659 ἴω SCOLIA.

5 τούτῳ δεσπότας μνοΐας κέκλημαι.
Τοὶ δὲ μὴ τολμῶντ᾽ ἔχειν δόρυ καὶ ξίφος
καὶ τὸ καλον λαισήϊον, πρόβλημα χρωτός"
πάντες γόνυ πεπτηῶτες (ἀμφὶ)
ἐμόν... (προσ)κυνεῦντί (με) δεσπόταν

10 καὶ μέγαν βασιλῆα φωνέοντες.

29.

ALuu-w-£4wuu-g.wu.-lwuu-wuv-

Χρήματα καὶ βίον Κλειταγόρᾳ τε κἀμοὶ μετὰ Θεσσαλῶν.

οἶνον [ἀδὺν)] ἀπ᾽ ἀμπέλω. — V. ὅ. μνοΐας scripsi, ut tribus syllabis
pronuntietur, quamquam enim in huiusmodi versibus nonnunquam
spondeus vice dactyli adhibetur, tamen praeter necessitatem non est
admittenda ista asperitas, In libris est μνοίας, nisi quod C et Eust.
plane omittunt, Hermann δεσπότα μνωΐας scripsit, ego in edit, 2
suspicatus, eram μνοίταις (μνῴταις), Hartung verbis traiectis δεσπότας
μνοΐας τούτῳ κέκλημαι, non recte, nam τούτῳ suo loco non debebat
moveri, Meineke δέσποτα μνωΐας. — κέκλημαι, B βέβλημαι. — V. 6.
τολμῶντ᾽ Hermann, vulgo τολμώντες. — καὶ É(poc om. Eust, — V. T.
πρόβλημα L Cant, πρόβλημά τι ABC, om. Eust. una cum voce χρωτός.
— VN. 8. πεπτηῶτες Eust., πεπτηότες Ath. -- ἀμφὶ adieci; ἐμὸν, cuius
loco Hermann ἀμόν, Goettling ἁμῖν scripsit, quoniam eo vocabulo
versum terminaverunt, servavi: nam in versus exordio non offendit
syllaba anceps. — V. 9. lacunam indicavit Hermann, quam Goettling
inserto ὠφαμεῶταιν Sibi redintegravisse visus esb. — προσκυνεῦντί us
seripsi, vulgo κυνέοντι, Hermann κυνεῦντέ τε. Eust. interpretatur
ἤγουν προσκυνοῦσί μὲ ὡς δεσπότην καὶ προσφωνοῦσι μέγαν βασιλέα.
- VW. 10. βασιλῆα scripsi, eum in libris sit βασιλέα, auctore Hermanno.
— φωνέοντες ABCP, φωνέοντι VL Cant. Eust.

Scol. 29. Aristoph. Vesp. 1243: Mera τοῦτον Αἰσχίνης ὁ Σέλλου
δέξεται ἀνὴρ σοφὸς καὶ μουσικός, κατ᾽ σεται" Χρήματα καὶ βίαν Κλευ-
ταγόρᾳ τε κἀμοὶ μετὰ Θετταλῶν. Correxi βίον et Θεσσαλῶν. Ceterum
Schol. ad h. loc. ἈΑλειταγόρας μέλος e τὸ εἰς αὐτὴν “Αλειταγόραν,
b τις ἐγένετο ποιήτρια (3e ἑτταλή τις γυνή. ^m ἐκ σχολιοῦ τινός ἐστιν"
᾿᾿ϑηναίοις δὲ Θετταλοὶ συνεμάχησαν ἐν τῷ πρὸς τοὺς τυράννους πο-
λέμῳ. εὖ supra. ad v. 1239: Ἡρόδικος δὲ ἐν τοῖς κωμῳδουμένοις καὶ τὸν
Ἄδμητον ἀναγέγραφε, παραϑεὶς τὰ τοῦ Κρατένου ἐκ Χειρώνων" Κλει-
ταγόρας ἄδειν, ὅταν Ἀδμήτου μέλος αὐλῇ. ᾿ἡπολλώνιος δὲ ó* Χαίριδος
ὡς ᾿ἡρτεμέδωρος (cod. Ven. ἀρτεμιδώρου) φησί, περὶ μὲν τῆς Κλειτα-
γόφας τῆς ποιητρίας,. ὅτι ὡς ἀνδρώνυμον ἀναγέγραφε Κλειταγόραν,
Ἀμμώνιος ἀπελέγχει αὐτόν, περὶ δὲ τοῦ ἀδμήτου παρεῖχεν. hoc scholion
quomodo emendandum sit, incertum: Herodieus videtur Clitagoram et
Admetum recensuisse, sed Ammonius utrum et ipse Κλειταγόραν tan-
quam évÓgórvpgor in indices retulerit, an Herodici errorem castigaverit,
non ausim decernere. Clitagorae scolium commemoravit etiam Arist.
Lysistr. 1236, ubi Schol.: ἀπὸ Ἀλειταγόρας τῆς ποιητρίας" ἡ γὰρ Κλει-
ταγόρα ποιήτρια ἦν Αακωνική, ἧς μέμνηται καὶ ἐν ξΙαναΐσιν ᾿Αριστοφά.
νης. Hesych. Κλειταγώρα, ὠδῆς τι εἶδος καὶ (ποιήτρια) “εσβία τὸ γένος.
Sed Clitagora an revera poesi operam navaverit prorsus incertum, hoc
certe scolium non e$t ab ea profectum.