=== p156 === 140 Tu POETAE MELICI. Fuerunt, qui Erinnae tribuerent epigramma, quod in Anthol. Pal. VII 190 inscribitur: ᾿ἀνύτης, of δὲ Λεωνίδου, εἰς ἀκρίδα καὶ τέττιγα ἐπιτάφιον, propterea quod Plinius dieit XXXIV 19,57: ,Fecisse (Myro- nem artificem) et eicadae monumentum et locustae carminibus suis Erinna significat." At Plinii error manifestus; nam in illo epigram- mate non Myro statuarius, sed virgo Μυρώ memoratur: 4xoíót vg “κατ᾽ ἄρουραν ἀηδόνι καὶ δρυοκοίτᾳ Τέττιγι ξυνὸν τύμβον ἔτεύξε Μυρώ, Παρ- ϑένιον στάξασα κόρα δάκρυ" δισσὰ γὰρ αὐτᾶς Παίγνι᾽ ὁ δυσπειϑὴς ὦχετ᾽ ἔχων idee. et idem prorsus nomen exhibet Marcus Argentarius, qui idem argumentum tractavit Anth. P. VII 364: ᾿ἀκρέδε καὶ τέττιγι Mo τόδε ϑήκατο σῆμα Λιτὴν ἀμφοτέροις χερσὶ βαλοῦσα κόνιν, Ἤμερα δακρύσασα πυρῆς ἔπι τὸν γὰρ ἀοιδὸν Ἅιδης, τὴν δ᾽ ἑτέρην ἥρπασε Περσεφόνη. neque vero, quod Myro artifex nullum iam negotium fa- cessit, epigramma illud Erinnae adseribendum: nam nom esse antiqui- iate commendabile apparet: neque minoris alicuius Erinnae esse veri- simile, cuius nullae omnino carminum reliquiae supersunt: neque enim Plinii in tam gravi errore est tanta auctoritas, ut Anytae abiudicemus. Atque alias quoque Erinnae nomen temere substitutum, velut apud Stob. Flor. VII 13, ubi A lemma exhibet Meiiwvobc Λεσβίας εἰς Ῥώμην; Schow ex suis libris uf videtur praeeunte Gesnero edidit ΜΜελυννὼ ἢ μᾶλλον Ἠρίννη Δεσβία sig τὴν ῥώμην. — Denique addo Hartungum suspieari, aenigmata, quae Cleobuli et Cleobulinae nomine ferebantur, ab Erinna scripta esse, sed non video, quibus argumentis ea coniectura Stabiliri queat. W === p157 === Nil. v ^. 930 ALGA E US. YMNOI. 1. [901 EIZ AHOAASN A. Ὦ "va "4noAAov, παῖ μεγάλω 4Δίος. 2. 3. 4. [17. 18. 19. Himerius Or. XIV. 10: ᾿ϑέλω δὲ ὑμῖν καὶ ᾿Δλκαίου τινὰ λόγον εἰπεῖν, ὃν ἐκεῖνος ἧσεν ἐν μέλεσι παιᾶνα γράφων ᾿Απόλλωνι. Ἐρῶ δὲ ὑμῖν οὐ κατὰ τὰ μέλη τὰ “Δέσβια, ἐπεὶ μηδὲ ποιητικός τις ἐγώ, ἀλλὰ τὸ μέτρον αὐτὸ λύσας εἰς λόγον τῆς λύρας. Ὅτε ᾿Απόλλων ἐγένετο, κοσμήσας αὐτὸν ὁ Ζεὺς μίτρᾳ τε χρυσῇ καὶ λύρᾳ, δούς τε ἐπὶ τούτοις ἄρμα ἐλαύνειν, κύκνοι δὲ ἦσαν τὲ ἄρμα, εἰς Δελφοὺς πέμπει καὶ Κασταλίας ψάματα, ἐκεῖθεν προφητεύσοντα δίκην καὶ ϑέμιν τοῖς “Ἑλλησιν᾽ 6 δὲ ἐπιβὰς ἐπὶ τῶν ἁρμάτων. ἐφῆκε τοὺς κύκνους εἰς Ὑπερβορέους πέτεσϑαι. Δελφοὶ μὲν ovv, ὡς ἤσϑοντο, παιᾶνα συνθέντες καὶ μέλος, καὶ χοροὺς ἠϊϑέων περὶ τὸν τρίποδα στήσαντες ἐκάλουν τὸν ϑεὸν ἐξ Ὑπερβορέων ἐλϑεῖν᾽ ὁ δὲ ἔτος ὅλον παρὰ τοῖς ἐκεῖ ϑεμιστεύσας. ἐπειδὴ καιρὸν ἐνόμιξε, καὶ τοὺς Δελφικοὺς ἠχῆσαι τρίποδας, αὖϑις κελεύει τοῖς κύκνοις ἐξ Ὑπερβορέων ἀφίπτασϑαι. Ἦν μὲν οὖν ϑέρος καὶ τοῦ ϑέρους τὸ Alcaeus. Fr. 1. Hephaest. 79: τὸ καλούμενον Alxavwoy ἔνδεκα- σύλλαβον ... olov: ὦ ᾽ναξ Ἄπολλον κτλ. ἘΕῚ ΗΒ ἄναξ οἱ μεγάλοιο. Alcaei hoc esse et quidem ex primo carmine ostendit Schol. Heph. 121, ibi Hephaestio dicit: Λέγομεν. τοίνυν ὅτι μικτὰ μέν ἐστι συστηματικά, ὥσπερ, εἴ τις τὴν πρώτην ὠδὴν ἐν τῷ πρώτῳ ᾿ἡλκαίου, καὶ τὴν δὲ υτέραν συνάψειε, συστ ματικῆς οὔσης αὐτῶν ἑκατέρας. abi Schol.: Καὶ ἔστι τῆς μὲν πρώτης ὠδῆς ἀρχή" Ὦναξ Ἢ. m. μ. “1. ἐπιιωνική, τῆς δὲ δευτέρας᾽ χαῖρε Κυλλάνας κτλ. ἐπιχοριαμβική. Cf. etiam. Attil. For- tunat. p. 355, ubi versus satis corruptus legitur. * ὦ Numeri uncis inclusi gunt editionis Matthianae. 10* === p158 === 148 . POETAE MELICI. - μέσον αὐτό, ὅτε ἐξ Ὑπερβορέων ᾿Αλκαῖος ἄγει τὸν "Amóllove, ὅϑεν δὴ ϑέρους ἐκλάμποντος καὶ ἐπιδημοῦντος ᾿Ζπόλλωνος ϑερινόν τι 981 καὶ ἡ λύρα περὶ τὸν ϑεὸν ἁβρύνεται" ἄδουσι μὲν ἀηδόνες αὐτῷ, ὑποῖον εἰκὸς e Got παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ τὰς ὄφνιϑας" ἄδουσι δὲ καὶ χελιδόνες καὶ τέττιγες, οὐ τὴν ἑαυτῶν τύχην τὴν ἐν ὀνθρώποις ἀγγέλλουσαι, ἀλλὰ πάντα τὰ μέλη κατὰ ϑεοῦ φϑεγγόμεναι᾽ δεῖ καὶ ἀργυροῖς ἡ Καστα-. Ae κατὰ ποίησιν νάμασι καὶ Κηφισσὸς μέγας αἴρεται πορφύρων τοῖς κύμασι, τὸν Ἐνιπέα τοῦ Ὁμήρου μιμούμενος. βιάξεται μὲν γὰρ ᾿Δλκαῖος ὁμοίως Ὁμήρῳ καὶ ὕδωρ ϑεῶν ἐπιδημίαν αἰσϑέσϑαι δυνά- μενον. — (8) Idem hoe carmen respicere videtur Plutarch. de mus. c. 14: οὐ μόνη δὲ κιϑάρα "AnólÀevog, ἀλλὰ καὶ αὐλητικῆς καὶ κιϑαριστικῆς εὑρετὴς ὁ ϑεός. 4ῆλον δὲ ἐκ τῶν χορῶν καὶ τῶν ϑυσιῶν, ἃς προσῆγον μετ᾽ αὐλῶν τῷ ϑεῷ, καϑάπερ ἄλλοι τε xol |4ixoiog ἔν τινι τῶν Ὕμνων ἱστορεῖ. — (4) Porro Pausan. X 8, 9: ἤκουσα δὲ καὶ ἄλλο voióvós τὸ ὕδωρ τῇ Κασταλίᾳ ποτα- μοῦ δῶρον εἶναι τοῦ Κηφισσοῦ᾽ τοῦτο ἐποίησε καὶ ᾿Δλκαῖος ἐν προοιμίῳ τῷ εἰς ᾿4πόλλωνα. E 5. [32] ΕἸΣ EPMHN. Χαῖρε Κυλλάνας ὃ μέδεις, σὲ γάρ μοι Fr. 5. Hephaest. 79: ἔστι δὲ καὶ παρ᾽ ᾿Δλκαίω, καὶ ἄδηλον ómo- τέρου ἐστὶν εὕρημα, εἰ καὶ Σαπφικὸν καλεῖται, οἷον" χαῖρε... μοι. Stropham redintegrat 8, qui addit καὶ ϑυμὸς ὑμνεῖν τὸν κορυφῶσιν αὐγαῖς. καὶ μαία γέννα τῶ κπρονίδη μαιεία. Est autem hoc secundum earmen, vid. Schol. Hephaest. 121. — V. 1. μέδεις libri, μεδέεις ΕἾ, μέ- o» S Turnebus, i in schol. vulgo μέδων, sed E μέδεις. cf. Apoll. Synt. 92: Kol παρὰ Ἀλκαίῳ οἵ περὶ ᾿πίωνα τὸν μόχϑον τὸ Κυλλάνας ὁ μέ- δεις ἐν ῥήματος συντάξει. ἤκουον, οὐ παραδεχόμενοι μετοχὴν τοιαύτην ἐκ βαρυτόνου ῥήματος, εἴγε τῆς τοιαύτης λήξεως οὐκ ἔχονται [ot] κατὰ τὸ κοινὸν ἐκ βαρυτόνων οὖσαι ῥημάτων, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ τοιοῦτον , ἐδείκνυτο, ὡς καὶ περισπώμενον εἴη ῥῆμα τὸ μεδῶ, ἔνϑεν καὶ τὸ ΄ω- δώνης μεδέων, ἀφ᾽ οὗ τὸ μέδημι, ὡς οἴκημι, καὶ ἔτι ἡ μεδέουσα συνοῦσα (fort. kJ μέδεις ὡς οἴκεις scribendum) μετοχὴ κατὰ τὸ ἀκό- λουϑον. κἀκ τῆς γραφῆς συνηλέγχοντο, οὐκ οὔσης ποτὲ διὰ τοῦ H (εὴ κατὰ πᾶν δεύτερον πρόσωπον παρ᾽ Αἰολεῦσιν. Apollonius igitur ὁ p£- δεις participium esse censuit, οὐ apud Heph. vulgo o legitur, sed A ex- hibet 6 péósig , Fl ὃς μεδέεις. Seripsi igitur ὃ μέδεις, quod Apion recto iudicio usus vidit secundam esse verbi personam; nam si legimus ὁ μέδεις ἱ. 6. ὁ μέδων articulus, omnino alienus: eandemque medicinam adhibui infra fr. 49: ᾿ἡχέλλευ, ὃ τᾶς Σκυϑίκας μέδεις. Apollonius vidit hoe pugnare cum usu Aeolici sermonis, qui μέδης requirere vide- batur, sed qua fuit religione, non ausus est hanc formam contra libro- rum auctoritatem restituere, sed statuit participium esse; at Aeolenses forma μέδημι usos esse non poterat exemplo idoneo probare, itaque satis habuit Homericum μεδέων comparare. Quare tuebimur secundam personam, quam sermonis lex flagitat: neque vero gravissimo Apollo- === p159 === ALCAEUS. ; 149 ϑῦμος ὕμνην, τὸν κορύφαις ἐν αὕταις 932 Μαῖα γέννατο Κρονίδα μίγεισα. nii testimonio fidem denegabimus, secundam personam apud Lesbios ubique in ἧς cadere, id quod Ahrens fecit: liurorum antiquorum fides hane formam tuebatur, paucis tantum locis velut hic et infra fr. 49, ubi ambigua interpretatio, scriptura εἰς erat propagata. In his quidem reliquiis pauea vestigia formae 7j$ supersunt, λύπης fr. adesp. 56A, 4, ἔχης Sappho fr. 90, 2, πώνης Ale. fr. 52, contra scribitur ἀτιμάσεις Sappho fr. 44, πεδέχεις et φοιτάσεις 68, 9 et 4, φέρεις fr. 95 bis, item semel φέρες, quae correptio haud infrequens apud Dorienses, nec Aeo- lensibus abiudicanda, ut ἄμμες et ὕμμες arguunt. Porro ἔχεισϑα Sapph. fr. 22, θέλεις Ale. fr. 82, sed haud dubie Alexandrini critici his omni- bus loeis formam 7$ exhibuerunt, quam librarii oblitteraverunt. Apol- lonius de verbis barytonis loquitur, sed ex hac argumentatione con- fieias etiam verborum quae cadunt in zu: (so) eandem clausulam ἧς fuisse: nam eum grammaticus illud O ME4ELZ ad verbum μέδημι re- voeat et partieipium agnoscit, apparet pers. 9 fuisse μέδης, et sic Sappho fr. 92 φίλησθα. lam utra forma sit praeoptanda, non facile dixeris: scriptum erat antiquo more omnibus locis EZ, hoc qui primi Lesbiorum poetarum carmina ionicis litteris accomodaverunt, τς esse arbitrati sunt, secuti ut consentaneum est consuetudinem Aeolici ser- monis, qualis tune fuit: neque abhorret haec forma a lege Aeolensium sermonis aut omnino improbanda est: antiquissima forma cum esset EXI, littera iota non traiecta est, ut nostri homines existimant, sed abiecta; hine Dorienses ἐς dicere solebant, lones autem, ut damnum resarcirent, diphthongo £i usi sunt, Aeolensibus igitur productione ad- missa ad eundem modum 7$ dicere licuit: at poterant illi antiquiore tempore, ut diphthongos inprimis adamaverunt, &ig, postea ἧς usur- pare: fortasse iam Aleaei et Sapphus saeculo usus fluctuabat. Recen- tior Aeolis, cuius consuetudinem Theocritus sequitur, videtur omnino ἧς probavisse, velut apud Theocritum ϑέλης, ἐθέλης, ἔχης, item ἐννό- χλης, μάτης, ἐπόης, igitur pro vitioso φόροις potius φόρης quam φόρεις seribendum, δοκέεις etiam alio nomine suspectum (conieci δοκέμοις) ; adversantur futura ἐκτελέσεις et οἰκήσεις, sed his scripturis non mul- tum tribuendum esse docet ἐπαινέσης. At in tertia persona con- stanter (si diseesseris ab ἀδικήη, quod Sapph. I 20 est traditum) seribitur zi, velut φεύγει, διώξει, δώσει, φιλήσει, ἵξάνει, ὑπακούει, εἴκει, ἔχει saepius, κατϑνάσκει, ϑέλγει, μαρμαέρει, στείχει, ει, ἄξει, κωλύει, ἀέρρει, φύει, παρορένει, item κακχέει, et ad eundem modum ἐπικρέτει, ἄχει, κάλει, κατάρρει, δόνει, κελάδει, φίλει, ἄγρει, similiterque ut titulos recentiores praetermittam, in Balbillae epigram- mute est πνήει et κατέχει. Nec mirum, nam hic a principio ΕΠ seribi solebat. Item apud Theocritum leguntur ἔχει, πρέπει, ἔρπε(), ἀλλάσ- σει, μέλει, ἐσθίει, φιλέει, ἔρει (Égei), duobus tantum locis, id quod animadversione dignum, H deprehendimus, XXIX 29 φόρη (ali libri φορεῖ) et XXX 92 ὄρη. — V. 9. ὕμνην et κορύφαις ἐν αὔταις seripsi Meinekium secutus, qui quidem etiam ἄκραις proposuit: mihi neutrum satis fecit, itaque proposui κορύφας ἑἰαύγαις i e. xogu φᾶς ἰωγαῖς: nam ἐν αὔγαις nimis ambiguum, quamvis ὠγὴ gemina- lione abiecta dici poterat, ef. κυματωγή, fortasse etiam Hesychii glossa ὠγή᾽ ἄκρον huc revocanda. — V. 3. γέννατο scripsi, Meineke γεννᾷ τῷ. — Κρονίδᾳ Meineke, legebatur κρονέδη. — μίγεισα scripsi, quam- vis Meineke hoc improbaverit, Μαλειάτᾳ βασιλῆϊ vel ΜΜαλειάταν βασι- λῆα proponens (Cf. Hoerschelmann, lhein. Mus. XXXVI 464). === p160 === 150 56. POETAE MELICI. 6. Menander de Encom. IX 149 ed. Walz: ἀλλ᾽ ἐπεὶ εὕρηται καὶ τοῦτο τὸ εἶδος τῶν ὕμνων παρὰ τοῖς ἀρχαίοις καὶ ἤδη τινὲς καὶ Διονύσου γονὰς ὕμνησαν καὶ ᾿Απόλλωνος γονὰς ἕτεροι, καὶ ᾿Δλκαῖος Ἡφαίστου καὶ πάλιν Ἑ. ρμοῦ, ubi fortasse seribendum ὡς ᾿Δλκαῖος καὶ "Hgeícrov κτλ. ut rhetor quattuor Alcaei hymnos respexerit: nam Apollinis certe natales illustraverat hic poeta, vid. fr. 2, ex hymno in Baechum videtur fr. 90 petitum. Quod Menander deinde addit: ἔστε δὲ ὡς ποιητῇ uiv καϑ' αὑτὸ μόνον τὸ εἶδος χρήσιμον, συγγραφεῖ δὲ οὐδέποτε, ὃ μὲν γὰρ καὶ Χάριτας μαιευομένας καὶ “Ὥρας ὑποδεχομένας καὶ τὰ τοιαῦτα πραγματεύεται, ὁ δ᾽ im ἀνάγκης ὅτι βραχύτατα ἐρεῖ, quamvis universim de poesis οὐ pedestris orationis discrimine disputet, tamen haec quoque exempla videtur ex Aleaeo, quem modo adhibuit, petivisse. Po- ierat Aleaeus Horas Mercurii nutrices fingere, cf. Philostr. in vita Apoll V 19: ἐνθυμεῖται (ὃ Ἑρμῆς) τὰς ὥρας, ὑφ᾽ ὧν αὐτὸς ἐν κορυφαῖς τοῦ Ὀλύμπου ἐτράφη. et Imag. I 24: τίκτεται μὲν ἐν κορυφαῖς τοῦ Ὀλύμπου ... ἐνταῦϑα τὸν Ἑρμῆν ἀποτεχϑέντα Ὧραι 9383 κομέξονται. sed poterant etiam Gratiae una cum Horis commode in Vuleani natalibus adhiberi. Non recte G. Wolf Menandri loeum retulit ad fr. 62, qui versus neque ex hoc in Mercurium hymno neque ex Vuleani natalium descriptione petitus est, quod ' vel numeri diversi arguunt. 1. [21] Pausan. VII 20, 4: Βουσὶ γὰρ χαίρειν μάλιστα ᾿Απόλλωνα ᾿Δλκαῖός τε ἐδήλωσεν ἐν Ὕμνῳ τῷ εἰς “Εἰρμῆν, γράψας, ὡς ὃ Ἕρ- μῆς βοῦς ὑφέλοιτο τοῦ ᾿Ζπόλλωνος. Sed Porphyrio ad Horat. Od. I 10, 9: ,fabula haec autem ab Aleaeo ficta, et iterum Mer- eurius ideirco traditur furandi repertor, quia oratio, cuius in- ventor est, animos audientium fallit^; non de boum, sed de pha- reirae furto verba facere videtur, id quod etiam Voss Mythol. Briefe I 101 censet, quamquam alia, quae ibi exposuit, omnino improbanda. Hane alteram igitur fraudem Lesbius poeta excogi- tavit, ut veterem famam exornaret, eumque sequitur Horatius, qui per totum carmen Alcaei vestigia legit, cf. quae idem Por- phyrio adseripsit ad v. 1: ,Hymnus in Mereurium ab Alcaeo lyrico poeta" Fabulam, quemadmodum Alcaeus enarravit, vide- iur tradere Schol. Hom. ll. O 256: Ἑρμῆς ὃ Διὰς καὶ Μαίας τῆς ᾿άτλαντος εὗρε λύραν, xol τοὺς ᾿ἀπόλλωνος βόας κλέψας εὑ- ρέϑη ὑπὸ τοῦ ϑεοῦ διὰ τῆς μαντικῆς. ἀπειλοῦντος δὲ τοῦ LAmóA- === p161 === ΑΙΟΛΕΌΒ,. 151 λωνος ἔκλεψεν αὐτοῦ καὶ τὰ ἐπὶ τῶν ὥμων τύξα' μειδιάσας δὲ ὁ ϑεὸς ἔδωκεν αὐτῷ τὴν μαντικὴν ῥάβδον, ἀφ᾽ ἧς καὶ χρυσόρραπις ὁ Ἑρμῆς προσηγορεύϑη" ἔλαβε δὲ mag! αὐτοῦ τὴν λύραν, ὅϑεν καὶ χρυσάωρ ὠνομάσθη. ἀπὸ τοῦ τῆς κυιϑάρας ἀορτῆρος. l'ortasse etiam Philostr. Imag. I 26 lyricum respexit, 8. [93.] Athen. X 495 C: ^4ixaiog δὲ καὶ τὸν Ἑρμῆν εἰσάγει αὐτῶν (τῶν ϑεῶν) οἰνοχόον. nisi est ex alio carmine. 9. [641 EIZ AOHNAN. Ὦνασσ᾽ ᾿ϑανάα πολεμαδύόκος, & ποι Κορωνήας ἐπὶ πίσεων ναύω πάροιϑεν ἀμφι(βαίνεις) Κωραλίῳ ποτάμω παρ᾽ ὄχϑαις. 10. [55 . v ..... "4 Sirabo IX 412: Οὐκ εὖ δ᾽ ὁ "dixaiog, ὥσπερ τὸ τοῦ ποτα- μοῦ ὄνομα παρέτρεψε τοῦ Κουαρίου, οὕτω καὶ τοῦ Ὀγχηστοῦ κατέ- Fr. 9. Strabo IX 411: ἡ μὲν οὖν Κορώνεια ἐγγὺς τοῦ ᾿Ἑλικῶνός ἐστιν ἐφ᾽ ὕψους ἱδρυμένη, κατελάβοντο δ᾽ αὐτὴν ἐπανιόντες ἐκ τῆς Θετταλικῆς Ἄρνης οἵ Βοιωτοὶ μετὰ τὰ Τρωϊκά, ὅτε περ καὶ τὸν Ὀρχο- μενὸν ἔσχον" κρατήσαντες δὲ τῆς͵ Κορωνείας ἐν τῷ πρὸ αὐτῆς πεδίῳ τὸ τῆς Ἰτωνίας ᾿ϑηνᾶς ἱερὸν ἰδρύσαντο ὁμώνυμον τῷ Θετταλικῷ, καὶ τὸν παραρρέοντα ποταμὸν Κουάριον (Palmerius Κουράλιον, sed repugnat ipse Strabo p. 412 et 436) προσηγόρευσαν ὁμοφώνως τῷ ἐκεῖ" Ἀλκαῖος δὲ καλεὶ Κωράλιον, λέγων᾽ "460 ἀϑάνα dmz0ÀE ....... ἀπὸ Koi- ρωνέας ἐπιδεων avo (sie A, ἐπιδέων αὔω c, ἐπιδεύων ἄνω g, ἐπι- δέω αὐτῷ hi πάροιϑεν ἀμφὶ...... Κωφαλίω ποταμῶ παρ᾽ ὄχϑαις. Poetae locum om. Bkl, et no nihil nisi ποτάμῳ π. ὄχ, ex- hibent. — V. 1. "ivecc" Ahrens, ᾿᾿ϑανάα πολεμαδόκος Weleker. — V. ἃ. & zov Ahrens, 4 zov Welcker. — Κορωνήας ἐπὶ πίσεων seripsi, nam corruptelae hie fere ortae ex similitudine litterarum, quas libra- rius neglexit. Welcker coniecit ἐπὶ λαΐω (quod etiam Meineke probat, qui proprium nomen esse putat, velut est ap. Hippocr. Epid. lI[ 134 et 142 ed. Littré. — V. 3. ναύω Woleker. — ἀμφιβαίνεις Weleker supplevit. Fortasse verbum v. 2 delitescit, coniicias Κορωνήας ἐπό- ρεις πόλιν ναύω πάροιϑεν ἀμφὶ βώμῳ. Cf. Calim. in Lav. Pall. v. 63: Ἢ ᾽πὶ Κορωνείας, ἵνα οἵ τεϑυωμένον ἄλσος καὶ βωμοὶ ποτα- e κεῖντ᾽ ἐπὶ Κουραλιῷ. -- Longe aliter locum conformavit O. Müller: Aveo" ᾿ϑαναία molíov, ἀπὸ τᾶς σᾶς Κορωνείας ἐπὶ δεῦρ᾽ ἴϑι, Πάροι- Qe» Qv ἱδρυσάμεσϑα wi. Hartung πολέμων ἴδρις, & που Κορφωνήας ἐπικρημνίου ναὸν πάρ. ἀμφιβαίνεις. === p162 === 159 ' . POETAE MELICI. ψευσται, πρὸς ταῖς ἐσχατιαῖς τοῦ Ἑλικῶνος αὐτὸν τυϑείς᾽ ὃ δ᾽ ἐστὶν ἄπωϑεν ἱκανῶς τούτου τοῦ ὄρους. quod videlur ex eodem hymno petitum. 11. [71] EIXZ HeAIZTON. ον Ὥστε ϑέων μηδέν᾽ Ὀλυμπίων λῦσαι ἄτερ JéDev. 12, Menander de Encom. IX 149 Walz: Καὶ '"4Àxeiog Ἥφαί- στου καὶ πάλιν Ἑρμοῦ (γονὰς ὕμνησεν). cf. quae ad fr. 6 admo- iata sunt. 13 A. [19] Τὸ γὰρ ϑεῶν ἰότατ᾽ ὕμμε λαχόντων γέραι ἄφϑιτον ἀνϑήσει. .13B. [24.] ess Ζεινότατον 9éov, Fr. 31. Apollon. Dysc. de pron. 358B: ΖΣαφὲς ὅτι καὶ τὸ ᾿Αἰολικὸν δίγαμμα ταῖς κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον προσνέμεται, καϑὸ καὶ αἴ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμεναι δασύνονται. Ἀλκαῖος" Ὥστε xrÀ. Cod. λυσεα- veg γεϑεν. corr. Bekker, Ahrens λῦσαί σ᾽ ἄτερ coniecit. Metrum tale fuisse existimo: — [nodo vo Ulo RERO RD Hartung ὥστε μηδένα τῶν ϑεών | Ὀλυμπίων ἀλλῦσαι ἄτερ, «έϑεν. Fr. 13A. Apollon. de pron. 387 B: "Tuus Αἰολεῖς" τὸ γὰρ ϑεῶν ἴοτητι (ups λαχόντων αφυτον ϑησει γερας. Hamnis adseripsi haee, quandoquidem ex libro I petita sunt. Bekkeri recepi emendatio- nem, nisi quod ἐότατι scripsi. Sed restitutio incerta, conieci: ὄττι γὰρ ϑέων ἰότατι (θείῃ) ὕμμε λαχόντων, ἄφϑιτον ϑήσει γέρας. Ὅτι et τὸ a librariis saepe confusa: ϑείῃ (vel potius ϑήῃ, vide ad '"'heogn. 689) addidi ut et sententiam et versum redintegrarem, ϑέω est ap. Sapph. fr. 12. Est vaticinium de conditore urbis yel ,de viro bene de republica merito. Ahrens scripsit vol γὰρ. $9. L ὄμμ᾽ ἔλαχον τῶν (&v) ἄφϑιτον ὀνϑήσει γέρας, Hartung τὸ γὰρ opus ϑεῶν ἰότητι λαχόν- των ἄφϑιτον ἀνθήσει, γέρας αἰεί. Fr. 13B. Plutarch. Amator. c. 20: Τὰ μὲν οὖν πολλὰ ποιηταὶ προσ- παίξοντες ἐοίκασι τῷ ϑεῷ γράφειν περὶ αὐτοῦ καὶ ἄδειν ἐπικωμάξον- τες, ὀλίγα δὲ εἴρηται μετὰ σπουδῆς αὐτοῖς, εἴτε κατὰ νοῦν καὶ λογι- σμόν, εἶτε σὺν ϑεῷ τῆς ἀληϑείας ἁψαμένοις" ὧν ἕν ἐστι καὶ τὸ περὶ τῆς γενέσεως: Δεινότατον τᾶ, εἰ μή τι καὶ ὑμᾶς ἀναπεπείκασιν οἵ γραμματιποί, λέγοντες πρὸς τὸ ποικίλον τοῦ πάϑους καὶ τὸ ἀνϑη- === p163 === ALCAEUS, : 153 (τὸν) γέννατ᾽ εὐπέδιλλος Ἶρις χουσυκόμᾳ Ζεφύρῳ μίγεισα. * 14. [81.] Τὸ δ᾽ ἔργον ἀγήσαιτο τέα κόρα. II. ΣΤΑΣΙΩΤΊΚΑ. 980 15. [11] Διαρμαίρει δὲ μέγας δόμος χάλκῳ᾽ πᾶσα δ᾽ gn κεκό- ὅμηται στέγα λάμπραισιν κυνίαισι, καττᾶν λεῦκοι κατύπερϑεν ἵππιοι ᾿ : λόφοι νεύοισιν, κεφάλαισιν ἄνδρων ἀγάλματα" χάλκιαι δὲ πασ- δάλοις χρύπτοισιν περικείμεναι λάμπραι κνάμιδες. ἄρκος ἰσχύρω βέλευς, 5 ϑωώρακχές τε νέον λίνω κοίϊλαί vs κατ᾽ ἄσπιδες βεβλή- μεναι" ρὸν γεγονέναι τὴν εἰκασίαν. Respicit hue Etym. Gud. 278, 17: Τὰ γὰρ ἄνϑη λέγεται ἵμερα, ἐπεὶ ἐν τῷ ἕαρε φύονται, ὅτε καὶ τὰ ἐρωτικὰ ϑὲερ- μότερα ἐστί. τούτου χάριν καὶ ὁ λκαῖος Ζεφύρου καὶ Ἴριδος τὸν Ἔρωτα φὴσίν. Cf. Et. M. 410, 28. Argum. Theocr. Id. XHI (ubi Ἔριδος). Eustath. Il. 891, 24 et 535, 80. — V. 1. ϑέων, v. ϑεῶν, ϑειῶν BE edd. vett. — V. 2. τὸν γέννατ᾽ scripsi, γείνατ᾽ libri, ἐγείνατ᾽ Gais- ford, Pd Schneidewin. — εὐπέδιλλος Ahrens, legebatur εὐπέδιλος. -— . μέγεισα Porson, libri μιχϑεῖσα. ἣν 14. Apollon. de. ,pron. 395 Α: 'H τεὸς pier τῇ σὸς ὁμωνυμεῖ . καὶ παρ᾽ Atolevaw * ᾿Ἡλκαῖος ἐν πρώτῳ" Τὸ ὃ ἔργον κτλ. — ἀγή- σαιτο Bast alii, cod. ἀγήσατο. Fr. 18. Athen. XIV 627 A: Δλκαῖος ὁ ποιητής, εἴ τις καὶ ἄλλος, μουσικώτατος γενόμενος, πρότερα τῶν κατὰ ποιητικὴν τὰ κατὰ τὴν ἀνδρείαν τίθεται, μᾶλλον τοῦ δέοντος πολεμικὸς γενόμενος" διὸ καὶ ἐπὶ τοὺς τοιούτοις σεμνυνόμενος φησίν" Μαφμαΐρει κτλ. καίτοι μᾶλλον ἴσως ἤρμοττε τὴν οἰκίαν πλήρη εἶναι μουσικῶν ὀργάνων. A. Schoene hoe carmen ad bellum exterum refert, fortasse recte, sed grammatici veteres non videntur eiusmodi carmina a ,3tasioticis segregavisse. — V. 1 iuit. affert. Eust. 1320, 1. — "Aen A, &on BP, Ἄρει VL. — στέγα Blomfield, vulgo στέγη. — VN. 2. κυνίαισι 'B, κυνίαισιν ἃ, κυνέαισιν VL, λαμπρᾶ συκυνίαισιν P. --- καττᾶν, P κάτταν. — χκατύπευθεν, legebatur καϑύπερϑεν, B καϑάπερ. --- V.3. νεύοισιν Schneidewin alii, vulgo νεύ- ουσιν. — χάλκιαι B, χάλκειαι PVL, vulgo χάλκεαι. -- V. 4. κρύπτοισιν Welcker, vulgo κρυπτοῖσιν. — κνάμιδες, PL κναμίδες, V κναμῖδες. — ἄρκος APV, ἕρκος L. — ἰσχύρω βέλευς, ἰσχυρῶ βέλευς A, ἐσχυροβελὲς PVL. — V. 5. νέοι λίνω scripsi, véo λίνω Casaubonus, vulgo νέῳ λίνῳ, Ursinus νεώλενοι, unde Schneidewin νεόλλινοι. — κοίϊλαι scripsi, mo === p164 === 104 : POETAE MELICI. παρ δὲ Χαλκίδικαι σπάϑαι, παρ δὲ ξώματα πόλλα καὶ κυπάττιδες" τῶν οὐκ ἔστι λάϑεσϑ᾽, ἐπειδὴ πρώτιστ᾽ ὑπὸ έργον ἔστα- μὲν τόδε — * 16. [46.] 00s. Βλήχρων ἀνέμων ἀχείμαντοι πνόαι. ἘΠῚ, [52.] 980 0 Γαίας καὶ νιφόεντος ὠράνω μέσοι. * 18. [2] "Aévvérgu, τῶν ἀνέμων στάσιν" τὸ μὲν γὰρ ἔνϑεν κῦμα κυλίνδεται., Ahrens, πόϊλαι Seidler, vulgo ποῖαι. — κατ᾽ ἄσπιδες Sehweighaeuser, κατασπίδες PVL. — βεβλημέναι ABP, βεβλημένον VL. — V. 6. κυπάτ- τιδὲς Blomfield alii, κυππατίδεσ PVL, πυπάσσιδες Ahrens. — V. 1. 1ά- ϑεσϑ᾽ Iani, λαϑέσϑαι PVL. — πρώτιστ᾽ Schneidewin, πρώτισϑ᾽ À, πρώ- τιστα PVL. — έργον Blomfield, legebatur ἔργον. Praeterea Ahrens V. 1 παῖσα, v. ἃ καϑίπερϑεν, v. é ξώμματα, v. Y ὑπὰ scripsit. Fr. 16. Schol. Il. & 178: "Alae δὲ ἤδη αὐτὸ τὸ βληχφὸς σημαί- νεῖν ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μᾶλλον τὸ ἀσθενές. ᾿Δλκαῖος θ΄. Βληχρῶν d. &. πνοιαί. ldem legitur ap. Eustath. 705, 62 et Cram. An. Ox. I 95 (sine p. nomine), ubi πνοαί, Resp. Et. M. 200, 13. Zonar. 398. Suid. v. BAqgoóv. Videtur autem hoc fr. sicut sequens ex allegorieo carmine petitum. Fr. 17. Apollon. de Adv. in Bekk. An. II 613, 86: Τῇδε γὰρ ἔχει καὶ τὸ ἐπίρρημα παρ᾽ Αἰολεῦσι τὸ μέσοι" Γαίας καὶ. Of. idem 588, 27: Τὸ γὰρ παρὰ τοῖς περὶ τὸν ᾿Αλκαῖον μέσσοι δῆλον ὅτι κατὰ τὴν ἰδίαν διάλεκτον ἀνὰ λόγον βαρυνϑείη ἄν. οὐ γάρ ἐστιν ἐλλιπὲς τῇ ἐν προϑέσει, συστελλομένου τοῦ ὥ εἰς τὸ ὃ, ὥς τινες ὑπενόησαν͵ ἐν μέσσῳ, ἀλλ᾽ ὃν τρόπον παρὰ τὸ oixog τὸ οἴκοι ἐγένετο, σημαῖνον. τὸ ἐν οἴκῳ, παρά TE τὸ Πυϑὼ τὸ Πυϑοῖ, καὶ παρὰ τὸ Μέγαρα τὸ Meyeeor, σημαῖνον τὸ ἐν Μεγάροις, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ παρὸ τὸ μέσος τὸ μέσσον ἐγένετο, σημαῖνον τὸ ἐν μέσῳ. ὅπερ ἔφην κατὰ τὸ Alolwóv ἔϑος βαρύνεσθαι. Fr. 18. Heraclid. Alleg. Homer. e. 5 ed. Mehler: Ἐν ἱκανοῖς δὲ καὶ τὸν Μιτυληναῖον μελοποιὸν εὑρήσομεν ἀλληγοροῦντα. τὰς γὰρ τυρ αννικὰς ταραχὰς ἐξίσου χειμερέῳ προσεικάξει καταστήματι ϑαλάσ- σης, ἀσυνέτην καὶ (AB νὴ) τῶν ἀνέμων στάσιν (olim male haec verba ad Heraclidis orationem referebantur)- τὸ μὲν γὰρ. . ἄγκυ- ect. Τίς οὐκ ἂν εὐθὺς ἐκ τῆς προτρεχούσης περὶ τὸν πόντον εἰκασίας ἀνδρῶν πλωϊξομένων. ϑαλάττιον εἶναι »ομέσειε φόβον; ἀλλ᾽ οὐχ οὕτως ἔχει. Μυρσίλος γὰρ ὁ δηλούμενός ἐστι καὶ τυραννικὴ κατὰ Μιτυληναίων ἐγειρομένη σύστασις. cf. Matranga An. 299. Co- condrius περὶ τρόπων in Boisson. An. III 294 (ef. Walz Ἐμοί. ΝΙΝ 181): Παρὰ ᾿Δἀλκαέῳ' Συνίημι τῶν ἀνέμων τὴν στάσιν᾽' τὸ μὲν γὰρ κτλ. --- V. 1, ftetinui quod Ahrens coniecit ἀσυνέτημι, coll. Choerobosc. in Psalm. 26: παρ᾽ Αἰολεῦσι δὲ πολλὰ εὑρίσκονται, ἀσυνέτημι, ἐλευϑέ- φώμι, δέδωμι (fort. δοκέμωμι), et Theodos. in Bekk. An. III 1045: τινὲρ === p165 === ALCAEUS. . 155 τὸ δ᾽ £vOcv: ἄμμες δ᾽ ἀν τὸ μέσσον νᾶϊ φορήμεϑα σὺν μελαίνᾳ, 5 χείμωνι μοχϑεῦντες μεγάλῳ μάλα" c ; πὲρ μὲν γὰρ ἄντλος ἰστοπέδαν ἔχει, λαῖφος δὲ πὰν ξάδηλον ἤδη καὶ λάκιδες μέγαλαι κατ᾽ αὖτο" χόλαισι δ᾽ ἄγκοιναι. 19, [3.] a EN 951 Τὸ δηύτε κῦμα τῶν προτέρων ὄνω στείχει, παρέξει δ᾽ ἄμμε πόνον πόλυν ἄντλην. ἐπεί κε-νᾶος ἐμβᾷ νή(ατα). ἐνόμισαν τὰ εἰς με πάντα τῆς͵ Αἰολίδος εἶναι διαλέκτου" πολλὴ γάρ ἐστιν παρ᾽ αὐτοῖς ἡ εἰς us κατάληξις" γέλαιμι γὰρ καὶ ἀσυνέτημι φασί. Neque vero aequiesco in hae coniectura; offendit insolens structura (epist. 4 Heraeliti ἂν δὲ ὑμεῖς ἀξυνετῆτε γράμματα suspieionem magis movet, quam arcet), οὐ συνέτημι στάσιν plus excusationis habuerit: sed mnlto magis offendit incommoda sententia: nam tempestatem coortam quilibet animadvertit. Poterat poeta dicere ἢ à' οὐ συνέην τ. d. στάσιν; i. e. nonne iam ante animadvertebam tempestatem? haud vanus sum augur, qui futurum periculum vobis cecini. Fortasse in eandem sententiam scribendum Ε ὖ συν(ν)έτ σα τῶν ἀνέμων στάσιν. Antea suspieatus sum “ασύνεται πάντων ἀνέμων στάσι, 1. e. horret coelum vel potius mare: nam δασύνεται nudum non magis insolens, quam ἐνίκησε, alia id genus. Horatius Od. I 14 hoe Aleaei carmen aemulatur, sed exordium immutavit, ut inde nil auxilii petere possis. — V. 8. Respicit hue Apoll. de pron. p. 8919 B. — ἀν, Ahrens ὃν. — μέσσον Blomfield alii, libri μέσον, Cocond. ἄμμε δὲ τὸ μέσον αἰεὶ φ. σ. μέλανι. --- V. 5. μοχϑεῦντες Heracl, μογέοντες Coc., Ahrens μόχϑεν- τες. -- μάλα Coc., καλὰν Heracl. (AB καλά, hine Blomfield κάλων con- leeit. — V. 6. meo Hermann, vulgo παρὰ, AB meg, Blomfield πὰρ vel πᾶσαν μὲν ἄντλος. — V. 7. mà» Ahrens, v. πᾶν. — ξάδηλον cum per- peram interpretatus esset Hartung substituit δαλητόν, Ahrens ξάδαλον seripsit. — V. 8. όλαισι, libri χολαῖσι, χαλᾶσι Ursinus. — ἄγκοιναι scripsi, legebatur ἄγκυραι, quae vocabula alias quoque a librarüs per- mutata; vitium non procuravit G. Curtius ἀγκύραις coniiciens: nam non est locus ancorae, cum navis tempestate laborans in medio mari versatur. "4yxowe (ἀγκοίνη) funis est, quo antenna ad malum religa- tur, cf. Boeckh Seewesen p. 132. Fr. 19. Heraclid. c. 6: Ὁμοίως δὲ τὰ ὑπὸ τούτου (Μυρσίλου) αἶνιτ- τόμενος ἑτέρωϑί που λέγει" Τὸ δὲ εὖγε κῦμα τῷ προτέρῳ νεομω- στέχει παρέξει δὲ ἄμμι πόνων πολλὴν ἄντλην (quae sequuntur vulgo male ad Her. orationem referebant^, ἐπεὶ καὶ ναὸς ἐμβαίνει. Κατακόρως ἐν ταῖς ἀλληγορίαις ὃ νησιώτης ϑαλασσεύει καὶ τὰ πλεῖστα τῶν διὰ τοὺς τυράννους ἐπεχόντων κακῶν πελαγίοις χειμῶσιν εἰκάξει. — V. 1. óqove Seidler, τῶν προτέρων Seidler, ὄνω cgo correxi, Seidler ὅμω coniecit, AB τόδ᾽ εὖτε ". τῷ προτέρω νέμω, Hermann τῷ προτέρῳ νέον, Gaisford τῷ προτέρῳ 'víueo, similiter Blass τῶ προτέρω νέμω casu patrio. — V. 2. στείχει Blomtield, στοιχεῖ Ahrens, libri στέχει. — πόνον === p166 === 186 E, POETAE MELICI. 20. [4.1 Νῦν χρὴ μεϑύσϑην καί τινα πρὸς βίαν πώνην, ἐπειδὴ κάτϑανε Μύρσιλος. 21... {12}. Μέλαγχρος αἴδως ἄξιος εἰς πόλιν. 22, [10.] “όφον τε σείων Κάρικον. 88, [11. 12] "ἄνδρες πόληος πύργος ἀρεύϊοι. πόλυν AB, ut Elmsley coni, Hartung distinxit πόλυν, ἄντλην ἐπεί πε v. &. interpretatus ἄντλον, quod omni ex parte falsum. — V. 8. «s, libri καὶ, antea κα scripsi, Seidler xev i. e. κατὰ. — ἐμβᾷ νή(ατα) scripsi, i. e. νεέατα, nisi νῆτα ad modum Doridis malis, libri ἐμβαίνεε, Seidler ἔμβᾳ. Sed fortasse plura intercepta sunt, velut luBetvy (aere, τετραἕλικτος ἄλμα), vide ad fr. 155, sive (κάτα κἄμμ᾽ ἐλάσῃ κατ᾽ ἄκρας) vocabulo diremto. — Hue fortasse respicit, Sehol. Pind. Isth. I 52: Καὶ Axeiog τὴν δυστυχίαν χειμῶνα καὶ τρικυμίαν λέγει, ubi Αἰσχύλος corrigunt. Fr. 20. Athen. X 430 À: Κατὰ γὰρ πᾶσαν ὥραν καὶ περίστασιν πίνων ὃ ποιητὴς οὗτος (4λκαϊος) εὑρίσκεται. --- ἐν δὲ ταῖς εὐφρόναις (Meincke εὐφροσύναις seripsit)* ép κτλ. — V. 1. μεϑύσϑην libri ut videtur, vulgo μεϑύσκειν. — V. 2 . πώνην Ahrens, πένειν Casaub., vulgo πονεῖν. Cf. Aread. de Acc. ife 4: τὰ εἰς vo παραληγόμενα φύσει μακρῷ φωνήεντι, ὁπότε μὴ εἴη κατ᾽ αἰολίδα διάλεκτον, περισπᾶται.... τὸ πάνω (πώνω) βαρύνεται. ὡς ἴδιον αἰολιπόν. Ceterum vir doctus con- lecii: καὶ χϑόνα πρὸς βίαν παίειν, ubi Hartung κρούειν praeoptat. Fr.21. Hephaest. 79: τὸ καλούμενον ᾿ἡλκαϊκὸν ἑἐνδεκασύλλαβον ... “Μέλαγχρος αἰδώς (ita Fl'l'urn., sed A αἰδώς, aique iam Vossius αἰδῶς correxit, αἐδῶς ἄξιος hinc affert Cram. Gramm. An. Ox. Í p. 208, 17) &E. εἰς (A ἐφ) πόλιν. Valde offendit insolentia strueturae, suspicor poetam scripsisse Μέλαγρος, αἴδως ἄξιος ἧς πόλι, ut tyrannum mor- tuum vel imperio privatum laudaverit, cum qui successerunt in oius locum, multum illo deteriores essent v9 viderentur. Nolim εἷς πόλι commendare, nam forma εἷς a Lesbii sermonis proprietate abhorret, nec dominantem aut vivum laudaturus erat Aleaeus misi cavillandi gralia; item participium εἰς repudio, quo Aleman usus est. Fr. 22. Strabo XIV 661: Τοῦ δὲ περὶ τὰ στρατιωτικὰ ξήλου τά τε ὄχανα ποιοῦνται τεχμήρια καὶ τὰ ἐπίσημα, καὶ τοὺς λόφους. ἅπαντα γὰρ λέγεται Καρικά. ἀνακρέων μέν ys φησίν ..., ὃ δ᾽ ᾿Δλκαῖος" Aóg. κτλ. y ρὸν Eust. Tl. 367, 25 (τε om.). Fr. 23. Schol. Aeschyl. Pers. 341: ἀνδρῶν “γὰρ ὄντων ἕρκος ἐστὶν ἀσφαλές. ᾿ἀλκαῖος" ἄνδρες γὰρ πόλεως πύργος ἀρήϊος, sed cod. Medic. sec. Gaisford Et. M. Praef. p. VlII ἄνδρες πόληος πύργος ἀρεύϊοι, (Din- dorf tantum cgevrog ex cod. Med, adnotavit, quod praetuli, quamquam === p167 === ALCAEUS. . 157 24. [13.] 958 Schol. Aesehyl. Sept. 398: Οὐδ᾽ ἑλκοποιὰ γίνεται τὰ σήματα᾽ ταῦτα παρ᾽ ixoíov' οὐ τιτρώσκει τὰ ἐπίσημα ὅπλα, οὐδὲ αὐτὰ καϑ᾽ , 2» 7 - 3 ἑαυτὰ δύναμιν ἔχει, εἰ μὴ ἄρα ὁ φέρων αὐτά, ἐὰν γενναῖος ἢ. τεῖχος ἄρειον Homerus dixit Il. 4 407. O 180. Huc adde Schol. Soph. Oed. KR. 56: "ixaiog: Ἄνδρες πόλεως πύργοι ἀρήϊοι, eademque Suid. v. ἡρήϊος. Antea Aristide usus (vide infra) locum in: hunc modum supplevi: οὐ λίθοι τείχεων εὖ δεδομάμενοι, ἀλλ᾽ ἄνδρες πόλιος πύργος ἀρηῖοι. nec poenitet me illius coniecturae: nam hanc fere sententiam videtur poeta pronuntiasse, neque cod. Med. lectionis πόληος tanta est aucto- ritas, ut supplementum (ἀλλ:ὴ ἄνδρες πόλιος πύργος ἀρεύϊοι sit sper- nendum. Sed quae praegressa sunt, non licet certo restituere, quando- quidem Aristides poetae sensa, non verba expressit: nam vocabulo δεδομημένοι, quod recentiores Graeculi frequentant (cf. Lobeck Phry- nieh. $87), Aleaeum usum esse non est verisimile. — Respicit hunc locum Aristid. 1 821: δι᾽ ἃ πάντα χρὴ καὶ τὸ συμβεβηκὸς ἐνεγκεῖν ὡς πραύτατα καὶ τῶν δευτέρων ἐρρωμένως ἀντέχεσϑαι καὶ τὸν λόγον βεβαιῶσαι, ὅτι οὐκ οἰκίαι καλῶς ἐστεγασμέναι οὐδὲ λίϑοι τει- ὧν εὖ δεδομημένοι οὐδὲ στενωποί ve καὶ νεώρια ἡ πόλις, ἀλλ᾽ ἄνδρες χρῆσϑαι τοῖς ἀεὶ παροῦσι δυνάμενοι. Alcaei hanc 6888 sententiam indicat idem II 273 (Phot. Bibl. p. 480 À) Τὸν λόγον ὃν πάλαι μὲν λκαῖος ὁ ποιητὴς εἶπεν, ὕστερον δὲ οἵ πολλοὶ παρα- λαβόντες ἐχρήσαντο ὡς ἄρα οὐ λέϑοι οὐδὲ ξύλα οὐδὲ τέχνη τεκ- τόνων αἷ πόλεις εἶεν, ἀλλ᾽ ὅπου ποτ᾽ ἂν ὦσιν ἄνδρες αὑτοὺς σώξειν εἰδότες, ἐνταῦϑα καὶ τείχη xel πόλεις. Cf. etiam 1 191: ἐὰν. τοῦ ϑαυμάξειν τοὺς λίϑους ἀνῆτε μικρόν τι καὶ νομίσητε πλεί- ονος ἀξίους ὑμᾶς αὐτοὺς τῶν οἰκοδομημάτων καὶ πιστεύσητε ἀληϑὲς εἶναι τὸ πάλαι τοῦτο, ὡς ἄρα οὐ τείχη οὐδὲ φδεῖα οὐδὲ στοαὶ οὐδὲ ὁ τῶν ἀψύχων κόσμος αἷ πόλεις εἶεν, ἀλλ᾽ ἄνδρες αὖ- τοῖς εἰδότες θαρρεῖν. Ad idem hoc carmen, fort. referendum quod dicit Plato de Leg. VI 718 D: περὶ δὲ τειχῶν, e Μέγιλλε, ἔγωγ᾽ ἂν τῇ Σπάρτῃ ξυμφεροίμην τὸ καϑεύδειν ἐᾶν ἐν τῇ γῇ κατακείμενα τὰ τείχη καὶ μὴ ἐπανιστάναι, τῶνδε εἵνεκα" καλῶς μὲν καὶ ὃ ποιητικὸς ὑπὲρ αὐτῶν “λόγος ὑμνεῖται τὸ χαλκᾶ καὶ σιδηρᾶ δεῖν εἶναι τὰ τείχη μᾶλλον ἢ γήϊνα. Nisi forte Tyrtaeus eandem sententiam carmine illu- Stravit, quorsum referre possis quod est ap. Hephaest. p. 3: Τίρυνς, οὐδέ τι τεῖχος ἐπήρκεσε. Hue adde Nicolaum Progymn. 1277 Walz: πρὸς ἃ δὴ βλέπων ᾿Αλκαῖος ὁ ποιητὴς οὐ ξύλα καὶ λίϑους, ἀλλ᾽ ἄνδρας ἐφιλοσόφησε πόλεως σύστασιν. et Philotheum ap. Mingarelli Codd. Nan. 533. Sed sive Aleaeus primus sive iam ante Lacon aliquis poeta Spartanorum vir- tntem eximio hoc praeconio decoravit, postera aetate, cum fraudulen- torum hominum industria elarorum virorum nominibus abusa litteras eom pentieias studiose propagaret, hoe dietum ad Lycurgum translatum, , Plut. Lye. 19: φέρονται δ᾽ αὐτοῦ xol δι᾽ ἐπιστολῶν ἀποκρίσεις τοι- αὗται πρὸς τοὺς πολίτας... . καὶ πάλιν περὶ τῶν τειχῶν" οὐκ ἂν εἴη ἀτείχιστος πόλις, ἅτις ἀνδρείοις (corrigae ἀνδράσιν ἀρείοις), καὶ οὐ πλίνϑοις ἐστεφάνωται. === p168 === 158 . POETAE MELICI. 95. [14.] P7 e , 3 r4 , S0mg ovrog ὁ μαιόμενος τὸ μέγα xgéroc 2 / n ᾿ D ? ,? o» er ἀντρέψει τάχα τὰν πόλιν & δ᾽ ἔχεται ῥόπας. 26. [94 b.] Οὐδέ πω Ποσείδαν ἄλμυρον ἐστυφέλιξε πόντον" οἷον (πέδον) γᾶς γὰρ πέλεται σέων. GERMAN z. 939 "Emvatov ὥστ᾽ ὄρνιϑες ὦχυν ᾿ αἴετον ἐξαπίνας φάνεντα. 2020s *88. "Agcv δαΐφοβος δαΐκτηρ. "99. "Agsvog στρατιωτέροις. Fr. 95. Arist. Vesp. 1234: Ὥνϑιρωφ᾽, οὗτος ὁ μαινόμενος (sie Rav., vulgo μαινόμενος) τὸ μέγα κράτος ᾿ἀντρέψεις ἔτι τὰν πό- ND ἃ τὸ" ἔχεται, δοπᾶς" ubi Schol. παρὰ τὰ Alwotov: ͵ Ἄνησεν οὗτος καὶ μαινόμενος (eod. Ven. ὦνησαι οὗτος ὁ «μαινόμενος, οὐ τρέψεις τάχα) τὸ p. κράτος τάχα τρέψεις τὴν m. & δ᾽ ἔ. ὁ. ἀντὶ τοῦ μέγα κράτος᾽ οὕτως Αἰολεῖς. unde Buttmaun vidit Aeolicum κρέτος restituendum esse, contra Seidler ξητῶν i. e. interpretamentum vocis μαιόμενος addendum censuit. e£ deinde: ἐκ τῶν ᾿ἡλκαίου δὲ παρῳδεῖ εἰς Κλέωνα ὡς μαινόμενον. Rectius. Sehol. in Thesmoph. 162: Ἔν Σφηξὶν (παρῴδηται τό) Ὡνὴρ οὗτος ὁ μαιόμενος τὸ μ. κράτος. — V. 1. πρέτος Buttmann et Seidler, legebatur κράτος. --- V. 2. ἀντρέψει Seidler, ὀντρέψει Ahrens. Fr. 26. Coniunxi duo fr., quorum prius (v. 1. 2) servavit Herodian. περὶ μον. λέξ. 10, 25: Elenco. δὲ ὁ δαίμων παρ᾽ ᾿ἡλκαίῳ διὰ vov ἃ μένοντος τοῦ G ἸΙοσειδᾶν: Οὐδέπω xti. Choerobosc. Epim. I 277 Ποτείδαν Aeolicum dicit, sed 299 Ποτίδαν et Ποσείδαν ᾿βάθτα ὑγιεῖ. — V. 8. Et. Flor. Miller Mise. 264: osé" ἔστι γὰρ cío, ὡς παρ᾽ ᾿4.- καΐῳ" οἷον γᾶς γὰρ πέλεται σέως quae correxi: pisi forte οἷον (πέδον) γὰρ γᾶς malis. Meineke οἷον seclusit, et γᾶς pluralem numerum esse existimavit. Fr. 21. Herod. περὶ pov. λέξ, 38, 9: Παρῃτησάμεϑα, δὲ Αἰολίδα διάλεκτον διὰ τὸ Πτάξω, ἔπταξον᾽ ὡς τό; Ὄρνιϑες ὠκὺν αἰετὸν ἐξαπτήνας φανέντα. Poetae nomen quamvis sit omissum, proba- biliter Aleaeo tribuas. Correxi eodicis scripturam. Fr. 98. Herodian. Cram. An. Ox. III 237, 1: Ζητοῦμεν καὶ τὴν τοῦ Ἄρης, "Aesoc γενικὴν πῶς εὕρηται διὰ διφϑόγγου" λέγομεν "Aosvos, "Aosvi* .. . ἡ Anton: "Aosv δι᾿ ὁ φόβος “διακτήρ. , Beripsi δαΐφοβος, Cramer δαΐκτηρ. Hartung δαΐφρον. Dlass "4gsv, δι΄ ὃν φόβος δϑαίκτηρ. Alcaeí haud dubie versus est. Fr. 29. 380. 31. Tria haec fragmenta Aleaeo tribuit Seidler, legun- === p169 === ALCAEUS. ' 159 * 30. Τὸ γὰρ "Aotvi. κατϑάνην κάλον. * 54, Mi&av δ᾽ ἐν ἀλλάλοις "Ageva. 32. [9.] ΠΡῸΣ MEAANIIITION. Herodotus V 95: Πολεμεόντων δέ ogsow παντοῖα καὶ ἄλλα ἐγένετο ἐν τῇσι μάχῃσι, ἐν δὲ δὴ καὶ ᾿ἡλκαῖος 0 ποιητὴς συμβο- λῆς γενομένης καὶ νικώντων ᾿Αϑηναίων, αὐτὸς μὲν φεύγων ἐκφεύγει. τὰ δέ οἱ ὅπλα ἴσχουσι ᾿Αϑηναῖοι καί σφεα ἀνεκρέμασαν πρὸς τὸ ᾿ϑήναιον τὸ ἐν Σιγείῳ᾽ ταῦτα δὲ ᾿Δλκαῖος ἐν μέλεϊ ποιήσας ἐπιτιϑεῖ ἐς Μιτυλήνην, ἐξαγγελλόμενος τὸ ἑωυτοῦ πάϑος Μελανίππῳ ἀνδρὶ £rgo. Ipsum carminis initium servavit Strabo XIII 600 (ubi Meinekius ab aliena manu additum esse censet): Πιττακὸς δ᾽ ὃ Μιτυληναῖος πλεύσας ἐπὶ τὸν Φρύνωνα 940 στρατηγὸν (τῶν ᾿4ϑηναίων) διεπολέμει τέως, διατιϑεὶς καὶ πάσχων κακῶς" ὅτε καὶ ᾿Αλκαῖος φησὶν ὁ ποιητὴς ἑαυτὸν ἔν τινι ἀγῶνι κακῶς φερύμενον τὰ ὅπλα ῥίψαντα φυγεῖν᾽ λέγει δὲ πρός τινα κήρυκα κελεύσας ἀγγεῖλαι τοῖς ἐν οἴκῳ᾽ ᾿Δλκαῖος σόος ρει ἐνθάδ᾽ οὐκυτὸν ἁληκτορὶν ἐς γλαυκωπὸν ἱερὸν ὃν ἐκρέμασαν ᾿Αττικοί. ubi σόος h à m. sec, cog F, σῶς rwx, om. i. — "Aot, ἄρει ho, ἄροι ceteri (F «gor). — ἐνθάδ᾽ Dhz (iv9«ó F), ἐνθάδε x, ἔνϑα δ᾽ C. — οὐκυτόν, οὐχυτον h, οὐχυ τὸν i, οὐκ LE] . 3 - c ' € ᾿ αὐτὸν C (ut videtur) moz, οὐ κεῖται rw. ---- ἁληκτορὶν, ἁλυκτορὴν 0, τὸν ἁληκτορὶν Ald. — Welcker coni. ᾽άλκ. σῶος, ἀρήϊ᾽ ἔντεα δ᾽ (hoc iam Wesseling) οὐχί᾽ τὰν ἀλκτῆρα ῥινὸν ἐς ΓΠλαυκωποῦ (hoc iam Wesseling) ἑερὸν ἐκρ. ᾽4.. Seidler ^4Axeiog . . σῶος "ἄρει, Ἔντεα δ᾽ οὐκί, τά of τὸ ἁλίκτυπον ἐς Γλαυκωποῦ "Ioov ὀνεκρέμασαν ᾿4τ- τικοί. probante Sehneidewino, nisi quod de Lindavii coniectura ἁλίκροτον scripsit. Ahrens "JAxeog σῶος... pnt ἔντεα δ᾽ οὐκ (ἴσως) αὖτον δ᾽ ἀλυκτόρινον εἰς Γλαυκώπιον ἶρον ὀνεκρέμασσαν iur ap. Choerobosc. Epim. I 210 (Bekk. An. T. III 1340): ᾿Α4λλ᾽ ἐπειδὴ τὰ εἰς ξὺς ἀποβάλλουσι τὸ $ κατὰ τὴν γενικὴν . .. χωρὲς τοῦ Ἄρευς, ἤρευος" τοῦτο γὰρ ἐφύλαξε τὸ 9 παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν, οἷον" Ἄρενυος στρατιωτέροις κτλ. — Fr. 99 cod. Mare. στρατιωτέρως. — Fr. 30. τὸ, ,cod. Mare. τῷ. κατϑάνην Ahrens, v. καταϑανεῖν. — Fr. 31. μῖξαν δ᾽ iv ἀλλάλοις Sehneidewin, v. μίξαντες ἀλλήλοισιν, sed Herodian. c An. Ox. IIl 237, 3: μίξαν δὲ ἀλλήλοις. - ἄρευα, cod. Marc. "4gsvi. === p170 === 100 ; POETAE MELICI. ."Avuxor vel si malis: "4yyelÀe κἄρυξ olxodic^ ἔάλκαος Σάος γ᾽. ἀρήϊ ἔντεα δ᾽ οὐ φύγον, A4 δὴ κτέρας Γλαυκώπιόνδε "Avuxor igov ὀνεκρέμασσαν. Kramer ἔντεα δ᾽ οὐκ εὔρυτο coni. et deinde de Ursini coni, ἀνεκρέμασαν edidit. Hartung ᾿ἡλκαῖος σόος αὗτος "Aen, | ἔντεα δ᾽ οὐ φύγον, ἃ κτέρας εἰς | Γλαυκώπιον ἶρον ὀνεκφέμασαν | "Avuxoi Hecker "4Àxefog σῶος 4otvi, ἔντος δὲ κλύτον ἀνάκτορον ἐς Γλαυκώπιον ἴερον ἀνεκρέμασαν ᾿Αττικοί. Blass εὔκυκλον δ᾽ ὀνθή- xero Qivov ἐς Γλαυ κώπιον igov | οἷ κρέμασσαν "Ἄττικοί non. curans numerorum proprietatem, nam ad Sapphieum metrum revocat. Fortasse Aleaeus seripsit: Σῶς Aixoiog "Aon, Ἔντεα δ᾽ οὔ" κύτος (αὖον) évéxrogov ἐς Γλαυκώπω Ἶρον ὀνεκρέμασαν "ττικοι. numeris usus Árchilochiis. Spondei v. 1 et 2 in nominibus pro- pris admissi non offendunt. Pro ἀνάκτορον v. 9 fort. legendum "Aléxvogoc, οἵ, Eustath. 1479, 30. 88. [67. 8] ΠΡΟΣ ANTIMENIAAN. Ἦλθες ἐκ περάτων γᾶς ἐλεφαντίναν λάβαν τῶ ξίφεος χρυσοδέταν ἔχων, (ἐπειδὴ μέγαν ἄϑλον Βαβυλωνίοις συμμάχεις τέλεσας, ῥύσαό T ἐκ πόνων.) 5 κτένναις ἄνδρα μαχαίταν βασιληΐων 941 παλαίσταν ἀπολείποντα μόνον μίαν παχέων ἀπὺ πέμπων. Fr. 38. V. 1 et 2 affert, Hephaest. 58: Τὸ δὲ ἀκατάληκτον, τὸ ὄνον τὴν τελευταίαν ἔχον ἰαμβικὴν καλεῖται ᾿Ασκληπιάδειον, οἷον τὸ “Δλκαίου (τὸ Aix. om. FIHB): ἦλϑες (ἦλϑεν ΒΊΗ, ἦλϑον B) κτλ. — γᾶς Libanius , (vulgo γῆς), qui carminis initium resp. I 406 Reiske: EN οὖν μοι καιρὸν ἔχει κατὰ τὸν Δέσβιον Ἀλκαῖον ποιήσασϑαι τὴν ἀρχήν" Ἦλϑες ἐκ περάτων γᾶς οὐκ ἐλεφαντίνῃ χουσοδέτῳ ᾿καλλωπιξό- μενος λαβῇ, καϑάπερ ἐκεῖνος ἐποίησεν, ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς χρυσῇ ψυχῇ κατ- ευϑύνων τὴν οἰκουμένην. — ἐχεφαντίναν, Fi ἐλεφαντίνων. — Carminis argumentum illustrat Strabo XIII 617: ἄνδρας δ᾽ ἔ ἔσχεν ἐνδόξους (Μι- τυλήνη) τὸ παλαιὸν μὲν Πιττακόν, καὶ τὸν ποιητὴν ᾿Δλκαῖον καὶ τὸν ἀδελφὸν ᾿Αντιμενίδαν, ὃν φησὶν "Mixto Βαβυλωνίοις συμμαχοῦντα τελέσαι μέγαν ἄϑλον καὶ ἐκ πόνων αὐτοὺς ῤύσασϑαι κτείναντα ἄνδρα μαχαΐταν, ὥς qot, βασιλήων παλαιστὰν (DFbhi παλαστὰν) ἀπολιπόντα μόνον ἀνίαν παχέων (moxz τ᾽ ἀχέων) ἀπυπέμπων (sic F, reliqui ἀπο- πέμπων). Unde v. 8 et 4 restitui, cetera emendavit 0 Müller, misi === p171 === ALCABUS. 5 — 161 I. EZKOAIA. 34. [21.] "Pec μὲν ὁ Ζεύς, ἐκ δ᾽ ὀράνω μέγας χείμων, πεπάγασιν δ᾽ ὑδάτων δύαι. χάββαλλε τὸν χείμων᾽, ἐπὶ μὲν τίϑεις πῦρ, ἐν δὲ κίρναις οἶνον ἀφειδέως 5 μέλιχρον, αὐτὰρ ἀμφὶ κόρσᾳ ucA9cexov ἀμφι. . γνόφαλλον. 35. [29.] Οὐ χρὴ κάκοισι ϑῦμον ἐπιτρέπην᾽ προκόψομεν γὰρ οὐδὲν ἀσάμενοι., $ [4 , , » o Βύκχι, φάρμακον δ᾽ ἄρισον οἶνον ἐνεικαμένοις μεϑύσϑην. quod v. 5 βασιλήιον scripsit, ego praeoptavi βασιληΐων. (Superavit igitur quattuor digitis vel Herculis staturam, si fides est Herodoro ap. Schol. Pind. Isthm. IH 87, sed prorsus aequavit Perseum, de quo Herod. VH 117: μεγάϑεϊ μέγιστον ἐόντα Περσέων: ἀπὸ γὰρ πέντε πηχέων gc" ἀπέλειπε τέσσερας δακτύλους. qui quidem scriptor alio loco 178 exp onit, regius cubitus , quantum exsuperet Graecorum mensuram: ὁ βασιλήμος πῆχυς τοῦ μετρίου ἐστὶ πήχεος μέξων τρισὶ δακτύλοισι.) Contra Ahrens: ,“βαβυλωνίοις συμμάχεις ἐτέλεσσάς τ᾽ ἄεϑλον μέγαν Ki πόνων πόλεων ἄσφ᾽ ὑπερύσαο, Κτένναις ἄνδρα μ. β. παλάσταν ἀπυλεί- Tovro μόναν ἴαν Πάχεων. ἀπὺ πέμπων. Meineke maluit τέλεσας μέγα ἄϑλον, ἔχ τε πόνων σφεῖας ἐρύσαο. Fr. 84. Athen. X 480A: Κατὰ γὰρ πᾶσαν ὥραν καὶ “περίστασιν πένων ὁ ποιητὴς οὗτος (Αλκαϊορ εὑρίσκεται. χειμῶνος μὲν ἐν τού- toig Ὕ ει κτλ. — V. 1. ὕει, Hecker νέφει requirit. — ἐκ δ᾽ ABP, ἐν δ᾽ Vb. -- ὀράνω, ὁρανῶ cod. Fames, ap. Ursinum, ὠρανῶ ABP, ἀρανῶ V, οὐρανῷ L. Cf. Herodian, περὶ μον. Ad. 7, 21: ᾿ἡλκαῖος δὲ καὶ εἰς ὦ ἀποφαίνεται τὸ ὄνομα καὶ ὠρανὸς λέγων κατὰ τροπὴν τὴν ov διφϑόγ- γου εἰς τὴν ὦ καὶ ἄνευ τοῦ 9 ὀρανός. — V. 2. πεπάγασιν, πεπάγασι PVL, πεπήγασι B, utrumque A. Ahrens “πεπάγαισιν requirit. E AS. κάββαλλε VL, κάμβαλλε BP. — V. 4. κέρναις L, κιρναίς V, κιρνὰς C, κιρναῖς AP. — V. δ. 6 om. C. — V. δ. αὐτάρ eb ἀτάρ etiam apud Aeolenses tralaticium accentum retinere docent grammatici, vid. Ahrens D. Aeol. 10, sed de vocula αὐτάρ haesito, quandoquidem in Homeri carminibus omnino ita colloeatur, ut prior syllaba ictu feriatur, inde confieias, etiam lonieos poetas antiquos αὗταρ oronuntiavisse, Item accentus vocis οὐδέν Ír. 35,9 et alibi incertus. — ἀμφὶ κόρσᾳ, ἀμφικόρ- σαι P, ἀμφικέρσαι Β. -- V. 6. άμφι .. γνόφαλλον, B ἀμφιγνόφαλλον, PV dugi γνόφαλλον, L ἀμφὶ γνάφαλλον. Supplent ἀμφιτίϑη(τέϑερ), ἀμφιτέϑεις, ἀμφιβαλών. Hartung μάλϑακον ἐσσάμενος γν. Fr. 35. Athen. X 430 D: "Ey δὲ τοῖς συμπτώμασιν (Aixeiog) Οὐ χρὴ κτλ. — V. 1. ϑῦμον, ϑυμὸν Stephanus, vulgo μῦϑον. --- ἐπιτρέπην Poxram Lym. 1Π. 11 === p172 === 162 POETAE MELICI. 36. [33 32] ... ' 942 "AAA ἀνήτω μὲν περὶ ταῖς δέραισιν περϑέτω πλέκταις ὑποϑύμιδάς τις. κα δὲ χευάτω μύρον ἄδυ κατ τῶ στήϑεος ἄμμι. 81 A. [5.] Τὸν κακοπάτριδα Πίύτακον πόλιος τᾶς διχόλω καὶ βαρυδαίμονος ἐστάσαντο τύραννον μέγ᾽ ἐπαινέοντες ἀόλλεες. 31 B. [6] Diog. Laert. I 81 (unde hausit sua Suidas v. Σαραάπους): Τοῦτον (Πιττακὸν) Alxeiog σαράποδα μὲν καὶ (lege ἢ) σάραπον (Cod. Cant. σύραπον, Hartung συρόποδα) ἀποκαλεῖ διὰ τὸ πλατύ- vovv εἶναι καὶ ἐπισύρειν σὼ πόδε, χειροπόδην δὲ διὰ τὰς ἐν τοῖς ποσὶν δαγάδας, ἃς χειράδας ἐκάλουν (cf. Et. M. 810, 27: Χεῖ- Qoi, αἵ ἐν τοῖς ποσὶν ῥαγάδες. καὶ χειρόποδες οἵ οὕτω τοὺς πόδας κατερρωγότες, οἷον δαγόποδες" non tamen propterea χεφρόποδα corrigendum; Hartung χιραπόδην requirit), γαύρικα (Menage Ahrens, vulgo ἐπιτρέπειν. — ἀσάμενοι, B ἀσάμενος. — V. 8. Bowgi Schweighaeuser, cf. Etymol. M. p. 216, 47, AP Βυκχί, B βυγχί, Vb βακχί. — V. 4. μεϑύσϑην ABP, μεϑυσθῆναι VL. Fr. 36. Coniunxi duo fragmenta . in unum: v. 1 et 2 leguntur ap. Athen. XV 674€: ᾿Βκάλουν δὲ xol οἷς περιεδέοντο τὸν τράχηλον στε- φάνους ὑποϑυμιάδας, ὡς ᾿Δλκαῖος ἐν τούτοις" AM ἀνήτω κτλ. — V. ἀλλ᾽ ἀνήτω μὲν Casaubonus, B ἀλλὰ ἀννήτω μεν, Cant. 1, ἀλλὰ ἀννήτωμεν, Schneidewin ἀνήττω. — ταῖς δέραισι Ahrens, vulgo ταῖς δέραις, unde olim scripsit ταῖσι δέρραις. — V. 2. περϑέτω Cant. L, παρϑέτω Casaubonus. — πλέκταις ὑποϑύμιδας Blomfield, vulgo miexrüg (Cant. L πλέκτας) ὑποϑυμιάδας. — V.8 et 4 leguntur apud Athen. XV p. 687 C: "Àxoiog ἔφη" Κὰδ δ᾽ ἐχεύσατο (B καδδιεχεύσατο, C καδδε- χεύατο) μύρον ἀδὺ (Ahrens uóv) κτλ. quae emendavi. Praeterea resp. v. 1 Pollux VI 107, v. 2 Schol. Theocr. VII 63. Athen. XV 678 D. Fr481 A. Aristot. Polit. III 9, 5: oiov sf ülovró ποτε "Μιτυληναῖοι Πιττακὸν πρὸς τοὺς φυγάδας, ὧν προειστήκεσαν ᾿Ἀἀντιμενίδης καὶ 4à- καῖος ὁ ποιητής. Δηλοῖ δ᾽ AÀwaiog, ὅτι τύραννον silovvo τὸν Πιττακὸν ἔν τινι τῶν σκολιῶν μελῶν" ἐπιτιμᾷ γὰρ ὅτι' Τὸν κτλ. -- V. 2. πόλιος Sehneidewin, vulgo πόλεως. — διχόλω scripsi, i. e. discordis, quemadmodum ó/yoior γνῶμαι dicuntur, vide infra p. 198. Atque διχόλω etiam Schmidt commendavit, ἀχόλω libri (B 2, 3 ἄχόλῳ), Camerarius et Sehneider ἀσχόλω, ego olim conieci ξαχόλω. — V. ἐπαινέοντες, ἐπαίνεντες Ahrens. Hesp. Plut Erot. c. 18: Kowvjj τὸν Ἔρωτα συνεγγράφουσιν εἰς ϑεοὺς ποιητῶν of κράτιστοι καὶ νομοϑε- τῶν καὶ φιλοσό ων dont, φωναὶ μέγα ἐπαινέοντες, ὥσπερ ἔφη τὸν Πιττακὸν ὁ Alwetog αἱρεῖσθαι τοὺς Μιτυληναίους τύραννον. ubi Reiske ἀϑρόᾳ φωνᾷ vel ἀϑρόαις φωναῖς coniecit, ut Alcaei sint verba, probante Sehneidewino. === p173 === ALCAEUS...- . “168 γαύρηκα, vid. Hesych. γαύρηξ, ὃ γαυριῶν) δὲ ὡς εἰκῆ γαυριῶντα, φύσκωνα δὲ καὶ γάστρωνα (Pollux Il 173: τὸν δὲ Πιττακὸν |ABC Ἱμμτακὸν, quemadmodum in nummo Lesbio apud Mionnet, Suppl. VI p. 64 Φιττακός scriptum] γάστρωνα ὁ "4Àxeiog καλεῖ); ὅτε παχὺς qv, ἀλλὰ uiv καὶ ξοφοδορπίδαν (cod. Mon. ξοφοδορ- πόδαν, Suid. ξοφοδορπίδα, sed ξοφοδορπέδας tuetur Plut. Quaest. Sympos. VIII 6, 1; ceterum cf. Hesych. Ζοπαδασπίδας᾽ λαϑρο- 943 φάγους, ubi Ζοποδαπτίδας corrigunt, et Ζοφοδερκίας᾽ σκοτόδειπνος, λαϑροφάγας, ubi Ζοφοδορπίας corrigunt) ὡς ἄλυχνον, ἀγάσυρτον (Lobeck et Hecker ἀνάσυρτον, Hartung ῥυπόσυρτον) δὲ ὡς ἐπι- σεσυρμένον καὶ ῥυπαρόν. quae haud dubie omnia ex eodem car- mine, ex quo fr. 37 A, petita sunt. * 38. Τριβώλετερ᾽ ov γὰρ ᾿ἡρκάδεσσι λώβα. 39. [98 a.] , , " F M D D n Téyys πνεύμονας οἴνῳ" τὸ γὰρ ἄστρον περιτέλλεται, Fr. 38. Hephaestio 63: τὰ δὲ τρέμετρα ἀκατάληκτα (ἐωνικὰ ἀπὸ μείξονος) διχῶς συνέϑεσαν οἵ Αἰολεῖς .. . ἔνια δὲ καὶ ἐκ μιᾶς ἐωνικῆς καὶ δύο τροχαϊκῶν, oiov: τριβωλέτερ᾽" οὐ γὰρ 4o. λ., ubi ACPS τριβώλετερ, FIHB τριβώλετες. atque τριβώλετερ voeandi casum esse testatur Choerobose. Epim. I 272: oí Αἰολεῖς ἔϑος ἔχουσι συστέλλειν τὸ 4 εἰς τὸ € ἐν τῇ πλητικῇ καὶ ἀναβιβάξειν τὸν τόνον οἷον ὁ τριβολέτηρ, ὦ τριβολέτερ' ἔστι δὲ εἶδος ἀκάνϑης. accentum retrahendum esse idem docet 11 431. Vocabulum ipsum, quod non recte interpretatur Hermann ἃ voee τρέβος repetens, ex τρέβολος et ὀλετήρ, compositum, apud Choe- roboseum scribendum: ἔστε δὲ τρίβολος εἶδος ἀκάνθης. Plantae huius fructu pauperes vescebantur, vid. Dioscor. IV 14: of δὲ περὶ τὸν Στρύμονα ποταμὸν Θρᾷκες τὴν “μὲν πόαν χλωρὰν ἱπποτροφοῦσι, τὸν δὲ καρπὸν γλυκὺν ὄντα καὶ τρόφιμον σιτοποιοῦνται, χρώμενοι αὐτῷ ἀντὶ ἃ ἄρτον. Est igitur ex τριβολολέτηρ in artum redactum, quemadmo- dum τετρᾶχμον ex τετράδραχμον, μώνυχες ex μονώνυχες ortum. Ver- sum, quem antea Neuium alios secutus Sapphoni tribui, nune Aleaei reliquiis inserui, qui hoc convicio usus videtur, ut Pittaco paupertatem exprobraret; hoc igitur dixit: cum ipse tribuli fructus comedas, non amplius Arcades eulpandi suut, quod iuglandibus vescantur; itaque nescio an rectius οὐκ ἄρ᾽ scribatur, nam poeta videtur dixisse οὐκ ἄρ ᾿ἀρκάδεσσι λώβα | φάγην βαλάνοις vel ἔμμεν βαλαναφάγοις. Ac fortasse huc petis fr. 91. r. 89. Carmen hoe ex variis fragmentis composui. V. 1 cum ini- tio v. 2, et deinde v. 3. 6. 7. 8 servavit Proclus ad Hesiodi Op. 584: Τοιαῦτα δὲ καὶ τὸν ᾿Δλκαῖον ἄδειν" οἶνῳ πνεύμονα τέγγε (ita ΑΒ εῖπο., sed Gaisford zéyye, πνεύμονας οἴνῳ)" τὸ γ. ἄ. περιτέλλεται (nest FA even AB Trinc.): ἁ δ᾽ ὥρα χαλεπά" ἀχεῖ xzà. Ν' 1 οἱ leguntur ap. Athen. X 430 B: ϑέρους δὲ (ἡλκαϊος)" 1 ἐγγε S τέγγε AC, τέγγαι B, τέγγη PVL) πλεύμονας (P πλεύμωνας). (Aam.s. 7 δ᾽ et similiter deinde χαλεπή)... δὲ δίψαις οἷο ὟΝ à Oupeig AP, δέδεψαις V, διψᾷ C, δὲ δειψᾷ L) ὑπὸ καύματος. fidemque duo versus ib. S uw 1 11} === p174 === 164 ' POETAE MELICI. " - & δ᾽ ὦρα χαλέπα, πάντα δὲ δίψαισ᾽ ὑπὸ καύματος. 944 ἄχει δ᾽ ἐκ πετάλων άδεα τέττιξ, πτερύγων δ᾽ ὕπο͵ κακχέει λιγύραν (πύκνον) ἀοίδαν, (ϑέρος) ὄπποτα ὃ φλόγιον κατὰ γᾶν πεπτάμενον πάντα καταυάνῃ. » 4 , "€ H , ἄνϑει καὶ σκόλυμος" νῦν δὲ γύναικες μιαρώταται, λέπτοι δ᾽ ἄνδρες, ἐπεὶ καὶ κεφάλαν καὶ γόνα Σείριος » ἄξει. 22 E: φησὶ δὲ καὶ Aiweiog ὃ ὁ Μυτιληναῖος ποιητής" Οἴνῳ πνεύμονα τέγγε... περιτέλλεται. (V πυρὶ Rer ἡ δ᾽ ὥρη χαλεπή. π. δὲ δυψᾷ (Sie L, δὲ δι... V, δ᾽ ἐδι.. Ὁ, δ᾽ D, δ᾽ ἐδέψουν C) ὑπὸ x. Prae- .terea v. 1 affert Gellius XVII 11. Macrob. Sat. VIL 15. Plutarch. Sympos. VIF 1, 1, respicit idem de Stoicor. repugn. 6. 29. Denique Eustath. ad Od. 1612, M affert οἴνῳ πνεύμονα τέγγε, et ad Il. 643, 5 οὐ 890, 47 τέγγε πνεύμονας οἴνῳ. "Mire Iahn in Herme VI 427 Petronianum c. 84 οὐ 73 tengomenas faciamus ad prineipium Alcaiei carminis revocat aí- que inde colligit, etiam Neronis saeculo Lesbii poetae carmina Romae esse recitata: atque alii quoque interpretes obseurum illud tengomenas vel potius éangomenas a graeco verbo τέγγειν repetunt: quod quo iure faciant, non intelligo. — V. 1. πνεύμονας οἴνῳ edidi secutus Athen. loco, priore et Plut, ap. Gell πνεύμονα οἴνῳ, unde Grotefend alii πνεύμονα Jofvo. Quod ceteri exhibent οἴνῳ πνεύμονα τέγγε, inde videtur repetendum, quod fuit , antiquioris 'poetae didactiei versus: Olivo πνεύμονα τέγγε, φίζης δ᾽ ἀπέχου Κυϑερείης (vid. Suid. v. τέγγε), quem imitatus est Aleaeus. — V. 9. δέψαισ᾽ Seidler. — V. 8. 6. 7. 8 adiecti sunt ex Proclo ad Hesiod. Op. v. 584, qui una eum initio car- minis attulit: ἀχεῖ δ᾽ ἐκ πετάλων τάδε ἂν τέττιξ, ἀνθεῖ δὲ καὶ σκόλυμος, νῦν δὲ μιαρώταται γυναῖκερ, λεπτοὶ δέ τοι ἄνδρες, ἐπεὶ κεφαλὴν καὶ γόνατα Σ. ἄξει. --- V. 8 redintegravi et v. 4. ὅ addidi ex Demetrio de elocut. 142, ubi omisso auctoris no- mine leguntur ,aique sine idoneo argumento Sapphoni tribuebantur: Γίγνονται καὶ ἀπὸ λέξεως χάριτες, ἤγουν ἀπὸ “μεταφορᾶς" ὡς ἐπὶ τοῦ τέττιγος" Πτερύγων δ᾽ ὑποκακχέει λιγυρὰν ἀοιδάν, ὅ τι ποτ᾽ ἂν φλόγιον καϑέταν (ita etiam R, καϑέτως n) ἐπιπτάμενον κατ- αυδείη. — V. 3. «Εάδεα Seidler, rM Graevius, vulgo τάδε ἂν apud Proclum. — δ᾽ ὕπο κακχέει scripsi, Demetrius δ᾽ ὑποκακχέει (Ald. Vind. ὑποκαταχέει, n καταχέει, Cantab. ὅπο καταχέει), Ahrens ὕπα, Iacobs ἀπὸ. — V. 4. πύκνον adieci, vid. Hesiod. Op. 584. — (ϑέρορ) ὄπποτα φλόγιον κατὰ γᾶν πεπτάμενον (πάντα κατανάνῃ scripsi; quae Hesiodus tribus verbis ϑέρεος καματώδεος. ὥρῃ significavit, pluribus persequitur Aleaeus. ὄπποτα pro ὅτι ποτ᾽ ἂν correxit Ahrens, πεπτά- μενον pro ἐπιπτάμενον Hartung; sed praestat fortasse ἐστάμενον αὐ κατὰ γᾶν ad πάντα κατ. referatur, cf. Hesiod. Seut. 398: ἦμος δὲ χλοιρῷ κυανόπτερος ἠχέτα τέττιξ ὄξῳ ἐφεξόμενος ϑέρος ἀνθρώποισιν ἀείδειν ἄρχεται. καταυάνῃ (Ahrens et Finekh καταυλέῃ, i. e. cicada) sine exemplo posui, sed est prineipalis forma, et quemadmodum οἰδάνω et οἰδαΐίνω alia variantur, ita Aeoles αὐάνω pro αὐαίΐνω usurpavisse veri- simile. Alii aliter baec conformaverunt, Emperius ϑέος. ὕπποτα φλο- γμὸν πρὸς καϑέταν ἱστάμενος $4 καματώδεα, Hartung ὅτε, d ἔπτεται φλόγιον καϑέταν πεπτάώμενον καῦμα κατ᾽ αὔλακας, Jacobs ὅτε ποτ᾽ ἂν φλόγιον καῦμ᾽ ἀχέταν ὑπὸ πετάλοις καταναίνῃ. -- Υ 6. καὶ scripsi, vulgo δὲ καὶ, Seidler δὲ, minus grata eiusdem yoculae repetitione. Deinde Seidler γυναῖκες μιαρώταται, vulgo μιαρώταται γυναῖκες. — === p175 === ΔΙΟΑΕῦΒ, ἢ ες 165 40, Ilívausv, τὸ γὰρ ἄστρον περιτέλλεται. 41. [31.] Πίνωμεν᾽ rí τὸ λύχνον μένομεν; δάκτυλος ἀμέρα. x«Ó δ᾽ ἄειρε κυλίχναις μεγάλαις, aiv Ort Οὗκι λαῖς" οἷνον γὰρ Σεμέλας καὶ Ζίος υἷος λαϑικάδεα 945 ἀνθρώποισιν ἔδωκ᾽" ἔγχεε κίρναις ἕνα καὶ δύο 5 πλέαις xax κεφάλας, à δ᾽ ἀτέρα τὰν ἀτέραν κύλιξ ὠϑήτω. V. 1. δ᾽ Seidler vulgo δέ τοι. — ἐπεὶ καὶ scripsi, vulgo ἐπεί. — γόνα seripsi, vulgo γόνατα. Resp. huc Plinius Hist. Nat. XXII 43, ubi de scolymo dieit: , Venerem stmulare in vino Hesiodo et Alcaeo testibus: qui [lorente ea, cicadas acerrimi cantus esse οὐ mulieres. libidinis avidis- simas virosque in coitum pigerrimos scripsere, velut providentia naturae hoc adiumento iunc valentissimo.'* Fr. 40. Athen. I 22 F: Kol ἀλλαχοῦ (4Àxoiog)' Πίνωμεν κτλ. ubi V πυρὶ τέλλεται. Fr.41. Athen. X 430 C: Πῶς οὖν ἔμελλεν ὁ ἐπὶ τοσοῦτον φιλοπό- τῆς γηφάλιος εἶναι καὶ xo9* ἕνα. καὶ δυο κυάϑους πένειν; αὐτὸ γοῦν τὸ ποιημάτιον, φησὶ Σέλευκος, ἀντιμαρτυρεῖ τοῖς οὕτως ἔχδεχομένοις, φησὶ γὰρ (Ἀλκαῖος) Πίνωμεν χτλ. ἕνα πρὸς δύο ῥητῶς κιρνάναι κε- λεύων. Υ͂. 1--4 cum initio v. b rursus leguntur XI 481 A: ᾿Δλκαῖος" πίνωμεν κτᾶ. ubi cum καὶ ἐν τῷ δεκάτῳ sequatur, hic quoque librum indieatum fuisse coni. Meineke. — V. 1. πένωμεν, Meineke πώνωμεν requirit. — τὸ λύχνον μένομεν Welcker scripsit, τὰ λύχν᾽ ἀμμένομεν Porson (ὀμμένομεν Ahrens), priore loco Athen. τὸν λύχνον σβέννυμεν, altero τὸν λύχνον ἀμμένομεν. -— V. 2. xaó δ᾽ ἄειρε L altero loco, καδδα sioe D, καδδαρει P, καδδάραι V, priore loco καδ δ᾽ ἀναειρε (ἀναεέρη P), Ahrens ἄερρε. — aiv ὄτι Ob. λαῖς scripsi, Athen. pr. l. αἴ τὰ ποικίλα, altero 1. αὐ ve B, c: τὰ P, o? τὰ V, αἱ τὰ L, ποικίλλις A, ποικιλλίς P, ποκιλλες B, ποικίλλης VL. ' Poeta dicit: sive quod aliud vasculum vis depromere. Οἷκις sive «οῦκις Aleaei sodalis est: Et. M. 216, 48: Bbwyie ὄνομα Αἰολικόν, παρὰ τὸ βάκχος, βάκχχις καὶ βύκχις, ὡς ἵππος ἱππὶς καὶ οἷκος οἰκές, ubi Ἵππις οὐ Οἶκις scribendum. Nomen comparet in titulo Argolico CIGr. I 1210 Καλλικρατὶς Οἴκιος. Ut Βύκχις ex Aleaeo fr. 35 petitum, ita etiam Οἴκις et fortasse Ἵπαες. Cum forma λαῖς compono Hes. s/w; λᾷς᾽ ἐὰν τολμήσῃς (fort. est Corinnae). ΑἸοδοὶ loeus varie tentatus, Schweighaeuser ἀΐταις ποικίλαις, unde alii dive, Seidler ὦ Fée, Meineke antea νάματα, Ahrens αἶψα ποϊκίλαις vel ey ἀπὺ κιλλέβα, Cramer αὐατοποικέλαις (αὔατα ποικίλαις), Hartung αὐπυ- τοκοιλίοις. Schmidt μετὰ λαισήϊα ποικίλαις, quod interpretatur bello confecto. — V. 8. οἶνον, Athen. priore loco oirog. — Σεμέλας L, σε μέλας PV utroque loco. — υἷος omissum est altero loco. — λαϑικάδεα Sehweighaeuser, λαϑικάδε᾽ ἢ, λάϑιε καδδ᾽ V, λάϑι καδδε P, λαϑὲ xaà' ἐὰν B, ut possis λαϑικάδεαν coniicere, altero loco λαθικήδεα. - V. 4. ἔδωκ᾽, libri ἔδωκεν. — ἔγχεε, altero loco PVL ἐχγέαι. — κίρναις, Δ κιρναις, P κιρνᾶς, CVL κιρνᾶς, altero loco κέρνα. — δύο altero loco om. Leguntur haec etiam X 430 A: ἔγχευε κέρνα εἰς (sic ADP, κέρνα εἰς VL) ἕνα καὶ δύο. — V. 5. πλέαις, altero loco πλείους, Sehweig: haeuser πλείαις. —- Deinde libri κἀκ κεφαλαῖς (B, χεφαλᾶς PVL) ὃ === p176 === 166 I . POETAE MELICI. 42. Κατ τᾶς πόλλα παϑοίσας κεφάλας κακχεάτω μύρον καὶ κατ τῷ πολίω στήϑεος. 43. [88.] “άταγες ποτέονται κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηϊᾶν. 44. [30] Μηδὲν ἄλλο φυτεύσῃς πρότερον δένδριον ἀμπέλω. ἅτερα (ΒΡ, δ᾽ ἁτέρα VL) τὰν ἑτέραν. Porson πλείαις κακ κεφαλᾶ" ἃ δ᾽ ἑτέρα κταλ., contra Matthiae srÀseug; κακ κεφαλᾶς δ᾽ ἃ ἑτέρα distin- xit hiatu intolerando, quem ut removeret Schneidewin ἃ ἐξετέρα vel & δ᾽ ἑτέρα proposuit, utramque in partem falsus, nam litterae J^ nul- lus est locus, ut arguit Sappho fr. 1 v. 6 «érégove, traiectum autem δὲ in Aleaeo non ferendum: eo nomine praestat Heckeri coniectura & δ᾽ ἑτέρα τὰν ἑτέραν κακ κεφαλᾶς κύλιξ. Sane κατὰ κεφαλῆς, quod est praeceps, praecipitanter (proletarii κατακέφαλα dicunt) minus com- mode cum ἔγχεε quam cum ὠϑήτω iungitur, atque huic distinctioni patrocinatur Athenaei alter locus, ubi fr. voce πλέαις terminatur, quam- quam huie argumento non nimium tribuendum. At πλέαις nudum displiceb, eum simplex ὠϑήτω satis planum sit; itaque Porsonum sequor, neque vero mendi immunis est locus; fort. serib. πλέαις ἃς κεφαλᾶς, i.e. plenas usque ad summum, quemadmodum Athen. XI 501A et D στόμα et πρόσωπον de culice dixit. Apud Theocr. XXIX 20 legitur ἃς (A oig), sed fortasse antiquae Aeolidis fuit «eg. Denique ἅτερος pro ἕτερος scripsi, quemadmodum Aeoles drégv: dixerunt (Cram. An. Ox. I1 160), quocum convenit Sapphieum κἀτέρωτα. — V. 6. ὠϑήτω P, vulgo ὠϑείτω. i. Fr. 42. Plot. Sympos. III 1, 3: διὸ μάλιστα τοὺς ἀνϑθινοὺς (Blom- field ἀνηϑινοὺς) ἐκ τῶν τραχήλων καϑάπτοντες ὑποϑυμίδας ἐκάλουν καὶ τοῖς ἀπὸ τούτων μύροις ἔχριον τὰ στήϑη. μαρτυρεῖ δὲ ᾿Δλκαῖος κελεύων καταχέαι τὸ μύρον αὐτοῦ κατὰ τὰς πολλὰ παϑοίσας κεφαλᾶς καὶ τῶ πολιῶ στήϑεος. quae in ordinem redegi. — V. 1. καλχεάτω nune seripsi, olim χεῦσον ἐμοί (rectius Ahrens χεῦον). — Υ͂. 3, Kock στήϑεος ἀννήτινον supplendum suspicatur, quo supplemento facile caremus ,-vid. supra fr. 36, quo non minus apte Plutarchus uti poterat; nam haec duo fragmenta similima, neque tamen Plutarchi locus ad fr. 86 v. 3. 4 referendus, ut Blomfieldo visum. Fr. 483. Athen. XI 481 A: 4Axc«iog ... καὶ iv và δεκάτῳ" Ad- ταγες wtÀ. ὡς διαφόρων γινομένων καὶ iv Tío wvinov. Cf. Athen, XV 666 B: Δικαίαρχος δ᾽ 0 Μεσσήνιος... ἐν và περὶ Aiwatov καὶ τὴν λατάγην φησὶν εἶναι Σικελικὸν ὄνομα et XV 668 D: ὅτι δὲ ἐσπού- δαστο παρὰ τοῖς Σικελιώταις ὁ κότταβος δῆλον ἐκ τοῦ καὶ οἰκήματα ἐπιτήδεια τῇ παιδιᾷ κατασκευάξεσθαι, ὡς ἱστορεῖ Δικαίαρχος ἐν τῷ περὶ ᾿ἡλκαίον. Fort. v. 1 scrib. δὲ πότηνται. — V. 2. κυλιχνᾶν ἀπὸ Τηΐαν L, κυλίχναν ἀπὸ Τηΐαν PV. Praeterea in edit, 1 dz» scripsi. Fr. 44, Athen. X 430 C: Καὶ καϑόλου δὲ συμβουλεύων φησίν (MAwaiog) Μηϑὲν κτλ. Eadem Eust. I 1163, 11. — μηδὲν Eust. CL πὶ μηϑὲν ABPV. — δένδριον Ahrens, codd. δένδρον, Bentley δέν- ρεον. === p177 === ALCAEUS. . 101 " 4b. [98 946 "Hoog ἀνϑεμύεντος ἐπάϊον ἐρχομένοιο. RENE Gao τ ν ἐν δὲ κέρνατε τῶ μελιάδεος ὄττι τάχιστα κράτηρα. * 46." Κέλομαί τινα vOv χαρίεντα Μένωνα κάλεσσαι., αἱ χρὴ συμποσίας ἐπ’ ὄνασιν ἔμοι γεγένησϑαι. 41. [34.] "Allora μὲν μελιάδεος, ἄλλοτα δ᾽ ὀξυτέρω τριβόλων ἀρυτήμενοι. . — 48A. [36] Κρονίδα βασίληος γένος Alv, τὸν ἄριστον πεδ᾽ ᾿4χίλλεα. 48 B. [49.] 941. . ᾿ἀχίλλευ, ὃ γᾶς Σκυϑίκας μέδεις. Fr. 45. Ath. X 430 B: Τοῦ δ᾽ ἔαρος (πένων εὑρίσκεται ᾿ἡλκαϊος)" Ἦρος κτλ. καὶ προελϑών' ἐν δὲ κίρνατε κτλ. — V. 1. ἐπάϊον ACD, ἔπαιον VL. Post hune versum inserendum cehset Kock fr. 46, non reete, nam est illud novi carminis exordium: solet enim Hephaestijo quantum licitum erat, primos carminum versus adscribere. — V. κέρνατε Matthiae, κιρνᾶτε AB, κιρνᾶται C, κπέρνα τὰ P, κέρνα τὸν V, xéovo τὸν L. Fr. 46. Hephaest. 41: Τὸ μὲν ovv Αἰολικὸν ἔπος τὸ καταληκτικὸν τοιοῦτόν ἐστι Κέλομαί κτλ. Αἰσαοὶ haud dubie est, Neue non reete Sapphoni tribuit. — V. 1. κέλομαι, κέλλομαι HF! Mingarelli cod. Nan. 489. — Μένωνα, Μίνωα Ming. — καλέσσαι, À et edd. καλέσαι. -- V.2. ei χρὴ Ahrens, vulgo εἰ χρὴ, ἐχρὴ B3, ἔχρην B2. — ἐπ᾽ ὄνασιν, HBFI ἐπόνασιν. Fr. 47. Athen. II 838 E: ᾿λκαῖος" ἄλλοτε κτλ. Respic. Eust. Od. 1910, 18. — V. 1. ἄλλοτα bis Blomfield, vulgo ἄλλοτε. — V. 2. ὀξυτέρω Blomfeld , vulgo ὀξυτέρον. — ἀρυτήμενοι scripsi, vulgo ἀρη- τυμένοι. Fr. 48 A. Hepbaest. 61: Ὁ δὲ Ἀλκαῖος καὶ πενταμέτρῳ ἀκατα- λήκτῳ ἐχρήσατο" Κρονίδα βασιλῆος κτλ. -- πέδ᾽ Casaubonus, libri παῖδ᾽, Turn. πόδ᾽. Cf. Choerobose. Epim. 1 95 (Bekk. An. ΠῚ 1188): ἰσοσυλλάβως κλιϑέντα, οἷον ὁ 9 Βίας τοῦ Βία, ὁ ἀρύας τοῦ “Ιρύα, ὁ Θόας τοῦ Θόα, ὡς... ὃ Aia τοῦ dia ... map! "AAxoato Αἴαν τὸν ἄρι- στον. Mihi grammaticus, qui accusativum interpretatur, errasse vide iur, credo 4e v scribendum, quemadmodum A exhibet: atque compel- latio haee carminis exordio satis conveniens. Deinde sic fere videtur Aleaeus scripsisse: Φαῖσιν ἐς Τροΐαν τῶν Javaov ἔλϑεμεν. .. Οἱ, Scolion 17 ap. Athen. XV 695 C, Fr. 48 B. Eustath. ad Dionys. Per. 806: Ἄλλοι δέ φασιν ἕτερον === p178 === 168 ' ; POETAE MELICI. ^ | 49. [50.] "Oc γὰρ δήποτ᾽ ᾿Αριστόδαμόν φαισ᾽ οὐκ ἀπάλαμνον ἐν Σπάρτᾳ λόγον εἴπην᾽ χρήματ᾽ ἄνηρ, πένιχρος δ᾽ οὐδεὶς πέλετ᾽. ἔσλος οὐδὲ τίμιος. * 50. es... Ζοκέμοι δ᾽ ἄριστος ἔμμεναι πώνων᾽ «i δὲ x' ὀνῆσι F&Ovs περὶ φρένας οἶνος, αὖ δὶς ἄϑλιοο. εἶναι τοῦτον Api £e παρὼ Σκύϑαις βασιλέα τῶν τόπων, ὃς ἠράσϑη τε τῆς Ἰφιγενείας πεμφϑείσης ἐκεῖ καὶ ἔμεινεν ἐπιδιώκων, ἐξ οὗ τόπος ᾿Αχίλ- λειον. οἵ δὲ τοῦτο λέγοντες παραφέρουσι μάρτυρα τὸν ᾿Δλκαῖον λέγοντα᾽ Ἀχιλλεῦ (Αχιλλεὺς MbKm var. lect, R) ὃς τᾶς Σκυϑικᾶς (Km σκυ- ϑικὰς, τοῖς Σκυϑικοῖς M var. lect. R) μεδέεις. Eadem Eudoe. 86, — ὃ seripsi, Seidler ὁ, legebatur ὃς, ef. ad fr. 1. — μέδεις Seidler, libri μεδέεις. — γᾶς scripsi, legebatur τᾶς. Pariter in App. Anth. 107 legen- dum οἵδε xol ᾿Ελλάδι γᾷ δουλοσύναν ἔπορον, ubi τὰν scriptum. Fr. 49. Sehol. Pind. Isthm, Hl 11: Χρήματα, χρήματ᾽ ἀνήρ᾽' τοῦτο ἀναγράφεται μὲν εἰς τὰς παροιμίας bm ἐνίων, ἀπόφϑεγμα δέ ἐστιν ᾿ἀριστοδήμου, καϑάπερ φησὶ Χρύσιππος ἐν τῷ περὶ παροιμιῶν᾽ τοῦτον δὲ τὸν ᾿ἀριστόδημον Πίνδαρος μὲν οὐ τίθησιν ἐξ ὀνόματος, ὡς δήλου ὄντος, ὅς ἐστιν ὁ τοῦτο εἰπών, μόνον δὲ ἐσημειώσατο τὴν πα- τρέδα, ὅτι Aoysiog: ᾿Δλκαῖος δὲ καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν πατρίδα τίϑησιν, οὐκ Ἄργος, ἀλλὰ Σπάρτην' Ὡς γὰρ δήποτε φασὶν ᾿ἀριστόδημον ἐν Σπ. λόγον οὐκ ἀπάλαμνον εἰπεῖν κτλ. Eadem Diog. Laert. I 31, ubi ὡς y. ὃ. 4g. ὅν φασιν οὐκ dm. iv X. λόγον εἰπεῖν... ἐσϑλὸς (cod. Mon. ἐσλός) verbis οὐδὲ τίμιος omissis. Cf. Suidas v. χρήματα, χρήματ᾽ ἀνήρ, πενιχρὸς δ᾽ οὐδέποτ᾽ ἐσθλὸς... καὶ Alwelog' ὡς γὰρ δήποτ᾽ ᾿ἀριστό- δημόν φασιν iv 2. οὐκ ἀ. À. εἰπεῖν χρήματα καὶ τὰ finc. Respicit hue Zenob. VI 43 ibique interpr. Arsen. 476. Apostol. XVIII 32. Paroemiogr. T. II p. 129. Fortasse autem hoc fr. sicut fr. 51 rectius adseripseris Stasioticis. Correxi haec iustis versuum numeris restitutis. — V. 1. φαισ᾽ et v. 2 εἴπην (εἰπὴῆν) Sehneidewin, legebatur φασὶν et εἰπεῖν. --- V. 2. ἐσλὸς schol. Pind. et cod. Monac. Diog., ἐσθλὸς Diog. et Suidas. Fr. 50. .Aleaeí haud dubie sunt versus (ut iam olim monui, ubi fragmentis adespotis inserui), quos adhibet Demetrius περὶ ποιημάτων Vol. Hercul. Ox. I 122: ieu | — và. sver.. vo | .. üeuevn — om | ..-.Q&v&g oivOG OrÓLGTOLOG wc γὰρ κεφαλαν κατισχοτον (ον | depo Quuov αἰτιαμενοι πεδαπετομενας τακετητοδουκετι | ...... ἐν πρ.. αὖ | τῶκαι λυτὰ καιρυ. Eadem nuper repetita sunt Vol. Hercul. coll. alt. T. V. 19 non sine scripturae varietate ! «oig | — ν μὲν ΝῚ — v. | — δεκονη — σπε | — vog duos οτδι | V — og «to γὰρ κεφαΐλαν κατιοχ — v — yov ϑα μαϑυμον αἰτιαμεῖνος πε. evovopsveg | τακει --- ητοδουκετι | — ἐνπὶ — αἰ τωκαιτλυτα καιρν. Quae in hoc chartae frusto legun- tur, omnia poetae attribuenda sunt, praeter novissima verba, ita ut opinor corrigenda: καὶ τὰ αὐτὰ καὶ Ἴβυ(κος). Praeterea respicit De- metrius hos versus p. 192 ed. Oxon., p. 20 ed. Neapol, ubi iustus chartarum ordo servatus esse videtur, sed quae hac pagina leguntur aegre expedias, v. 9 ver qot qoe — v. 5. v» — ογαρουδιώπων | αντι τουμη φευγομὲν — λὴτ — αἰ — τοτεφη | — oig Aeyovow μετα | — === p179 === : . , ALCAEUS. E 169 xmog γὰρ κεφάλαν κατίσχει᾽ τὸν ἐὸν ϑαμὰ ϑῦμον αἰτι- μενος πεδαμευύμενύός τ᾽ ἀσάξει" τόκ᾽ οὐκέτι ξανδάνει" πῶ τάνδε, πῶ. (οὐυντα (καὶ) rox4 [Ox. τοβα] | . (κω δ)εκε. αλαν κατισ (χη) κε [Ox. καὶ vov τ. (») . (μ). (av | .. (3) . τα [0χ. τῷ (rav τω) vov . | (τιν)... εβα. ἐσγινην [Ox. convov]. Apparet poetam enarrare, quid patiantur qui vino se obruant, numeri autem carminis sunt iidem, quibus in stasioticis fr. 15 Aleaeus utitur, et in scoliis fr. 49, ut recte vidit Blass, itaque licet iam verba mendosa et hiulea ad certam normam exigere. V. 1 seripsi (δοκέμο)ε δ᾽ ἀρισίτος ἔ Jueves (πώγνω(ν). ubi ἄριστος est {εἴς sive beatus, οἵ. Hesiodi fr. 95: ὦ τέκνον, 7 μάλα δή cs πονηρότατον καὶ ἄριστον Ζεὺς ἐτέκνωσε πατὴρ. — V. 2 facili negotio quid , poeta geripserit, assequi lieet (αὐ δὲ κ᾽ ὀνῆ(σι Εἄδυ)ς περὶ φ)θένας οἶνος, αὖ δὶς ἄϑλιος. περὶ φρένας satis tuetur Homerieus sermo Κύκλωπα περὶ φρένας ἤλυϑεν Oivog, περὶ φρένας fusoog αἱρεῖ alia; δὶς ἄϑλιος consulto poeta dicere maluit quam pervagato τρὶς ἄϑλιος uti. — V. 8 x&mog γὰρ κεφάλαν κατίσχει, i. e. gravedo, καρηβαρία. Voce κᾶπος, quam Aleaeo restitui, utitur Eurip. Phoeuiss, 854 καὶ πνεῦμ᾽ ἄϑροισον, x&mog ἐκβαλὼν ὁδοῦ, i. e. lassitudinem, ubi perperam nune αἶπος legitur. Ab hae voce om- nino separanda «zog i.e. habitus sive spiritus, quoreum pertinet gra- riter corrupta glossa apud Hesychium in hune modum emendanda: κάπου πλόος" φάρυγξ. — τὸν ἐὸν ϑαμὰ ϑῦμον αἰτιάμενος πεδαμευό- μενός τ᾽ ἀσάξει. Recte mihi videor πεδαμευόμενος restituisse, cf. He- sycehii glossam: πεδαλευόμενοι" μεταμελόμενος, μεταδιωκόμενος, quaim- vis vitii non sit expers. Sed ἀσάξει (ef. Hesych. ἀσάξειν'" λυπεῖσθαι), quod a litterarum vestigiis nimis recedit, non satisfacit, malui tamen ita, quam κεῖται scribere. — V. 4. τόκ᾽ οὐκέτι Fovódvet πῶ τάνδε, πῶ i. e. non amplius placet cantilena convivalis πῶ τάνδε, πῶ, sive πῶ, χαῖρε πῶ malis; cf. Ale. fr. 64. Pro róx' possis etium τῷ δ᾽ scri- bere, — Hartungi somnia silentio praetermittere satius, Blass in Mus. Rh. XXXII 459 haec ita refinxit: . δὲ κόνη.. . περὸ φρένας οἶνος, οὐδ᾽ ἰάτριος" | κάτω γὰρ κεφάλαν κατίσχει, τὸν Εὸν ϑαμὰ ϑῦμον αἰτιά- μενος, | πεδατρυόμενος rd xsv 9j: ubi κόνη idem sit quod κονεῖ i. e. ἐνεργεῖ, ἐάτριος autem vocabulum omni auctoritate destitutum, , denique κάτω, quod est in charta, quid sibi velit, non intelligo. Quod Sapphus nomen in proxima pagina 123 ed. Ox. (ed. Neap. p. 16 B) delitescere olim suspicatus sum, iam dudum abieci, scribendum videtur: ἔρωτα φησὶ σαφῶς τὸν ἐν τῷ ϑώρακί σου συνιστάμενον ϑυμὸν καὶ ταράσσοντα τὴν ψυχήν: quae si ordo chartarum iustus in ed. Ox. ser- vatus esset ad Ibycum posses revocare: sed ea quidem in re potior Neapolitanorum auctoritas videtur. Hac mea coniectura abusus Har- tung ex his Demetrii verbis Sapphus versiculos restituere periclitatus est. Item vana specie deceptus sum, cum p. 128 ed. Ox. Aleaei et Sapphus nomina , deprebeudisso me existimarem ... rou πραγματικὴ αὕτη" διὰ γὰρ τὴν ντροχάξουσαν ἀδηλότητα περι τοῦ vmÀ.. ποήμασιν εἰσὶν ᾿ἡλκαῖος τε καὶ Σαπφὼ x, nam ed. Neap. p. 18 exhibet οημασιν ξισιν Δ} — ^ l| azrixots ,9ugo. Sed recte agnovi Jiuripidis et P CERES nomina p. 115 cx. παρ᾽ Εὐρειπέδῃ ἐν vwoori (ed. Neap. 4 Δ) i. iv Λυκυμνέῳ, et p. 127 Ox. παῖς ἐκ τῶν Xo(po)ovos μείμων (ed. Neap. 14 A): item ad Sophronem referendum quod legitur p. 121 B (13) τοῖς προεκκειμένοις ὑπὸ τῆς εἰσαγομένης yvvouxog: Κοικόαν μὲν γὰρ === p180 === 110 ' POETAE MELICI. 51. [59.] Πέτρας καὶ πολίας ϑαλάσσας τέκνον .... eo ἐκ δὲ παίδων χαύνοις φρένας, & ϑαλασσία λέπας. 52. [601] Ἔκ δὲ ποτηρίων πώνης Διννομένῃ παρίσδων. δ8. [36.] - - 948 Oivog γὰρ ἀνθοώποις δίοπτρον. *54 A.B. Χαῖρε xal πῶ τάνδε. Ζεῦρο σύμπωϑι. ὠνοματοπόησεν. Sed apographa huius libri tam mendosa sunt, ut re- stituendi labor fere irritus sit, nisi planissime investigaveris, qua de re Demetrius verba faciat, velut p. 121A (p. 11), qui locus. haud dubie ad νόμον Πυϑικὸν eiusque partes spectat: καὶ ἡ μετὰ τοῦτο “σπονδή, ὅτε τῷ ϑεῷ νευκήσαντι σπουδὰς ἐπιτελοῦσιν οἵ περιοικοῦντες τὸν τόπον ἐκεῖνον. εἴτα μέρος ἐπόησεν τὸ λεγόμενον κπαταχόρευσιν᾽ (Ox. κατα- κορησν, Neap. etiam vitiosius κατα. ὁπον), ἐν ᾧ μετὰ τὴν νείκην ὃ ϑεὸς χορεύει. ἔτι δ᾽ ἐπὶ πᾶσιν τὸ συριγμὸν ἔχον τοῦ δράκοντος ἐν τῷ ἐσχάτῳ sive ἐν τ. doy. ἀγῶνι. Fr. 51. Athen. III 85F: Μνημονεύων δ᾽ αὐτῆς (τελλένης) Ἄρφιστο- φάνης ὁ γραμματικὸς ἐν τῷ περὶ τῆς ἀχνυμένης σκυτάλης ὁμοίας φησὶν εἶναι τὰς λεπάδας ταῖς καλουμέναις τελλίναις. Καλλίας δ᾽ ὁ ΜΙιιτυλη- vetog ἐν τῷ περὶ τῆς παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ λεπάδος παρὰ τῷ Δλκαέῳ φησὶν εἶναι φὠδήν, ἧς ἡ ἀρχή; Πέτρας xtA. ἧς ἐπὶ τέλει γεγράφϑαι' "Ew λεπάδων χαύνοις ge. x: ὁ δ᾽ ᾿ἠφιστοφάνης γράφει ἀντὶ τοῦ λεπὰς χέλυς καί φήσιν οὐκ εὖ “Δικαίαρχον͵ ἐκδεξάμενον λέγειν τὰς λ1ε- πάδας᾽ τὰ πειδάρια δὲ ped ἂν εἰς τὸ στόμα λάβωσιν, αὐλεῖν iv ταύ- ταις καὶ παίξειν. — V. ἃ, ἐκ δὲ παίδων Ahrens, libri éx λεπάδων. Fr. 52. Athen. XI dS Ge ᾿λκαῖος" Ἐκ δὲ ποτ. πώνης διννο- μένη παρίσδων (sic PV, παρίσδωνι Δ, παρίσδον 1). — ποτηρίων, Suspicor ποτήριον seribendum esse. — πώνης 1. e. πένεις, antea Scripsi πῶ, νέοις Ζιννομένη, Ahrens πώνεις, idem dativum Ζιννομένῃ restituit. , Fr. 58. Tzetz. Lycophr. v. 212: Of οἰνωθέντες τὰ τοῦ λογισμοῦ ἀπόρρητα ἐκφαίνουσιν' ὅϑεν καὶ ᾿Δλκαῖος φησίν᾽ Οἶνος κτλ. Fr. 54 A. B. Et. M. 689, 51 (Favor. 395): Ἔστι καὶ ῥῆμα προστακτι- κὸν παρὰ Αἰολεῦσιν, οἷον" χαῖρε καὶ πῶ, ὅπερ λέγεται ἐν ἑτέρῳ" σύμπωϑι, ubi V ἀντὶ τοῦ σύμποϑι ἢ ἐκ τοῦ πῶ τὸ πῶϑι. Redinte- grat Et. Flor. Miller Misc. 268 χαῖρε καὶ mot τάνδε eb δεῦρο σύμποϑι. Ad eundem modum in vasculis pictis Atticae officinae legitur χαῖρε καὶ πίει τήνδε, et in alio τὶν τάνδε λατάσσω. === p181 === ALCAEUS.' ' 171 IV. EP9.TIK A. 55. [41. 42.] ᾿Ιόπλοκ᾽ &yve μελλιχόμειδε Σάπφοι, ϑέλω τι Feímqv, ἀλλά μὲ κωλύει αἴδως. 56. [40.] “έξαι ue κωμάξοντα, δέξαι. λίσσομαί σε, λίσσομαι. Fr. 55. V. 1. Hephaestio p. 80: Τρέμετρον δὲ ἀκατάληκτον τὸ τούτου περιττεῦον συλλαβῇ τῇ, τελευταίᾳ, καλούμενον δὲ ᾿Δλκαϊκὸν δω- δεκασύλλαβον, olov: Ἰόπλοχ᾽ κτλ. ᾿ἰόπλοκ’ &yv& APE (nisi quod ἀγνα), ἰόπλοκ᾽ ἁγνά S, ἰόπλοχ᾽ ἁγνά valgo, p silosim iam Sehneidewin restituit. — μελλιχόμειδε APES, ut mn restituit, μελιχόμειδε Fl, μελιχόμειδες CO, vulgo μειλιχόμειδε. Formam μειλιχομείδης, quam sup- peditat Hesychius (interpretatur πραὔγελως, ἡδύγελως, ἡδεῖα, πραῦνοος) respuit numeri lex. — V. 2. adiunxi ex Aristotele Rhet. I 9: Τὰ γὰρ αἰσχρὰ αἰσχύνονται καὶ λέγοντες καὶ μέλλοντες, ὥσπερ καὶ Σαπφὼ πε- ποίηκεν εἰπόντος τοῦ ᾿λκαίου" Θέλω κτλ. Αὲ δ᾽ ἦχες κτλ. (Sappho fr. 99). Cf. etiam Cram. An. Paris. I 266, 96. — .sí/mgv Hermann, τ᾽ εἰπῆν Ac, τ᾽ εἰπεῖν QYbZb. — ἀλλὰ et seqq. om. Zb. Affert haec Auna Comm. Alex. XV 486 sed errore Sapphica. dicens: ἠβουλόμην δὲ καὶ πᾶσαν τὴν τῶν Βογομίλων διηγήσασθαι αἴρεσιν, ἀλλά μὲ κωλύει καὶ αἰδώς, ὥς πού φησιν ἡ καλὴ Σαπφώ. Hartung κωλύει τις | αἴδως scripsit. Recte me hos duos γθυβίσ]08 copulavisse praeter alios etium Weleker largitur Kl. Schriften I 111, quamvis olim dubitanter loentus de Aleaei amore erga poetriam aequalem, De iis, quibus haec temere, ficta videntur, qui Aleaeo hoc carmen abiudicant, dixi ad Sapph. fr. 29. Superest, ut de numero v. 2, qui Aleaicus hendecasyllabus videbatur Θέλω τι Fiímqv, ἀλλά με κωλύει | 4ἰδώς, menm diseriptionem tuear. Ego addidi αἴδως hendecasyllabo, ut iam v. 2 plane congruat cum v. 1. Existimabam κωλύει et αἴδως coalescere, ut est in Sapphico vereu 1, 11: πύκνα δινεῦντες πτέρ᾽ ἀπ᾿ ὠράνω MW ρος διὰ μέσσω. Quod si synaloephae asperitas offendat, videndum an forte Aeolenses poetae passim in his versibus dactylum geminaverint, quandoquidem dactylus hie est trium temporum, ut commode in locum trochaei potuerit suc- cedere. Vicissim Aleman et Corinna in logaoedicis carminibus interserunt versus, in quibus dactylus plane non comparet. Accedit, quod Seneea in tragoediis eandem licentiam admisit in Sapphicis versibus, nisi quod secundum et tertium locum occupant dactyli, ut Si qua Parrhasiae glacialis Ursae Troia qua iaceat regione monstrans Sumere innumeras solitum figuras. Tragieum latinum, quamquam rhythmicae artis non satis gnarum et saepius magistrorum praeceptis male obsequentem, haec nullo auctore novasse non credibile: videntur Graeci metrici hanc ipsam licentiam agnovisse in Aeolensium poetarum versibus. Neque apud tragicos poetas eiusdem licentiae exempla desunt, quamvis à nostris magistris non sint animadversa. Fr. 56. Hepbhaest. 30: Τετράμετρα δέ, οἷον τὸ τοῦ ᾿ἡλκαίου" Δέξαι κτλ. Eadem Schol. Heph. 168 et Schol. Aristoph. Plut. 302 et === p182 === 112 , POETAE MELICI. 5T. [81] Oivos, ὦ φίλε παῖ, καὶ ἀλάϑεα. 58. [43] ^: A e... Οὐκέτ᾽ ἔγω Δύκον ἐν Μοίσαις ἀλέγω. T ik o^ 59, [69.] "Eue δείλαν, ἔμε πασᾶν κακοτάτων πεδέχοισαν. 60. Ἔπετον Κυπρογενήας παλάμαισιν. Apostol. V 98d. — κωμάξοντα libri, κωμάσδοντα Blomfield. Deinde A λίσσομαι" σὲ λίσσομαι. Fr. 57. Schol. Plat. p. 811 Bekker: Oivos καὶ ἀλ ἤϑεια ἐπὶ τῶν ἐν μέθῃ τὴν ἀλήϑειαν λεγόντων" ἔστι δὲ ἄσματος Ἀλκαίου ἀρχή" Οἶνος κτλ. καὶ Θεόκριτος. Cf. Ath. I 381 E. — ἀλάϑεα Matthiae, vulgo ἀλήϑεια, nisi forte praestat ἀλάϑεια, ub plana sit sententia. Apud Theocr. XXIX 1 pariter seriptura librorum fluctuat. Fr. 58. Schol. Pind. Ol. X 15: λέγων" ὑμνῶν. καὶ Δλκαῖος" Οὐκ ἐγὼ λύκον. ἐν "Μούσαις ἀλ. παρὰ τὸ ἀλέγειν καὶ φροντίδα ποιεῖν. Seripsi οὐκέτ᾽ ἔγω Αὐύκον iv Μιοίσαις, conferas Horat. I 32, 9: ,,Liberum et. Musas Veneremque et illi Semper haerentem puerum canebat, Et Lyewm nigris oculis nigroque Crine decorum. et Ciceron. Nat. Deor. I 38: ,,Naevus in articulo pueri (fort.: im articulo Lyci ἡ pueri) delectat Aleaewm. |. At est. corporis macula naevus: illi tamen hoc lumen, videbatur.^ Aleaeo Blass Alemamis nomen substituit, ut gram- maticus Laconici poetae versum Fr. 23, 2 (οὐκ ἐγὼν) Δύκαισον ἐν καμοῦ- σιν ἀλέγω adhibuerit, quae speciosa magis quam vera est coniectura. Fr. 89. Hephaest. 66: Καὶ ὅλα uiv οὖν ἄσματα γέγραπται ἰωνικά. . Ἀλκαίῳ δὲ molla, ὥσπερ καὶ τόδε" Ἐμὲ κτὶ. -- πασᾶν ''urneb., πᾶσαν AF], παισᾶν Ahrens, — κακοτάτων, Ursinus S κακοτάταν, FIBH mede. — πεδέχοισαν Bentley, πέδ᾽ fyowev C, παῖδ᾽ iy. FIBH, nio" ἔχοισαν A, unde P παῖε δ᾽ ἔχοισαν, πόδ᾽ ἔχ. Turneb. Legitur versus etiam ap. " Gramm. ined. ap. Hermann El. Metr. 472 et Gramm. Harlei. p. 882 ed. Heph. Gaisf. 2 (ubi recte bis Zue scriptum, ib. παὶδ᾽ ἔχουσαν). Et rursus Hephaesi. 120, ubi docet hoc carmen ex strophis denorum pedum compositum fuisse: κατὰ σχέσιν, ὡς ἐν τῷ παρ᾽ "Alxeío ἄοσματι, 09 ἡ ἀρχή" ἐμὲ κτλ. (ubi codd. et edd, similes ut supra cor- ruptelas exhibent): “ἄπειρος μὲν γὰρ ἂν τις ὧν φήσειεν αὐτὸ ἐξ ὁμοίων εἶναι, ἐξ ἐωνικῆς ἀπ᾽ ἐλάσσονος συξυγίας καταμετρούμενον, ἡμεῖς, δὲ ἐπειδὴ κατὰ δέκα ὁρῶμεν αὐτὸ συξυγίας͵ καταμετρούμενον, κατὰ σχέσιν αὐτὸ γεγράφϑαι φαμέν. “Ζιόπερ καὶ τὰ μονοστροφικὰ ἄσματα, δέκα ὄντα συξυγιῶν, οὕτω πεποιῆσϑαι νομίζομεν. "οὗ rursus versum repetit p. 121. Cf. Bentley ad Hor. Od. IIT 12. Fr. 60. Cramer An. Ox. I 144, 6: Τοῦ πέτω ὃ ἀόριστος ὦφειλεν εἶναι ἔπετον᾽ ᾿Δλκαῖος κέχρηται" Ἔπετον Κυπρογν' παλαμέῃσιν. Cf. ib. 179, 3. Etym. M. 666, 51: Ὁ δεύτερος ἀύριστος ἔπετον, oiov: Enttov Κυπρογενῆας (e. Flor. Κυπρογένηας) et Favorin. 354, ubi === p183 === ALCAEUS. ΄΄ 113 61. Τερένας ἄνϑος ὀπώρας. *62. [124.] 950 EAUX -ww-wv- Κόλπῳ σ᾽ ἐδέξαντ᾽ ἄγναι Χάριτες, Κρίνοι. *63. [95.] "Anudov ἄμμι τὰν ἰόκολπον. V. ΕΞ ΑΔΗΛΩΝ ΕἸΔΩ͂Ν. 64. Kol πλείστοις ἐάνασσε λάοις. Κυπρογενήτη. — παλάμαισιν Schneidewin, praeterea Ahrens ἄνπρο- γενήας requirit. - Fr. 61. Cram. An. Ox. I 418, 23: Ζητεῖται παρὰ τῷ λκαέῳ ϑη- Avwóv: Τερένας wr. πῶς ἡ τέρενα εἴρηκεν: καὶ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι ἀπὸ τοῦ τέρην ἡ γενικὴ τέρενος᾽ καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν ὁ τέρε- voc" ἀπὸ τούτου ϑηλυκὸν τερένη καὶ Αἰολικῶς" τερένας ἄ. ὁ. Crina- goras Mitylenaeus, qui quidem alias non solet Aeolensium poetarum vestigia sequi, Anth. Pal. IX 430 v. 7: βληχὴ δ᾽ ἀσσοτάτω τερένης μυκήμασι uócyov. Ad eundem modum Rose (Inscr, II 190) voluit in titulo Patmio legere: ἡ δὲ τιϑήνη £x (r)s(o)v)ne ἥβης ἔκτροφός ἐστι - sed hoc nimis incertum, "Weleker ἐκ γενεῆς, Franz ἐκ γενετῆς praefert. Fr. 62. Hephaest. 59: Τὸ δὲ μέσην μὲν ἔχον τὴν ἀντισπαστικήν, τρεπομένην κατὰ τὸν πρότερον πόδα εἰς τὰ τέσσαρα τοῦ δισυλλάβου σχήματα, ἑκατέρωθεν δὲ τὰς ἰαμβικάς, ὧν ἡ πρώτη καὶ ἀπὸ σπονδείου ἄρχεται, ᾿λκμαϊκὸν (Ca pr. m. N ἀλχαϊκὸν, C corr. PE ᾿Δλκαϊκὸν) καλεῖται δωδεκασύλλαβον, olov: Κόλπῳ σ᾽ κτλ. ubi Fl κόλπος ἐδέξαϑ'.. — ἐδέξαντ᾽ scripsi, legebatur ἐδέξανθ᾽. — Κρένοι, ut poeta puellam, eui Κρινώ nomen, alloquatur, scripsi, legebatur Κρόνῳ, 1n cuius locum Hartung χρόνῳ substituit. Est exordium carminis haud dubie amatorii; nam: puellam a Gratiis nutritam et educatam fingit, eodem fere prae- eonio ornans, quo Theoer. XVII 36: Τὰς uiv Κύπρον ἔχοισα Διώνας πότνια κούρα κόλπον ἐς εὐώδη ῥαδινὰς ἐσεμάξατο χεῖρας. Non recte haec interpretatus est G. Wolff, vide ad fr. 6. Fr. 68. Apollon. de pron. 384B: τὰ γὰρ Δἰολεῦσιν ἕνεκα τῆς ovv- τάξεως πολλάκις ἀποβάλλει τὸ 9 Oud εὐφωνίαν᾽ ἄεισον wvà. Αἱ δέ κ᾿ κτλ, (fr. 17) ᾿ἡλκαῖος. nisi forte hoe prius fragmentum Sapphus est. — Ἰόκολπον, coríiciat aliquis ἐόπλοκον, pro τὰν M. Schmidt τᾶλιν, quod si probaveris, correctio /ómioxov iam necessaria, ae prae- terea malim và viv, cum aphoniae gratia ἄμμι pro ἄμμιν sit adscitum., Fr. 64. Etym. Gud. 162, 81: Ἤνασσεν, ἐάνασσεν. Καὶ κτλ. ᾿41- καῖος. Eadem Cram. Án. Ox. I 169, 3 ubi ἔνασσε λεοῖς, sed supra adser. à. Christ ἐξάνασσε, qua coniectura nihil opus, nam iam multis === p184 === 114 : POETAE MELICI. 65. [96.] Πρώτα μὲν "Avvavügog “ελέγων πόλις. 66. [82.] Ἢ που συναγανδρωνδάσμενον στρατὸν νομισμένοι πνέοισα. enm 951 Τὸν q&Awov ἄρκος ἔσῃ. 68. [84.] Πάμπαν δ᾽ ἐτύφωσ᾽. ἐκ δ᾽ ἔλετο φρένας. locis littera Aeolica evanuit in horum poetarum,carminibus: inde apud Hermann ἤνασσε, ubi Bekkerus ξήνασσε scripsit, quod plane vitiosum. Fr. 65. Strabo XIV 606: Τὴν δὲ Ἄντανδρον ᾿Δλκαῖος μὲν καλεῖ “Λελέγων πόλιν. Πρώτα wrÀ. — πρώτα Friedemann, vulgo πρῶτα. — μὲν codd., vulgo μὲν xol. " Fr. 66. Hesych.: Ἐπιπνεύων" ἐπιβλέπων Αἰολικῶς. καὶ Ἀλκαῖος ἢ που συναγανδρωνδασμένον στρατὸν νομισμένοι πνέοισα, Fortasse Antandrus urbs erat commemorata, cf. fr. 65, quemadmodum etiam M. Schmidt legendum coniecit izov σύγ᾽ ᾿ἀντάνδρω m στρό- τον. Heinsius sva" “ἀνδρῶν δεδασμένον͵ στ. τὸ νο ἰσμένον πνέοισα, vel svváyay" ἀνδρῶν δυσμενέων, Ahrens 1j ποι σύγ᾽ ἀνδρῶν δυσμενέων στρότον πόλισμ᾽ ἐπιπνεύοισα φίλων τέων, Hecker ἀνδρῶν δαϊμένων suasit, , Hartung ἡ που Kéveoc ἀνδρῶν σὺ ᾿δεδασμένων στρατὸν νύμισμ᾽ ἐπιπνέοισα. Fr. 67. Cram. An. Par. IV 61, 13: "Apxoc οὐδέτερον, οὗ ᾿μέμνηται ᾿ἡἡλκαῖος" τὸν χαλινὸν ἄρκος fem, Schneidewin τῶν χαλέννων ἄρκος ἔσται, et χαλίννων commendat Et. Gud. 561, 4. Ego antea τῶν χαλίνων ἄρκος ἔσῃ, sed latet aliud, fortasse poeta scripserat τῶν χάλιν ἄρκος ἔϑηκε. Fr. 68. Harpocr. 175, 15: Τετύφωμαι' ἀντὶ τοῦ ἐμβεβρόντημαι, ἔξω τῶν φρενῶν γέγονα. ἤτοι ἀπὸ τῆς βροντῆς ἢ ἀπὸ τῶν ἐπὶ τὸν Τυφῶνα ἀναφερομένων σκηπτῶν᾽ ἢ ἀπὸ τῶν Τυφωνικῶν καλουμένων πνευμάτων, ἃ δὴ καὶ αὐτὰ ἐξίστησιν ἀϑρόως καταρραγέντα᾽ καὶ γὰρ ᾿Δλκαῖος φησί" Πάμπαν δὲ τυφὼς κτλ. Eadem Phot. 582, 1. Schol. Demosth. Aristoer. 8. 158 et Suidas v. ver. — Porsonum nuno secutus scripsi πάμπαν δ᾽ ἐτύφωσ᾽, ix δ᾽ ἔλετο φρένας, ceteri critici trala- liciam lectionem δὲ τυφὼς ἐμὰ proxima ali aliter tentaverunt, velut ἔκ σ᾽ ἕλετο Bekker in Harpocratione edidit, ubi A HT λεγετο, D ἐκ δὲ ἐλέγετο, ΒΟ ἐκ δὲ λέγετο, ut Ῥμοί,, ap. Suid. AV ἐκ δ᾽ ἐλέγετο, vulgo ἐκ δελέγεται, Schol Dem. ἐκ δ᾽ ἐλέγετο, Schneider ἐξέλετο, Blonfield ixFflsvo; quod coniecit Schneidewin ἔκ K' ἕλετο, inlerpre- tatus ὃ ἐξέλετο, vel propter ambiguitatem, quam sedulo fugiunt Graeci poetae, repudiandum: nemo enim poterat ἔκ .F' ἔλετο οὖ ἐκιξέλετο inter- noscere: nam primam huius stirpis litteram Boo fuisse argumento est: atque eadem ambiguitate laborat Bekkeri correctio, quam prius adoptavi. === p185 === ALCAEUS. ^" 175 *69. [193.] Καί τις ἐπ᾽ ἐσχατίαισιν οἴκεις, το. Μίγδα μάλευρον. {1. "Ae λόγος ἐκ πατέρων ὄρωρεν. ἘΠῚ. [135] .-:- -᾿ - 4 . 959 ᾿Εμαύτῳ παλαμάσομαι. Ξ 18. [80] - "Or ἄσφ᾽ ἀπολλυμένοις σάως. Fr. 69. Hephaest. sine poetae nom. 48: Καλούμενον δὲ ᾿ἡλκαϊκὸν δεκασύλλαβον- Καί τις... οἰκεῖς. Participium οὐκείς (οἴκεις), quod restituendum esse olim dixi, postea codices nuper collati suppedita- verunt: PSA οἴκεις, CM οἴκοις, solus E οἰκεῖς. ldem testificatur gramm. Cram. An. Ox. I 327, 4: ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ οἰκῶ ἡ μετοχή᾽ Καί τις κτλ. Praeterea fort. καὶ τις seribendum, Fr. 70. Photius 244, 11 Meievoov' τὸ ἄλευρον" "yoióg. lpsa poe- tae verba servavit Zonaras 1334: μάλευρον, τὸ ἄλευρον καὶ πλεονασμῷ TO? i μάλευρον" μίγδα μάλευρον. ubi seribendum puto μίγδα μαλεύρῳ, cf. Theoeriti XV 115: εἴδατά 9" ὅσσα γυναῖκες ἐπὶ πλαϑάνῳ movéov- ται, ἄνϑεα μίσγοισαι λευκῷ παντοῖα μαλεύρῳ, iba enim correxi libro- rum scripturam παντοῖ ἅμ᾽ ἀλεύρῳ, quam emendationem postea firma- vit cod. Vaticanus. Apud Photium autem 41x«iog pro 4yeróg scribere non dubitavi, quoniam et ipsa verba Sapphieae strophae clausulam efficiunt, et ''heoeritus aperte imitatus est, qui Alcaei vestigia saepius legit. Sunt autem haec nomina alias quoque a librariis permutata. Fr. 71. Commentar, in Arat. ap. Iriart. p. 239: καὶ τάδ᾽ ὡς λόγος ἐκ πατέρων ὄρωρε κατ᾽ ᾿Δλκαῖον καὶ οὕτως ἔχοντα τυγχάνει. Fr. 72. Apollon. de pron. 363A: Καὶ παρὰ τοῖς Αἰολικοῖς δὲ ὡς ἐν παραϑέσει ἀνεγνώσθη... ἔμ᾽ αὔτῳ κτλ. Alcaei haud dubie verba sunt, quemadmodum quae praecedunt Sapphus (fr. 15). Apparet ex Apollonio paradosi firmatum esse ἔμ᾽ «Pro, sed rectius ἐμαύτῳ scri- ut σαύτω, ἑαύτῳ in quibus membra plane coaluisse apparet; cf. τ. 78. Fr. 78. Apollon. de pron. 388 B: Ἄσφε Μίολεῖς᾽ ὅτ᾽ dog! ἀπολλυ- μένους odog' Alxolog δευτέρῳ. ἄσφ᾽ Apollonius legit, sed fuit for- tasse ὅτα σφ᾽. Ahrens ἀπολλυμένοις emendavit. — Bekker coni. σάωσα vel σάωσεν. Cobet Misc. Crit. 293 σάως similesque formas plane de medio tollendas existimat, quippe quae ortae sint ex antiqua seriptura iransfigurata: sed de veterum erroribus simulque de Cobeti peceatis eum cura agere non est huius loci. === p186 === 116 POETAE MELICI. 74. [81.] Οἴκω ve περ 6G καὶ περ᾽ ἀτιμίας. 15. [99.] Εἷς τῶν δυοκαιδέκων. 16. [89.] Καί x' οὐδὲν ἐκ δένος γένοιτο. 11451153 AL δέ x! ἄμμι Ζεὺς τελέσῃ νόημα. *T8, [141] ἐν. Νόον δ᾽ ἑαύτω πάμπαν ἀέρρει. Fr. 34. , Apollon. de pron. 395 A: ἡ τεὸς “ωρικῇ τῇ σὸς t . καὶ παρ᾽ Αἰολεῦσιν" ᾿ἡλκαῖος ἐν πρώτῳ" τὸ δ᾽ ἔργον (fr. 14). καὶ οἴκῳ ... ὁ αὐτὸς κοινῷ Ps. — oie... 6i Bast, vulgo οἴκῳ .. σῷ. — καὶ περ᾽ ἀτιμίας scripsi, vulgo καίπερ ἀτιμίαις. Fr. τό. Et. M. 290, 47: Ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι πολλάκις αἴ διάλεκτοι κλίνουσι ταῦτα, ὡς παρὰ ᾿ἀλκαίῳ εἰς (P ὡς) τὸν δυοκαίδεκον (V óvo- καίδεκα), ἀντὶ τοῦ δυοκαίδεκα, Emend. Sturz et Müller, et firmat cod. Flor. Miller Misc. 94. Fr. 76. Et. M. 689, 31: αὐτοῦ δὲ τοῦ οὐδεὶς τὸ ὀὐδέτερον δὲν χωρὶς τῆς οὐ παραϑέσεως ἔχομεν παρὰ τῷ ᾿Δλκαίῳ ἐν τῷ ἐνάτῳ" κ᾽ οὐδὲν κτλ. sed D Par. M καί κ᾽ οὐδέν. Coniieiunt οὐδὲν οὐδένος, "Har- tung κοὐδέν κ᾿ ἀπ᾽ οὐδένος γένοιτο. Cf. Bekk. An. III 13623. Fr. 77. Apollon. de pron. 384B: Τὰ γὰρ παρ᾽ Αἰολεῦσιν ἕνεκα τῆς συντάξεως πολλάκις ἀποβάλλει τὸ V δι᾽ εὐφωνίαν' ... AL δὲ κτλ. 4À- καῖος. Fort. ex Stasioticis. Fr. 78. Apollon. de pron. 363A: Καὶ παρὰ τοῖς Αἰολικοῖς δὲ ὡς ἐν παραϑέσει ,ἀνεγνώσϑη, ἔμ᾽ αὔτᾳ. ἔμ᾽ αὕτῳ... ἀλλ᾽ ἐμάχετο τό" νόω δ᾽ ἑαύτω π. &. ἅπερ ἀσύνηϑες ἐν ἁπλότητι μὴ οὐχὶ τὸ E προσλαμβάνειν, καὶ ἔτι ὁμοίως παρὰ τῷ αὐτῷ Δλκαέῳ κτλ. , itaque hoe quoque Aleaei est. — νόον Bast. Pro ἀέρρει Bekker αέρρεται. Apollonius, cum Homerum pronominis reflexivi formis compositis usum esse negasset, dixit Aeolicos poetas talia partim Homerico more divi- sim (ἐν παραϑέσει, ἐν διαλύσει), velut ἔμ᾽ αὕτῳ οἱ ἔμ᾽ αὔτα, partim con- glutinata (ἐν συνϑ' ἐσειὴ usurpavisse, velut ἑαύτω Κι σαύτῳ sive σαύτω. Sed Apollonii argumentatio, qua usus negat ἑαύτω dirimendum esse, sensu cassa est, neque expedivit loci difficultates Ahrens, D. Aeol. 126. Seripsit Grammaticus ὅπερ (non ἅπερ) ἀσύνηϑες ἐν ἁπλότητι μὴ οὐχὶ τὸ ΚΕ (non E) προσλαμβάνειν, h. e. si simplex pronomen -- oportebat Fs littera Bau adiecta seribi, cf. p. 961A ἡ ἕο οἵ Αἰολεῖς μετὰ τοῦ ΚΕ. Possis sane in hoe Aleaei versu νόον δὲ «δ᾿ αὔτω vel cum Ahrensio Jeóvo scribere, sed vetus paradosis adversatur, quae X non agnoscit, atque cum σαύτῳ (cobro) manifestum synthesis exemplum sit (id quod ipse Apollonius concedit: πώντως γὰρ τὰ τοιαῦτα σύνϑετα, === p187 === ALCAEUS. . 111 19. . 903 Κἀπιπλεύσῃ νάεσιν. 80. [15.] "Auptv. ἀϑάνατοι ϑέοι νίκαν. 81. [98.] ᾿“χνάσδημι κάκως᾽ οὔτι γὰρ οἵ φίλοι. 89. [41] Νῦν δ᾽ (αὖτ᾽) οὗτος ἐπικρέτει κινήσαις τὸν ἀπ᾽ ἴρας πύματον λέϑον. 88: [85.] Aix! εἴπῃς, τὰ ϑέλεις, (αὗτος) ἀκούσαις κε, τά κ᾽ οὐ ϑέλοις. τῶν πρώτων ἐν διαλύσει " ὄντων, ubi πάντως pro inepto πῶς correxi), ad eundem modum etiam ἐμαύτῳ ὅ alia scribenda sunt, cf. Sappho fr. 15, Mimnerm. fr. 7, 3. Compositum Zero littera Be? caret, quouiam non ex ££, ged ex HM originem ducit, itaque etiam apud Homerum ἐντύ- νασαν ἑαυτήν vel £' αὐτήν divisim scribendum; nam perperam nunc € αὐτήν vasto cum hiatu seribi solet, Fr. 79. Cram. An. Ox. I 298, 17: Αἰολεῖς νέασσι" Κἀπιπλεύσειν νάεσσιν ᾿ἡλκαῖος. Cf. Et. M. 605, 35. — Seripsi κἀπιπλεύσῃ νάεσιν, sed fuit olim fortasse ναύεσιν, Schneidewin MA LN Fr. 80. Apoll. de pron. 384B postquam docuit ἄμμιν apud Aeo- lenses saepe v abiicere: piv εἰτε ἐπὶ τοῦ ὕμμιν ἀϑανάτοιο εοἵνικαν ᾿ἀλκαῖος τρίτῳ καὶ ἐπ᾽ ἄλλων πλειόνων. Senpsit Hermann μένει τε ἐπὶ τοῦ" ὄμμιν ἀϑάνατοι ϑεοὶ νικᾶν, emendationem perfecit Ahrens ἄμμιν εὖ νίκαν scribens. Fort. ex Stasioticis. Fr. 81. Et. M. 188, 44: ἀχνάσδημι κακῶς" παρὰ Akai ἔστιν ἄχω, παράγωγον ἀχάξω, ᾿ἀχάξημι, καὶ τροπῇ τοῦ f sic σ καὶ δ, πλεο- νασμῷ τοῦ v, ἀχνάσδημι" οὕτως Ἡρωδιανός. sed cod. Flor. Miller Mise. 57: ἀγνάσδημι, ὡς παρ᾽ Aixao' &yv. v. οὔτε γ. οἵ E Fr. 82. Eust. Il. 633, 61: “Αλκαῖος οὖν ἐκ πλήρους ἔφη τὸ κινή- σας τὸν "ees πυκινὸν λίϑον, κωμικευσάμενος ἐκεῖνος καὶ ὠντὶ τοῦ ἱερᾶς, ὡς ἐν παρόδῳ (παρωδῇ) γράψας τὸ πήρας. Idem auctius Od. 1397, 32: 4ixeiog δέ φησιν ἐκ πλήρους Νῦν δ᾽ οὗτος imi- κρέκει v. τὸν πείρας m. A, excerptis ille quidem usus ex libro Sue- tonii de ludis Graecorum. V. 1. αὖτ᾽ addidi et ἐπικρέτει pro. ἐπικρέ- κεὲ scripsi, — V. 2. ἀπ᾽ loeg emendavi, nam Eustathium falsa lectione πήρας sive πεέρας deceptum esse ap aret. — Praeterea κιχήσαις pro κινήσας scripsi εὖ πύματον pro πυκινὸν, nisi forte quis πυκένως prae- ferat. — Distichon hoc stasiotteis probabiliter inseras. Fr. 83. Procl. Hesiod. Op. 119: λκαῖος Eiw εἴποις τὰ ϑ8ϑέ- λεις, ἀκούσαις vd κ᾽ οὐ élue. Correxi* haec addito αὐτὸς, αὐ est apud Hesiodum εἰ δὲ κακὸν εἴπῃς, τάχα κ᾽ αὐτὸς μεῖζον ἀκούσαις. PokrAm LYvn. Ili. 12 === p188 === 118 : POETAE MELICI. 84. [53.] 954 Ὄρνιϑες τίνες οἵδ᾽ : ὠκεάνω γᾶς τ᾽ ἀπὺ περράτων ἦλθον πανέλοπες M τανυσίπτεροι. 8ῦ, [68.] Νύμφαις, ταὶς “΄ίος ἐξ αἰγιόχω φαῖσι τετυγμέναις. 86. [94e.] Al γὰρ κἄλλοθϑεν ἔλϑῃ τόδε, qoi κήνοϑεν ἔμμεναι. 81. [15.] . Σὺ δὲ σαύτῳ τομίας ἔσῃ. Meineke seripsit ἦ ἢ xev ἀκούσαις, τά κεν οὐ ϑέλοις, contra Ahrens: ἀκού- σειάς κεν, τὰ καὶ οὐ ϑέλεις, Hartung ἀκούσαις κεν τοῖα, τά κ᾽ οὐ ϑέλοις. Fr. 84. Sehol. Arist. Av. 1410: Τινὲς παρὰ τὸ 4dAxe(ov: 'Ogvi- ϑες τίνες οἵδ᾽ (Rav. haec tria verba om.) xvà. Schol. , Thesmoph. 162: Ἐν δὲ τῷ πρὸ τούτου δράματι. τοῖς Ὄρνισι παρῴδηται τό" Ὄ. τίνες δὲ ὠκεανῶ τὰ σὰ πτερὰ τοῦ 9'. — V. 1 post οἵδ᾽ stigmen inter- posui, Blomfield post ὠκεάνω, vulgo omnia usque ad finem v. 2 con- linuantur. — γᾶς τ᾽ Heker, γᾶς Blomfield, vulgo γάρ. — ἀπὺ Rav., vulgo ἀπὸ. — περράτων Beidler, v. mégdraw. — V. 2. Rav. ut vid. ἦνθον eb deinde παναίλοπες. ἦνθον fortasse aliquis praeoptet, in Bal- billae carmine (Kaibel Ep. Gr. 988) v. 3 novum Bailii apographum ἦνϑον ὕμοι praebuit, itaque etiam in alio eiusdem poematio 989 v. 4 ἐ(υγϑοίσᾳ scribendum; sed ap. Ale. fr. 33 et 86, item ap. Sapph. fr. 1 v. 5. 8, 25 vulgaris forma tradita, quam Blomfield ubique suo periculo removit. Loerenses quidem ἐνθεῖν dixerunt, et ad eandem stirpem etiam Homerieum ἀνήνοθεν alia referenda sunt, cuius vocabuli vim et . originem interpretes non sunt assecuti. — ποικιλόδειροι, Sehneidewin ποικιλόδερροι. Fr. 85. Hephaest. 60: To δὲ ἀκατάληκτον καλεῖται Σαπφικὸν ἐκκαιδεκασύλλαβον, ᾧ τὸ τρίτον ὅλον Σαπφοῦς γέγραπται, πολλὰ δὲ καὶ Δλκαΐίου ἄοματα' Νύμφαις κτλ. Eadem corrupte Attil. Fortun. 360. — ταὶς, legebatur ταῖς, Hermann τοῦ. — αἰγιόχω, FlA αἰγιόχου. — qoia A, ut Blomfield scripsit, vulgo φασι. — τετυγμέναις, H τετυσ- μέναις, BF τετιχμέναις, E in marg. τετιημί. Fr. 86. Herodian. περὶ pov. λέξ. 97, 1: Ὁ γοῦν ᾿Δλκαῖος κεένο- Qev ἐστὶν ὅπου ἀπεφήνατο αὐτὸ (ἐκεῖθεν): Ai γάρ x! ἄλλοθεν ἔλϑῃ δὲ φοικήνοθεν £. — Scripsi κἄλλοϑεν ἔλϑη τόδε, ge, quamquam aliae coniecturae in promptu sunt, ὁ δέ φη Seidler, ὁ δὲ φῇ Ahrens, coniunetivum modum agnoscens, qui ab ἃ. 1. alienus, τί δὲ φὴ Lehrs. — κήνοϑεν resp. gramm. Cram. An. Par. IV 56, 5 et 69, 8 coll, Et. Gud. 309, 28; huc*adde Et. Flor. Miller Misc. 181. Fr. 87 Apoll. de pron. 863B: Kel ἔτι ὁμοίως παρὰ τῷ αὐτῷ AÀ- καίῳ ἐν ἑβδόμῳ" σὺ δὲ σαυτω τομαισεσὴ (recte Bast τομίας ἔσῃ, Ahrens ἔσσῃ requirit) αλλα σαυτῶ μετεχων αβὰς προσποσιν. Apparet duo fragmenta in unum cealuisse; ultima verba πρὸς πόσιν antea hue iraiicienda existimavi τομέας ἔσῃ πρὸς πόσιν. - === p189 === ALCAEUSR. . 179 * 88. [12.] Μηδ᾽ ὀνίαις τοῖς πέλας ἄμμεων παρέχην. 89. [48.] 955 ' Οὐδέ τι μυνάμενος ἄλλυι τὸ νόημα. 90. ᾿Ερραφεώτου γὰρ ἄναξ. 91. [91.] "Aoxaüsg ἔσσαν βαλανηφάγοι. 92. [68 "Aoydàsov πενία κάκον ἄσχετον, ἃ μέγα δάμναις ᾿λᾶον ἀμαχανίᾳ σὺν ἀδελφέα. Εν, 88. Apoll. de pron. 3816: παρὰ “ωριεῦσι.... ἁμέων' ὁμοίως “ἰολεῖς" Ἀλκαῖος" Μηδ᾽ àv. τοι σπλεας vusov παρέχειν. τοῖς πέλας Hase, ἀμμέων Giese, παρέχην Ahrens corr. Fr. 89. Sehol. Hom. Odyss. φ 71: Καὶ Δλκαῖος" Οὐδέ τι p. ἀλλὰ TÓ v., ἀντὶ τοῦ προφασιξόμενος, ἀλλαχοῦ ἀποτρέπων. τὸ ἑαυτοῦ νόημα. Eadem Eust, Od. 1901, 52, ubi τὸ om. et extat ἄλλο, recte Seidler ἄλλυι, alii correxerunt dile, Hartung «(Γάλλυι requirit. Resp. Ν M. 594, 55 (ubi nihil nisi e ᾿μυνάμενος). Fort. serib. τὸ νόημ᾽ coro. Fr. 90. Cram. An. Par. ΠῚ 121, 5: Μηδεὶς δὲ ἡμᾶς νεμεσητοὺς ἀποφήνειεν, ὡς εἰκῇ τὸ εἰραφιώτης ἐνταῦϑα γράψαντας" Οὐ γάρ ἐστι τοῦ ποιητοῦ, ἀλλ᾽ ἀλκαίου" ἐρραφεώτου γὰρ ἄναξ. Eadem Matranga An. 389. Fort. ᾿Ερραφεῶτα γὰρ ῥάναξ, Sehneidewin coniecit Ἔρρα- φιῶτα χαῖρ᾽ ἄναξ, Cramer ἄνακτος, Hartung ἐρραφιῶτα, οὖνα άναξ. Fr. 91. Artemidor. Oneir. M. 35: Ταύτης (δρονὸς) γὰρ τὸν καρπὸν ἤσϑιον of AoxdÓse. καὶ ὃ ᾿Ἀρχαῖος qnot: 4. κτλ. Mecte NMeiske et Mei- neke 4ix«Zoc. Haee, quae in uno tantum libro (V) leguntur, ab aliena manu addita esse manifestum est. In Alcaei frustulo offendit ἔσσαν geminata littera sibilante, cf. ad Pindari Ol 9, 53: itaque aut ἦσαν seribendum, aut "dues. (ἄνδρες) ἔσαν βαλανηφάγοι (Ahrens βα- λαναφάγοι). Lucem insperatam offerre sibi visus est Curtius, qui (Stu- dien VIII 327) ἔσσαν ad ἔδειν revocat. Sed haec verbi forma in- visitata. Ac ne id quidem certum, poetae ipsius verba hie ser- vata esse, nam ut iam ante signifieavi, is qui haec iuseruit, videtur Aleaei fr. 38 respexisse. Fortasse scribendum ἤσϑιον of ἀρχαῖοι (pro ᾿ἀφκάδες)" καὶ ὁ ᾿ἡλκαῖος φησίν, (ὅτι) Ἀρκάδες ἦσαν βαλανηφάγοι. Pariter erratum fr. 108. Fr. 92. Stob. XCVI 17: "4Axerov (Trinc. 4ixéov) Ποιητοῦ (om. Vind.) ἀργαλέον κτλ. — V. 1. μέγα A, μέγαν vulgo. — δάμναις ' 48* === p190 === 180 . POETAE MELICI. 93. [611 (Ταντάλῳ) κεῖσϑαι περ κεφάλας μέγας, ὦ Αἰσιμίδα., AíSog. v 94. [703 55 c ον "Ho! ἔτι, Διννομένη, τῷ Τυρραδήῳ τἄρμενα λάμπρα κέαντ᾽ ἐν Μυρσιλήῳ; seripsi, nisi forte medii verbi speeies δάμναι praeoptanda, οἵ. Lobeek Elem. II 123 et 308; nam δάμνης ut antea edidi abhorret ab Aeolici sermonis consuetudine, δάμνασαι, quod aliquis fortasse coniiciat, aeata- lectum hexametrum reddit, quo Ibyeus usus est, Aeolicos poetas usos esse non constat, libri δάμνησι, Giese δάμνη, Ahrens δάμναι. Meineke servavit ἃ μέγαν δάμνησι (metro non recte discripto, nam rettulit ad v.2): versus quidem numerus commodus, nam Archilochium erit metrum, sed offendit insolens Aeolensibus verbi clausula, multoque magis eor- reptio antepaenultimae syllabae. Aliquando conieci ἃ μέγα δάμαις, ut Aleaeus usus sit versu, quem μεέουρον metrici appellant, quod genus metri tragici poetae passim adhibent, seriores frequentavisse videntur. Blass ut versus exaequaret priorem voce μέγα terminat, ut ἀργάλεον trisyllabum. fiai, quod improbandum. — V. 2. ἀμαχανίᾳ, libri ἀμη- χανίᾳ. — ἀδελφέᾳ, ἀδελφέα Vind., ἀδελφεᾷ vulgo, ἀδελφίᾳ Ahrens. Tr. 93. Schol Pind. Ol. I 97: Koi Ἀλκαῖος δὲ καὶ VICE λέϑον φασὶν ἐπαιωρεῖσϑαι τῷ Ταντάλῳ πεῖσϑαι παρκεφαλᾶς (Vrat. DVat2 παρὰ κεφ.) μέγας ὦας (Vrat. D μέγας ..... ) σιμίδα λέϑος " ὁ δ᾽ Alxpav ὅπως ἀνὴρ κτλ. ita Schneider edidit. Aleaei fragmentum in his latere manifestum, itaque Boeckh scripsit: ἐπαιωρεῖσϑαι τῷ Ταντάλῳ" ὃ μὲν ᾿Δλκαῖος" κεῖσϑαι «rA. sed plura videntur excidisse, haud dubie ver- sus integer, propter repetitum nomen Tantali; hoc igitur. Aleaeo resti- tui (fortasse poeta dixerat ἐν λέμνᾳ δ᾽ ἐνέρων, λέγεται στάδι Ταντάλῳ), et deinde cum Ahrensio πὲρ κπεφάλας h. l. ὑπὲρ κ. et ὦ Αἰσιμέδα serjpsi, quod plane confirmavit VaH2, in quo extat ὠαισιμέδα. Ger- hard coni. κεῖται παρ κεφαλὰν μέγας ὦρεος (Ahrens ὄρεος) Σιπύλω λέϑος, Hartung κεῖσϑαι ὑπὲρ κεφάλας μέγας ὦρεϊ | ἐν Σιπύλῳ λέίϑος. Blass ad idem carmen refert, unde fr. 25 est petitum. Fr. 94. Hephaest. 90: Τὸ ἐγκωμιολογικὸν καλούμενον, ὅπερ ἐστὶν ἐκ δακτυλικοῦ πενϑημιμεροῦς͵ καὶ ἐαμβικοῦ τοῦ ἴσου, ᾧ κέχρηται μὲν καὶ ᾿Δλκαῖος ἐν ᾷἄσματι, οὗ ἡ ἀρχή᾽ "He" ἔτι Δινομένει (0wvwo- μένη FIBHCPSEA) τῷ Τυρρακήῳ (và τυρρακήω CPSE, τῷ τυράκκῳ FIBI τἄρμενα λαμπρὰ χέατ᾽ ἐν μυρσινήῳ (ἃ... civ, P μυρ- σήννω, DES μυρσίννω, FICB μυρσίνῳ). Loci restitutio prorsus incerta, ne illud quidem certum, utrum zfwvouévy vocandi an dandi sit casus, equidem illud praeoptavi Proximum nomen, quamquam haud dubie Pittaeus notatur, non minus ambiguum est: scripsi τῷ Τυρραδήωῳ, of. Ahrens Dial. Aeol. 157 (qui quidem infra 252 Seidleri coniecturam se- quitur), sed ambigi potest, an forte τῷ Fuvgeaórjo praestet, quemad- modum Schneidewin edidit. Seidler “ιννομένει τῷ T Ὑρραδήῳ, Neuc zhwop£vet τῷ τ᾽ Ὑρρακήῳ, Hermann “ιννομένῃ τε Τυρρακήῳ. - v. 2. κέαντ᾽ scripsi, cum ante κρέμαντ᾽ edidissem, Seidler κέοντ᾽, libri κέατ᾽. Κέανται principalis est forma, unde littera nasali extrita ortum κέαται, atque eadem ubique clausulae verbalis «ze: origo. Incorruptam anti- === p191 === ALCAEUS... . 181 95. [66.] "Ex μ᾽ ἔλασας ἀλγέων. 96. [111 Οἴτινες ἕἔσλοι ὕμμεων re xal ἄμμεων. 97. [44.] ᾿Ἐλάφω δὲ βρόμος ἐν στήϑεσι φύει φόβερος. 98. [944] ᾿ ES P "Emi γὰρ m&gog óvíagov ἴκνηται. quitatem tuetur Hesychii glossa σὲ σύανται" ὡρμήκασιν 1. e. ἔσσυνται sive ἐσσύαται, quod meam emendationem planissime confirmat; nam minus confido Hesychianae glossae &msomüÓoevro ἀπέστησαν, fortasse olim seriptum fuit ἀπεσπάδατο, quod solemni more ἃ verbo dso- σπᾶν descendit, ut librarius 7 v inseruerit, quemadmodum etiam in Hero- doti libris passim ἀπέκαντο et ὠνακέανται reperitur, manifesto seriba- rum errore. M. Schmidt in Alcaei versu eonieeit λάμπρ᾽ ἀκέαστα, quod ἄκλαστα interpretatur. — ἐν Μυρσιλήῳ Seidler, ἐν uvocívow Ahrens ex Hermanni coniectura, quam ille olim proposuerat, nam postea 4eu- πρακέᾳ τε Μυρσινήῳ eommendavit. Denique Hartung edidit 7e ἔτι Διννομένει τὰ υρράδηα Μάρμαρα λαμπρά τε καὶ τὰ Μυὺυρσίληα. Fr. 95. Hephaest. 15: rm μέντοι ἐν τῇ προτέρᾳ συλλαβῇ τελικὸν ἢ τὸ ἄφωνον, τῆς δὲ δευτέρας ἀρχικὸν τὸ ὑγρόν, οὐκέτι go κοινὴ συλλαβή, ἀλλ᾽ ἀντικρὺς μακρά, ὡς παρὼ ᾿Δλκαέῳ" ἔκ μ᾽ ἐλάσας (sic À et libri plerique, P ἔχμελ᾽ ἄσας, Bentley μὲ λάσας, Schneidewin με λᾶσας) ἀλγέων. Scripsi μ᾽ ἔλασας. Versus est dimeter írochaicus, puris constans choreis, velut Horatianus: Von ebur neque aureum, quod metrum Horatium ab Alcaeo ascivisse perhibet Atil Fortunat. 330. Fr. 96. Apollon. de pron. 382 B: Αἰολεῖς ὑμμέων. ᾿Δλκαῖος" Ofziveg κτῖ. (cod. bis ὑμεῶν) — V. 1. Οἴτινες, ὄττινες Ahrens. — ἔσλοι Schneidewin, legebatur ἐσθλοί. Fr. 97. Schol Soph. Oed. Reg. 156: Φοβερὰν φρένα᾽' τὴν περί. φοβον. καὶ ᾿ἡλκαῖος" ἐλάφῳ (cod. ἐλάφω, quod restitui) κτλ. ἀντὶ τοῦ περίφοβος. --- βρόμος, Blomfield coniecit τρόμος, ego ἐλάφω τέτρομος, formam hanc reduplieatione auctam testatur Apoll. de pron. 334, Et. M. 560, 31, ac videntur nonnulli ap. Hom. Il. ΠῚ 34 ὑπὸ τέτρομος ἔλλαβε γυῖα legisse: quod habet Hesychius βρόμος ... καὶ ὁ τόπος εἰς ὃν ἔλαφοι οὐροῦσι καὶ ἀφοδεύουσι (ubi βρῶμος corrigunt), alienum ab hoe loco. — φύει, Ahrens φυέει. Fr. 98. Herodian. περὶ μον. AéE. 35, 32: Τὰ εἰς og λήγοντα οὐδέ- ἕερα δισύλλαβα, εἰ ἔχοι πρὸ τέλους τὸ ἃ, συνεσταλμένον πάντως αὐτὸ ὀχει, εἰ μὴ κατὰ διάλεκτον εἴη, ὥσπερ τὸ πάρος" ἐπὶ γὰρ τὸ πάρος τνειαρον ἵκνεῖται, 4λκαῖος φησί. Emendavit Seidler; Ahrens praeterea ἕπνηται scripsit. === p192 === 182 - T ^ POETAE MELICI. 99. [92.] Πάλιν ἀ ὗς παρορίνει. 100. [78.] ᾿μμέσιν πεδάορον. 101. [16.} "4ÀÀ& σαύτω μετέχων fg πρὸς πόσιν. 102. [87.] "Eyo μὲν οὐ δέω ταῦτα μαρτυρεῦντας. 103. [90.] Καὶ ξαυθάκαις ἐεοδησάμονοῦ. * Br. 99. Paroemiogr. J. pt 165 ed. Gott: Πάλιν ἡ vg m. ἐπὶ τῶν παρακινούντων τινὰ εἰπεῖν ἄκοντα, ἃ οὐ βούλεται. ᾿ἡλκαίου ἡ παρ- oue, Cf, Diogenian. VIIl 64. Apostol. XVII 74. Arsen. 160. Adde Simplic. ad Aristot. de Coelo 35B ed. Ald.: ἐπεὶ δὲ πάλιν vs ἔγφυξε κατὰ, τὸν μελῳδὸν ᾿Δλκαῖον, sed cod. ap. Gaisf. ad Diog. ἐπειδὴ δὲ πά- λιν ὗς παρορίνει κατὰ τὸν μελοποιὸν ᾿ἀλκαῖον. Hartung articulum ἃ omisit. Fr. 100. Apollon. de pron. 3883€: Τό vs ἐν τετάρτῳ ᾿Δλκαίου ἀμμέσιν πεδάορον (ita Valckenaer, cod. παιδὰ ogov) οὕτω φέρεσθαι ἀπὸ τοῦ ἡμέσιν. e Fr. 101. Apollon, de pron. 868 Β: Καὶ ἔτι ὁμοίως, παρὰ τῷ αὐτῷ Aetio iv ἑβδόμῳ' σὺ δὲ cavvo τομαις son (fr. 87) ἀλλὰ σαύτω μετ- ἔχων αβας προς ποσιν. Ahrens scripsit ἀλλὰ σαύτῳ πεδέχων ἄβας πρ. 7., Hartung ἔβας seripsit, Hecker ἀλλ᾽ ἐς «$0, μέτρ᾽ ἔχων dec πρὸς πόσιν. Extrema verba πρὸς πόσιν, quae olim ad fr. 97 revocavi, si integra sunt, interpretor im praesentia , quemadmodum est apud Soph. Oed, R. 180 τὸ πρὸς ποσὶν σκοπεῖν. Numerus versus restituetur tra- ieetis verbis: 3 U L4 , * , EA u u — v ἀλλὰ Gevro μετέχων πρὸς πύσιν ἄβας, ut sit ionicus tetrameter, anaclasi admissa, qua Sappho iam usa est fr. 87, nisi ἅμα pro ἀλλὰ seribere malis. Sed fortasse pro πρὸς πόσιν legendum πρόποσιν vel πρόπωϑιι (cf. σύμπωϑι. fr. 54), quemadmodum προπίνειν dici solet de amantium obsequio: nam ex amatorio carmine haud dubie versus depromptus. Fr. 102, Et. M. 264, 17: ἢ ὅτι πρῶτον ἐστὶ τὸ δέω τὸ σημαῖνον τὸ εὑρίσκω, οὗ μέμνηται "Ἀλκαῖος" ἐγὼ μέν x^ οὐ xrÀ. ἀπὸ δὲ τοῦ δέω κατ᾽ ἔκτασιν δήω. Cf. Et. M. 268, 47. — x om. V, in quo est o? δέω ταύ- τας. Conieci etiam £ye μὲν οἶδα xo) δέω. — μαρτυρεῦντας, Ahrens μαρτύρεντας, eb antea τοαῦτα. Fr. 103. Harpocrat. 168: Σκυϑυκαί AR εἶδός τι ὑποδή ατός εἶσιν cb Σκυϑικαέ" καὶ Aixetos ἐν x (D κ᾽, vulgo ἐν πεντηκοστῇ ὀγδόῃ)" καὶ Σκυϑικὰς "ὑποδησάμενος. — χκαὶ om. BDCG. Welcker haec gramma- tico alicui tribuere vult. Eadem Suidas v. Zxvéixe/ (ubi vulgo σκυ- === p193 === * ALCAEUS. 183 104. [94e.] P : 958 dm πατέρων μάϑος. * 105 A. B. Πατέρων ἄμμων. ᾿Δμμετέρων ἀχέων. 106. [16.] Strabo I 37: Τὸ δὲ πλείοισι στόμασιν ἐκδιδόναι (Νεῖλον) κοινὸν καὶ πλειόνων᾽ ὥστε οὐκ ἄξιον μνήμης ὑπέλαβε (Ὅμηρος) καὶ ταῦτα πρὸς εἰδότας, καϑάπερ οὐδ᾽ ᾿Αλκαῖος. καίτοι φήσας ἀφῖχϑαι καὶ αὐτὸς εἰς Αἴγυπτον. 101: [61.] Athen. VII p. 311 A: "4Axeiog δ᾽ ὁ μελοποιὸς μετέωρον φησὶν αὐτὸν (τὸν λάβρακα) νήχεσϑαι. Fortasse in allegoria quadam hoe dixit Aleaeus, perünetque huc fr. 100. 108. [62.] Plutarch. de divitiar. am. c. 9: Χάριεν γὰρ ἅμα ταῖς ἦἧδο- veig συνεκλιπεῖν τὰς ἐπιϑυμίας, ἃς μήτε ἄνδρα φησὶν .4i- καῖος διαφυγεῖν μήτε γυναῖκα. Inde Hartung haec edolavit: τὰς ἐπιϑυμίας γὰρ | οὔτε γύνη πέφυγγεν | οὔτε (άνηρ. 109. [86.] Sehol. Theoer. VII 112: ᾿ἡλκαῖός φησιν, ὅτι "Effgoc κάλλιστος ποταμῶν, Nam φησιν, ὅτε recte haud dubie L, Vat. Gen. b om. ὅτι, ceteri codd. (etiam Ambr.) utroque vocabulo carent; at scholiasta non ipsa poetae verba adscripsit. "Eftgoc Vat. 4, Εὖρος vulgo. — ποταμῶν, L et Ambr. ποταμός. Theocriti locus in- velerato vitio laborat, poeta scripserat: Eig; δ᾽ 'Hóevóv μὲν ἐν ὥρεσι χείματι μέσσῳ Ἕβρον παρ ποταμὸν τεϑραμμένον ἐγγύϑεν ἄρκτω. ϑικαὶ ὑποδυσάμενοι, sed A consentit cum Harpocr. et Phot. 523, 7 (ubi καὶ om.) Σκυϑέκαις Ahrens, idem ὑπαδησάμενος. Fr. 104. Herodian. περὲ μον. λεξ. 86, 16: άϑος. ᾿ἡλκαῖος᾽ dmm. p. Nauck ἀπ παϑέων μάϑος sine idonea ratione. Fr. 105A et B. Apollon. Dysc. de pron. 381€: ὁμοίως Αἰολεῖς ᾿Δλκαῖος᾽ μηδ᾽ ὀνίας κτλ. (fr. 88). ἐπὶ δὲ τῆς συνάρϑρου" πατέρων ἄμμων. καὶ τῇ ἐντελεστέρᾳ' ἀμμ. ἀχέων (cod. ἀχαιῶν). — Alcaei, euius praecessit versus, etiam haec duo frustula esse consentaneum est. === p194 === ἡ E ἂν 184 POETAE MELICI. libri inepte τετραμμένον vel τετραμμένος. Ac fortasse Aleaeus quoque Hebri flumen congelatum descripsit, nam etiam Horatius, qui non minus diligenter quam "Theocritus Aleaeum imitatur, Epist. I 3, 3 seripsit: Thracane vos Hebrusque mivali compede vinctus; cf. etiam Carm. ΠῚ 25, 8: won secus im iugis: Edonis (ita praeclare Bentleius inveteratum librorum mendum e sommis eorrexit) síupet Enias Hebrum prospiciens οἱ nive candidam "Thra- een ac pede barbaro Lustratam Rhodopen, qui quidem locus ad exemplum Aleaici carminis videtur conformatus esse. Aleaeus si Edonos eum Hebro eonsocjavit, aut, Edonorum nomen latius pa- tebat, aut huius gentis sedes illo saeculo Hebro erant contiguae, unde postea profecti agros inter Nestum et Strymonem occupa- vere. Ipse Aleaeus exul videtur Thraciae oram visitavisse: huie peregrinationi inprimis aptum fr. 34, nam hiemis acerrimae de- scriptio abhorret a patriae insulae coelo. 110. [113.] Zenob. II 18: Α[ἱξ Zx»vgía' Χρύσιππος φησὶν ἐπὶ τῶν τὰς εὐεργεσίας ἀνατρεπόντων τετάχϑαι τὴν παροιμίαν. ἐπειδὴ πολλάκις τὰ ἀγγεῖα ἀνατρέπει ἡ αἴξ. "ἄλλοι δέ φασιν ἐπὶ τῶν ὀνησιφόρων λέγεσϑαι, διὰ τὸ πολὺ γάλα φέρειν τὰς Σκυρίας αἶγας. Μέμνηται Πίνδαρος καὶ Aixeiog. Cf. ibi interpr. 111. Pollux VI 107: ᾿ἀνακρέων ... στεφανοῦσϑαί φησι καὶ ἀνήτ- τῷ, ὡς καὶ Σαπφὼ καὶ ᾿Αλκαῖος" οὗτοι δ᾽ ἄρα καὶ σελίνοις. Aero ad Horat. Carm. IV 11, 8: ,Vel quia Aleaeus frequenter se dieit apio coronari" De anethinis coronis vid. fr. 36 v. 1. 112. [63.] Aristid. T. IT 155: Ef δέ τινες καὶ ἄλλοι παραβοῶντες δητο- orav ψέγουσι, μᾶλλον δὲ τονθορύξοντες ἐκ τοῦ ψέφους (ita Lobeck, v. ψόφου, E σκότου) τοξεύοντες κατὰ ᾿Αλκαῖον. τοσοῦτόν μοι πρὸς τούτους ἀποκεκρίσϑω. Or. ῥητορικῇ παρὰ πόδας διδόασι τὴν δίκην. 118. [64.] Plut. de def. orac. c. 8: Θαυμασάντων δὲ τῶν παρόντων, τοῦ δὲ Δημητρίου καὶ γέλοιον φήσαντος εἶναι ἀπὸ μικρῶν πραγ- μάτων οὕτω μεγάλα ϑηρᾶν, ov xor ᾿Αλκαῖον ἐξ ὄνυχος τὸν 989 === p195 === ALCAEUS. . 185 λέοντα γρώφοντας, ἀλλὰ ϑρυαλλίδι καὶ λύχνῳ τὸν οὐρανὸν ὁμοῦ καὶ τὰ σύμπαντα μεϑιστάντας. 114. [168] Zenob. V 61: Πιτάνη cipi αὕτη παρ᾽ ᾿ἡλκαίῳ κεῖται" λέ- γεται δὲ κατὰ τῶν πυκναῖς συμφοραῖς περιπιπτόντων ἅμα καὶ εὐ- πραγίαις᾽ παρόσον καὶ τῇ Πιτάνῃ τοιαῦτα συνέβη πράγματα, ὧν καὶ Ἑλλάνικος μέμνηται" φησὶ γὰρ αὐτὴν ὑπὸ Πελασγῶν ἀνδραπο- δισϑῆναι καὶ πάλιν ὑπὸ ᾿Ερυϑραίων ἐλευϑερωϑῆναι. Similia Phot. 481, 7 et Suidas v. Πιτάνη εἰμί. cf. etiam fr. 118. Welcker Opusc. I 145 haee (sieut Sup fr. 103) grammatico alieui tri- buere vult. 115. [5.] Schol. Apoll Rh. I 957: '4grexíe κρήνη περὶ Κυξικόν, ἧς καὶ ᾿Ζλκαῖος μέμνηται καὶ Καλλίμαχος, ὅτι τῆς Δολιονίας ἐστίν. 116. [58.] Sehol. Apoll Rh. IV 992: xoi ᾿ἡλκαῖος δὲ κατὰ τὰ αὐτὰ ᾿Ακουσιλάῳ λέγει τοὺς Φαίακας ἔχειν τὸ γένος ἐκ τῶν σταγόνων τοῦ Οὐρανοῦ. (Keil ex Laur. καὶ ᾿ἡλκαῖος δὲ Aéye τοὺς Q.) Nescio an ᾿λχμὰν sit legendum. 117. [45.] Sehol. Soph. Oed. Col. 954: Οἷον ovx ἔστι ϑυμοῦ κρατῆσαι ἄνθρωπον Üvra' οὐ καταγηράσκει τὸ ὠμὸν τοῦ ϑυμοῦ, εἰ μὴ ἐξέλ- 9o. τοῦ βίου ὁ ἄνθρωπος" ἀδύνατον γάρ ἐστι ζῶντα ἄνθρωπον μὴ ϑυμῷ χρήσασθαι" τοῦτο δὲ καὶ πὰροιμιακῶς λέγεται, ὅτι ὃ ϑυμὸς ἔσχατον γηράσκει" λέγεται δὲ διὰ τοὺς πρεσβυτέρους, ὅσῳ γὰρ γηράσκουσι, τὸν ϑυμὸν ἐρρωμενέστερον ἔχουσιν καὶ ᾿4- καῖος, ὡς λέγομεν, οὕτω κατὰ κοινὸν αὐτοῦ μιμνήσκεται. ubi Triel. ὡς λέγεται, οὕτω κατὰ κοινοῦ. et Suidas v. Θυμὸς ἑπταβόειος, ubi recte ὡς λεγομένου κατὰ τὸ κοινόν legitur. 118. [93.] " 960 Schol. Hesiod. Th. 313: Τὴν Ὕδραν δὲ ᾿ἡλκαῖος uiv dv- νεακέφαλόν φησι, Σιμωνίδης δὲ πεντηκοντακέφαλον. 119. [94]. j Sehol. Nic. Ther. 613: Καὶ iv “έσβῳ δὲ ὃ ᾿Απόλλων μυρί- κῆς κλάδους ἔχει" ὅϑεν καὶ μυρικαῖος καλεῖται. καὶ ᾿Δλκαϊός (ita === p196 === 186 - 23 POETAE MELICI. G, ᾿ἀρχαῖος reliqui) φησιν iv (hoe delet Weleker, sed fort. ex- cidit libri nota, velut πρώτῳ, nam repudio quod antea conieei ἐν τοῖς πρὸς) τοῖς περὶ ᾿Αρχεαναπτίδην (ita A, ἀρχομενακτίδην V, ἀριομενακτίδην K) καὶ (Welcker κατὰ) τὸν πρὸς ᾿Ερυϑραίους πό- λεμον φανῆναι ᾿Δπόλλωνα καϑ' ὕπνους (ἃ, καϑ' ὕπνον reliqui) ἔχοντα μυρίκης κλῶνα. 120. [1061 Eust. Il. 314, 43: ᾿Δλκαῖος δέ, φασί, καὶ ᾿Δρχίλοχος ἀγέρω- χον τὸν ἄκοσμον καὶ ἀλαξόνα οἶδε. 121. [108.] Phot. 7, 15: "4yovog κατὰ σχηματισμὸν ἀντὶ τοῦ ἀγών" ἀπὸ δὲ γενικῆς ἐσχηματίσϑη᾽ οὕτως ᾿Δλκαῖος Ó λυρικὸς πολλάκις ἐχρήσατο. ] 122. Hesych.: (4λέβαπτον (cod. ἀλιβάπτοις, fort. ἀλεβάπτοις᾽ moo- φυροῖς᾽ καὶ ἀλίβαπτον)" πορφυρᾶν ὄρνιν. ᾿Δχαιὸς καὶ LAinpev. Serib. ᾿λκαῖος καὶ ᾿Δλκμάν, quod etiam Urliehsio placuit, 123. [97.] Et. M. 76, 51: “μάνδαλον τὸ ἀφανὲς παρὰ ᾿Αλκαίῳ᾽ ἀμαλ- δύνω, ἀμάλδανον τὸ ἀφανὲς καὶ ἀφανιζόμενον᾽ καὶ ὑπερϑέσει ἀμάνδαλον. Cf. Cram. An. Par. IV 8, 16. 124. [107.] Cram. An. Ox. IV 336, 6: ἔάρεως ἀπὸ "Aoevc' εὑρέϑη δὲ παρὰ ᾿Δλκαίῳ. Cf. Eust. p. 518, 35: ἔσται δὴ καὶ Ἄρευς εὐϑεῖα, ἥτις παρὰ Ὁμήρῳ μὲν οὐκ ἔστι, παρὰ δὲ ᾿Αλκαίῳ εὑρέθη. 12, Hesych.: Αὔελλαι (cod. αὐεούλλαι)᾽" ἀέλλαι᾽ παρὰ τὸ ἄελλαι" sic olim editum: Musurus correxerat παρὰ τὸ cUm καὶ ἄελλαι, sed eod. πὲ &xie. Recte Ahrens αὔελλαι" ἄελλαι" παρὰ Alneio, Sehmidt παρὰ EUxÀo mavult. 126. Cram. An. Ox. I 253, 90: Ζητοῦμεν οὖν καὶ τὸ τοΐσδεσσι πῶς εἴρηται" καὶ ἄμεινον λέγειν ἐπέκτασιν᾽ τοῦτο μιμούμενος ᾿Αλ- καῖος φησί' τῶνδεων (legebatur τῶν δεῶν), ὅπερ τινὲς ἀγνοίᾳ 961 === p197 === ALCAEUS. 181 τἀκχριβοῦς ἀνέγνωσαν τῶν δεῶν, ἵν᾽ ἡ τῶν δεῖν (leg. δεῖνα, L. Dindorf δεέίνων). οὐκ εἰσὶν οὖν μέρη λόγου, ἀλλὰ λέξεως, ὡς τὸ κάδδε. Lobeck. Pathol ΕἸ. II 244 corrigit ἀνέγνωσαν τῶν- δενων, ἵν᾽ ἡ τῶν δείνων, sed si illi critici δεῖνα, oi δεῖνες sibi reperisse visi sunt, quod ego quoque conieci, haud dubie divisim τῶν Óévov scripserunt: de hoe pron. cf. fr. 76. "Enormem pros- odiam τὥνδεων tuetur tralaticium τοῖςδεσσε, quod nuno τοίσδεσσε scribi solet., 121. [112.] Eust. Od. 1759, 27: “Ζέγει δὲ (Ἡρακλείδης) καὶ χρῆσιν εἶναι τοῦ ἔον παρὰ ᾿ἡλκαίῳ. Cf. Favor. 222. 128. Hesych.: '"Ezeívovg' τὰς κρίσεις καὶ τὰς συμβουλίας καὶ τὰς ἀρχαιρεσίας. Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ καὶ "Aixeiog ταῖς ἐπαινήτεσιν. ΑἸοαοὶ nomen restituerunt Maussaeus et Vossius, € eonira lleinsius ᾿Δλκμαίωνι. Cod. xol ἀλκέοι ταῖς ἐπαινηταισιν. Aleaei nomen si recte restitutuni est, poetae recuperamus laciniam: ταῖς ἐπαινέταισιν. Sed fortasse haec Sophoclis verba in Thyeste fuerunt: ὃς ἀλκάϑοι τοῖς ἐπαινέταισιν. Nisi forte nonnulli doctius quam verius ita inter- pretati sunt Aleaei illud μέγ᾽ ἐπαινέοντες fr. 81 A, ut sit scri- bendum Σοφοκλῆς Θυέστῃ Σικυωνίῳ" toic ἐπαινέταισιν: καὶ ᾿Δλκαῖος. 129, [102.] Eust. Od. 1687, 52: Τὸν ἐφιάλτην ἐπιάλτην κατὰ παλαιὰν παρασημείωσιν 0 ᾿Δλκαῖος λέγει, Et. M. 434, 12: ὁ δὲ ᾿ἡλκαῖος ἐπίαλον αὐτὸν λέγει. " 180. [101.] Et. M. 377, 19: 'Egosvtl παρὰ ᾿Αλκαίῳ ἀπὸ τοῦ ἔρρω ἢ ἐρρῶ περισπωμένου, ἡ μετοχὴ ἐρρεὶς ἐρρέντος, καὶ ὡς παρὰ τοῦ ἐθέλοντος ἐϑελοντί, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἐρρέντος ἐρρεντέ. Cf. Miller Misc. 127. : 131. Et. M. 385, 9: Ἐσυνῆκεν᾽ ixaiog ἐσυνῆκε καὶ va- κρέων ἐξυνῆκε πλεονασμῷ. In Alcaeo grammatieos verisimile est ἐσύνηκεν, ui σύνοιδα, scripsisse, vid. Et. M. 484, 4. (617, 52.) === p198 === 198 — : POETAE MELICI. 132. [117.] Choerobosc. Epimer I 106 (Bekk. Anecd. III 1183): Ὧν Ἐὐρυδάμαν παρὰ ᾿Δλκαίῳ. μετὰ τοῦ v ληγόμενον κατὰ τὴν κλη- τικήν. Constant. Lascar. de nom. et verb. 116 B à Πολυδάμαν παρ᾽ ᾿Αλκαίῳ, ὡς ipee. " 133.. [100.] Et. M. 319, 30: Ἔϑηκε σημαίνει δύο, τὸ προκατέϑηχεν ἢ ἐποίησεν ... ἀφ᾽ οὗ καὶ ϑέσις ἡ ποίησις παρὰ ᾿Δλκαίῳ. 184. Cram. An. Par. III 278, 9: Οἷόν ἐστι παρὰ τῷ nep τὸ κάλιον ἀντὶ τοῦ κάλλιον. 135. [108] Eust. II 608, 39: “4έγει ὃ αὐτὸς (᾿ριστοφάνης ὃ γραμμα- τικός)" καὶ τὸ συνεστραμμένον πνεῦμα καὶ καταράσσον ἄνεμον κα- τάρη λέγουσιν ὃ ᾿Αλκαῖος καὶ ἡ Σαπφὼ διὰ τὸ κατωφερῆ ὁρμὴν ἔχειν. cf. Sapphus fr. 160. 136. — M . i002 Schol Hom. Od. 1 521: Κήτειοι" τινὲς ἀπέδοσαν μεγάλοι παρὰ τὸ κῆτος. κρεῖσσον δὲ ἀποδιδόναι Μυσῶν ἔϑνος τοὺς Κη- τείους᾽ ἦν γὰρ ὃ Τήλεφος Μυσίας βασιλεύς, καὶ ᾿ἡλκαῖος δέ φησι τὸν Κήτειον ἀντὶ τοῦ Μυσόν. 157. Et. Gud. 322, 5 et Cram. An. Par. IV 86, 1: Ὁ δὲ ᾽4λ- καῖος ὁμοίως Ὁμήρῳ τὸν ἰσχυρὸν κέκυν καλεῖ. at ib. 35, 16 le- git: Kisus σημαίνει, τὸν ἀδελφὸν τοῦ ᾿Αλκαίου, παρὰ τὸ κίκις γέγονεν, ὁ σημαίνει τὴν ἰσχύν, xol τροπῇ τοῦ v εἰς τ. et ib. Cyrill. 185, 3: Κίκις ὃ ἀδελφὸς dixeíov. Eadem Suidas. In Et. M. 513, 25 a Gaisfordio ex codd. restitutum: Kíxig (V κικῦς)" σημαίνει τὸν ἀδελφὸν τοῦ ᾿Δλκαίου" γίνεται παρὰ τὸ κίκυς κτλ. Seribendum Kíxig, sed utrum prepsiuib fuerit nomen. an appel- lativum ambigi licet. 138. Choerob. Epimer. 1 282 (Bekk. An. III 1889): Κίνδυν, xív- δυνος᾽ οὕτω δὲ ἔφη Σαπφὼ τὸν κίνδυνον᾽ ὃ γοῦν "ixoiog τὴν === p199 === ALCAEUR. 189 δυτικὴν ἔφη τῷ κινδύνῳ. legendum xívóvvi οὐ sic eod. Marc. (Gaisford Praef. Et. M. VIIT). 139. [38.] Athen. XI 478 B: Τὰ μονωτὰ ποτήρια κύτυλοι, ὧν καὶ ᾿“λκαῖος μνημονεύει. — Welcker ad comieum retulit. 140. [111.] Eust. Od. 1648, 5: Καὶ ἐκ τοῦ πτείνω κταίνω Δωρικώ- τερον παρ᾿ ᾿Αλκαίῳ. Cobet Var. Lect. I 195 Homerieum ξυνὸς ᾿Βνυάλιος, καί τε κτανέοντα κατέκτα corrigit scribendo κτενέοντα, et ad eundem modum alia, barbarum crepans traditum, quod tum demum, inquit, graecum erit, quum xreívo graecum esse incipiet; eademque, si recte memini, postea in Mnemosyne ite- ravit, immemor Aleaei, quamquam etiam sine hoc testimonio vel medioeriter doetus grammaticus tam temerariam conieeturam pro- eul habiturus erat. 141. [96.] Pollux IV 169: Κύπρον δὲ τὸ οὕτω καλούμενον μέτρον εὕροις καὶ παρὰ ᾿ἡλκαίῳ ἐν δευτέρῳ βιβλίῳ μελῶν. Eadem le- guntur X 118: Καὶ παρ᾽ ᾿ἡλκαίῳ τῷ μελοποιῷ ἐν δευτέρῳ μελῶν κύπρος:. καὶ παρ᾽ ᾿Ἱππώνακτι ἐν πρώτῳ ἰάμβων ἡμίκυπρον. unde apparet haud quaquam neutrius generis vocabulum fuisse apud Aleaeum, sed ἡμέκυπρον apud Hipponactem adiectivi speciem prae se ferí, quemadmodum ἡμιμέδιμνον alia diei solent, quam- quam etiam ἡμιμέδιμνος passim legitur. Cypri mensuram in provincia Pontiea etiam Romanis dominantibus in usu fuisse te- Stantur Epiphanius et Isidorus, item in Phrygia, ut arguit pon- derarium ibi repertum, in quo KTHPOZS MOAIOX XOINIS XON . EE legitur, vid. Egger Mémoires d'hist. anc. p. 197 seq. Alexandro Magno imperante incisus titulus prope Pergamum re- pertus ClGr. 11 3501: ὃ δὲ περίβολός ἐστιν τῆς γῆς σπόρου κύπρων ἑκατὸν ἑβδομήκοντα. 149, [1041 Phot. 264, 13: Μετρῆσαι ἐπὶ τοῦ ἀριϑμῆσαι" ᾿Δλκαῖος. Co- mico poetae tribuit Meineke, at haud dubie est lyrici, οἵ. Theo- eriti XVI 60: ἀλλ᾽ ἧσος γὰρ ὃ μόχϑος ἐπ᾽ ἀύνι κύματα με- τρεῖν, idem in carmine aeolicoo XXX v. 25: ὕττις δοκίμοι τὸν δολομάχανον νικάσειν ἔρον, οὗτος δοκίμοι roig ὑπὲρ ἄμμεων === p200 === 190. ' POETAE MELICI. μετρεῖν βραϊδίως ἀστέρας. ita enim ibi seripsi, eum in codice sit εὑρεῖν, quam emendationem satis commendat Nicet. Eugen. IV 411: Δοκεῖ δέ μοί "e ἂν παρέλϑῃ καὶ φύγῃ Ἔρωτα τὸν τύραν- vov ἐπτερωμένον, καὶ τοὺς ἐφ᾽ ὕψους ἐκμετρήσειν ἀστέρας, ui asso- let "Theocriti vestigia legens. 143. Et. M. 344, 6: ἔννεον᾽ ἔστε δῆμα νέω᾽ ὃ παρατατικὸς ἔνεον καὶ πλεονασμῷ τοῦ v ἔννεον. ubi Sylburg ναέω, D νεῶ, contra V: τὸ ῥῆμα νέω" ᾿Δλκαῖος αὐτῆς ἐπεὶ χείρεσσι νέον. Miller Misc. 114 αὐτὰρ ἐπῆν χείρεφι νέον. Sed Aleaei nomen ab hoc loco alienum videtur, prior glossa ἔννεον ad Il. p 11 referenda, verba autem, quae Alcaeo tribuuntur, sunt petita ex Od. ε 344: Κάλλιπ᾽" ἀτὰρ χείρεσσι νέων ἐπιμαίεο νόστου (cf. Cramer Am. Ox.963 I 292 et 298). Alcaei igitur exemplum intercidit, nisi forte po- tius Alemanis nomen substituendum, nam fortasse Aleman hunc Homeri versum expressit in eo carmine, cuius reliquiae supersunt fr. 28 seq. Olim existimavi Alcaei nomen periinere ad prae- cedentem glossam Etymologiei M. ἔννης ita ut Alcaeo vindicandum Sit fr, Lyr. Ine: Μᾶλις μὲν ἔννη, λεπτὸν ἔχοισ᾽ ἐπ᾽ ἀτράκτω λίνον. 144. [120]. Priscian. VII 7: ,in foemininis (om. eod. Halberst. estque aperte falsum, aique omisit etiam Hertz) etiam Aleaeus Νήρη pro ΝΝήρης posuit, et Theopompus Χάρη pro Χάρης.“ Νήρη pro ΝΝήρης Hertz scripsit, in libris est NEPH, NEPE, nepe, nephe. 145. Herodian. περὶ μον. λέξ. 24, 6: Of γὰρ περὶ ᾿“λκαῖον ὄϊδα λέγουσι τρισυλλάβως. Cf. Herodian. ap. Steph. Byz. v. Καρία de formis Κάξιρα sive Keige et Καῖρα disputans: ἔστε γὰρ ὅτε μετὰ τὴν διαίρεσιν ἔκτασις γίγνεται, ὀΐομαι, ὄϊγον (ita RV, A ὄϊον), ὄϊδα παρ᾽ Αἰολεῦσιν ἀντὶ τοῦ οἶδα. ltaque cum ὀΐομαι pro- ductam vocalem : esse testificetur, fortasse aliquis existimet etiam reliqua exempla eiusdem modi esse, sed hoc incertum. "Oiyov Meineke interpretatur οἶνον (a verbo oiyc), nisi forte sit ὄϊτον i e. οἶτον seribendum: mihi neutrum placet, sed pro ὀϊδα possis ὥϊδα, npud Theocritum seripsi οὐκ ὀΐδησϑα utraque brevi. 146. [115.] Schol. Arist. Av. 1648: 4ιαβάλλεται . .. ἐπὶ τοῦ ἐξαπατᾶν === p201 === ALCAEUS. 191 . παρύ μοιον δὲ καὶ τὸ Ὁμηρικὸν ... καὶ παρ᾽ ᾿“λκαίῳ᾽ παρα- βάλλεταί σε. Comico tribuit Meineke: ego nihil decernere audeo; Aeolenses eiiam διαβάλλειν eodem modo usurpasse testatur He- sychius: ξαβάλλειν᾽ ἐξαπατᾶν. 141. [110] Cram. An. Ox. I 866, 22: Ἢ ἀπὸ τοῦ πέφυγα ἡ “μετοχὴ πεφυγώς" ὃ γοῦν ᾿Δλκαῖος μετατιϑεὶς τὸ σῖγμα εἰς τὸ ν «et πλεο- νασμὸν ἑτέρου y φησὶ πεφύγγων. Eust. Od. 1596, 5 ex Alcaeo profert πεφύγγω: Σικελοὶ x9" Ἡρακλείδην τὸ ἃ τῶν περισπω- μένων iig ὦ μετατιϑέασιν., οἷον πεποίηκα. πεποιήκω᾽ οὕτω δὲ καὶ πέφυγα, πεφύγω καὶ κατὰ ᾿Αλκαῖον πεφύγγω. Of. Favor. 357. Αὐ πεφύγγων etiam Cram. An. Ox. I 325, 30 tuetur: ac Lesbiis sola illa participii forma usitata fuisse videtur, quemadmodum est in titulo ap. Conze Iter Lesb. tab. VIII 2: κατεληλύϑοντος, atque hue referenda Homericum κεκλήγοντες, Pindarica πεφρίκον- τὲς et κεχλάδοντες. Non recte L. Hirzel de dial. Aeol. p. 50 praesentis temporis participium πεφύγγων esse iudicat. 148. Herodian. περὶ μον. Aé&. 44, 10: Πιέξω ... προσέϑηκα δὲ καὶ τὰς διαλέκτους, ἐπεὶ παρ᾽ ᾿Δλκαίῳ διχῶς λέγεται, παρὰ δὲ ᾿ἀλκμᾶνι διὰ τοῦ ἃ. taque Aleaeus et πεέξω et midfo dixit. 149. [119.] Trypho Mus. Cant. I 34: Προστίϑεται δὲ τὸ δίγαμμα παρά τε Ἴωσι καὶ Αἰολεῦσι καὶ “Ιωριεῦσι καὶ “άκωσι καὶ Βοιωτοῖς. otov ἄναξ «ἄναξ, 'EAéva «Ἐέλενα᾽ προστιϑέασι καὶ (Ahrens δὲ) τοῖς ἀπὸ φωνηέντων ἀρχομένοις, ἅπαξ δὲ παρ᾽ ᾿“λκαίῳ τὸ ῥῆξις Γρῆξες 964 εἴρηται. unde Lasearis repetiit fol. 133. 150. Eust. Od. 1571, 43: Τῶν τις δὲ us9' Ὅμηρον τὸ uiv μῆλον δωρίσας εἰς μᾶλον, τὴν δὲ Owuv εἰς εἶδος μεταλαβὼν xoi μεταϑεὶς τὰς λέξεις, ᾿“λκαῖος δ᾽ ἐκεῖνος ἦν ὁ κωμικός, εἰδομαλίδην ἔφη σχωπτικῶς τινα, διὰ τὸ καλλωπίξεσϑαι τὰ μῆλα τῆς ὄψεως, ἐρευ- ϑόμενον δηλαδὴ κορικώτερον. Cf. p. 1412, 32 οἱ Sueton. ap. Miller Mise. 415. Sine controversia Eust. comieum eum lyrieo confudit, conf. Schol. Il. y 08: «Αἰολεῖς δὲ τὸ πρόσωπον (φέϑος), === p202 === 192 : POETAE MELICI. καὶ δεθομαλίδας τοὺς εὐπροσώπους φασί. Apud Hesychium est ἰδομαλιάδαι of τὰς ὄψεις κοσμούμενοι. lllud incertum, utrum duo diversa voeabula Alcaeo melieo vindieanda sint, an unum, de euius seriptura ambigebant veteres critici, δεϑομαλέδαι et Ειδομαλέδαι: neque enim ab εἶδος descendit haee vox, sed ad- hibenda est Hesychii glossa 0o: ὀφθαλμοί. Nauck ubique δὲγο- μαλέδας restituendum censet. ó 151. [118.] Athen. III 73 E: "4ruxoi μὲν οὖν ἀεὶ τρισυλλάβως, ᾿Αλκαῖος δὲ δάκῃ φησὶ τῶν σικύων ἀπὸ εὐθείας τῆς σίκυς, ὡς στάχυς, στάχυος. Welceker maluit comieo tribuere. 152. Cram. An. Ox. 1 342, 1: ᾿“πὸ τῶν εἰς oc τὴν τεμένηος παρὰ "Aixeíg ἅπαξ χρησαμένῳ. 158. [88] Hesyeh. Τετραβαρήων πλίνϑων καὶ τάγματα" ᾿Αλκαῖος. sic cod. vulgo τετραβαρῇ. unde Salmasius Τετραβαρῆ πλίνϑον᾽ καὶ κατάταγμα ixeiog vel τετραβαρῇ πλίνϑων τάγματα; Vossius Τετραβαρῆ᾽ πλίνϑων κατάταγμά τι. Mihi Aleaeus seripsisse vi- debatur: 4 Πλίνϑων τετραβαρήων κατὰ τάγματα. quam formam τεμένηος fr. 152 tuetur, vel τετραβαρηᾶν. quem- admodum apud Homerum est χαλκοβάρεια. ΑἹ adiectivum cerga- βαρής omnino vix poterat fingi, lateres τετράγωνοι vel τετράγ- κωνες dici poterant; itaque suspicor poetam scripsisse rergae- μαρήων, ut μάρη eodem modo sit dietum, quo παλαιστή sive δῶρον, ac πλίνϑους τετραδώρους in usu fuisse testatur Vitruvius. 154. [116] Hesych.: Τετράδων᾽ ὄρνεόν τι᾿ '4Àxaiog. Cf. ib. Tevodow: ὄρνις ποιός. οὐ Tevooiov' ὀρνιυϑάριόν τι “άκωνες. adde Athen. XIV 654 C. Fortasse ᾿λεμὰν scribendum. Olim suspicatus sum verba, quae continuo apud Hesychium sequuntur, quaeque pro peculiari glossa habentur: Teroeóvoiv: ἀηδόνα (cod. ἀηδόνας) hue pertinere, ut ipsius poetae sint verba sic scribenda: === p203 === ALCABUS. . 193 Τετράδοσιν ἀήδονας. quamquam fuit, eum Aleaei nomen potius ad glossam sequentem » speetare putarem: Τετραέλικτον GAuev' ἤγουν τρικυμίαν. cf. quae ad Alesei fr. 19 adnotavi. 3155. [100.} Ὁ Eust. Il. 1155, 40: Τείρεα δὲ ἢ παρὰ τὸ εἴρειν γίνεται τὸ λέγειν, ἔχουσι γάρ τινα σημασίαν, ὡς καὶ άρατος δηλοῖ, ἢ... παρὰ τὸ τείρειν, καϑὰ καὶ τοῦτο ἐν τοῖς τοῦ Γεωργίου κεῖται᾽ πολλοὶ γάρ, φησίν, ἐκ τῶν ἀστέρων καταπονοῦνται γινόμενοι ἀερύβλητοι, ὡς ἐκ τῆς βροντῆς ἐμβρόντητοι᾽ ἐφανέρωσε δέ, φησί, τὸ € ᾿Αλκαῖος εἰπὼν τερέων δίχα τοῦ τ. Uf. Cram. An. Par IV 192, 10, ubi τείρεων aílertur. Seidler τέρρεων scripsit. Alcaei nomen olim suspieatus sum in Achaei locum apud Hesychium substituendum esse: Ζίχολοι" διάφοροι. ᾿'Ζχαιός" κατα- πεῖραι δίχολοι γνῶμαι (cod, διχολογνῶναι), παρὰ τὸ δίχα, ἢ δίτροποι κατὰ μετάληψιν. χόλος γὰρ ἡ ὀργὴ καὶ (ὀργὴ δ) τρόπος" Βακχυλίδης᾽ ὀργαὶ μὲν ἀνθρώπων διακεκριμέναι. nam cum Schol. Hippoer. T. V 484 ed. Littré (Erotian. p. 6 ed. Klein) haec exhibeat: ὀργῶν, ὀρέγεσϑαι, ἐπιϑυμεῖν τῆς συνουσίας" ὀργὰς γὰρ τοὺς τρόπους ἐκάλουν οἵ ἀρχαῖοι (codd. plerique ἀχαιοὶ) ὡς καὶ ᾿δλκμὰν φησίν᾽ ἐν μὲν ἀνθρώπῳ ὀργαὶ κεκριμέναι μυρίαι. permirum est Alemanis et Bacchylidis nomina confusa esse: cuis erroris origo inde videbatur repetenda, quod grammaticus, ex cuius auctoritate ceteri suspensi sunt, ut significationem voeum yóàog et ὀργή expliearet, illam vocem Aleaei, hane Bacchylidis versu ilustraverat: apud Hesychium, qui solus utrumque testimonium servavit, Aleaei nomen cessit Achaeo, Zenobius III 25 tantum Baeehylidis auctoritate utitur, item seholiasta Hippocratis, sed is temere Alemani, cuius nomen saepius cum Alcaeo confundi solet, üribuit versum Bacchylideum. Sed Achaei nomen non addubi- tandum, nam versus videtur anapaesticus ἐν καταπείρᾳ δίχολοι γνῶμαι. Deinde grammaticus antiquus adseripserat et Alemanis et Bacchylidis exempla: inde confusio nominum orta: nam Ale- manis versus excidit; ac eum supra fr. 31 A Aleageo vindi- eaverim vocabulum δίχολος, fortasse ille ipse versus hie fuit ad- Seriptus, Aleaei οὐ Alemani nominibus permutatis. Nauck in Hesychio corrigere maluit Αἰσχύλος Καβείροις᾽ δίχολοι γνῶμαι. — « PorrAz Lym. III 13 965 === p204 === 194 M^ POETAE MELICI, Apud Hesychium: "Auvívoc* ἀμέμπτως. "Ayeiol. ἅμα ἡμέρᾳ, ἀλ- καιῶνι ἅμ᾽ xoi' corrigunt ἅμ᾽ ἠοῖ" meg ᾿Δλκαίῳ, vw ἡμέρᾳ. sed rectius Schmidt haec ad priorem glossam revocavit seribens "Ayqvísoc" ἀμέμπτως᾽ ᾿Δχαιὸς ᾿Δλκμαίωνι. — Antea Alcaeo tribui versum, quem exhibet Tricha de metr. 19, 20 (repetit p. 90): 15 AJ - € - 9 ΄ ΄ 3 - α καὶ ““λκαϊκα καλεῖται. ὡς τοῦ ““λκαίου κατακόρως αὐτοῖς χρη- σαμένου, οἷόν ἐστι vó' Καὶ “θεὸν ἁμερίοις βροτοῖσιν. putabam enim illum hunc versiculum inseruisse carmini, quod opuseulo suo praemisit, p. 2: Καὶ ϑεὸν ἁμερίοισι βροτόσωμον (fort. βροτοῖσι μόνον) φανέντα, sed Tricha hune quoque versum ipse finxit, omnino praeter Homeri, Hesiodi, Theocriti paucissimos versus nihil ex antiquis poetis adscripsit. — Aleaei meliei poe- tae nomen à comico non semper certo distinguere licet, velut quod Et. M. 521, 35 affert "4ixeioc Μὴ μέγαν περὶ κνάφον περιστείχει ἕνα κύκλον (cod. Flor. Miller Mise. 190 ἐπεσύρεεν, Et. Gud. 330, 21: μὴ μέγαν περικνάφον παραστίχειν ἕνα κύκλον) Matthiae et Meineke comico poetae tribuunt, Ahrens lyrieo vin- dicans scribit: μὴ σὺ μέγαν περὶ Κνάφον περίστειχ᾽ ὁν κύκλον. Quod si lyrici est, possis coniicere: Μὴ μέγαν σὺ περὶ κνάφον ᾿περστείχην ἕνα κύκλον. ubi Hartung περίστειχ᾽ ἕν᾽ ἀεὶ κύχλον praeoptat. At ἀλαξών, 900 quod gramm. Bekk. I 374 ex Aleaeo affert, aperte comici est. — Conira nescio an lyriei poetae sit, quod legitur apud Athen. VII 316 B inter exempla ex comieis poetis petita: "4Axeiog' ἔδω δ᾽ ἐμαυτὸν ὡς πουλύπους (eadem Eust. 1541, 34): nam valde perturbata videntur exempla quae ibi afferuntur, et supra dixerat: τὸ δὲ πώλυπον Afysw Aioluxóv: ᾿Αττικοὶ δὲ πουλύπουν λέγουσιν. Potuit lyricus dicere: Ἔδω δ᾽ fuevrov ὡς (πόδα) πώλυπος. nisi forte duo diversa fragmenta in unum eoaluerunt, unum Al- eaei lyriei: οὖ ὡς. — - Ἔδω δ᾽ ἔμαυτον (πωλύποδος δίκαν). alterum nescio euius poetae ... ὡς πουλύπους. cf. Hesychius: πουλύποδος δίκαν᾽ ὅτι αὐτὸς τὰς ξαυτοῦ πλεκτάνας ἐσϑίει. — Satis intempestivam medicinam adhibuit Nauck loeo Et. Flor. (Miller Misc. 171) παρὰ Καλλιμάχῳ᾽ χολὴ δὲ ἴσα yevra παίσαις, Callimachi === p205 === ALCAEUS, ^ 195 nomen existimans depravatum esse loco jeaei, legendumque χύλα δὲ ἴσα γέντ᾽ ἀπαίσαις. Atqui grammaticus dieit καὶ παρὰ τοῖς ἐποποιοῖς εὕρηται (h. e. ἴσος) καὶ συνεσταλμένον ὡς παρὰ Kalupéyo, itaque nullo modo Aleaeus testis adhiberi potuit. Callimachi nomen vitii immune, ipsa verba probabiliter restituit O. Sehneider fr. 525: χολῇ δ᾽ ἴσα γέντα πάσασϑαι, nisi quod πάσαιο malim. — Proverbium, quod Zenob. V 30 ex Aleaeo affert, Ὁ Κρὴς τὴν ϑάλασσαν, Alemanis potius est, vid. Aleman fr. 112. — Seolion de Admeto, quod nonnulli grammatici Aleaeo tribuunt, Praxillae esse videtur, ef. Praxillae fr. 8. — Quod Sehneidewin dieit ap. Sehol. Horatii Carm. I 3, 9: illi robur et aes triplex adnotatum esse in editione Fabricii, illum vejsum ex Aleaeo ex- pressum esse, ego quidem nihil reperi in editione Fabricii. — Parum felix Hauptii divinatio (Herm. II 333) qui in actis Mar- iyrum p. 173 ed. Combeefis Aleaei nomen sibi reperisse visus est: ἀρά σοι Πλάτων λέληϑε περὶ αὐτῶν τὰ κράτιστα δογματίξζων καὶ ᾿ἡλκηστὴς καὶ προσέτι Πορφύριος; ὧν ὃ μὲν ϑεῶν δεδάσϑαι βουλῇ τὸ πᾶν ὑπηγόρευσεν, ὁ δὲ εἰσάγει μετ᾽ ἀμύμονας ἄλλους ϑεοὺς Δία βουλεύεσθαι κράτιστα᾽ καὶ ἄλλος φέρει μετὰ δαῖτα βρο- τοῖς τὴν βουλὴν αὐτῶν. Unde Haupt versiculum ϑέων δέδασται πάντα βόλλᾳ sive ϑεῶν τὸ πᾶν δέδασται fólÀe edolavit. At spectant haec Platonem: Alcestes fortasse est Alcinus Platonieus philosophus, quemadmodum apud Valerium Maximum Aleestis tragieus poeta in Acestoris locum suecessit. Ineptiae istae videntur ex commen- tario aliquo Homerieae lliadis I v. 427 seq. desumptae. — Epi- grammata Alcaei nulla sunt: exstant quidem in Anthol. Pal. quattuor epigrammata Aleaeo Mitylenaeo tributa (VI 187, 218. VII 5, 429) quibus adde VII ὅδ: ᾿“λκαίου ποιητοῦ Μηᾶτυληναίου ἢ Μεσσηνίου. quae quidem manifesto a lyrico poeta aliena sunt, neque tamen assentiendum lacobsio, qui carmina ad Aleaeum Messenium referre*) voluit, sed potius de iuniore aliquo cogno- *) Anth. Pal. VI 187 a Messenio Aleaeo prorsus alienum, versatur in ehria illustranda, quam certatim tractaverunt Archias, Alexander Magnesius (Ὁ), Zosimus ''basius, lulius Diocles, unde coniecturam facias de tempore, cui hoc epigramma sit, adseribendum, quod si quis iuniori Aleaeo attribuat, non refragrabor: equidem hoe poematium, (quod est inscriptum ἃ εἰς τὸ αὐτὸ ἀλκαίον MITTTAINAIOT, sed in poetae no- mine media syllaba καὶ est a corr. in rasura restituta,) Aleaeo omnino abiudieandum existimo, fuit opinor 419109, atque ita Planudes ex- hibet: nam quod fortasse aliquis praeferat 4ó9«/ov, quoniam hoc nomen 1s* === p206 === 196 ] ' , POETAE MEDICI. mine epigrammatographo cogitandum, qui unde fuerit oriundus, in medio relinquo, nam quod Mitylenaeus vocatur, fortasse libra- riorum commentum: item aetas incerta, nisi quod Romanis do- minantibus vixit. Antea Vespasiani et Titi saeculo adseripsi, eundem accentum prae se ferat, Addaeus poeta Mitylenaeus nullus omnino videtur fuisse: unum epigr. VII 305, quod ^408cíov Μειτυληναίου inseribitur (nova collatione hic careo) .Alcaeé Mitylenaei esse puto: ex iis quae simpliciter “δδαίου inscripba sunt, quae vulgo ad Adaeum Macedonem referri solent, duo (IX 544. X 20) elegantis ingenii poeta indigna, fortasse item Alcaei Mitylenaei sunt. — lunioris Aleaei epi- grammaía esse videntur VI 218, quod celebrem chriam tractat, in- scriptum εἰς τὸ αὐτὸ ἀλκαίου, corr. addidit μιτυλιναέου, item VII 429 eorr. ἀλκαέου μιτυλημαίου, quibus a corr. et C alia subiecta sunt, quae vide apud lacobsium. De epigrammate in Hesiodi honorem condito VII 55 εἰς τὸν αὐτὸν ἀλκαίου, corr. ποιητοῦ μιτυληναίου ἢ μησση- víov haesito, utrum iuniori Alcaeo an Messenio sit tribuendum: car- men haud inelegans, sed non prodit ingentem spiritum, quem in ger- manis Messenii epigrammatis fere deprehendimus, etiam in epigr. in Homerum Anth. Pal VII 1, quod A simpliciter 4Axeíov nomine ex- hibet, sed corr. ποιητοῦ μεσσηνίου addidit, idem subiecit οὗτος ὃ ἀλκαῖος οὐκ ἦν ὁ μιτυληναῖος ὃς ἦν iv τοῖς χρόνοις πιττακοῦ. ltem Messenii haud dubie est aliud in Homerum poematium VII 5, quam- quam Mitylenaeo adscribitur, nam A εἰς τὸν αὐτὸν ἄδηλον, corr. of δέ φασιν Aixwoíov Μυτιληναίου. Denique iure Messenio tribuitur VII 4129 ᾿Δλκαίου Mecconvíov εἰς Πυλάδην, sed male ad pantomimum Augusti aetate clarum refertur, intelligendus est Pylades citharoedus, Philo- poemenis et Aleaei Messenii aequalis, de quo vide ad Timoth. fr. 8. — Praeterea Messenio alia epigrammata adespota vindicaverim, velut Anthol. Plan. I.6: Κοίρανος Εὐρώπας, ὃ καὶ εἶν ἁλὶ καὶ κατὰ χέρσον τόσσον ἄναξ ϑνατῶν, Ζεὺς ὅσον ἀϑανάτων, Εἰνοδίᾳ τὰ λάφυρα κατὰ ϑρασέος Κιροάδα καὶ τέκνων καὶ ὅλας γᾶς ἔϑετ᾽ Ὀδρυσίδος, υἱὸς ἐνμμελία “αματρέου" ἃ δὲ Φιλίππου δόξα πάλαι ϑείων ἄγχι βέβακε ϑρόνων. hi enim versus prorsus Messenii poetae ingenium referunt, cf. ΑἸοδοὶ earmen Anth. IX 518 (de hoc epigr. ab interpretibus male habito dixi Philol. XXXI 678seq.), ubi Philippus rex plane ad eundem modum laudibus effertur. Sed ambigo, ad quodnam tempus epigramma hoc Planudeum referendum sit: Philippum novissimis imperi annis cum Odrysis bellum gessisse constat: sed tamen huic tempori istud quidem praeconium non satis convenit, neque tunc ab Aleaeo poterant haec scribi, quamquam poetae animus minime constans fuit: videtur igitur Philippus iam antea expeditionem adversus Odrysas suscepisse, seripsit- que haec Aleaeus eo tempore, quo Philippi partes sequebatur. Eius- dem Aleaei haud dubie sunt duo poematia, quae Plutarchus vit. Flamin. c. 12 servavit, id quod etiam Heocker existimavit. Denique Alcaeo vindi- eaverim epigramma ἄδηλον Anth. Pal. VI 171, quod videtur adolescens condidisse, antequam Rhodiorum colossus terrae motu eversus est, item aliud ἀδέσποτον Anth. VII 723 et VII 2338, quod .Adaeí nomen prae se fert. === p207 === ALCAEUS. 197 quoniam apud Tzetzem Proleg. in Lycophr., ubi in numerum epi- 967 grammatographorum refertur "4ixoiog ὁ νέος, ὃς ἦν ἐπὶ Οὐεσπα- - σιανοῦ τοῦ ᾿Ρωμαίου καὶ Τίτου: verum huic nugatori non multum iribuo; nam si Alegeum Messenium epigrammatographum aequa- lem Titi Flaminini fuisse reperit, potuit homo male doctus te- mere Titum imperatorem substituere, addito Vespasiani nomine, quo prudentiam suam ostentaret. — Denique quod est ap. Apo- stol XVI 50: τὴν ἀρχὴν οὐ δυνήσῃ τῷ τέλει συνάψαι" ὃ uiv "Alxeiog τοῦτ᾽ ἔφη, τὸ τοὺς ἀνθρώπους ἀπόλλυσϑαι μὴ δυναμένους τὴν ἀρχὴν τῆς ξωῆς τῷ τέλει προσάψαι" κύκλος γὰρ ἦν. ibi nunc recte λκεμαέων restitutum est, sunt enim haee ex Aristot. Probl. XVH 3 descripta.