530 : POETAE MELICI.

ἀνακόλουϑον, τὴν ὀρϑοέπειαν ἔβλαψεν. ἔδει yag εἰπεῖν ἐγὼ γελῶ
ἢ ἐκεῖνος γελᾷ. Hartung requirit ὡς δὴ ἐγώ τε γελᾷ καὶ κεῖνος.
Nisi mendum subest, poeta leni irrisione usus dixit: ridet quem-
admodum ego; ef. Eurip. Cyel. 673 Οὐτίς us τυφλοῖ βλέφαρον.
Οὐκ ἄρ᾽ εἶ τυφλός. Ὡς δή σύ. Sed hic grammatieus saepius
deceptus est vitiosis lectionibus, velut adseripsit versum ἦλϑεν δὲ
λαοὶ μυρίοι πρὸς ἠόνα, ubi sive ἦλθον, sive λαᾷ μυρέῳ corri-
gendum, quemadmodum στόλῳ, ναυσί, alia dicuntur.

| 995.

Ammian. Marc. XIV 6, 7: ,Ut enim Simonides lyrieus docet,
beate perfecta ratione victuro, ante alia patriam esse convenit
gloiosam*.  . . -— ΙΝ -- "nw

226. [112.]

Plut, vit. Arat. c. 45: Καὶ ydo εἰ δεινὸν ἄνδρας ὁμοφύλους
καὶ συγγενεῖς οὕτω μεταχειρίσασθαι δι᾿ ὀργήν, ἀλλ᾽ ἐν ἀνάγκαις
γλυκὺ γίνεται καὶ οὐ σκληρὸν κατὰ Σιμωνίδην, ὥσπερ ἀλ-
γοῦντι τῷ ϑυμῷ καὶ φλεγμαίνοντι ϑεραπείαν καὶ ἀναπλήρωσιν προσ-
φερόντων. Recte opinor Madvig καὶ τὸ σκληρὸν, sed praestat
καὶ σκληρὸν (ita enim Simonides scripsit), quod librarius eum
non intelligeret, οὐ adiecit.

221.
Claudian, Epist. IV 9:

J'ors iwvat audentes, Cei sententia vatis.
Hae duce non dubitem, te reticente loqui.

Dixit fortasse Simonides in illo carmine, e quo est fr. 65. (ὁ-
terum aliü hbri Οὐδὲ vel prisci exhibere dicuntur. Sed dubito,
an Simonidis aut omnino (Graeci poetae versum  respexeril
Claudianus: nam videtur intelligere versum nescio cuius pojiee,
quem adhibet Seneca Epist. 94:

Audentes fortuna iuvat: piger ipse sibi obstat.

sie enim haee in unum sunt coniungenda. Olim suspicatus sum
Ennianum hune esse versum, ut apud Claudianum legendum sit:
Calabri sententia vatis: sed huie coniecturae adversatur Macrobius
VI 1, qui eum Virgiliano hemistichio Aen. X 284: audentis for-
funa iwvat comparat Ennianum: JFortibus est fortuna wéris data.