CARMINA POPULARIA. 1297

IOTAOZ.
j.
Πλεῖστον οὖλον Vet, loviov Ve.
AINOZ,
2

Ὦ Aíve (πᾶσι) ϑεοῖσιν
τετιμένε, σοὶ γὰρ ἔδωκαν
πρώτῳ μέλος ἀνθρώποισιν
φωναῖς λιγυραῖς ἀεῖσαι" ᾿
5 Φοῖβος δὲ κότῳ σ᾽ ἀναιρεῖ,
Μοῦσαι δέ σε ϑρηνέουσιν.

Fr. 1. Athen. XIV 618 D: Σῆμος δ᾽ ὁ Δήλιος ἐν τῷ περὶ παιάνων
φησί" Τὰ δράγματα τῶν κριϑῶν αὐτὰ καϑ' αὑτὰ προσηγόρευον ἀμά-
λας; συναϑροισϑέντα δὲ καὶ ἐκ πολλῶν μέαν γενόμενα δέσμην, οὔλους
καὶ ἰούλους" καὶ τὴν “Ζήμητρα ὁτὲ μὲν Ζλόην, ὁτὲ δὲ Tovio: ἀπὸ τῶν
οὖν τῆς “Δήμητρος εὑρημάτων τούς τε καρποὺς καὶ τοὺς ὕμνους τοὺς εἰς

"τὴν ϑεὸν οὔλους καλοῦσι καὶ ἰούλους᾽ δημήτρουλοι͵ καὶ καλλίουλοι.
Καὶ Πλεῖστον κτλ. ἄλλοι δέ φασιν ἐριουργῶν εἶναι τὴν dóáv. Eadem
Eustath. 1162, 42: καὶ ἐπιφώνημα ἐμμελὲς τό' “πλεῖστον κτλ.
Of. Sch. Apoll. Rh. I 979. — οὖλον semel Eust. PV, οὖλον οὖλον L.—
fe, AC a m. pr. Eust, ἕξι PVL, ἴὴ C a m. sec. — ioviov, P οὗλον.
Versus, αὖ Meineke animadvertit, hendecasyllabi speciem prae se fert,
si sumas prosodiam vocis ζει variatam esse, quod non solum novieii
poetae, cum idem vocabulum iterant, dedita ' opera admittunt, velut τὰ
μὴ καλὰ καλὰ πέφανται, sed antiquis quoque non inusitatum fuisse
testatur Homericum ρες "4osc βροτολοιγέ.

Fr. 2. Schol Hom. Il. σ 570: Ἔστι δὲ μέλος ϑρηνητικὸν ὁ λένος
μετ᾽ ἰσχνοφωνέας ἀδόμενος.. . ἐθρηνεῖτο γὰρ οὗτος παρὰ τῶν Mov-
σῶν οὕτως: €) Λίνε ϑεοῖς τετιμημένε,, σοὶ γὰρ πρώτῳ μέλος ἔδωκαν
ἀϑάνατοι ἀνϑρώποισι φωναῖς λιγυραῖς ἀεῖσαι' Φοῖβος δέ σε κότῳ ἄναι-
ρεῖ, [Μοῦσαι δέ σε ϑρηνέουσιν (ἴα, codd. AV). quae correxi, ita quidem
ut πᾶσι adderem, quod saepe excidit, estque in epigrammate. ad imi-
tationem huius cantilenae composito (ap. Eust. πάντα), et ἀϑάνατοι
eiicerem, quod ex isto epigrammate irrepsit; reliqua menda facili nego-
tio procuravi, ut iustos numeros restituerem, v. 5 correxit Sehueidewin.
—  Sceholiastae si fides habenda, ferebatur haec cantilena ab ipsis
Musis in Lini honorem condita, quamquam fortasse scholion non inte-
grum propagatum, ut ante οὕτως nonnulla intercepta sint. Carmen