὥφειλεν" οἷον τὸ ἀναπέτομαι ... πτερύγεσι κούφαις. Integrum locum Schol. Arist. Av. v. 1372 affert: ταῦτα δὲ παρὰ τὰ voxoíovtog: ᾿ναπέτομαι πρὸς O. m. x. διὰ τὸν ἔρωτα οὐ γὰρ ἐμοὶ ϑέλει συνηβᾶν. διὸ καὶ τὸ y ἔχουσιν οἵ δύο στίχοι. — V. 1. κούφαις, Schneidewin κούφῃς sicut fr. 25 ἀήτῃς. Recte ν. 2 Porsonus scripsit παῖς ἐθέλει. Resp. hue Iulian. Epist. XVIII et huc refero etiam limer. Or. XIV 4: τάχα δ᾽ ἂν xol ἠπείλησα τὴν ἀπειλήν, ἣν ᾿ἀνακρέων ἀπειλεῖ τοῖς Ἔρωσιν" ἐκεῖνος γάρ ποτε ἐρασθεὶς ἐφήβου καλοῦ, ἐπειδήπερ ἑώρα τὸν ἔφηβον ὀλίγον αὐτοῦ φροντίζοντα, λύραν ἁρμόσας ἠπείλει τοῖς ΓἜρωσιν, εἰ μὴ αὐτῷ τιτρώσκοιεν αὐτίκα τὸν ἔφη- βον, μηκέτι μέλος εὔφημον εἰς αὐτοὺς ἀνακρούσασϑαι. Fr. 25. Lucian. Herc. Gall. e. 8: ὥστε ἐσχὺς μὲν καὶ τάχος καὶ κάλλος καὶ ὅσα σώματος ἀγαθὰ χαιρέτω, καὶ ὁ ἔρως ὁ σός, ὦ Τήϊε ποιητά, εἰσιδών (ἐσιδών FQ) μὲ ὑποπόλιον γένειον, χρυσο- φαέννων (χρυσοφαεννῶν À, χρυσὸν φαεννῶν B, χρυσοφαέων aY) εἰ βούλεται, πτερύγων ἢ ἀετοῖς παραπετέσϑ. quae emendavi, sunt autem ex eodem carmine, ex quo petitum est fr. 24. === p274 === 264 ' POETAE MELICI. 26. [24 Χεῖρά τ᾽ iv ἠγάνῳ βαλεῖν. 97. [25.] Ἥλιε καλλιλαμπέτη. 28. [25] - . . 3090 ᾿Δσπίδα ῥίψας ποταμοῦ καλλιρόου παρ᾽ ὄχϑας. 29. [122.] . Ἐγὼ δ᾽ ἀπ᾽ αὖτις φύγον ὥστε κόκκυξ. 80. [27.] Τὸν μυροποιὸν ἠρόμην Στράττιν εἰ κομήσει. 81. [2&] Ζακρυόεσσάν τ᾽ ἐφίλησεν αἰχμάν. Fr. 26. Athen. VI 229 B: Χωρὶς δὲ τοῦ v στοιχείου Ἴωνες ἤγανον λέγουσιν, ὡς ᾿ἀνακρέων᾽ Χεῖρα κτλ. πάσηι Eust. Od. 1862, 12. Cf. id. Tl. 244, 46 et ΤΟΙ, 18. — χεῖρα, Meineke χίδρα, Fr. 97. Priseian. VII 7: ,Nee mirum, quum Graecorum quoque poetae similiter inveniantur protulisse vocativos in supradicta termina- tione. Anacreon Ἥλιε παλλιλαμπέτη posuit pro καλλιλαμπέτα."“ ubi codd. varias corruptelas exhibent neque tamen lectio incerta. Καλλε- λαμπέτη hic affert Et. M. 670, 19. Cram. Am. Ox. IH 389, 21. 390, 14. Favorin. 868. —. : Fr. 928. Attil. - Fortunat. 389: Secundum eolon- Anaereon sic: ἀσπίδα δῖψ᾽ ig m. καλλιρόου mooxodsc. lia Ursinus, cod. (B) Gaisf. ᾧψεο ποταμὸν ιλλιροον vooyoec. (cod. Α Keilii dom. Ou! ἐσ ποταμὸν ἵλλιροου τροχοὰς.) Quae eorrexi, nam metrum choriambicum requiri- ritur; Sehneidewin coni. καλλιρόοιο δίνας. Est autem hie versus ex eodem, opinor, carmine, ex quo fr. 29, qui non trimeter sed tetrameter primo "pede carens est, videturque unus tantum versus ^, v v Lo... inter fr. 28 et 29 intercidisse. Fr. 29. Et. Gud. 333, 22: ᾿Κόκκυξ' ὄρνεον ἐαρινὸν παραπλήσιον ἱέρακι, ἢ ὄρνεον δειλότατον, ὡς ᾿ἀνακρέων φησί" ἐγὼ δ᾽ αὐτῆς φεύγω ὥστε κόκκυξ. Cf. Et. M. 524, 51 ubi Havn. et Flor. ἀπ᾽ αὐτῆς φεύγω, Vo ἀπ᾽ αὐτῆς φάγω. Seripsi ἐπ᾽ αὕτις, Schneidewin φύγον, qui prae- lerea ἀὐτῆς coni. Fr. 30. Hephaest, 96: ἀνακρέων οὐκ ἰαμβικῷ, ἀλλὰ χοριαμβικῷ ἐπιμίκτῳ πρὸς τὰς ἰαμβικὰς ἐπήγαγε τὸ ἰθυφαλλικόν' Tov λυρο- ποιὸν xr. (E "urn. στράτιν et κομίσει). Emendavi auctore Poll. VH 177: uvoozotóg: ἀνακρέων. — ἠρόμην, Hecker ἠχϑόμην. Fr. 31. Hephaest. 52: Τρίμετρα δέ, oiov τὸ Avexo£ovroc: Ze- πρνόεσσάν xrÀ. ubi N ἐφάησαν. Repetit Sehol. Heph., adde Schol. Hermog. Rhett. VII 488 ubi δακρυόεσσά τε φίλησεν αἰχμήν, unde αἰχμήν videtur restituendum. === p275 === ANACREON, . 265 32. [991 ᾿ϑινοχύει δ᾽ ἀμφίπολος μελιχρόν olvov, τρικύαϑον κελέβην ἔχουσα. 88. [30.] Οὐδ᾽ ἀργυρέη κω τότ᾽ ἔλαμπε πειϑώ. 34. [31] Εἶμι λαβὼν ἐς Ἥρης. 35. [32.] 1021 "Ixxo$09gov δὲ Μυσοί εὑρεῖν, μῖξιν ὄνων πρὸς ἵππους. 5 í . 36. [36.] ἀἰνοπαϑῇ πατρίδ᾽ ἐπόψομαι. Fr. 89. Atheu. ΧΙ 475F: Avexoéov: Suvogóst κτλ. Fr. 33. Schol. P'ind. Isth. Π 9: Τὸ οιοῦτον δέ τι καὶ ᾿ἡνακρέων εἴρηκε, καὶ μήποτε ἡ ἀπότασίς ἐστιν εἰς τὰ ὑπ᾽ ἐκείνου εἰρημένα" φησὶ γάρ' οὐδ᾽ ἀργυφέη xor ἔλαμπε Πειϑώ. ed. Rom. ἃ κότε ἔλ. πυϑώ. seripsi κω τότ᾽, Sehneidewin xoxor'. Ceterum cf. Tzetz. Chil. VIII 838. Fr. 34. Attil. Fortunat. 359 ed. Gaisf. : » Apud Anaereontem : εἰμὶ λαβὼν εἰσάρας.““ Seripsi εἶμι λαβὼν ἐς Ἥρης, antea ἐς ὥρας conieci; emendatio incerta. Fr. 35. Schol. Hom. 1]. o 9278: Μυσοὶ πλησίον ὄντες ᾿Ενέτων, ὅϑεν ἡμιόνων γένος, ἢ ὡς καὶ παρὰ Μυσοὶς διαφόρων ὄντων va- πρέων᾽ ᾿ππόϑορον ... ἕππους, ἐξ ὧν ἡμιόνοι. — V. 1. ἱπποϑόρον dicere videtur νόμον, cui hoc nomen fuit inditum, atque explicandi gratia sub- iecit μῖξιν κτλ. .,Ut non opus sit Sehneidewini coni. (zxod6oo. — V.2. εὑρεῖν, fort. εὗρον legendum. Hartung πρὸς ἵππους delet. Hecker omnino Anacreonti abiudieat, corrigens Ἡρακλέων. Er. 36. Schol. Hom. Od. μ 313: “ἰνοπαϑῆ πατρίδ᾽ ἐπόψομαι" παρ᾽ ᾿Ἀνακρέοντι. Adde Cram. Anecd. Par. lI 480, 81: Ἔδει χωρὶς τοῦν ξαῆ, ὡς τὸ ἀκραῆ Ζέφυρον, ἔστιν οὖν Aloluxóv! τὸ μετὰ τοῦ V καὶ ἔδει αὐτὸ Αἰολικῶς βαρύνεσϑαι, ὡς τὸ αἰνοπαϑῆ πατρίδ᾽ ἐπόψομαι παρὰ Ἡνακρέοντι. videtur Anacreon scripsisse: Αὐἐνοπαϑὴῆν ἵνα πατρίδ᾽ (vel ᾿ιϑαμαντίδα πατρίδα, vid. fr. 117) ἐπόψομαι, sed Aeolicus accentus non requiritur; ac fortasse poeta forma αἰνοπαϑῆν etimm sine metri necessitate usus est, quemadmodum est in. Sieulo epigrammate haud ineleganti ϑυμαρῆν βιοτᾶς ὄλβον ἔχοιεν ἀεί, ubi Hitschl Op. I 785 perperam ϑυμαρῆ correxit.*) Hartung αἰνοπαϑὴν ἀπάτερϑεν (vel A9«- μαντίδ᾽) im. Hermann Opusc. VI 1, 272 eoniungit cum Hesiodi frag- *) Θυμαφῆν dedi obsecutus Herodiano, qui praecipit oxytonon esse ϑυμαρής, paroxytonon ϑυμήρης, sed subtilius quam verius hoc discrimen excogitavisse videtur. === p276 === 266 tos . POETAE MELICI. 31. [85.] .. Χήλινον ἄγγος .. ἔχον πυϑμένας ἀγφίων σελίνων. 88. [36.] ᾿Ἰσήμων ὑπὲρ ἑομάτων φορεῦμαι. 39.851: 2E 1022 Πλεκτὰς δ᾽ ὑποϑυμίδας περὶ στήϑεσι λωτίνας ἔϑεντο. 40. [38.] Σὲ γάρ qn Ταργήλιος ἐμμελέως δισκεῖν. mento ap. Zonaram 948 (Eleíodos αἰετὸν μὴ πετῆνα γενέσϑαι) in hune modum : Αἰετόν μὲ πετῆνα γενέσϑαι, -Αἰνοπαϑῆ ἵνα πατρίδ᾽ ἐπόψομαι. Fr. 81. Pollux VII 172: jAvov δὲ ἄγγος ἔχον πυϑμένας ἐλειο- σελίνων ὅταν εἴπῃ ᾿ἀνακρέων τὸ P. σχοινίων πλέγμα δηλοῖ. ἐλειοσελένων Hemsterhuys, vulgo ἀγγελοσελίνων, et sic vel ἀγγεοσελένων codd. (solus € ἑλείων). Scripsi ἀγρίων σελίνων, nam ἀγλαῶν minus placet: olim & γειοσελένων conieci. Resp. Hesychius: KeyrAouet . . . καὶ χήλινον τὸ πλεκτὸν ὁ (l. dg) "Aveo. Fr. 38. Hesych. v. "Egua ἔρεισμα 5 ἔργμα ἢ ἢ τὸν πετρώδη καὶ ἐπι- κυματιξόμενον, ὥστε μὴ βλέπειν, τόπον τῆς ϑαλάσσης. καὶ ᾿ἀνακρέων" ἀσήμων xri. Resp. huc Harpocrat. 86 ed. Bekk. ubi libri ἑρμάν, £ougv, ἑρμίαν. Phot. 15, 1 (ubi cod. égu&»), Suidas Y. ἕρμάν, Zonar. 860 (fouàv). Item hue refero Hesychii glossam ἀσήμων: ἀφανῶν, dyvo- στων. Perperam Blass hic ionici numeri vestigia deprehendit. Fr. ^39. Athen. XV 674D: "Exdiovv δὲ καὶ οἷς περιεδέοντο τὸν τράχηλον στεφάνους ὑποθυμιάδας.. .. καὶ ἀνακρέων' πλεκτὰς κτλ. — V. 1. ὑποθυμίδας Dindorf, v. ὑποθυμιάδας. — V. 2. στήϑεσι, A στή- ϑεσσιν. Resp. huc Athen. XV p. 678 D. Unde Blass haec ad ionicum . mumerum revocat. Fr. 40. Apollon. de Synt. 238: Καὶ δὴ παρείπετο τῷ χρῶ παρ- αγωγὴ τοῦ χρῆμι, ὡς φημί, ἀφ᾽ οὗ τρίτον πρόσωπον ρῇσιν ὡς φησίν, ἐξ οὗ τὸ χρὴ ἐν ἀποκοπῇ ἀπετελεῖτο, ὁμοίως τῷ παρ “νακρέοντι" σὲ γάρ (haec add. in Α corr.) φῆ (hoc om. BCDMS) ταργήλιορ, ἐμμελέως Gta Bekker, A ἐμμελ. ὡς, vulgo ἐμμελῶς) δισκεῖν. Verba σὲ γάρ gy ταργήλιος etiam afferunt Apollon. de Adv. in Bekk. An. 1I 543, 7. Schol Hom. ll. ε 256. Adde praeterea Cram. An. Ox. IV 411, 23: ἀπὸ δὲ τοῦ φημὶ γένεται φής, φησί, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν φῆς. . (leg. φή᾽ σὲ) γὰρ φῆ Ταργήλιος ἀντὶ τοῦ got τὸ δὲ Ταργήλιον ὄνομα δαίμονος ἐστί. et Choerob. II 495, Acuendum esse φὴ praeter Apollonium praecepit === p277 === ANACREON. 261 A1. [39.] Ὁ Μεγίστης δ᾽ ὁ φιλόφρων δέκα δὴ μῆνες, ἐπεί τε στεφανοῦταί τε λύγῳ καὶ τρύγα πίνει μελιηδέα. 42. [40.] - ! Ka9agf, δ᾽ ἐν κελέβῃ πέντε τε καὶ τρεῖς ἀναχείσθωνὶ 43. [411 πσ'. Πολιοὶ μὲν ἡμὶν ἤδη κρόταφοι κάρη τε λευαόν, χαρίεσσα δ᾽ οὐκέϑ᾽ ἥβη πάρα, γηράλεοι δ᾽ ὀδόντες. 1023 γλυκεροῦ δ᾽ οὐκέτι πολλὸς βιότου χρόνος λέλειπται" διὰ ταῦτ᾽ ἀνασταλύξω ϑαμὰ Τάρταρον δεδοικώς. Herodianus, vid. Ion. Alex. de acc. 21 φησί, ὅπερ πάλιν ἀποκοπὲν ὀξύ- νεται" τὸ γὰρ φή ἀντὶ τοῦ φησί, Quod olim dixi, posse haec ad gly- coneorum numerum revocari: Σὲ ydo φὴ Ταργήλιος ἐμμελέως δισκεῖν lam retracto, siquidem breviatae formae solent novissimum versus locum obtimmere: líesiodus tamen medio versu collocavit Op. 529 δεικνυ et 771 v5 (ubi nune ve legitur), quae formae si paradosis integra est apo- eopen ostentant, neque possunt componi eum Aeolicis γέλαι, δίέδοι, δοκέμοι, quorum diversa est origo. — Ceterum Heeker ἐμμενέως, Cobet διοσκεῖν coniecerunt: Hartung, qui g7 dieit nihil aliud quam ἔφη esse, δικεῖν scripsit. Fr. 41. Athen. XV 671E: Διὰ τέ παρὰ τῷ αὐτῷ ποιητῇ (4»a- κρέοντι) λύγῳ τινὲς στεφανοῦνται; φησὶ γὰρ ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν μελῶν Μεγίσϑης κτλ. Ὁ γὰρ τῆς Avyov. στέφανος ἄτοπος xrÀ. et eosdem versus repetit ib. p. 673 D. — V. 1. ὁ Διεγίστης Gaisford, vulgo ΜΙΕεγέίσϑης, sed B Μεγίστης. — ἐπεί τε AB, ἐπείτ᾽ B, vulgo ἐπειδή. — V. 9. τε λύγῳ P, vulgo τῇ λύγῳ (B λόγῳ). Praeterea priore 1. P στε- φανοῦνται, B. ἐστεφανοῦνται, et deinde ΑΒΡ πίνουσι. Resp. huc Athen. XV 674 A et Poll. VI 107. Fr. 42. Athen. X 430D: Ὁ δ᾽ Avaxo£ov ἔτι ξωρότερον, ἐν οἷς get: Καϑαρὴ κτλ. — πέντε τε Dindorf, vulgo πέντε. — τρεῖς, A τρίς. — ἀναχείσϑων scripsi, vulgo ἀναχείσϑω, ac fortasse librorum seriptura non sollicitanda; certe in "Doriensimm titulis διδόσϑω alia passim plu- ralis numeri vice funguntur, vid. Ahrens D. Dor. 296, et Hom. us IX 170 ἐπέσϑω nonnulli pro ἐπέσθων legobant (γράφεται δὲ καὶ χωρὶς τοῦ y), item in vetusto titulo Tegeatico, quem Kirchhoff in Annal. Ac. Berol. 1870, δ1 868. non recte Spartae vindicare conatus est, pluralis ἀνελόσϑω eandem clausulam, quam singularis ἀνελέσϑω ostentat. Fr. 48. Stob. Floril. CXVIII 13: ἀνακρέοντος. Miro iudicio Bern-. hardy Hist. Litt. Graec. II 500 et 503 (p. 614 ed. 2) hoc carmen a monacho Anacreonti subditum esae censet. — V. 1. ἡμὶν Stephanus, nisi ἦμιν malis, vulgo ἡμῖν. — nden A Viud,, vulgo κάρα. — V. 2. οὐκέθ᾽, o9- xét' Schneidewin. — V. 4. ἀνασταλύξω, Arsen. ἀνασταλίξω, Scaliger === p278 === 208 NM POETAE MELICI. dióso γάρ ἐστι δεινὸς μυχός, ἀργαλέη δ᾽ ἐς αὐτόν κάϑοδος᾽ καὶ γὰρ ἑτοῖμον καταβάντι μὴ ἀναβῆναι. 44. [43.] ἜΡρραμαι (δέ) τον συνηβᾶν᾽ χαριτεῦν ἔχεις γὰρ ἦθος. 45. [42.] Ἐμὲ γὰρ (νέοι) λόγων εἵνεκα παῖδες ἂν φιλοῖεν" χαρίεντα μὲν γὰρ ἄδω, χαρίεντα δ᾽ οἶδα λέξαι. 46. [44] ᾿᾿στραγάλαι δ᾽ Ἔρωτός εἰσιν μανίαν τε καὶ κύδοιμοι. i udi ^^" TIPOS XMEPALHN. 41. [45.] Μεγάλῳ Oqóvé μ᾽ Ἔρως ἔκοψεν ὥστε χαλκεύς πελέκει. χειμερίῃ δ᾽ ἔλουσεν ἐν χαράδρῃ. Gere, τύξω, Hartung ἄρ᾽ ἀσταλύξω. — V. B. ἀργαλεή, Α ἀργαλή. -- V. 6. ἑτοῖμον Schneidewiu, vulgo ἕτοιμον. Blass haec in dimetros re- digit, ut duae sint strophae senorum versieulorum, singuli versus ἄνα- Ἀλωμένοι praeter versum strophae paenultimum, ex puris ionicis com- positum, Eandem normam etiam fr. 64 observatam esse censet. Fr. 44. * Max. "Tyr. XXIV 9: ᾿Δλλὰ κἀν τούτοις τὴν σωφροσύνην (Avexoéovroc) ὁ ὅρα᾽ ἔραμαι. τοι συνηβᾶν" χάριεν γὰρ ἔχεις 7980s, quae correxi. Cf. Herodian. περὶ μον. λέξ. 14, 21: ὁ μέντοι ἀναπρέων καὶ χαριτόεις εἶπεν. — ἦθος, Hartung ἄνθος. Fr. 45. Max Tyr. XXIV 9: Ἡ δὲ τοῦ Ῥηΐου σοφιστοῦ τέχνη τοῦ αὐτοῦ ἤϑους καὶ τρόπου" καὶ γὰρ πάντων ἐρᾷ τῶν καλῶν καὶ ἐπαι- vei πάντας" μεστὰ δὲ αὐτοῦ τὰ ἄσματα τῆς Σμέρδιος κόμης͵ καὶ τῶν Κλεοβούλου ὀφϑαλμῶν καὶ τῆς Bellov ὥρας" ἀλλὰ κἀν τούτοις τὴν σωφροσύνην ὅρα Ἔφαμαι xtA. -- καὶ αὖϑις καλὸν εἶναι τῷ ἔρωτι τὰ δίκαια φησί, ἤδη δὲ που καὶ τὴν τέχνην dene ipeo Ἐμὲ γὰρ λόγων εἴνεπα κτλ. — V. 1. νέοι adieci, cum prius λόγων (ἐμῶν) seri- psissem, Blass λόγων μελῶν τ᾽. -- V. 3. ἄδω Valckenaer, villge διδῷ. ' Sehneidewin μέν γ᾽ ἀείδω. . : Εν, 46. Schol. ll. y 88: At πλείους τῶν κατ᾽ ἄνδρα ἀμφ᾽ ἄστρα. γάλῃσιν ἐρύσσαρ' καὶ ἔστιν Ἰωνικώτερον" "AGtQe κτλ. νακρέων. seripsi εἰσιν et κύδοιμοι, vulgo εἶσι et κυδοιμοί, Hartung Στραγάλαι novavit. Fr. 47. Hoephaest. 68: Καὶ τῷ βφαχυκαταλήκτῳ δὲ "4v. ὅλα ἄσματα συνέϑηκε' Μεγάλῳ (μεγάλων C, μεγάλου P) κτλ. Affert etiam gramm, Harlei. ap. Gaisf. Heph. p. 322. ed. sec. ubi ἔλισσεν v. 2 legitur. Scri- psi δηὖτε et Ἔρως, vulgo δ᾽ ηὖτε et ἔρως. Resp. hoc carmen Athen. XII 840 E et Aelian. Var. Hist. IX 4... Jd om o Νὴ === p279 === ANACREON. . 269 48. [46.] 1024 "Amxtoag δ᾽ ἁπαζῆς κύμης ἄμωμον ἄνϑος. 49. [41.] Θρῃκίην σίοντα χαίτην. 50. [48.] "Axó μοι ϑανεῖν γένοιτ᾽" οὐ yag ἂν ἄλλη λύσις ἐκ πόνων γένοιτ᾽ οὐδαμὰ τῶνδε. 51. [49.] "Ayevdg oid τε νεβρὸν νεοϑηλέα γαλαϑηνόν, ὅστ᾽ ἐν ὕλῃς κεροέσσης ἀπολειφϑεὶς ὑπὸ μητρὸς ἐπτοήϑη. Fr. 48. Phavor. ap. Stob. Floril. LXVI 6: Πρὸς ταῦτα γελοῖος ἂν φανείη ὁ ἀνακρέων καὶ μικρολόγος, τῷ παιδὶ “μεμφόμενος, ὅτι τῆς κόμης ἀπεκείρατο, λέγων ταῦτα" Am. κτλ. Malim ἀπεκείραο: nam ad Smerdien ipsum, non ad Polycratem culpam retulit poeta, ut Aelian. V. iH. IX 4 dicit: ὁ δὲ οὐ προσεποιήσατο αἰτιᾶσϑαι τὸν Πολυκράτην σω- φρόνως καὶ ἐγκρατῶς, μετήγαγε δὲ τὸ ἔγκλημα ἐπὶ τὸ μειράκιον, ἐν οἷς ἐπεκάλει τόλμαν αὐτῷ καὶ ἀμαϑίαν, ὁπλισαμένῳ κατὰ τῶν ἑαυτοῦ τριχῶν. Fr. 49. Etym. M. 714, 38: Ἔστι yee καὶ σίω διὰ τοῦ τ, ᾧ χρῆται Ἀνακρέων, olov: Θρηϊκέην κτλ. scripsi Θρῃκίην. Fr. 60. ,Hephaest. 69: Té» δὲ τριμέτρων τὸ μὲν ἀκατάληκτον. παρὰ δὲ τῷ ᾿Αναπρέοντι ἑτέρως ἐσχημάτισται "Amó μοι κτλ. Eadem Apostol. IIl 60 b. — V. 2. οὐδαμὰ, À οὐδάμα. Fr. 51. Athen. IX 396D: Καὶ Ἀνακρέων δέ φησιν" Οἷά τεν. Eadem Aelian. Hist. An. VII 39: Ὅσοι λέγουσι, ϑῆλυν ἔλαφον τὰ πέρατα οὐ φύειν, οὐκ αἰδοῦνται τοὺς τοῦ ἐναντίου μάρτυρας. . xal ᾿ἀνακρέων ἐπὶ ϑηλείας φησίν' οἷά τε νεβρὸν. .. ἐπτοήϑη. Iloós δὲ τοὺς üot- χῶντας τὸ λεχϑὲν καὶ μέντοι καὶ φάσκοντας δεῖν ἐροέσσης͵ γράφειν, ἀντιλέγει κατὰ κράτος ᾿᾿ριστοφάνης ὁ Βυζάντιος καὶ ἐμὲ γ᾽ αἱρεῖ τῇ ἀντιλογέᾳ. ἐροέσσης enim coni. Zenodotus, vid. Schol. Pind. ΟἹ. HI 52: T'íraxvo, δὲ καὶ παρὰ ᾿Ἀνακρέοντι: ᾿ἀγανῶς oid τε xvÀ. Ζηνύδο- τος δὲ μετεπαξησεν ἐφοέσσης. Adde Eust. ll. 711, 34. Respicit etiam Pollux V 70. N. 1. ἀγανῶς solus Schol. servavit. Hartung vsodico delet. Fortasse totus locus se digerendus: Ayavág οἷά τε νεβρὸν νεοϑηλέα γαλαϑηνόν, ὅστ᾽ ἐν ὕλῃς κεροέσσης ἀπολειφϑεὶς ὑπὸ μητρὸς ἐπτοήϑη. V. 3. ὕλῃς scripsi, Sehol. ὕλαις, ὕλῃ rell. — V. 3. ἀπολειφϑεὶς Athen., ὑπολειφϑεὶς Ael. (ubi eod. lar. 2 νεοϑῆλυν.... ἥτε vel οἵτε... κρο- κοέσσῃς ὑπολειῳφϑεῖσ᾽) et Schol — ὑπὸ Schol, ἀπὸ ceteri. === p280 === 910 . POETAE MELICI, 52. [50.] ἐν . 1086 Σινάμωροι πολεμέξουσι ϑυρωρῷ. 53. [52.] Σικελὸν κότταβον ἀγκύλῃ παΐξων. ΄ 54. [53.] "Emi δ᾽ ὀφρύσιν σελένων στεφανίσκους ϑέμενοι ϑάλειαν ὁρτὴν ἀγάγωμεν Διονύσῳ. 55. [041] “Ἰιονύσον σαῦλαι Βασσαρίδες. *56. [68] Οὐδ᾽ αὖ w ἐάσεις μεϑύοντ᾽ οἴκαδ᾽ ἀπελϑεῖν; 51. [56.] Φίλη γὰρ εἶ ξένοις. ἔασον δέ ue διψῶντα πιεῖν. LJ Tr. 52. Et. M. 713, 36: Σινάμοροι (σινώμωροι ἡ VDM a m. p.) z. ϑυρωροί (V ϑύρροι) ἐν δευτέρῳ (cod. Flor. ἐν e") ἀνακρέων. με- μορημένοι, φησί͵ πρὸς τὸ σίνεσθαι. --- scripsi ϑυρωρῷ. Fr. 53. Athen. X 427D: "Exoóvro γὰρ ἐπιμελῶς τῷ πκοτταβίξειν ὄντος τοῦ παιγνίου Σικελικοῦ, καϑάπερ καὶ ὁ ᾿νακρέων ὁ Τήϊος πεποίηκε᾽ Σικελικὸν κότταβον ἀγκύλῃ δαΐξων. -- Σικελὸν Grote- fend, παΐξων ego scripsi, ᾽λελίξων Emperius coni. Fr. 54. Athen. XV 6140: Ἐστεφανοῦντο δὲ καὶ τὸ μέτωπον, ὡς ὃ καλὸς Ἀνακρέων ἔφη "Exi wt. Eadem Eust. 1908, δῦ omisso v. Διονύσῳ. et Schol. Pind. Ol. III 19: νακρέων" ἐπὶ δ᾽ ὀφρύσιν σελίνων στέφανον (cod. στεφάνων) ϑέμενοι. -— V. 1. ἐπὶ, ap. Ath. L Cant. ἐπεί. — V. 9. ὁρτὴν Hermann, v. ἔορτ ἦν. Fr. 55. Hephaest. 69: τῶν δὲ τριμέτρων τὸ μὲν ἀκατάληκτον - παρὰ δὲ τῷ ᾿ἀνακρέοντι ἑτέρως ἐσχημάτισται ... τὸ δὲ καταληκτικόν᾽ Διονύσου wt. — E Διονύσσου σαῦλε. Fort. σαῦλαι. Fr. 56. Schol. Aeschyl. Prom. 128: Ὁ ῥυϑιμὸς ᾿Ἀνακρεόντειός ἐστι πεχλασμένος πρὸς τὸ ϑρηνητικόν᾽ ἐπεδήμησε γὰρ τῆ ᾿ἡττικῇ Κριτίου ἐρῶν, καὶ ἠρέσϑη λέαν τοῖς μέλεσι τοῦ τραγικοῦ (Weleker μέλεσιν αὖ- τοῦ 0 τραγι κόφ)' ἐχρῶντο δὲ αὐτοῖς οὐκ ἐν παντὶ τόπῳ, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς ϑοηνητικοῖς, ὡς καὶ Σοφοκλῆς. ἔστι δὲ ταῦϑ᾽ ὅμοια vo: Οὐδ᾽ αὖ ἐάσεις μὲ wr. Correxit Hermann et probabiliter Anaereonti tribuit versum, qui videtur ex carmine in Critiam petitus esse. Anacreontis carmina in Critiam resp. Plato Charm. 157 E. Fr. 57. Athen. X 433 F: Kol ᾿ἀνακρέων' φίλη κτῖ. — εἶ ξένοις VL, A εἰς ξείνεις, Ῥ εἰ ξείνεις, Β δὲ ξείνεις, Schneidewin εἷς ξεένοις. Mei- neke ad jambicum numerum revocat. . Φίλη γὰρ εἷς ξένοις" ἔασον δέ με} Διψῶντ᾽ ὀπυέειν. qua mutatione nom est opus, nam hoe ipsum poeta verecunde verbo πεδῖν significavit, === p281 === ANACREON,. ' 911 D8. [57.] "mo δ᾽ ἐξείλετο ϑεσμὸν μέγαν * * 59. [58 Ὑ Ἐ o -. 1026 ᾿Εχδῦσα χιτῶνα δωριάζξειν. 60. [59.] Καί μ᾽’ ἐπίβωτον κατὰ γείτονας ποιήσεις. 61. [60.] Παρὰ δηὖτε Πυϑόμανδρον κατέδυν Ἔρωτα φεύγων. 69. [61.] Φέρ᾽ ὕδωρ, φέρ᾽ οἶνον, ὦ παῖ, φέρε δ᾽ ἀνϑεμεῦντας ἡμίν στεφάνους, ἔνεικον, ὡς δή πρὸς Ἔρωτα πυκταλίξω. Fr. 58. Apollon. Sophist. 87, 21: Θέσϑαι.... καὶ γὰρ ὁ θησαυρὸς ϑεσμὸς “λέγεται, καϑάπερ καὶ ᾿ναχρέων λέγει' ἀπὸ δ᾽ κτλ. — cod. ϑυμὸς et ϑυμὸν. Mesp. Et. M. 448, 15, cf. Mingar Codd. Nan. 495. — "xo δ᾽ ἐξείλετο leckero suspectum, sed iniuria: quod vulgo dicit solet ἐξαφαιρεῖσϑαι, poeta inverso ordine protulit, quemadmodum et apud Eurip. Iph. Taur. 1278: ἀπὸ δὲ λαϑοσύναν νυκτωπὸν ἐξεῖλεν βροτῶν. Fr. 59. Schol, Eurip. Hec. 984: καὶ δωριάξειν τὸ yvuvovuévag φαίνεσθαι τὰς yvveiuag Avoxgíov: Ἐκχδῦσα κτλ. Cf. Eustath. ll. 973, 30: Alios γοῦν “Ππιονύσιος δωριάξειν, φησί, τὸ παραφαίνειν καὶ παραγυμνοῦν πολύ τι τοῦ σώματος. αἴ de κατὰ Πελοπόννησόν φησι κόραι διημέρευον ἄξωστοι καὶ ἀχίτωνες, ἱμάτιον μόνον ἐπὶ θάτερα ἐπι- πεπορπημέναι, κτλ, Fr. 60. Ammon. 43 Valek. “γσ καὶ ἐπιβόητος διαφέρει" δια- βόητος μὲν γάρ ἔστιν ὁ ἐπ᾽ ἀρετῇ γνωσμένος" ἐπιβόητος δ᾽ ὁ μοχϑη- ρὰν ἔχων φήμην" Ἀνακρέων iv δευτέρῳ" Καί μ᾽ κτλ. vulgo ἐπι- βόητον et sic Et. Gud. 142, 45 et 199, 3 (ubi praeterea γείτονω), sed Anacreontem dixisse ἐπίβωτον testatur Eust. 1856, 12. Fr. 61. Hephaest. 70: To δὲ (δέμετρον τὸ nddidit Mehlhorn) dxa- τάληκτον κατὰ τὸν ἀνακλώμενον χαρακτῆρα πολὺ παρὰ τῷ νακρέ- οντί iow Παρὰ κτλ. V. 1. δηὗτε seripsi, vulgo à ηὗτε, A δηῦτε. — Πυϑόμανδρον AVFIE yo., ivbdpevipor CP in marg., Πυϑόμαν δὲ Turn. EP. — V. 2. κατέδυν Ἔρωτα scripsi, legebatur κατέδυν᾽ ἔρωτα. Fr. 62. Athen. XI p. 782 A: ἀνακρέων' bio ὕδωρ κτλ. — V. 1. affert Demetr. de eloeut, c. 5. — V. 2. ἡμέν, vulgo ἡμῖν. -- V. 8 extr. et v. 4 affert Eust. ll. 1322, 53: Παράγωγον. ῥῆμα to πυχταλέξριν, οὗ χρῆσις παρὰ ἀνακρέοντι,»ὡς μὴ πρὸς τὸν "E. m. et Orion p. 62, === p282 === 212 POETAE MELICI. 63. [62.] γε δή, φέρ᾽ ἡμίν, ὦ παῖ, ' Ἢ A κελέβην. ὕχως ἄμυστιν 1027 προπίω, τὰ μὲν δέχ᾽ ἐγχέας ὕδατος, τὰ πέντε δ᾽ οἴνου 6 κυάϑους. ὡς ἀνυβριστί ἀνὰ δηὖτε βασσαρήσω. ——— ΕἸ EH "Ays δηὖτε μηκέϑ᾽ οὕτω πατάγῳ ve κἀλαλητῷ Σκυϑικὴν πόσιν παρ᾽ oiv 10 μελετῶμεν, ἀλλὰ καλοῖς ὑποπίνοντες ἐν ὕμνοις. 64. [63.] X9óviov δ᾽ ἐμαυτὸν ἦρεν. ᾿66. [64]. Τὸν Ἔρωτα γὰρ τὸν ἁβρόν 81: ᾿ἀνακρέων' ὡς δὴ πρὸς fo. πυκ. ubi recte δὴ scriptum, nam eliam Athen. μή, Dobree coni. ἄν. Resp. Et. M. 345, 39, ubi cod. Flor. Ana- ereontis verba ὡς ἤδη κτλ. addit. Fr. 63. Athen. X b 491 A: Παρὰ δὲ ἀνακρέοντι εἷς οἴνου πρὸς δύο ὕδατος" Aye κτλ. . βασσαρήσω. Καὶ προελϑὼν τὴν ἀκρατοπο- σίαν Σκυϑικὴν καλεῖ πόσιν᾽ Ἄγε δεῦτε κτλ. Est haud dubie ex eodem earmine, cuius exordium est fr. 62. V. 1—5 κυάϑους Athen. affert XT 475€ et Eust. Od, 1476, 31. — V. 1. ἡμίν Dindorf, vulgo ἡμῖν. — V 2. ὅκως, Ath. altero 1. ὅπως. — V. 8. δέκ᾽ poster. loco, priore à" vel δύ᾽. -- ἐγχέας, priore l APV ἐκχέας. — V. &. ἀνυβριστὶ Baxter, A ἂν ὑβριστίως, PVL ἂν ὑβριστιῶσαν. Apparet dvvfoíozoee supra scriptum fuisse, et hoe ipsum praefert Dlass, ut hiatus removeatur. — V. 6. ἀνὰ δηὖτε scripsi, AB ἄναδευτε, PVL ἀναδευ. — V. 7—10 usque ad μελετῶμεν affert commentator Cruq. Horat. Carm. I 27, 1: ,,Ad. con- vivas sodales suos de hilaritate. Sensus autem sumptus ex .Amnacreonte libro terio: "Ays δῶτε κτλ. quae ipse Cruquius addidit deseripta ex editione Lambini, unde etiam illud δῶτε repetiit. Porphyrio, qui qui- dem haud dubie hunc ipsum locum respexit, nihil nisi haec adscripsit: , Ode προτρεπτικὴ est haec ad hilaritatem, cuius sensus sumtus est ab Anacreonte in libro tertio.* — V. 8. δηὖτε seripsi, A δηντε, Β δήντε, P δήτε, VL δότε. — V. 11 in fine versum omissum esse censet Meineke, velut Κλεΐσωμεν Διόνυσον. Fr. 64. Schol. Hesiod. Theog. 767: Τὸ δὲ χϑονίου ἢ τοῦ (l. fran στυγεροῦ, ὡς Avoawoíov: y. δ᾽ £u. ἦρεν. — cod, S ἦγον, in edit. Scripsi ἦρον, sed gravius vitium latet, fort. χϑόνιον DH μὰψ - vel χϑονίων δείματ᾽ ὀνείρων. Hartung χϑόνιον δ᾽ εἶδον ὄνειρον. Fr. 66. Clem. Alex. ϑίνοιι. VI 4745: ναπρέοντος ποιήσαντος᾽ === p283 === ANACREON. 213 μέλομαι βρούοντα μίτραις πολυανϑέμοις ἀείδειν" . ὅδε yàg ϑεῶν δυναστής, 5 ὅδε καὶ βροτοὺς δαμάξει. 66. [65.] "ÀÀk πρόπινε ῥαδινούς, ὦ φίλε, units 61. [66.] «ἀδυμολές, χαρίεσσα χελιδοῖ. 68. [61. . . . , 1028 Μνᾶται δηὖτε φαλακρὸς AAskus. Ἔρωτα xvi. Εὐριπίδης γράφει" Ἔρως γὰρ ἄνδρας οὐ μόνους ἐπέρχε- ται *rÀ. Affert etiam Arsen. Viol. 110. Iam in ed. pr. in suspicionen» voeavi hos versiculos, postea plane seclusi et Anacreonteis subieci; in- primis similitudo quae intercedit inter hos versus et Anaereonteum car- men 53 effecit, ut confidenter 'Teio poetae abiudiearem, quamquam hoc argumentum anceps esse intellego, nam passim etiam germana Ana- ereontis carmina exemplo fuerunt imitatoribus. Nunc quamvis dubi- tanter in suum locum restitui, descripsit enim Clemens haec copiis usus grammaticorum, qui de furtis antiquorum scriptorum commentati erant, qui quidem saepe secus iudicant, sed eosdem scienter dolo malo subditieium carmen Anaereonti tribuisse aegre crediderim, nisi forte : Clementem hoe et alia quaedam exempla suo periculo addidisse sta- iuas: hie enim novicio poemate facile decipi poterat, in quem errorem etiam Gellius ineidit. Sane inter hos versiculos et novicia Anacreon- tea ionicis dimetris condita insignis intercedit similitudo, sed tenendum est istos versificatores usos germanis carminibus ad hoc exemplum sua edolavisse, cum priores qui hemiambos composuerunt neque nume- ris neque sermone Teium poetam aemulati sint. Vocabulum δυναστής, quamvis non usitatum nisi apud Atticos, calumniae est expers: neque μέλομαι ἀείδειν, quamvis solitarium, in suspicionem vocare ausim. — V. 1. τὸν addidit Baxter. — V. * μέλομαι .. ἀείδειν Hermann, quod recepi, quamquam desidero huius usus antiquum auctorem, Clem. μέλ- πομαι... ἀείδων, sed cod. Par, ἀείδειν, Arsen. μέλπομεν εν. ἀεέδει. Sylburg u£Amc ... ἀείδων scripsit. — V. 4 et 5. ὅδε, Clem. ὁ δὲ. — δυναστῆς, Blass ὁ δυναστής. Fr. 66. Sehol. Pind. OL VII 5: Προπένειν ἐστὶ κυρίως τὸ ἅμα τῷ κράματι τὸ ἀγγεῖον χαρέξεσθαι. ἡ ατφέών' "Alia κτῖ. ἀντὶ τοῦ χαρίζου. Fr. 67. Hephaest. 89: Ὕστερον δὶ aal Avaxo£oy τούτῳ τῷ μέ- too καὶ ὅλα (ita Turn. E, ἄλλα CPA) ἄσματα συνέθηκεν. Ἁδυμελὲς (A ἀδύμελες) κτλ. Kadem Plotius 264 ed. Gaisf. Fr. 68. Hephaest. 39: ὕστερον δὲ xal ᾿ἀνακρέων τούτῳ τῷ μέτρῳ ὕλα ᾷαματα συνέϑηκεν .. ; καὶ Μίναται «tà. — Óqnvrs scripsi, vulgo δηῦτε, Turn. δεῦτε, Fl δ᾽ ἠύται. PozrAm Lm. III. . ' 18 === p284 === 214 ᾿ POETAE MELICI. 69. [13.] Καλλίκομοι κοῦραι “Ζιὸς ὠρχήσαντ᾽ ἐλαφρῶς. 10. [14. Ὀρσόλοπος μὲν Ἴάρης φιλέει μεναίχμαν. 11. [15.] Οὔτε γὰρ ἡμετέρειον οὔτε καλόν. 12. [16.] Νῦν δ᾽ ἀπὸ uiv στέφανος πόλεος ὄλωλεν. Ἐ128Β, "Aovspíg, οὔτε σ᾽ ἐγὼ φιλέω οὔτ᾽ ᾿Ζπελλέης. 18. [111 Βούλεται ἀπεροπός (τις) ἡμὶν εἶναι. Fr. 69. Athen. D 21A: "Erarrov γὰρ τὸ ἀρχεῖσϑαι ἐπὶ τοῦ κινεῖ- σϑαι καὶ ἐρεϑίξεσϑαι. ᾿ἀναπρέων" Καλλίκομοι xvi. Eadem Eust. 1842, 4. Sed offendit spondeus loco dactyli in versu logaoedico, fort. -ὀρχησαίατ᾽ legendum, ut sit herous. Fr. 70. Hephaest. 90: Κέχρηται δὲ (và ἐγκωμιολογικῷ) καὶ "Avo- χκρέων iv πλείοσιν ἄσμασιν. Ὀρσόλοπος κτλ. — Ὀρσόλοπος CP et Etym. eod. Dorvill, sed ΕἾΒΗ ὀρσόλεπος, E ὄρσ᾽ 0 λέπος, B ὀρσόλεπτος, Turn. ooc' ὀλέπος. — φιλέει, φιλέειν FIHBS. — μεναίχμαν, Pauwius usvat- χμήν, codd. et. edd. μὲν αἰχμάν. Fr. Ti. Etym. M. 429, 50: ἩΗμετέρειος κτητικόν ἐστι" σημαίνει δὲ τὸν τοῦ ἡμετέρου" ἐχρῆτο δὲ τῇ λέξει ᾿ἀνακρέων᾽ Οὔτε wr, Eadem Zonar. 990, cf. etiam Mingar. Codd. Nan. 495. Fr. 72. Sehol. Pind. Ol. VIII 42: Στέφανοι γὰρ ὥσπερ τῶν πόλεων τὰ τείχη" καὶ Avaxoíov: νῦν δ᾽ κτλ. — στέφανος πόλεος (sive πόλευς malis) scripsi, legebatur πόλεως στέφανος. Sehneidewin πόλεος requirit. Fr. 72B. Sehol. Heph. p. 163 ed. 2 Gaisf.: ὁ δ᾽ Ἡλιόδωρος φησὶν iv τῇ εἰσαγωγῇ, ὅτι καὶ τρεῖς εἰς μίαν συνεκφωνοῦνται συλλαβαί, ὡς τὸ διπενθημιμερὲς τοῦτο, οἷονεὶ τὸ δοκοῦν εἶναι ἐλεγεῖον. Mórtolc οὔτε σ᾽ ἐγὼ φιλέω, οὔτ᾽ ἀπελλής. οὐ γάρ ἐστιν ἐλεγεῖον, ἀλλὰ τὸ πρῶτον αὐτοῦ μέρος ἐστὶ δακχτυλικόν, τὸ δὲ δεύτερον ἐἰαμβικόν, δύο γὰρ ἰάμβους ἔχει καὶ συλλαβήν" τὸ οὖν φιλέω οὐ, ἀπὸ δύο βραχέων (βρα- χειῶν) καὶ μιᾶς μακρᾶς. — ᾿ἡπελλέης nunc quam ᾿πελλῆς scribere malui, Cum versus manifesto lonici sib poetae et Hephaestio p. 70 auetor sit, praeter Aleaeum Anacreontem in/compluribus carminibus hoc metro usum esse, huic poetae versum tribui. Fr. 73. Etym. M. 433, 44: ἠπεροπευτής. ... ἢ μετὰ τοῦ ἃ τοῦ ση- μαΐένοντος τὸ κακὸν καὶ τοῦ msg περιττοῦ συνδέσμου, ἀπεροπεύς, ὃ τῷ λόγῳ κακῶς χρώμενος καὶ ἀπατῶν οἷον “ἅτε μὲν καὶ ἐπίκλοπον ἀπε- === p285 === ANACREON. . 215 14. [18.] . ^- i LIN 1999 sss. Ἐγὼ δὲ uoto πάντας. 0000 χϑονίους ἔχουσι: ῥυσμούς καὶ χαλεπούς μεμάϑηκα σ᾽, ὦ Μεγίστη, τῶν ἀβακιξομένων. ——— » 15. [191 Πῶλε Ognxín, τί δή με λοξὸν ὄμμασιν βλέπουσα νηλεῶς φεύγεις, δοκέεις δέ μ᾽ οὐδὲν εἰδέναι σοφόν; ἴσϑι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοι τὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι, ἡνίας δ᾽ ἔχων στρέφοιμί σ᾽ ἀμφὶ τέρματα δρόμου. ροπέα (i e. ᾿ἠπεροπῆά τ᾽ ἔμεν καὶ ἐπίκλοπον Hom. Od. XI 364). καὶ παρὰ νακρέοντι' Βούλεται ἀπεροπὸς ἡμῖν εἶναι. καὶ ϑηλυκὸν ἀπεροπή. 1, domos , οὐδὲ προσλαλῆσαι ἡμῖν ϑέλων" ἢ ὁ ἀπρόσβλεπτος καὶ οὐδ᾽ εἰς ὄψιν ἐλϑεῖν θέλων: In Anaereontis versiculo scripsi ἀπε - ροπός (τες) ἡμὶν, quemadmodum legitur fr. 87 xvífn τις, cum antea ἀπεροπεύς vel ἠπεροπεὺς ἐφ᾽ ἡμὶν. Sed haud scio, an errore gramma- tieus, qui undique delibavit ea, quae ad illustrandum vocabulum ἠπε- ροπεύς vel ἠπεροπευτής facere opinabatur, temere hoc Anacreontis exemplum adhibuerit: nam huius poetae videtur hendecasyllabus ita restituendus Βούλεται δ᾽ ἀπέρωπος ἡμὶν εἶναι. Ex commentario in Anacreontem descriptae sunt quae subiiciuntur ex- plieationes: grammaticus ille ambigebat, utrum ad vocem an ad ,visum hoe verbum referendum esset. Cf. Phrynichus Bekk. An. [ 8: ἀπέρω- πος᾿ σημαίνει ἀναιδής, σκληρός, τραχύς, οἷον ἀπερίοπτος καὶ ἀπερί- βλεπτος, ὃν οὐκ ἂν τις περιωπήσαιτο διὰ τὴν ἀηδίαν" καὶ ἀπέρωπον οἷον τραχὺ καὶ ἀνατεταμένον. Fr. 74. Etym. M. 2, 45: Παρὰ τὸ ἀβακὴς οὖν γίνεται ἀβακῶ, ὥσπερ εὐσεβὴς εὐσεβῶ. γίνεται δὲ καὶ ἀβακίξω: φησὶν Aveawg£ov: 'Eq κτλ. ἀντὶ τοῦ τῶν ἡσυχίων καὶ μὴ ϑόορυ ωὡδῶν. Eadem Philemo 185 et Cram. An. Par. IV 84, 28, — V. 1. ἐγώ, Cram. ἔγω. --- δὲ om. cod. Va. — V. 9. ὅσοι seripsi, vulgo of, et ῥυσμούς, vulgo ᾿ὀυϑμούς, Cram. ῥυμούς. — χϑονίους, lacobs σχολιούς, Hartung χνοΐους novavit. — V. 8. αλεπούς" μεμάϑηχκαά σ᾽, ὦ Μεγίστη seripsi (in edit, 1 με- μέϑεικα ὃ ὦ Μεγίστη, et Μεγίοτη etiam Hemsterhuys), vulgo χαλε- ποὺς μεμαϑήκασιν (μεμαϑηε D), ὡς μεγίστη. Fr. 75. Heraclid. Pont. Alleg. Hom. c. 4: Καὶ “μὴν ὁ Τήϊος ἦνα- κρέων ἑταιρικὸν φρόνημα καὶ σοβαρᾶς γυναικὸς ὑπερηφανίαν ὀνειδί- ξων, τὸν ἐν αὐτῇ σκιρτῶντα νοῦν ὡς ἵππον ἠλληγόρησεν, οὕτω ,λέγων" 1 ὦλε κτλ. — V. 1. Θρηκίῃ Barnes, vulgo Θρηϊκέη. — V. 9. μ᾽ οὐδὲν eodd., ut videtur omnes, olim legebatur "μηδέν, — V.A. στρέφοιμί σ᾽ scripsi, vulgo στρέφοιμι, AD στρέφοιμ᾽, nisi malis στρέφοιμ᾽ ὦν, Mehler 18* === p286 === 216 POETAE MELICI. 5 νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαι κοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις" δεξιὸν γὰρ ἱπποσείρην οὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην. 16. [80.] Κλῦϑί uev γέροντος εὐέϑειρα χρυσόπεπλε κούρα. 11. 151. τ 1080 Εὐτέ μοι λευκαὶ μελαίναις ἀναμεμίξονται τρίχες. 18. [82.] (Ev) μελαμφύλλῳ δάφνᾳ χλωρᾷ τ᾽ ἐλαίᾳ τανταλέξει. 19. [881 Κοίμισον δ᾽, ὦ Ζεῦ, σύλοικον φϑόγγον. 80. [98.] Διὰ δέρην ἔκοψε μέσσην. καὸ δὲ Admog ἐσχίσϑη. στρέφοιμ᾽ ἄν σ᾽. — V. B. σκπιρτῶσα, A σκιρτοῖσα. — V. 6. ἱπποσείφην scripsi, vulgo ἱπποπείρην. -- οὐκ ἔχεις, AB οὐχ ἕξεις, Hartung δεξιὸν πρὸς ἱπποσείρην οὐκ ἔχουσ᾽ ἐπ. Wr"76. Hephaest. 36: Καὶ τῶν ἀκαταλήκτων δὲ τὸ τετράμετρον ἔνδοξόν ἐστιν, οἷον τουτὶ τοῦ ἀνακρέοντος" Κλῦϑί κτλ. — εὐέϑειρα, antea praetuli εὐέϑειρε, quod legitur apud Schol. Heph. 175, qui bis hune versum affert, cod. Nan. (Mingar. 489) εὐήϑειρα. — κούρα, nisi forte κοῦρα seribendum, ut est ap. Theocritum es potius Moschum) XXVII 55 ϑάρσει κοῦρα φίλα. Fr. Tv. Tulian. Misopog. 866 Β: Πλησίον ἐσμέν, ἐθελόντων ϑεῶν, εὐτέ μοι κτῖ. ὁ Τήϊος ἔφη ποιητής. — μοι, scrib. videtur coz, — μελαίναις, Schneidewin μελαένης. Fr. 18. Schol Soph. Antig. 138: Ὅτι δὲ τανταλωϑεὶς σημαένει τὸ διασεισϑείς, μαρτυρεῖ καὶ ΜΝ μελαμφύλλῳ κτλ. Addidi ἐν. Fort. τανταλίξῃ (vevva teo), αὖ Amorem poeta alloquatur; cod. A τανταλίζοι. Fr. 79. Herodian. de barbar. 198 post Ammon. Valcken.: Σολοί- xovg δὲ fei" of παλαιοὶ τοὺς βαρβάρους" ὁ γὰρ ᾿ἀναχρέων φησί' Κοί- μισον (sic B, κοέμησον À, xóutor. €) δὲ σόλοικον φϑόγγον. Sed codd. ap. Villois. Anecd. I 77 μισῶ Ζεῦ vel κόμισον Ζεῦ 604. λόγον. itaque emendavi. Resp. liuc Eust. Il. 368, 2. Fr. 80. Schol. 1]. o 542: Κατὰ ταῦρον ἐδηδώς. ἡ διακοπὴ τῆς λέ- ξεως τὸν εἰς πολλὰ διεσπασμένον παρέστησε ταῦρον, οὐ τοῦ μέτρου ἀπαιτοῦντος᾽ παρῆν γὰρ φάναι ταῦρον κατεδηδώς. καὶ ᾿Ανακρέων' Em δέρην κόψε μέσην κὰδ κτλ. quae correxi. Cf. Eust. Il. 1001, 89: ᾿ἀνακρέοντος τὸ καδ δὲ λοπὸς ἐσχίσϑη᾽ ὁμοίως καὶ τὸ διὰ δὲ δέρην ἔκοψε μέσην. et Cram. An. Paris. ΠῚ 287, 28. Hermann hoc Eustathii loco usus duo diversa fragmenta esse credit, quod non debebat Haupt probare. Idem olim proposuit Schneidewin, quem jam in diariis Anti- quitatis 1886 redargui. === p287 === ANACREON. E: 211 81. “1 δέ μευ φρένες ἐχκεκωφέαται. 82, [94] ᾿Εγὼ δ᾽ ἔχων σκύπφον "Eokíavi τῷ “ευκολύφου μεστὸν ἐξέπινον. 83. [95.] zw . iol Στεφάνους δ᾽ ἀνὴρ τρεῖς ἕκαστος εἶχεν, τοὺς μὲν ῥοδίνους. τὸν δὲ Ναυκρατίτην. *84. [85.] "Ears ξένοισι μειλέχοις ἐοικότες. στέγης τὲ μοῦνον καὶ πυρὸς κεχρημένοις. Fr. 81. Cram, An. Ox. I 288, 3: καὶ Avauogéor: AD δὲ uev κτλ. Et. M. 322, 92 omisso nom. poetae: AF δ᾽ ἐμαὶ gp. ἐκ. Fr. 82. Athen. XI p. 498€: Ἡσίοδος δ᾽ ἐν τῷ δευτέρῳ Μελαμ- ποδίας σὺν τῷ π σκύπφον λέγει"... ὁμοίως εἴρηκε καὶ ἀνακρέων" ᾿Εγὼ κτλ. ἀντὶ τοῦ προέπινον. Cf. Eust. ll. 900, 16. — V. 2. τῷ “ευ- πολόφου scripsi, vulgo τῷ Aevxológo, quod fortasse revoeandum: nam etiam fr. 83, 2 eodem loco anapaestus βοδένους deprehenditur, et talem figuram versus Anacreontei videtur schol. metr. Pindari Nem. VII te- stari, qui Pindaricum versum ἀναπνέομεν δ᾽ οὐχ ἅπαντες ἐπὶ ἴσα nun- eupat Avempróvtétov ἐκ δευτέρου. πενϑημιμεροῦς καὶ ἰαμβικῆς συλλαβῆς καταληκτικόν, ubi corrigendum ἐκ διπλοῦ πενϑημιμεροῦς ἐαμβικοῦ καὶ συλλαβῆς ἀκατάληκτον. Offendit sane anapaestus in appellativo voeabulo admissus, sed si quis hos versieulos ex anapaestico et tro- ehaieo colo eonglutinatos esse arbitretur, maiore etiam diffieultate con- sírietus tenetur, tunc enim fr. 82, 1 et 83, 1 corrigendi necessitus imposita. Fr. 83. Athen. XV 671b: Τίς ἐστιν ὁ παρὰ τῷ χαρίεντι ἄνα- κρέοντι Ναυκρατίτης στέφανος, ὦ Οὐλπιανέ; φησὶ γὰρ οὕτως͵ ὃ μελι- χρὸς ποιητής" Στεφάνους ὁ δ᾽ ἀνὴρ κτλ. — V. 1. στεφάνους δ᾽ ἀνήρ VL, στεφάνους ὁ δ᾽ ἀνὴρ B, sed ἃ στεφάνου" ὃ δ᾽ ἀνὴρ, Har- tung στεφάνους δ᾽ ἄρ᾽ ἀνήρ. Of Poll. VI 107: ᾿ἀνακρέων δὲ καὶ μύρ τοις στεφανοῦσθαί φησι ... καὶ Ναυκρατίτῃ στεφάνῳ, σάμψυχος οὗτος qv ... ὁ δὲ ᾿ἀνακρέων καὶ δόδινον στέφανον ὠνόμασεν. Fr. 84. Plut. adv. Stoie. e. 20: διψῶντες οὖν ὕδατος οὐκ ἔχουσι χρείαν οὐδὲ ἄρτου πεινῶντες" Ἔσται E. «rl. οὗτος οὐκ εἶχε χρείαν ὑποδοχῆς. Anaereontis esse indieat Hephaest. 29: iusta , οἷα τὰ ᾿λἀνακρεόντεια ὅλα ἄσματα γέγραπται, οἷον... τρέμετρα δέ, ὡς τό" ἔστε ξένοισι μειλέχοις (FIBH ξένοι εἰ λίχοις) ἐοικότες. — Υ 1. ἔστε Heph. vulgo, sed FIBCHPESA ἔσται, ut Plut. (Wyttenb, om.). — V.2. re adi. Gaisford. — κεχρημένοις, Dübner κεχρημένῳ, recte ut videtur. Ad Phormionem et Dioseuros refert Gaisford, de qua fabula vid. Meineke Poet. Com. II 2, 1227. === p288 === 218 : POETAE MELICI. 85. [86.] Πάλαι ποτ᾽ ἦσαν ἄλκιμοι Μιλήσιοι. 86. [84] Καὶ ϑάλαμος, ἐν τῷ κεῖνος οὐκ ἔγημεν, ἀλλ᾽ ἐγήματο. 8.:.[3Ξἢ.. Θ΄ Ὁ . 3022 Κνίξη τις ἤδη καὶ πέπειρα γίνομαι σὴν διὰ μαργοσύνην. 88. [881] . Kov μοκλὸν ἐν ϑύρῃσι διξῇσιν βαλών ἥσυχος καϑεύδει. Fr. 86. Zenob. V 80: Πάλαι ποτ᾽ ἦσαν ἄ. M. Φασὶ τοὺς Κᾶρας πολεμουμένους ὑπὸ “Δαρείου τοῦ Πέρσου κατά τινα παλαιὰν μαντείαν εἰρημένην αὐτοῖς τοὺς ἀλκιμωτάτους προσϑέσϑαι συμμάχους ἐλθεῖν εἰς Βραγχίδας καὶ τὸν ἐκεῖ ϑεὸν ἐρωτῆσαι, εἰ "Μιλησίους νπρόσϑοιντο συμ- μάχους" τὸν δὲ ἀποκρίνασθαι" Πάλαι ποτ᾽ ἦσαν ὦ, M. οὗτος δὲ ὃ στίχος εἴφηται τὸ πρότερον παρὰ ᾿νακρέοντι. ubi vid. interprett. Cf. inprimis Sch. Ar. Plut. 1002: Ἰσχυροί ποτ᾽ ἦσαν οἵ Μ, ὡς καὶ ᾿ἀνακρέων. ibique versus non sine varietate affertur, primum ἦσαν ποτ᾽ w^ &. M. (sic etiam Philostr. vit. Soph. I 22), tum πάλαι ποτ᾽ ἧσαν M. atque hanc seripturam non solum Diodor. Exc. Vatic. c. 47 οὖ A nesit p. 228 C exhibent, sed etiam Athenaeus XII 523F Aristotele auctore usus: ὡς δ᾽ ὑπήχϑησαν, ἡδονῇ καὶ τρυφῇ, κατερρύη τὸ τῆς πόλεως ἀνδρεῖον, Pit ᾿Αφιστοτέλης, καὶ παροιμία vig ἐγεννήϑη ἐπ᾽ αὐτῶν πάλαι π. ἡ &. M. quae haud dubie ex libro de Milesiorum republica ond sunt, ut, qui huius operis reliquias collegerunt, exi- stimant; nam liber περὶ παροιμιῶν videtur pseudepigraphus fuisse, ex aliis Aristotelis libris concinnatus. Anacreontis si revera est hic ver- sus, ποκ᾽ scribendum. Quae de oraculi dietione feruntur, commenticia censet G. Wolff Porphyr. p. 74 seq. Fr. 86. Ammon. p. 37 ed. Valck.: Avaxoíov διασύρων τινὰ ἐπὶ ϑηλύτητι: Καὶ xri. Eadem Herodian. in Boisson. An. Ill 368. Bach- mann An. II 375. Cod. Vindob. n. 205. Etym. Gud. 125, 4 (corruptis- sime) et Eust. 1678, 59. — ϑάλαμος, ϑάλαμον Eust., ϑαλάμοις Ammon. — τῷ s&Cripsi praeeunte Eimsleio, vulgo Q. Fr. 87. Etym. M. 523, 4: τὸ δὲ κνύξα, ὡς λέγει Ἡρωδιανός, εἰ μὲν ἐπὶ τοῦ φυτοῦ, συγκοπή ἐστι Ww: δὲ ἐπὶ τοῦ παρεφϑαρμένου καὶ ἐρρυπωμένου, οὐ συγκοπή ἐστιν, ἀλλ᾽ ἀπὸ τοῦ κνύω" ἀφ᾽ οὗ κνύος ἡ φϑορά" γίνεται κνύξα, ὡς παρὰ ἀνακρέοντι ἐν ἐάμβωῳ" Κνύξη (sie DV ΡΊον., vulgo χνίξη, Lobeck κνιεξὴ) τ. ἤ. x. πέπειρα γενομένη (Ὁ γεγνομή, Flor. γίνομαι) 6. 9. μ. Eust. Od. 1746, 13: '"Howvite, ὡς σχίζω exito, Avauoéov: Κνίζη τι ἤ. x. π. γίνομαι σ. 9. n. De forma πέπειρα vid. Herodian. περὶ διχρόν. 358. Fr. 88. Zonar. 1512: Τὸν δὲ poyióv ἐν τῷ χ καὶ "Atri ol καὶ 4ω- ριεῖς καὶ Ἴωνες, πλὴν Ἀνακρέοντος" οὗτος δὲ μόνος σχεδὸν τῷ a". Ζηνόδοτος δὲ (μοχλόν) Kal οὐ μοκλὸν ἐν οὔφῃσι αὶ ε" i ἥ. *. quae correxi. ESO. === p289 === ANACREON, . 219 89. [89.] '"Egd vt δηὖτε κοὐκ ἐρῶ καὶ μαίνομαι κοὐ μαίνομαι. 90. [90.] Μηδ᾽ ὥστε κῦμα πόντιον λάλαξε. τῇ πολυκρότῃ σὺν Γαστροδώρῃ καταχύδην πίνουσα τὴν ἐπίστιον. 91. [911] “Διὰ δηὖτε Καρικευργέος᾽ ὀχάνοιο χεῖρα τιϑέμεναι. ^ 7 1038 802, [99.] Ὁ μὲν ϑέλων μάχεσθαι, πάρεστι γάρ, μαχέσϑω. 93. [93.] Ὦ 'gavvk δὴ λίην, πολλοῖσι γὰρ μέλεις. Fr. 89. He haest. 29: Ἔστι δὲ ἐπίσημα ἐν αὐτῷ ἀκατάληκτα μὲν δίμετρα, οἷα τὰ ᾿ἀνακρεόντεια ὅλα ἄσματα γέγραπται, oiov: ἐρῶ τε κτλ. ef. Schol. Heph. 167. Apostol. VII '88b. — V. 1 seripsi δηῦτε, v. δῆτα, CPE δ᾽ ηὗὖτε, A δηῦτε. — V. 2 affert Schol, Arist. Plut. 253. Ceterum Schneidewin bis ἐρέω. Fr. 90. Athen. X 446 F: Ἡ παρ᾽ ἀνακρέον τῷ καλουμένη ἐπίστιος" φησὶ γὰρ ὃ μελοποιός" μηδ᾽ wr. Τοῦτο δ᾽ ἡμεῖς ἀνίσωμα φαμέν. — V. 2. πολυκρότῃ L, πολυκρώτῃ PV. Ἐπ. 91. Strabo) 661: Τοῦ δὲ περὶ τὰ στρατιωτικὰ ξήλου τά τε ὄχανα ποιοῦνται τεκμήρια καὶ τὰ ἐπίσημα καὶ τοὺς λόφους" , Avawoéay μέν γε φησίν" “4ία δεῦτε Καρικοεργέος (ita E, καρικὰ ὁ ἔργεος CF, καρικὰ ósy£og Dhi, Καρικὰ εὐεργέος w, καρικοῦ εὐξεργ ος ux, Καρικὸν εὐεργέος moz) ὀχάνου χεῖρα τιϑέμεναι (τιϑέμενοι DEi, τυϑέναι Ε). - V. 1. διὰ nire seripai , deinde Καρικευργέος ὀχάνοιο et Eustath. 367, 25: Καρικοεργέος ὀχάνου. 107, 61: Καριοεργέος ὀχάνοιο. Of. Et. Gud. 297, 43: καριοεργέος ὀχώνοιο. Schol. Il. 9 193 ubi καριεργέος οὐ καριο- toyéog. Et. M. 489, 39 ubi c. Flor. addit καριοεργ. ὁχ. — V. 2. τυϑέ- μεναι, Goettling τιλλέμενοι praefert, sed tunc χεῖρας exspectaveris. Fr. 92. Hephaest. 30: ,Καταληκτικὰ δέ, δίμετρα μέν, ὡς τὸ καλού- μενον ᾿ἀνακρεόντειον, olov: ὃ μὲν ϑέλων xvi. Eadem Plotius 270. Schol. Arist. Plut. 302 (ὡς ἐκεῖνα τοῦ Ἡνακρέοντος) et v. 1 Schol. Hephaest. p. 167. Si quidem est Anacreontis fragmentum. Usus est his auetor carm, Pseudoamacr. 45, v. 8 et 9. Fr. 93. Prise. de metr. Terent. 249 Lind.: ,, Anacreon teste Helio- === p290 === 280 . εν POETAE MELICI. EAEFLFEIA. 94. [69.] Οὐ φιλέω, Og κρητῆρι παρὰ πλέῳ οἰνοποτάξων νείκεα καὶ πόλεμον δακρυόεντα λέγει. ἀλλ᾽ ὕστις Μουσέων τε καὶ ἀγλαὰ δῶρ᾽ ᾿ἀφροδίτης GvuuíGycv ἐρατῆς μνήσκεται εὐφρρσύνης. 95. [68.] Οὐδέ ví τοι πρὸς 9vuóv, ὕμως ys μένω σ᾽ ἀδοιάστως. 96. [11.} Οὐκέτι Θρηϊκέης (πώλου) ἐπιστρέφομαι. ΄ ͵ 91. [121 “ν᾽. 1084 Ὀἰνοπότης δὲ πεποίημαι. 98. * * Zi φροντέδα μὴ κατέχειν. 99. [10.] "4yyoU δ᾽ Αἰγείδεω Θησέος ἐστὶ Avg. doro: ὁρᾶν, ἀεὶ μὴν (AIEN A, AI. HN R) πολλοῖσι γὰρ μέλεις. Hic iambus merum spondeum babet. * QCorrexi, quamquam possunt etiam alia coniiei, velut Ὡ ρα ζε δ᾽ si λέην, Hartung ἐρᾶν ἀεὶ παρὴν. Fr. 94. Athen. XI 463A: “Καὶ ὁ ,χαρέεις δ᾽ ᾿Ἀνακφέων. φησίν" Οὐ φ. κτλ. — V. 1. οὐ φιλέω ὃς C, οὐ φίλεος , οὐ φίλος ὅς PVL. — κρητῆρε AEC, πρατῆρι PVL. — VN. 4. μνήσ ;, Er. Franke μνή- σεται coniecit, ego olim μήσεται. Fr. 96. Hephaest. 11: Koi παρὰ ᾿ἀνακρέοντι ἐν ἐλεγείαις" οὐδὲ xtA. — τοι, in edit. 1 σοὶ scripsi. — μένω σ᾽ seripsi, libri μὲν ὡς. — ἀδοιάστως, FIB ἀδιάστως. Hartung οὐδέ τί οἵ... ὅμως ἔμεν᾽ ὡς ἀδ. edidit. Fr. 96. Longin. de Sublim. c. 81: Ποιητιπκώτατον καὶ γόνιμον τόδ᾽ Ἀνακρέοντος" Οὐκέτι Θρηϊκέης ἐπιστρ. Addidi πώλου, in ed. 1 παιδός. Fr. 91. Athen. XI 4000): Ὁ δὲ Ἀνακρέων ἔφη" Ot». κτλ. Resp. Pollux VI 21: Kel οἰνοπότης καὶ οἰνοπότις γυνή, ὡς Avougéov. nam utrumque ex AÀnacreonte petitum arbitror, Fr. 98. Macedonius in Anth. Pal. X 70: Τὴν γὰρ ᾿ἀνακρείοντος ἐνὶ πραπίδεσσι φυλάσσω Παρφασίην, ὅτι 2st φροντέδα μὴ κατέχειν. Fr. 99. Hygin. Astron. I1 6: Hae etiem de causa monnulli Lyram, quae proxima ei signo (Engonasin) est. collocata, T'hesei esse dixerunt, === p291 === ἈΝΑΟΒΕΟΝ, 281 EHIPPAMMATA. 100, [Ep. 15.] "Afónoov προϑανόντα τὸν αἰνοβίην "Ayá0cv« πᾶσ᾽ ἐπὶ πυρκαϊῆξ ἥδ᾽ ἐβύησε πόλις" οὔτινα γὰρ τοιόνδε νέων Ó φιλαίματος ons ἡνάρισεν στυγερῆς ἐν στροφάλιγγι μάχης. 101. [Ep. 141] Καρτερὸς ἦν πολέμοις Τιμόκριτος, οὗ τόδε σῶμα" ^ , Ἢ 3 - ^ 3 ^ EJ “ρης Ó οὐκ ἀγαϑῶν φείδεται, ἀλλὰ κακῶν. quod. ut eruditus omni genere artium lyram quoque didicisse videbatur. Jdque e£ Anacreon dicit: Aygoo wr. — δ᾽ Αἰγείδεω scripsi οὐ sie eod. Guelf, vulgo δαὲ τοῦ. Olim conieci ἀγχοῦ δ᾽ αἰητοῦ, quod Vater in lahnii Arehiv XVII 208 probavit. Ceterum Moineke hune versum venset Anaereontis iunioris esse, qui Astronomiea seripsit, vid. Anal. Alex. 940. Epigrammata. Horun carminum satis incerta auctoritas: nam si segregaveris aperte novicia, velut 115. 116, et de quibus anceps est iudieium, velut 118, etiam ea, quae antiquitatis speeiem prae se ferunt, pleraque à mystagogis incertam coniecturam facientibus Anacreonti ad- seripta sunt, vide ad 104. ltaque vel ubi temporis rationes non adver- santur, anceps iudicium. Leguntur pleraque continuo ordine in Anth. Pal. Vl 131—145, haud dubie ex Anaereontis carminum editionibus in eelogas epigrammatum translata, sed segreganda sunt duo novissima; nam 144 neque Anaereontis esse potest, cum ea aetate Academia fuerit loeus imeultus, ut iam a. 1834 monui, et iteratur infra post VI 213 iuter Simonidis epigrammata, ultimum autem 145 ab Anaereonte pa- riter atque ab Simonide alienum. "lurbatum hune loeum in archetypo fuisse indieat Jaeuna post 143 in eodiee et nota in marg. adseripta οὐ λείπει ὡς οἶμαι οὐᾷὲ, ἐνταῦϑα. Igitur post 143 inserta erant Simo- nidis epigrammata, c quibus unum germanum (144) superest, eui ad- haeret alienum. (146). Exciderunt praeter Simonidis earmina fortune etiam unum vel alterum Anacreontis. Epigr. 100. Anth. Pal. VII 226. Corr. Avexg£ovrog Tufov, Ο εἰς ᾿γάϑωνα στρατιώτην ἐν ᾿᾿βδήροις. V. t ct 2 Suidas v. Αἰνοβίαν, v. 8 et 4 v. ᾿πνάρισεν affert, — V. 2. ἥδ᾽ ἐβόησε, llecker ἥδ᾽ ἐπέβησε. Epigr. 101. Anth. Pal. MI 160. C εἰς Τιμόκριτον ἀριστεύσαντα, eorr. Arexofovrog. — V. 1. ἦν scripsi, legebatur ἐν, sed hae vocula multo faeilius earefus, quam verbo. Ita est apud Homerum κύμασι καὶ πολέμῳ, Od. XIV 329 τοῖος P ἐν πολέμῳ male addita praepositio, quamquam verbi forma ambigua; μάχῃ pro ἐν μάχῃ saepius apud Ho- merum, et Pindarus quoque Nem. VII 27 κράτιστος μάχᾳ dixit. σᾶμα p, quod non mutandum, nam nescimus, cui urbi destinatum fnerit epigramma. === p292 === 282 : POETAE MELICI. 102. [Ep. 9] Οὗτος Φειδόλα ἵππος ἀπ᾽ εὐρυχόροιο Kogívtov ἄγκειται Κρονίδα, μνᾶμα ποδῶν ἀρετᾶς. 1088 108. [Ep. 9] Σάν vs χάριν, Διόνυσε, καὶ ἀγλαὸν ἄστεϊ κόσμον Θεσσαλίας μ᾽ ἀνέϑηκ᾽ ἀρχὸς ᾿Εχεκρατίδας. Epigr. 102. Anth. Pal. ὟΙ 186. ἀνάϑημα τῷ Διὶ παρὰ Φειδόλα, deinde in marg. Α τοῦ αὐτοῦ (ἀνακρέοντος), Holder suspicatur "ert λόχου, cuius epigramma legitur VI 188. — V. 2. ἀρετᾶς, cod. P ἄρε- τάς. — Phidolas Corinthius equo celete victor Olympiae signum equi, praeter spem palmam adeptus, dicavit, vid. Paus. VI 13, 9. Equi signo hune titulum subscriptum fuisse verisimile: hoe monumentum haud dubie Pausaniae aetate integrum, quamquam non dilucide testatur ne- que epigrammatis facit mentionem, quemadmodum alia plurima silen- tio praetermittere solet. Pausanias equam fuisse dicit, atque nomen quoque addit: ὄνομα μέν, ὡς o Κορίνϑιοι μνημονεύουσιν, ἔχει Αὔρα. ltaque Junghahn, eum pronomen οὗτος in antiquo epigrammate non ferendum crederet ac Pausaniae narrationem cum carmine conciliare studeret, coniecit 4)9«, Φειδόλα ἵππος. At Pausanias famam Corin- thiensem narrat, quam Elei ignorabant neque titulus stabilie- bat. In hoc certamine etiam mares equos praemia consecutos esse certum: Hiero Pherenico celete vicit, item Phidolae fli, ut testa- tur epigramma apud Pausan. Sinvógóuos “Δύκος ᾿Ισϑμι᾽ ἅπαξ, δύο δ᾽ ἐνθάδ᾽ ἐνέκη, Φειδόλα αἷς παίδων ἐστεφάνωσε δόμους, ita enim scri- bendum, vulgo legitur ἐνθάδε νέκαις Φειδώλα παίδων. at Φειδώλα manifesto mendosum, brachylogia ἐνίκη (νίκας) αἷς non offendit, quam- quam etiam νέκας (ἐνέκη) αἷς dici poterat. ltaque οὗτος ἵππος, quam- vis equa fuerit, non offendit, nisi forte Pausanias cum de Phidolae equa dicit, in errorem induetus est Corinthiensi narratione: nomini Αὔρας confisus se Olympiae credidit equae simulacrum vidisse, cum esset equus. Ipse enim Pausanias animadvertit epigramma, in quo binae Phidolae filiorum Olympieae victoriae memorantur, pugnare cum publicis Indorum monumentis: οὐ μὴν τῷ γε ἐπιγράμματι καὶ τὰ ᾿Ηλείων ἐς τοὺς ᾿ολυμπιονίκας ὁμολογεῖ γράμματα. ὀγδόῃ γὰρ ὀλυμπιάδι καὶ ἑξηκοστῇ καὶ οὐ περὶ (lego πέρα, corrigunt πρὸ, quod ineptum) ταύτης ἐστὶν iv τοῖς Ἠλείων γράμμασιν ἡ vinum τῶν Φειδόλα παίδων. Qui dissensus quanti momenti sit, apparet: ommis diffieultas sublata, si sumimus eundem equum (Aónon) et ipsi Phidolae et post eius mor- iem filis Olympicam peperisse coronam. Familia victorum poterat summatim breviterque ,Φειδόλα παίδων δόμοι diei, sed planius erat Φειδόλα αἷς παίδων τ᾽ ἐστεφάνωσε δόμους, atque iia revera scriptum fuisse opinor. Tunc igitur Phidolas Olympiade proxima priore vel ut plurimum largiar Ol. 66 vicit, quo tempore Anacreon Athenis Pisistra- tidarum hospitio usus est. Nihil igitur causae est, cur Ánaereonti eri- piamus hoc epigramma 102 antiqua simplicitate commendabile et. fide propterea maxime dignum, quod equum exeusso equite ad terminum pervenisse reticetur, nam haec fama postea demum pervagata videtur. Prorsus ἃ vero aberret Kaibel, qui distichon recens et demonstrativum esse asserió: argumentum sane, quemadmodum Pausanias enarrat, epi- grammati demonstrativo satis conveniens, at hic singularis ille casus plane silentio praetevitur. Epigr. 103. Anth. Pal. VI 142. Α ᾿ἀνάϑημα τῷ Διονύσῳ' τοῦ αὐτοῦ === p293 === ANACREON. 283 104. [Ep. 5.] Holv uiv Καλλιτέλης μ᾽ ἱδρύσατο" róvÓs δ᾽ ἐκείνου ἔκγονοι ἔστασαν. τοῖς χάριν ἀντιδέδου. ΄ 105. [Ep. 6.] Πραξαγόρας τάδε δῶρα ϑεοῖς ἀνέθηκε, Avxaiov υἱός" ἐποίησεν δ᾽ ἔργον ᾿ἀναξαγύδας. 106. [Ep. 1. Παιδὶ φιλοστεφώνῳ Σεμέλας ἀνέϑηκε Μέλανϑος. μνᾶμα χοροῦ νίκας υἱὸς ᾿Δρηϊφίλον. 101. [Ep. 8] Ρυσαμένα Πύϑωνα δυσαχέος ἐκ πολέμοιο ἀσπὶς ᾿᾿ϑηναίης ἐν τεμένει κρέμαται. (ὑϊνακρέοντος). — V. 1. “ιόνυσε, cod. P Διόνυσε δίδου sed postea adpunetum. — Echeeratidae huius filius ut videtur Orestes Thessalo-. rum princeps, de quo vid. Thuc. I 119. Epigr. 104. Anth. Pal. VI 138. À ro? αὐτοῦ (Avexotovroc), C ὁμοίως { e. ut epigr. 110 ἀνάϑημα τῷ ᾿ἡπόλλωνι). — V. 1. πρὶν, inscite Benn- dorf riv coniecit. — τόνδε Incobs, eod. τὸν δέ. — V. 8. ἔστασαν, τοῖς Hecker, legebatur éerécqv8^, οἷς. — Nuper in Attiea repertus ᾿Ερμῆς τετράγωνος, in euius fronte reliquiae tituli leguntur P'PIMMENKALLI TELESHIAPYSAT ........... .ς 2 ^ , ONOIESTESAI . Ibi deli- tescere hoe ipsum epigramma vidit Kirehhoff Act, Acad. Berol. 1871 p. 393. Litterarum formae arguunt incisum esse earmen inter Ol. 80 et 83, igitur Anacreonti abiudicat Kirchhoff. Anaereontis nomen tueri lieeat, si statuas simulacrum, quod huius poetae saeculo instauratum fuerit, proximo saeeulo iterum esse renovatum atque pristinum titu- lum repetitum: ae video nune tuitum esse Lollingium Mittheil d. Arch. Inst. z. Athen V 253,3. Sed veri simillimum est eos, qui Anaereon- tis poematia collegerunt, conieeturam eaptantes huie poetae attribuisse antiquum hoc epigramma Aiticum, recteque in lapide seriptum ἔστη- σαν, ibique deest v. 1 μ’ quod descriptor adiecit; leviora sunt miu μὲν et ἔγγονοι. Neque Apollini, ut lemma Anthologiae signifieat, si- gnum dedicatum, sed Mercurio. Epigr. 105. Anth. Pal. VI 139: A ἀνάϑημα παρὰ Πραξαγόρα (cod. πραξύρα) τοῦ αὐτοῦ (4vexofovroc). Praxagoras Aegineta cirea Ol. 75 (Paus, V 23, 3) tloruit, potuit igitur Anacreon adolescentis opus com- memorare, Epigr. 106. Anth. Pal VI 140: A ἀνάϑημα παρὰ Μελάνϑον τῇ Σεμέλῃ τοῦ αὐτοῦ (Ἀνακρέοντος). --ν. τ. φιλοστεφάνῳ Barnes, vulgo φιλοστεφάνου. — ἀνέϑηκε, probabiliter Heeker. μ᾽ ἀνέϑηκε, sed cur Μελάντας restituatur, quod idem requirit, nulla est causa. Epigr. 107. Anth. Pal. VI 141: A ἀνάϑημα τῇ ᾿ϑηνᾷ τοῦ αὐτοῦ CAveg£ovroc". Aflert, epigramma s. poetae n. Suidas v. δυσηχής, ubi ῤυσαμένη et δυσηχέος legitur, sed cod. P ῥῤυσαμένα et δυσαχέος, quam- === p294 === 284 POETAE MELICI. 108. [Ep. 1.] Ἢ τὸν ϑύρσον ἔχουσ᾽ "EAmoviág, ἥ τε παρ᾽ αὐτήν Ξανϑίππη, Γλαύκη τ᾽ ἐνσχερὼ ἐρχομένη, 1036 ἐξ ὄρεος χωρεῦσι, Διωνύσῳ δὲ φέρουσιν κισσὸν καὶ σταφυλὴν πίονα καὶ χίμαρον. 109. [Ep. 81 Πρηξιδίκη uiv ἔρεξεν., ἐβούλευσεν δὲ “΄ύσηρις tie τόδε᾽ ξυνὴ δ᾽ ἀμφοτέρων σοφίη. 110. [Ep. 4.] Πρόφρων; ᾿Δἀργυρότοξε, δίδου χάριν Αἰσχύλου υἱῷ Ναυκράτει. εὐχωλὰς τάσδ᾽ ὑποδεξάμενος. 111. [Ep. 10] Εὔχεο Τιμώνακτι ϑεῶν κήρυκα γενέσϑαι quam ᾿ϑηναίης ὑποίαν. — V. 2. κρέμαται, malim κρέμαμαι, cf. Mna- saleae epigr. Anth. VI 264, 2. Kaibelio novieium carmen videtur. Epigr. 108. Anth. Pal. VI 184: A Aves nue Ave£ovrog et rur- sus in marg. corr. ad v. 3 évexgéovrog. Hecker, qui tabulae pictae hoc epigramma additum esse suspicatur, eur falso inter ἀναϑηματικὰ relatum esse contendat, non perspicio. Cum hac mulierum pompa com- ponas anaglyphum in Thaso insula repertum, quod descripsit Bergmann Herm. IIl 284. — V. 1. “Ἑλικωνιάς, cod. Ρ ἐλικωνιάς. — ἢ ve cod. P, ἡ δὲ Plan. Tacobs scripsit αὖτε... ἐρχόμεναι. ae sane P corr. ἐρχό- μεναι, ἃ pr. m. ἐρχομέναι. — V. 9. ἐνσχερὼ seripsi, cod. P εἰς χορὸν, Plan. Γλαύκη ἡ σχεδὸν. — V. 4 Hecker verba iraiieienda censet καὶ χίμαρον πίονα καὶ σταφυλήν. Epigr. 109. Anth. Pal. VI 186: À ἀνάϑημα τοῦ αὐτοῦ (dvemo£ov- τος). Affert Suidas v. , eina, ubi Πραξιδέκη legitur et v. 2 ἀμφοτέροις, sed A ξυνὰ δ᾽ ἀμφοτέρων. Ceterum videtur Πραξιδέκα οὐ ξυνὰ σοφία scribendum, nam '"lhessalae haud dubie sunt mulieres. Meineke ἔρεξεν interpretatur ἔβαψεν, quod mihi hoc quidem loeo, ubi ἐβούλευσεν huic vocabulo opponitur, non probabile videtur; erat "picta vestis: Dyseris imaginem delineavit, Praxidica aeu piuxit, quemadmodum in vaseulis pietis γράψαι dieitur qui exemplum in tabula designavit, ποιῆσαι qui in vasculo pinxit: sive idem utroque officio pariter functus est, ἔγραψεν καποίησε dici solet. At illam verbi ῥέξειν significationem deprehen- disse mihi videor in Hesiodo Op. 148: Mà" ἀπὸ χυτροπόδων͵ ἀνεπιρ- ρέχτων ἀνελόντα ἔσϑειν μηδὲ λόεσϑαι" ἐπεὶ καὶ τοῖς" ἔνι ποινή, quem locum tam veteres quam nostri interpretes frustra expedire conati sunt. Foculum figlinum, cui olla vel lebes imponebatur, poeta praecipit colore infiiendum esse: boni enim ominis erat, quamquam postea videntur hoc minus curavisse. Epigr. 110. Anth. Pal VI 137: A ἀνάϑημα τῷ Ἀπόλλωνι παρὰ Ναυκράτους, ium in m. eorr. τοῦ αὐτοῦ (Avexo£ovrog). Epigr. 111. Anth. Pal VI 143: A ἀνάϑημα τῷ Ἑρμῇ παρὰ Τιμώ- === p295 === ANACREON. 28 Ὁ e * 5 - 3 * t ἤπιον, og μ᾽ ἐρατοῖς ἀγλαΐην προϑύροις "Eoui τε κρείοντι καϑέσσατο᾽ τὸν δ᾽ ἐθέλοντα ἀστῶν καὶ ξείνων γυμνασίῳ δέχομαι. 12. [Ep. 13] Τέλλιδι ἱμερόεντα βίον πόρε, Μαιάδος υἱέ, ἀντ᾽ ἐρατῶν δώρων τῶνδε χάριν ϑέμενος" δὸς δέ μιν εὐθυδίκων Εὐωνυμέων ἐνὶ δήμῳ 1031 ναίειν αἰῶνος μοῖραν ἔχοντ᾽ ἀγαϑήν. 113. [Ep. 16: Καὶ σέ. Κλεηνορίδη. πόϑος ὥλεσε πατρίδος αἴης ϑαρσήσαντα Νύτου λαίλαπι χειμερίῃ" ὥρη γάρ Ge πέδησεν ἀνέγγυος" ὑγρὰ δὲ τὴν σήν κύματ᾽ ἀφ᾽ ἱμερτὴν ἔκλυσεν ἡλικίην. 114. [Ep. 19] ἀλκίμων σ᾽. ὠριστοκλείδη, πρῶτον οἰκτείρω φίλων, ὥλεσας δ᾽ ἤβην, ἀμύνων πατρίδος δονληΐην. 115. [Ep. 11. Βουκόλε τὰν àyélev πόρρω véut, μὴ τὸ Μύρωνος βοίδιον ὡς ἔμπνουν βουσὶ συνεξελάσῃς. ναλτος, τοῦ αὐτοῦ (νακρέοντος). Kaibel hoc epigramma Anaereonti abiudieat, quoniam cetera Anacreonfis poematia, quae illo loco legun- tur, se eundum litterarum ordinem sint disposita: hoc recte animadver- tit, 'sed fortasse in editionibus poetae Teii epigrammatum sylloge postea novis additamentis fuit aucta, — V. 3. κρεέοντι Brunck, cod. κρειόεντι. Epigr. 112. Anth. Pal. VI 346: A Ἀνακρέοντος. — V. 1. Tél seripsi, Τελλίᾳ ἱμερύεντα Reiske, cod. τε λαιαν ἡμεροεντα. — V. 8. δὸς δέ μιν εὐθυδίκων, Hecker δὸς δέ οἵ εὐθυδίκῳ Ev. ἐνὶ δήμῳ. — V. 4. ἀγαϑήν, Barnes ἀγαϑῆ ς. Epigr. 113. Anth. Pal. VII 263: C εἰς Κλεηνορίδην (sed 18 in ra- sura) ναυαγήσαντα, corr. 4vexo£ovrog Τηΐου. et in marg. ad. v. 2 C εἰς κλεάνορα. Carmen hoe ab antiqua simplicitate aliquantum abhor- ret: nescio an sit Leonidae: memorabile certe, quod sequens Leonidae epigramma in naufragum anonymum sic inscribitur a m. pr. εἰς τὸν αὐτὸν κλέ, ἃ m. sec. “Λεωνίδου. --- V. 3. ϑαρσήσαντα Ρίδη., cod. P ϑαρσήσαντι. — V. 8. ἀνέγγυος Plan., cod. P ὠνέγκυος. — V. 4. ἀφ᾽, Plan. ἀμφ᾽, — ἔκλυσεν, malim ἔκλασεν. Epigr. 114. Anth. "Pal. XIII 4: ᾿ἀνακρέοντος τετράμετρον. — V. 1. φίλων, cod P φίλῶ. — V. 2. δουληΐην lacobs, cod. P δουλεέην. Videtur non tam epigramma, quam maioris alieuius carminis exordium esse. Epigr. 115. Anth. Pal IX 715: ᾿ἀνακρέοντος. Et hoc et subse- === p296 === 286 : POETAE MELICI. 116. [Ep. 181 Βοίδιον οὐ χοάνοις τετυπωμένον, ἀλλ᾽ ὑπὸ γήρως χαλκωϑέν, σφετέρῃ ψεύσατο χειρὶ Μύρων. 117. [180] Strabo XIV 633: Τέω δὲ ᾿ϑάμας μὲν πρότερον (ἔκτισεν), διόπερ ᾿Αϑαμαντίδα καλεῖ αὐτὴν ᾿ἀνακρέων. Eadem Steph. Byz. v. Τέως. 118. [1881 Plato Theag. 125 D: Z3. Ταῦτ᾽ ἔστιν, ἅπερ ἔφη ᾿Δἀνακρέων τὴν Καλλικρίτην (sic ἃ, vulgo Καλλικρήτην) ἐπίστασθαι" ἢ οὐκ οἶσϑα τὸ ἄσμα; OE. ἔγωγε. EQ. Τί οὖν; τοιαύτης τινὸς καὶ σὺ ξυνουσίας ἐπιϑυμεῖς ἀνδρός, ὅστις τυγχάνει ὁμότεχνος ὧν Καλλι- κρίτῃ τῇ Κυάνης (sie 9f, vulgo Κυανῆς), καὶ ἐπίσταται τυραννικώ, ὥσπερ ἐκείνην ἔφη ὃ ποιητής, ἵνα καὶ σὺ ἡμῖν τύραννος γένῃ καὶ τῇ πόλει. Apud Arcad. 110, 25 χυάνη κύριον legitur, sed eum de bisylabis agatur, restituendum Κάνη, quod etiam Sehmidt vidit, Nomen KT'A4NE comparet in vaseulo Musei Britannici quod descripsit Broendstedt p. 56, estque illie haud dubie Atticae virginis, siquidem ibidem fontis nomen KA 4IPEKPENE ad- seriptum. a 119. [134.] Schol. Apoll. Rhod. I 789: Καλῆς δι’ ἀναστάδος"] καλῆς δέ, ijo: ὅτι βασίλεια τὰ οἰκήματα ἢ ὅτι ἐρωτικά" τοιαῦτα γὰρ τὰ τῶν ἐρωμένων" ὡς καὶ ᾿ἀνακρέων ἐπὶ ἐρωμένης φησίν. Anacreontis loeus excidisse videtur. 5 .190. [135.] Maxim. Tyr. XXIV 9: Ἢ δὲ τοῦ Τηΐου σοφιστοῦ τέχνη τοῦ αὐτοῦ ἤϑους καὶ τρόπου" καὶ γὰρ πάντων ἐρᾷ τῶν καλῶν καὶ ἐπαινεῖ πάντας... καὶ αὖϑις καλὸν εἶναι τῷ ἔρωτι τὰ δί- καιά φησι. 121. [136.] Athen. I 12 A: Παρ᾽ ὅλην δὲ τὴν συνουσίαν παρέκειντο αἵ quens epigramma Anaereonti abindicandum, nisi forte iunioris fuit Ana- creontis. 4 ; Epigr. 116. Anth. Pal. IX 716: τοῦ αὐτοῦ (ἀνακρέοντος). 1038 === p297 === ANACREON. . 981 τράπεξαι πλήρεις. ὡς παρὰ πολλοῖς τῶν βαρβάρων ἔτι καὶ νῦν ἔϑος ἐστί, κατηρεφέες παντοίων ἀγαϑῦἷῦν κατὰ ᾿Ανακρέοντα. 129. [1811 Gregor. in Hermog. Rhett. VII 1236: “ἰσχρῶς μὲν κολα- κεύει τὴν ἀκοὴν ἐκεῖνα, ὅσα εἰσὶν ἐρωτικά᾽ οἷον τὰ ᾿Ανακρέοντος, τὰ Σαπφοῦς" οἷον γάλακτος λευκοτέρα, ὕδατος ἁπαλωτέρα, πηκτίδων ἐμμελεστέρα, ἵππου γαυροτέρα, ῥόδων ἁβροτέρα, ἱματίου ξανοῦ μα- λακωτέρα, χρυσοῦ τιμιωτέρα. Cf. Sappho fr. 122. 123. Quae exempla ex Anacreonte sint desumpta, incertum. 123. [198.] Polluz VI 107: ᾿ἀνακρέων δὲ καὶ μύρτοις στεφανοῦσϑαί φησι καὶ κοριάννοις καὶ αὐτῷ (om. A, legas καὶ Ayo, vid. fr. 42) καὶ Ναυκρατίτῃ στεφάνῳ (σάμψυχος οὗτος ἦν) (vid. fr. 83) καὶ ἀνήτῳ, ὡς καὶ Σαπφὼ καὶ ᾿Δλκαῖος. 194, [1891 Himer. Or. III 8: Χαῖρε φίλον φάος χαρίεντι μειδιόον προσώπῳ" μέλος γάρ τι λαβὼν ἐκ τῆς λύρας εἰς τὴν σὴν ἐπιδη- μέαν προσῴάσομαι, ἡδέως μὲν ἂν πείσας καὶ αὐτοὺς τοὺς λύγους λύραν μοι γενέσϑαι καὶ ποίησιν, ἵνα τι κατὰ σοῦ νεανιεύσωμαι, ómoiov Σιμωνίδης ἢ Πίνδαρος κατὰ Διονύσου καὶ ᾿Απόλλωνος. "Ent δὲ ἀγέρωχοί ve ὄντες καὶ ὑψαυχένες ἄφετοί τε καὶ ἔξω μέ- τρῶν ἀϑύρουσιν, ὀλίγα παρακαλέσας τὴν ποίησιν δοῦναί μοί τι μέλος Τήϊον᾽ ταύτην γὰρ φιλῶ τὴν Μοῦσαν" ἐκ τῶν ἀποϑέτων τῶν ᾿Ανακρέοντος τοῦτόν σοι φέρων τὸν ὕμνον ἔρχομαι, καί τι καὶ αὐτὸς προσϑεὶς τῷ ἄσματι. Ὦ φάος Ἑλλήνων καὶ τῶν ὅσοι Παλλάδος ἱερὸν δάπεδον Μουσάων τε ἄλση νεμόμεϑα. Et primora et haec novissima ex poeta aliquo petita videntur, et erederes ad Anacreontis imitationem composita esse, nisi so- phista ἐκ τῶν ἀποθϑέτων adiecisset, id quod valde minuit testi- monii fidem. Cum exordio compares symbolum mysticum ap. Firm. Matern. p. 26: χαῖρε, νυμφίε, χαῖρε νέον φῶς. Anacreonti abiudicat Blass. 195. [1401 Himer. Or. IV 3: Φέρε ovv, ἐπειδὴ καὶ quc, ὦ παῖδες, nm d , e L4 LE! e 4 , , ὥσπερ ttg ϑεύς, 00s ὃ ἀνὴρ φαίνει, οἵους ποιηταὶ πολλάκις εἷς &v- ϑρώπων εἴδη μορφάς ts ποικίλας ἀμείβοντες πόλεις τε εἰς μέσας καὶ δήμους ἄγουσιν, ἀνθρώπων ὕβριν τε καὶ εὐνομίην ἐφέποντας, 1039 === p298 === 288. : POETAE MELICI. οἵαν Ὅμηρος uiv ᾿ϑηνᾶν, Διόνυσον δὲ ᾿ἀνακρέων Εὐριπιδὴς vt ἔδειξαν. 120. Himer. Or. V 8: (Ἐσπευδε) μὲν ᾿ἀνακρέων εἰς Πολυλράτους στελλόμενος τὸν μέγαν Ξάνϑιππον προσφϑέγξασϑαι, ἡδὺ δ᾽ ἦν καὶ Πινδάρῳ προσειπεῖν πρὸ τοῦ Διὸς τὸν “Ἰέρωνα. 191. [143.] Photius 570, 18: Ταντάλου τάλαντα᾽ πλούδιος ὁ ovt Τάνταλος διεβεβόητο, Πλουτοῦς καὶ Διὸς λεγόμενος " κέχρηται δὲ τῇ παροιμίᾳ καὶ ᾿Δνακρέων ἐν γ΄, γέγονε δὲ παρὰ τὸ ὄνομα τάλαντα, ὡς καὶ παρὰ τῷ κωμικῷ εἴρηται᾽ Τὰ Ταντάλου τάλαντα τανταλίξεται. Cf. Apostol. XIV 16. Suidas v. Τὰ Ταντάλου (scd) τανταλί- ζεται. Arsen. 443. : | : 3 -128. [144] Zenob. V 20: Μέγα φρονεῖ μᾶλλον ἢ Πηλεὺς ἐπὶ τῇ μαχαίρᾳ Μέμνηται ταύτης ᾿Ανακρέων᾽ καὶ Πίνδαρος ἐν Νεμεονι- καῖς (IV 95) φασὶ δὲ αὐτὴν ὑπὸ Ἡφαίστου γενομένην δῶρον Πηλεῖ σωφροσύνης ἕνεκα παρὸ τῶν ϑεῶν δοϑῆναι᾽ ἡ χρώμενος πάντα κατώρϑου καὶ ἐν ταῖς μάχαις καὶ ἐν ταῖς ϑήραις. Cf. ibi interpr. Adde Arsen. 351 et Paroem. Miller Mise. 366. 129. [12] Himer. Or. XIV 4: Νῦν ἔδει μοι Τηΐων μελῶν, νῦν ἔδει uot τῆς ᾿ἀνακρέοντος λύρας, ἣν ὅταν ὑπὸ παιδικῶν ἐκεῖνος ὑπεροφϑῇ ποτε, καὶ κατ᾽ αὐτῶν Ἐρώτων οἶδεν ἁρμόσασθαι" εἶπον ἂν πρὸς αὐτοὺς τὰ ἐκείνου δήματα᾽ Ὑβρισταὶ καὶ ἀτάσϑαλοι καὶ οὐκ εἰδότες, iq! oUc τὰ βέλη κυκλώσεσϑε (pluralem numerum sophista substituisse videtur). τάχα δ᾽ ἂν καὶ ἠπείλησα τὴν ἀπει- λήν, ἣν ᾿Ανακρέων ἀπειλεῖ τοῖς Ἔρωσιν (haec haud dubie refe- renda sunt ad fr. 24 et 25)' ἐκεῖνος γώρ ποτὲ ἐρασϑεὶς ἐφήβου καλοῦ, ἐπειδήπερ ξώρα τὸν ἔφηβον ὀλίγον αὐτοῦ φροντίξοντα, λύραν ἁρμόσας ἠπείλει τοῖς "Ἔρωσιν, εἰ μὴ αὐτῷ τιτρώσκοιεν αὐτίκα τὸν ἔφηβον, μηκέτι μέλος εὔφημον εἰς αὐτοὺς ἀνακρούσασϑαι. 130. 1.59. ΄. ' Schol. Hom. Od. 9 294: Καὶ '4vexgéov δὲ ὡς πολεμικῶν ὕπλων τεχνίτας (Σίντιας) μέμνηται" τέ μοι, φησί, τῶν ἀγκύλων τόξων φιλοκέμεως καὶ Σκυϑῶν μέλει; unde Buttmann seri- === p299 === ANACREON. 989 psit: τί μοι Τῶν ἀγκύλων τόξων φίλε, Τί μοι δὲ Σιντίων μέλει; 1040 Aliquanio reetius Cram. An. Par. ΠῚ 455, 29: Καὶ ᾿ἡνακρέων δὲ ὡς πολεμικῶν μέμνηται" τί μοι, φησί, τῶν ἀγκύλων τόξων φιλο- κιμέρων καὶ Σκυϑῶν μέλλει. unde Cramer Σιντίων τῶν ἀγκυλο- τόξων coniecit, Schneidewin τί μοι τῶν ἀγκυλοτόξων Ὦ φίλε Κιμ- μερίων Σιντιέων τε μέλει. Locus certo corrigi nequit, olim haec proposui: Τί μοι τῶν ἀγκυλοτόξων Σιντέων φυλόπιδος Κιμμερίων τε μέλει; sed fortasse praestat: Τί μοι Σιντέων τῶν ἀγκυλοτόξων Καὶ φίλε Κιμμερίων καὶ Σκυϑέων μελέτης; quemadmodum Eurip. Hippol. 221 τί κυνηγεσίων καὶ σοὶ μελέτης; quod Homerus Il. p 360 bre- viter dixit τί uo: ἔριδος καὶ ἀρωγῆς, de qua brachylogia scripsit Bernhardy Paralip. II. 67. 131. [13.] Sehol Hom. Il τ 21: Ἐν ἑαυτῷ τι πρᾶγμα τὴν ὑποβολὴν ἔχον, ὑπεροχὴν (Schneidewin bis ὑπερβολὴν requirit) οὐκ ἐπιδέ- χεται μείζονα καὶ "Avoxoéov: κωμάξει δέ, ὡς δεῖ, Διόνυσος; αὐτὸν αὐτῷ συγκρίνας. Schneidewin ὡς ἃν δὴ coni vel ὡς ἂν εἰ, Hartung: κώμαξε δ᾽ ὕπως δεῖ «ιόνυσον. Scribendum videtur: εν κωμάσει δ᾽, ὡς ἂν δῇ Διόνυσος. 132. [145.] Mythogr. Vat. III 4 (Fulgent. Myth. I 25): ,Iupiter enim, ut ÁAnaereon antiquissimus auctorum seribit, rex extitit Cretae, qui dum adversus Titanas, id est Titani filios, qui frater Saturni fuerat, bellum suscepisset, et saerificium Coelo fecisset, in victoriae auspicium aquilae sibi adesse prosperum vidit volatum, cuius eum vicisset augurio, in signis bellicis sibi auream fecit Vi- dentur haee ex .Anacreontis iunioris Phaenomenis petita esse; C. Fr. Hermann medii aevi seriptorem, qui Creontis vel Ana- ereontis nomen mutuatus de natura deorum scripserit, sibi vide- tur hic deprehendere, vid. Philol. X 323. 133. a Schol. Hor. Carm. IV 9,.9: ,Anacreon satyram scripsit, amieus Lysandri. Alii dieunt, quod scripsit Circen et Penelopen in uno laborantes. Postrema ex Hor. Carm. 1 17, 18 petita sunt: οὐ fide "eia Dices laborantes im uno Penelopen vitreamque PorTAx Lym. lll. : 19 === p300 === 290 . ^ POETAE MELICI. Circen; nec minus suspecta sunt priora, atque universum scho- lion librorum auctoritate destitutum. 134. [109] Orion 3, 11: ,Afieós, ὁ κούφως βαίνων, κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους" οὕτως ἐν ὑπομνήματι ᾿Δνακρέοντος εὗρον. 135. [96.] Hesych.: 4i9:0meide' τὸν Διόνυσον. ᾿Δνακρέων. ἄλλοι τὸν οἶνον, ἄλλοι τὴν ἴάρτεμιν. Cod. Αἰϑιοπεῖς παῖδα. Corrigas: “Αἰϑοπίης παῖδα. Hartung αἰϑίοπα vel αἴϑοπα παῖδα. 186. [125.] Et. M. 514, 28: Κινάκη, ὃ ἀκινάκης πενάκης παρὰ Συφοπλεῖ" τὸ μὲν γὰρ ᾿᾿νακρεόντειον χωρὶς τοῦ ἰῶτα γράφεται καὶ γέγονεν ἔκϑλιψις τοῦ ἰῶτα, καὶ κράσει τοῦ cx τὠκινάκῃ, ὥσπερ ὦ 4moà- λον Ὄπολλον. Fortasse quod ibidem legitur σὺν τῇδε τήστρα- zi (vel τῇ στραπῇ) item Anacreontis est. 137. [110.] Bekk. An. I 378, 28: "4xvaivàcor ἀντὶ τοῦ ὑψῶσαι καὶ ἐξᾶραι καὶ μετεωρίσαι' πεποίηται δὲ οὕτως" ἔστι δένδρον, ὃ καλεῖται ἀκτή, ἀφ᾽ οὗ τὰ ἀκόντια τέμνεται" οὕτως ᾿ἀνακρέων. 188, [911 . Et. M. 708, 38: Ρῇγος, τὸ πορφυροῦν περιβόλαιον. . . . ὅτι δὲ ῥαγεῖς ἔλεγον τοὺς βαφεῖς καὶ Qéyoc τὸ βάμμα σαφὲς Avexofov ποιεῖ" ᾿Δλιπόρφυρον ῥέγος. Similia Et. Gud. 492, 18 (ubi ῥῆγος scribitur) et Zonar. 1608. 139. [111.] Hesych.: 4ui9o' ἔδεσμα ποιὸν xol ἄρτυμα, ὡς ᾿Ανακρέων. Exspeetes ᾿ζμίϑη. cf. ib. Σαμίϑη᾽ ῥόφημά τι, ὡς Γλαυκίας ὃ ἰατρός. Contra Schmidt putat ἄμνϑα depravatum esse ex ἀμμα- μηϑάδης, quod idem Hes. interpretatur ἥδυσμά τι σκευαστὸν διὰ κρεῶν εἰς μικρὰ κεκομμέγων δι᾿ ἀρτυμάτων. 140. Eust. Od. 1538, 50: Ὅϑεν ἀνήλατός φησι παρὰ ᾿Αναπρέοντι ὁ ἀπειϑής, ἀπὸ ὑποξυγίων. 1041. === p301 === ANACREON. ' 201 141. Et. Sorb. (vid. Et. M. 159, 50 not) '"4eroéfw ... εἰς "Avexgíovro εἴρηται xoi ἀστραφὴ καὶ ἐπὶ ὀχήματος, ἐφ᾽ ov ἀσφα- λῶς κάϑηνται. — Fuit fortasse etium forma στρώβη in usu, vid. Hesych.: ᾿Επιστραβής (cod. πιστράβη ..)' ὄχημα, ἀκινδύνως φέρων. ubi scribendum: "Emi στράβης, ὄχημ᾽ ἀκινδύνως φέρων. explieatio enim excidit, estque fortasse Ánaereontis versus. Si- militer locum correxit Pierson, nisi quod ἐπ᾽ ἀστράβης scripsit. - 142. [119 Hesych.: ἀὐτάγητοι" ἀγάμεναι ἑαυτὰς καὶ ϑαυμαστῶς ἔχουσαι ἑαυτῶν. Ἴων ᾿Αλκμήνῃ᾽ ἔνιοε δὲ αὐθάδεις. καὶ ᾿Ανακρέων οὕτω κέχρηται. 1 143. [113.] Athen. IV 182 F: Τὸν γὰρ βάρωμον xol βάρβιτον, ὧν Σαπφὼ καὶ "Avexofov μνημονεύουσι, καὶ τὴν μάγαδιν καὶ τὰ τρί- γῶνα καὶ τὰς σαμβύκας ἀρχαῖα εἶναι. ΟἿ, ib. 175 Ὁ. 144. [114.] Eust. 932, 1: Καὶ ὅτι τοὺς οὕτως ἕξοντας ἐπ᾽ ἀμφοτέρους πόδας καὶ γονυκρότους τηνικαῦτα δριμέως ἐστὶ προσειπεῖν, καϑὰ καὶ οἵ παλαιοὶ δηλοῦσιν, ἐν οἷς φασίν, ὅτι γονύκροτοι οἵ βλαι- Goí* ᾿Δἀνακρέων δὲ κέχρηται ἐπὶ δειλῶν. 145. [115.] Pollux III 49: "4vexoéov δὲ δίτοκον (sic Bekker, v. διτό- xov) τὴν δὶς τεκοῦσαν. 146. [116.] Et. M. 385, 91: 'Ecvvijxev: ᾿Δλκαῖος ἐσυνῆκε καὶ ᾿ἀνακρέων ἐξυνῆκεν πλεονασμῷ. Nauck analogiae obseeutus ἐξύνηκεν re- quirit, sed multa in his rebus incerta, neque ladem eodem ae- centu, quo Aeolis, in hae forma usam esse compertum. 147. [177] Sehol. Arist. Acharn, 1133: Διὰ τὸ ϑερμαίνειν οὖν τὸ στῆ- 9oc ϑωρήσσειν λέγουσιν τὸ μεϑύειν καὶ ἀκροϑώρακας (vulgo ϑώρακας) τοὺς ἀκρομεϑύσους ἐκάλουν" κέχρηται δὲ τῇ λέξει καὶ 19* 1042 === p302 === 292 ' . POETAE MELICI. "Avexoíov' ἔστι δὲ Avus]. Cf. Suidas v. ϑωρήξασθαι et Zonar. 1068, ubi Anacreonti tribui videntur verba ὥστε ϑωρακισϑῆναι, quae eliam apud Schol. leguntur, sed tanquam grammatici verba: potuit Anacreon ὥστε ϑωρηκισϑῆναι in tetrametro claudo di- cere, nec tamen verisimile, nam ϑωρακίξειν pedestre est voea- bulum, elegiaci autem poetae ϑωρήσσειν e eo sensu frequentant, vide ἡ Theogn. 470. 148. [141.] Pollux III 98: Mezogoi δὲ τέρπων, ἀλλὰ καὶ ἔτερψεν" τὸ γὰρ ἥδω ᾿Ιωνικὸν καὶ τὸ wot (AC ἦσεν, vulgo ἦ δε) σπάνιον μὲν παρ᾽ ἡμῖν, ᾿Δἀνακρέων δ᾽ αὐτὸ εἴρηκεν, Ἴων καὶ ποιητὴς ἀνήρ. Ephippo comico ap. Athen. VIII 363 C "Turnebus voluit vindicare, sed sies potius legendum. 149. [118.] Apollon. Dyse. in Bekk. An. Π 572, 14: Τούτοις δὴ ἐπι- στήσας ὁ Τρύφων ἐξήτει περὶ τοῦ μεγαλωστί, ἴρω στὶ (cod. ἱερωστί, sed infra ἑρωστί) παρὰ ᾿Δνακρέοντι. Cf. Schol. Il. ὁ 26 ubi ἡρωιστί, et Favorin. 103, qui δίκην ἱερέως interpretatur. Hoc adverbium olim existimavi restituendum esse Theocrito in Helenae Epitha- lamio v. 49: ἱρωστὶ céfov pro δωριστί, sed potius legendum est; Γράμματα δ᾽ iv φλοιῷ γεγράψεται, ὡς παριών τις Avvelug, κω- οιστί᾽ σέβου μ᾽, Ἑλένας φυτὸν εἰμί. ᾿Δνιερωστέ dixit Heraclitus apud Clem. Al. Protr. p. 19 τὰ γὰρ νομιξόμενα κατ᾽ ἀνθρώπων μυστήρια ἀνιερωστὶ μυεῦνται. 150. [119.] Polux V 96: Σὺ δ᾽ ἂν προσϑείης ... καὶ κάλυκας παρ᾽ Ὁμήρου τε καὶ ᾿Ανακρέοντος. 151. Et. Gud. 339, 22: Κορώνη ... παρὰ τὸ καῦρον, ὃ σημαίνει τὸ woxóv' ᾿ἀνακρέων κόρωνα βαίνων φησί. Of. cod. Havn. ad Et. M. 530, 17. (Cod. Flor. male φαίνων.) 152. [1901] Pollux II 103: Πτύσμα ... τὰ δὲ ἀπ᾽ αὐτοῦ ὀνόματα πτύειν, 3 3 .“. 3 ἀποπτύειν, καταπτύειν, κατάπτυστον. ἀπόπτυστον᾽ ᾿Δνακρέων δὲ καὶ καταπτύστην εἴρηκε. 1048 === p303 === ANACREON. 293 d ᾿ς 353. [121] Eust. 1654, 17: “Ὥσπερ xol κλάς φησι (Ἡρακλείδης) παρὰ "Avexoíovr.. Favorin. 443. Nisi est fr. 17, 1. 154. [99.] . Proclus Hesiod. Op. 371: Κωτίλλουσα δὲ σημαίνει ἡδέα λέ- γουσα" καὶ γὰρ τὴν χελιδόνα πκωτίλλειν λέγει, ὡς ἔστε παρὰ ᾿άνα- πρέοντι" κωτίλη χελιδών. ΟἿ, Tzetz. ibid. 155. [100] Schol. Aesch. Pers. 41: ᾿Δβροδίαιτοι δὲ οὗτοι (“Πυδοῖ), ὅϑεν καὶ τὸ παρὰ '"Avexofovt Μυδοπαϑεῖς τινες ἀντὶ τοῦ ἡδυπα- ϑεῖς. Respicit Athen. XV 690 C. Eust. 1144, 14. ] 156. 151. 158. 159. [142.] Suid.: Μυσάχνη ἡ πόρνη παρὰ ᾿Δρχιλόχῳ ... Avexotov δὲ πανδοσίαν καὶ λεωφόρον καὶ μανιόκηπον᾽ πῆπος γὰρ τὸ μόριον. Adde Eust. 1329, 34 qui his quartum convicium addit: Καὶ μὴν ὃ ᾿ἀνακρέων τὴν τοιαύτην οὐ πάνυ σφοδρῶς, ἀλλὰ πε- ριεσκεμμένως πανδοσίαν ὠνείδισε καὶ λεωφόρον καὶ πολύυμνον. id, 1921, 61 quatuor haec convicia sine poetae nomine inter- pretatur, sed 1088, 38 ex Anacreonte affert πανδοσία et λεωφόρος. quae iam 1084, 41 s. p. n. adscripserat, rursus 862, 45 8, p. n. μανιόκηπος, quod ipsum 1572, 13 comici poetae esse dicit. 160. [124.] Schol. Apoll. Rhod. II 127: Παμφαλᾶν γὰρ τὸ μετὰ πτοι- ἤσεως καὶ ἐνθουσιασμοῦ ἐπιβλέπειν, κέχρηται δὲ τῇ λέξει καὶ 'In- πῶναξ καὶ ᾿Δνακρέων. 161. [101.] Pollux VI 23: Καὶ oivqoóg ϑεράπων παρὰ ᾿Ανακρέοντι. 162. [102.] Pollux VI 21: Καὶ οἰνοπότης xol oivomóvig γυνὴ ὡς 4ve- κρέων, 163. Serv. Virg. Aen. I 749: ,Bibebat amorem", Allusit ad con- vivium. $Sic Anacreon: Ἔρωτα zívow* === p304 === 294 T POETAE MELICI. 164. [103.] — Hesych.: Γυναῖκες εἰλίποδες᾽ διὰ τὴν δέσιν τῶν σκελῶν καὶ πλοκὴν τὴν κατὰ τὴν συνουσίαν" καὶ "Avexoíov: Πλέξαντες μη- ροῖσι παρὰ (cod. πὲ) μηρούς. Scribendum puto: Πλέξαντες μηροῖς πέρι μηρούς * * 165. [104]. Schol. Apoll. Rhod. ΠῚ 106: ῥαδινῆς᾽ vovgspijc. ᾿ἀνακρέων δὲ ἐπὶ τάχους ἔταξε τὸ ῥαδινόν' Ῥαδινοὺς πώλους. 166. [108.]} Choerobose, II 555: Σημειούμεϑα παρὰ τῷ ποιητῇ τό" τά μοι ῥερυπωμένα κεῖται ... καὶ τὸ δεραπισμένω voro παρὰ τῷ ᾿Δνακρέοντι. ita cod. Bar., sed Par. ap. Bekk. An. III 1287 ῥε- ραπισμένα (μένος) và, unde coniicias ῥεραπισμένα νῶτα. Cram. An. Ox. IV 415, 4 ῥεραπισμένω νῶτον; Herodianus in Aldi Cornu cop. 194 ῥεραπισμένων ὥτων. Denique schol Hom. Od. £ 59: ἔστι δὲ καὶ παρὰ ᾿Ανακρέοντι ὃ ῥεραπισμένῳ voro, item Cram. An. Ox. IV 185, 17 (ubi ῥεραπισμένω) et An. Par. IV. 220, 17 ῥε- ραπισμένῳ voro, quae vera videtur scriptura. 167. [126.] Et. M. 707, 50: Καὶ σαλαΐξειν (V supra σαλαμβίξειν) "Avo- κρέων ἐπὶ τοῦ ϑρηνεῖν. Cf. Orion 148, 5, ubi σηλάξειν. Hesychius: σαλαΐξειν, κόπτεσϑαι. 168. [106.] Clem. Alex. Paedag. III 294: Τὸ γὰρ ἁβροδίαιτον τῆς περὶ τὸν περίπατον κινήσεως καὶ τὸ σαῦλα βαίνειν, ὥς φησιν ᾽άνα- πρέων. κομιδῇ ἕταιρικά. —Schneidewin opinatur Clementem vel confudisse cum fr. 151 vel intellexisse Simonidis Amorgini fr. 18: sed neutrum probabile. 169. [1011 Sehol. Apoll. Rhod. III 120: Μάργος Ἔρως" κατὰ μετωνυμίαν ὃ μαργαίνειν ποιῶν ... xol ᾿ἀνακρέων Τακερὸς δ᾽ Ἔρως. 110. [108.] Serv. Virg. Aen. XI 550: ,Caroque oneri timet] Anaereon φορτίον ἔρωτος id est onus amoris," Scribendum φόρτον : 3044 === p305 === ANACREON. 295 Ἔρωτος, quod Europae virgini convenit, cf. Batraehom. 75, euius auctor aperte alius poetae celebrem aliquem locum imita- iur, fortasse Anacreontis, οὐ Nonnus IV 118. 111. [127] Schol. Hom. Il. ν 227: Ὕμνον γὰρ καὶ ᾿ἀνακρέων τὸν ϑρῆ- vov φησιν. Cf. Eust. 928, 68. 112. [128.] Herodian. περὶ μον. λέξ, 11, 36: Φίλλος, παρὰ ᾿Δνακρέοντι τὸ ὄνομα. Dindorf vel Βίλλος vel βίλλος coniecit (Arcad. 53, 1 βίλλος τὸ ἀνδρεῖον αἰδοῖον παρὰ ᾿Εφεσίοις), at Φιλλώ nomen mu- lieris legitur in titulo Attico Ephem. Arch. 3500, Φιλλέας in inser. Delphica ap. Wescher et Foucart n. 65, et dug pro Φιλίς fort. restituendum est apud Hippocratem Epidem. IV 4, quamquam sane etiam nomen Βέλλος apud eundem legitur Epi- dem. V 96. 1045