540 rr POETAE MELICI.

i.

Schol. Aristoph. Vesp. 1063: Iloív ποτ᾽ ἦν, πρὶν ταῦτα νῦν
δ᾽ οἴχεται" κύκνου v ἔτι πολιώτεραι δὴ αἵδ᾽ ἐπανϑοῦσιν τρίχες]
Δίδυμός φησιν, ὡς παρῴδησε ταῦτα ἐκ τῶν τοῦ Τιμοκρέοντος τοῦ
Ῥοδίου.

—
ZW LM. .-..X4u-WuWwuW--X.-.4wM

᾿Ωφελέν σ᾽, à τυφλὲ Πλοῦτε, μήτε γῇ μήτ᾽ ἐν ϑαλάσσῃ

μήτ᾽ ἐν ἠπείρῳ guvijuev,
ἀλλὰ Τάρταρόν vs ναΐειν κἀχέροντα᾽ διὰ σὲ γὰρ σύμπαντ᾽
ἐν ἀνθρώποις κακά.

ἘΠΙΓΡΑΜΜΑΤΆΑ. BA —Ó—-—-—

9.
Ὧι; ξυμβουλεύειν nt ἄπο, νοῦς δὲ πάρα.

Fr. 8. Schol. Arist. Acharn. 5392: Τιμοκρέων δὲ ὁ Ῥόδιος με-
λοποιὸς τοιοῦτον ἔγραψε σκόλιον κατὰ τοῦ Πλούτου, οὗ ἡ ἀρχή"
"prise, ὦ τ. I. . μήτ᾽ ἐν γῇ, μήτ᾽ ἐν ϑαλάττῃ μήτ᾽ ἐν ἠπείρῳ
φανήμεναι, ἀλλὰ T. T. vs v. κἀχέροντα᾽ διὰ σὲ γὰρ πάντ᾽ ἐν
κακά. Eadem Sehol Arist. Ran. 1302 ed. Ald, (ubi γε veetv) et Sui-
das v. Σκόλιον (ubi ὄφελες). Cf. Isidor. Pelus. Ep. II 146: Ἔϑος ἦν
παλαιὸν μετὰ τὴν συνεστίασιν ἄπτεσϑαι λύρας καὶ ἄδειν" ᾿ἀπόλοιο, ὦ
Πλοῦτε, καὶ μήτε ἐν γῇ φανείης, μήτ᾽ ἐν ϑαλάσσῃ. — V. 1.
ὦφελέν σ᾽ Ilgen et Mehlhorn, Schol. Ár. ὥφελες, Suid. ὄφελες, Brunck
ὦὥφελές γ᾽, leuffel ὥφελες σὺ τυφλέ, frustra. Etiam apud Pindarum
Nem. II 6 ὀφείλει impersonaliter dictum, nam locus Eurip. Iphig. Aul.
1981 ambiguus. — μήτε γῇ, legebatur μήτ᾽ iv γῇ. Doricas formas hie
et alibi non audeo revocare. — ἠπείρῳ, Schneidewin οὐρανῷ coniecit,
quod quamquam iam olim in lahnii Annalibus XLIII 126 reiicien-
dum esse docui, denuo certatim commendaverunt Teuffel (in lahnii
Ann. 1859 p. 160) et Haupt in Herma Vol. I 398. — φανῆμεν seri-
psi, φανῆναι Hoepfner, vulgo φανήμεναι, Natalis Com. 182 φανήμεναι
ποτέ, M. Sehmidt frustra φανῇν requirit. — V. 9. σύμπαντ᾽ seripsi,
legebatur πάντ᾽, Meineke πάντ᾽ ἔστ᾽. Diaeresis neglecta est ut Bacehyl.
28, 2.

Fr. 9, Heph. 4: Tiuoxoécov iv τοῖς Ἐπιγράμμασι (CPSE pr.
A τιμοκρέοντος ἐκ τῶν ἐπιγραμμάτων)" à ξυμβ. — ᾧ om. À, Boeckh
τῷ, mihi τοῦ ξυμβουλεύειν seribendum yidetur. — xàes, ἄπο, νοῦς δὲ
Toup, σὲρς ἀπὸ νοῦς δὴ FIBH, χερσίν σ᾽ ἄπο C, E ἀποίνους δὴ N,
χέρσ᾽ ἄπο Turn. et P, qui χερσὶν in marg. yeoo ἄπο E, σὲρς 8, χέρσ᾽
et supra χερσέν Α. —  Traiectione verborum insolenti videtur poeta