SCOLIA. 645

καὶ νίκην ἔδοσαν ϑεοὶ φέροντες
παρὰ Πανδρόσου ὡς φίλην ᾿4ϑηνᾶν.

T. : 1289
Ei9' ἐξῆν ὁποῖός vig ἦν ἕκαστος
τὸ στῆϑος διελόντ᾽, ἔπειτα τὸν νοῦν
ἐσιδόντα. κλείσαντα πάλιν,
ἄνδρα φίλον νομίζειν ἀδόλῳ φρενί.

8.

ἱγγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ ϑνατῷ,
δεύτερον δὲ φυὰν καλὸν γενέσϑαι,

solum tertius quoque versus est hendecasyllabus, sed etiam in prima
sede hae formae ὦ. et ὦ v reperiuntur. — V. 2. ϑεοὶ AC, vulgo of ϑεοὶ.

- V. 8 de vitio suspectus, coniicio παρὰ Πάνδροσον ὡς φίλην
᾿ϑηνᾷ, nam Pandrosus, in cuius sacello primigenia oliva, Minervae
earissima ex Ceeropis filiabus, qm novavit παρὰ Πανδρόσου Κε-
προπίδος Ὅπλα, φίλης ᾿ἀϑηνᾷ .... Ceterum ϑάνᾳ potius legendum,
vide ad 800]. 2 v. 1. d .

Sceol 7. lbid. et Eustath. p. ᾿ 1874, 16. Respicit Aristoph. Eceles.
969. — V. 3. ἐσιδόντα, Eust. ἐδόντα. — πάλιν, Dindorf eoni. πάλιν τ΄.
8i quid mutaudum, malim κλεῖσαί τὲ πάλιν κἄνδρα κτλ.

Seol. 8. Athen. XV 694 E et deinde adiicit: ἀσϑέντος δὲ τούτου
"αὶ πάντων ἡσϑέντων ἐπ᾽ αὐτῷ καὶ μνημονευσάντων ὅτι καὶ ὁ παλὸς
Πλάτων αὐτοῦ μέμνηται ὡς ἄριστα εἰρημένου, ὃ Μυρτίλος ἔφη Ava-
ξανδρέδην αὐτὸ ᾿διακεχλενακέναι τὸν κωμῳδιοποιὸν ἐν Θησαυρῷ λέγον-
τὰ οὕτως" Ὁ τὸ σκόλιον εὑρὼν ἐκεῖνος, ὅστις nv: Τὸ μὲν ὑγιαίνειν
πρῶτον ὡς ἄριστον ἦν (1l. ὄν) Ὠνόμασεν ὀρϑῶς: δεύτερον δ᾽ εἶναι κα-
λόν, Τρίτον δὲ πλουτεῖν" τοῦϑ᾽, ὁρῷς, ἐμαίνετο. Μετὰ τὴν ὑγίειαν
γὰρ τὸ πλουτεῖν διαφέρει: Καλὸς δὲ πεινῶν ἐστιν αἰσχρὸν ϑηρίον.
Plato respicit Gorg. p. 451 E (ὁ τὸ σκολιὸν ποιήσας), ubi Schol. qui in-
tegrum adfert, ro σκολιὸν rovro of uiv Σιμωνέδου φασίν, of δὲ
Ἐπιχάρμου. Cf. Leg. 1 p. 631 C et II p. 661 A. Respicit etiam
Lueian. de lapsu inter salutand. e. 6. Popularem cantilenam, cuius
auctor ignorabatur, ut locupletes testes Plato et Anaxandrides asserunt,
Simonides in carmine aliquo commentatus erat (vid. Simon. fr. 190 A),
inde perperam Jrueter | schol. Platon. huie poetae tribuunt Clem. Alex.
Strom. IV 375: ὁ piv, οὖν Σιμωνίδης καϑιεπερ καὶ ᾿Ἱριστοτέλης ὑγιαίνειν
μὲν ἄριστον ἀνδρὶ γράφει, δεύτερον δὲ εὐφυᾶ καὶ καλὸν γενέσϑαι, τρίτον
δὲ πλουτεῖν ἀδόλως. Apostol. XVII 48 d. Theodoret. ΧΙ 153,. Schol.
Lucian. 1. L, Arsen. Viol. p. 466 ed. Walz. Cramer An. Par. 'lI 291.
Item quod alii Epicharmo tribuunt, inde repetendum, quod comicus hoc
scolium commenoraverat, videturque huc pertinere versus ab Arist. Rhet.
ΠῚ 21 servatus, ἡνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστόν ἐστιν, ὥς γ᾽ ἡμῖν δοκεῖ,
dorica ille quidem dialecto orbatus (ubi Méincke Poet. Com. {Π 169, qui
et ipse Epicharmo tribuit, m, seripsit), ad quem loeum schol. ap. Cram.
An. Par. I 290: τὸ ἀνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστον Σιμωνίδου ἐστὶν ἀπὸ
τῶν σκολιῶν αὐτοῦ ἐπῶν, oi δ᾽ Ἐπιχάρμου. Ex hoe loeo etiam Walz
Rhet. 1154 ἀνδρὶ δ᾽ ὑγιαίνειν ἄριστόν ἐστι. Denique Stobaeus Flor.
CHI 9 nomine Σκληρίου (sive rectius Σ᾽ κέφου) integrum affert: fortasse