CARMINA POPULARIA. 659

12.
Ἥλιος ᾿“πόλλων, ὃ δέ γ᾽ ᾿ἡπόλλων ἥλιος.

13.
᾿χαΐνην στέατος ἔμπλεων τράγον.

14.
“ἄρχει μὲν ἀγὼν τῶν καλλίστων
ἄϑλων ταμίας, καιρὸς δὲ καλεῖ
μηκέτι μέλλειν.

quem morem respexit Aristoph. Pac. 968: εὐχώμεϑα' τίς τῇδε; mov
ποτ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαϑοί. ubi schol. “Σπένδοντες γὰρ ἔλεγον" τίς
τῇδε, ἀντὶ τοῦ τίς πάρεστιν, εἶτα οἵ παρόντες εὐφημιξόμενοι ἔλεγον"
πολλοὶ κἀγαθοί. τοῦτο δὲ ἐποίουν οἷ σπένδοντες, ἵνα οἷ συνειδότες
τι ξαυτοῖς ἄτοπον ἐκχωροῖεν τῶν σπονδῶν. Eadem "Appendix Proverb.
IV 90 ubi καλοὶ κἀγαϑοί. Peracta autem libatione precabantur, ut
Schol. Arist. Ran. 479 docet: ἢ πρὸς τὸ ἐν ταῖς ϑυσίαις ἐπιλεγόμενον"
ἐπειδὰν γὰρ σπονδοποιήσωνται, ἐπιλέγουσιν᾽ ἐκκέχυται" Ἀ. ὃ.

Fr. 12. Heraclit. Allegor. Hom. c. 6: καὶ τὸ δημῶδες ἄνω καὶ
κάτω ϑρυλλούμενον᾽ ἥλιος x14. Hue refero, quod Proclus Theol.
Platon. Vl 12 scripsit: ὁ Ἥλιος 4móAlov ὑμνούμενος χαίρει διαφερόν-
τῶς, καὶ ᾿ἡπόλλων "Hitog ἀνακαλούμενος, quibus Lobeck (Aglaoph. I 111)
anacletieum theurgorum hymnum notari existimavit, non recte. Etiam
Sehol. Plat. Rep. VI 509 B Solis et Apollinis nomen componit, schol.
Demosth. Mid. 9 praeterea Bacchum adiungit. Praeterea latinum
earmen apud Festum p. 318: tw es Apollo, (tw Sol in coelo deus.) non
decet praetermittere. — Usener Mus. Rhen. XXIII 373 versum segre-
gandum esse censet, quippe qui vel Euripidi vel recentioris comoediae
poetae sit attribuendus, at eiusmodi argumentum a nova comoedia
alienum, neque tragici poetae hune versum esse arguit spondei species
sede paenultima: quamquam fortasse Aeschylus in Baesaridibus Orphea
in eandem Sententiam disputantem, induxit, οἵ. Eratosth. Catast. 24:
τὸν μὲν “Διόνυσον οὐκ ἐτίμα, τὸν δὲ Ἥλιον μέγιστον ϑεῶν ἐνόμιξεν εἶναι,
ὃν καὶ Amoliova προσηγόρευσεν, ἐπεγειρόμενός τε τῆς νυκτὸς κατὰ
τὴν ,ξωϑινὴν ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Πάγγαιον καλούμενον προσέμενε τὰς ἀνα-
τολάς, ἵνα ἴδῃ τὸν Ἤλιον πρῶτον.

Fr. 18. Athen. III 109F: "zeívac' τούτου τοῦ ἄρτου μνημονεύει
ΖΣῆμος ἐν ὀγδόῳ “ηλιάδος λέγων ταῖς ϑεσμοφύροις γίγνεσθαι" εἰσὶ δὲ
ἄρτοι μεγάλοι, καὶ ἑορτὴ καλεῖται Μεγαλάρτια, ἐπιλεγόντων τῶν φε-
ρύντων᾽ Ayalvny (ἀχαένου B) στ. ἔμπλεων (sic AD, ἐμπλεὼ B, ἔμπλεον
VL) τράγον. bane imperativi formam esse pro τράγε docuit Moeineke ad
Athen, Syracusanis hanc formam vindicat Choeroboscus, vid. indicem
v. εἶπον et Συρακούσιοι. :

Fr. 14. 15. 16 reliquiae eunt eantilenae, quà praeco in ludis

gymnicis utebatur. Disputavit de hae cantilena Haupt: de pede a prae-
conibus recitato in Instit. Archeol. nuove Memorie Lips. 1865 p. 209 seq.

Fr. 14. !ulian. Caesar. p. 818: Καὶ ὁ Σειληνὸς δηχϑεὶς ἐσιώπα καὶ
τοῖς ἀγωνιξομένοις ἐκ τούτου τὸν νοῦν προσεῖχεν᾽ 'Eouig δὲ ἐκήρυτ-
vev* ἄρχει μὲν ἀγὼν ὁ τῶν... μέλλειν. quamquam lulianus in

42*