CARMINA POPULARIA. ' 683

malim βριμώ seribere quo nomine Hecaten Lyeophro indigitat,
nisi forte fuit a principio seripbum μόλε δεῦρο, postea magus
aliquis substituit nomen Moufloó (vid. Hesych.) sive Moguo, quo

'"l'rivis v. 7 invoeatur. — V. 2. Meineke νυχτεροφοῖτε emendavit,
legebatur νυκχτεροφοίτη. — V. 5. ἀν wvéxveg Dilthey, legebatur
ἐν νέκυσιν. — .

Aliorum carminum prorsus non constat quae fuerit forma.
lta epieumne an vere lyrieum earmen fuerit Aymnus in. Herculem,
quem memorat Ptolem. lleph. p. 186 West. ignoramus: τένος
ἐστὶν ὁ ὕμνος ὃ ἀδύμενος iv Θηβαίοις εἰς Ἡρακλέα, iv ᾧ λέγει
(ser. λέγεταιν Διὸς καὶ Ἥρας υἷός" ἔνϑα περὶ τῶν κατὰ πόλεις
τοὺς ὕμνους ποιησάντων, καὶ ὡς Φιλοστέφανος ὃ Μαντινεὺς ὁ
ποιητὴς ἐκ γενετῆς ἱματίῳ οὐκ ἐχρήσατο, καὶ ὡς Μάτρις ὃ Θηβαῖος
ὑμνογράφος μυρσίνας παρ᾽ ὅλον τὸν βίον ἐσιτεῖτο. unde coniicias,
Ptolemaeum hunc hymnum ad ilum ipsum JMatrim retulisse, de

quo ef. Athen. II. 44 C, ubi Meineke Θηβαῖος pro ᾿Αϑηναῖος
 eorrexit; sed ἐγκώμιον Ἡρακλέους, quod Ath. X 412 B Matridis
nomine affert, quodque etiam Diodor. Sic. 1 24 respicit, non huie
poetae tribuendum videtur, sed. rhetori, quem dicit Longin. de
Subl. c. 8, nisi eundem hominem et rhetoricae et poesi operam
dedisse censeas. — Non ausim decernere, id quod exhibet Pollux
X 102: σέφνιν δ᾽ iv τοῖς ᾿Αττικοῖς ὕμνοις ov τὴν γῆν ἔνιοι
ἀκούουσι, ἀλλὰ τὴν σιπύαν, ἐξ ἧς ἡ Δημήτηρ προὐκόμιξε τὰς τρο-
φάς. utrum ex epico an lyrieo carmine petitum sit. — Alia
autem aliena sunt, velut ex /ifulo sepulerali virginis Spartanae
petitum existimo, quod habet Pollux IV 102: Καὶ βίβασις δέ τι
ἦν εἶδος “ακωνικῆς ὀρχήσεως, ἧς καὶ τὰ ἄϑλα προὐτίϑετο οὐ τοῖς
παισὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ ταῖς κόραις" ἔδει δὲ ἄλλεσϑαι καὶ ψαύειν
τοῖς ποσὶ πρὸς τὰς πυγάς, καὶ ἠριϑμεῖτο τὰ πηδήματα, ὅϑεν καὶ
ἐπὶ μιᾶς ἦν ἐπίγραμμα" β

Xíu& ποκα βιβάντι, πλεῖστα δὴ τῶν mi, ποκά.

Legendum videtur:

» - -

Xíu' & mox  eàro βιβάτι, πλεῖστα δὴ τῶν πή ποκα.
χίλι & Bekker correxit, ἀλτο fier: ego restitui, Meineke βέβατι
et sz zoxe scripsit, Ahrens (1| 483) χίλι ἅδε ποκὰ Bigevm,
πλεῖστα δὴ τῶν πή ποκα. — Alia, quoniam mon sunt numeris

cet, unde sibi horum carminum copia sit facta), cf. Dilthey, qui in Mus.
Rhen. XXVII 375 seq. post Meinekium et Nauckium de his hymmis
disseruit οὐ commode adhibuit magieas chartas Berolinenses, quas Par-
they in Aetis Acad. Derol. 1865 p. 109 seq. edidit.

1319