TIMOTHEUS. 623
E ΔΗΛΩ͂Ν ΕἸΔΩ͂Ν.
Ψ.

Ψ ὁ συν 59ϑ-Ξ εν .-.Ὁ
“ἐ.--ὺὧν .... ἐν.

E Φφε συυς-ς..:

Μακάριος ἦσϑα, Τιμόϑεε, κἄρυξ ὅτ᾽ εἶἷπεν'
- , ,

νικὰ Τιμόϑεος Μιλήσιος

τὸν Κάμωνος τὸν ἰωνοκάμπταν.

19,

LE uuu.

M uuu...

Aoig ἐπήει τὰ τοῦ Τιμοθέου λέγειν" Ἄρης τύραννος (τύραννον
SgOTuqV)' χρυσὸν δὲ Ἑλλὰς οὐ δέδοικε, Transposui δέ. Respicit etiam
- Demetr. c. 42. Adde Hesych. v. Ἄρης τύραννος. παροιμία. Suid.

h. v. οὐ Macarius in not, ad Arsem, p. 79. Auctiora exhibet cod.
Milleri Misc. 363: Ἄρης τύραννος" τοῦτο τὸ κομμάτιον ἐκ τῶν Τιμοθέου
Περσῶν, ὃ διὰ τὴν ἐπὶ τὴν σωτηριώδη εὐημερίαν ᾿Αϑήνῃσιν ἐπιπολάσα-
σαν εἰς παροιμίαν περιέστη" μέμνηται ταύτης Μένανδρος ἐν Θαΐδι.
quae expedire nequeo. Videtur Timotheus nomum hune docuisse cirea
illud tempus, quo bellum Corinthium exarsit, h. e. Ol. 96, 2, cum Age-
silaus in Asia Persarum imperium bello quateret, et Tithraustes satrapa
per Timoecratem Rhodium in Graeciae civitatibus viros populares pe-
eunia tentaret, quo promptius Lacedaemoniorum dominationem depel-
lerent: cf. comment. de com. Att. p. 389 seq. Huc spectat opinor Milleri
aneedoton: grammaticus, ut quae sequuntur Timothei verba zovcóv

Ἑλλὰς δ᾽ οὐ δέδοικεν explanaret, harum largitionum fecerat mentionem,

quibus Athenarum opulentia insigne incrementum cepisse visa sit. Sane
Xenophon negat Athenienses quidquam pecuniae a Timocrate accepisse,
sed Pausanias Epieratem et Cephalum corruptos esse auctor est. Plu-
tarchi autem testimonium cum hac coniectura, quam feci de tempore,
quo Timothei Persae docti sunt, facile potest conciliari: nam consen-
taneum est, versiculum hunc, qui Graecorum animos graviter percussit,
celeriter hominum sermonibus propagatum esse, ita ut in Asiam Age-
silao nondum revocato pervenerit. Nauck requirit Χρυσὸς τύραννος᾽
"Aon δ᾽ Ἑλλὰς οὐ δέδοικεν contra mentem poetae.

Fr. 11. Plut. de se ipsum laud. c. 1: ἀλλὰ καὶ τοὺς στεφανουμέ-
νους ἐν τοῖς ἀγῶσιν ἕτεροι νικῶντας ᾿ἀναγορεύουσιν, τὴν ἀηδέαν τῆς
περιαυτολογ ας ἀφαιροῦντες" ἡ καὶ τὸν Τιμόϑεον ἐπὶ τῇ κατὰ Φρύνι-
δος νίκῃ γράφοντα' Μακάριος κτλ. εἰκότως δυσχεραένομεν, ὡς ἀμού-

σως καὶ παρανόμως ἀναπηρύττοντα τὴν ἑαυτοῦ νίχην. — V. 1. καρυξ
ὅτ᾽ scripsi, legebatur 6 p κῆρυξ, Hartung scripsit Tio tos, ὅτε κᾶρυξ.
— V. 9. Τιμόϑεος scripsi, legebatur 1μόϑεος ὁ — V. 8. Κάμωνος

seripsi, legebatur Κάρβωνος, Schmidt Σκάμωνος vel Κάμβωνος couiecit,
quemadmodum qui περὲ εὑρημάτων scripsit Σκάμων vel Κάμων di-
citur, Cf. Pollux IV οὐ: Kal Φρῦνιν δὲ τὸν Κάμωνος (CF χάβωνος)
μέλεσι πολυκαμπέσι, τοῖς ὑπὸ τῶν κωμῳδῶν δυσκολοκάμπτοις κληϑεῖσι,
χεχρῆσϑαι λέγουσιν. Male Suidas v. Φρῦνις Κάνωπος filium dicit.