FRAGMENTA ADESPOTA. 1393
I EAETEIA.
1.

Qs ἀν᾽ ἐχινόποδας καὶ ἀνὰ τρηχεῖαν ὄνωνιν
φύονται μαλακῶν ἄνϑεα λευκοΐων.

2 A.
Ἢ νεότης ἀσύφηλος ἀεὶ ϑνητοῖσι τέτυκται"
εἰ δὲ δίκην βλάπτοι, πουλὺ χερειοτέρη.

2 B.

Τοιάδε τοι ϑνητοῖσι κακὸν κακῷ, ἀμφί vs κῆρες
εἰλεῦνται, κενεὴ δ᾽ εἴσδυσιν οὐδ᾽ ᾿Αἴδεω.

8,
Θριαὶ (δὴ) τὴν γρηῦν ἐπιπνείουσι κορώνην.

Fr. 1. Plutarch. de &ud. poet. c. 18, de fratern. am. c. 13, quaest.
Sympos. 1 4, 3. — V. 1 adhibet etiam Athen. HI 97 D.

Fr. 24. Schol. Eurip. Androm. v. 184: Κακόν γε ϑνητοῖς τὸ νέον]
διὰ τὴν προπέτειαν κακὸν τὸ νέον. Ἢ νεότης κτλ. Fort. Eueni est, —
V. 2. πουλὺ, πολὺ codd. (πολλῇ 1), emend. Matthiae. — χερεεοτέρη Cobet
ex cod., v. ᾿ζειροτέρη.

Fr. 2B. Plutarchus eonsol ad Apoll c. 26. — V. 1. ro: adieci,
omisit Plutarchus, quemadmodum proxime in Hesiodio versu πλείη μὲν
- κακῶν πλείη δὲ ϑάλασσα expunxit γὰρ. — κακὸν κακῷ scripsi,

gebatur κακὰ κακῶν, quod alienum ἃ poetae instituto, nam κακὰ
xaxd» sunt summa maia, ut τὰ καλὰ τῶν καλῶν pulcherrima, estque
hoc genus dicendi Atticis potissimum usitatum. Quod restitui idem est
atque κακὸν ἐπὶ κακῷ, de quo dativi usu exposuit G Wolf ad Soph.
Ai. 860. — V. 2. A/àrc scripsi, legebatur αἰϑέρε, quod frustra tuetur
Schneidewin comparans Apoll Rhod. IV 1666. Antea conieci κενεὴ
δ᾽ ἔκδυσις οὐδὲ μία. — Veteris eleginci poetae versus esse veri
simillimum, Weleker Simonidi melico vindicavit probante Schneidewino,
qui ϑνατοῖσι et κενεά requirit, quem olim secutus melicorum poetarum
reliquiis adespotis inserui.

Fr. 8. Cram. An. Ox. lV 387, 26: Τὸ νηὺς ἢ γρηὺς διῃρημένον

PozrAR Ln. III. 44