XLIII. A δὴ . 1268
TIMOTHEUS.

Timotheus. Z7?mothei carmina Suidas haec recenset, ut solet pro
arbitrio inserens carminum generibus aliquot poematum titulos: γρά-
weg δι᾽ ἐπῶν νόμους μουσικοὺς (9, προοίμια AG, Ἄρτεμιν, διασκευὰς
η΄, ἐγκώμια, Πέρσας ἢ Ναύπλιον (V Ναύπλειον), Φινείδας, Μαέρτην,
διϑυράμβους wm, ὕμνους κα' καὶ ἄλλα τινά. De numero nomorum pau-
lulum diserepat Steph. Byz. v. Μίζώητος: Τιμόϑεος κιϑαρωδός. ὃς
ἐποίησε νόμων κιϑαρῳδικῶν βίβλους ὀκτωκαίδεκα, sig ἐπῶν ὀκτακισχι-
λίων τὸν ἀριϑμόν, καὶ προνόμια (fort. προοέμια ut Suidas vocat),
ἄλλων (αὐλῶν Bothe coni) χίλια. (Salmasius χιλέων). Incertum, utrum
in numero librariorum eulpa error sit admissus, an critici veteres, qui
Timothei carmina in ordinem redegerunt, passim dubitaverint, quorsum
singulà carmina pertinerent. Velut Ἄρτεμις, quod carmen Aymni loco
fuisse indieare videtur Alexand. Aetol. ap. Macrob. Sat. V 22: 444 0
ys πευϑόμενος πάγχυ Γραικοῖσι μέλεσϑαι Τιμόϑεον κυϑάρας ἰδμονα
καὶ μελέων, Ὑἱὸν Θερσάνδροιο, τὸν ἤνεσαν ἀνέρα σίγλων Χρυσείων
ἱερῇ δὴ τότε χιλιάδι Ὑμνῆσαι ταχέων Ὦπιν βλήτειραν ὀϊστῶν, Hr
imi Κεγχρείῳ τίμιον οἶκον ἔχει, fortasse secundum alios ANomos fuit.
Certe Πέρσαι Nomos fuit, vid. Pausan. VHI 50, 3: Πυλάδον δὲ Meya-
λοπολίτου μὲν ἀνδρὸς γένος, κιϑαρῳδοῦ δὲ τῶν ἐφ᾽ ἑαυτοῦ δοκιμωτά-
vov καὶ ἀνῃρημένου Πυϑικὴν νίκην, τότε δὲ ἄδοντος Τιμοϑέου Νόμον
τοῦ Μιλησίου Πέρσας κτῖ. Adde Aristot. Poet, c. 2: ὁμοίως δὲ καὶ
περὶ τοὺς διϑυρώμβους καὶ τοὺς νόμους, ὡς Πέρσας καὶ Κύκλωπας, Τι-
μόϑεος καὶ Φιλόξενος μιμήσαιτο ἄν τις. nam Cyclops haud dubie di-
thyrambus fuit: item Laertes οὐ Phiniadae vel Nomis vel Dithyrambis
adscripti fuerunt, non encomiis, ut Suidas videtur testificari. Quod
Suidas dicit, Persas etiam Ναύπλιον vocatos, manifestus error est, fort.
legendum Πέρσας, Ναυτίέλον ἢ Ναύπλιον, ut etiam Bippart coniecit,
cf. Athen. VIII 338 A (Eust. Il. 1588, 5): ὁ αὐτὸς Φωρίων καταγελῶν
τοῦ iv τῷ Τιμοϑέου Ναυτίλῳ (Casaubonus coni. Ναυπλίῳ) χειμῶνος,
ἔφασμπεν ἐν κακκάβᾳ ξεούσᾳ μείζονα ἑωρακέναι χειμῶνα. — Siva
Timothei memorat Athen. VII 352 A: ἐπακούσας δὲ (Σερατόνικος) τῆς
Ὠδῦνος τῆς Τιμοϑέου, Εἰ δ᾽ ἐργολάβον, ἔφη, ἔτικτε, καὶ μὴ ϑεόν͵ ποίας ἂν
ἠφίει φωνάς; integer titulus Σὲμέλης ὠ δίς fuit, vid. ephororum decre-
tum apud Boethium de mus. p. 182 Friedl. (quod quamvis ficticium, tamen
8 musieae artis perito arbitro Aristoxeni ut videtur sectatore et anti-
quae disciplinae vindice compositum, haud inepte Timotheum exagitat):
παρακληϑεὶς δὲ καὶ ἐττὸν ἀγῶνα τὰρ ᾿Ελεισινέαρ άματρορ ἀπρεπῆ διε-
κειάσατο τὰν τῷ μίτω διασκειάν' τὰν ydo Σεμέλαρ ὠδῖνα οὐκ ἐν δίκᾳ
τὸρ νέορ διδάκκει. Adde etiam Dio Chrysost. LXXVII 168: τέλος δὲ
τὴν κόμην διαπάσαντα καὶ τὰ γένεια τῷ ψήγματι, καὶ τὸ στόμα ἐμ-
πλήσαντα καὶ τὰς γνάϑους ἑκατέρας μόλις ἔξω βαδίζειν, ὥσπερ αὐλοῦντα