660 : CARMINA. POPULARIA.

15. 1302
Βαλβῖδι ποδῶν
θέντες πόδα παρ πόδα (ϑεῖτε).

16.
“Ἵήγει μὲν ἀγὼν τῶν καλλίστων
᾿ ἄϑλων ταμίας, καιρὸς δὲ καλεῖ
μηκέτι μέλλειν.

ampla cantilena, quae sequitur, etiam alia ex praeconis anapaestis
videtur adhibuisse, velut quod continuo subsequitur: ἀλλ᾽ ἀκούον-
τες (Cobet ἀλλὰ κλύοντες coniecit) τὴν ἡμετέραν κήρυκα βοάν,
fuit opinor:

μηκέτι μέλλειν" ἀλλ᾽ ἀΐοντες

τὴν ἡμετέραν κήρυκα βοάν.

item novissima: Νίκης δὲ τέλος Ζηνὶ μελήσει" ταῦτα τοῦ Ἑρμοῦ
κηρύττοντος ἐκληροῦντο. nam hic versus:

Νίκης δὲ τέλος Ζηνὶ μελήσει.

praeconis voci satis est conveniens. --- καιρὸς κτλ. iteratur infra 10, 2.
Of. Soph. Philoct. 466.

Fr. 15. Moeris p. 193, 4: Βαλβῖδες of ἐπὶ τῶν ἀφέσεων βάσεις ἐγ-
πεχαραγμέναι, αἷς ἐπέβαινον αἵ δρομεῖς, ἕν᾽ ἐξ ἔσου ἵσταιντο (cf. Har-
pocratio v. Bets). διὸ καὶ of κήρυκες ἐπὶ τῶν τρεχόντων' βαλβῖδα
ποδὸς ϑέτε πόδα παρὰ πόδα, καὶ νῦν ἔτι λέγουσιν. ᾿ἀττικοί, 96-
πληξ δὲ κοινόν. ita Bekkerus ex cod. Coislin. edidit neque variant libri
apud Piersonum, nisi quod βαλβίδα πόδας ϑέντες codd. Prieaei et
Vossii exhibent, 'Gronovii autem liber παρ᾽ ὃ. Correxi haec, nisi initio
βαλβῖσοι ποδῶν malis, lenius foret βαλβῖδι ποδὸς, nec tamen satis
commodum. Pierson edidit Salmasio auctore βαλβῖδ᾽᾿ ἀπόδος, ϑέτε
πόδα παρὰ πόδα, Hauptius dimetrum anapaesticum restituit:

Βαλβῖδα ποδὸς ϑέτε πόδα παρὰ πόδα.

verum neque numeri apti, nam anapaestis solutioribus nullus hic locus,
neque satis intelligo, unde accusativus βαλβὲδα sit suspensus. Tenen-
dum autem est in singulis certaminibus hoe praeconium pro rei natura
variatum esse; his quidem versibus utebatur praeco, cum cursores ad-
hortaretur, quorum certamen non solum Olympiae, sed etiam alibi
primum obtinebat locum; cf. Plato Leg. VIII 838: σταδιοδρόμον δὴ
πρῶτον ὁ κῆρυξ ἡμῖν, καθάπερ νῦν, ἐν τοῖς ἀγῶσι παρακαλεῖ.

Fr. 16. Lucianus in Demonactis vita 65: ὅτε δὲ συνῆκεν οὐκέϑ᾽
οἷός τε ὧν αὑτῷ ἐπικουρεῖν, εἰπὼν πρὸς τοὺς παρόντας τὸν ἐν-
αγώνιον τῶν κηρύκων πόδα᾽ “ήγει e. . μέλλειν. καὶ πάντων
ἀποσχόμενος ἀπῆλϑε τοῦ βίου φαιδρός. Initium tantum cantilenae ad-
scripsit Lucianus, praeco alia addebat, ut indieat Philostr. de gymn.
e. 7 (Cobeti editionem non lieuit inspicere): εἰ δὲ μὴ ῥᾳϑύμως ἀκούεις
| φροῦ κήρυκος, ὁρᾷς ὡς ἐπὶ πάντων κηρύττει “λήγειν μὲν τὸν τῶν ἄϑλων
ταμίαν ἀγῶνα, τὴν σάλπιγγα δὲ τὰ τοῦ Ενυαλίου σημαένειν,
προκαλουμένην τοὺς ψέους εἰς ὅπλα᾽ κελεύει. δὲ τουτὶ τὸ “πήρυγμα καὶ
τοὔλαιον ἀραμένους ἐκποδών ποι φέρειν, οὐχ ὡς ἀλειφομέ-
γους, ἀλλ᾽ ὡς πεπαυμένους τοῦ ἀλείφεσθαι.  Cantilenam hanc Lucia-