=== p22 === 12 ' POETAE MELICI. 6. At 816 "Ev9' αἰχμά vs νέων ϑάλλει καὶ μῶσα λίγεια καὶ δίκα εὐρυάγυια, καλῶν ἐπιτάρροϑος ἔργων. τ Plut. de Mus. c. 6: τὸ γὰρ πρὸς τοὺς ϑεοὺς ὡς βούλονται ἀφοσιούμενοι, ἐξέβαινον εὐθὺς ἐπί τε τὴν Ὁμήρου καὶ τῶν ἄλλων ποίησιν" δῆλον δὲ τοῦτ᾽ ἔστι διὰ τῶν Τερπάνδρου προοιμίων. 8. Io. Lyd. de mens. 72: Τέρπανδρός ye μὴν ὁ “Δέσβιος Νύασαν λέγει τετυϑηνηκέναι τὸν Διόνυσον, τὸν ὑπό τινων Σαβάξιον ὀνομα- ξόμενον, ἐκ Διὸς καὶ Περσεφόνης γενόμενον, εἶτα ὑπὸ τῶν Τιτά- νῶν σπαραχϑέντα. In theatri Attiei sedilibus legitur ὑμνητρέας Ννύσα(ς) τροφοῦ ..... πειϑοῦς et ὑμνητριῶν (Ν᾽)ύσα(ς νύμφης, vid. Keil Philol. XXIII, 608. Rr. 6. Plut. Lycurg. e. 21: ὅλως δ᾽ ἄν τις ἐπιστήσας τοῖς Aoxavi- xois ποιήμασιν 2... οὐ κακῶς ἡγήσαιτο καὶ τὸν Τέρπανδρον καὶ τὸν Πίνδαρον τὴν ἀνδρείαν τῇ μουσικῇ συνάπτειν" ὁ μὲν γὰρ (Τέρπανδρος) οὕτως πεποίηκε περὶ τῶν Πακεδαιμονέων' Ἔνϑ᾽ un εὐρυάγυτα. Integrum fragm. affert, Arrian. Τοῦ. 44, 3: ὥστε ἐς ᾿'τήνδε τὴν βασι- λείαν, ἣν ᾿ἀδριανὸς εἰκοστὸν τοῦτ᾽ ἔτος ᾿βασιλεύει, πολὺ μᾶλλον ξυμ- βαίνειν μοι δοκεῖ τὰ ἔπη ταῦτα, ἥπερ ἐς τὴν πάλαι Λακεδαίμονα, ἔνϑ'᾽ καὶ. — V. 1. μῶσα Arrian., μοῦσα Plut. — λίγεια, ap. Plut. € λιγεῖ. Respicit huc Pindarus Ol. XIII 22 ἐν δὲ Μοῖσ᾽ ἁἀδύπνοος, iv δ᾽ Ἄρης ἀνϑεῖ νέων οὐλίαις αἰχμαῖσιν ἀνδρῶν, laudes quibus 'Terpander Laconas ornavit, ad Corinthios transferens , quamquam fr. 199 simili praeconio Spartam ornavit. — V. 9. εὐρυάγυια, Schneidewin εὖ dga- eviv, ego conieei εὐρυάνασσα (nomen certe Εὐρυβάνασσα Spartae satis frequens, vid. Ahrens Il 45. Keil Inser. Spart. i et tituli Laeo- nici in Annal. Inst. Áreh. XXXIII) vel εὐθυάγυια leniore medela ad- hibita, nisi. forte licet tueri traditam scripturam Arati loco v. 108: Δίκη... ἀγειρομένη δὲ γέροντας ἠέ που εὖν ἀγορῇ ἢ εὐρυχόρῳ ἐν ἀγυιῇ. "(Cognomen Δήμητρος Εὐρυόδεια, huic deae satis conveniens, testatur Hesychius.) Est fortasse ex carmine, quo Lacedaemoniorum discordiam composuit, de quo carmine vide quae dixi ad Pindaxi fr. 268. === p23 === Ilt. 817 POLYMNASTUS. 3 Pausanias I 14, 4: OeAgc δ᾽ ὁ «“ακεδαιμονίοις τὴν νόσον παύσας οὔτε ἄλλως προσήκων οὔτε πόλεως ἦν Ἐπιμενίδῃ τῆς αὐτῆς" ἀλλ᾽ ὁ μὲν Κνώσσιος, Θάλητα δ᾽ εἶναί φησι Γορτύνιον Πολύμνα- στος Κολοφώνιος, ἔπη “Ἰακεδαιμονίοις ἐς αὐτὸν ποιήσας. Quod ἔπη dieit Pausanias, non melieum, sed vel heroieum vel elegia- eum hoc carmen fuisse significat, cf. Theocriti epigr. in Archi- lochum 19, 5: ὡς ἐμμελής v ἐγένετο κἠπιδέξιος Ἔπεα ve ποιεῖν πρὸς λύραν τ᾽ ἀείδειν. — Pindarus cum fr. 169 dieit: φϑέγμα eiv πάγκοινον ἔγνωκας Πολυμνάστου Κολοφωνίου ἀνδρός, Polymnasti sive apophthegma sive notum aliquem versum adhibuit: sed hoc verisimilius. Alia, quae de Polymnasto memoriae prodita sunt, nullas carminum reliquias suppeditant, vide Comment, de Com. Att. p. 230, ubi Cratini versus, quem servavit schol. Aristoph. Eq. 1284, ita videtur redintegrandus esse: καὶ Πολυμνήστει᾽ ἀείδει μουσικήν τ᾽ Οἰωνέχου Μανϑάνει. === p24 === IV. τος ' 818 ALCMAN*. EIX AIA AYKAION. 1—8. 1. [1] AZuu.wuu-uu-uu ἐν -uvuuv ORA MU VE USC RS Aleman. Grammatiei, qui Alemanis earmina in ordiném redege- runt, poemata in deorum honorem composita praemiserunt, quos quoad lieuit secutus sum: nam varia carminum genera, quae videntur gram- maíici separatim edidisse, nos aegre discernimus propter reliquiarum paucitatem. Erant hymni i. e. poemata quae ad similitudinem carmi- num, quibus hymnorum proprium est nomen, prope accedebant, erant paeanes, hyporchemata et inprimis parthenia: hoc genus carminum, quod Aleman praeter cetera frequentavit, fortasse compluribus libris comprehensum fuit. Orsi autem sunt grammatici ut par erat a carmine in lovem. Huius hymni argumentum illustrat Himer. Or. V8: ᾿Δλκμαίων δ᾽ ὁ τὴν Δώριον λύραν Δυδίοις κεράσας ἄσμασιν, ἐτύγχανε μὲν διὰ τῆς Σπάρτης εἰς Διὸς «υκαίου κομίξων ἄσματα, οὐ μὴν παρῆλϑε τὴν Σπαρ- την, πρὶν καὶ αὐτὴν τὴν πόλιν καὶ Διοσκόρους ἀσπάσασϑαι. Nam haec verba haud dubie significant poetam hymno in Iovem inseruisse Spartae et Dioseurorum laudes. At composuit poeta etiam peculiare carmen in Dioseuros, atque huic carmini vel propter argumenti similitudinem .grammatici secundum tribuerunt locum (vid. fr. 9). Et ipsi quidem numeri versuum indieio sunt, utrum fragmentum aliquod de Dioseuris ad hymnum I an ad hymnum ΤΙ pertineat, nam hymnus 1 constat, ut testatur Maximus Planudes, strophis ternorum versuum, sed ὠνομοίων, quae usque iterabantur, sed hymnus II dispari numerorum genere ei strophis ut videtur amplioribus; verum ubi poetae sententia tantum refertur, ambigi lieet, «quo quidque sit referendum. Disseruit de his Schneidewin ad Orion. p. 1seqq., sed veram rei rationem non perspexit. Hymni in Iovem singulae strophae ternis constant versibus, duobus daetylieis, tertio iambico: verum hic versus negotium facessit, nam quarto loco bis reperitur spondeus (fr. 4 et 6), qui trimetrorum legi prorsus adversatur. Itaque olim existimavi trocbaicum esse trimetrum *) Numeri adiecti sunt editionis Welckerianae. * === p25 === ALCMAN. 15 Moóo' ἄγε, Μῶσα λίγεια πολυμμελὲς 819 αἰενάοιδε μέλος νεοχμὸν ἄρχε παρσένοις ἀείδεν. 2. [81] sss. Ἐγώνγα δ᾽ ἀείσομαι x Διὸς ἀρχομένα. &naerusi auctum, cuius tertius pes vice dipodiae trochaicae fungatur, velut est in hyporchemate laconieo ap. Aristoph. Lysistr. 1253: Ποττὰ κᾶλα, τὼς Μήδως τ᾽ ἐνίκων. Sed tamen serupulus iniicitur, quod alias in hac versus sede spondei loco etiam iambus reperitur, velut fr. 1 v. 3 et fr. 7. Praeterea, quon- iam haec Alemaniea stropha ad similitudinem Archilochiae: Καὶ βήσσας ὀρέων δυσπαιπάλους οἷος ἦν ἐπ᾽ ἥβης" ὄγμος κακῶν δὲ γήραος καϑαιρεῖ. prope accedit, consentaneum est clausulam quoque non plane diversam fuisse, Novavit tamen hic quoque aliquid Aleman, etenim versus iàm- bieus non tribus dipodiis, sed duabus tripodiis constat, quemadmodum est in Anaereontis versu fr. 98: Ὦ 'oevyb δὴ λίην, πολλοῖσι γὰρ μέλεις. Vel sie tamen duo versus refragari videntur, sed fr. 4 ἁγνὸς ut legatur ipsa sententia flagitat, fr. 7 κέκλαγ᾽, quam formam doricae dialecti lex requirit, non perfecti, sed aoristi formam esse censeo. lta iam omnis diffieultas remota est. ^- -" Fr. 1. Maxim. Plan. Rhett. V p. 510 ed. Walz. postquam aliud Alemanis fr. (36) attulit, pergit: ἐξ ἀνομοίων δὲ (στροφὴ συγκειμένη) ὡς τόδε" Maso κτλ. et v. 3 Priscian. de metr. l'erent. 251 ed. Lindem. (M. 425 Keil) nominatim ex Alcmane affert: ,, Aleman autem $i» primo eatalectum trimetrum fecit habentem in quarto loco modo igmbum, modo spondeum sic: Νεοχμὸν ἄρχε παρσένοις ἀείδεν."" 180 autem ipsum huius hymni exordium. — V. 1 affert Et. M. 589, 47 sine poetae nomine: διΊήῶσα ys Mócc« λίγεια. et Apollon. de Synt. 1 4, ubi vulgo Mósce ys λιγεῖα. --- πολυμμελὲς Ven., πολυμελὴς Ald., πολυμελὲς rell. — V.29. αἰενάοιδε de coniectura restitui (de accentu οἵ, Aread. p. 86), sive αἐϊνάοιδε malis, quamquam Dorienses etiam αὐέν dixisse testatur Cram. An. Ox. D 71, 19, vulgo ἀεὶ δὲ, unde llermann ἐοιδᾶς, sed cod. Par. 2918 ἀεὶν ἄειδε, sch. Àn. αἰὲν ἄειδε, quod ipsum recepit Walz. Hartung αἰολάοιδε scripsit. — V. 3. νεοχμὸν, ap. Plan. cod. Par. 2916 ψεωχμὸν, ut Erotian. 262: Νεωχμόν (Klein νεοχμόν)" νεώτατον, ὡς xal Wi«uev iv α΄ (AB αη΄) μελῶν. ap. Prise. libri vsogov. --- παρσένοις Prise. libri, sed codd. Plan. πάρ σ᾽ ivo, ἐπ᾽ ἀρσένοις, ἐπ᾽ ἄρσενας. τς ἀείδεν, ap. Prisc. libri eueidev, ap. Planud. καὶ ἄειδε. Aleman et ἀείδεν et ἀείδην dixit, ef. Et. M. p. 327. Fr. 2. Vita Arati ed. Buhle 11 437: ἀγνοοῦσι δὲ ὅτι καὶ Πίνδαρος κατεχρήσατο τῷ ἔπει τούτῳ, λέγων" ὅϑεν πὲρ καὶ Ὁμηρέδαι ὥρχονται, -hóg ἐκ προοιμίου" καὶ Aixudv: ἐγὼ δὲ ἀεί σοι μὲ ἐκ «Πιὸς ἀρχόμενα. Valckenaer ἐγὼ δ᾽ ἀείσομαι ἐκ .1. ἀρχόμενος, scripsi ἐγώνγα (nisl malis ἐγὼ λίγ᾽) et ἀρχομένα, nam puellarum chorus hoc carmen cantavit, ut fr. 1 v. 3 docet. E & === p26 === Π ^C . ' POETAE MELICI. 8. [78.] Tué τε καὶ σφετέρως ἵππως...... 4. od —. * . 820 Καὶ ναὸς ἁγνὸς εὐπύργω Σεράπνας. 5. Schol. Eurip. Troad. v. 210: οἰκητήριον δέ φησι τὰς Θεράτνας τῶν Διοσκούρων παρόσον ὑπὸ τὴν γῆν τῆς Θεράπνης εἶναι λέγονται ξῶντες, ὡς "Ainpdv (A ἀλκ.... N ἀλμαίων) φησιν. R6. Χερσόνδε κωφὸν ἐν φύκεσσι. πιτνεῖ. Fr. 8. Apollon. de pron. 399 B de pronominum abusione dispu- ans: πλεῖστα γοῦν ἔστι παρ᾽ ἑτέροις εὑρεῖν, σφέτερον πατέρα ἀντὶ τοῦ ὑμέτερον. ἀντὶ τοῦ TEM TOL κήδεα λέξον ἑὰ “παρὰ Καλλιμάχῳ, καὶ πάλυν παρ᾽ αὐτῷ ἀντὶ τοῦ σφωϊτέρου. λκμάν' Ὕμέ κτλ. Callimacho Alemaniea tribuere vult Ahrens Dialect. Dor, 263, existimans Calli- machum in hymno aliquo in Castores dixisse: VM ὑμέ τε *. σφ. ἵἕππως (ἐκλέϊσσεν.) Non animadverterunt homines docti Callimachi testi- monium satis incommodum locum obtinere; ne lustus disputationis cur- sus turbetur, eximenda sunt verba: ἀντὶ τοῦ τεὰ τὸ Κήδεα λέξον ἑὰ παρὰ ᾿Καλλιμάχῳ, quae postea a grammatico aliquo adscripta ex mar- gine in verborum ordinem se insinuaverunt. Apollonius usus Hesiodi Operum exordio (σφέτερον πατέρα) dicit eundem poetam σφέτερος pro σφωΐτερος usurpavisse (in perdito aliquo carmine); tum eundem usum duobus Álemanieis exemplis confirmat. Neque enim iusta est causa, cur antiquioribus poetis hunc usum abiudieemus, de quo quae Cobet (Ερμῆς λόγιος Y 260 seqq.) disputavit, religiose examinanda sunt: nam ut solet confidenter et pro imperio veteres seriptores castigat, imperi- tiae alios insimulans, ipse erroris non immunis. Fr. 4. Priscian. de metr. Terent. 251 (II 428 Keil) postquam fr. v. 8 attulit: Kol ναὸς dyvüg εὐπύργω Σεράπνας (ευτυργων sgumvoc A, versum omisit R): ,,Hic quarto loco spondeum habet.* ut eeiam sit hune versum ad idem carmen pertinere, ex quo petitum est fr. 1. Of. Harpocr. 95, 20: Θεράπναι (ABC Θεράπνη τόπος ἐστὶν ἐν pun οὗ μνημονεύει καὶ ᾿ἀλχμὰν (Α ᾿ἡλκαῖος) ἐν α΄. Similia Phot. 85, 7 et Suid. v. Osoézvo. Therapnis Dioseurorum templum sanctissimum, vid. fragm. 5. Pausan. III 20, 1 et Schol. ,Pind. Ísthm. 1 43. — ἁγνὸς scripsi, quod Hermann correxit, legebatur ἁγνᾶς. Fr. 6. Priscian. ibid, pergit: , Similiter Χερσόνδε (X£ocovós Adá., XEPZANAE RVA) κωφὸν (ΚΩΦΩΝ A) iv φύκεσσι (Ald. φύκεσι, A φούπεσσι) πιτνεῖ (om. E, antea scripsi πέτν ει). Quarto loeo spondeum posuit, nam gv producitur teste Heliodoro, qui ait Simonidem hoc Írequenter facere. Apparet hune quoque versum Alemanis ex eodem carmine esse. === p27 === ALCMAN. * 11 τ. [6] A Μῶσα κέκλαγ᾽. & λίγεια Σειρήν. ἘΒ. Toc τέχε οἵ θυγάτηρ Γλαύκω μάκαιρα. EIS ΔΙΟΣΚΟΥΡΟΥ͂Σ. 9--1|. 599 9. [3.] SI Um*YXxuL.LSeZxv.g.. συν. ».£2uw... Κάστωρ vs πώλων ὠκέων δματῆρες, ἱππόται σοφοί, καὶ Πωλυδεύκης xvÓpóc. Fr. V. Aristid. II 508: "4xovcic δὲ καὶ τοῦ Adxovog λέγοντος εἰς αὑτόν τε καὶ τὸν gooóv: Ἢ Μῶσα κεκλήγει, ἡ λίγεια Σειρήν, ubi D κεχλήγη. Weleker κέκληγ᾽, ἡ correxit, Scehneidewin & seripsit, ego κέκλαγ᾽ ἃ substitui, quod ἔχλαγε, non κέκληγε esse puto. Versum ut hue referrem me non tantum numerorum similitudo permovit, sed con- firmat hane euspicionem ipse Aristides cum addit: προστέϑει δὲ κὠκεῖνο, ὅτι αὐτῆς τῆς Μούσης δεηϑεὶς κατ᾽ ἀρχὰς ὃ ποιητής, ἵν᾽ ἐνεργὸς ἐπ᾽ αὐτῆς γένοιτο, εἶτα ὥσπερ ἐξέστη καὶ φησίν, ὅτι τοῦτο ἐκεῖνο χορὸς αὐτὸς ἀντὶ τῆς Μούσης γεγένηται. Vides quam apte haec conveniant, si sumamus fr. 1 proxime praecessisse. Fr. 8. Schol. Apoll. Rhod. I 146: Φερεκύδης δὲ ἐν τῇ β΄ ἐκ Λαο- φόντης τῆς Πλευρῶνος Λήδαν καὶ ᾿λϑαίαν Θεστίω γενέσϑαι φησίν" ὅτι δὲ Γλαύκου ἐστὶ καὶ ᾿ἀλϑαίας αἰνίττεται λέγων" τοὺς τέκε ϑυγά- τὴρ Γλαύκῳ μάκαιρα. φασὶ τὸν μὲν Πολυδεύκην ε]Πὸς, τὸν δὲ Κάστορα Τυνδάρεω. Apparet ᾿λϑαίας ortum esse ex errore, nomine quod in superiore versu legitur repetito; scripsi 4A«up&v: τὼς τέκε of ὃ. Γλαύκω μάκαιρα. — Fr. 9. Herodian. zsol σχημ. 01: ᾿ἀλκμανικὸν σχῆμα τὸ μεσάξον τὴν ἐπαλλήλων ὀνομάτων ἢ ῥημάτων ϑέσιν πληϑυντικοῖς ἢ δυϊκοῖς ὀνόμασιν ἢ ῥήμασι. τέσσαρα δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ τοιαῦτα. ἧχι ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος. πλεονάξει δὲ τοῦτο τὸ σχῆμα παρ᾽ Δλκμᾶνι τῷ λυρικῷ, ὅϑεν καὶ Aiwuavuxóv ὠνόμασται. εὐϑὺς γοῦν ἐν τῇ δευτέρᾳ δῇ παρείληπται. Κάστωρ vs (ἃ κά- 6:090) π. ὠκέων (ia A, xc CD, om. B) δαμάντορες (A, δαμαντῆ- eec ΒΟ) ἱππόται σοφοὶ ([ππότα copo CD) x. II. xvógoc (B κῦδρος, CD κύδεος). Eadem Schol Pind. Pyth. IV 318 ubi ταχέων δμητῆρες (unde δματῆρες cum Schneidewino scripsi), Schol. Od. 4 513, ubi A«- Gto ox. Π. ἐλατῆρες καὶ Πολυδεύκης, eundemque iterat, Eustath. 1607, 34, nisi quod ἐλατῆρε et Πολυδεύκεις exhibet. — V.?2. Πωλυδεύκης seripsi, legebatur Πολυδεύκης, cf. fr. 23 pag. 1 v. 1. Welcker Mus. Rhen. X 105 sic constituit: Κάστωρ τε πώλων ὠκέων δαμάντορε, ἱππότα σοφώ, καὶ Πολνδεύκης κυδρός. Porram Lym. IIl. 2 === p28 === 18 B 5: POETAE MELICI. * 10. [66.] Καὶ κῆνος ἐν σάλεσσι πολλοῖς ἥμενος μάκαρς ἀνήρ. * ji. Μάκαρς ἐκεῖνος. ' 19, 851 Sehol. cod. Bernens. ad Virg. Georg. III 89: ,,Amyoela urbs in Peloponneso: equos autem a Neptuno lunoni datos Aleman lyrieus dieit Cyllarum et Xanthum, quorum Polluei Cyllarum, Xanthum frairi eius concessum esse dietum est; Cyllarus enim equus fuit Pollucis, et. magni currus Achillis." 13. [9.] Pausan. I 41, 4: Μεγαρέως δὲ Τίμαλκον παῖδα τίς μὲν ig άφι- ὄναν ἐλθεῖν μετὰ τῶν “ιοσκούρων ἔγραψε; πῶς δ᾽ ἂν ἀφικόμενος ἀναιρεϑῆναι νομίζοιτο ὑπὸ Θησέως; onov καὶ ᾿ἀλκμὰν ποιήσας ἄσμα ἐς τοὺς Διοσκούρους, ὡς ᾿άϑήνας (Αφίδνας) ἕλοιεν καὶ τὴν Θησέως ἀγάγοιεν μητέρα αἰχμάλωτον, ὅμως Θησέα φησὶν αὐτὸν ἀπεῖναι. Cf. Schol. Hom. Il. y 242: “Ἑλένη ἁρπασϑεῖσα ὑπὸ ᾿Αλεξάνδρου, ἀγνοοῦσα τὸ συμβεβηκὸς μεταξὺ τοῖς ἀδελφοῖς “ιοσκούροις κακόν, ὑπολαμβάνει δι᾽ αἰσχύνης αὐτῆς μὴ πεπορεῦσϑαι τούτους εἰς "Iuov, ἐπειδὴ προτέρως ὑπὸ Θησέως ἡρπάσϑη. καϑὼς προείρηται. Διὰ γὰρ Fr. 10. Hephaest. 8 sine poetae nom.: Ἤτοι γὰρ Aye (A λήξει) εἰς δύο σύμφωνα, oiov Τίρυνς, οὐδέ τι τεῖχος ἐπήρφκεσε (hoc ex epico. poeta petitum. videtur) xe£ Καὶ κεῖνος (sic AFIHDB, καὶ κεῖνος E, κἀκεῖνος Turn. C) ἐν σάλεσιν (Weleker σαλέεσιν i. e. ϑαλέεσσιν, Pau- wius et Hermann recte σάλεσσιν) ἥμενος (Ε πεέμενος yo. ἥμενος, Α ἡμένος, "Turn. in calce κείμενος) μάκαρς ἀνήρ (Α ἀνῆρ '). Redintegratus ἐν Alemanis versus ex Apollon. de pronom. 335 B: Αἰολεῖς κῆνος, .. “ωριεῖς τῆνος. ον σπανίως διὰ τοῦ κ, Καὶ κεῖνος ἐν σάλεσιν πολλοῖς ἥμενος, Δλκμάν. Versus huc a me relatus propter numerorum simi- lntudinem, quos non admodum frequentasse videtur Aleman. Aleman Hereulem dieere videtur, qui vitae aerummis defunctus consummata felieitate fruebatur. Herculem, quem Graeei heroicis vel divinis hono- ribus colere solebant, etiam post mortem ἄνδρα dici a poeta illius saeculi et Spartano equidem non miror: nam Spartae quidem Hereulis sacra nop videntur ea religione, quam in plerisque aliis eivitatibus deprehendimus, culta fuisse. ᾿Πρακλεῖον, quod Pausan. III 185, 3 et 5 memorat, haud dubie iam fuit dedieatum, cum Aleman hoe carmen condidit; alia Herculis signa idem memorat. III 14, 6 et 9. Fr. 11. Apollon. de pron. 384 A: Aie καὶ λχμὰν πρώτῳ Ma- καρς ἐκεῖνος φησί, Non est, ut putant, idem fragmentum atque praegressum, sed poeta non sine vi quadam illa repetit, auctiore pro- nominis forma usus. Nam ex eodem carmine utrumque fragmentum esse petitum non est dubium. Commode autem Apollon. hic indicat, ex primo libro loeum desumtum esse. === p29 === ALCMAN, 19 τὴν τότε γενομένην ἁρπαγὴν "Aquóva πόλις ᾿Αττικῆς πορϑεῖται καὶ τιτρώσκεται Κάστωρ ὑπ᾽ ᾿ἀφιδνοῦ τοῦ τύτε βασιλέως κατὰ τὸν δεξιὸν μηρύν" of δὲ Διόσκουροι, Θησέως μὴ τυχόντες, λαφυραγωγοῦσι τὰς Ldpíüveg (“ϑήνας A). ἡ ἱστορία παρὰ τοῖς Πολεμωνίοις (unus eod. τελαμωνίοις) ἢ τοῖς (ἤ τοι D) κυκλικοῖς καὶ ἀπὸ μέρους παρὰ Πἰλχμᾶνι τῷ λυρικῷ (de quo difficillimo loeo cf. Prelleri Polemo p. 16 seqq.). ϑήνας. non gíüveg et apud Pausaniam et in Sehol ll. legendum esse contendit Scehubart (Methodologie der Kritik p. 95), sed quod utitur ad illam lectionem stabiliendam versieulo, qui legebatur in area Cypseli (Pausan. V 19, 3) Τυν- δαρίδα Ἑλέναν φέρετον, Αἴϑραν δ᾽ ἕλκετον ᾿Αϑάναϑεν, omnino falitur: non nego ita seriptum fuisse in arca, quamquam 49«- ve)ev fortasse ipsius Pausaniae vel eius librariorum error est; at poeta scripserat: Τυνδαρίδα Ἑλέναν φέρετον Αἴϑραν τ᾽ "Agíóva- ϑεν. quae artifex addito verbo ἕλκετον interpolavit. — Quod Sehneidewin duce Ὁ. Müllero tribuere vult Alemani ap. Hesych.: ᾿σανέων πόλιν᾽ τὰς ᾿Αφίδνας᾽ ubi Palmerius ᾿“σαναίων correxit, fortasse ex hymno II petitum. 14. [3.] Pausan. III 26, 2: Θαλαμῶν δὲ ἀπέχει σταδίους εἴκοσιν ὀνο- μαζομένη Πέφνος ἐπὶ ϑαλάσσῃ, πρόκειται δὲ νησὶς πέτρας τῶν μεγά- λων οὐ μείζων, Πέφνος καὶ ταύτῃ τὸ ὄνομα᾽ τεχϑῆναι δὲ ἐνταῦϑα D " 3 7? - E - 1 1 1? m τοὺς Διοσκούρους φασὶν oí Θαλαμᾶται᾽ τοῦτο μὲν δὴ καὶ ᾿Δλκμᾶνα » Wn hr - * ΙΑ 2 - " 1 ἐν ὕσμαιι οἶδα εἰπόντα᾽ τραφῆναι δὲ οὐχέτι ἐν τῇ Πέφνῳ φασὶν αὐτούς, ἀλλ᾽ "Eouiv τὸν ἐς Πελλάναν κομίσαντα εἶναι. — Fr. 12. 13. 14 hoc loco colloeavi: nam non lieet decernere, quid horum in primo, quid in secundo hymno Aleman memoraverit, ac veri- simile est poetam etiam in alis carminibus Castorum fabularem historiam attigisse, id quod reliquiae Parthenii carminis fr. 23 plane ostendunt. 15 c . 823 Schol. Clem. Alex. T. IV 107 ed. Klotz: 'Immoxócov τις ἐγένετο ““ακεδαιμόνιος, οὗ υἱοὶ ἀπὸ τοῦ πατρὸς λεγόμενοι ᾿Ιπποκοωντίδαι ᾽. H Om , Á 7 " "- ἐφόνευσαν τὸν “ικυμνίου υἱόν, Οἰωνὸν ὀνόματι. συνόντα τῷ Hoe- E . μ . dign os κλεῖ, ἀγαναχτήσαντες ἐπὶ τῷ πεφονεῦσϑαι ὕπ᾽ αὐτοῦ κύνα αὐτῶν » ^ ^ 3 καὶ δὴ ἀγανακτήσας ἐπὶ τούτοις ὃ Ηρακλῆς πόλεμον συγκροτεῖ κατ - - " ΠΝ αὐτῶν καὶ πολλοὺς ἀναιρεῖ, ὅτε καὶ αὐτὸς τὴν χεῖρα ἐπλήγη" μέ- "ν ? M , , Li 1? "4 E! 1 - μνηται καὶ ixuev ἐν α΄. μέμνηται καὶ Εὐυφορίων ἐν Θρᾳκὶ τῶν - -* L4 * n “Ἱπποκόωντος παίδων. τῶν ἀντιμνηστήρων τῶν Διοσκούρων. Attigit 9* === p30 === 90 ᾿ ες POETAE MELICI. hane famam etiam Plutarch. Qu. Rom. 90, ubi dieit propter Oeoni eaedem canes Herculi invisos esse, deinde addit in pugna ad- versus Hippocoontidas etiam lIphielem Herculis fratrum occisum esse. — Dnbitanter schol. Clem. hue rettuli: nam scholiasta hie Hereulem solum Hippocoontidas devicisse dieere videtur, neque aliter Apollod. Bibl. ΠῚ 10, 5: Ἱπποκόωντος μὲν οὖν ἐγένοντο παῖδες “ορυχλεύς, Σκαῖος. ᾿Ἐναρσφόρος (ita Heyne, legebatur Ἔμαρσφορος), Εὐτείχης (ita libri, vulgo Εὐτύχης), Βουκόλος, “υχάν (ita libri praeter P, qui ἀύκανον, vulgo “ύκων), Τέβρος, "Inmó- 9ooc, Evgvroc, ᾿Ἱπποκορυστής, ᾿Αλκίνους, "dixe. τούτους "Lumo- πόων ἔχων παῖδας ᾿Ικαρίωνα καὶ Τυνδάρεων ἐξέβαλε “ακεδαίμονος" of δὲ φεύγουσι πρὸς Θέστιον καὶ συμμαχοῦσιν αὐτῷ πρὸς τοὺς ὁμό- ρους πόλεμον ἔχοντι. καὶ γαμεῖ Τυνδάρεως Θεστίου ϑυγατέρα “ήδαν. αὖϑις δέ, ὅτε Ἡραμλῆς Ἱπποκόωντα καὶ τοὺς τούτου παῖδας ἀπ- ἔκτεινε, κατέρχονται καὶ παραλαμβάνει Τυνδάρεως τὴν βασιλείαι. ubi Apollodorus epicos poetas, ut opinor, Hesiodi κατάλογον γυ- γαικῶν. secutus est: ac similiter supra II 7, 3, postquam narravit Herculis expeditioni contra Hippocoontidas etiam Cephea cum viginti filiis interfuisse eosque omnes una eum Iphiele interemtos esse, dieit Tyndareum ab Hercule Hippocoontidis vietis in regnum restitutum esse: Ἡρακλῆς δὲ κτείνας τὸν Ἱπποκόωντα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ, χειρωσάμενος τὴν πόλιν, Τυνδάρεω (scr. Τυνδάρεων) παταγαγὼν τὴν βασιλείαν παρέδωκε τούτῳ: et ad eundem fere modum Diodor. ÍV 33 haec enarrat. Verum etiam Tyndareum οὐ 8594 filios huie pugnae interfuisse verisimile est: certe Spartanorum haee memoria fuisse videtur, hinc in Apollinis Amyclaei solio inerat Τυνδάρεω πρὸς Εὔρυτον μάχη (Paus. ΠΠ 18, 11), qui Eury- tus fuit Hippocoontis filius. Secundum Pausaniam III 15, 5 Her- cules bis pugnavit cum Hippocontidis Oeoni eaedem ulturus, pri- mum solus ut videtur, aec tune vulneratus est, postea maioribus opibus adiutus extinxit adversarios. Si ad hunc modum Aleman rem exposuit, potuit in hymno in Dioseuros Herculis vulnerati mentionem facere. Interitum Hippocoontidarum poeta in Parthe- nio fr. 23 enarravit, hino Ahrens ap. schol. Clem. ἐν α΄ (τῶν Παρ- ϑενείων) scribendum putat, quemadmodum est fr. 24 ἐν ἀρχ τοῦ δευτέρου τῶν Παρϑενείων ἀσμάτων: sed ibi ambigas, utrum se- eundum earmen an secundus liber Partheniorum dicatur. === p31 === ALCMAN. 21 (EIE HPAN.) . 839 16. [29.] Καὶ viv εὔχομαι φέροισα τόνδ᾽ ἐλιχρύσω πυλεῶνα κὴηρατῶ κυπαίρω. (EIZ πολλῶν | | |. 840 17. [61.] Hu AJ , RÀ , N , Eué, A«voión, τέο δαυχνοφόρον. ΕἸΣ APTEMIN. *18. [113] ᾿Επαμμένα πέρι δέρματα ϑηρῶν. * i9. Οὐδὲ rà Κνακάλω οὐδὲ và Νυρσύλα. Fr. 10. Athen. XV 681A: Μένημονεύει αὐτοῦ (τοῦ ἑλιχρύσου) dÀ- χιυὰν ἐν τούτοις" καί τιν᾽ εὔχ. κτλ. — V. 1. wol viv scripsi, Casau- bonus καί τιν, vulgo καί τιν᾽. --- εὔχομαι, Hecker ἔρχομαι. — φέροισα A, φέροισαν Cant, L. — V. 9. πυλεῶνα κἠρατῶ Boissonade, πυλέωνα ἀκηράτω Casaubonus (quod probans Hartung καὶ wvmeígo scripsit), πύλεω ἀκηράτων Cant. L. — V. 3. κυπαίρω Welcker, κυπέρω libri, cf, Eust. Od. 1648, 7: καὶ κύπειρον κύπαιρον παρ᾽ «ἀλχμᾶνι. atque etiam apud Homerum ll. 6 361 αἵ ix τῶν πόλεων hanc formam suppe- ditabant. Ex hymno in Iunonem haec esse petita docet Athen. XV 678A: Πυλεών᾽ οὕτως καλεῖται ὃ στέφανος, ὃν τῇ Ἥρᾳ περιτιϑέασιν of Πάκω- vec, ὥς φησι Πάμφιλος. Fr. 17. Apollon. de pron. 356 B: Ἡ σέο μεταβάλλει τὸ c εἰς τὸ τ παρὰ Δωριεῦσιν, Alxudv: ἐμὲ Λατοίδα τέο δ᾽ ἀχοσχορον. quod correxi; δαυχνοφόρον i. e. δαφνηφόρον : quamquam alia quoque tentari possunt, velut τέο δέκευ χορόν, vel τέο τ᾽ ἀγάλλοις y., ut ex hymno in Dia- nam sit. Hermann coni. 4ixu&v iv s'' Λατοίδα, tío δ᾽ ἀρχέχορον, cf. inseriptionem Lesbiaeam ap. Conze (Iter Lesb.) tab. XVII 1: τᾶς τὲ "loriutóog καὶ ᾿ἡἀπόλλωνος Μαλέοντος (corr. Μαλόεντος) ἀρχέίχορον. Sehneidewin τέο λάχος χορόν. Fr. 18. Schol Hom. Il. Φ 486: ἐναίρειν, φονεύειν ἢ σκυλεύειν" περιάπτεται γὰρ (ἡ Ἄρτεμις) νεβρίδας᾽ ᾿λκμάν- ἐπάμεναι παρὰ ὃ. 9. Seripsi ἐπαμμένα πέρι, (Hartung ἐπειμένα πέρι praeoptavit.) et iam Welcker ἐπαμμέναι coniecit. Fr. 19. Schol Hephaest. p. 77 ed. 2 Gaisf.: Ἡλιόδωρος δέ φησι κοσμίαν εἶναι τῶν παιωνικῶν τὴν κατὰ πόδα τομήν, ὅπως ἡ ἀνάπαυ- σις διδοῦσα χρόνον ἔξασήμους τὰς βάσεις ποιῇ καὶ ἰσομερεῖς ὡς τὰς ἄλλας. olov: οὐδὲ τῶ κνακάλω οὐδὲ vo νυρσύλα. Alemanis haud dubie est versus, ex carmine aliquo in Dianam. petitus, quod testifica- tur Menander, cuius locum infra fr, 21 adseripsi: et quod ille dicit === p32 === 29. — οὖς POETAE MELICI. 20. [18.] Θριδακίσκας vt καὶ κριβάνας νῶντος. - EIX AOGPOAITAN. — .. — 88 21. [33.] Κύπρον ἱμερτὰν λιποῖσα καὶ Πάφον περιρρύταν. (ILAIAN) 29. [81] poetam exeitare deam ex plurimis montibus, fluviis, urbibus, plane con- venit: nam Cnacalus Arcadiae mons Dianae sacer, vid. Paus. VIII 93, 4: Καφυάταις δὲ ἱερὰ ϑεῶν Ποσειδῶνός ἐστι καὶ ἐπίκλησιν, Κνακαλησίας ᾿Δρτέμιδος᾽ ἔστι δὲ αὐτοῖς καὶ ὄρος Κνάκαλος, ἔνϑα ἐπέτειον τελετὴν ἄγουσι τῇ ᾿Δἀρτέμιδι. ΔΑ rupium colore videtur mons nomen traxisse, quemadmodum etiam in Laconica prope Lan fuit ὄρος Kvaxdótov Paus. HI 24, 6. Alterum nomen Νυρσύλα vel montis vel fluvii fuisse videtur. Male Westphal hiatu offensus, qui satis habet excusationis, οὐδὲ τῶν κνωδάλων οὐδὲ τῶν * υρούλων. Fr. 20. Athen. HI 114 F: A[ δὲ παρ᾽ Alxu&vi ϑριδακίσπαν λε- γόμεναι αἴ αὐταί εἶσι ταῖς ᾿ἀττικαῖς ϑριδαπέναις (cf. Hesych. ϑριδακέναρ) λέγει δὲ οὕτως ὁ Api Θροιδακέσκα (ita AC, ϑριδακίσεκαι D, ϑοι- δακίσκας PVL) τε καὶ κριβανωτός (P xor evorde): Σωσίβιος δ᾽ ἐν τρίτῳ περὶ ᾿ἡλκμᾶνος κρέβανα φησὶ λέγεσθαι πλακοῦντάς τινας τῷ σχή- ματι μαστοειδεῖς, ubi πῇ pro χρέβανα scribendum esse docet alter locus Athenaei, adde Hesych. xeu five πλακοῦντάς τινας. Antea seripsi .. ϑριδακίσκα καὶ κριβανωτώς ... ἴῃ iambos haec redigens, sed Alemanem Δριδακίσκαν, non ϑριδαπκίσκον dixisse ipse Athenaeus con- firmat: Sed locus nondum in integrum restitutus, fortasse scribendun: Θριδακίσκας ve καὶ κριβανωτὸς (vel -τὠς) φέρε, vel quod magis placet Θριδακίσκας vs καὶ κριβάνας νῶντος, ef. Photius νῶντος᾽ σωρεύοντος, itaque hoc recepi. Versus est oreticus, quem ut hymno in Dianam ad- scriberem aon tam prioris fr. 19 similitudo fecit, sed Athenaei locus XIV 646 À: χριβάνας (PLV κυριβάνας) πλακοῦντάς τινας ὀνομαστικῶς ᾿ἀπολλόδωρος παρ᾽ Aixpüvi' ὁμοίως καὶ Σωσίβιος ἐν τρίτῳ περὶ ᾿ἡλκμᾶ- νος, τῷ σχήματι. μαστοειδεῖς φάσκων εἶναι αὐτούς" χρῆσϑαι δ᾽ αὐτοῖς Μάκωνας πρὸς τὰς τῶν γυναικῶν ἑστιάσεις, περιφέρειν τε αὐτούς, ὅταν μέλλωσιν ἄδειν τὸ παρεσκευασμένον ἐγκώμιον τῆς παρϑένου αἷ ἐν τῷ χορῷ ἀκόλουϑοι. ubi παρϑένος haud dubie Diana dieitur. Fr. 91. Strabo VIII 340: Kol Wixud»: Κύπρον x:à. Eadem Eust. -]. 305, 84. Respicit huc Menander Walzii Rhet. IX 136: : Μέτρον μέντοι τῶν χλητικῶν ὕμνων ἐν μὲν ποιήσει ἐπιμηκέστερον' ἅμα μὲν γὰρ ἐκ πολλῶν τόπων ἔξεστιν τοὺς ϑεοὺς ἐπικαλεῖν ὡς παρὰ Ζαπφοῖ καὶ τῷ VE μᾶ νι πολλαχοῦ εὑρίσκομεν᾽ τὴν μὲν γὰρ Ἄρτεμιν ἐκ μυρίων ὀρέων, μυρίων δὲ πόλεων, ἔτι δὲ ποταμῶν ἀνακαλεῖ᾽ τὴν δὲ ἀφροδίτην Κύπρου, Κνέδου, Συρίας, πολλαχόϑεν ἀνακαλεῖ κτλ. Fr.92. Strabo X 482: τὰ δὲ συσσίτια ἀνδρεῖα παρὰ μὲν τοῖς Kom- === p33 === ALCMAN, . 23 Φοίναις 0$ καὶ ἐν ϑιάσοισιν ἀνδρείων παρὰ δαιτυμόνεσσιν πρέπει παιῶνα κατάρχειν. Insignes hae reliquiae carminis Parthenii ex Aegyptiacorum sepulerorum situ in lueem protractae sunt: repperit hoc chartae fragmentum Mariette anno 1855 in sepulero, quod fuit haud ita proeul a secunda Pyramide, eamque chartam Eggero permisit qui, postquam Brunet de Presle recte perspexit Alemanis esse versus, edidit in libro, qui inscriptus est: Mémoires d'histoire ancienne et de philologie Parisiis 1863 p. 159 seqq. Paginae sunt tres, sed primae paginae pars sinistra abscissa ita ut nullus versus sit integer; tertiae paginae deterrima est eonditio, nam etiam postquam iteratis studiis examinata est illa pars, plurima incerta; commode igitur accidit, ut certe media pagina fere integra sit servata. In pag. I et II 34, in III 33 versus leguntur. Addita sunt in marginibus*) scholia, lectu dif- fieiliora ut fieri solet et partim evanida. Apparet autem haec ex amplis veterum grammaticorum commentariis in breviarium redacta et selecta esse: nam diffieillima haec poemata, si quae alia, interpretum industriam exercuerunt: sed integrum commen- tarium non capiebant harum paginarum angustiae. Eggerus quidem satis habuit apographum chartae litteris minuseulis publici iuris faeere, paucis quibusdam locis poetae verba instaurare vel interpretari conatus: sed continuo B. ten Brnk in Philologo XXI p. 126 seq. negotii difficultate haud oiv καὶ vov ἔτι καλεῖσθαι (λέγει Ἔφορος), παρὰ δὲ τοῖς Σπαρτιάταις μὴ διαμεῖναι καλούμενα ὁμοίως πρότερον᾽ παρ᾽ Aixuüvi γοῦν οὕτω κεῖσθαι. Φοίναις ... κατάρχειν. — V. 1. Φοίναις, φοίνες B (ex corr. φϑοίναις, nt K), ϑοίναις n (a m. 8.) o, φοίνινες CDhis. — V.2. ἀνδρείων͵ ἀνδρίων BCDhi, ἀνδρεΐων Meineke. — παρὰ, Cobet παρ. — V. 8. πρέπει Ordin vulgo πρέπε. m In pag. I1 24, 25, 26 etiam intervalla versuum adnotationibus interpretum recipiendis inserviunt. Praeterea in ima miürgine alia le- guntur, quae quorsum spectent, incompertum vefut sub p. I NOIKATTOI: O..NO..ON Et haec quidem maiore interstitio diremta sunt a poetae versibus p. I et Il, sed p. III scholiis subscriptis contigua. === p34 === 94 ^ -^pOETAE MELICI. deterritus Alcmanis has reliquias in integrum restituere pro viri- bus aggressus est; et nonnulla quidem recte emendavit, sed alia levissimis coniecturis tentavit, neque potuit inceptus labor sue- cedere, quandoquidem falsam concepit opinionem, non continui carminis partem esse servatam, sed a grammatico aliquo ex di- versis carminibus haec decerpta et pro arbitrio coniuncta esse. Ipse de his Alemanis reliquis primum disserui in Philologo XXII p. 1 seq., tum retractavi et inserui editioni 8 Lyricorum poe- iarum, denique in addendis exhibui has paginas litteris maius- eulis, usus exemplo, quod ἃ 1865 editum est in sylloge char- tarum Parisimarum (Notices et exiraitls de Mamuscrits 'T. XVII 2 p. 416 seq. n. 71; ipsius chartae exemplum exhibet tab. 2). Hoe exemplum, quamvis non potuerit plane desideriis nostris satis facere, quandoquidem lithographi opera usi sunt editores, insigni et fide et cura confectum esse apparet. Nune demum licuit non solum penitus persentiscere, quam diffieile sit chartae litteras rudi admodum librarü manu exaratas expedire, sed etiam chartae habitu cognito propius aecedere ad veram scripturam indagan- dam: itaque illo exemplo usus quantum per temporis angustias lieuit, nonnulla rectius administravi, quam antea, ubi praeter unum Eggeri apographum nullum criticam artem factitanti fuit instrumentum. Iam post meam qualemeunque operam in his Alemamnis re- liquiis instaurandis collocatam alii certatim studia sua huc con- tulerunt, velut Ahrens in Philologo XXVII 241 seq. et 577 seq. et Blass in Museo Rhenano XXIII p. 545 seq. et XXV p. 177 [et in Herma XIII p. 15 seq. et XIV p. 466 seq.] qui a. 1869 [et 1877] ipse Parisiis chartam denuo examinavit et inprimis in pag. III plurima expedivit. Praeter hos de Alemanis poemate optime meritos memorandus Christ, qui in Philologo XXIX 211 seq. de aliquot locis disputavit, et Canini, qui Parisiis a. 1870 commentationem edidit (Fragment du parthénce d' Aleman vestaurd, commenté ct traduit), qui denuo diligenter nec sine fructa chartae seripturas pervestigavit. [De scholiorum reliquiis cf. Blass in Herma XIII.] Alemanis has reliquias esse planissime docent veterum gram- malticorum testimonia, vide ad p. 1 v. 6 et p. II v. 27. 30. 81, atque etiam si testium auctoritate destituti essemus, nemo opinor dubitaret haee Laconico poetae vindicare. Egger insigne hoc poematis fragmentum, quód versibus CI constat, hymno in Dios- euros adscripsit, quem antea secutus sum: etenim p. 1 v. 6 === p35 === ALCMAN. : : 25 ἘΕὐτείχη τὸ άνακτά τ᾽ ἀρήιον qui iam dudum ex Crameri Anecdotis Oxoniensibus innotuit, a me praeeunte Sehneidewino ad hoe earmen relatus fuit: speetat enim versieulus, ut scite animadvertit Schneidewin, ad Hippocoon- tidarum eaedem, quam Alemanem in libro [ enarravisse auetor est schol, Clem. Alex, itaque secundo carmini libri I sive prooe- mio in Castores probabili, ut tune videbatur, ratione attribuimus isbum versieulum, "Verum postquam Ahrens ostendit, poematis huius Pnarthenii strophae quemadmodum fuerint aedificatae, ista opinio ommiuo abiieienda: nam cum harum stropharum diagram- mate reliquiae prooemii in Castores nequeunt conciliari, neque verisimile Parthenia primo libro inserta fuisse. Carmen hoc quoniam exordio orbatum est, cui deo deaeve dedicatum fuerit ignoramus, nam ex fabularis narrationis, quae inserta est, indole non satis tuto coniecturam eapias. Fortasse carmen Dianae Orthiae destinatum, siquidem p. ΕΓ v. 27 recte huius deae nomen restitui ac nisi fallor sacris vigilis virginum ehorus hoc carmen canebat, vid. praeterea p. II v. 28: quem- admodum etiam Athenis virgines Minervae pervigilium choreis celebrabant, vid. Eurip. Heracl 781: ὀλολύγματα παννυχίοις ὑπὸ παρϑένων lwxysi ποδῶν πρύτοισιν. Veteres grammatici cum melieae poesis varia genera recen- sent, primum carmina in deorum honorem scripta, tum hominum laudibus destinata enumerant, denique poemata, quorum duplex fuit argumentum, quae ut Proclus dieit, εἰς ϑεοὺς γραφύμενα xol ἀνθρώπων περιείληφεν ἐπαίνους: quorsum refert παρϑενεῖα, δαφνη- φορικά, ὑσχοφορικά, εὐκτικά *). Ac nunc demum ubi partem Pazr- thenii Álemanici reciperavimus, paulo planius perspicitur, quae indoles fuerit istorum carminum: sane et prima et extrema de- siderantur, et quod aegerrime ferimus, carminis reliquiae magna ex parte tam male sunt habitae atque adeo obseurae, ut non liceat in integrum restituere: sed apparet poetam in priore parte, quae ad deorum religionem pertinebat, more tralatieio fabulum antiquitus traditam quamvis strictim enarravisse: tum serio ar- gumento misso in rem praesentem audientes perducit, ludibundus ad chorum se convertit et in virginum laude versatur, tanta *) ὋὙπορχήματα quae ἃ principio deorum religioni per omnia in- serviebant, postea in societatem eiusdem licentiae veneruut, quae in Partheniis cernitur. === p36 === 96 | — ' POETAE MELICI. libertate et audacia usus, ut vel iis locis, qui integri prope- modum sunt servati, difficillimum sit poetae ingeniosissimi con- silium satis assequi. Cum primum has reliquias. redintegrare conarer, dispares pericopas mihi videbar discernere, itaque carmen lege solutum esse existimabam: sed verissime animadvertit Ahrens carmen constare strophis XIV versuum, atque Blass idem. assecutus est. lia lege numerorum reperta iam licet etiam mutilatas et vitiatas carminis partes ad certam normam exigere, Neque veteres gram- matieos strophieum esse carmen latuit, sed si fides habenda notis in col. II additis?) strophas breviores et dispares discripserunt, ut strophae VIII versuum et strophae VI versuum alternis vicibus iterarentur. Comparet enim paragraphi nota —— in col. II post v. 1 evanida quidem (...) sed non dubia, deinde post v. 9 et rursus post v. 15, ui plane appareat in charta stropham quar- tam in duas dispares strophas octonorum alteram, alteram seno- rum versuum diremtam fuisse. "Tum paragraphus addita v. 25 et rursus v. 29, sed librarii negligentiam hic licet animadvertere qui debebat notam v. 23, non v. 25 subicere. Col, I nullas notas exhibet, quoniam sinistra margo perdita: sed librarii neg- ligentia culpanda, quod nulla notarum vestigia in col. III com- parent**) nisi quod v. 10, ubi nova stropha initium eapit, legi- tur »OYT. APA, quae nota metrica paràgraphus vel διπλῆ potius esse videtur ***), quam spiritus lenis index, qui negationi non solet addi ^ Verum haee notatio, quam in charta deprehendimus, in- solens prorsus est: nam paragrapho utebantur in carminibus monostrophis, ubi eadem strophae species usque iteratur, ad sirophas dirimendas 7), sed in hoc carmine, ubi seeundum ve- terum grammaticorum discriptionem dispares strophae alternis vieibus copulantur, strophae VIII versuum paragrapho ——, stro- *) Eggeri exemplum cum has notas non exhiberet, non potui iis uli: sed quod col. 11 29 paragraphum additam esse testabatur, id in- dicio esse dixi, olim pericopas diremtas fuisse. S» Quod tribus deinceps versibus 18, 19, 20 non subiecta, sed in margine addita videtur —, cavendum, ne fallaci specie decipiamur, nam scholia prioris paginae hoc loco cum poetae versibus propemodum coaluerunt, *"*) Variatur enim nota poragraphi, 71 vel PF, ef. Osann Anecd. Rom. p. 329. ,U Hephaest. p. 133: παρὰ μὲν τοῖς λυρικοῖς, ἂν μὲν μονόστροφον τὸ ἄσμα d «cQ ἑκάστην τίθεται στροφὴν ἡ παράγραφος, εἶτα ἐπὶ τέλους τοῦ ἄσματος ἡ κορωνίς. ^ * === p37 === ALCMAN. 2" phae VI versuum | sive διπλῇ ἔξω νενευκυίᾳ erant noiandae, quemadmodum factum esse in alio Alemanis carmine ipse He- phaestio testatur*), nisi quod ibi strophae pares praecedebant, dispares subsequebantur. Fortasse in archetypo strophae VI ver- suum paragrapho et dipla erant notatae — | , sed librarius compendi fecit. **) Sed strophis XIV versuum usum esse Alemanem argumento est, quod antiquae artis simplieitati convenienter curavit, ut no- vissimo versu sententia integra absolveretur, id quod nusquam est neglectum, quantum quidem coniecturam capere licet ex mu- ülatarum reliquiarum conditione: verum post v. 8 eum nullum sib interstitium sententiae col. IT 9, indicio est, stropham non esse finitam, sed novam tantum periodum inchoari: duabus enim periodis una quaeque constat stropha, priore VIII versuum, al- iera VI. Animadversione inprimis dignum, quod tres primae strophae quibus fabulare argumentum absolvitur, terminantur tetrapodia dactylica entalectiea —-VuMN TV. V. - Sed alterius partis strophae, quarum quidem clausulae integrae servatae, hoc loco ostentant tetrapodiam logaoedicam acatalecton —.--J.v-.vu-VM Poetam dispares has species prorsus promiscue pro arbitrio ad- hibuisse non est verisimile, itaque conieci Alemanem, quamvis per totum carmen easdem strophas usque repetiverit, clausulam in altera parte de industria variavisse. Verum postquam Blass ehartam denuo examinavit et strophae 7 versu extremo haec Sibi visus est legisse .. AINACÉPAT ACETT TIEBAN ^ . ’ eliam in altera parte deprehendimus versum dactylicum. Sed vel sic arbitror poetam non temere haec variavisse. Fortasse earmen XII strophis constabat, sex strophis fabulare argumen- tum absolvebatur, totidem lusibus et lasciviae puellari erant de- slinatae. In utraque autem parte tres priores strophae versu logaoedieo, tres posteriores versu daetylico terminabantur, Haee Si tenemus, interciderunt ab initio tres strophae, in fine una de- *) Hephaestionis locum postea adhibebo. **) Notam hane Aneed. Parisin. et Isidorus recensent: — | ater- su. quotiens strofae antistrofos infertur. 3 === p38 === 98 b. POETAE MELICI. sideratur, ut integri carminis fuerint versus 168. Nam aequa lance diversa argumenta in eiusmodi carminibus pensitavisse Alemanem colligo ex Hephaest. p. 189: Ἢ δὲ διπλῆ ἡ ἔξω βλέ- πουσα, παρὰ μὲν τοῖς κωμικοῖς καὶ τοῖς τραγικοῖς ἔστι πολλή» . παρὰ δὲ λυρικοῖς σπανία᾽ παρὰ γοῦν. ᾿Αλαμᾶνι εὑρίσκεται" γράψας γὰρ ἐκεῖνος δεκατεσσάρων στροφῶν ἄσματα, τὸ μὲν ἥμισυ τοῦ αὖ- τοῦ μέτρου ἐποίησεν ἑἕπτάστροφον, τὸ δὲ ἥμισυ ἑτέρου" καὶ διὰ τοῦτο ἐπὶ ταῖς ἑπτὰ στροφαῖς ταῖς ἑτέραις τίϑεται ἡ διπλῆ σημαί- vovoe τὸ μεταβολικῶς τὸ ἄσμα γεγράφϑαι. Ἐ) Nota X quae adseripta legitur in margine Col Il 25. 27 et fortasse 28, item col. III 30, indicio est seholia adiecta esse: quod II 28 et 1Π 30 nune scholia quae quidem ad illos versus revocari possint non comparent, non est mirum: aut oblitterata sunt, aut librarii socordia deseribere neglexit. Vicissim seholia plane eiusdem generis, quibus unum aliquod vocabulum explica- tur, in charta leguntur, neque X in margine additum.'**) Hippocoontis et fihorum interitum Aleman potissimum eo consilio videtur enarravisse, ut ostenderet inevitabilem esse vin- dietam divinam, in epilogo (p. IT) summam argumenti, ut solent graeci poetae, professus. Ín ipsa pugna praecipuas partes tribuit Castoribus, Herculis non fit mentio nisi forte in ea poematis parte, quae penitus perdita est. De numero Hippocoontidarum dissentiunt veteres: Apollod.825 III 10, 5 (vid. supra fr. 15)^duodecim nominatim recenset, quos omnes interemtos esse dicit: Diodorus IV 33 viginti dieit, verum decem tantum una cum Hippocoonte occisos esse perhibet; sed praeterea τῶν ἄλλων Σπαρτιατῶν παμπληϑεῖς: Hippocoontidarum numerus videtur auetus esse, ut eongrueret eum Cephei filiis: sed hie queque Diodorus cum Apollodoro (II 7, 3) non plane consen- tit, siquidem ires de viginti Cephei filiis sospites ac superstites fuisse prodidit, Aleman quid secutus sit incertum: novem Hippo- coontidas nominatim memorat in iis versibus, qui sunt servati. 2) Ita hic locus corrigendus, legitur vulgo. ἔγραψε... ἄσματα, ὧν τὸ μὲν ἥμισυ, sed duo libri γράψας, itaque ὧν delevi, ac nescio an praeterea cope pro ἄσματα sit restituendum. "*) De hae nota disseruit Lehrs in libro de scholiis Pindaricis p. 110, ubi etiam chartae huius mentionem facit, sed inspicere et exa- minare neglexit: itaque vir doctissimus non dubitavit haec scribere: ,Wo es einmal am Rande ülterer Handschriften erscheinen sollte, ist es wohl von spüterer Hand hinzugesetzt. Es soll in dem Pariser Pa- pyrus des Alkmanfragmentes stehen." === p39 === ALCMAN, 29 Ex iis, quos recenset, Jmarsphorus, Sebrus, Futeiches, Eurylius etium ab Apollodoro enumerantur, Zyeaethus ab ipso Alemane additur, quattuor nomina de coniectura redintegrata, Alcimws, » 8 , Jucolus, Seaeus, Alcon, quos Apollodorus et ex parte Pausa- nias testifieatur. Illud inprimis memorabile, ab Alemane hic eos potissimum recenseri, quorum memoriam monumenta vetusia Spartae servarunt, id quod Pausanias docet ΠῚ 15, 1: ἔστι δὲ 550 τῆς στοᾶς, ἢ παρὰ τὸν Πλατανιστᾶν πεποίηται, ταύτης ὄπισϑεν. Gam H r , , ' * ^p ΄ , E 5 45 509, τὸ μὲν Aix(uov, τὸ δὲ ᾿ξναραιφόρου, καὶ ἀφεστηκὸς oU πολὺ Ζορκέως (Δερκέως Va)' τὸ δὲ ἐπὶ τούτῳ Σεβροῦ᾽ παῖδας δὲ 'Immo- κύωντος εἶναι λέγουσιν. ἀπὸ δὲ τοῦ Δορκέως (MVa Ζερκέως) κρή- viv τὴν πλησίον τοῦ ἡρῴου Δορκείαν, τὸ δὲ χωρίον τὸ (aut, delenda haec vocula, aut excidit aliquid) Σέβριον (scr. Σεβρεῖον) καλοῦ- A LN - - - , » 2 3 Lc - 3 σιν ἀπὸ τοῦ Σεβροῦ. τοῦ Σεβρίου δέ fen ἐν; δεξιὰ μνῆμα “λ.- - ^ *, - - 'gGvog, ᾧ ποιήσαντι ἄσματα οὐδὲν ἐς ἡδονὴν αὐτῶν ἐλυμήνατο τῶν “Ἰακώνων ἡ γλῶσσα, ἥκιστα παρεχομένη τὸ εὔφωνον Ἑλένης δὲ ἱερὰ καὶ Ἡρακλέους. τῆς μὲν πλησίον τοῦ τάφου τοῦ ᾿“λκμᾶνος, τῷ δὲ ἐγγυτάτω τοῦ τείχους. ἐν αὐτῷ δὲ ἄγαλμα Ἡρακλέους ἐστὶν ς - - ὡπλισμένον" τὸ δὲ σχῆμα τοῦ ἀγάλματος διὰ τὴν πρὸς “Ἱπποκόωντα παὶ τοὺς παῖδας μάχην γενέσθαι λέγουσιν. itaque Spartani Alema- nis monumentum eo ipso loco exstruxerunt, eui adhaerebat Hip- pocoontidarum memoria, quam poeta hoc carmine illustraverat. Erant praeterea alia Hippocoontidarum monumenta seorsim illa quidem sed haud ita proeul condita, vid. Paus. IIT 14, 6: ἐς τοῦτον τὸν δρύμον ἰόντε ἀπὸ τοῦ τάφου τῶν ᾿Δγιδῶν ἔστι μὲν ἐν 2 - - B V e ΄ * ' τ A4 HAC ἀφιστερᾷ μνῆμα Εὐμήδους (Ἱπποκόωντος δὲ καὶ οὗτος ὃ Εὐμήδης). LJ A» HM ^ ^ f * , rd - H 7 ἔστε δὲ ἄγαλμα ἀρχαῖον Ηρακλέους. ᾧ ϑύουσιν οἵ σφαιρεῖς. ek ib. 7: πρὺς δὲ τοῦ δρόμου τῇ ἀρχῇ Διύόσκουροί τέ εἰσιν ἀφετήριοι καὶ ὀλίγον προελϑόντι ἡρῶον "ixovog' τὸν δὲ "Ἄλκωνα λέγουσιν Immo z - * " pA x a e - - Á 2 κύωντος παῖδα εἶναι" παρὰ δὲ "ixcvoc τὸ ἡρῷον Ποσειδῶνός ἔστιν ἱερόν, δωματίτην δὲ ἐπονομάζουσιν. Ut quae conditio sit chartae planius cognosci possit atque universae reliquiae earminis Alemani in medio ponantur, etiam eae, quas infra repetere nolui, quoniam nimis mutilae aec male habitae sunt, subieci apographon ad exemplum Parisinum quanta potui eura et religione faetum, sed tenendum est, multas litteras ambiguas et obscuras esse: ego singulis locis id secutus sum, ut eam speciem litterarum exhiberem, quae ad exempli sümili- tudinem proxime aecederet. "Tertiae autem paginae integrum apographon a Dlassio confectum exhibui. [Scripturae quas in charta extare Blass testatur etiam in pag. 1 οὐ II receptae sunt.] === p40 === 80 ᾿ "POETAE ΜΕΙΠΟΙ, Pagina I .. : -" QAYAEYKHC "AYKAICONEFKAMOYCINAAET ) ovt τοιαῦτα (an τοιαυτῆ ὃ . ΡΟφόροντεκαιςεβρον ποδώκη δια τὸν λυπαι à ον 0v συνκατα ντετονβιλτὰν πο αλλο. ντιδαις). | ovp | vov || n Yu (an £6?) row .tot. | τον λυκαῖαν. x χαι- 6 . ΤΕΤΟΝΚΟΡΥΟΤᾺΝ τουσμ. zt0vc|OnouriÓnc Àv ἐπ ονοματος λεγει T€FÁNAKTATAPHION | φερεῖ evd ATÉZOXONHMICÍGN πε ΝΤΟΝΑΓΡΟΤΑΝ τουνλωλεωντα MEFANÉYPYTONTE "ma à εἰν ηταρηιτον 10 ττώρώκλονοΝν em TETOCAPICTOC t pepe senex. APHCOMEC APATCATTANT QN l'ePAITÁTOI ὅτι τὸν πόρον εἴρηκε τὸν κὐτὸν ε - TOL ὑπὸ τοῦ Ἡσιόδου μεμυϑευ- 18 €ACIAOCAAKA ᾿ : ^o μένων qst POTTGNECOPANON TTOTHCOG) PHTGFAMENTANA9POAITAN ^N, CCANHTINA HTTAÍAATT . PK) 20 TITECACAIOCA . MON CINEPOFAE€oÁPOI [V. 9. Schol. ὅτι τοιαῦτα φησὶν ἢ διὰ τὸ τὸν Λύκαων οὐ συγκα- ταραριϑμεῖς ϑαι τοῖς ἄλλοις ἹἹπποκωντέδαις — — ἤδοι (an ἔσται ?): οὐ μόνον τὸν Λύκαιον ἀλλὰ καὶ τοῦς λοιπούς. “ηριτέδας “ύκαιον ἐπ᾽ ὀνόματος λέγει,,, suppl.- Blass.] [V. 6. Schol. Φερεκύδης ἕνα (an ἐν α' Ὁ) τῶν "Ianoxovriódv Ari- τον -- — ἢ τὸν ᾿Ἄρήιτον ὁ ᾿Δλιμὰν ᾿ἀρήιον suppl. Blass.] [V. 7. ,Vor TÉZOXON ziemlich sicher ein A." Blass.] [V. 11. ,Vor T€ anscheinend Reste eines A.* Bl.] [V. 18. ,Eher APAICA als AIAICA." Bl.] V. 15. Ahrens ἔδειλος, ita voluit librarius scribere, sed charta C non € exhibet. V. 11. l'AMO" ex. Par, extrema satis ambigua, fort. ΓΑΜΕΩῶ“. Blass PH. TO)! 'AMEN, adpungens ὦ tanquam incertae lectionis. [,,Der Punkt zwischen PH und T6) zweifelhaft; nach der Photographie Τῶ ohne |. Bl) === p41 === ALCMAN, 31 TÁTOI AAAIMON *iAOIC 35 GKCAGPA FAPÉON - GQAECHBA PONON TÁIAC 30 ÉBA TONAAAAOCIÓI MAPMAPGIMYAAKPGI ENAÍAAC i ἀριστο αἴδας mangia à AYTOI cid og 'ITTON AAACTAAE€ Pagina Il. . - - . 898 EPFATTÁCONKAKAMHCAMÉNOI “οτίτιοοιώντίοις 200 αἰ χ. ὐκαγιδους OÀ ..B. OCOCTICEYOPON , MEPAN . . ATTAEKEI δ — .K...CTOC. ἐγωνδαείδω "AFIAG , CTOOGCOPO PO TAAIONONTTEPAMIN *AFIAGMAPTYPETAI 9AÍNEN.EMEAOYTETIAINEN τ στ τ ΣΙ ^ αρε o.. V. 30. Blass post €BA stigmen dubitanter agnovit, idem AAAAOCIO)!, non AAMOCION. ᾿. y [V. 2. Schol. ἀρχὴ τῶν ᾿Δγιδοῦς ἐπαίνων} Bl.] (V. 3. Schol. 4oí/eraogos 09^ ὄλβιος. Bl.] [V. 5. ,&]xAovoroc scheint sicher". Bl.] V. 7. Scholii, quod Egger hic exhibet, nullum vestigium in ex. Par., videtur hoc elicuisse ex schol. ad v. 9 adscripto. [, Das erste | seheint durchstrichen.* Bl. — De scholiis ad vss. 9 et 14 cf. Blass Herm, XIII p. 19.] s === p42 === 39 ὁ ' POETAE MELICI. 10 — OYTEMOMÉCOAININ AKAENNAXOPA-OC OYAAMOC €RI. AOKEEIFAPEIMENAYTA €KTTPETTHCTO)COTTTEPAITIC -NBOTOÍCCTACEIEN . ΤΊΤΟΝ πάγον , €OAO 6 ÓPONKANAXATTOAA 15 X... Y. OHETPIAIGNANÉIPGN HOYXOPHCOMENKÉAHC Gre καβθαυμα- ἡ. Ἃ στὰ καὶ τερατώδη οἵ ENORIKOC i AGOXATTA ποιηταὶ εἰώϑασι τοῖς TACEMACANEYIAC ὀνείροις προσάπτειν καὶ . v * ^ L περ... δ T0 (vec: AFHCIXÓPACETTANOEI quo en κατὰ τὸ[ν] ὄνειρον τοιαῦτα. 80 — .PYCOC.CAKHPATOC iere natos με τοὺς , 770 πετρα οἰκουνταὶς TOTAPFYPIONTIPÓCOTTON — ἐν ἀδήλω] τόπω. παραγρά(φει) Διαφράδαντιτοιλεγῶ δὲ "Ou[i]eov ἐν τῇι Ὀδυσσείαι ^ ἮΝ πὰρ δ᾽ ἴσαν ὠκεανοῖο ροὰς 'AFHCIXÓPAMENAYTA καὶ λευχά 2 * * ^ ^ N "AACAE€YTEPATICAAFIAQITOEIAOC δὰ πέτρην ἠδὲ πὰρ ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρων X ITITTOCEI BHNO)I KOAAZÁI . ΟΔΡΑΜΕΙ͂ΤΑΙ 25 TAITTEAECIÁACCF'APAMIN Sr. ταῦ- WR 6 qu γένη ἐστὶν....... X OPOPÍAIPAPOCOEPOICAIC "κῶν ἵππων ε[ι]βὴν ταχεῖαν... ἀκμήτην V. 10. Ahrens eum Eggero κἀμέσϑαι, sed Blass MOMÉCOAL testa- iur, ego antea . (9MÁCOAI. V. 11. Ahrens et Blass οὐδαμὼς. V. 19. ἐμπρεπής etiam nunc mihi videor legere, Egger et Ahrens εὐπρεπής, Blass ἐκπρεπής, quod ex conieetura commendavi. Blass AITIC legi testatur. V. 15, Init. TÓN legit Blass. V. 22. διαφραδαν litterae ᾧ haec species ,p, unde Ahrens et Blass expunctam esse animadverterunt. [V. 24. TTCAAFIAO! m. pr.; das letzte ! scheint doppelt dazustehn. Bei der Correctur ist | dureh einen Querstrich getilgt und N darüber- geschrieben; also mit Ahrens 4Myióow.' Bl.] [V. 25. ,KOAAZAI€C m. pr., das | naeh ZA ist dureh einen dicken Querstrich getilgi; ob dann weiter € oder O folgt, ist nicht zu er- kennen. So naeh der Photographie; aus dem Original habe ich mir nur notirt, dass sich in den Cireumflex über « der Sehweif des P mischt, welches dem übergesehriebenen Scholion angehórt (παρ᾽ Ἠελέοιο).“ Bl.] === p43 === 3 ALCMAN. x 33 /.. NYKTAAIAMIPOCIANATEC|PION ᾿ς ACTIONAYEIPOMÉNAIMAXONTAI 80 — OYTITAPTITTOPOYPAC TOCCOCKOIOCOCTAMYNAI OYTETIOIKÍ AOCAPAKGN TIANXPYCIOCOYAEMITPA AYAYANEANÍ AGN «goroov ορϑιαι φαρος -Σωσιφάνης ἄροτρον. ὅτι τὴν .. ξώ καὶ ᾿ἀγησιχόραν περιστεραῖς Ἰκάξουσιν Pagina IIT. ! 829 IANOINK. .. AGGONAFAAMA OYAETAINANNÜ)CKÓMAI E AANOYAEPÁTACIEIAHC OYA€CYAAK Í CTEKAIKAEHCI CHPA OYA'€CAINHCIMBP ; TÀCENOOÍCAoÀCEÍC ACTA9IC. ἐμοὶ ΓΈΝΟΙΤΟ ΚΑΙΤΤΟΤΗ. €TTOI Φίλυλλα AAMAITTATEPATÀ , €l'ANOEMÍC AAAATHCIXÓPAMETHPEI 10 — ÓYFAPAK , AAICOYPOC ὧι [V. 28. (Οὐ ΑΤΕΟΙΡΙΟΝ oder AF€CIPION ist nicht auszumachen. Gestrichen ist das | vor P und nach der Photographie auch das P selbst; von der vorauszusetzenden Correcetur σηρίον finde ich nichts." Bl.] [Ante v. 1 legitur seholion versuum sex — — | — — | — — uo. | 3 LA a — -- οὐδὲ rol Ναννῶς κόμαι | — — συλακιστκκλεησισηρία | — — φιλυ[λλα] xOcporme x τανϑεμίες. Ceterum cf. de omnibus huius pa- ginae versibus Blass, Herm. XIII p. 20 sqq. et XIV p. 466 sqq.] PorTAB L*Yx. III. | 3 === p44 === à uw : POETAE MELICI. 'AFHCIX....AP' ΑΥ̓ΤΕΓ — "AFÍAOT. €... APMÉNEI ἰὼ. πω Θὼοτήρ... 'AMETTAINET ϑαστηθιε rop ΑΛΛΑΤΆΝ.... ΟΝῚ ΟἹ 15 X AEZACOE..TON,. TIANA ὅτι τὸ ἄνα ἄνυσις KAIT€AOC - .. AYCTOTIC €ITTOIMÍK'ATTANMENAYTÀ TIAPCENOCMÁTANATTOPNOGBEBAKA γλαύξ εγώ. ACTATMENAGT IMAAICTAI 20 — FANAÁNHNEPOTTONONFAP ἀρέσκειν ἐπιθυμῶ FAMINIATOQP..€NTO EZAFHCIXOP .. AENCANIAEC AINACÉPATACETIEBAN . I T€FAPCT ; NÓÓPOI 25 — ..TOC€A...K€PÁMAI T .IKYBEPNATAIAEX .'N H.NNÁIMOAOTH..(QKA ^^^" wet ver epi... FAACTANEHPHN , ὯΝ AOIAOTEPAK - €XM 30 X CIOÍITAP- ANTÍA - --———. TAMAQNAEK......A€. LLL ΦΘΕΓΓΕΤΑΙΔ. .Q. CTTIZANOGPOAIC ἃ μὲ KYKNOC : ΑΔΕ.ΔΕΙΜΕΡΩΙΞΑΝΘΑ͂Ὶ ΚΟΜΙΟΚΑΙ ede δια i TO τὸν Y χοροτεμενξ. i& παρϑενῶν ors δὲ s* i qv ovv τὴν 400Qyov α...γκ. «ἀντι τὰ «tci τ εξην yao à? αριῦμον εἰπεῖν . OR TOP αριϑ παρϑεένων — — ito — αδ. αιολυμπὼ — — ΙΘ [V. 11. Sehol. ἀντὶ τοῦ αὐτοῦ πάρεστι Στασικλῆς Β].] [V. 27. Schol. voi: v& ᾿ἀριστοφάνης Ὁ Bl.] [V. 80. Schol. ἀλλὰ διὰ τὸ τὸν χορὸν ὁτὲ μὲν ἐξ ἔνδεκα παρϑένων ὁτὲ δὲ ἐκ δέκα᾽ φησὶν οὖν τὴν χοφηγὸν ἀναγκάσαι ἀντὶ ἔνδεκα ἄδειν δέκα" ἐξήν γὰρ αὐτῇ τὸν ἀριϑμὸν εἰπεῖν κτέ. suppl. Blass.] === p45 === ALCMAN. 85 coo5 OA o - ὥ-ων.ν . -,ε͵εἨοτ EM E. - 10. :-ὦ. ῦὍ-:-ν-σ-ν-.- A É:w-- -υ-σευ--ὄ νυ νον ν᾽ -“σ. οὐ. -ὦὦ (vel -οὐ.ὦ-.-ὦ ἡ στο ε΄. . τ * . . * . . * Φ - 830 νον νος; Πωλυδεύκης. t P. X olov ov “ύκαισον ἐν καμοῦσιν ἀλέγω, .... Ἐναρσφόρον τε καὶ Σέβρον ποδώκη. Βωκόλον τε τὸν βιατάν, δ....{.. τὸ τὸν πορυστάν, 5 Εὐτείχη ve, άνακτα τ᾽ ἀρήιον essc ἔξοχον ἡμισίων. στρ. β΄. es. τὸν ἀγρέταν . 881 V. 1. Πωλυδεύκης, facile apparet eur hic prosodiae nota sit addita, ua alias H et 9 carent. — V. 2. oiov ov9| Δύκαισον iv καμοῦσιν ἀλέγω, ita versum supplevi, et litterae Y etium vestigium in charta paret. Poeta videtur antea dixisse: Hippocoontem una cum filiis snter- fecerunt, Castor et. Pollux (Πωλυδεύκης): nune dieit unum Lycaethum mortis diserimen evitasse. Antea scripseram καὶ σὲ Αὐκαισ΄, ὃν κτλ. — ἐν, eharta ἐγ, quod tuetur Ahrens. — καμοῦσιν, antea in charta visus sum καμῶσιν legere, quod sermonis lex requirit. — ἀλέγω, Christ male ἀλγέω. — V. 8. lam recensentur nominatim ii, quos Castor et Pollux occiderunt. Quodsi quis scholia huie loco addita enodaverit, fortasse etiam hune Hippoeoontidarum catalogum, quem poeta exhibet, melius in integrum poterit restituere. — [ἀλλ᾽ Ἔν. suppl. Blass. --] ᾿Ἐναρσφόρον ut scripsi plane exhibet charta, atque ita vocatur apud Aypollodorum, Ahrens 'Evegogógov, Egger ᾿Εναραιφόρον, Briuk ᾽Ἔναρ- : φόρον, — Σέβρον, apud Pausaniam Σεβρός, apud Apollodorum '£geos dieitur. — V. 4. Bexóio» addidi (Egger Ἄλκιμον). — V. 5. [Ἰππόϑων suppl. Blass.] Brink zzv, Ahrens ἱπποτᾶν τε τὸν κορυστάν seripsit, ut'Imzoxogvcr5e, quem Apollodorus nominat, intelligatur: sed tali no- minis periphrasi usum fuisse Alemanem iam non verisimile arbitror. — V. ὁ. Εὐτείχη] τε, άνακτά τ᾽ ἀρήιον, charta plane exhibet JF, errat Ahrens, qui existimat fuisse Γ᾽ hastula addita expunetum. Huius versi- culi supplementum certum, quandoquidem eo utitur gramm. in Crameri ; 85 === p46 === 36 |. 5 . POETAE MELICI, een. μέγαν, Ebgvróv τε. 10 ἄρεος ἀν meo κλόνν Τ᾿ : 10 An. Ox. 189,2: οὐ γὰρ πάντως τὰ μὲν κύρια, ἀεὶ βαρύνεται, τὰ δὲ ἐπι- ϑετικὰ ὀξύνεται, ἀλλ᾽ εἴ που βαρύνεται τὸ κύριον, ὀξύνεται τὸ ἐπιϑετι- xóv: εἰ οὖν ἐστὶν Εὐτείχης ὄνομα παρ ᾿Ἀλχμᾶνι" Εὐτείχη v ἄνακτ᾽ ᾿Δφήιον, καὶ ὥφειλεν εἶναι τούτῳ τῷ λόγῳ Εὐτείχεα (corr. εὐτει- χέα, 1. e in versu Homerico Il. ΠῚ 57) πόϑεν οὖν ἡ τετριμμένη βα- ρεῖα τάσις; Adde Schol. IL H 51. Sed restat diffieultas, in charta est [Εὐτείχη] τε (Εάναχτά τ᾽ ἀρήιον, videntur igitur duo heroes eom- memorari, itaque Egger ^4e5tov proprii nominis loeo esse putat, sed "Apniosg nunquam inter Hippocoontis filios refertur. Itaque aut vitium contraxit chartae scriptura (quod secutus antea correxi Εὐτείχη ve Fd- vawre Feg5niov nunc omnino repudio) aut alter heros nou fuit nomi- natim desigmaien, quare v. 3—7 in hunc modum redintegravi καὸ δ᾽ "Eveosg. . ... ix Tdvi]v ἔξοχον ἡμισίων i. e. ipsum Hippocoontem, cuius nomen reticere licuit poetae, cum verbis ἄναξ ἀρήιος et ἔξοχος ἡμισίων satis superque praeter ceteros insigniverit. Poetae Castores, Hippocoontidarum debellatores, alloquitur; de quibus supra v. 1 tertia, persona usus verba fecit: sed apostrophae figura lyricum poetam, qui variare solet orationem, inprimis decet, apteque poeta verbum ἐχκτάνετε clausulae strophae reservavit. Antea seripsi [“Ζορκέα)] τ᾽ ἔξοχον ἡμι- σέων (nomen “ΖΙορκέα metro adversatur, quod verbum ἃ voeali littera iucipiens requirit), ut haec omnia et quae proxime sequuntur a verbo [ἔκτα] Πωλυδεύκης, quod v. 1 supplevi suspensa sint, et enuntiatum v. 129 absolvatur: at strophae fine etiam oratio terminatur. Ahrens haee ita eonformavit: ἀλλ᾽ ἐγὼν μΑύκαισον ἐγ καμῶσιν ἀλέγω, ἐν δ᾽ ᾿Ἐναροφόρον -- ἄλκιμον τὲ τὸν β., ἵπποτᾶν τε τ. x. Εὐτείχη τὲ “άνακτ᾽ ἄγ ἀρήιον, “Ιορκέα τ᾽ ἔξοχον ἡμεσέίων, satis audacter ἄγ᾽ ἀρήιον i. e. ἄγαν “ἀρήιον novare ausus. [Blass scripsit: οὐκ ἐγὼν, ύκαισον ἐγ x. ἀλ., ἀλλ᾽ Ἔν. x14. Βωκπόλον τε τ. B. Ἱππόϑων vs τὸν κ', Εὐτείχη TÉ, Ῥάνακτα τ᾽ "denvov. "AAupove τ᾽ ἔξοχον ἜΗΝ V. 2 Blass opinatur deli: iescere apud schol. Pind. Ol. X 15 Axeiog: οὖκ ἐγὼ λύκον ἐν μούσαις ἀλέγω, ubi ᾿ἀλκμὰν corrigit. Christ scripsit "4Axgove τ᾽ ἐξ. ἡ, nomen inauditum, nam ap. Schol. Apoll. Rhod. II 373 dudum Holstenius sustu- lit Ἄκμων corrigens. — V. 8. Conieei «00 στρατ]ῶ τὸν ἀγρέταν [Σκαῖον] μέγαν, Ἐδορυτόν. τε... [ἥρωας] παρήσομες (v. 12). Charta ἀγρόταν prono librarii errore, qui etiam ap. Aesch. Pers. 1002 deprehenditur: βεβᾶσι γὰρ τοίπερ ἀγρέται στρατοῦ, ubi libri itidem ἀγρόται exhibent. Neque enim existimandum est, ὃ in locum litterae 8 successisse, quod nec rationem habet, nec firmatur usu, nam et κωλαγρέται (ιωλακρέται) ἀϊοο- bantur, et apud Spartanos ἱππαγρέται et παιδαγρέται. Sed Hesychii glossa &yeérev: ἡγεμόνα, ϑεόν alio videtur spectare, fort. ἡγεμόνα ϑεῶν scribendum , poterat poeta lovem ἀγρέταν Oso» indigitare. [Κἄλκιμον τὸν «ἀγρέταν στρατῶ μέγαν, Εὔρυτόν τε ἂν ταλαιπώρω «λόνον μάχας ποτὲ τὼς ἀρίστως. ὦ οὐ (ν6] οὐδαμὼς) παρήσομες dubitanter coni Blass] — V. 9. Zxeiov , supplevit Ahrens, ego antea ,Eouijàn in- serui. — V. 10. Ἄρεος ἀν] πώρω κλόνον [Ἄλκωνα) t£ τὼς ἀρίστως 8011- psi. Notanda liberior verborum collocatio, Eurytus et Alcon dicuntur ἄριστοι. "Agtog ἂν πώρω χκλώνον, cf. fr, 9 Κάστωρ τε πώλων ὠκέων ὃμα- τῆρες, ἱππόται σοφοί, καὶ Τιωλοδεύκης κυδρός. Antea scripsi: xol στρατοῦ T. Qy. Εὐμήδη p. Εὔρ. τε ἐσλὸν ἀν πώρω κλόνον ἄλλως τε v. ἀρ. ἧρ. παρ., αὖ πῶρος substantivi loco belli tumultum sive laborem significaret: dicit Ahrens hoc nomen auctoritate destitutum esse, at ταλαίπωρος et similiu satis testificantur, haec enim composita ad nomina, non ad ad- === p47 === ALCMAN, 931 Aàxové rs τὼς ἀρίστως ess. παρήσομες. στρ. γ.. 4 e run e 832 . UA " . τ e. Kota δὲ 84 36 ἔργα πάσον κακὰ μησαμένοι. P. II. στρ, δ᾽. ἔστι τις σιῶν τίσις. ὁ δ᾽ (ὄλβι)ος, ὅστις εὔφρων jectiva referenda gunt, sed ambiguum utrum ὁ πῶρος an τὸ πῶρος fuerit; nune ubi ὧν πώρω κλόνον cum τὼς ἀφέστως copulandum esse intellexi, ἐσλόν alienum, itaque scripsi Ἄφεος ἂν πώρω κλόνον, ut πῶρος adieetivi sit loco, cf. Hesych. πῶρος᾽ ὁ ταλαίπωρος. Ahrens haec sic constituit: καὶ StoevO, T. a. Σκαῖον μέγαν Εὔρ. vs δωρὸς ἀμ πώρω κλό- vov πρέπονϑ᾽ ἅτε τ. d. φώτας οὐ παρήσομες. Reliquam partem paginae d intactam relinquere satius duxi. Ad v. 18 adnotavit schol. ὅτε τὸν πόρον εἴρηκε τὸν αὐτὸν τῷ ὑπὸ τοῦ Ἡσιόδου μεμυϑευμένῳ Χάει: unde certum Πόρος hic oblitteratum esse, sed restitutio prorsus incerta. Ahrens scripsit : αἰπεῖα γ]ὰρ αἶσα παν- τῶν, [ἂν Πόρῳ] γεραιτάτῳ [τέκ᾽ ἠὐπ)έδιλος Aue. [ὑτράτησε γ)ὰρ “ἴσα παντῶν (καὶ Πόρος.) γεραιτάτοι (σιῶν ἀπ)έδιλος Ax coni. Blass.] — Tum v.16 Ahrens: [Ἀλλ᾽ ἀπ᾽ ἀνϑ)ρώπων ἐς ὠρανὸν ποτήσϑω (deus ἀρ]ρήτων γάμων πὰν ᾿ἀφροδίταν [καὶ κασιγ)νήταν ΕΓ ἁγνάν [πάλιν ἐπισπεύδην, ἐπάσαν [εἴποκα μὴ σέμι]τ᾽, ἐς δὲ “ιὸς δόμον [αἶψα παρ nv ἰερογλεφάροι: hoc postremum verbum διερογλεφάροι interpreta- tus. [(μήτις ἀνϑ)ρώπων ἐς ὠρανὸν ποτήσϑω (μηδὲ πει)ρήτω γαμὲν τὰν ᾿᾿φροδέταν (Κυπρέαν ἄνασσαν, ἦ τιν lo y ἢ παίδα Πόρκω (εἰναλίαν" Δαάγριτις δὲ “ιὸς δόμον (ἐσβαίνοι)σιν “ἐρογλεφάροι coni. Blass.] — V. 80 Ahrens scripsit Ψᾶφος αὐτίχα σῳ ᾽ ἔβα τῶν δαμοσιῶν [ἐς βύσον δύσασα] μαρμάρῳ μυλάκρῳ, [πόντιος δ᾽ ἔμαρψ]εν ᾿Αἴδας. Insolens ac- centus δαμοσιῶν (ct) sane videtur firmari lectione cod. Mutin. Theogn. 50 δημοσιῷ, sed hie praeterea brevis syllaba vice productae fungens offendit; permira protulit de hac voce Ahrens p. 278 seq., neque satis fecit Blassio, qui ἔβα" τῶν δ᾽ ἄλλος iO [ἔφϑιτ᾽, ἄλλος δ᾽ eve] μαρ- μάρῳ μυλάκρῳ seripsit. Ἔμαρψεν, quod v. 30 Ahrens dedit, ipse olim commendaveram, scholion additum: "Aetoro(qevns) ᾿ἴϑας, Πάμφιλος Ἄιδας arguit eritieos olim dubitavisse, utrum trisyllaba an disyllaba forma Aleman usus fuerit. V. 356. μησαμένοι. In clausala strophae fabulae narratione absoluta summam paucis comprehendit: iwfanda facinora perpetrare ausi gravia mala perpessi sunt, Hippocoontidas ut par est dicens. Antea, cum Eggen apographum μησαμέναι suppeditaret, ad Tyndari filias rettuli coll. Hesiodo ap. Sehol. Eurip. Orest. 239 et lom. Od. $ 199. — V. 37. ὄλβιος restituit Biink quamvis institutum sententiam non perspexerit, nam v. 38 ἀναπλέκει (1. 6. χαέταν) correxit, ubi δεαπλέκει emendavi. — ln scholio Egger ᾿ἡρίσταρχος legendum suspieatur, sed fuit, fortasse === p48 === 98 ; "POETAE MELICI. ἁμέραν (δι)απλέκει, .X..... 09. ἐγὼν δ᾽ ἀείδω ^. 1 δῇ 40 ᾿Δγιδῶς τὸ φῶς" ὀρῶ- » "»» » D τ Q cr ἅλιος, OvzEQ ἅμιν "Aye μαρτύρεται Nw | ^ 771988 φαίνεν" ἐμὲ δ᾽ οὔτ᾽ ἐπαινὲν , οὔτε μωμήσϑαι νιν ἃ κλεννὰ χοραγὸς 10 Ἀρχίλοχος. --- V. 89. Egger ἀκήρυκτος scripsit, quod et versus numero et sermonis Dorici legi adversatur, Ahrens et Blass ἄκλαυστος, Christ ἄπλυστος. — V. 40. Poeta fabulari perfunctus argumento ad virgines, quae hoc carmen canebant, se convertit, atque in hae altera carminis parte suaviter et puellaribus ingeniis convenienter ludit. Ae nomina- lim quidem appellat Agido et Agesichoram. Agesichorae etiam in scholis passim fib mentio. Agidus nomen restituendum schol. II 34: τὴν .. ἕω (ιαξζω Egger) xol ᾿Ζγησιχόραν περιστεραὲς εἰκάξουσιν, fuit haud dubie (ΑΓ) Δῶ: littera Δ speciem Z refert, quoniam librarius solet passim litteras hastulis coniungere: nam de tertia puella, cuius puleritudinem poeta laudaverit, non esse cogitandum, versus, quibus scholion illud adseriptum, argumento sunt. Scripsi sicut Blass Jyródg τὸ φῶς, quandoquidem non lieet commode τὸ φῶς cum sequentibus iungere: in charta AFIA .. litterarum, quae partim chartae hiatu absumptae sunt, reliquiae incertae, Blass sibi visus est ATIA.C le- gisse. Perperam Brink ἀείδω" Αγίδαο τὸ φῶς ὁρῶ de Agesichora haec interpretatus, quae Agidae fuerit consobrina: Agidam hune fuisse Alemanis patronum eundemque tunc choregi munere functum esse. At Alemanis patrono .4gesidae fuit nomen, vid. Heraclid. Pont. Pol. c. 9. Agido autem Agesiehorae fuit consobrina, nt ipse poeta v. 52 testatur. Nomen A4yióó, quamquam alibi non legitur, recte tamen a nomine ἅγιρ descendit, quemadmodum “αμπιδὼ (Plato Alcib. I 123 E) à nomine 4cuzic. — Cum antea ὄρωρ᾽ seripsissem, ratus librarium, qui ὁρῶ sibi videretur legere, peccavisse, nunc ὀρῶρ᾽ tueor, auctore Ahrensio, qui dorieae prosodiae proprietatem agnovit. — ᾧ τ᾽ ἄλιος seripsi, charta ᾧ τ᾽ ἄλιον manifesto errore, nam hoe dieit poeta: Agido ubi est, quasi sol oritur. "Quve vel dre secundum veterum grammati- corum praecepta scribendum, non ᾧτε, id quod secutus sum, in medio relinquens, reetene an secus isti iudieaverint. — μαρτύρεται, Ahrens μαρτυρέται requirit. — qge/vev, carmen hoc fortasse pervigilio fuit destinatum, cf. infra v. 62. — Blass scripsit ὁρῶ ῥ᾽ Gv ἅλιον, ὄνπερ uiv ᾿ἡγιδὼ μαρτύρεται, φαίνεν, praeeunte Christio, qui ὁρῶ ῥ᾽ excogi- lavit, Ahrens τὸ φῶς ὀρῶρ᾽ ὦ Jdóvov ἔνπερ ἅμιν ᾿Δγιδὼ μαρτυρέται φήνην. — V. 48. ἐπαινὲν, Ahrens ἐπαινῆν requirit. — V. 44. μωμήσϑαι seripsi, charta utrum μωμόσϑαν an μωμέσϑαι exhibeat, incertum, μωμέ- σϑαι legit Blass, hoc si verum, antiquae scripturae vestigium est. Egger male legit καμέσϑ'αι, unde Ahrens παλλέσϑαι, quamvis ipse ium in adden- dis Eggeri errorem sustulissem. — ἃ xAsvv& χοραγὸς Ahrens, cum Egger & κλεννὰ et in margine tanquam scholiastae interpretamentum χορήγος exhibuisset, qui error cum alios tum me vexavit: existimavi enim ipsum poetam a grammatico choregum diei, usus Athenaei loco XIV 633 A: ἐπά- λουν δὲ (oi Λακεδαιμόνιοι) καὶ χοφηγούς, ὥς φησιν ὁ Βυζάντιος “ημήτριος ἐν τετάρτῳ περὶ ποιημάτων, οὐχ ὥσπερ νῦν τοὺς μισϑουμένους τοὺς χο- ρούς, ἀλλὰ τοὺς καϑηγουμένους τοῦ χοροῦ, καϑάπερ αὐτὸ τοὔνομα ση- === p49 === ΑΙΟΜΑΝ, 39 45 οὐδὲ λῶσ᾽ ἐῇ᾽ δοκέει γὰρ ἤμεν cbr« ἐμπρεπὴς τώς. ᾧπερ αἴ τις ἐν BOTOIC στάσειεν ἵππον 884 παγὸν ἀεϑλοφόρον καναχάποδα, 2. ὑποπετριδίων ὀνείρων; 16 μαίνει. At choragos hic vocatur Agesichora, cuius laudes iam poeta persequitur, non Agido, ut Ahrensio visum. — V. 45. οὐδὲ λώσ᾽ ij seripsi, charta ut videtur OYACAQC, quod cum Aurora memorari vide- retur, me antea frustra exercuit, sed fuit fortasse id ipsum, quod nunc restitui, ibi seriptum, nam et prosodia et littera À ambigua. Hoc dieit poeta: "Agesichora neque si velit me sinit vel laudare vel vituperare illam virginem, ipsa enim eximia sua puleritudine animum meum plane occupat. Huc fortasse Hesych. spectat: λῶσα- ϑέλουσα. Ahrens οὐδα- μὼς (οὐδαμῶς) correxit, idque ipsum Blass dicit se in charta reperisse, haud dubie vana specie deceptus: οὐδαμῶς languidum foret versus complementum, neque eo vocabulo antiquiores poetae utuntur. — ἤμεν Charta ex corr, erat εἶμεν. — V. 46. ἐμπρεπὴς αὖ mihi videtur exem- plum Paris., Egger εὐπρεπὴς legit, ego conieci ἐκπρεπὴς, idque ipsum in charta legi testatur Blass. — τώς, ᾧπερ. αἴ τις iam olim seri- pseram (nisi quod ᾧπερ dedi) Egger legit và σῶΐ περαῖοις, ex Par. TOCU/ÍTTEPAIDIC, in charta AITIC extare auctor Blass. — V. 47. BOTAIC ex. Paris, sed T incerta. Egger βάτοις, Ahrens βοτοῖς, quod in eharta legi testatur Blass, sed incredibile poetam lepidissimum adeo illepida comparatione usum esse, ut dum Agesichoram praeconio vult ornare, choro virginum conviciaretur. Equidem nequeo expedire, nam βάτναις i e. φάτναις sive πάτναις proposito non satis aptum, neque fries i e. gregibus puerorum correpta priore syllaba conveniens. ort, ἐν βαϑμοὲς vel ἐν βάϑροις, i. e. ἐν βαλβῖσιν. -- V.48. παγὸν, quod dubitanter conieci, plane in charta comparere auctor est Blass. — κανα- χα(πο)δὰ quemadmodum supplevi agnovit in charta Blass. Cum Eggeri apographon κἀνάχαδα exhiberet, primum καναχαδὰ (ϑέοντα) scripsi. — V. 49. Primum voeabulum in ex. Par. oblitteratum, Blass ΤΩΝ legit, atque ita poetam scripsisse opinatur, sed equum celetem alatis somniis adnumerare inficetum. Conieci va « i. e. νόημα. Mentis sensa omnium rerum celerrima, hine ó à' ὥστε νόημ᾽ ἐπωτᾶτο, νέες ὠκεῖαι ὡσεὶ πτερὸν ἠὲ νόημα, item somnia, ψυχὴ δ᾽ ἠῦτ᾽ ὄνειρος ἀποπταμένη, vel σκιῇ εἴκελος ἢ καὶ ὀνείρῳ ἔπτατο. ltaque Aleman audacter sane, sed non invenuste hyperbole usus celerem equum dixit sensum alatorum somniorum. Antea seripsi παῦ᾽ ὑπ᾿, vel ποῖ δ᾽ yel τῷ δ᾽ i. e, τένι δὲ, cui bono, quod vulgo dici solet τί μοι ᾿ ἔριδος καὶ ἀρωγῆς, τί γὰρ νεφῶν μοι (vid. ad Anacr., fr. 130. Bernhardy Paralip. synt. II 67): sed poterat etiam τῷ vel τένι diei, quemadmodum etiam τίη (quod male dirimunt cé ἢ) 'dandi est casus et Latini dieunt quo mihi fortunam. Sed haec pariter atque σαῦμ᾽ i.e. ϑαῦμα ab Ahrensio, παῖδ᾽ olim à Blassio commendatum, iustitutae sententiae non satisfaeiunt. Ὑποπετρίδιος dictum per metathe- Sin pro ὑποπτερίδιορ vel potius per syncopen pro YTTOTTETEPIAIOC, id quod plane confirmat Et. M. 783, 20: ὑποπετριδίων ὀνείρων ita certe V ἃ m. sec. atque Et. Flor., vulgo ὑποπτέρων vw.) “Ἰονύσιος ὁ Σιδώνιος (ita Boeckh, vulgo σίδιος, M σίδιτος) πρῶτον (V πρῶτος) ταύτῃ τῇ ἐπιβολῇ ἐχφήσατο, ἧπερ χρῶνται of γραμματικοί, ὡς. τύμβος τυμβίδιος, παῦρος παυρίδιος, μοιχὸς μοιχίδιος, πτερὸν πτερίδιος. ἐχρὴν οὖν εἰπεῖν === p50 === 40 c "POETAE MELICI. evo. 6. 60 ἦ οὐχ ὁρῇς; ὃ μὲν κέλης "Evewxóg, & δὲ χαίτα τᾶς ἐμᾶς ἀνεψῆί!ς 6 00 - ' ^ anb ᾿Δγησιχόρας ἐπανϑεῖ χρυσὸς ὡς ἀκήρατο,. ς΄ ᾿ ᾿ Er c 65 τὸ τ᾽ ἀργύριον πρόσωπον καὶ τῶν ὑποπτέρων ὀνείρων τῶν ὑποπτεριδίων ὑπερϑέσει τῶν ὑποπε- τριδίων. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ παϑῶν. lia fere libri, sed ap- paret locum amplorem male in breviarium redactum esse, Primum Dionysii Sidonii, qui fuit Aristarchi discipulus et anagnostes (in scho- lis Homerieis passim Ποσειδώνιος perperam scribitur pro E Σιδώνιος) sententia proponitur: ὑποπετριδίων ὀνείρων" “Διονύσιος ὁ Σιδώνιος" πετερόν, ταύτῃ τῇ ἐπιβολῇ (AAxudv) ἐχρήσατο ἧπερ χρῶνται oí Τα- ραντῖνοι. ls igitur recte vidit Alemanicum non ad πτερόν, sed ad πετερόν esse revocandum, quod inserta littera E sit auctum, ἐπιβολὴν 'dicens, cui contraria est ἀποβολή, quam alii ἐπένϑεσιν ἐπέκτασιν, παρ- ολκὴν "vocant, neque inepte Laconiei poetae idiomati illustrando adhi- buit sermonem Taxrentinorum, qui a Laconibus originem ducunt, et ad eundem modum τόρονος pro τόρνος ( (yid. Hesych.) dixerunt. Dionysius igitur, quamvis non agnoverit πετερόν esse primigeniam vocabuli spe- ciem, tamen eius auxilio expedivit Alemanieum, contra Herodianus metathesin tuetur: sed Herodiani explanatio non integra est servata: novissima ita redintegranda: οὕτως πτερὸν πτερίδιος" ἐχρῆν οὖν εἰπεῖν 'πῶν ὑποπτεριδίων ὀνείρων καὶ ὑπερϑέσει τῶν ὑποπετριδίων. Quae praeterea Lentz Herod. II 238. 39 tentavit, improbanda. Scho- liasta Alemanis docte magis quam vere existimat sommia dici ὑπο- πετρίδια, quoniam somniorum sedes fuerit prope λευχάδα πέτρην, ad- hibens Homeri versus Od. (ἃ 11 πὰρ δ᾽ ἴσαν Sixeavoio (ap. Hom. est ὩὨπεανοῦ t£) ῥοὰς καὶ λευκάδα πέτρην Ἠδὲ παρ᾽ ἠελίοιο πύλας καὶ δῆ- μον ὀνείρων. Neque vero Dionysii explieatio latuit hune interpretem, qui videtur (vid. init. schol) dixisse, veteres solitos esse somniis aliis- que, quae monstri instar sint, pinnas tribuere. — V. 50. 75 οὐχ δρῇς; ὁ μὲν πέλης emendavi Eggeri apographon οὗ χωρησομὲν κέλης, emen- dationem firmavit ex. Paris, nisi quod οφης exhibet, 5 quod dubitanter proposui, Blass sibi visus est reperire. Satis apparet iam Alemanis aetate Lacones usos esse Venetis equis in certaminibus curulibus, velut Olympiae, cf. fr, adesp.: Ἐνετίδας πώλους στεφαναφόρως. Errat igitur schol. Eurip. Hippol. 230 Δέων πρῶτος “Ἱακεδαιμόνιος m07 (Eustath. z£) ὀλυμπιάδι ἐνίκησεν ᾿Ενέταις ἵπποις, neque videtur hoe dixisse Polemo, quem antestatur, neque arguit hoe titulus statuae ad- sscriptus: “έων ᾿λακεδαιμόνιος 1 ἵπποισι νικῶν i ᾿ἀντικλείδα πατήρ: ubi ἀνταλκέδα corrigo, cuius pater ΟἹ, 89 (85) potuit Olympiae vic- toriam hane reportare: hoc additamentum 81 recte se habet, statua multo post dedicata sit necesse est, sed credo Polemonem scripsisse haec ἦν δὲ (0 Λέων) ᾿ἀνταλκίδα πατήρ. --- V. 58. ᾿Δγησιχόρας, hoc nomen hic et aliis locis spiritu caret, sed. v. 57 spiritus vestigium superest, pag. IIl 11 asper deprehenditur contra dorici sermonis consuetudinem, — V. 54. χρυσὸς ὡς drj ut redintegravi manifesto chartae seriptura firmat. — V. 55. τό τ᾽ ἀργύριον πρόσωπον διαφάδαν — τί τοι λέγω; charta διαφράδαν, sed P est expunctum, ut Ahrens vidit conlato Poll II 129 ἀρρήδην, διαρρήδην, διαφάδην. Correxi distinctionem: laudare cum vult virginis faciem, fingit se nescire, qua comparatione commode === p51 === ALCMAN, ᾿ 41 διαφάδαν — τί vot λέγω: — "Aygougóoa, μέν᾽ αὕτα. — & δὲ δευτέρα πεδ᾽ ᾿ἡγιδὼν τὸ εἶδος ἵππος εἰβήνῳ Κολαξαῖος δραμείται. 25 60 ral πελειάδες γὰρ &uív Ὀρϑίᾳ φάρος φεροίσαις uti possit, itaque orationem non continuat, reticentia usus. , Neque enim ut Ahrens et Blass volunt oratio ita conformanda: τό τ᾽ ἀργύ- οιον πρόσωπον᾽ διαφάδαν τί τοι λέγω" (vel λέγω) nam τό T doy. 79. ἐπανϑεῖ null pacto ferendum, itaque antea seripsi τὸ eere. προ iungens χαίτα ἐπανϑεῖ πρόσωπον i. e. προσώπῳ. — V. 5T. Ayrnouóga, μέν᾽ «Uta scripsi, fingit enim Agesichoram se avertere vel recedere, ne eoram suas laudes exaudiat: nam ᾿4γησιχόρα μὲν αὕτα haec esi Agesi- chora otiosum plane additamentum, praeterea μὲν si legimus, quod se- quitur & δὲ referendum foret ad aliam (i. e. tertiam puellam), at uni- versa haec stropha Agesichorae laudibus destinata, quemadmodum prior Agidus praeconio. Nihil egit. Blass ᾿Δγησιχόρα μὲν αὕτα' ἄδε δευ- τέρα scribendo. — V. 58. πεδ᾽ ᾿ἡγιδὼν Ahrensii emendationem charta plane confirmat. — V. 59. Pmmog εἰβήνῳ Κολαξαῖος δραμείται h. e. tan- quam equus Colaxaidos Seytharum regis cum venatico cane pernicitate certabit: c£. Pollux v 41 de Cretensium canibus: of δὲ πάριπποι τοῖς ἵπποις συνθέουσιν, οὔτε προϑέοντες οὔτε μὴν ἀπολειπόμενοι. Dativus enim certandi studium significat, idem est ac si dixisset ἅμα δραμεῖται, quemadmodum Theocr. VIlIé μυκητᾶν ἐπίουρε βοῶν, Jqve, λῆς μοι ἀεῖσαι, i.e. δια εἶσαι vel διάσασϑαι, quod .veteres rectius quam nostri interpre- tantur. εἰβήνῳ quid sit, vidit Blass adhibens Hesy ch. ἐβῆνοι" ἀλωπεκίδες et Pollux V 38 λέγουσι δὲ τὰς uiv Aexeívag (κύνας) ἐξ ἀλωπέκων καὶ κυνῶν γενομένας κληϑῆναι ἀλωπεκέδας. Idem Blass in scholio adseri- pto vidit εβὴν (Egger την). Κολαξαῖος Aleman contractione admissa dixit pro Κολαξαίιος: Κολαξαὶς autiquus Seytharum rex (vid. Herod. 1V 5 et 7) equum pernicitate insignem habuisse videtur: scholion ἑκὼν ἱππων vedintegrandum (Σκυϑ)ικῶν ἵππων: nam ad equum, non ad eanem hoe nomen referendum: canem si insignire voluisset poeta, Ca- storis nomen addidisset, cf. Pollux N 89: αἱ δὲ “Καστορίδες Κάστορος ϑρέμματα, ᾿ἡπόλλωνος τὸ δῶρον᾽ ταύτας δ᾽ ὁ αὐτὸς οὗτος ποιητὴς (Ni- eander) εἶναι τὰς ἀλωπεκίδας ἔχει, μιξαμένου τὸ γένος ἀλώπεκι Κάστο- eos. Aleman autem quantopere peregrinis nominibus locorum, gentium, hominum delectatus sit, satis constat. Ahrens ἵππος εἰρὴν (ὡς) κόλαξ “ιὸς δραμήται, ab εἴρην (εἰρήν) quod non est segregandum ab ἄρσην (primigenia species fuit APIHN) ab hoe loco omnino alienum. Blass ἵππος εἰβήνῳ κόλαξ δῖος | postea tic] δραμείται, at κόλαξ quod ϑεράποντα inter- pretur non convenit; poterat cauis equi minister, non equus canis comes dici. -- V.60. ἁμέν, accentus nota in charta nulla, ut videtur. — V. 61. Ὀρϑίᾳ φάρος scripsi, in charta est OPOPIAIQÁPOC, sed ὀρϑρίαι vel propter insolentem colloeationem verborum displicet (hinc. Egger φεροίσαι scripsit) neque salis convenit cum proximis verbis νύκτα δι᾿ ἄροτρον ἀμβροσίαν. In scholio est ὀρϑιαι φαρος σωσιφανῆς «gotgov, quod ap- Ius deseriptum esse ex libro, qui diversam recensionem exhibebat. luc spectat Herodianus z. pov. λέξ. 99, 31, ubi dieit $4APOC correpta paenultima tria genera et varias significationes adsciscere, καὶ οὐδέ- === p52 === do — ' POETAE MELICI. νύκτα δι᾿ ἀμβροσίαν ἅτε σήριον 886 ἄστρον αὐειρομέναι μάχονται. στρ. ε΄. Οὔτε γάρ τι πορφύρας - ; Á E 65 τόσσος κόρος, ὥστ᾽ ἀμύναι, οὔτε ποικίλος δράχων παγχρύσιος. οὐδὲ μίτρα “υδία νεανίδων eere nnns. ὧν ἄγαλμα, B C -P. HI. τερον, ὁπότε σημαντικὸν τοῦ ἱματίου 3 καὶ τοῦ ἀρότρου, ὡς καὶ παρ᾽ ᾿ἡλχαμᾶνι, ἀλλὰ καὶ παρ᾽ ᾿ἀντιμάχῳ" ἀεὶ φάφεος ατεύουσιν ἔχων (ser. γῆν χατέουσαν Ey) οὕτως ἐν τοῖς ἀντιγράφοις εὕρηται. φάρος, si ara- trum notat, correpta priore syllaba dietum esse poetarum usus arguit, atque hanc explicationem praeter Sosiphanem (quem in aliquo com- mentario de hoc versu disputavisse eredo, quamquam Brink in tiagoe- diis ipsum hoe vocabulum adhibuisse existimat, comprobavit Herodia- nus, cuius auctoritas me movet, ut hanc scripturam sequar, quamquam quid iste ritus sibi velit, ignoramus: nam aratrum in Dianae sacris ad- hiberi insolens: sed veteres interpretes velut Sosiphanem non temere id statuisse, consentaneum: cognomen Dianae Εὐλακέα (ap. Hesych., ubi Meineke εὐλάκεια suasit) quorsum spectet, ambiguum. Alii inter- pretabantur vestem, solenne deabus munus, hinc in charta φᾶρος scri- ptum. Sed sive φάρος sive φᾶρος probaveris , Ὀρϑίᾳ pro ὀρϑρίαι (Brinck ὀρϑοίᾳ) recte mihi videor restituisse. — V. 62. ἅτε σήριον (antea σεέριον scripsi) ἄστρον ᾿αὐειρόμέναι correxi chartae scripturam ATE€CTPIONACTION (Ahrens ἄστρον sibi videre visus est) ^ Hoc enim €horus dicit: Zee per sanctam noctem wt lucidwm sidus nobiscum certant pernicitate in choreis a, gendis. Cf. Ibyei fr. 3: φλεγέϑων ᾧπερ διὰ νύχτα μακρὰν cefote παμφανόωντα. Adde Hesych. ,Eeigfov κυνὸς δίκην" “Σοφοκλῆς τὸν ἀστρῷον κύνα, ὁ δὲ ᾿ἀρχίλοχος τὸν ἥλιον, Ἴβυ- xog δὲ πάντα τὰ ἄστρα. Αἴρεσϑαι de sideris ortu dietum, ut est apud Soph. Phil 1331 ἔστ᾽ ἂν ἥλιος αἴρῃ. Medela, quam v. 61 seq. ad- hibui Ahrensio visa esí omnium infelicissima, sed quod ipse coniecit ἀγεσέριον h. e. aestatem. adducens metrum pervertit et quod virgines cum Pleiadibus comparari existimat vix cuiquam probaverit. Canini ἀγεσείριον scripsit. — V. 64. οὔτε corrector chartae, erat οὔτι. Hunc et v. seq. Alemanis nomine ex Aristophanis. grammatiei, commentariis ad- geripsit schol. Hom. 1]. E 206: φησὶ γὰρ ὁ γραμματικὸς ᾿Δριστοφάνης τὸ ἀμύνεσθαι .. . τίϑεσθαι καὶ ἀντὶ ψιλοῦ τοῦ ἀμείψασθαι" φέρει γὰρ χρῆσιν ἔκ τε ᾿ἠκμᾶνοο τό" οὐ γὰρ πορφύρας τόσος κόρος ὥστ᾽ ἀμύνα- σθαι (eadem Eust, 546, 29): ubi ἀμύνασθαι ex librarii errore ortum, quein non debebat Brink probare: nam media forma versus numero aperte adversatur. Recte Aristophanes ἀμεέψασθαι (ἀμεῖψαι) interpre- tatur, nam sententia haec est: purpur earum véstium non tanta est topia, ut mutare liccat, quemadmodum est Od. & 521: χλαῖναν .. x οἵ παρ- επέσκετ᾽ ἀμοιβάς. --- V. 66. δράκων, ef. Luciani Amor. 4: ot περὶ καρ- ποῖς καὶ βραχίοσι δράκοντες. Hesych. ὄφιες. . . καὶ τὸ χρυσοῦν περι- βφαχιόνιον. οὔ ὄφεις, τὰ δρακοντώδη γινόμενα ψέλλια. “Μένανδρος Παρα- ovo fp τοὺς ὄφεις, λέγει, καλῶς γέ μοι ἠγόρασας. et Nicostrat. fr. ine. 7: ἀλύσεις, παϑετῆρας, δακτυλίους, βουβάλι᾽ ὄφεις. — "V. 69. ἐανοφόρων antea scripsi. [ἰανὸν κροτάφων ἄγαλμα Blass, cui fere omnia === p53 === ALCMAN. ᾿ 48 τὸ οὐδὲ ταὶ Ναννῶς xóuet, 831 ἀλλ᾽ οὐδ᾽ "Egéra σιειδής, οὐδὲ Συλακίς τε καὶ Κλεησισήρα., οὐδ᾽ ἐς Αἰνησιμβρότας ἐνθοίσα, φασεῖς" δ ᾿Δσταφίς τέ μοι γένοιτο 76 καὶ ποτηνέποι Φιλύλλα, ΖΙαμαγόρα τ᾽ ἐρατά τὲ Ἰανϑεμίς, ἀλλ᾽ ᾿4γησιχόρα μὲ τηρεῖ. στρ. ξ΄. Οὐ γὰρ & καλλίσφυρος 10 ᾿Δγησιχόρα πάρ᾽ αὐτεῖ, 80 ᾿ἡγιδοῖ δέ παρμένει, quae in hae pagina restituta sunt debentur.] — V. 70. Conieci οὐδέ μοι Ναννῶς κόμαι. — Chorus postquam dixit simplici eultu se uti (quorsum etiam spectant Ναννῶς κόμαι i. e. eleganter coacti crines, qui- bus Nanno superbiebat) deinde dicit non virgines nobiles et potentes, qnas nominatim recenset, sed Agesichoram choragum esse. Neque enim mundus muliebris hic enumeratur, quemadmodum critici antea opinabantur, sed nomina recensentur virginum Laconicarum, quibus Age- sichora chori dux et magistra multum praestare dicitur. id statim intellexi, ubi in apographo Dlassiano v. 72 KACHCICHPA comparuit; est enim hoe Laconicum nomen pro vulgari Κλεισιϑήρα, quo Lyco- phro v. 1222 utitur, geminumqne plane. exemplum Κλεήσιππος ex- tat in Fr. adesp. 45, qui haud dubie Alemanis est versus. Fuit enim antiquitus verbum KAEHMI, euius tertia persona KAEHI! nominibus componendis adhibita, unde etiam postea Lacones dixerunt κλεέω sive κλεῶ pro κλέω (κλείω), inde est apud Aristophanem in Lysistr. 1299 xAede τὸν AuéxÀetg 610v, ita recte libri, non Ἀλέωα. — V. 71. σιξι- δὴς non ad ϑεός(σιός), sed ad Laconieum σίς referendum (cf. ὁ τὸν σέν φέρων in titulo, Hesych. 66v τὴν σεμνὴν ϑεόν, ita enim sceriben- dum videtur) — V. 74. "Acvegis mulieris nomen, velut in Plauti Tru- eulento est Astaphium, antea /naures dici opinabar, quae alins ῥότουν vel βοτρύδια vocantur (vid. Aristoph. Thesmoph. II fr. 6, 2. Hesych v. βότρυς. Pollux V 97) — V. 76. “αμαγύρα correxi chartae seriptu- ram quae videtur AAMAITTA, quamquam alia quoque tentari possunt. ' Ahrens stropham hane ita refinxit: τῶν ο(ὐ απ)άρων ἀγαλμα, οὐδὲ πία)γναλινῆς κόμαι" ἀλλ᾽ οὐ(δέ τι χρὼς ἀειδῆς, οὐδὲ σὐ(μφυρτοὴς κὰ πώε᾽ ἁ ἐέσηρα οὐδ᾽ ἐς ἄ(προν τὰς ἀκμᾶ)ς ἐνθοῖσα, φασεῖς ἀσταφίς (τις οὐδ᾽ &v)octo(s) καί ποτ᾽ ἐ(σχέο)ν. φίϑώγυλλα Old (τις, ἃς νεαγρὰ «άδῃ ἀνθεμίς᾽ ἀλλ᾽ ἀγί(α)σ(ᾶν κ)όρα (ἄδ)ε (λ)ύρει, quae quemodo inter- pretatus sit qui cognoscere velit, adeat ipsum. — V. 78 seq. Pergit chorus hae stropha Agesichoram laudibus ornare, laetatur enim, quod choro huie virginum praeesse non dedignetur, quod areta amieitiae necessitudine sit coniuneta eum Agidone, quod "festis diebus epulas ἃ virginibus paratas non sperant, utitur autem chorus per omnia inter- rogativa oratione. — V. 79. [Blase ita seribit: οὐ γὰρ — «Ursi; Ayióo? μέσφ᾽ ἂρ μένει, Surio κἄμ᾽ ἐπαινεῖ) αὐτεὶ agnovit Ahrens, huc === p54 === Ὁ " POETAE MELICI. ϑωστήριά 9 ἅμ᾽ ἐπαινεῖ; ἀλλὰ τᾶν ..... σιοί, δέξασϑ — "πὶ 3 ZEN Δ καὶ τέλος — 85 εἰποὶμί x'* ἅπαν μὲν αὐτά παρσένος μάταν -- γλαύξ ἐγὼν 0 .......... μάλιστα ἁνδάνην ἐρῶ" πόνων γὰρ ᾿ . AES ἅμιν ἰάτωρ ἔγεντο. 90 ἐξ ᾿4γησιχύρας δὲ νεάνιδες ess. ἐρατᾶς ἐπέβαν. spectat schol. adseriptum ἄ αὐτοῦ i. e. ἀντὶ αὐτοῦ. — V. 81. ϑωστή- ριά 9^ du^ ἐμαινεῖ; Seripsi, charta Θῶὡοτήρ — AMETTAIN€I, unde in promptu correctio, &ud i. e. ἀμέτερα. Hue pertinet schol. ϑωστήρια top quemadmodum Blass legit. Of. Hesych. ϑωστήρια" εὐωχητήρια καὶ ὄνομα (ξορτῆρ). Ahrens ϑωστῆμεν .. μ᾽ ἐπαινεῖ. -- V. 82. Conieci ἀλλὰ τᾶν ἀρᾶν, -- σιοί, δέξασθαι, ἄναν δότ᾽, — ἀρχὰ καὶ τέλος" χορο- στάτις εἴποιμί w^, ἀδνὰ piv" αὐτὰ παρσένος. ' Sehol. or. τὸ ave ανυσις. Of. Callim. in lov. 90 αὐτὸς ἄνην ἐκόλουσας, ἐνέκλασσας δὲ μενοινήν. Hesyeh. dvev: ἄνυσιν. Hoc dicere chorum putavi: precum mearum quas di ratas faciant principiwm et finis est; optat autem, ut virgo maneat et chorum regere pergat. Antea conieci ἀεὶ μένε. [ἀλλὰ τὰνδ᾽ ἁμῶν, σιοί, δέξασϑ᾽᾽ ἀπονητὶ ἄνα καὶ τέλος" γραῦς τό τις sind κ᾽" ἅπαν μὲν αὐτὰ παρσένος μάταν ἀπὸ ϑράνω λέλακα. γλαύξ. r. Blass]. — V. $7 aegre in integrum restitui potest; conieci μὰ τάν, ἀπεῖπ᾽" ἄνω βέβακας, γλαύξ: h. e. megat, noctua emim sursum abiit, fingit enim noctuam, Minervae deae virginalis ministram, infaustum edidisse omen, unde colligit Agesichoram nolle semper virginem manere. Prima per- sona βέβακα γλαύξ nullo modo ferenda, itaque βέβαπας correxi, cor- rector λέλακα substituit, sed cum incertum sit, utrum volatu an voce noctua omen ediderit, illad servavi — V. 87. Conieci ἐγὼν δ᾽ ἐρῶσα δαμώτι μάλιστα ἁνδάνην ἐρῶ (δαμώτι i. e. δαμώτιδι sive virgini, quae ludendi studiosa et perita, est. ef. Stesichor. fr. 34 τοιάδε χρὴ Ζαρί- των δαμώματα παλλικόμων ὑμνεῖν, quod. Et. M. 265, 35 recte παίγνια interpretatur, schol Arist. Pac. 797 quem sequitur Hesych. male τὰ δη- μοσίᾳ ἀδόμενα. Plato Theaet. 161E: δημώμενον λέγειν τὸν Πρωταγό- ραν. Hesych. δαμώμενος᾽" ἀγαλλόμενος" οἵ δὲ παίζων, (καὶ) δαμώσεις (παίγνια), ita enim seribendum: quae sequuntur. spectant aliam: glos- sam óeuóror) Quod antea conieci ἐγὼν δ᾽ ἐρῶσ᾽ νυώτι i. e. viragini (ἐνυῶτις ab "qai fictum) dudem repudiavi. ce»óévgv, non ἀνδάνειν, plane exhibet charta; ἐρώ, quod divinavit Ahrens, Blass in charta agno- vit, ego antea modo conieci, usus interpretamento adscripto ἀρέσκειν imüvud. [ἐγὼν δὲ τᾷ μὲν An μάλιστα (vel μαλίστα) ἀνδάνην ἐρῶ Blass. -- Conieci ἀγλατϊᾶς ἐρατᾶς ἐπέβαν. [Blass 5 δ᾽ aiveg ἐρατᾶς ἐπέβαν.] — A novissima stropha. restituenda, me abstinui. Ad v. 32 et. Hymn. Hom. 21, 1 Φοῖβε, σὲ μὲν καὶ κύκνος ὑπὸ πτερύγων λίγ᾽ ἀείδει ὄχϑῃ ἐπιϑρώσκων ποταμὸν πάρα δινήεντα Πηνειόν. Xanthum enim Lyciae flumen dici recte monuit Ahrens: ego quod autea cxisti- === p55 === d ALCMAN. 45 24. [11.] REM ψενζυ .ῷωυ ΄ Lem 4M o Vu LM 5 E E. , Pn “ἂν ἐὺ... ξυμ fw-- Οὐκ εἷς ἀνὴρ ἄγροικος -οὐδέ : 849 σκαιὸς οὐδὲ παρὰ σοφοῖσιν οὐδὲ Θεσσαλὸς γένος 343 3 » , οὐδ᾽ ᾿Ερυσιχαῖος οὐδὲ ποιμήν, mavi Ξάνϑον esse Laconicae terrae rivum, qui Kvoxev (ita Herodianus, apud Lycophr. 580 est ἄνηκεινν, Choerob. 2996 Kewxvov paenultima producta) vocatus in rhetra Lycurgi, postea Οὐνοῦς appellatus est, in errorem inductus sum Eggeri apographo. [$us γὰρ v. vw οὗὑτῶς ἔδος, αὖ x «ἐράμαι' τοὶ κυβερνάται o" ἔχον" ἢ ἂν νᾷ μολοίη (vel “μολόη) .. Qua ἄδε τῶν Σηρηνίδων ἀοιδοτέρα x ἐχμάσδοι. σιαὶ ydo: ἀντὶ δ᾽ ἔνδεκα παίδων δέκα σὴκ ἀείδεν" φϑέγγεται δ᾽ ἄρ᾽ ᾧτ᾽ ἐπὶ Ξάνϑω δοαῖσι κύκνος “ἀδεῖ δ᾽ ἱμέρῳ ξανθῷ κομίσκᾳ -- Blass.] Fr. 94. Steph. Byz v. Ἐρυσίχη: Πόλις ᾿ἀκαφνανέας" " . τὸ ἐϑνυι- χὸν Ἐρυσιχαῖος, περὶ οὗ πολὺς “λόγος τοῖς ἀρχαίοις" ὁ Τεχνικὸς γὰρ καὶ Ἡρωδιανός φασιν (fort. del. καὶ Ἡρωδιανὸς et deinde φησιν restituen- dum), ὅτι σεσημεέωται τὸ ᾿Ερυσίχαιος προπαροξυνόμενον ἐν τοῖς ἐϑνι- κοῖς" μήποτε οὖν τὸ χαῖον ἐγκεῖσθαι, Ἢ ἐστιν ἡ βουκολικὴ ῥάβδος, καὶ τὸν ἐφρύσω μέλλοντα. διχῶς οὖν ἔσται, ὡς ἐστὶ δῆλον παρ᾽ ἡλκμᾶνι Φ ἀκβάνη. V ἀήβαντι) ἐν ἀρχῇ τοῦ δευτέρου τῶν Παρϑενείων ἀσμάτων" φησὶ ydo: Οὐκ... Ἐρυσιχαῖος. εἰ γὰρ τῷ Θεσσαλὸς γένος συναπτέον, ἐθνικὸν ἐστι καὶ προπερισπάσϑω" Ἡρωδιανὸς ἐν ταῖς Καϑόλου προσῳδίαις καὶ Πτολεμαῖος ἔφη" εἰ δὲ τῷ οὐδὲ ποι- μὴν συνάψειέ τις, λέγων" οὐδ᾽ ἐρυσι αἴος οὐδὲ ποιμήν (sie vulgo, HRV ἢ ἐρυσιχαῖος τὸ οὐδὲ ποιμήν, Α ἡ ἐρυσιχαῖος τὸ δὲ οὐδὲ ποιμήν, Meineke λέγων τό" οὐδὲ ποιμὴν ἢ ἐρυσέχαιορ), πρόδηλον ὡς πφοπαρ- οξυνϑήσεται καὶ δηλοὶ τὸν βουκόλον ἢ τὸν αἰπόλον, πρὸς ὃ τὸ ποιμὴν ἁρμόδιον ἐπαχϑήσεται. lgitur paradosis antiqua proparoxytonon tue- batur, Herodianus praecipit, si ἐθνικὸν sit, cireumducendam esse pae- nultimam, id quod seeutus sum; siu acuatur antepaenultima, esse appel- lativum, quam interpretationem comprobavit, schol. Apoll. Rhod. 1V 972: καὶ tojv) παρ᾽ Alxu&vi δὲ λεγόμενον ἐρυσίχαιον, τῷ γαίῳ ἐρύ- ovre ἤτοι ποιμαίνοντα. Qui ultimam acuunt Et. M. 180, 97, Cram. An. Ox. 1 10, 28, Philem. 16, non sunt audiendi. Initium affert Chrysipp. περὶ ὠποφατικῶν e 31: Εἰ Ἀλκμὰν ὁ ποιητὴς οὕτως ἀπεφαίνετο᾽ Ovx ἧς ἀνὴρ ἀγροῖκος οὐδὲ σκαιός. ubi quod ἧς pro εἷς legitur, ex errore (EIC et HC) ortum videtur, sed reete ἄγροικος, Steph. ἄγριος, M. Schmidt ἀγρεῖος praeoptat. — M. ?. παρὰ σοφοῖσιν manifestum meudum aegre proeuraveris, olim παρὰ συφοῖσι (ef. Lycophr. 970) conieci, lacobs παρά. σοφος, ΠΝ παράσοφος σύ, Welcker παρ᾽ ἀσόφοισιν, ' Meineke παρ ἀσόφοινν. — V.A εἴ b redintegrandi sunt ex Strabone X 460, ubi have leguntur: u δὲ μεσογαίας κατὰ μὲν τὴν ᾿ἀκαρνανέαν Ἱμρνσιχαίους τινώς ψησιν ᾿ἡπολλόδωρος λέγεσθαι, ὧν ᾿λχμὰν μέμνηται: Οὐδ᾽ Ἔρυσι- === p56 === 46 ' ' | POETAE MELICI. . 6 ἀλλὰ Σαρδίων ἀπ᾽ ἀκρᾶν. 25. [22] M 839 Ν᾿ Ἔπη τάδε καὶ μέλος Axudv εὗρε, γεγλωσσαμένον κακκαβίδων στόμα συνϑέμενος. 26. [12] Οὗ u' ἔτι, παρϑενικαὶ μελιγάρυες ἱμερόφωνοι- χαῖος, Καλυδώνιος οὐδὲ ποιμήν, ἀλλὰ Σ. ἀπ᾽ ἄκραν, ubi Καλυ- δώνϊος οὐδὲ Casaubonus seripsit, libri καλυδωναίου δὲ vel καλυϑωνέου δέ, νοὶ κλυδωναίου δέ, “νοὶ denique χλυδωνέου δέ. At delendum plane est Καλυδώνιος apud Strabonem, quae est interpretatio voocis Ἔρυσι- χαῖος, namque Stephanus satis luculenter docet, versum fuisse οὐδ᾽ ᾿Ερυσιχαῖος οὐδὲ ποιμήν, Hartung scripsit Ἐρυσιχαῖος οὐδὲ ποιμήν priore vocula οὐδὲ deleta, Stephani verba non satis recte interpreta- tus. — V. b. ἀκρᾶν Villebrun, codd. ἄκραν, praeter Ix, qui ut vulgo ἄκρας. Ceterum hoc fortasse fuit carmen, iu quo poeta recensuit varias gentes, apud quas ipsius nomen vigeat, vid. fr. 118. Fr. 28. Athen. IX 390 A: καλοῦνται δὲ οἵ πέρδικες ὑπ᾽ ἐνίων κακκάβαι, ὡς καὶ ὑπ᾽ ᾿ἡλχαμᾶνος, λέγοντος οὕτως" ἐπῆγε κτλ. σαφῶς ἐμφανίξων ὃ ott παρὰ τῶν περδίκων ἄδειν ἐμάνθανε" διὸ καὶ Χαμαιλέων ὁ Ποντικὸς ἔφη τὴν εὕρεσιν τῆς μουσικῆς τοῖς ἀρχαίοις ἐπινοηϑῆναι ὑπὸ τῶν ἐν ταῖς ἐρημίαις ἀδόντων ὀρνίϑων, ὡς κατὰ μέμησιν λαβεῖν στάσιν τὴν μουσικὴν. — Vi 1. ἔπη τάδε καὶ μέλος scripsi, legebatur ἐπῆγε (ita APN, ἐπήγαγε, L). δὲ καὶ μέλος. Cf. Theocriti epigr. 19, 5 de Archilocho: ὡς ἐωμελής v ἔγεντο κἠπιδέξιος Ἔπεά τε ποιδῦν πρὸς λύραν T ἀείδειν. Hermann ἐπᾶγε, Meineke ἐπείγε δὴ καὶ μέλος, Em- perius ἔπη δέ τι καὶ μέλος vel ἔπη τάδε ,"wupélog et deinde sioe. — V. 9. soos γεγλωσσαμένον κακκαβίδων στόμα συνθέμενος emendavit Meineke, legebatur εὑρέ τε γλωσσάμενον wax. ὄνομα συνϑ.. Emperius εὺρε (eis) τὸ γλώσσαλγόν ποκὰ (vel. Sue) xexx. στόμα cov. Her- mann εὑρέ ze γλῶσσα vóuov, | xcxx. ὅμαδον | cvv. Ego olim proposui εὕρετο γλωσσάνεμον (ut ποδάνεμος dicitur) x. ὄπα c., Hartung ἔπη δέ τε καὶ μέλος 744. εὕρετο, γλυκυστόμων x. ὄπα cvv. Fr. 26. Antig. Caryst. Hist. Mir. 27 (23): Τῶν δὲ ἀλκυόνων of ἄρσενες κηρύλοι πολοῦνταιε. ὅταν οὖν ὁπὸ τοῦ γήφως ἀσϑενήσωσι καὶ μηκέτι. δύνωνται πέτεσϑαι, φέρουσιν αὐτοὺς αἵ eren ἐπὶ τῶν πτερῶν λαβοῦσαι" καί ἐστι τὸ ὑπὸ τοῦ ᾿Δλκμᾶνος λεγόμενον τούτῳ συνῳκειω- μένον" φησὶν γὰρ ἀσϑενὴς ὧν διὰ τὸ γῆρας καὶ τοῖς χοροῖς οὐ ᾿δυνά- μενος συμπεριφέρεσθαι οὐδὲ τῇ τῶν παρϑένων ὀρχήσει" οὔ μ᾽ ἔτι κεῖ."--- 71. οὔ I ἔτι, cod. Pal. quem inspexit Holder οὐ μέν τι. — ἐμερόφωνοι Scripsi cum 'Barkero, idemque Sehneidewin edidit, lege- batur ἱερόφωνοι, quod vocabulum " nonnulli legisse videntur ap. Hom. Il. X 505, ubi nunc ἠεροφώνων extat. Ahrens et apud Alemanem et apud Homerum ἐερόφωνος requirit, quod repetit ab ἐερός (— διερός, === p57 === ALCMAN, ' | 41 γυῖα φέρειν δύναται" βάλε δὴ βάλε κηρύλος εἴην, 543 0g τ᾽ ἐπὶ κύματος ἄνϑος ἅμ᾽ ἀλκυόύόνεσσι ποτῆται νηλεγὲς ἦτορ ἔχων, ἁλιπόρφυρος εἴαρος ὄρνις. 21. [181] Πολλαλέγων ὄνυμ᾽ ἀνδρί, γυναικὶ δὲ Πασιχάρηα. 98. (21.] Ἱῦσαν δ᾽ ἄπρακτα νεάνιδες, ὥστ᾽ ὄρνεις ἱέρακος ὑπερπταμένω. λιγυρός, λιαρός), Philol. XXVII 590. — V.2. φέρειν, scribendum vide- iur φέρην. — Cod. Pal. βάλε δὴ, βάλε et in margine κατὰ ἀποκοπὴν τοῦ ἃ ἀρκτικοῦ στοιχείου᾽ ἔχει γὰρ τὸ ὅλον ἀβάλε, σημαντικὸν εὐχῆς ἐπίρρημα ἀντὶ τοῦ ὄφελεν, εἴθε, eie. Apoll. de coni. Bekk. An. II 522: Τὸ ἄβαλε ἐντελές ἐστι" καὶ σαφὲς ἐκ τῆς ἐκτάσεως τοῦ «' καὶ ἀφαι- ρεϑὲν γὰρ τὸ αὐτὸ δηλοῖ" Βάλε δή, βάλε w. s. et rursus 568. Idem legitur in Bekk. An. 11 946. Cram. An. Ox. I 265, 1. Et. M. 186, 43. Schol. Arist, Av. 299. Suid. v. Κηρύλος. Denique : Et. Flor. Miller Misc. 60: βάλε, ἀντὶ τοῦ dele βάλε EL Beas ἀπὸ τοῦ κήρυκος εἴην" ὁ δὲ ᾿Δλιμᾶν τὸ ἀβάλε, οἷον ἀβάλε καὶ νέοντα.. γίνεται. |n his novissimis cave credas aliud Alemanis fragmentum delitescere, scribendum ᾿Δλαμάν. τὸ δὲ a βάλε, οἷον & βάλε μηδ᾽ ἐγένοντο γένεται καὶ & κατὰ συγ- κοπήν κταλ.: initium est epigr. Callimachei 19, ubi ὥφελε legitur, sed « βάλε commendat Agathias Anth. VII 583, ut assolet Callimaehum imi- tatus. — V. 8. Satis intempestive Hecker. ἀν᾽ (vel vp) ἀλκυόνεσσι φορεῖται. Imitatur Aristoph. Av. 251: ὧν τ᾽ ἐπὶ πόντιον οἶδμα ϑαλάσ- σης Qoia μετ᾽ ἀλκυόνεσσι ποτᾶται. ubi Schol ἔστε δὲ παρὰ τὰ ᾿ἀλκμᾶ- pos" ὅστ᾽ ἐπὶ... ποτᾶται᾽ διὸ καὶ ogg εἴρηται, unde apparet etiam apud Aristophanem φοτῆται restituendum esse. s Zon. 121: Wiwuav: ὄρνεον ϑρηνητικόν. ubi Goettling: "AAwvóv' ὁ. 9. Δλκμάν recte videtur corrigere. — V. 4. νηλεγὲς seripsi, Antig. νηλεὲς, ἀδεὲς Photius 348, 92: 'Ogvig: .. . καὶ “ωριεῖς ὄρνιξ, παρ᾽ ᾿λκμᾶνι δὲ ἅπαξ ὄρνις" ᾿δεὲς xtA, unde Boissonade νηδεές eoniecit, Heeker ψωλεμές. Cf. Hesych. , Nnheyés: οἰκτρόν (Alberti ἄνοικτον), ἀϑρήνητον. Ultima verba «à. sí. 0. affert Athen. ΙΧ 473D, Hecker ἱερὸς (ἰα φὸς) ὄρνις, fortasse recte, Ahrens εἰαρὸς i. e. ἱερὸν Sive διερὸς, sed quae de his vocabulis disseruit, redarguere non est huius loci. Fr. 97. Aristid. lI 40: Té δὲ ὁ τῶν παρϑένων ἐπαινέτης τε καὶ, σύμβουλος λέγει ὁ , Λακεδαιμόνιος ποιητής: Πολλὰ LA yov κτλ. πολλά, q φησίν, ὁ ἀνὴρ λεγέτω, γυνὴ δὲ oig àv ἀκούσῃ “χαιρέτω. ubi Sch.: ὁ Asper. Πολλαλέγων Herm., v. πολλὰ λέγων. Ξ-- ὄνυμ᾽ ,M ὕνυσιμ᾽. - ^ Mel Hermann, πᾶσι — Θ, πάσῃ χάσῇ χαρῆα M, πάση χαρηά L. Fr. 28. Athen. IX 318 E: Ὅει δὲ καὶ imi τοῦ πληϑυντιχκοῦ ὄρνεις λέγουσιν, πρόκειται τὸ “Μενάνδρειον μαρτύριον. ἀλλὰ καὶ Ἀλκμάν πὸν φησί. Λῦσαν xr. “ῦσαν scripsi, quamvis brevior forma ἔδυν non ἔδυσαν usitata sit. Welcker (Mus. Rh. X 406) frustra defendit λῦσαν. Olim αὖσαν seripsi, et à me monitus proposuit Sehneidewin, vel potius ἄϊσαν ἄπρακτα, quandoquidem alias trisyllaba £antumn forma extat. At in hae comparatione timoris potins quam clamoris fieri solet men- === p58 === 4 ^ POETAE MELICI. 0» . ΝΣ ᾿ 844 » Ζεῦ πάτερ, αἱ yao ἐμὸς πόσις εἴη. 80. [19.] Σφεὰ δὲ προτὶ γούνατα πίπτω. 81. [80.] Τῷ δὲ γυνὰ ταμία σφεᾶς ἔειξε χώρας. 32. [1141 (ἄρχτον δ᾽) im" ἀριστερὰ χηρὸς ἔχων. tio, ut est apud Aleaeum fr. 27: ἔπταξον ὥστ᾽ ὄρνιϑες duvv Αἴετον ἐξαπίνας φανέντα, adde Soph. Ai 167. Aleman Nausicaae ministras dicit, quae cum Ulixem conspexissent, subito timore percelluntur, ef. Homeri Od. Vl 138: τρέσσαν δ᾽ ἄλλυδις ἄλλη. Ad idem hoc carmen pertinent fr. 29. 80. 31. 32, cf. quae dixi in Philol. XVI 590 seq. Welcker et Rossbach tetrametrum acatalectum exhibent, quos nolui sequi, nam Aleman versiculos minutos adamavit, neque dubitavit elisionem versu extremo admittere. — V. 1. ὥστ᾽, Aleman ᾧτ᾽, ut solet, scripsisse videtur. — V. 2. ὄρνεις PVL, ὄρνις B, ὄρνιδος À. — ὑπερπταμένω Dindorf, vulgo ὑπερπταμένον, 'BP ὑπερπταμένῳ. Fr.29. Schol Hom. Od. ξ 244: 4/ γὰρ ἐμοὶ. . ἐνθάδε νατε- τάων: ἄμφω μὲν ἀϑετεῖ ᾿Αρίσταρχος᾽ διστάξει δὲ περὶ τοῦ πρώτου, ἐπεὶ καὶ “Δλημὰν αὐτὸν μετέβαλε ( (Lehrs μετέλαβε mavult), παρϑ'ἐ- νους λεγούσας εἰσάγων' Ζεῦ κτλ. Fr. 30. Apollon. de pron. 399 B: Πλεῖστα μοῦ» ἔστι παρ᾽ ἑτέροις εὑρεῖν, σφέτερον πατέρα ἀντὶ τοῦ ὑμέτερον. . Aixudv: Ὑμὲ κτλ. (fr. 3) Σφεὰ δὲ κτλ. — προτὶ Bekker, cod. sort. — γούνατα, malim γώνατα. cf. Homeri Od. ἡ 146: Σόν τε πόσιν σά τε γούναϑ᾽ κάνω πολλὰ μογήσας. Non audiendus Ahrens, qui hune versiculum Calli- macho vindieat de dial. dor. 263: vide supra ad fr. 3. Fr. 81. Cyrillus ap. Cram. An. Par. IV 181, 27: εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, ἔνϑεν καὶ τὸ οἶκος, εἰς ὃν ὑποχωροῦμεν, ὡς ᾿λλχμάν" τὸ δὲ γύναι τα- μίας σφέας εἶξε χώρας, quae correxi; adde Apollon. de pron. 402 B: TÓ σφεᾶς ἔειξε (cod, σφεασε stÉsv) χώρας παρ᾽ '"Alxuavi τῷ € πλεονάξει. Fr. 82. Eustath. I" 110, 25: Μονῆρες δὲ ἐν ϑηλυκοῖς 3 χείρ, ἢ κλίνεται διχῶς, ποτὲ μὲν διὰ τοῦ E, ὅϑεν καὶ χέρνιβα, ποτὲ δὲ διὰ τῆς E διῳϑόγγου, ποτὲ δὲ κατὰ Ἡφωδιανὸν καὶ μετατεϑείσης αὐτῆς εἰς Jj, ᾧ μαρτυρεῖ φησὶν ᾿λκμὰν ἐν τῷ" ἐπ᾽ ἀρ. κτλ. Versum redintegravi, cf. Homeri Od. s 276: ἄφατον ... τὴν γὰρ δή μεν ἄνωγε Καλυψώ, δῖα ϑεάων Ποντοπορευέμεναι, ἐπ᾽ ἀριστερὰ χειρὸς ἔχοντα. — Fortasse alia quoque hue pertinent, velut fr. 54 Σὲ γὰρ ἄξομαι (cf. Od. £ 108: ὡς σὲ γύναι ἄγαμαί τε τέϑηπά 7s), fr. 14 Μάκαρς ἐκεῖνος (Od, ξ 108 κεῖνος δ᾽ αὖ περὶ κῆρι μακάρτατος), fr. πληϑοίον (Od. s 310, 315). === p59 === ALCMAN. 49 88. [93.] Καί ποκά vor δώσω τρίποδος κύτος, ᾧ x' i... LL λε᾽ ἀγείραιρ᾽" ἀλλ᾽ ἔτι νῦν γ᾽ ἄπυρος. τάχα δὲ πλέος ἔτνεος, οἷον ὁ παμφάγος ᾿Δλκμάν 845 b ἠράσϑη χλιερὸν πεδὰ τὰς τροπάς" οὔτι γὰρ ἠὺ τετυγμένον ἔσϑει, ἀλλὰ τὰ κοινὰ γάρ, ὥσπερ ὁ δᾶμος. ξατεύει. 84. [25.] Πολλώκι δ᾽ ἐν κορυφαῖς ὀρέων, ὅκα ϑεοῖσιν ἄδῃ πολύφαμος ἕορτά, χούσιον ἄγγος ἔχοισα μέγαν σκύφον, Fr. 33. Athen. X 416 C: Καὶ λκμὰν δὲ ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν ἀδηφάγον εἶναι παραδίδωσιν ἐν τῷ τρίτῳ (B yo) διὰ τούτων" Καί ποκᾶ tot xti. Respicit huc Aelian. Var. H. 1 27. — V. 1, ποκα, fort. τόκα. — V. 9. ἀγείραις scripsi, nam coniunctivus modus ἀγεέρῃς ab instituta sententia alienus; ᾧ κ᾿ &»..... As' dysíoge Dindorf prae- eunte Hermanno, A à κ᾽ ενιλεα γειρης, B ὦ κενιλεὰ y tionc, PVL ὦ καὶ νιλέα τριήρης. Supplementum incertum, fortasse ᾧ κ᾿ ivi παισὶν ἐπαίκλι᾽ ἀγείραις: chorus enim virginum vel chori dux videtur com- pellari; de voeabulo ἐπαίκλια vid. Athen. XIV, 649 E: ᾿ἡπίων δὲ καὶ Ἡρόδωρος, ὥς φῆσι Πάμφιλος, ἐπαίκλια (ita. C, ἐπαίκλεια AB, ἐπέκλεια PVL) καλεῖσθαι τὰ μετὰ δεῖπνον τραγήματα. Meineke à κ᾽ ἐν ἐδέσματα πόλλ᾽ ἐναγείρῃς. Welcker Mus. Rh. X 408 ᾧ κ᾽ ἔνι λεῖα τριήρης᾽ ἀλλ᾽ ἔτι | ἔντι γε νῦν ἄπυρος, Hartung à κ᾽ ἔνι πυάνιόν σοι ἀγείρῃς. -- V.3. ἔτι ΑΒ, ἔντι PVL. — ἄπυρος L, ἄπειρος BPV. — V. 4. ἔτνεος L, ἔπνεος P, ἔπνεο V. — V. 5. χλιερὸν πεδὰ Casaubonus, librieyoítoov παῖδα, fortasse verba traicienda χλιερὸν ἠράσϑη. — V. 6. 5) censor lenensis Athenaei, vulgo οὐ, Schweighaeuser o? τὸ non recte probante Welekero. — τετυγμένον L, τετυμμένον ABPV, — ἔσϑει, fort. ἐσθίει, quod Hartung quoque proposuit. Meineke scripsit ἠράσϑη χλιερὸν πεδὰ τὰς τροπὰς ἔσϑειν (vel ὁ οϑέει) οὔτι γὰρ ἠῦ τετυγμένον, ἀλλὰ wr. — V. 1. κοινὰ Casaubonus, libri καινά, Fr. 34. Athen. XI 498 F: ᾿ἡἠσκληπιάδης δὲ ὁ Μυρλεανὸς iv τῷ περὶ τῆς Νεστορίδος φησίν, ὅτι τῷ σκύφει καὶ τῷ κισσυβέῳ τῶν uiv iv ἄστει wel μετρίων οὐδεὶς ἐχρῆτο, συβῶται δὲ καὶ νομεῖς καὶ of ἐν τῷ ἀγρῷ" ενν καὶ Δλκμὰν δέ φησι’ Πολλάκι κτλ. — V. 1. ὅκα, B ὅσα. — V. 2. ϑεοῖσιν ὥδῃ Hermann, vulgo ϑεοῖς ἄδῃ, quod frustra tuetur Welcker, qui de his versibus disputavit in Mus. Rh. X 254. --- πολύφαμος Fio- rillo, libri πολύφανος, quod Weleker alii putant dorice pro πολύφωνος dietum esse, id quod iure sno Ahrens de dial. Dor. 182 addubitavit; melius conveniret, si quis πολὺ φαεινὸς interpretaretur, quemadmodum est apud Pindarum lsth. V. 30 ἐν ϑυσίαισι φαενναῖς, at insolens eius- modi compositum. Olim πολύφοινος h. e. πολύϑοινος scripsi. -- V. 3. χρύσιον scripsi, legebatur χρύσεον, Baumeister male κέσσινον ἄγγος. PosrAs Lym. ΠῚ, 4 === p60 === ΝΕ ' POETAE MELICI. οἷά ve ποιμένες ἄνδρες ἔχουσιν, 6 χερσὶ λεόντειον γάλα ϑήσαο, τυρὸν ἐτύρησας μέγαν ἄτρυφον ἀργιφόνταν. 846 — V. 4. ἔχουσι, fort. rectius ἔχοισεν, vid. ad? fr. 60, 1, ἔχοισα ΑΒ, ἔχουσα PVL. — V. 6. χερσὶ λεόντειον γάλα Fiorillo, ϑήσαο ego, codd. χερσὶ Asovréov (sic B, χερσίλεον τέον PV, λεοντέου L) ἐπαλαϑεῖσα: Fiorillo ϑεῖσα pariter atque ἄτρυφον tanquam interpretamenta abiecit, Hermann χερσὶ λεόντεον Ἐν γάλα ϑεῖσα coniecit, ego olim ϑεῦσα seripsi, sed hoc non solum propter formae insolentiam offendit, verum etiam praesens tempus ferri nequit, ubi omnino praeteritum requiritur: itaque nune ϑήσαο scripsi (nam neque contraeta forma ϑήσα, neque ϑήσας «Β8 018. placet), ubi asyndeton ϑήσαο͵... ἐτύρησας, quamvis non satis gratum, tamen rationem habet. Fiorilo autem, qui verissime vidit "ἅλα restituendum esse, commode adhibuit Aristid. 1.49: Καὶ δύναιτ᾽ ἂν καὶ ὄνους πτεροῦν (6. “ιόνυσος), οὐχ f ἕππους μόνον" ὥσπερ καὶ λεόν- τῶν γάλα ἀμέλγειν ἀνέϑηκέ τις αὐτῷ Λακωνικὸς ποιητής. Sane Aristides Baechum dicit leonum lae mulgere, Aleman eadem attribuit mulieri: nec tamen recte Emperius, cum antea ϑῆσϑαι proposuisset, postea ut hane difficultatem removeret, ἔχων σὺ pro ἔχοισα et ϑήσας seripsit. Fiorillo Baecham aliquam dei ministram diei existimavit: mihi vel Bacchi Aliquam comitem, velut “Μέϑην, vel Δαῖτα (Sophocles Triptol. fr. 539: Ἦλϑεν δὲ Δαὶς ϑάλεια, πρβσβίστη ϑεῶν) poeta dicere visus est, quamquam etiam de matre Deorum cogitavi, cuius religio iam ante Alemanis saeculum in Peloponnesum haud dubie fuit propa- gata, cf. quae Pausanias in Areadieis (VIII 44, 3) dicit: πρός τε τοῦ ᾿λλφειοῦ τῇ πηγῇ ναός τε Μητρὸς ϑεῶν ἐστὶν. οὐκ ἔχων͵ ὄροφον ied λέοντες δύο λίϑου πεποιημένοι, hine etiam ipse Alpheus λεόντειος πόρος dietus, vid. Hesych. (Hartung de Diana et Nymphis Caryatidibus cogi- tat.) 'Bed ut hoc in medio relinquam, non est mirum, si Aristides, qui Àlemanis hunc locum non satis firma tenebat memoria, haee ad Bacchum transtulit, cui eiusmodi facinus inprimis convenire videbatur, Minime vero audiendus Weleker, qui Aristidis locum ab Alemane plane alienum ratus, hune poetam existimat Spartanam mulierem alloqui, quae diie obtulerit in aureo vasculo caseum, qui vel in leonis simili- tudinem formatus vel leonis imagine ornatus fuerit, itaque corrigit χερσὶ λεόντειον σπαλαϑεῖσα vel παλαϑεῖσα (im massam cogens) quorum neutrum graeci sermonis consuetudine firmatur: persuasit tamen Sehneidewino, qui Philol. X 352 χερσὶ λεόντεον εἰκόνα ϑεῖσα legendum censuit. — V. 6. ἀργιφόνταν Welcker, ἀργειοφεονται A, ἀργειοφόνται BP, ἀργύφεόν τε VL, ego olim Hoyeipóvro conieci, ut hoc nomine Aleman appellaverit Bacchum, quemadmodum Apollinem , Sophocles (vid. Et. Gud. 72, 52). Meineke ἀργιοφόντᾳ edidit: sed ἀργιφόνταν dixisse Alemanem correpta antepaenultima testatur gramm. Hambur- gensis editus a Welckero et Schneidewino (M. Rh. X 256, Phil. X 350): τὰ παρὰ τῇ γραφῇ διαφορούμενα" εἰσὶ ταῦτα᾽ ἀργειφόντης. καὶ τύρος ἐντηρήσας μέγαν ἀργύφαν. ἀργιφόντα᾽ εἴκελος ἀστεροπῇ καὶ τὸ ἴκελος. Poterat hoc Alemanis versu Didymus uti, qui Moyeupóvrge vel potius Veytpóvzgs a vocula ἄρὶ inserta I repetebat, vid. Sehmidt Didym. 381. Lepide autem et solita usus audacia poeta caseum ἀργεφόνταν appel- lavit, nam recte puto Welekerum aecusativum restituisse. Est'autem hie versus, ut videtur, strophae novissimus, itaque poeta trochaicam clausulam in loeum daetylorum substituit, nam dactylis trium tempo- rum hic haud dubie usus est. === p61 === ALCMAN. 51 * 35, [14.] “Ἔρπει γὰρ ἄντα τῷ σιδάρῳ τὸ καλῶς κιϑαρίσδην. 96. [26.] Ἔρος μὲ δαὗτε Κύπριδος F£xevi γλυκὺς κατείβων καρδίαν ἰαίνει. 81. [211 τ τ΄υ-.--.--:-[ν.]- υ-ῦ -—B opo oon Z-—vu-ucI Τοῦτο αδειᾶν.. Μωσᾶν ἔδειξεν δῶρον μάκαιρα παρϑένων ἁ ξανϑὰ Μεγαλοστράτα. 38. [34.] "Agpoüíre uiv οὐκ ἔστι, μάργος δ᾽ Ἔρως οἷα παῖς παίσδει » ? »25 » 7 e , - Ῥ &xo ἐπ ἄνϑη καβαίνων, ἃ μή μοι ϑίψῃς, τῶ κυπαιρίσχω. bd Fr. 35. Plut. vit. Lycurgi e. 291: Μουσικωτάτους γὰρ ἅμα καὶ ,mo- λεμικωτάτους ἀποφαίνουσιν αὐτούς (Πακεδαιμονίους)" ἕρπει κτᾶ. ὡς ὃ Λακωνικὸς ποιητὴς εἴρηκε. Eadem s. poetae n. de fort. Alex. lI c. 2. — ἕρπει, Scaliger coni. ῥέπει. --- V. 2. κιϑαρίσδην scripsi, vulgo κιϑα- οίσδειν, C κπιδδαρίδειν. Weleker τῶ σιδάρω et κυϑαρίσδεν requirit. In ed. 2 coniunxi cum fr. 29. Fr. 36. Athen. XIII 600 F: Aeybrec δ᾽ ὁ ἁρμονικός, ὥς φησι Xa- μαιλέων, Ἀλκμᾶνα γεγονέναι τῶν ἐρωτικῶν μελῶν ἡγεμόνα, καὶ ἐκ- δοῦναι πρῶτον μέλος ἀκύλαστον ὄντα καὶ , (fort. καταφερῆ pro καὶ seri- bendum) περὶ τὰς γυναῖκας καὶ τὴν τοιαύτην μοῦσαν εἰ vag διατριβάς" διὸ καὶ λέγειν ἕν τινι τῶν μελῶν Ἔρος κτλ. — V. δαῦτε scripsi, vulgo δ᾽ αὖτε, Buttmann δεῦτε. — JFéxoti scripsi, legismiqt ἕκατι. Fr. 31. Athen. XIII 600 F: Λέγει δὲ (ἀμρχύτας sive αμαιλέων) καὶ ὡς τῆς Μεγαλοστράτης οὐ μετρέως ἐρασϑείη (libri συμμέτρως ἐρα- σϑείς, alterum Sehweighaeuser, alterum Cobet correxit), ποιητρίας μὲν οὔσης, δυναμένης δὲ καὶ διὰ τὴν ὁμιλίαν τοὺς ἐραστὰς προσελκύσασϑαι. λέγει δ᾽ οὕτως περὶ αὐτῆς. Tové ἁδεῖαν μοῦσαν κπτὶ. Est fort. ex eodem carmine ex quo £r. 36. — V. 1. τοῦτο αδειᾶν.. Moc&v scripsi, fortasse ἐμὶν vel ἀν᾽ àv ad versum redintegrandum addendum, antea τοῦϑ᾽ ἁδεᾶν Movcàv scripsi, Stephanus ἁδειᾶῶν Movoüv, cui ᾿Μωσᾶν substituit Schneidewin, non recte Meineke Mo ἄν. — V. 9. μάκαιρα, PVL μάκαιρα. — παρθένων ΑΒ, παρϑένῳ PVL, fort. “παρσένων. Fr. 38. Hephaest. 16: Δύναται δὲ καὶ μέχρι τοῦ ἑξαμέτρουν προ- χόπτειν τὸ μέτρον διὰ τὸ ᾿τριακοντάσημον μὴ ὑπερβάλλειν" καὶ εἴη ἂν ἑξάώμετρον καταληκτικὸν τὸ καλούμενον τοῦ ἀλκμᾶνος ἐκ uóvov ἀἄμ- φιμάκρων' qo. κτλ. Eadem Apostol. IV 62, 6. — V. 1. παῖς παίσδει 4* === p62 === 59 ' . POETAE MELICI. 39. [30.] Χρύσιον ὕρμον ἔχων ῥαδινᾶν πετάλοις ἴσα καλχᾶν. 40. [50] 848 - “ύσπαρις, αἰνόπαρις, κακὸν ᾿Ελλάδι βωτιανείρα. 41. [511 Καί ποτ᾽ Ὀδυσσῆος ταλασίφρονος ὦξαϑ'᾽ ἑταίρων Κίρκα ἐπαλείψασα. 42. [82.] Τίς δ᾽ ἄν, τίς ποκα δὰ ἄλλω νόον ἀνδρὸς ἐνίσποι; Bentley, παῖς δὴ Turneb., παέσδει CE, md AP, παίσδα FIBNH Apost. Fort. hue pertinet Hesych. Ταίσδῃ (cod. παῖς δὴ) παιδαριεύῃ, ut sit scribendum παέσδη" παιδαριεύεται. — V. 2. ἐπ᾽ ἄνϑ' AU ἄνϑης A, ἐπάνϑης P, αἰπάνϑης C. — ἃ μὴ, À αμή. — Hartung ἄκρ᾽ ἐπ᾽ ἀν- ϑηνὰ βαίνων, abusus Hesychii glossa ἀνδηνόν, ἀνθηρόν, βαπτόν, ubi dudum ἄνϑενόν restitutum est. — καβαίνων Pauwius, vulgo καββαίνων, Ursinus καμβαίνων, Apost. ἄνϑηκα βαίνων. — τῶ κυπαιρίσκω A, ut scripserat Welcker, vulgo τῷ κυπαιρίσκῳ, Apost. và κιπαρέσσω. Fr. 39. Athen. XV 6824: Τῶν δὲ καλχῶν μέμνηται καὶ ᾿Δλκμὰν ἐν τούτοις. Χρύσεον κτᾶ. — χρύσιον B, χρύσεον Ursinus, vulgo χρύ- 6s10». — ῥαδινᾶν ... καλχᾶν Dalecampius, vulgo ῥαδινὰν ... xoAydv. — πετάλοις ἴσα scripsi, legebatur πετάλοισι, vitium subesse animadvertit Meineke, sed non debebat πετάλοις ἴσον corrigere. Fr. 40. Schol. Hom. Il. y 39: Δύσπαρι: ἐπὶ κακῷ ὠνομασμένε Πάρι, κακὲ Πάρι. Καὶ ᾿Δλκμὰν φησί" ΦΤύσπαρις κτλ. Eadem Eust. 379, 88, ubi καὶ αὐνόπαρις. — βωτιανείρᾳ, legebatur βωτιανείρῃ. Fr. 41. Schol. Hom. Il. π 236: Καὶ ᾿Δλκμὰν γὰρ φησί: Καί ποτ᾽ κτλ. οὐ γὰρ αὐτὴ ἤλειψεν, ἀλλ᾽ ὑπέθετο Ὀδυσσεῖ. — V. 1. ὠξαϑ'᾽ Seripsi, legebatur ὦτά $^, antea correxeram Ge«9^, et sie Schneidewin et Dindorf. — ἑταίρων Heyne, codd. ἑτάρων. —'N. 8. Kíoxo seripsi, legebatur Kégwy. — ἐπαλείψασα, Heyne ἐπήλευψεν coniecit, mihi poeta Seripsisse videtur: Κίρκα ἐπάλειψίεν καρὸν χερὶ δεψήσ)ασα. cf. Od. μ 41: ἐπὶ δ᾽ οὔατ᾽ ἀλεῖψαι ἑταίρων, κηρὸν δεψήσας μελιηδέα. adde 118: αὐτὰρ ἐγὼ κηροῖο μέγαν τροχὸν ὀξέϊ χαλκῷ τυτϑὰ διατμήξας, χερσὶ στιβαρῇσι. πιέξευν" αἶψα δ᾽ ἑαίνετο κηρός, ἐπεὶ κπέλετο μεγάλη ig Ἠελίου v' αὐγὴ Ὑπεριονίδαο ἄ ἄνακτος, Sed novissimus hic versus expun- gendus, quippe qui a rhapsodo aliquo git additus. Antea apud Alema- nem suspicatus sum legendum esse: καὶ τότ᾽... Κίρκα ἐπάλειψ᾽ αἶψα. Fr. 42. Apollon. de Adv. in Bekk. An. Hl 566, 11: Ἑξῆς δητέον καὶ περὶ τοῦ ῬΑ. AAu ud» Τίς ἄν, τίς ποκα δὰ wi. τίς δ᾽ Schneide- === p63 === ALCMAN,. 53 43. [1341 Καὶ ποικίλον (xc, τὸν ἀμπέλων ὀφθαλμῶν ὀλετῆρα. 44. [116.] Τῷ δὲ σκομύνϑεα κατ᾽ ἀν κάρραν μάβως ἐπίαξεν. 45. [4.] j 849 Μῶσ᾽ ἄγε, Καλλιόπα, ϑύγατερ Aug, ἄρχ᾽ ἐρατῶν ἐπέων, ἐπὶ δ᾽ ἵμερον ὕμνῳ καὶ χαρίεντα τίϑει χορόν. 46. [40] Πάρ 9' ἱερὸν σκόπελον παρά τε ΨΨύρα. win, vulgo τίς, nisi forte τέρ κα (sive xev) scribendum; sed Aleman elium fr. 49 utitur particula ἄν: ταῦτα μὲν ὡς ἂν ὁ δᾶμος ἅπας. — δὰ voeulam nonnulli grammatici ex ῥέα coaluisse ideoque ó& scriben- dum esse censuerunt, quos olim secutus sum. Sed antiquitus propagata seriptura erat 6e et similiter apud Aeolenses foe, quam tuentur Apol- lonius et Herodianus, cf. Et. M. 210, 43 et 700, 25. Sed quod illi existimant, decurtatum esse ex ῥάδεον, falluntur: primigenia adiectivi forma fuit PA4/Z, hine neutrum adverbii loco adhibitum. Hiatus aspe- rjtas mitigatur littera ἀνεκφὼν ήτῳ praesertim in caesnra, — ἄλλω Bekker, eod. ἀλλὰ. — ἐνίσποι scripsi, legebatur ἐπίσπον. Fr. 43. Ammon. v. ἵπες᾽ ... ἵκες δὲ τὰ διεσϑίοντα τοὺς ὀφϑαλμοὺς τῶν ἀμπέλων. Καὶ ποικίλον κτλ. — V. 1. ἀμπέλων (vel potius ἐμ- πέλω) ὀφθαλμῶν scripsi, legebatur inverso ordine ὀφθαλμῶν ἀμπέλων. Est autem versus 1 anapaestus generis logaoedici, quo genere usum esse hune poetam testis est Hephaest. c. 8 extremo, ubi Alcmanem metrum Archebuleum adhibuisse auctor est. Antea scripseram ὀφϑαλ- μῶν ἀμπελίνων, Reiske ἁπαλῶν, Schneidewin delevit. Fr. 44. Herodian, περὶ μον. λέξ. 44, 10: Παρὰ δὲ Alxudvt διὰ τοῦ ἃ (πιάξω). τῷ δὲ σκομύνθεα κατ᾽ ἂν κάρραν μάβως imet: Lehrs coni. τῷ δέσποινα ϑεὰ καττὰν κάραν ἀμβᾶσ᾽ ἐπίχξε de Venere vel Ate cogi- tans, Nauck τῷ δὲ κόρυν ϑεὰ καττὰν κάραν λαβῶσ᾽ ἐπίαξε. Non pos- sum expedire, olim proposui dubitanter τῷ δὲ σκόλλυν Qe | καττὰν καρὰν ἀβρῶς πίαξεν, Hartung τῷ δὲ xógvv θεὰ καττᾶν xogg&v μα- λακῶς ἐπίαξεν. Forma πιάξω etiam Sophron usus est ap. Apoll. de pron. 336: οὐχ ὁδεῖν vv ἐπικαξε, ubi ἐπέα ξε vel ἐπέίαξε scribendum. Εν. 46. Hephaest. 40: ᾿λκμὰν καὶ ὅλας στροφὰς τούτω τῷ μέτρῳ κατεμέτρησε' Moo ἄγε κτλ. Eadem Max. Plan. V 510 ed. Walz. Arsen. Viol. 360. Apostol XI 94, 4. — V. 1 etiam Hephaest. 24 et Schol — V. 9. ἥμερον, Max. ἱερόν. — V. 8. ὕμνῳ Heph. (nisi quod A ὕμνω), Upvo Ars Apost, ὕμνον Max. * Fr. 46. Schol Odyss. y 171: Νήσου ἐπὶ Ψυρίης] νησίδιον μικρόν, === p64 === 84 ᾿ I POETAE MELICI. 41. [1] Einexé μοι τάδε, φῦλα βροτήσια. 48, [411 Οἷα “ιὸς ϑυγάτηρ ἔρσα τρέφει καὶ Σελάνας [δίας]. 49. [64.] d : 850 Ταῦτα μὲν ὡς ἂν ὁ δᾶμος ἅπας. 50. [60.] “Μέγα γείτονι γείτων. 51. [61] Οὐ γὰρ ἐγώνγα, άνασσα, Zug ϑύγατερ. ἔχον λιμένα νηῶν εἴκοσιν. Aiwuuv: Παρά τε ἱερὸν σκόπελον παρά τε ψψύρα τὸν Ζιόνυσον ἄγοντες. Eadem Eust. 1462, 46. Cram. An. Par, ΠΙ 433, 19. Schneidewin a me monitus vidit Alemanis versum cum Cratini "fragmento Ψύρα τὸν Διόνυσον ἄγοντες (vid. Meineke II 1, 208) iemere coaluisse. — πάρ 9' Buttmann, vulgo παρά τε, sed Cobet "male ad eundem modum παρ τε "oo. Fr. 47. Aristid. I 509: ᾿Δλλαχῇ δὲ (ὃ ᾿Δλκεμὰν) οὕτω σφόδρα ἔν- ᾿Άλεος γίγνεται. ὥστε. φαίης ἂν ὅτι οὐδ᾽ οὑτωσὶ κατὰ τὸ ῥῆμα ἔνϑεός ἐστιν, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὴ τοῦτο ὥσπερ ϑεὸς τῶν ἀπὸ μηχανῆς λέγει" Εἶ- πατε κτλ. liaque in hoc quoque carmine de se praedicaverat poeta. Est fort. ex eodem carmine ex quo est fr. 33. Fr. 48. Plut. Sympos. 1Π 10, ὃ: “φοσοβολεῖ γὰρ ταῖς πανσελήνοις μάλιστα διατηκόμενος (ὁ ἀήρ), ὥς zov καὶ ᾿Δλκαμὰν ὁ μελοποιὸς αἶνιτ- τόμενος τὴν δρόσον ἀέρος ϑυγατέρα καὶ Σελήνης" Οἷα, φησί, zog 9. ἔρσα (vulgo μέγα) v. κ. Σελ. (om. δέας)., et. de facie in orbe lunae c. 25 ubi οἷα om., praeterea zfiíóg codd. pariter atque δέας om., et Quaest. nat. c. 24, ubi additum est δίας. Respicit Macrob. Saturn. VII 16. Hinc Natalis Com. Myth. 1Π 255: ,Quidam tradiderunt Lunam fuisse uxo- rem Aeris, e quo Rorem filium conceperit ac genuerit, ut ait Aleman melicus in eo carmine: 'λγφωστιν δρόσον αὔξει μὲν Μηήνης τὲ καὶ ᾿ἀέρος υἱός." — Ego δίας cancellis sepsi, quamquam epitheton hoc convenit Lunae, cf. Hymn. Hom. 32 v. 8 et 17; fortasse Σελαναέας scribendum, sed quoniam numeri ambigui, satius coniecturis abstinere. Hartung Ἔρσα τρέφει Σελαναίας τε. Fr. 40. Hephaest. 40: Τῷ δὲ ἐφϑημιμερεῖ (δακτυλικῷ κέχρηται) "Akuudv: Ταῦτα μὲν κτλ. cf. Schol. Heph. 116. — δῶμος, vulgo δῆμος. Fr. 50. Schol. Hom. Il. x 305: Wa μέγα ῥέξας τι καὶ ἐσσομένοισι πυϑέσϑαι. Λείπει τὸ ἀγαϑόν, ὡς ἀλκμάν' Μέγα κτλ. Fr. 51. Apollon, de Pron. 894 B: Οἵ αὐτοὶ Ζωριεῖς ἜΓΩΝ ΓΑ καὶ === p65 === ALCMAN. 55 52. [60.] Πρὸς δὲ τὲ τῶν φίλων. Ἠ|58. Τεὶ γὰρ ᾿ἡλέξανδρος δάμασεν. * 54. - ΣῈ γὰρ ἄξομαι. 55. Ἔχει μ᾽ ἄχος, ὦ ᾿λὲ δαῖμον. :56 A. [81.] , 851 Σφοῖς ἀδελφιδεοῖς χᾶρα καὶ φόνον. 56 B. Εἶπέ ue δ᾽ αὖτε φαίδιμος Alas. ἘΓΩ NH: Οὐ γὰρ ἔγωνγα ἄνασσα d. 9. Alxpav. — scripsi ἐγώνγα (vid. Etym. M. 315, 11) οἱ «ξάνασσα. Fr. 52. 53. 54. Apollon. de Pron. 366 C: Ἡ ΣΕ ὁμοίως πρὸς πάν- τῶν κοινή" “Δωριεῖς διὰ τοῦ τ΄... Πρὸς κτλ. λκμάν. Καὶ ἔτι μετὰ τοῦ τ' Tii γὰρ ᾿Δλεξάνδρῳ δάμασαι. Καὶ ἔτι κοινῶς" Σὲ γὰρ ὥξομαι" (hoc affert, etiam de Syntaxi 139). Alemani etiam haec duo fragmenta tribui, et fr. 58 correxi, Bekker é&evógoc δεδάμασται, Ahrens ᾿ἡλεξάνδρῳ δάμασεν, de Vonere ct Helena interpretatus, Hartung vel γὰρ wel Aisíavógo δεδάμασται, male negans rei accusativi for- mam esse. Fr. 55. Etym. M. 022, 44: ἐκ δὲ τοῦ ὀλοὸς γίνεται ἡ πλητικὴ ὀλοέ, καὶ κατὰ συγκοπὴν ὀλέ, ἐὰν δὲ ὀλὸς ἢ ἡ εὐθεῖα, γένοιτ᾽ ἂν ἡ κλητικὴ ὀλὲ καὶ ovx ἔστι συγκοπή᾽ οἷον Ἔχει μ᾽ ἄχος (M ὄχος) o ὀλὲ ὃ. Alemanis esse docet Grammat. Án. Ox. Cram. II p. 461, 32. et Schol. ll. « 134: Οὐδὲ τὸ λκμανικὸν ἔχοι μάχης oc δαῖμον' τοῦ ἂρ ὄλωλε συγκοπή ἐστιν. Of. etiam An. Cram. Ox, I 442 not. Seripsi ὦ 42, cum antea ὦ ὀλὲ edidissem, Hartung ὠλοέ. Fr. 56 A. Apollon. de Pron. 403: Πάλιν δὴ ὁ Aixwpáv τὸ σφέας ἀντὶ ἕνικοῦ ἔταξε' Καὶ τὸ σφοῖς ἀδελφιδέοις κάραν (πᾶρα Bekker) καὶ φύνον. ubi scribendum τὸ σφεᾶς (respici& fr. 81) ἀντὶ ἕἑνικοῦ ἔταξε. καὶ τό᾿ .Egois κτλ. quod vidit etiam Ahrens. Hartung σφοῖσεν ἀδελφι- roig κᾶράς τε καὶ φόνον. Fr. 56 B. Et. Flor. Miller Misc. 213: τὸ δὲ μὴ Apáv: εἶπέ με x11. Praecedunt quae Zonaras 1338 exhibet: μέγας παρὰ τὸ μήγας, ὃ μὴ ὧν ἐν τῇ γῇ, ἀλλ᾽ ὑπερέχων αὐτῆς. Similes ineptiae leguntur in Et. M. 574, 38 (nisi quod planius dixit παρὰ τὸ μὴ ἀπαγυρευτικὸν καὶ τὸ γῆ) οὐ apud Eust. Od. 1447, 10. Itaque nihil reconditi delitescit === p66 === 56 | POETAE MELICI. e. Μηδέ μ᾽ ἀείδην ἀπέρυκε. 58. [198 ͵ωψς-νῃυ.-.. - M za LEE --“ν.... Ῥιπᾶν ὄρος ἀνθέον ὕλᾳ, Νυκτὸς μελαίνας στέρνον. 59. [5.] “, ουν.Οῦν.ν.. Μῶσα, Zg θύγατερ, 3 , 2 LJ ὠρανίαφι λέγ᾽ ἀείσομαι. 60. [10.] m 852 Ξ.-φυν..υν.ν..ν--ὦ «ἐὺ μεν. .- L4 wWuuU.wWUL-WV.wu.-u — UL --A-CU-u-—-- in Alemanis versiculo, illud dubium, sims utrum grammatici an poetae Sit; prius si probaveris, scribendum μέγ᾽ ἀὕὔτει φαΐέδιμος Αἴας. sed puto grammaticum Scripsisse: καὶ αὐτὸ δὴ τοῦτο μέγας (vid. Eust): Axuév: Εἶπε μέγας δαύ φαίδιμος Αἴας. quemadmodum est ap. Hom, Jl. H 24 τίπτε σὺ δ᾽ αὖ μεμαυῖα, Διὸς ϑύγατερ μεγάλοιο, ἦλϑες ἀπ᾽ Οὐλύμποιο. Fr, 07. Etym. Va ap. Gaisf. Et. M. p. 327: τὸ γὰρ λακωνιπκόν ἐστιν ἀείδειν ἢ ἀείδεν. μὴ δ᾽ ἔμ᾽ ἀείδειν dm. Cf. Phavor. p. 115 (ubi οὐ ἀείδεν pro ἤ). apparet ἀείδην Scribendum esse, nec dubium esf Alemiamis esse versiculum. Fr. 58. Sehol. Soph. O. C. 1248: Νυχιᾶν ἀπὸ Ῥιπᾶν". . λέγει δὲ αὐτὰ ἐννύχια διὰ τὸ πρὸς τῇ δύσει κεῖσθαι" μέμνηται δὲ καὶ 4λ- πμὰν λέγων οὕτως" Ῥιπὰς ὄρος ἔνϑεον ὕλαν 2. στέρνων (στέρ- γον Trichin.). Emendavit Lobeck. Conieci Ῥίπας ὄρος, ἔνϑ᾽ ἔσαν εὐναὶ Ννκτὸς μελανοστέρνω, Schoemann 'P. ὄρος ἔνϑεον «vid τε Νυκτὸς με- λαίνας ἀστέρων, Hartung ἔνϑα ϑεράπναι Νυκτὸς μελανοστέρνω. Fr. 59. Schol. Hom. Il. » 588: Τῇ gt παραγωγῇ ὁ monete κατὰ τριῶν κέχρηται πτώσεων, ἐπὶ γενικῆς, δοτικῆς, αἰτιατικῆς. i ἐπὶ δὲ κλητικῆς ἀλκμὰν ὃ μελοποιὸς ovrog: Μῶσα κτῖ. ἔστι γὰρ οὐρανία. V. 2 legitur etiam Schol. n. 233. Resp. Apollon. de Adv. 575, 29: Ἔστι δὲ καὶ παρὰ Αλκμᾶνι καὶ κατὰ κλητικῆς τὸ οὐρανία οὐρανίαφιν. Cram. An. Ox. 1 293, 23: ἀπὸ χλητικῆς, ὡς τὸ οὐρανέαφι-" ,οὐρανίαφέ γ᾽ ἀείσομαι. ἘΠ, Μ. 800, 10 (καὶ ἐν κλητικῇ ὦ οὐρανία, λίγ᾽ αἴων καὶ οὐρανέαφι). Et. Gud. 4il, 16 (Οὐρανίαφι φίλη γα εἴσομαι). Fuit fortasse versus herous: Μῶσα. Διὸς ϑύγατερ, λίγ᾽ ἀείσομαι ὠρανίαφεν. Dronke nimia audacia usus οὐρανόφιν coniecit, Hartung scripsit Μῶσα, “Διὸς ϑύγατερ, τὶν. === p67 === ALCMAN. δ᾽ δ'..“.«»οξ᾽΄.͵:εσυ-υὐ-ὺν Ξ. ἐὲἐυν. - [s ων .- υὑν.. Βύδουσιν δ᾽ ὀρέων κορυφαί τε καὶ φάραγγες, πρώονες τὲ καὶ χαράδραι, φύλλα 9" ἑρπετά 9' 006€ τρέφει μέλαινα γαῖα, ϑῆρές τ᾽ ὀρεσκῷοι καὶ γένος μελισσᾶν 5 καὶ κνώδαλ᾽ ἐν βένϑεσι πορφυρέας ἁλός" εὔδουσιν δ᾽ ὀτωνῶν φῦλα τανυπτερύγων. 61. 2... Hoe τὸν Φοῖβον ὄνειρον εἶδον; Fr. 60. Apollon. Lex. Hom. 101,18: Ἔνιοι δὲ ϑῆρας μὲν καὶ ϑηρία λέγοντες λέοντας καὶ παρδάλεις xul. λύκους καὶ πώντα τὰ “παραπλήσια τούτοις, ἑρπετὰ δὲ πάλιν κοινῶς τὰ γένη τῶν ὄφεων, χνώδαλα δὲ τὰ ϑαλάσσια κήτη, φαλαίνας καὶ ὅσα τοιαῦτα, καϑάπερ καὶ ᾿λκμὰν διαστέλλει λέγων οὕτως." Εὔδουσιν xri. — V. 1. εὔδουσιν, non puto vulgari hac forma Alemanem usum esse, sed ut solet Doriei sermonis severitatem canora Áeolensium vóce temperare, ita videtur εὔδοισιν praeoptavisse, et ad eundem modum supra fr. 34 ἔχοισιν, sed alibi Dori- cam clausulam velut αὐνέοντε adhibet, quemadmodum etiam Pindarum haec variavisse constat. — φάραγγες Villoison, eod. φάλαγγες. — V.2. πρώονές τε Villoison, cod. πρωτονέστε. -— V. 8. φύλλα $9 seripsi, vulgo φὺλά τε. — 0060c scripsi, cod. ὅσα, Schoemann gold τε ἑρπετὰ τόσσα, Hartung φῦλά τε ἑρπέϑ᾽ ὁπόσσα. — V. 4. ifc e ὀρεσκῷοι traditam seripturam iam tueor, antea correxi ϑῆρες ὀρεσκῷοί τε καὶ y. u., ut esset hexapodia, logaoedica, sed offendit tunc longa syllaba, quam forma novieia ὀρεσκόοι restituenda expellere nolui: putabam Alemanem in versibus logaoedicis longam syllabam etiam iis locis admisisse, ubi brevis syllaba requiritur; certa. tamen exempla huius licentiae deside- rantur; nam fr. 66: Ἐντί, τὸν κιϑαριστὰν αἰνέοντι spondeus non trochaei vice fungitur, quae nimia foret numerorum asperitas, sed dactyli est, vicarius. — μελισσᾶν, legebatur μελισσῶν. — γ..5. hexapodia logaoediea est, sed initio versus iambica dipodia in locum ditrochaei substituta: simile cst metrum, quod Alemamicum decasyllabum vocat Schol.'metr. Pind. ΟἹ. ΧΙ ὦ. ὦ. volo, nisi quod pentapodia eonstat. Sed possis etiam ad iambicum numerum refingere, si βένϑεσσι scripseris. Olim deleta praepositione ἐν et verbo εὕδει adiecto ad anapaesticum numerum haec revocavi: καὶ κνώδαλα βένϑεσι πορφυρέας ἁλὸς εὕδει. - πορφυρέας, legebatur πορφυρῆς. — ἁλός, Hartung suspicatur λέμνας. — V. 6. εὔδουσιν, conieci εὔδησιν, cf. Hesychius εὔδεισι" ἡσυχάξει, ubi etiam Meineke εὔδησι rg esse censuit. — ὀϊωνῶν seripsi, legebatur οἰωνῶν. n Fr. 61. Apollon. de coni. Bekk. Àn. 11 490: Παρ᾽ ᾿λκμᾶνι" Ἦρα τὸν Φοῖβον κτλ. --- ὄνειρον adverbiaseit, quemadmodum alias ὄναρ. === p68 === 58 — ^ . POETAE MELICI. 62. [45.] P ' $88 . (Τύχα), Εὐνομέας ve καὶ Πειϑοῦς ἀδελφὰ καὶ Προμαϑείας ϑυγάτηρ. 63. [59.] Πεῖρζ τοι μαϑήσιος ἀρχά. 64. [121] Ἔστι παρέντων μνᾶστιν ἐπιϑέσϑαι. 65. [12.] Ὡς «ἁμὲς τὸ καλὸν. μελίσκον. 66. [18] . Ὅσαι δὲ παίδες ἁμέων 2 , ΔΙ ^ , ἐντί, τὸν κιϑαριστὰν αἰνέοντι. 01. * : 851 Οἶδα δ᾽ ὀρνίχων νόμως πάντων. Antea scripsi ἦρ᾽ αὐτὸν, ut esset versus Archebuleo similis, quo Alemanem usum esse auctor est Hephaestio c. 8 extr. nisi quod pede minor est. Fr. 62. Plutareh de fort. Rom. c. 4: οὐ μὲν γὰρ (ἡ Τύχη) ἀπευϑὴς κατὰ τὸν Πίνδαρον οὐδὲ δίδυμον στρέφοισα πηδάλιον, ἀλλὰ μάλλον Εὐνομέας κτλ. ὡς γενεαλογεῖ ᾿Δλκμάν. — VW. 1. Τύχα addidi, et scripsi deinde τὲ καί, vulgo καί. — ἀδελφά Schneidewin, vulgo ἀδελφή. — V. 8. Προμαϑείας Schneidewin, sulgo Προμηϑείας. Fr. 68, Schol. Pind. Isthm. I 56: Ὁ παϑὼν καὶ τῷ νῷ προμαϑὴς γίνεται" Aluudv: Πεῖρά vot πτλ. a Fr. 64. Eustath. Od. 1787, 43: A£yov6w of Αἰολεῖς ἐκ τοῦ φιλῶ μετοχὴν φίλεις καὶ τοῦ φρονῶ φρόνεις . . . εἷς, ἧς κλίσιν παρὰ τοῖς που ταῖς φυλάττεσϑαι εἰπὼν (Ἡραπλείδης) παράγει χρῆσιν ἐξ ᾿ἡλιμᾶνος on. κτλ. --- ἐπιθέσθαι, fork. τίθεσθαι. Fr. 65. Apollon. de pron. 378 C: "Ausg “ὠριον" Alspey ὡς ἁμὲς κτλ. οὐκ ἐπίληπτος δὲ ἡ τάσις, καϑὸ τὰ πτωτικὰ ἀπέστραπται τὴν εἰς τὸ ες ὀξεῖαν. — μελίσκον, Hartung μελέσδοβιεν. Fr. 66. Apollon. de pron. 881 B: ἯΙ ἁμῶν παρὰ “ωριεῦσι καὶ σύν- αρϑρον γενικὴν σημαένεν ἀκόλουϑον τῇ ἁμός" τῇ μέντοι διαιρέσει ἡ πρωτότυπος διαλλάσσει τῆς κτητικῆς, οὐκέτι τὸ αὐτὸ ἀναδεχομένης" Alnpdv: Ὅσαι δὲ κελ. — V. 1. παίδες, legebatur παῖδες. Hecker ὅσσοι δὲ πεδ᾽ ἁμέων requirit. — V.2. Chorus puellarum haec de ipso Alemane dicit, quem sorore» nuncupari non est mirum, siquidem Aristoxenus àp. Ammonium p. 81 significat, κιϑαρῳδοῦ nomen recens usu receptum. Fr. 67. Athen. AX 814}: Of “ωριεῖς λέγοντες ὄρνιξ τὴν γενικὴν διὰ τοῦ j λέγουσιν ὄρνιχος. Ainpev δὲ διὰ τοῦ 9 τὴν εὐθεῖαν ἐκφέρει καὶ τὴν γενικὴν Οἶδα δι’ ὀρνέχων ὅμως πάντων. ubi B νόμως. Correxit Hermann. Fort. est ex eodem carmine ex quo fr. 24. === p69 === ALCMAN. ?ol 59 68. [52.] “Ιουρὶ δὲ ξυστῷ μέμηνεν Αἷας αἰχματάς τε Μέμνων. 69. [48.] Ὅς έϑεν πάλοις ἔπαλεν δαίμονάς τ᾽’ ἐδάσσατο. 10. [19.] 855 Κὴἠπὶ τᾷ μύλᾳ δρυφῆται κἠπὶ ταῖς συναικλίαις. Fr. 68. Choerobosc. Epimer. ] 94. (Bekk. An. I 1128): ἀλλὰ καὶ τὸ Αἴας τὸ παρ᾽ ᾿λκμᾶνι ἔχομεν σεσημειωμένον ὡς συστέλλον τὸ á* ἐκεῖνος γὰρ συνέστειλεν αὐτὸ εἰπών' “Ιουρὶ δὲ ξ. μ. Αἴας eiue τά τε μέμνων' ἔστι δὲ τροχαϊκὸν τὸ μέτρον καὶ μετρεῖται οὕτως" δουρὶ | δὲ ξυστῷ μέϊμηνεν | αἴας ] αἷμα | τά τε] μέμνων. ἐν τῇ πέμπτῃ γὰρ χώρᾳ κεῖται, ἐν ἡ οὐ τίϑεται σπονδεῖος / τροχαϊκῷ μέτρῳ. Respicit etiam 1 214, "ek rursus 377 affert usque ad Αἴας, eademque sine poetae n. Zonar. 564. Cf. Cram. An. Ox. ΙΗ 988, 14: τό" dovol δὲ ξυστῷ μέμηνεν Αἴας καὶ ὅσα τοιαῦτα κατὰ πάϑος. Et. Flor. Miller Misc. 99 δουρὶ ξυστῷ μέμνη Alec. Integrum versum Draco Stratonic. 12 (μέμνων) et priorem partem 64 affert. ig et Μέμνων scripsi cum Meinekio, praeterea αἐχματάς restitui, ubi Hermauno αἰματᾷ, Schneidewino αἵμάτα placuit: sed μέμηνεν quoque de vitio suspectum , malim μεμή - vsu» ad Homeri modum, qui εἴστήκειν pro εἴστήκει dicere solet, item ἠνώγειν, δεδειπήκειν alia. — Aiacis et Memnonis certamen etiam Dietys Cretensis enarrat, sed non liquet, utrum alienam auctoritatem Sit secutus, an suo periculo novaverit. Fr. 69. Schol. ll. « 222: Οὕτως δαίμονας καλεῖ θεοὺς ἤτοι ὅτι δαήμονες.. εν ἢ ὅτι διαιτηταί εἰσι καὶ διοικηταὶ τῶν ἀνθρώπων, ὡς ᾿Δλκμὰν ὁ λυφικός φησιν" Ὄς (AD 9i) ἔϑεν ... v' ἐδάσσατο (Α τεδάσσαντο) τοὺς μερισμούς, τὰς διαιρέσεις αὐτῶν. Cram. An. Ox. 1V 409, 16: Ot ἔϑεν πάλλοις ἔπαλλε δαίμονας, ἐδάσατο τοὺς με- φισμοὺς καὶ τὰς διαιτήσας αὐτῶν. Matranga An. 409: οἴεϑεν πάλιν ἔπαλλε, δαιήμονάς τ᾽ ἐδάσατο, τοὺς μερισμούς, τὰς διαιτήσεις αὐτῶν. Schol. cod. , Vind. 49: Axuev ὃ λυκόφρων φησίν" ἠέϑεν neAyx ἔπαλλε, δαίμονάς τ᾽ ἐδάσσατο' τοὺς μερισμούς, τὰς διαιτήσεις. cod. Vind. 61: ὃς ἔϑεν πάλλοις ἔπαλλεν δαίμονας" ἐδάσσατο τοὺς μ. τὰς διαιτήσεις αὐτῶν. — Εέϑεν seripsi, vulgo ἔϑεν, Blomfield coni. ὃς ϑεῶν παλούς, quod debebat certe πάλως scribi; ego dativum teneo, cf. Soph. Electr, 109 στάντες δ᾽ ὅθ᾽ αὐτοὺς (poeta videtur scripsisse ὅϑεν σφας) οἵ τεταγμένοι βραβῆς κλήροις ἔπηλαν καὶ κατέστησαν δέφρους. --- δαίμονας baud dubie antiquitus iam corruptum; poeta scripserat διανομάς. ef. Callimach. ap. Schol. Eurip. Hec. 467: 'Huyt πάλους ἐβάλοντο διε- κρέναντό τε τιμὰς πρῶτα Γιγαντείου δαίμονες ἐκ πολέμου. ὑράθτῃ vitio laborat Aesehyli versus Eumen. 685: Σύ τοι παλαιὰς δαίμονας κατα- φϑίσας οἴνῳ παρηπάτησας ἀρχαίας ϑεάς, ubi schol. Eurip. Alcest. v. 12 veram Seripturam διανομὰς servavit. Nauck in Alemamis versu da:- μονὰς praefert, quod dorieum esse putat pro διανομάς. Fr. 70. Athen. IV 140 C: Ἔτι φησὶν 0 Πολέμων καὶ τὸ δεῖπνον ὑπὸ τῶν “ακεδαιμονίων ἄϊκλον προσαγορεύεσθαι, παραπλησίως ἁπάν- των “ωριέων οὕτως αὐτὸ καλούντων. Ἀλκμὰν μὲν γὰρ οὕτω φησί" Κὴἠπὶ κτῖ. οὕτω τὰ συνδείπνια καλῶν. — κἠπὶ τᾷ μύλᾳ Schweighaeuser, libri κηπιταιμύλαι. -- δρυφῆται, olim δυφῆται scripsi, 1. e. ῥοφῆται, sed nescio an Aleman δρυφᾶσθαι pro δρύφεσθαι dixerit, cf. Hesych. === p70 === 00 ᾿ ^ POETAE MELICI. τι. [26] AixAov ᾿δλκμάων ἁρμόξατο. 72. Ἦσκχέ vig σκάφευς ἀνάσσων. 18. [86.] Πρόσϑ᾽ ᾿“πόλλωνος “υκήω. 14Δ. Ναοῖσιν ἀνθρώποισιν αἰδοιέστατον. 14 B. [11] Κλῖναι μὲν ἑπτὰ xal τόσαι τράπεσδαι μακωνίδων ἄρτων ἐπιστέφοισαι, λίνῳ τὲ σασάμῳ τὲ κὴν πελίχναις πέδεσσι χρυσοκόλλα. δρύφειν, περαίνειν, et δρυφόμενοι, φϑειρόμενοι. Dixit de hoc fr. etiam Welecker in Mus. Rh. X 407. — συναικλίαις Dindorf, vulgo συναιπλείαις, BP συνακλείαις. Fr.71. Athen. IV 140 C: Καὶ πάλιν" "AtuAow κτλ. — scripsi αἶκλον. — ἁρμόξατο PL, ἀρμόξατο V forlasse recte. Fr. 72. Cram. Án. Ox. 1159, 30: Koi ὁ μὲν ποιητὴς τὴν ἄρχουσαν συστέλλει ἐν τῷ ἔσκεν, ὁ δὲ ᾿λλκμὰν φυλάττει" Ἦσκε κτλ. Τινὲς δύο μὲν (ser. μέφη) φασί, ἧς ἀντὶ τοῦ ἦν Δωρικῶς, καὶ πε σύνδεσμος" ob “Ιωριεῖς ἢ μετὰ τοῦ » λέγουσιν ἢ τροπῇ τοῦ s εἰς κα. — Seripsi σκάφευς, lege- batur σκαφεύς. Deide Aleman haud dubie ανάσσων scripserat. ,Er. 73. Apollon. de adv. Bekk. An. II 563: Πρόσϑε, πρόσϑα, καὶ παρ᾽ ᾿Δλχαμᾶνι οὕτω δεκτέον τὴν συναλοιφήν᾽ IIoóc9' (ita Bast, cod. πρὺς) κιλ. Fr. 74 A. Et. Flor. Miller Misc. 55: Καὶ τὸ αἰδοιέστατον, ὡς παρ᾽ ᾿Δλκαμᾶνι, olov: ναοῖσιν dv. αἰδ. Nisi forte primum vocabulum vitium contraxit, poeta ὥνϑρωπος adiectivi loco adhibuit, quemadmodum comicus ἄνϑρωπον ἦϑος dixit. Dübner coni. »íovat, Nauck λαοῖσιν ut ἀνθρώποισιν plane tollatur, idem ἡδυμέστατον (vid. infra fr. 137) hic restituendum arbitratur. í Fr. 74 B. Athen. ΠῚ 110 F: Moevídav ' ἄρτων μνημονεύει Aixudv ἐν τῷ πέμπτῳ (sic Schweighaeuser, ἐν τῶι ε΄ À, ἐν τῷ tec P, ἐν iso B, ἐν và πεντεκαιδεκάτῳ Vb) οὕτως" Κλῖναι i. ἐστὶ βρωμάτιον διὰ μέλιτος καὶ λίνου. — V. 3. ἐπιστέφοισαι APV, ἐπιστέφοι σε D, ἐπιστε- φεῖς σελίνῳ L.— .N. 3. λίνῳ τε σασάμῳ τε, Schneidewin λένω τὲ σασάμω τε. — κἦν BP, κἣν VL. — πελίχναις, P πελλέχναις. — V. 4. πέδεσσι ABDP, πέδαισι VL, παΐδεσσι Schweighaeuser. Scribendum videtur λίνῳ τε (vel δὲ) σασάμῳ τε (i e. ἄρτοις λινωτοῖς καὶ σασαμωτοῖς) κἠμπελαΐέναις πέδεστι χρυσοκόλλα. Alias ἐμπέλανα dicuntur, vid. Hesych. ἐμπέλανα, πόπανα, formam diphthongo auctam agnoscit idem: Ilélowa: πόπανα, μειλέγματα. Femininum genus tuetur idem: ἐπιπε- λάνιαι᾽ ὀλαὶ καὶ πόπανα, ubi fort. ἐπιπέλαιναι legendum. Hartung === p71 === ALCMAN. : 61 15. [281] TEN 856 Ἤδη παρέξει πυώνιόν τὲ πόλτον χίδρον τε λευκὸν κηρίναν τ᾽ ὑπώραν. 16. [24.] “Ὥρας δ᾽ ἔσηκε τρεῖς, ϑέρος καὶ χεῖμα κὠπώραν τρίταν, καὶ τέτρατον τὸ ῆρ, ὅκα σάλλει μέν, ἐσθίεν δ᾽ ἄδαν ὅ οὐκ ἔστιν. dili. a τι. 18. [14. 161 εὐ τειν yàp μιν τούτων μέλοι... "Aulv δ᾽ ὑπαυλήσει μέλος. ΠΤ s .. 867 Καὶ χεῖμα πῦρ vs ÓcFiov. ἐπιστεφεῖς σὺν λίνῳ τε σασάμῳ vb, κἠμπέλαινα Πελίκεσσι (vel πελικαϊῖσι) χρυσόκολλα. Dixit etiam Welcker de his versibus in Mus. Rh. X 412. — Fortasse hoc fragmentum sicut etium fr. 76 et alia quaedam quae sequuntur referendum ad illud carminum genus, quod Hesychius memo- rat: Klswíoauow ᾿ἀριστόξενος" μέλη τινὰ παρ᾽ ᾿ἀλκμᾶνι. quibuscum componas quae Athen. XIV 636 B ex Phillide aseripsit: ἐν οἷς γὰρ τοὺς ἰάμβους ἦδον ἰαμβύκας ἐκάλουν, ἐν οἷς δὲ παρελογίξζοντο τὰ ἐν τοῖς μέτροις κλεψιάμβους. ubi παρακατελογίξοντο ommino scribendum, nam παρακαταλογὴ vel καταλογὴ (vid. llesych.) proprie dici solebat, quando assa voee carmina recitabant. Fr. 75. Athen. XIV 648 B: Πόλτον δὲ μνημονεύει ᾿Δλκμὰν οὔ- τως" Ἤδη, κτλ. ἔστι δὲ τὸ πυάνιον, ὥς φησι Σωσίβιος, πανσπερμία ἐν γλυκεῖ ἡψημένη᾽ χίδρον δὲ οἵ ἐφθοὶ πυροί" κηρίναν δὲ ὀπώραν λέγει τὸ μέλι. Of. Eust. Od. 1608, 1 οὐ 1735, 60. — V. 1. πυάνιον, B πεάνιον. Fr. 76. Athen. X 416 D: Κἀν τῷ πέμπτῳ (ε΄ AB, om. PVL) δὲ (AAxpav) ἐμφανίξει αὑτοῦ τὸ ἀδηφάγον λέγων οὕτως᾽ Ὧρας κτὶ. — γ.1. E τρεῖς L, ἔση καὶ πετρεῖς Pv, ἔσακε τρεῖς B. — V. 2. χεῖμα κὠπώραν censor Ienensis, χεῖμα χώὠώπάραν Sehweighaeuser, χεεμάχῳ πα- ραν À, χειμάχω παραν B, χιμάλῳ πάραν Ρ, χιμαλῳ παρ᾽ ἂν V, χειμὰν ὀπύραν L — ΥἱἹ 3. τέτρατον PL, τέταρτον V. — "e; ὅκα Sehweig- haeuser, ἤροόκας Α, τὸ κρόκας PVL, praeterea scripsi ῆρ. — V.4. σάλλει μὲν Porson, "libri ἀλλ᾽ εἰ μέν. — ἐσθίεν δ᾽ ἄδαν Porson, ἔσϑει ἐν δάδαν PVL. — V. 5. ἔστιν B, vulgo ἔστι. Fr. τῇ. 18. Apollon. de pron. 383 B: Ἧ AMIN Δωρικὴ ἐγκλινομένη συστέλλει τὸ i, ἐν oig προπερισπᾶται᾽ Αἰ γὰρ μιν τούτων μέλοι" ὀξύνομέν τε" Ἁμὶν καὶ. ἡλκμάν. — τούτων, Valckenaer zero. Fr. 19. Priscian. I 21: ,,Inveniuntur etiam pro voeali correpta hoc digamma illi usi, ut Aleman: Kel y. κτλ. est enim dimetrum iambicum et sie est proferendum .£, ut faeiat brevem syllabam." Mauifestus === p72 === 69 - P ' POETAE MELICI. 80. Οἶκας uiv ὡραίῳ λίνῳ. 81. “Δεπτὰ δ᾽ ἄταρπος. νηλεὴς δ᾽ ἀνάγκα. 82. (63.] Uu. d£u--iu- Φρύγιον αὔλησεν μέλος Κερβήσιον. 83. 84. [35] IlsguGGóv: o? γὰρ ᾿Ζ“πόλλων ὁ “ύκηος. "Ivà σαλασσομέδοισ᾽, ἃν ἀπὸ μάσδων. Prisciani error eorripientis vocalem 4, a quo errore sibi cavit infra 30 haec repetens: ,,Hiatus quoque causa solebant illi interponere f, quod ostendunt et poetae Aeolide usi, Alemam: wel χεῖμα rA." Fr. 80. Cram. An. Ox. 1 287, 4: Kol εἶκα, ὃ σημαίνει τὸ ὁμοιῶ, oixeg wtÀ. παρὰ ᾿Δλαμᾶνι. Αὐ ibid. IV 368, 19: εἶκα μὲν legitur, et 415, 92: Εἶκας παρ᾽ Aixu&rt. itaque Bekk. An. III 1294, 5, sed ibid. 1404: Olxag παρ᾽ Alwgari, ἀντὶ τοῦ ὅμοιος εἰ. Gaisford tamen in Choerobosci Epim. II 871 et 587 bis sixeg edidit, sed οἶκας tuetur etiam Herodian. περὶ μον. λέξ. 94, 9. - Fr. 81. Cram. An. Ox. I 60, 24: Ἐὰν δ᾽ ὦσιν ἐκ τοῦ οὐκ ἔτι (ίνεται τροπὴ τοῦ ἢ εἰς ἃ μακρόν), ἔλατος ἱππήλατος. ᾿Δλκμάν- Λεπτὰ δ᾽ dv, ἀνηλὴς δ᾽ ἀνάγκη, ἐκ γὰρ τοῦ ἐλεεινή. quae correxi. Ἄταρ- πος videtur Parcae filum dici, unde ipsa dea ᾿ταρπώ dicta, vid. Schol. Od. ἡ 119. Fr. 82. Strabo XII 580: Δέγεται δέ τινα φῦλα Φρύγια οὐδαμοῦ δεικνύμενα, ὥσπερ οἱ Βερέκυντες᾽ καὶ ἀλκμὰν λέγει" Φρύγιον κτλ. καὶ βόϑυνός τις λέγεται Κερβήσιος ἔχων ὀλεϑρίους ἀποφοράς. -- αὔλησεν scripsi, vulgo ηὔλησε, F ηὔλισε. --- Κερβήσιον scripsi, vulgo τὸ Κερβήσιον, CFg τὸ Κειρβήσιον, Dhi τὸ Κειρβήσειον. Meineke Kuo- βήσιον requirit, coll. Hesych. Κιρβιαῖον ἔϑνος ἐχόμενον Πυδῶν. Strabo non recte de populo ignoto cogitavit, a Corybantibus sive Cyrbantibus nomus ille dietus esse videtur. Me oum Fr. 88 et 84, Hephaest, 81: 4m' ἐλάσσονός vs ἐπιώνικον τρίμετρόν ἐστι παρ᾽ Miwu&vi ὃ τὴν uiv πρώτην ἔχει ἰαμβικὴν ἐξάσημον ἢ ἕπτά- σημον᾽ τὰς δὲ ἑξῆς δύο ξξασήμους ἰωνικὰς καϑαράς, olov: Περισσὸν κτλ. Duo diversa fragmenta esse apparet. At valde dubium mihi vide- tur prius, nam mirifieum plane illud περισσόν, quae mihi quidem vide- tur nota esse veteris alicuius metrici, qui illud ei redundare censuit, cum versum dimetrum ioniecum esse censeret, quod non percepit He- phaestio. — Fr. 83. “ύκηος ACP, vulgo “ύκειος, E Turn. Fl Αύκιος. — Fr. 84. σαλασσομέδοισ᾽, Gv scripsi, praeeunte Porsono, qui supple- vit locum in hune modum: ῥέπτεν φάτις γαλασηνὸν ΜΜελικέρταν. vulgo σαλασσομέδοισαν, quod metro adversatur, sed verae lectionis vestigium servat P σαλασσομέδοισάν, Α ivo σαλασσομεδοισάν, O ἐνωσαλασσομέδοι- σαν, ES Turn. σάλας ὁμέδοισαν, Fl σάλας ὁ μέδοισαν. — ἀπὸ μάσδων C, veliqui ἀπομάσδων, Porson ἀπὸ μασϑῶν. === p73 === . ALCMAN., 63 85 A. [7.] 858 "Exerov uiv Διὸς υἱὸν τάδε Μῶσαι κροκύπεπλοι. 85 B. “ιγύκορτον πάλιν ἄχει. . 86. [60.] “δοι “ιὸς δόμῳ ὁ χορὸς ἁμὸς καὶ τοί, ἐάναξ. 81. [53.] ΣΤΥ Nr NEC “μφ.υν εν “.-. ΜνΜμ.-.-,,-φῳνευν ..-... vio δ᾽ ἐν ἀρμένοισιν ἀλιτρὸς ἧστ᾽ ἐπὶ ϑάκω κατὰ πέτρας ὁρέων μὲν οὐδέν, δοκέοντι δ᾽ (ἐοικώς). 859 Fr. 85 A. Hephaest. 66: καὶ ὅλα μὲν ovv ἄσματα γέγραπται ἰωνικά, ὡς παρ᾽ ᾿Δλκχμάᾶνι" Ἕκατον xrÀ. — V. i. “Ἑκατον Ursinus, vulgo ἑκατόν. Vulgo post vfóv interpungitur, et dimetri esse putantur, sed affert ut tetrametrum grammatieus ap. Hermann. Elem. Doctr. Metr. 472 et gramm. Harlei. 332. Cf. Tricha 51. Fr.85 B. Et. Flor. Miller Misc. p. 206: Λιγύκρυτον (in marg. λιγύ- wvorov)' πάλιν παρ᾽ Axis ἔχει ἀντὶ τοῦ λιγύκυρτον μεταϑέσει τοῦ Q. quae correxi, nam πάλιν et ἔχει poetae esse manifestum. Syllabae ey et sey in codieibus adeo similes, ut saepissime permutentur a librariis. Voeabuli λιγύκροτος etiam Miller memor fuit, Aleman metathesi uaus λιγύκορτον dixit, cf. Hesych. κορτεῖν' κροτεῖσϑαι, qui praeterea xóerog: ὁ iv τοῖς κυσὶ κρότων, ut Musurus correxit, Poeta de instrumento musieo dixisse videtur λιγ. π. ἄχει (sive ἀχεῖ) μάγαδις. Etiam Nauck λιγύκορτον Alemani vindicat. Fr. 86. Apollon. de pron. 366 A: Ὀρϑοτονεῖται δὲ (roi) καὶ παρ᾽ ᾿Δλχμᾶνι, συνήϑως “Ιωριεῦσιν" “4δοι κτλ. ὠναξ Maittaire, cod. γ᾽ αναξ. Videtur esse ex hymno in Apollinem. Numeri incerti, nam v. 2 dia- gramma ML LALLIJ- non satis placet, atque δόμῳ de vitio suspectum. Wartung ἄδοι δὲ Διός τε δόμῳ χορός. Fr. 81. Schol. Pind. Ol. I 97: “ἡλκαῖος δὲ καὶ Δλκμάν' λίϑον φα- civ ἐπαιωρεῖσϑαι τῷ Ταντάλῳ" ὁ μὲν ᾿Δλκαῖος ..., ὁ δὲ Alxnáv (haec iria verba addidit Boeckh): Ὅπως (omg Vrat. 4) ἀνὴρ δ᾽ iv ἀσμένοι- σιν ἀλιτηρὸς qoc! (ἦσϑ᾽ Vrat. 4, Vat. B ἦσθ᾽) κτλ. Seribendum ὁ δὲ ᾿λκμὰν οὕτως" ἀνὴρ δ᾽ ἐν ἀρμένοισιν ἁλιτρός, ita ut ab ἀλιτρὸς novus versus inchoetur, nam v. 2 eMsdem est numeri, qui fr. 83 et 84 repe: ritur: quamquam numeri ,etiam aliter diseribi possunt, velut ἀνὴρ δ᾽ ἐν ἀρμένοις ἀλιτρὸς | ἦστ᾽ κτλ. Vat. B duos exhibet versus, quorum prior voce ϑάκας terminatur. Hecker coniecit ὅπως δ᾽ ἀλιτηρὸς ἀνὴρ πᾶσιν ἐν ἀρμένοισιν, Hermaun delevit ἐν ἀσμένοισιν. — V.'2. ἐπὶ ϑάκω === p74 === 64 ! POETAE MELICI. 88. Ὁπότε ὑπὸ τοῦ ἹἹππολόχου, κλέος δ᾽ ἔβαλλον οὐ νῦν ὑπεστάντων. 89. [83.] Νικῷ δ᾽ ὁ κάρρων.. " 90, [85.] Mijov ἢ κοδύμαλον. 91. [811] Μάγαδιν δ᾽ ἀποϑέσϑαι. 92. [100] Ταυσία παλλακίω. scripsi, legebatur ἐπὶ ϑάκας, ἐπιϑάκας Vrat. 8, Heyne ἐπὶ ϑάκοις. — Hartung hoc plane oblitteravit ἧσται κρεμαστᾶς κάτω πέτρας scribens, et κάτω jam Hermann commendavit, — V. 3. Schol. Pind. ὁρέων μὲν οὐδὲν δοκέων δέ, sed Eust. Od. 1701, 23: ὅτι δὲ φαν- τασία ἦν παὶ τὰ ἐπὶ Σισύφῳ͵ ῥηϑησόμενα πλάσματα, δηλοῖ καὶ ὁ AÀu- μὰν ἐν τῷ ὁρέοντι μὲν οὐδέν, δοκέοντι δέ, ubi quamvis dativus ex librarii errore ortus videri possit, tamen germanae lectionis vesti- gium superesse credo, nam particula δέ in enuntiato novissimo omnino non ferenda indicio est vocabulum aliquod intereeptum esse, itaque ὁρέων quidem servavi, sed δοκέοντι recepi et ἐοικὼς addidi. Weleker Mus. Rhen. X 242 seq. ita haec conformavit Ὅπως ἀνὴρ δ᾽ ἐν ἀσμένοις ἀλιτρὸς | ἧστ᾽ ἐπὶ ϑάκας κότα, πέτρας ὁρέων μέν l οὐδέν, δοκέων δέ. Fr. 88. Cram. An. Ox. 1418, 8: ,A&ysevon δὲ (παιϑα) καὶ ἄνευ τῆς ϑα ,παρὰ ᾿Δλκμᾶνι καὶ σημαίνει. τὸ πρότερον' Ὁπότε κτλ. ἀντὶ τοῦ πρύτερον. Non expedio, olim conieci ad Hippocoontidarum caedem per- tinere, ómó0' ὑπὸ 9 Ἱπποϑόω “Δορυκλέος T ἔβλη κορύνᾳ ὑπαιστάν- των. Cf Hesych.: : ὑπαί: πρὸ τοῦ καὶ vov' ὑπαὶ πόδα. Hartung οὔτ᾽ Εὐρύτου νιν, οὐ Δορυκλέος δόρυ Βάλλε νιν οὐδὲν ὑπαὶ ᾿ἀντῶντα. Fr. 89. Apollon. Dyse. de synt. 212: 'H εὐκτική, ὡς ἔχει τὸ παρ᾽ ᾿Δλκμᾶνι' νικῷ κει. Fortasse Alemanis est, quod legitur, in Et. Gud. 301, 6. (Cram. An. Par. IV 54. 93) κάρρων" oiov ναὶ κάρρων βῶρ: sed non debebam eo uti ad hoc fr. redintegrandum. Fr. 90. Athen. HI 81F: ᾿Δλκμὰν δὲ τὸ στρουϑέον μῆλον ὅταν λέγῃ" μεῖον ἢ x. ᾿ἡπολλόδωρος δὲ καὶ Σωσίβιος τὸ Κυδώνιον μῆλον ἀκού- ovcw. --- μῆον, legebatur μεῖον. — κοδύμαλον, A κωδύμαλον, B κωδύ- μαλλον, sed κοδύμαλον tuetur Hesychius. Fr. 91. Athen. XIV 636 F: Καὶ AAxgüv δέ φησι’ Μάγαδιν δ᾽ (om. P) dzo9. Fr. 92, Et. M. 171, 7: “ὔσιον, καὶ ὁ uiv Ἴβυκος αὔσιον λέγει... ὁ δὲ Alwudv: ταυσία παλλακίω (b παυσία, Flor. πολλακίω). Hoc qui- dem voeabulum ab Alemanis consuetudine 'alienum; conieci ταυσέαν πάλιν κίω, quamquam alias placuit ταυσία πάλλα κάτω (ἔπεσεν) i. e. Nausicaae pila, vid. Hom. Od. VI 1165. Hesych.: πάλλα' σφαῖρα ἐκ ποικίλων ναμάτων (scr. δαμμάπω ν) πεποιημένη. === p75 === ALCMAN. . - 65 93. [105.] 860 Kal Κέρκυρος ἁγεῖται. 94, [106.] . Ὅχκα δὴ γυνὰ εἴην. 95. [120.] Τὰν Μῶσαν καταὺσεῖς. 96. [109.] Τῶν ἐν Θεσσαλίᾳ κλεέτει. Fr. 98. Et. M. 506, 20: Kéoxvo . . λκμάν φησι" Kol K. ἡγεῖται ἀπὸ εὐθείας τῆς Χέρκυν, ἀλλ᾽ οὐκ εἴρηται. Cf. Et. Gud. 810, 39. — Seripsi ἀγεῖται, Sehneidewin ἀγῆται. Fr. 94. Et. M. 620, 35: Ὅκκα δὲ τύνη εἴην" παρὰ ᾿λλκμᾶνι, τὸ ὅτε ὅκα λέγει ἡ διάλεκτος, εἶτα διπλασιάσασα ὑπκα᾿ Περὶ παϑῶν. At Apol- lou. de Adv. in Bekk. An. II 606: ὅτε ὅκα καὶ μετὰ περισσοῦ TOU κ. ὅκκα δὴ γυνή. — Scripsi γυνά. Fr. 96. Eust. Il. 1547, 50: Λέγει δὲ καὶ ᾿λκμάν" τὰν μοῦσαν κατ- αὔσεις ἀντὶ τοῦ ἀφανίσεις. — [Μῶσαν Welcker; καταῦσεῖς ego correxi. Sane Eustathius give auctor quem sequitur. refert ad αὔειν wrere, ita- que addit Atticos aspirare καϑαῦσαι, hine ἀφανίσεις interpretatur (cf. Hes. καϑαῦσαι- ἀφανέσαι) atque ipse antea hoe secutus sum, tuitusque est Lobeek. Soph. Ai. p. 357 exemplis speciosis saue, sed disparibus. Quemadmodum καταβοᾶν et κατακράξειν dicuntur, ad eundem modum Aleman καταύευν usurpavit, οὐ cum futurum dincrisin retineat, omnis ambiguitas procul habetur. . Ἐπ 96. Schol. Hom. Il. μ 66: οὕτως καὶ τὸ κλειτός, οὐδέτερον γὰρ γενόμενον βαρύνεται παρ᾽ ᾿λλκμᾶνι" τῷ ἐν Θεσσαλίῳ κλείτει. — Serlpsi τῶν ἐν Θεσσαλίᾳ, nisi malis τῶν Θεσσαλέδων; neque vero κλεῖτος hic clivum. significat, quemadmodum κλεέτεα (ὐλέτεα) dixit Apollon. Hh. I 599 (idem voeabulum correptum adhibuit Lyeophr. 601. 737), sed idem est atque κλέος, componit enim Herodianus adiectiva oxytona et nomina barytoua eiusdem stirpis, velut μακρὸς et τὸ μάκρος, στεινὸς et τὸ στεῖ- voc. adde schol, ll. V 419. Aleman fortasse κλήτει scripsit, ef. Suid. xAnvog: δόξα, contra Et. Gud. 327, 55 UL interpretatur πλῆϑος. Hesychius, quem, adhibuit Welcker, κλειτή᾽ κλίματι, γωνίᾳ 7 ἀγαϑὴ δόξα ἢ ὀνομαστή. ut solet tria. diversa vocabula coniunxit ὌΡΗ vel κλίτει (Lycophr. πρὸς κλέτει γεωλόφῳ), τὸ χλῆτος et ἡ κλητή. Non reete Lobeck 'Ῥηματικ. 292 scribit ἐν τῷ Θεσσαλικῷ κλείτει οὐ inter- pretatur κλισμὸν Θεσσαλικόν, Schneidewin coni. παρ΄ ᾿“λκμᾶνι ἐν τῷ ε΄, neque melius Dindorf ἐν τῷ Θεσσάλω κλείτει. Aleman fortasse de magarum 'Thessaliearum fama verba facit quandoquidem magos e Thes- salia ad mala averruneanda Lacones adhibere solebant, vid. Mei- neke Poet. Com. IV 705, quo rettulit etiam Hesychii glossam Θεσσα- λῶπις" ἐναγιασμός τις παρὰ Λάκωσιν, corrigens: Θεσαθλεεαφῃ ἐνα- "yug τις. , . * d PomrAE Lm. Il. δ === p76 === 66 ' : POETAE MELICI. 91. [118.] “ἄδος εἱμένα καλόν. 98. [108.] Καλλὰ μελισδομέναι. 99. ['16.] NN 861 Τὰ fà κάδεα. : 100. [16.] Τὸ νέκταρ ἔδμεναι. 101 A. ᾿Δρτέμιτος ϑεράποντα. 101 B. Etym. Flor. Miller Mise..291 post explieationem vocis ὕλα- πόμωροι, quae legitur in Et. M. 776, 21 seq. exhibet haee: καὶ "Aixudv* μελισκόνα τὸν ἀμόρη, quae nequeo expedire, Fr. 91. Eust. Il 1147, 1; A5óog ... ὃ “ωριεῖς λᾶδος φασίν, ὡς ᾿Δληαμάν, A. εἴ, κι ὅ ἐστιν λήδιον ἐνδεδυμένη εὐειδές. itaque λήδιον Didymus littera 7óve carere censuit, quam alii addere solebant, quem- admodum etiam Ahrens λᾷδος scripsit coll. Hesyeh. λαῖδος, λῆδος, τρι- νιον. Of. M. Schmidt Didym. p. 842 qui in Philemonis verbis, quae ustath. adscripsit, recte quidem iambici numeri vestigia animadvertit, sed non recte Byzantio qni politicis versibus usus sit vindieat, nam Philemon Atticista iambicis versibus praecepta de sermonis Attici con- suetudine exposuit, vid. schol. Hephaest.: dg τὸ φερόμενον δι᾿ ἰάμβων Φιλήμονος : τοῖς ᾿ἡττικισταῖς (fort. τοῦ ᾿ἀττικιστοῦ) περὶ Avtixijo ἀντιλογίας τῆς ἐν ταῖς λέξεσιν. Fr. 98. Etymol. M. p. 486, 39: καλά" τὸ καλὰ παρὰ ᾿Δλκμᾶνι (add. DM καλὰ, P καλλὰ ut conieceram) ἐστίν, οἷον" καλὰ (DP κάλλα) μελ. Cram. An. Par. IV 68, 18: τὸ καλὰ παρὰ ᾿Δλαμᾶνι καλὰ ἐσσὶν καὶ καλὰ μελισσομέναι. scrib, καλλὰ ἐστίν" καλλὰ μελισδομέναι. Cf. Apollon. de ady. p. 565, 13. Fr. 99. Apollon. de prou. 396 C: Αἰολεῖς μετὰ τοῦ F κατὰ πᾶσαν πτῶσιν καὶ γένος"... καὶ ᾿Δλκμὰν δὲ συνεχῶς αἰολίξων φησὶ τὰ so κά- δεα. — BSoripsi Fd, Welcker et Bekker ^9, quod debebat ἐξὰ dici. Fr. 100. Athen. II 39 A: Οἶδα δ᾽ ὅτι ᾿ἀναξανδρίδης τὸ νέπταρ οὐ ποτόν, ἀλλὰ τροφ jv εἶναι λέγει ϑεῶν .. ". καὶ Aixpav δέ qnov τὸ vé- κτὰρ ἔδμεναι αὐτούς. fortasse etiam αὐτώ poetae est. Cf. Eust. 1633, 1. Hartung zo delet. Fr. 101A. Eust. Od. 1618, 23: κατὰ δὲ τὴν παρὰ Ἡρωδιανῷ Aiuua- νιπὴν χρῆσιν καὶ ᾿Ἡρτέμιδος ᾿Ἀρτέμιτος, olov: ᾿ἀρτέμιτος ϑὲρ. ubi seriben- dum videtur ᾿ρτάμιτος. === p77 === ALCMAN. 61 109. [38] Plut. de mus. c. 14: Οὐ μύνη δὲ κυθάρα ᾿Απόλλωνος, ἀλλὰ καὶ αὐλητικῆς καὶ κιϑαριστικῆς εὑρετὴς ὃ ϑεύς ... ἄλλοι δὲ καὶ αὐτὸν τὸν ϑεόν φασιν αὐλῆσαι. καϑάπερ ἴστορεῖ ὃ ἄριστος μελῶν ποιητὴς ᾿Δλκμάν. 108. [39.] Schol. Theoer. V 83: Πράξιλλα μὲν ἀπὸ Καρνείου φησὶν ὠνομᾶσϑαι τοῦ Διὸς καὶ Εὐρώπης υἱοῦ, ὃς ἦν ἐρώμενος τῷ ᾿4πόλ- Aevi, (τὰ Κάρνεια), ᾿Δλκμὰν δὲ ἀπὸ Καρνέου (P Ox. Π Καρνίου, Καρανέου Gen. a) τινὸς Τρωικοῦ. Fortasse Aleman Κάρνον dixit, quam formam Praxillae vindieat eod. Ambros., adversante Pausan. 1Π 13, 5. Quod exhibent EFN ἀπὸ Καρνέου τινὸς τοῦ υἱοῦ τῆς Δήμητρος (Δήμητρας Ahrens), ineptum librariorum commen- ium, cui ansam dedit scholion Ζημήτριος δὲ ἀπό τοῦ πκρᾶναι, quod in Ambros. continuo subsequitur. 104, [41.] Schol. Aristoph. Pac. 457: Πρὸς τοὺς οἰομένους τῶν νεω- τέρων τὸν αὐτὸν εἶναι "dose καὶ Ἐνυάλιον, κατ᾽ ἐπίϑετον᾽ τινὲς δὲ ἄρεως καὶ ᾿Βνυοῦς τὸν Ἐνυάλιον, of δὲ Κρόνου καὶ “Ρέας. ᾿Δλκμᾶνα δὲ λέγουσιν ὁτὲ μὲν τὸν αὐτὸν λέγειν, ὁτὲ δὲ διαιρεῖν. 105. [43.] Pausan. III 18, 6: Ἐς "4uvxieg δὲ κατιοῦσιν ix Σπάρτης ποταμός ἐστι Τίασα. ϑυγατέρα δὲ νομίζουσιν εἶναι τοῦ Εὐρώτα τὴν Τίασαν᾽ καὶ πρὸς αὐτῇ Χαρίτων ἐστὶν ἱερὺν Φαέννας καὶ Κλη- 862 τᾶς, καϑὰ δὴ καὶ ᾿Δλεμὰν ἐποίησεν. 106. Athenagor. Legat. pro Christ. c. 14: "AAxu&v καὶ ᾿Ησίοδος Μύδειαν, καὶ (duo eodd, Clarom. 5) Νιόβην Κίλικες (ἵδρυνται ϑεούς). 101. [461 « Plut. de Herod. malign. c. 14: Καίτοι τῶν παλαιῶν καὶ λο- γίων ἀνδρῶν οὐχ Ὅμηρος, οὐχ Ἡσίοδος, οὐκ ᾿Αρχίλοχος, οὐ Πεί- σανδρος, οὐ Στησίχορος, οὐκ ᾿Αλκμάν, οὐ Πίνδαρος Αἰγυπτίου ἔσχον λόγον Ἡρακλέους ἢ Φοίνικος, ἀλλ᾽ ἕνα τοῦτον ἴσασι πάντες 'Hoa- κλέα τὸν Βοιώτιον ὁμοῦ καὶ ᾿Δργεῖον. δ᾽ === p78 === δ8 ^ '' '* POETAE MELICI. 108. [49.] Tzeiz. in Tl. 65 ed. Herm.: Θαλῆς, Πυϑαγόρας, Πλάτων τε καὶ of Στωικοὶ διαφορὰν ἴσασι δαιμόνων vs καὶ ἡρώων δαίμονας. γὰρ φάσκουσιν ἀσωμάτους εἶναι οὐσίας" ἥρωας δὲ ψυχὰς σωμάτων διαξυγείσας. Ὀρφεὺς δὲ καὶ Ὅμηρος, Ἡσίοδός τε καὶ ᾿Δλκμὰν ὃ λυροποιὸς καὶ of λοιποὶ ποιηταὶ ἀλληνάλλως ταῦτα ἐκδέχονται. Fort. pertinet ad Fr. 69. 109. [54.] Aelian. Var. Hist. XII 36: Ἐοίκασιν οἵ ἀρχαῖοι ὑπὲρ τοῦ ἀριϑμοῦ τῶν τῆς Νιόβης παίδων μὴ συνάδειν ἀλλήλοις... ᾽4λκ- μὰν δέκα φησίν. 110. [55.] Aelian. Hist. Anim. XII 8: Ὁμήρῳ μὲν οὖν φωνὴν Ξάνϑῳ τῷ ἵππῳ δόντι συγγνώμην νέμειν ἄξια᾽ ποιητὴς γάρ᾽ καὶ ᾿Δλεμὰν δὲ μιμούμενος ἐν τοῖς τοιούτοις Ὅμηρον οὐκ ἂν φέροιτο αἰτίαν" ἔχει γὰρ ἀξιόχρεων εἰς αἰδῶ τὴν πρωτίστην τόλμαν. 111. [119] Eust. Il. 1154, 25: Καὶ ὅτι ἀκμονίδαι of οὐρανίδαι δηλοῦσιν of παλαιοί, ὡς δὲ "4xuovog ὃ οὐρανὸς ὃ ᾿Αλκμάν φασιν ἱστορεῖ. Sed videtur "4xuov scripsisse, ita non solum Eudoc. 26: ὡς δὲ ἄκμων ὃ οὐρανὸς ὃ ᾿Δλκμὰν ἱστορεῖ, sed etiam ipse Eust. 1150, ὅ9: ὁ τοῦ Κρόνου πατὴρ ᾿ἄκμων ἐκαλεῖτο ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ φασὶν ἀκαμάτου φύσεως. neque tamen ista interpretatio satis habet auctoritatis, nisi quod Hesych.: ἄκμων᾽ ἀπαϑής" Κρόνος" οὐρανός. Alii potius Coeli patrem ferunt, quemadmodum Et. M. 49, 47, qui ex scholis Homerieis eadem fere quae Eust. 1150 exhibet, ὃ τοῦ Οὐρανοῦ πατήρ dicit, Bekk. An. I 367, 12, He- sychius: ^4xgovíógc ὃ Χάρων καὶ ὁ Οὐρανός" "Axuovog γὰρ παῖς, Cornut. de Deor. nat. c. 1: τενὲς δὲ τῶν ποιητῶν ᾿άκμονος αὐτὸν (Οὐρανὸν) ἔφασαν εἶναι υἱόν. Hesiodi versum affert Schol. Sim- miae ap. lacobs Anth. Pal. T. III 824: "4xuovíóev δὲ τὸν οὐ- oevóv, Ησίοδος᾽ Γαῖα μὲν "ἄκμονα ἔτικτεν, ἀπὸ δ᾽ "Axuovog ov- φανός, quibus Comes Natalis si recte memini addit ἔσκεν. Su- spiceatus aliquando sum Alemanis hune esse versum, id quod eiiam Hermann Op. VI 271 censuit, sed potius ex T'ütamomachia petitus, quam videntur nonnulli Hesiodo tribuisse, vid. Cram. An. Ox. I 75, 12: οἱ δὲ ἄκμονα τὸν αἰϑέρα, αἰϑέρος δ᾽ υἱὸς Οὐρα- νός, ὡς ὃ τὴν Τιτανομαχίαν γράψας (sec. Philodemum π. svo. 863 === p79 === ALCMAN. 69 p. 61 huius carminis auctor omnium rerum primordia repetiit ab Aethere) Etiam Antimachus fr. 42 Coelum "4xuovíógv ap- pellat, Charon autem dictus est eodem nomine propterea, quo- niam malleo armatus ferebatur. Ceterum cf. Roth in Kuhmii diario II 44 seq. De Aemone etiam Ὁ. Schneider Callim. II p. 415 disseruit. 112. [86.] Athen. XIV 624 B: Ταύτην δὲ τὴν ἁρμονίαν Φρύγες πρῶτοι εὗρον καὶ μετεχειρίσαντο, διὸ καὶ τοὺς παρὰ τοῖς “Βλλησιν αὐλητὰς Qovylovg καὶ δουλοπρεπεῖς τὰς προσηγορίας ἔχειν, οἷός ἐστιν ὁ παρὰ ᾿Δἀλχμᾶνι Σάμβας καὶ Ἔδων καὶ Τῆλος (fort. Τύλος le- gendum) . 113. [57.] 5680]. ᾿ Hom. Il. γ 250: Μήτηρ Πριάμου, ὥς φησι Πορφύ- ριος ἐν τῷ περὶ τῶν παραλελειμμένων τῷ ποιητῇ, ὀνομάτων, κατὰ μὲν ᾿Δλκμᾶνα τὸν μελοποιόν, Ζευξίππη, κατὰ δὲ ᾿Ελλάνικον; Στρυμώ (D et eod. Vindob. n. 49 Τρυμώ). Οἱ, Eudoc. 194. 114. [58.] Plut. de mus. c. 5: Τοῦ δὲ Πολυμνήστου καὶ Πίνδαρος καὶ ᾿ἀλκμὰν of τῶν μελῶν ποιηταὶ ἐμνημόνευσαν. non recte Ὁ. Müller Alcaei nomen substituere voluit Dor. II 315. : 115. [61.] Sehol. Aristid. III 490: Ὁ Κρὴς δὴ τὸν móvrov' παροι- μέα ἐπὶ τῶν εἰδότων μέν, προσποιουμένων δ᾽ ἀγνοεῖν" ἀντὶ τοῦ νησιώτης ἀγνοεῖ τὴν ϑάλατταν. ... λέγεται δὲ ἡ παροιμία καὶ οὕτως᾽ 0 Σικελὸς τὴν ϑάλατταν. Σὺ ὅρα (sic A, σύρας BD Oxon. tanquam proprium hominis nomen, σῦκα videntur legisse Apostol XIII 6, Arsen. 388): γάρ, φασί, vig Σικελὸς ἐμπορευό- μενος καὶ ναυαγήσας, εἶτα ἐκπεσών, ἐπὶ πέτρας καϑήμενος, ὡς ya- ληνιῶσαν εἶδε τὴν ϑάλατταν, οἶδά φησιν ἃ βούλεις. βούλει γὰρ καὶ αὐτόν μὲ λαβοῦσᾳ καταποντίσαι᾽ ἐγὼ δὲ νῆσον οἰκῶν ἐκ παιδὸς οἶδα τὰ σὰ σοφίσματα. ᾿ἀλκμὰν δὲ ὃ λυρικὸς μέμνηται τῆς παρ- οιμέας. Alemanis testimonium haud dubie ad pervagatum illud 'O Κρὴς ἀγνοεῖ τὰν ϑάλασσαν (Strabo X 482), non ad novicium ὁ Σικελὸς τὴν ϑάλασσαν revocandum. Sed Alcmanis loco Alcaeum iestem adhibet Zenob. V 30: Ὁ Κρὴς τὴν ϑάλατταν ἐπὶ τῶν ἐν οἷς διαφέρουσι, ταῦτα φεύγειν προσποιουμένων ἡ παροιμία ἐστίν, === p80 === το — POETAE MELICI, ἐπειδὴ ναυτικώτατοι of. Κρῆτες ἐγένοντο᾽ μέμνηται ταύτης ᾿Δλκαῖος, ut utri fides sit habenda, nescias. 116. [62.] i ni E E ' 864 Aristid. II 272: '444' ὅμως ἐῶ ταῦτα Πλάτωνος χάριν ἔστω τὸ γειτόνημα ἁλμυρόν, ὥς φησιν, ubi Schol. T. III 635: “4λ- μυρὸν γειτόνημα᾽ ᾿Δλκμὰν Ó λυριπὸς τοῦτο εἶπεν" ἀντὶ τοῦ τί κακόν ἐστιν γείτονα ἔχειν τὴν ϑάλασσαν, ἢ ὅτε ἡ λέξις Πλατωνιπή ἐστιν. Cf. Apostol. II 28. Arsen. 48 (ἁλμυρὸν γειτόνημ᾽ ἔμβλεπε πόρρω). 111. [15.] Athen. I 31 C: ᾿ἡληεμάν που ἄπυρον οἶνον xoi ἄνϑεος ὔὕσδοντά φησι τὸν ἐκ Πέντε λόφων, ὅς ἐστι τόπος Σπάρτης ἀπ- ἔχων στάδια ἑπτὰ (E O) καὶ τὸν ἐκ Δενθιάδων, ἐρύματός τινος, καὶ (om. D; verba καὶ τὸν ἐκ Καρύστου ... ᾿Αρκαδίας hic collo- cavit Porson, vulgo leguntur post Σεαϑμίταν) τὸν ἐπ Καρύστου, ὅς ἐστι πλησίον '"4gxoüing, καὶ τὸν ἐξ Οἰνοῦντος xoi τὸν ἐξ Ὀνόγλων καὶ Σταϑμῶν. χωρία δὲ ταῦτα, τὰ καὶ (verba τὰ καὶ plane delenda videntur), πλησίον Πιτόνης᾽ φησὶ γοῦν Οἶνον δ᾽ Οἰνουντιάδαν (Οἰνουντιάδην vulgo, Οἰνουντιάδα B. cf. Plut. vit. Lye. 6)" ἢ 4év8uv ἢ Καρύστιον ἢ Ὄνογλιν ἢ Σταϑμί- ταν. ἄπυρον δὲ εἶπε τὸν οὐχ ἔψημένον᾽ ἐχρῶντο γὰρ ἑφϑοῖς οἴνοις. Καρύστιον οἶνον ex ΑἸοπᾶπο affert Strabo X 446, Eust. Il. 281, 10, Steph. Byz. v. Κάρυστος, illud autem ἄνϑεος ὕσδοντα affert Eust. 1449, 12 et 1633, 51. Pro 'Ovoyiw Casaubonus Ὀνογλέταν probante Meinekio, sed tuetur paradosin Hesych.: 'Ovéyàw: εἶδος οἴνου, qui huc respicit etiam s. v. Ζένθις. Poeta fort. scripsit: Οἶνον δ᾽ (αἰνῆν) Οἰνουντιάδαν ἢ Δένϑιν ἢ Καρύστιον ἤτοι Ὄνογλιν ἢ Σταϑμίταν ἢ ᾽κ Πέντε λόφων ἄπυρόν ve καὶ ἄνϑεος ὕσδοντ᾽ ... Fuit haud dubie olim .Foivov et «ξοινοντιάδαν scriptum. De ori- gine voeis οἶνος varia commenti sunt nostri, alius aliter primor- dia humani generis ad suum arbitrium exornantes, scilicet non animadverterunt, οἶνος οἰνώδης qui diceretur ab Hippocrate. 118. Aristid. II 508: Ἑτέρωϑι τοίνυν καλλωπιζόμενος παρ᾽ ὅσοις εὐδοκιμεῖ (Αλκμάν), τοσαῦτα καὶ τοιαῦτα ἔϑνη καταλέγει, ὥστ᾽ ἔτι === p81 === ALCMAN, 11 νῦν τοὺς ἀϑλίους γραμματιστὰς ξητεῖν, οὗ γῆς ταῦτ᾽ εἶναι, λυσι- τελεῖν δ᾽ αὐτοῖς καὶ μακράν, ὡς ἔοικεν, ἀπελθεῖν ὁδὸν μᾶλλον ἢ περὶ τῶν Σκιαπόδων ἀνήνυτα πραγματεύεσθαι. Aleman praeter varias gentes, apud quos nomen suum clarum esse iactabat, etiam fabulosum hominum genus commemoraverat Στεγανύποδας, vid. Strabo [ 43: Ἡσιόδου δ᾽ ovx ἄν τις αἰτιάσαιτο ἄγνοιαν, Ἡμίκυ- veg λέγοντος καὶ Μακροκεφάλους καὶ Ilvyueíovc, οὐδὲ γὰρ αὐτοῦ Ὁμήρου ταῦτα μυϑεύοντος, ὧν εἰσὶ καὶ οὗτοι οἵ Πυγμαῖοι, οὐδ᾽ "Aixu&vog Στεγανόποδας ἱστοροῦντος κτλ. Similia. ibid. VII 299: - ᾿λλχμᾶνα δὲ στεγανόποδας (λέγειν). Adde Cram. Am. Ox. III 370, 8. Vulgo aves palustres diei solebant στεγανόποδες ὕρνιϑες (vid. Arist. Hist. An. II 12. VIII 3. Hesych. στεγανόποδες 0o- 865 vi9eg) Aleman autem non hac forma videtur usus esse, sed aut Στεγανάποδας aut Στεγνόποδας dixit. Idem vero for- tasse praeterea alias fabulosas gentes recensuit, quarum magnum numerum exhibent Strabo II 70, XV "711 et Tzeiz. Chil. VIII 629 seq. ubi qui v. 767 μονοτοκῆται dicuntur, emendandum est Ἐνωτοκοῖται, αὐ reete vidit Lobeckius, quemadmodum iam Kiesslingius idem nomen v. 638 restituit, cf. Nonni XXVII 94: ἀνέρες Οὐατοκοῖται, οἷσι ϑέμις δολιχοῖσιν in^ οὔασιν ὕπνον ἰαύειν. eosdem nugator aliquis inseruit gentium Asianarum catalogo in Xenoph. Anab. VII 8, 25: xoi Κόλχοι καὶ Μοσσύνοικι καὶ Κοῖτοι (s. Κοῖται), nam καὶ '"Everoxoiter ibi scribendum, nisi malis Χα- μαικοῖται. — Ac nescio an similiter decipi se passus sit Plinius Hist. N. IV 88, ubi in portentosa librorum scriptura Enoechad- loe (enoaedioae al) non Hellenoseyfhae, ut Urlichs coniecit, sed hoc ipsum nomen videtur delitescere, ac fortasse idem adseriptum fuit Christi imagini, quam "Tertull. apol. 16 et ad nat. 114 de- seripsit. — Ceterum de hoc Alemanis carmine disputavit Schnei- dewin ad Orion. p. 20 seqq. cf. etiam supra fr. 25. Fortasse hue pertinet etiam Hesychii glossa Τιϑωνόκομον ἔϑνος. . ,H9. [9.] Diod. Sieul. IV 7: Περὶ δὲ τῶν Μουσῶν, ἐπειδήπερ ἐμνή- σϑημεν ἐν ταῖς τοῦ Διονύσου πράξεσιν, οἰκεῖον ἂν εἴη διελϑεῖν ἐν κεφαλαίοις᾽ ταύτας γὰρ oí πλεῖστοι τῶν μυϑογράφων καὶ μάλιστα οἵ δεδοκιμασμένοι φασὶ ϑυγατέρας εἶναι Διὸς καὶ Μνημοσύνης, ὀλίγοι δὲ τῶν ποιητῶν, iv οἷς ἐστὶ καὶ Alxudv (᾿Δλκμαίων FG), ϑυγατέρας ἀποφαίνονται Οὐρανοῦ καὶ Γῆς. Cf. Schol. Pind. Nem. IH 16. Sed ipse Aleman fr. 45 et 59 lovis filiam Musam ap- pellat. Apud Clem. Al. Protr. 19: τὰς δὲ Μούσας, dg "Aixev- === p82 === "29 o ^"^^ 7 POETAE MELICI. pog Διὸς καὶ Μνημοσύνης γενεαλογεῖ, nescio an '"4ixu&v seri- bendum sit. 120. [96.] Hesych.: ᾿άνϑα (vulgo "4ov6o): εἶδος ἐνωτίου παρὰ Aix- u&ve ἢ ewropévs. Eadem Cram. An. Par. IV 84, 18 ubi ἀάνϑα. ... ἢ ᾿Δριστοφάνει, corrigunt xel "4o. conieci ὡς "4otoro- gcv«yc, ut grammatici glossae Laconieae intelligantur, nisi forte Aristophanis commentarius intelligendus est, vide fr. 16 col. I v. 32. 121. Cram. Án. Ox. I 55, 7: "dydfo ... τὸ ϑαυμάξω, ὅπερ παρὰ ἀγῶ, ἔστιν δὲ meo ᾿Δλεμᾶνι᾽ Αὐτὸν dy&. Videtur ipsum hune versum adhibere Herodian. m. μ. 4. 22, 15: ἔστε γὰρ καὶ περι- σπώμενον ἐπὶ δευτέρας συξυγίας (ἀγῶ)᾽ εὖτ᾽ ἂν τῇδ᾽ ἄγε χρέος ἄνδρας. Fort. serib. eov ἂν τόδ᾽ ἀγᾷ χρέος ἀνήρ. sed Doris ἀγῇ flagitat, itasque nihil audeo decernere. Hartung haec ab Alemane aliena censet, corrigens τόδ᾽ ἄγῃ ... ἄνδρας. quod sane Apollonii locus Argon. I 236 commendare videtur εὖτ᾽ ἂν ἄγῃ χρέος ἄνδρας ὑπεὶρ, ἅλα ναυτίλλεσϑαι, sed adversatur Herodiani auctoritas. Lehrs Callimacho tribuit, εὖτ᾽ ἂν τόδ᾽ ἀγᾷ χρέος ἀνδρός scribens, cui assensus est O. Schneider, nisi quod ἄνδρας tuetur. 122 T115] ' im -' *" "Mgo Eust. Il. 314, 41: ᾿Ζγέρωχοι δὲ of ἄγαν γέρας ἔχοντες... δηλοῖ δέ φασιν οὕτως ἡ λέξις τοὺς σεμνούς, ὡς ᾿Δλκμὰν βούλεται, ᾿ἡλκαῖος δέ φασι καὶ "Aoyloyog ἀγέρωχον vov ἄκοσμον καὶ ἀλα- ξόνα οἶδε. Proprie dicebantur tauri grege superbientes, nam idem est quod ἀγέλαυχοι. 123. [99] Etym. M. 22, 80: ἄξω... ὃ δὲ Ἡρωδιανὸς iv τῷ περὶ παϑῶν λέγει, ὅτι παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἄγος ἀγίξω καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄξω ... πόϑεν δὲ δῆλον ἐκ τοῦ τὸν ᾿Δλκμᾶνα εἰπεῖν ἀγίσδεο ἀντὶ τοῦ ἄξεο, sed Va: ἀγίσδεο αὐτός" ἀντὶ γὰρ τοῦ ἀγίξεο καὶ ἄξω ἤτοι ξηραίνου εἰπεῖν, ἀγίσδεο εἶπεν. Fort. ày£c- δεο δ᾽ αὔτως. 194. [88.] Steph. Byz. Aiywóg ... τὸ ἐθνικὸν Αἰγιαλεύς, τὸ ϑηλυκόν Αἰγιάλεια καὶ Αἰγιαλὶς παρὰ ᾿Αλκμᾶνι. === p83 === ALCMAN. 73 125. Argum. Theocr. XII: Kei '"4ixu&v τὰς ἐπεράστους κόρας &Írag (cod. Ambr. ἀείτας) λέγει, ubi L. Vat. 3: ᾿ἀλκμὰν δὲ τὰς ἀΐτας χορδὰς ἀπεράώστους φησίν. Corrigo ἀΐτιας κορδάς, cf. Etym. M. 43, 40: ᾿Αϊτέας χορδάς" σημαίνει δὲ τὰς ἐρωτικάς, Ἡρωδιανὸς προπαροξυτόνως λέγει ἀπὸ τοῦ cinco αἴτιδος, αἴτιδας καὶ ἀποβολῇ τοῦ ὃ. οἵ δὲ περί Ὧρον λέγουσιν, ὅτι εἰ ἦν οὕτως, οὐκ ὥφειλεν ἀποβάλλειν τὸ 0, τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ig ϑηλυκῶν οὐκ ἀποβάλλουσι τὸ ὃ. ἄμεινον οὖν παροξύνειν ἀπὸ τοῦ ἀΐτης. Cf. ibid. Gaisford et Et. Gud. 28, 3 et 12. Hartung ἀϊτίας κόρας praefert. 126. Hesych.: 14Aífamvov (cod. ἀλιβάπτοις, fort. ἁλιβάπτοις" πορφυροῖς καὶ ἀλίβαπτον)" πορφυρᾶν ὄρνιν. ᾿Αχαιὸς καὶ ᾿4λκ- μάν (cod. ἀλ. μάς). Schmidt seripsit ἁλεβάπτοις᾽ πορφυροῖς, quem- admodum ap. Etym. 62, 45 extat, reliquis deletis, nam Achaei nomen ad aliam glossam ἁλεάποδα refert, Alemanis autem nomen omnino alienum esse censet, corrigens καὶ ἀλίβας. 121. [89.] Steph. Byz: 4vvígogov' μέμνηται ᾿Αλκμάν"" οἱ οἰκοῦντες ᾿Δννίχωροι καὶ "Avvigmose, πλησίον Περσῶν κείμενοι. 128 A. Steph. Byz.: 'ράξαι ἢ "άραξοι ἔϑνος Ἰλλυρίας, ὡς ᾿Αλέξαν- δρος Κορνήλιος ἐν τῷ περὶ τῶν παρ᾽ ᾿Αλκμᾶνι τοπικῶς εἰ- ρημένων. 198 B. [90] Steph. Byz.: "4ovBe' τὸ ἐθνικὸν ᾿Αρύβας᾽ οὕτω γὰρ ᾿᾽4λκ- μάν. Ita Gronov, A "4oovf« et "doovgec, ἈΝ "4oovBfe et ᾿Δρρύβ- Bes, Westermann "4ovff« et ᾿Αρύββας. 129. [91] Steph. Byz.: "doéóg ... ᾿Αλέξανδρος δ᾽ ὃ Κορνήλιος ἐν τῷ περὶ τῶν mop ᾿Δλκμᾶνι τοπικῶς ἱστορημένων Μιτυληναίων ἄποικον ἐν τῇ Μυσίᾳ φησὶν ᾿Ασσόν, ὕπου 0 σαρκοφάγος γίγνε- ται λέθος. 861 === p84 === "T ERN p POETAE MELICI. 130. Hesych.: Βλὴρ (βλῆρ) δέλεαρ" τὸ δὲ αὐτὸ καὶ ἄσϑμα (αἶϑμα corr. Schmidt collato Hesych. oj9ue' δέλεαρ)" παρὰ ᾿Δλκχμαίωνι ἡ λέξις. Schow ᾿Δλκαίῳ, et Aeolicum vocabulum dicitur in Et. M. 200, 27; Alemani tribuit Meineke, quem secutus sum, quando- quidem Et. M. non Aeolensibus tribuit vocem, sed ioàwmv vgo- πὴν agnoscit, neque quod Sophro Syracusanus δελήτιον dixit, Alcemami βλῆρ abiudicandum, quem saepe e/oA(fev testantur gram- malici, sed optionem difficilem esse confiteor. Nam δέλεαρ, quod nostri homines a voce δόλος repetunt (idem veriloquium prae- ier alia iam veteres commendaverunt) descendit a verbo βάλλω, quod Arcades δέλλω pronuntiaverunt, quemadmodum ὀβελὸν ab eadem stirpe ortum Dorienses ὀδελόν dixerunt; itaque βλῆρ tam Aeolensibus quam Doriensibus licet vindicare: ommino in voca- bulis, quorum origo mature est oblitterata, admodum variant ' dialecti, neque decet talia ad normae constantiam exigere. 131. [92.] Steph. Byz. v. Γάργαρα. ... ixu&v δὲ ϑηλυκῶς τὴν Γάρ- γαρόν φησιν. 182, [101.] | Etym. M. 228, 35: Γεργύρα᾽ ὁ ὑπόνομος, κυρίως δε οὗ τὰ ὕδατα φέρεται τὰ ὄμβρια, γεώρυγά τινα ὄντα, τὰ ὑπὸ γῆν ὀρύγ- ματα, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ μετάϑεσιν καὶ διπλασιασμὸν γεργύρα᾽ ξήτει εἰς τὰ Γόργυρα᾽ ὁ δὲ ᾿άλκμαν διὰ τοῦ ε γεργύρα (γέρ- γυρα) φησί. Cf. Bekk. An. I 233, 27. 133. [125] Seh. Lucian. Anaeh. c. 22 (Bachm. An. II 339): Γέρρον ... ᾿Αλκμὰν δὲ ἐπὶ τῶν οἰστῶν τέϑειπε τὴν λέξιν. 184. [98.] Steph. Byz. v. Γραικός. ... Γραῖκες (A Γραῖες) δὲ παρὰ "Aixu&v. of τῶν Ἑλλήνων μητέρες... ἔστι δὲ ἢ μεταπλασμὸς ἢ τῆς Γραῖξ εὐθείας κλίσις [ἐστίν]. 195... ous SER Bekk. An. Π 949: Τὸ δοὰν παρ᾽ Alxuüvi Δωρικῶς ὀξύνεται, γεγονὸς οὕτω δήν, δάν, δοάν. ΟΥ̓ 1ο. Alex. p. 42. Adde Apollon. === p85 === ALCMAN, 75 de adv. Bekk. An. lI 570: καὶ τὸ δὰν πλεονάσαν τῷ ὃ ovx ἀντ- ἔκειτο, ubi cum Schoemanno δοὰν restituendum. 136 A. [94.] Steph. Byz.: ᾿Ισσηδύνες᾽ ἔϑνος XxvOixóv. ... ᾿ἀλκαμὰν δὲ μό- νος Ἐσσηδόνας (sic R, ᾿ἡσσεδόνας A, ᾿ἡσεδόνας V) αὐτοὺς φη- Gv εὑρίσκεται δὲ ἡ δευτέρα παρ᾽ ἄλλοις διὰ τοῦ E. 180 Β. Et. Flor. Miller Mise. 136: τὸ δὲ ξάτραφα παρὰ ᾿Αἀλχμᾶνι κανονιστέον κατὰ μεταπλασμὸν ἀπὸ τοῦ Lorgogov. 181. [102.] Etym. M. 420, 48: Ἥδυμος ... τὸ δὲ ὑπερϑετικὸν ἡδυμέ- στατον ᾿Δλκμὰν ἔφη, ϑομποίάονίη ἀδυμέστατον. 188. [1291 Eustath. Od. 1892, 44: "Ez ἰστέον, καὶ ὅτε τὸ εἰρημένον ἦν ἐπὶ τρίτου ἑνικοῦ προσώπου ὃ "ixu&v ἧς λέγει, μετειλημμένου τοῦ v εἰς 6 Δωρικῶς ὡς ὁ "Ηρακλείδης παραδίδωσιν. Cf. Favor. 234. 159. Cram. An. Ox. I 190, 20: τὶ δὲ λέγει ᾿4λεμὰν ἀντὶ τοῦ ἡσίν. 140. Cram. An. Ox. I ὅδ, 21: Σεσημείωται τὸ κάρχαρος ... καὶ τὸ ϑηλυκὸν παρ’ ᾿Αλκμᾶνι᾽" καρχάραισι φωναῖς. καὶ ἐπίρρημα καρχαρῶς. Legebatur καρχάρεσσι. 141, [117.] Eust. I. 756, 30: ᾿Αντιϑέσεε τοῦ v εἰς À, à ἀντιστοιχοῦσι Δωριεῖς iv τῷ φίλτατος φίντατος ... ἕλετο, ἕντο, καὶ Δωρικῶς γέντο, πέλετο, κέντο παρὰ ᾿Αλκμᾶνι. — Alemanis verba eum non Sint adscripta, non licet diiudicare, rectene an secus grammaticus hoc edixerit. Nam potest κέντο etiam a stirpe K EN repeti, unde xévoou, κέντωρ, κέντρον, κεντέιν, et composita KevOimmm, Kévrav- ρος descendunt, ut Aleman media forma vice agentis sit usus. Neque recte idem grammaticus Homericum γέντο ad ἕλετο rettu- lit, quod G. Curtius recte vidit descendere ab ea stirpe, quam Cypriorum vocabula ἀπόγεμε (ἄφελκε) et ὕγγεμος (συλλαβή) osten- === p86 === 16 n . POETAE MELICI. iani: mediam formam firmat quamvis corrupta Hesychii glossa: yévvov* Κύπριοι, καὶ λάβε καὶ κάϑιξε, ubi duo diversa vocabula composita esse apparet, γέμου i. e. λάβε, alterum oblivium yev- - n. . , , " vov ἃ γόνυ descendens i. e. γόνυ κάμψον, κάϑιξε, quemadmodum γουνοῦσϑαι, congeniculare, ingeniculare dicitur. : 142. [104.] Zonar. 1190: Κερκολύρα, οὕτως ὃ ᾿Αλκμὰν ἐχρήσατο ἀντὶ τοῦ πρεκολύρα, ἔστι δὲ τοῦτο πάϑος᾽ τὸ δὲ κερκολύρα ἠχητικὴ λύρα. τὸ γὰρ κρέκε, κρέκε ἦχός ἐστε τῆς xi9dgog. Adde Et. M. 506, 17: Κέρκος" ϑηλυκῶς σκεῦός τι, ὥσπερ καὶ τρίπους ἢ ϑύρα χαλκῆ. Κερκολύρα (hoc vulgo deest, sed add. DPM, cf. Min- gareli cod. Nan. 496)' οὕτως ὁ ᾿Αλκμὰν ἐχρήσατο. ut haec sit nova glossa. Prior glossa Κέρκος totidem verbis legitur in Bekk. An. I 271,11. Ceterum cf. etiam Suid. Κερκολύρα᾽ ὄνομα τύπου, ubi fori. τόνου legendum. ' 143. [84] 869 Athen. III 81 D: Kvóovíov δὲ μήλων μνημονεύει Στησί- χορος ἐν Ἑλένῃ οὕτως ... καὶ ᾿Δλκμάν. 144. Schol. Hom. Od. ψ 76: Ὁ δὲ ᾿Δλκμὰν καὶ τὰς γνάϑους μά- στακάς φησι παρὰ τὸ μασᾶσϑαι. 145. Etym. Gud. 395; 52: ΐνήμη, μενήμη᾽ ... ᾿Δλκμὰν δέ, φασί, δόρκον αὐτὴν καλεῖ" βλέπομεν γὰρ τῇ διανοίᾳ τὰ ἀρχαῖα. Eadem duo codd. Par. not. ad Et. M. 589, 16. ΕπρουῖαΒ coni. παλίδορκον, O. Müller poccídooxov, Hartung παλαιόδορκον. 146 A. Appendix Achill. Tat. Isag. c. 2 p. 166 Petav.: ὥς που καὶ '"Aixuàv ὁμοστοίχους ἐκάλεσε τὰς iv τάξει χορενούσας παρϑένους. 146 B. [112] Schol. Hom. Il. o 40: Τὰ γὰρ εἰς τις λήγοντα ϑηλυκὰ δισύλ- λαβα;: μὴ ὄντα ἐπιϑετικά, παραληγόμενα δὲ τῷ Ὁ ἤτοι μόνῳ ἢ σὺν ἑτέρῳ φωνήεντι; ὀξύνεσϑαι ϑέλει, κοιτίς, Προιτίς. φροντίς, οὐτὶς τὸ ξῶον παρ᾽ ᾿Δλεμᾶνι. Of. Arcad. 35, 8. === p87 === ALCMAN, τ 141 A. Et. Flor, Miller Mise. 243: πήρατα, πέρατα᾽ καὶ meg! ix- μᾶνι" πέρασα παϑῶν. Fortasse scribendum: πῆρας (ἔβ)α παϑῶν. 141 B. [95.] Steph. Byz. Πιτυοῦσσαι᾽ νῆσοι διάφοροι, ἃς Πιτυώδεις xa- Asi ᾿ἀλχαμάν. ΟἹ. Eust. Il. 365, 45. 148. Cram. An. Ox. I 343, 11: Καὶ πλῆτρον τὸ πηδάλιον καὶ ὑποκοριστικῶς εἶπεν "Aàxu&v πλήϑριον, scr. πληϑρίον. cf. Ammon. p. 109. Fortasse petitum ex carmine, in quo Ulixis errores descripsit, vid. fr. 28. 149. [107.] Et. M. 663, 53: Περίηος, ἐκ vov Περιήρης;, ἄρον τὸ ij Πε- eínoc" ταύτῃ ἐὰν σοι προτεϑῇ παρ᾽ Aixuóvi, ὅτι," κλῖνον αὐτό, μὴ πλίνῃς᾽ οὐ γὰρ ἀκολουϑεῖ ἡ κατάληξις, εἰ γένοιτο Περιήρους, πρὸς τὴν Περιήρης εὐθεῖαν. 1]ερὶ παϑῶν. Lobeck Proleg. Path. 289 coniecit poetam Περίηρ scripsisse, ut Περέηρς ἃ grammaticis sit profectum, Pertinet fort. ad Hymnum in Dioseuros, fr. 12 seq. nam pater Tyndari fuit. 150. [98.] Hesych.: Νηρεύς᾽ ϑαλάσσιος δαίμων᾽ Αλχαμὰν καὶ Πόρκον ὀνομάξει. 151. [44.] Suid. v. χϑονία᾽ ... xol meo ᾿Αλκμᾶνι δέ, ὅτε φησὶ χϑό- viov τέρας ἐπὶ τῆς Ἔριδος; τινὲς ἀντὶ τοῦ στυγνὸν ἐδέξαντο, ἔνιοι δὲ ἀντὶ τοῦ μέγα, ἐπεὶ πρὸς αὐτὴν λέγει. 152. [108.] Suid. v. ψιλεύς" im ἄκρου χοροῦ ἱστάμενος" ὅϑεν xol φιλό- ψιλὸς παρὰ ᾿Δλκμᾶνι, ἡ φιλοῦσα ἐπ᾽ ἄκρου χοροῦ ἵστασϑαι. — Cf. Phot. 654, 15. 153. [110] Sehol. Hom. 1]. u 137: ἔσως δὲ βεβαρυτόνηται, ἐπεὶ καὶ τὸ ναῦος ἐβαρύνετο, καὶ τὸ Τραῦος κύριον καὶ τὸ ψαῦος παρ᾽ ᾿Δλκμᾶνι. *