»
:

XLVIII. (2 1882
HERMODOTUS.

Plut. de Is. et Osir. c. 24: Ὅϑεν ᾿Αντίγονος ὁ γέρων Ἕρμο-
δότου τινὸς ἐν ποιήμασιν αὐτὸν Ἡλίου παῖδα καὶ ϑεὸν dvayo-
ρεύοντος. οὐ τοιαῦτά μοι. εἶπεν. ὃ λασανοφόρος σύνοιδεν. Cf.
Apophth. Reg. p. 181. Parum probabilis Sehneideri coniectura,
qui hie 'Eguoócgov nomen restituendum putat, cuius epigramma
extat in Anth. Plan. 170 (cf. Meleager Prooem. v. 44). — Huius
Hermodoti an alius cognominis sint versus ap. Stob. LX 3
(Apostol. XIII 39 m.) non decerno:

Οὐχ ὁ λόγος ἀὔξει τὴν τέχνην περισσὸς ὦν,
ἀλλ᾽ αὐτὰ κοσμεῖ τὴν τέχνην τὰ πράγματα.

Comici poetae esse videntur, si ex finitimis eclogis licet coniec-
turam capere, neque vero tragico indigni Quodsi tragoedias
Seripsit Hermodotus, possis eidem tribuere fr. ap. Stob. XCVIII
66: 'Eouoióyov ("Trine. Vind. "Eguoicov, Apostol. IV 23 g. s. p. n.),
ut git ser.  ομοδότου, quod Meineke quoque coniecit, cum Pflugk
Simonidi vindieasset. Videntur autem hi versus ita refingendi:

"Ariínuegrog ὃ πᾶς

(βροτοῖς) βίος οὐδὲν ἔχων πιστὸν zen συντυχίαισιν (ael)

ἐλπὶς δὲ φρένας παραϑαρσύνει, τὸ δὲ μέλλον ἀκριβῶς

οἶδεν οὐδεὶς ϑνατὸς ὕπᾳ φέρεται"

ἀντιπνεὶ γὰρ πολλάκις εὐτυχίαις δεινά τις αὔρα᾽

ϑεὸς δὲ πάντας ἔν yt κινδύνοισιν ἔν τ᾽ ἄταις κυβερνᾷ.
(traieci v. 5 et 6, legebatur ϑεὸς δὲ... ἀντιπνεῖ 0b...) —
Meineke Hermodoti nomen etiam restituere vult ap. Athen. XV
697 A: "Ex! ᾿Αντιγόνῳ δὲ καὶ Δημητρίῳ φησὶ Φιλόχυρος ᾿Αϑηναίους
ἄδειν παιᾶνας τοὺς πεποιημένους ὑπὸ “Ερμίππου τοῦ Κυξικηνοῦ,
ἐφαμίλλων γενομένων τῶν παιᾶνας ποιησάντων πολλῶν, καὶ τοῦ

ἱἙρμοκλέους προκριϑέντος. Meinekio utrumque nomen mendosum vide-

tur, Schweighaeusero alterutrum, recte opinor, eique 'EguoxAcovg pro

1283