598. | POETAE MELICI.

"vécu, πρεσβίστα μακάρων, μετὰ σεῦ ναίοιμι TO λειπό-
μένον 7.1250

βιοτᾶς, σὺ δέ μοι πρόφρων σύνοικος εἴης"

& γάρ τις ἢ πλούτου χάρις ἢ τεκέων.

Ariphro Philoxeno ceterisque dithyrambieae poesis, qui tunc extiterunt,
principibus aetate fere suppar, item Licymnio, quamvis hie ut videtur
aliquantum provectior Quo magis animadversione dignus consensus,
qui inter Ariphronis paeanem (hoc enim nomine insignit Athenaeus)
et reliquias earminis, quod Lieymmnio tribuit Sextus Emp., intercedit.
Conieci aliquando de auctore huius carminis dubitationem fuisse, ita
ut alii ad Ariphronem, alii ad Lieymnium rettulerint, vid. Lieym. fr. 4,
neque integrum . carmen servatum esse, ac fortasse Athenaeum serip-
sisse ἀρίφρων ἢ “Δικύμνιος. Verum hane suspicionem dudum abieci:
nam Ariphronis carmen integrum esse servatum non solum arguunt
Athenaeus et lapis Atticus plane congruentes, sed etiam Lucianus ef
Maximus Tyrius, v. 1—2 adseribentes, manifesto carminis exordium ad-
hibent; videntur enim hoc carmen etiam saec. II p. Chr. n. in con-
viviis recitavisse: nam patrio more novissimum poculum Aesculapii
natae propinabant (μετανιπτρίδα τῆς "Tywíag) Licymniüs autem alio
exordio usus est, quod non licet conglutinare cum Ariphronis paeane.
lam quod Ariphronis versus tres (3. 4. 8) totidem verbis leguntur apud
Lieymnium, alterum alterius carmine usum esse apparet, sed inventi laus
utrum Lieymmnio an Ariphroni sit viudieanda, non diiudieaverim: nisi
forte uterque antiquioris carminis flores decerpsit. Athenis enim die VIII
mensis Elaphebolionis proxime ante Dionysia, qui dies Aesculapio erat
consecratus, in eius dei honorem paeanes canebantur, vid. Soph. fr.
supra l1] p. 245 sqq. Neque Aesculapii filia expers fuit honoris. lam
&i quotannis nova earmina non solum in Aesceulapium sed etiam in
filiam condenda erant, non est mirum poetas, eum omnia fere iam de-
libata essent, misso novandi periculo, a prioribus passim sumpsisse, quae
se non melius exornare posse crederent. Meineke Ariphronis carmen
a Lieymmnii hymno non diversum esse censet, existimans Sextum errore
quodam Licymnii nomen in Ariphronis locum substituisse. Etiam
Hartung ad vnum carmen omnia refert, sed contendit Sexto maiorem
fidem habendam esse, quam Athenaeo, ac praeterea suspieatur apud
Athenaeum scribendum esse ἐποίησεν ᾿ἀρέφρονε Λικύμνιος. — Versus
carminis passim aliter discribendos censet M. Schmidt Pind. Ol. p.
LXXIX. — V. 1. Ὑγέεια Athen., "Tysíe Luc. Max. neque aliter lapis
secundum consuetudinem istius saeculi, quamquam iam Demosthenis
aetate haec forma usu venit, siquidem in Attico titulo Ol. 105, 4 vel
1060, 1 navis semel Ὑγείας comparet, quae alias γιεία appellatur, vid.
Boeckh. Seeurk. p. 323. Neque tamen hoe loco admitti potest ista
forma, nam grammatici testantur irisyllabam ultima producta diei,
hine in epigrammate Romano CIGr, IV 6273 "Pystn seriptum, item in
novieiis poematis passim ὑγίης et ὑγίην legitur. — σεῦ Luc., cov Ath.
Max. — vato, Lue. vulgo (non codd.) et Maximi cod. Par. νέοιμι,
Nauck ναΐοιν βίου ex titulo non recte: fortasse in exemplo fuit ναίειν
ne, quemadmodum i in votis suspiciendis passim infinitivus adhiberi solet.
— V. 2. σύνοικος εἴης, Hartung titulo Attico obsecutus συνείης, per-
peram, nam ne id quidem constat, utrum &vvsíye an ξυγείης lapidarius
im suo exemplo repererit. Maximus tuetur ξύνοιπος seribens ξύνοικον
αὐτῷ ἐλϑεῖν παρακαλεῖ. — V. 8. εἰ (ἡ Δ) γάρ τις ἢ (ἡ A), Hartung
ex Lieymnio τίς γὰρ 7. Aut hoe Ariphronis aut Licymnii carmen (vid.