FRAGMENTA ADESPOTA. 111

ϑαλασσίας ἔτικτεν,

ἔτραφον" ro δὲ παρϑένος

ἄεισ᾽ ἀγλαὸν μέλος,

παρϑενηΐας ὀπὸς εὐηράτω
15 στόματι πέραναν.

864. E Φ , 1841

^.
͵Ζ“ν... δόνοων.:-
.

MESE SA LA νυ -

(Μηδὲ) πᾶν ὅ ττι x! ἐπ᾽’ ἀκαιρίμαν
γλῶσσαν ἔπος ἔλθῃ κελαδεῖν.

86 Β.

ἐν.“ ὲν-«-ν- νέν.ὕ..-

BA UA uu c WI

eerta, cuius loeo etiam X vel O sibi visam esse Blass dicit. (ΕΤΡΊΕΦΟΝ
(littera € ambigua, Blass ambigit utrum O an C fuerit) librarii est
erratum pro ἔτσραφον. — V. 19. παρϑένος sane incertum, nam Blass
dieit se etiam TTAPE€EZ legisse. Novissima haec dubitanter refinxi, virgo
est Eurynome Oceani filia, quae earmen canit, quod filiae virgines
iterant, itaque (στόμγατι πέραναν seripsi, quemadmodum dixit. Anti-
phanes μηδὲν τῶν ἀπηρχαιωμένων τούτων περάνῃς, τὸν Τελαμῶνα μηδὲ
τὸν παιῶνα μηδ᾽ Ἁρμόδιον, cf. Meineke Poet. Com. III p. 8. Poeta
argumentum huius cantilenae deinde pluribus videtur persecutus esse.
— Subiicio Blassii tentamina: "Ave! ἔπεα παιᾶϊνος εὐκλέα ϑεμισκρέοντι
c στεφάνωμα δαιτί γ᾽ αὐτοῦ (vel δαιτὶ κλυτὰ). γονὰς Εὐρυνόμα
Χάριτας Ι ἀποϑεσίας ἔτικτεν. | “ἐτρέφοντο δὲ παρ Θέμι, | dg ἃς ἀγλαὸν
μέλος | παρϑενηΐας ὀπὸς εὐηράτου J μάϑον' τὶ γὰρ ἄνακτ᾽ ... Aliter
Bücheler constituit: ἐμέ τ᾽ ἔπε ἀγῶ νος εὐκλεᾶ ϑέμις φέρειν 1... στε-
ἄνωμα δαιτὸς αὐτῷ |... τρεῖς Βὐρυνόμα Χάριτας] γλυκείας ἔτικτεν, |
ἐτρέφοντο δὲ πὰρ θεοῖς (vel παρ ϑρόνῳ duis) | τοῖς ἀγλαὸν μέλος |
παρϑενηΐας ὀπὸς εὐήρατον | ἵεσαν" τί γὰρ ἂν e.t
Fr. 86 À. Athen. V 217 C: Κατὰ γὰρ ἐὸν εἰπόντα ποιητὴν ὅττι κ.
ἐ. à. γλῶτταν ἔλϑη (ἔλϑοι Β) τοῦτο μὴ διακρένας γράφει. Lucian. de
Hiat. conser. e. 32: oct κεν ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν γλώσσαν, φασίν, ἔλϑῃ. ubi
G ὅττι κεν, deinde A ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν, ceteri libri ἐπί κε ῥῆμα, ἐπὶ καί-
otov, alias corruptelas exhibent. γλῶσσαν AEGH6, γλώτταν Ya ἐπέλϑη A.
ldem Rhet. praec. c. 18: μηδὲ μελλήσας λέγε, ὅττι xev ἐπ᾽ ἀκαιρίμαν
(codd. ut vulgo ἐπί xe ῥῆμα) γλῶτταν ἔλθῃ. Dionysius de Comp. verb.
e, d: εἶ μέλλουσι μὴ πᾶν, ὅτι xev ἐπ᾽ ἀκαιρίμαν γλῶσσαν ἔπος FA
λέγειν. Hedintegravi ope Strabonis I p. 23: ἢ καὶ Ἡσιόδῳ μὲν ἔπρεπε
μὴ φλυαρεῖν, ἀλλὰ ταῖς κατεχούσαις δόξαις ἀκολουθεῖν, Ὁμήρῳ δὲ πᾶν,
ὅτι dv ἐπ᾽ ἀκαιρέμαν (ἐπικερῆμα BC, χκερήωαν | A, se ibi i m. ἐπὶ ἐρή.
μοις, ἐπὶ καὶ ῥῆμα ι) γλῶτταν ἔν, κελαδεῖν. Pindaro Dindortius vindieat,
Aeschylo non reete Valckenaer in Diatribe: neque enim Attici poetae,
si ab uno Solone discesseris, particula xér usi suut: adde, quod Aeschy-
leum servavit Plato ltep. viu 5603 B: Οὐκοῦν κατ᾽ Αἰσχύλον, ἔφη, ἐροῦ-
μὲν ὅτι νῦν ἦλϑ᾽ ἐπὶ στόμα, cf. Plutarch. Erot. c. 18 et Themist.
IV 32 B, quod et forma discrepat et in aliam sententiam dictum est.