FRAGMENTA ADESPOTA. . 118

"Tuvov ὧν
κλύετε" πέμπω δέ νιν

ye* με(γγαλοσϑεν(ηρ)
τον" υμνί(ον)

Sed missa haec facium. Pindaro adscripsit has reliquias Blass, per-
peram. Hnic coniecturae plane adversatur numerorum conditio: singuli
enim versus singulis colis constant κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, etiam
v. 14 i e. hexapodia logaoedica, ubi alter daectylus silentio vel ad-
lectione est complendus. Semel v. 9 non integro vocabulo terminatur,
πόλιν ἐς Ὀρχομένω διώξιππον, ἔνϑα ποτέ, sed composita vocabula
velut διώξιππος φιλησίμολπος alia id genus ita si dirimuntur, venia
in promptu est. Antiquae igitur artis hie deprehendimus consuetudinem,
quam Aleman inprimis secutus est, sed etiam alii poetae, velut Argiva
'l'elesillaà, a Pindari autem magnitudine haec simplicitas aliena, quam-
quam is quoque pàássim minutiores numeros adhibuit, velut in non-
nullis Pytbiis carminibus. Neque sermo huius fragmenti Pindari auda-
cium et ingenii lumina ostentat; atque doricae formae Πυϑαγγέλω et
Ὀρυχομενῶ plane a Thebani poetae usu recedunt. Denique eum epinicium
fuisse carmen videatur, conditum propter victoriam, quam Echecrates
Orchomenius Delphis reportavit, id quod v. 4. Apollinis mentio testa-
tur, poema hoc adseribendum foret Pythiis carminibus, ubi non legi-
tur, quamvis ille liber integer sib servatus. Epinicium dixi carmen,
nisi ἐγκώμιον vel σκολιὸν quis appellare malit, id quod v. 7 στεφά-
voue δαιτιχλυτόν arguit, neque euim Dlass audiendus, qui inter παρ-
Sevsie rettulit, neque hyporchema fuisse credibile. 'Cui poetae hoc
carmen adseribendum sit prorsus incertum. Plutarchus vit. Pelop. c. 16
Echecratem memorat, qui eo tempore, quo Persae infesta arma Grae-
cis intulerunt, oraculi Apollinis Tegyraei propheta fuit, quod oraculum
in Orchomeniorum erat dicione. Eundem Echecratem 81 hie poeta prae-
conio ornavit, suppar aetate fuit Simonidi et Piudaro. Idem Blass stro-
pharum et antistropharum vestigiis indagandis frustra operam dedit.
Fortasse v. 11 strophae fuit clausula, v. 12—15 initium antistrophae:
sane non congruunt cum v. 1—4, at potest stvophae exordium inter-
ceptum esse. Sed possis v. 12—15 etiam epodo attribuere, ut v. 1—11
antistropham vel integram vel maiorem partem exhibeant, stropha
antem h. e. carminis exordium plane sit, deperditum. Hoc enim frag-
mentum chartae fuit pars inferior, in qua. seripti versus 17, sed v. 1
et 2 plane oblitterati.
Chartae haec est species secundum Blassii apographon:

«X 9".
INE. ᾿τεπεαιρῶ — vel Mer T€TIT€A . Γῶ
Ttt "x
. OC€. KA... ΘΕΜΙΟ. —
tt
A . TOAAQNI , MEN. O —

t
5 ATAIANAPGNEXEK . . T€I ||
t t

TIAIAITTYOAFT€AQ ||
CT€9ANGOMAAAITI . FAYT —
Th 3T

TTOAINECOPXOMENQOQ)A IQ