599 ed | — POETAE MELICI,

8.

Cram. Anm. Par. III 289, 2: Ἢ δὲ περὶ τὸν J4ívov ἴστορία
παρὰ Φιλοχόρῳ ἐν τῇ (9 xol παρὰ Μελανιππίδῃ. E Sehol.
. Hom. Il. c 570.

9.

Sehol. Hom. Il. ν 350: ᾿ἘΕντεῦϑεν δὲ Μελανιππίδης κύουσαν
ἀπὸ Διὸς Θέτιν ἐκδοϑῆναι Πηλεῖ διὰ τὰ ῥηϑέντα ὑπὸ Προμηϑέως
ἤτοι Θέμιδος.

10.

Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 23 ed. Gomperz (Vol. Hereul.
6011. nov. II 51): καὶ Σοφοκλῆς iv Ἰνά)γχῳ τὴν γῆν μί(ητέγρα
τῶν ϑεῶν gm(ow), ἐν Τριπτολέμί(ῳ δὲ) καὶ “Ἑστίαν εἶν(αι)" Κλεί-
δημὸς δὲ (Ῥέαν addidit Sauppe) μητέρα ϑεῶν ε(ΐναι, ὁ) κἀν τοῖς
ἱεροῖς λόγοις τινὲς ἐξενην(ό)χασιν᾽ Μελαν(ιππίδδης δὲ Δήμητίρα
καὶ) μητέρα ϑεῶν φ(η)σιν μίαν ὑπάρχ(ειν). ita novissima redin-
tegravi, Nauck οὐ Gomperz ΠΠελανιππίδης δὲ Ζημήτε(ρι) μητέρα
ϑεῶν φί(η)σιν μίαν ὑπάρχειν, Sauppe 4ημήτε(ρα) μητέρα ϑεῶν
ἐ(φίη)σιν μίαν ὑπάῤχειν quae omnino improbanda sunt.

Hartung praeterea coniecit, Melanippidem scripsisse carmen,
quod Νάρκισσος inscriptum fuerit, abusus Meleagri prooemio v. 7:
Νάρκισσόν ve τορῶν Μελανιππίδου ἔγκυον ὕμνων: at ille versus
ad Melanippidis epigrammata spectat, quae penitus interierunt.
— Bed Melanippidis reliquiis addendus videtur loeus Plut. de
mus. c. 15, ubi de Lydiae harmoniae originibus disserit, satis
ile quidem impeditus: Ὄλυμπον γὰρ πρῶτον ᾿Αριστόξενος ἐν τᾷ
πρώτῳ περὶ Μουσικῆς ἐπὶ τῷ Πύϑωνί φησιν ἐπικήδειον αὐλῆσαι
“Δυδιστί" εἰσὶ δ᾽ οἱ Μελανιππίδην τούτου τοῦ μέλους ἄρξαι φασί"
Πίνδαρος δ᾽ iv Παιῶσιν ἐπὶ τοῖς Νιόβης γάμοις φησὶ «“ύδιον
ἁρμονίαν πρῶτον διϑαχϑῆναι᾽ ἄλλοι δὲ Tóoonfov πρῶτον τῇ ἄρμο-
νίᾳ χρήσασϑαι, καϑάπερ Διονύσιος ὃ Ἴαμβος ἱστορεῖ. Haec aperte
corrupía, nam omnem fidem excedit, quemquam huius inventi
laudem Melanippidi vindicavisse: itaque Volkmann .Anthippi no-
men 8ubsütuere voluit, quod nomen interpres latinus a Pindaro
memoratum esse auctor est: itaque Burette et Boeckh supplent
πρῶτον διδαχϑῆναι ὑπ᾽ ᾿Ανϑίππου, idque etiam Volkmann pro-
bavit: at si isto modo redintegratur Pindari testimonium, non
lam potest supra eiusdem .Amthippi nomen in Melanippidis locum
suceedere: nam plane praepostere Plutarchus eundem hominem
bis memorasset. Equidem puto seribendum esse: εἰσὶ δ᾽ οἱ 4νϑ-

1241