CARMINA POPULARIA, 661

voíc, τὸ δὲ xad ἑκάτερον, οἷον" ἥσσων d. m. v. ἐκ Θέτιδος ἀνέ-
ϑρεψε' ἥσσων γὰρ ὁ χείρων, ἀλγήσας πονήσας. ἔστι δὲ ὅτι Χείρων ὃ
Κένταυρος ἐξέθρεψε τὸν Aquis. ubi ἀνέθρεψεν quod post Θέτιδος
additur de medio. tollendum: est enim librari additamentum: nam
ἀλγήσας sive πονήσας significat Centaurum eduxisse Achillem, quem-
admodum est ap. Theoer. XIII 14 ὡς αὐτῷ κατὰ ϑυμὸν ὁ maig πεπονος
ἔνος εἴη, alias ἐκπονεῖν dicitur, velut ap. Eurip. Iph. Aul. 207:
Aye Χείρων ἐξεπόνασεν. taque Tryphon griphum enodans recte
utitur verbo ἐξέϑρεψε, ubi quod nonnulli libri addunt ἀλγήσας καὶ
πονήσας, non debebat Finckh Philol. XXIV 338 his obsequi. Respicit
hue, si recte memini, etiam Demetrius περὶ ἑρμηνείας, sed locum nunc
non reperio, item Quintil. VIII 6, 37: ,,Graecis tamen frequentior, qui
Centaurum. Chirona ἥσσονα (ita recte emendavit Meister Philol. XVIH
518) et ὀξείας insulas θοὰς (ita corrigendum) dieunt, nos quis ferat, si
Verrem suem «wt Aelium Catum (hoc addidi) doctum. nominemus? ubi
meae eorrectiones excerptis Parisinis plane confirmantur, vid. Halmii
ed. Quod addit Tryphon: καὶ πάλιν"

γῆς ἔϑανεν καταδέσμου, ὅτ᾽ ἀγγείων ἀφάμαρτεν.

ἀντὶ τοῦ Αἴας ὁ Τελαμῶνος ἐτελεύτησεν, ὅτε τῶν ὅπλων ἀπέτυχε" γῆς
γὰρ Αἴας γίνεται, (κατα)δέσμου Τελαμῶνος, ἀγγείων δὲ τῶν ὅπλων,
alius est griphus multo ille quidem magis frigidus et perplexus: ubi
Finekh γῆς ἔϑανεν κατὰ δεσμοῦ scripsit, non recte. Prope accedit
ille griphus, quem Sext. Empir. adv. Math. p. 673 adhibet, qui fortasse
et ipse numeris adstrictus fuit, Aquaiquam anapaesti species parum
elegans:
᾿Εβαρβάριξε ϑοῦλον ἕλκος ἔχον χερί.

i e. ἐσύριξεν ὁ Πὰν σύριγγα ἔχων ἐν τῇ χειρί, qui griphus Theocrito
cum Fistulam conderet, obversatus est. Ex Anthol. Pal. libro XIV, ubi
plurima extant aenigmata, heroicis versibus vel elegiacis, passim etiam
lambieis exposita, nullum recepi, pleraque enim "admodum recentia
sunt, unum tamen alterumve aliquanto antiquius, velut XIV 18:

“Ἕκτορα τὸν Πριάμου Διομήδης ἔκτανεν ἀνὴρ
αἴας πρὸ Τρώων ἔγχεϊ μαρνάμενον.

ubi μαρνάμενον Brunck scripsit pro μαρνάμενος, quod mendoesum esse
arguit alius poeta hoc gripho usus Anth. Plan. HI 29: “Ἕχτορα τὸν
Πριάμου ἐν 0v ποτε μαρνάμενον Φιομήδης ἔκτανεν ἀνήρ αἴας πρὸ
Τρώων Δαναοῖσι μάχην προφέροντα. Pentameter, quo griphi augetur
diffieultas propter ambiguum αἴας i. e. γῆς et Aio, fortasse postea ab
alio adiectus. V. 1 adhibet etiam sehol. Aristid. IIl 509: γρῖφος δέ,
οἷον Ἕκτορα .. ἔκτεινεν ἀνήρ. ἐνταῦϑα δοκεῖ μὲν εἰδέναι τὸ ῥηϑέν,
ἀγνοεῖ δέ, ὅτι “Πομήδης ἦν ἀνὴφ ὁ Ἀχιλλεύς" ἐκείνην γὰρ ἔδχε μετὰ
τὴν Βρισηΐδα' ὅϑεν καὶ τὸ ov οὗὐκ ἔκτεινε “ιομήδης, ἔκτεινεν ἀνὴρ
“Διομήδης. Adde Apostol. XII 88 et Eustath. ll. 596, 79 ὁ εἰπὼν περί
τινος, ὃν οὐκ ἀνεῖλεν Ó “ιομήδης, τὸν κτάνε Διομήδης ἀνήρ. Novicium
est, quod ex cod. Flor. cum aliis griphis edidit Piccolos in Anthol. 192:

Ἢν ἐθέλῃς, λαλέω φωνῆς δίχα" σοὶ γὰρ ὑπάρχει
φωνή, ἐμοὶ δὲ μάτην χείλε᾽ ἀνοιγόμενα.

Antiquorum aenigmatum reliquiae satis memorabiles ,supersunt apud
Gregor. Corinth. περὶ τρύπων (Spengel Rhet. 1Π| 225): αὐτὰρ ἐπεὶ δαιτὸς
μὲν ἐΐσης ἐξ ἔρον £vro, ita enim seribendum videtur pro ἐπεὶ δ᾽ αὐτοὶ
μὲν κνίσσης, sed reliqua quibus griphus absolvebatur, desiderantur:
versus Hesiodeus opinor, quemadmodum ja, qui praecedit, οὖ ea quae
subsequuntur, quae ad carmen Κήυκος γάμον pertinere alias dixi: sed