CARMINA POPULARIA. 619

Antea huc retuli:

“Μέλπωμεν
Διόνυσον ἀγλαόμορφον
τ Βακχεύτορα ξανϑοκάρηνον.

quae leguntur in ara rotunda, quae pompam DBaechicam seulptam
exhibet, litteris ad antiquitatis speciem seriptis: iam Boeckh C.
Inser. 1 n. 38 (cf. etiam Franz Elem. Epigraph. n. 35) titulum
lunc subditicium esse censuit, quippe qui mala fraude sit coi-
positus ad exemplum hymni, qui extat Anth. Pal IX 524:

Μέλπωμεν βασιλῆα φιλεύϊον, εἰραφιώτην,
ἁβοοκόμην. ἀγφοῖκον, ἀοίδιμον, ἀγλαόμορφον,
Βοιωτόν, βούμιον. βακχεύτορα, βοτρνοχαίτην....
ω ΄ ; " ; RA "
ξυστοβόλον, £vvov, ξενοδώτην, ξανϑοκάρηνον.

Atque Conze, qui monumentum in museo Pembrokiano denuo
examinavit, Boeckhii suspicionem non vanam fuisse testatur.
Non recepi cantilenam, quam Meineke sic constituit:

Mino εὖ ἕρδειν γέροντα, μηδὲ παῖδα βάσκανον,
μηδὲ δαψιλῆ γυναῖκα, μηδὲ γείτονος κύνα,
μὴ κυβερνήτην φίλυπνον, μὴ λάλον κωπηλάτην.

(vid. Diogenian. VI 6. Suid. v. ἄχρηστα et v. μηδέποτ᾽ εὖ. adde
Arsen. 356 et Paroemiogr. II 538 ed. Gotting.); proverbium
dieit etiam Aristot. Rhet. I 15: οἷον & τις συμβουλεύει μὴ ποιεῖ-
σϑαι φίλον γέροντα, τούτῳ μαρτυρεῖ ἡ παροιμία, Μήποτ᾽ εὖ
ἔρδειν γέροντα. -- Contra quod Athenaeus VII 325 D ex
Charielide eomieo ut videtur poeta profert: 495vqor δὲ xol τόπος
τις Τρίγλα καλεῖται, xol αὐτόϑι ἐστὶν ἀνάϑημα τῇ “Βκάτῃ Τριγλαν-
ϑένῃ (Eust. 1197, 30 τριγλαϑηνῃ). διὸ καὶ Χαρικλείδης iv Aca
φησί' Δέσποιν᾽ “Ἑκάτη τριοδῖτι, τρίμορφε, τριπρόσωπε, τρίγλαις κη-
λευμένα (ita BC, κηλευμένη PVL Eust.) non ab ipso poeta vide-
tur profectum, sed ex populari cantilena adseitum:

Δέσποιν᾽ "Exe τριοδῖτι,

τρίμορφε Oed, τριπρόσωπε,

τρίγλαις κηλευμένα. . .

— Ῥιααβ. Dodonae repertus, de quo cum alii, tum Kaibel Mus.

Rhen. XXXIV 197 disputaverunt:
Θεύς" τύχα.
Ζεῦ Δωδώνης μεδέων,
τόδε σοὶ δῶρον πέμπω παρ᾽ ἐμοῦ

1516