Χχχ. τ ἢ
'DIAGORAS.

1.
EIZ APIANOHN ΑΡΓΕΙ͂ΟΝ.

μνμεν-Μ εν. ἐν.- -
-“ἐυν.- νυ.

-ξ ωμ-.ι-.» νων νψο.ν..

Θεός, ϑεὸς πρὸ παντὸς ἔργου βροτείου
vou φρέν᾽ ὑπερτάταν,
αὐτοδαὴς δ᾽ ἀρετὰ βραχὺν οἶμον ἕρπει.

d 2.
ΕΙΣ NIKOA9PON MANTINEA,

..ων.ν.. E

μεων.ν-ν -- -

Diagoras. Fr. 1. Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 85 ed. Gomperz
Vol. Herc. nova coll. II 11 (Phaedrus περὶ ϑεῶν p. 28 Petersen): Ὁ
μὲν γὰρ (Διαγόρας) ἔπαιξεν, εἴπερ καὶ ἄρα τοῦτ᾽ αὐτοῦ ἐστίν, ἀλλ᾽
οὐκ ἐπενήνεκται, καϑάπερ ἐν τοῖς Μαντινέων ἔϑεσιν ᾿Δριστύόξενός φησιν"
ἐν δὲ τῇ ποιήσει τῇ μόνῃ δοκούσῃ κατ᾽ ἀλήϑειαν ὑπ᾽ αὐτοῦ γεγράφϑαι
τοῖς ὅλοις οὐδὲν ἀσεβὲς παρενέφηνεν, ἀλλ᾽ ἐστὶν εὔφημος, ὡς ποιητής,
εἰς τὸ δαιμόνιον, καθάπερ ἄλλα vt μαρτυρεῖ καὶ τὸ γεγραμμένον εἰς
᾿ἀριάνϑην τὸν ᾿ἀργεῖον. Θεὸς... ὑπερτάταν. Una cum v. 2 affert
Didymus Alexandr. de Trinit. III 2 p. 320. — V. 1. βροτείου, cod. Herc.
BPOTEIC. et deinde ggsve. Diagoras in carminibus pietate insignis,
ut in postprincipiis vitae impietatis crimine notus, adhibet solennem
sacrorum precationem, de qua vid. Eustath. Il. 268, 26: τὴν δὲ βασι-
λικὴν ϑειότητα δηλοῖ καὶ τὸ ϑεὸς ϑεός, ὃ κατὰ τὸν Παυσανίαν ταῖς
ἀρχαῖς οἵ παλαιοὶ ἐπέλεγον ἐπιφημιξόμενοι" Αἴλιος δὲ Διονύσιος φησίν,
ὅτι καὶ ἐν ἵἱεροποιίαις καὶ ἄλλαις πράξεσι τὸ ϑεὸς ϑεὸς ἐπελέγετο, iv
δὲ ἑτέρῳ λεξικῷ ῥητορικῷ φέρεται, ovt παντὸς ἔργου ἀρχόμενοι ἔλεγον
ϑεὸς ϑεός. Adde Hesyoh. Θεός ϑεός.

Fr. 2. Philodemus περὶ εὐσεβείας p. 85 ed. Gomp. Vol. Herc. nova
coll. Π 11 (Phaedrus περὶ ϑεῶν p. 38 ed. Peters): Καὶ τὸ εἰς Νικό-