LAMPROCLES. 555

ποτικλήξω πολεμαδόκον, ἁγνών 1216
παῖδα 4s μεγάλον δαμάσιππον.

verisimile est Erutosthenem Phrynichi comici poetae auctoritate illud
enrmen Lamproeli tribuisse. Errant antem, qui existimant veteres dubi-
tasse de auctore huius hymni in Minervam, sed duo diversa sunt car-
mina probe discernenda, alterum Phrynichi, alterum. Lamproelis; huius
prooemium Eratosthenes adscripsit, illius initium in priore scholio ser-
vatum est: Aristophanes autem Lamproclis carmen respexit, id quod
docet δεῖν ὧν additum, quod in Phrynichi earmine non comparet: hoe
cum deesse animadverterent; comici interpretes, quos Lamproclis hymnus
latuit, male conieeerunt hoc ab Aristophane adiectum esse, vid. Schol.
Aristidis T. Ill 537: Παλλάδα περσέπτολιν᾽ εἶδος δὲ τοῦτο ἄσματος καὶ
ἀρχή᾽ τὸν δὲ ποιητὴν αὐτοῦ Ῥοῦφος καὶ “ιονύσιος ἱστοροῦσιν ἐν τῇ
ΜΜουσικῇ Φρύνιχόν τινα, ἄλλοι δέ φασι “Λαμπροκλέα ἢ ΖΣτησίχορον (sed
Paris. D ap. Frommel τὸν δὲ ποιητὴν αὐτοῦ Φρύνιχόν τινά φασιν 5
Λαμπροπλέα, ἢ Στησίχορον)" τὸ δὲ δεινὰν Παλλάδα γελοίως ἀντίκει-
ται τὸ γὰρ Goue οὕτως ἔχει" Παλλάδα περσέπτολιν κλεισοπολε-
μαδόκον (BD Ox. πολεμοδύκον, Mon. πολεμηδόκον) ἁγνὰν (Ox. ἁγίαν,
Β ἁγνὴν) παῖδα Διὸς μεγάλου (μεγάλα B μεγάλαι D, μεγάλην Ox.)
δαμνοπῶλον (sic À, δαμνηπῶλον rel) ἄξστον (ἄριστον Ox. αὐτοῦ
Paris. D ap. Fromm.) mag) vov. Hic igitur, ubi secundum Rufum -
et Dionysium earmen Phrynicho tribuitur, prorsus eodem modo, quo
in schol. I Aristoph. legitur, adscriptum est, sed paulo auctius:

Παλλάδα περσέπολιν κλήξω, πολεμαδόκον, ἁγνὰν
παῖδα Διὸς μεγάλου, δάμνιππον, αἰεὶ παρϑένον.

sie enim videntur novissima éorrigenda, Minerva δάμνιππος vocatur,
ef. Cornut. 113, quamquam alia quoque possunt voniici, velut δάμνιπ-
πον, εὔπωλον, ἀδάμαστον παρϑένον. In edit. 1 ἀρίσταν παρ-
ϑένον scripsi, ut Kleine edidit: in edit. 2 servavi traditam scripturam
δαμόπωλον ἄϊστον παρϑένον, sed dubitanter, itaque Hartung edidit, qui
Lamproclis versus nescio eur ita conformavit, ut v. 2 scriberet zót-
νιαν κπλεΐσω moi. &y. Παῖδα Διὸς μεγάλου, δαμάσιππον ἀείσοον
παρϑένον. Nibil iuvant alia testimonia: nam ex Schol. Arist. Sua
hausit "Tzetz. Chil. I 683: Τούτου τοῦ Στησιχόρου δὲ μέλος ὑπάρχει
τόδε. Παλλάδα περσέπτολιν κλήξω. z. &y. π. d. p. δαμόπωλον (cod. B
δαμνόπλον.) ἄϊστων x. Cf. Schol. in Cram. An. Ox. III 353, 13 (χοῦν.
Epist. ed. Pressel 101): μέλος Στησιχόρου. τινὲς Φρυνίχου τοῦτο φασίν,
ἕτεροι δὲ Λαμπρολλέους. Aristophanis autem loeum praeterea resp.
Dio Chr. ΧΠῚ T. I p. 259: of àv ἱκανῶς κιϑαρίσωσι Παλλάδα περσέ-
πολιν (ita BM, περσέπτολιν rel.) δεινάν (ita M, δεινὰν ϑεὸν CP, ᾿4ϑη-
νὰν rel), et Suidas v. T'oi£mogov, Ἀριστοφάνης" τηλέπορόν τι Ἠβόημα

. ἔστι δὲ ἀρχὴ ἄσματος, ὥσπερ τὸ περσέπολιν (sic A, vulgo περσέ-
mrrolov) ᾿ϑάναν. — Quod autem alii de Stesichoro cogitaverunt, inde
repetendum quod hic quoque videtur hymnum aliquem in Minervam
similiter exorsus esse, quorsum referendum videtur fr. 62. lam simili-
tudo illa, quae intercedit inter hymnos (Stesichori) Lamproelis et Phry-
niehi, haud dubie inde est repetenda, quod antiquioris alieuius hymni
sive nomi exordium ex more imitati sunt: hunc Jy mnum puto memo-
vari in Et. M. 474, 30: Ἱππέα" ἐκλήϑη οὕτως ἡ ἀϑηνᾶ, ἐπεὶ ἐκ τῆς
κεφαλῆς τοῦ “ιὸς [ol ἵππων ἀνήλατο, ὡς ὁ ἐπ᾿ αὐτῆς ὕμνος δηλοὶ
(eadem Bekk. An. I 207 , 32 οὐ 350, 25, sed hoe posteriore loco ὡς ὁ
μῦϑος legitur).