ΔΕΙΡΗΝΟΝ. ᾿ . 50

ἢ τᾶς ἰσοδαίμονος ἀνθρώποις βασιληΐδος ἀρχᾶς, ἢ πόϑων,
à org κρυφίοις ᾿ἡφροδίτας ἕρκεσιν ϑηρεύομεν,
ἢ εἴ τις ἄλλα ϑεύϑεν ἀνθρώποισι τέρψις ἢ πόνων ἀμπνοὰ
πέφανται,
μετὰ σεῖο, μάκαιρ᾽ Ὑγίεια,
τέϑαλε [πάντα] καὶ λάμπει Χαρίτων ἔαρι.
σέϑεν δὲ χωρὶς οὔτις εὐδαίμων (ἔφυ).

᾿, 4) resp. Plutarehus de virtut. mor. c. 10: ἥ τε τοῦ σώματος ὑγεία

. δοκεῖ μέγιστον ἀγαϑόν' οὔτε γὰρ πλούτου χάριν ἢ τεκέων, οὔτε
τὰς ἰἐσοδαίμονος ἀνϑρείποις βασιληΐδος ἀρχᾶς, τελευτῶντες δὲ καὶ τὴν
ἀρετὴν ἀνωφελῆ καὶ ἀνόνητον ἡγοῦνται, τοῦ ὑγιαίνειν μὴ παρόντος:
sed eum de virtnte nihil dictum sit in Ariphronis poematio, Plutarehus
eensendus est Lieymnium adhibuisse, qui amplificandi gratia hane sen-
tentiam exornaverit. Huc adde Plut. de fraterno amore c. 2 (Stob.
Flor. 84, 9): Ἧς χωρὶς οὔτε πλούτον, φασίν, οὔτε τᾶς ἰσοδαίμονος ἀν-
ϑρώποις, βασιληΐδος. ἀρχᾶς εἶναί τινα χάριν p ὄνησιν. Sed Themist.
Or. XI 151 βασιᾶ. ἀρχᾶς clarum poetam, quem cum Pindaro componit,
dixisse testatus, utrius poemation versaverit, incertum. — V. 4. ἢ aute
τὰς Boeckh ex Licymnio adiecit — ἰσοδαίμονος Epit. Hoeschelii, ἐσο-
δαίμονός v ὁ, εἰσοδαίμονος (τ᾽) A, εὐδαίμονός τ᾿ L, ἰβδαίμονός τ᾽ V.
— ἢ πόϑων, À πόϑων. — V. B. κρυφέοις, Hartung v πρυφίοις. —
"Agooóícog C, ᾿ἀφφοδίτης VL. — ἔρκεσι scripsi, lapis ελκεσι, quod mani-
festo mendosum antiquae seripturae vestigia servat, Athen. ἄρκυσιν
(A dgxovgi, cod. epit, ap. Scehoell. ἄρκυσι) quae est interpretatio, ef,
Hesych. foxsct δικτύοις, schol. Hom. Od. XXII 409 fgxet, vov τῷ
δικτύῳ, adde Polluc. V 26 et Photium. Sophocles saepius utitur,
velut de Nauplio ap. Herod. π. μον. λ. 81, ubi corrigas (xol) κάτω
(τάρα) κρέμανται, emit ὅπως ἐν ἕρκεσιν. — V. 6. ἢ εἴ τις, À utrum
hoc an ἢ ἔτι τις 'exhibeat, incertum, lapis ILZzCTIC (?), Hartung ἤ τις

seripsit. — ἄλλα, ἃ áud, — V. 1. μάκαιρ᾽, μάκαιρα ACVL. -- Ὑγέεια,
A ys, — V. 8. τέϑαλε C, τέθηλε VL, utrumque A. — πάντα prorsus
otiosum, praeterea iusto numero adversatur, quod quidem animadvertit
Boeckh, summus harum rerum arbiter, qui καὶ τέϑαλε πάντα καὶ suasit,
at vocula illa plane iners est, itaque praeeunte Hartungo adpunxi πάντα,
quod omisit lapis, hoc loco interpolationis .Xpers, cum v. 1 ineptum
additamentum βροτοῖσι praebeat. — ἔαρι scripsi, quamquam etiam ἕαρος
conveniens, quemadmodum Pindarus Ol. Π 72 ἄνϑεμα χρυσοῦ φλέγει
dixit, vulgo ἔαρ, A ὄαρος vel ὄαροι, C ὄαρ, epit. Hoeschelii ὄαρι, epit.
(Laurentiana?) ὄαρι yo. ü«o, lapis O4OC i. e. ὄα(ρ)ος, non φάος, αὐ
Kaibelio visum. Hartung solita audacia ἔαρα scripsit. — V. 9. ἔφυ
ex Lieymmio et titulo adiecit Boeckh et Mehlhorn.