SIMONIDES. 529

μουσι τὴν νύκτα ... Στησίχορον δὲ ὃ Σιμωνίδης πεντεφύλακον
φησὶν ὑποτίϑεσϑαι τὴν νύκτα. ta scripsi, vide ad Stes. fr. 55.

219 B.

Seholion ineditum Pindari Ol VII 24 eod, Vrat. A de
Astydamia Tlepolemi matre: ἐνταῦϑα δὲ "4usvrogog αὐτήν φησιν
ὃ Πίνδαρος, (Hoíodog δὲ καὶ Σιμωνίδης Ὀρμενοῦ᾽ τινὲς
δέ, ὅτι ὃ Πίνδαρος) παρὰ τῶν κατὰ τὴν πόλεν λογίων ἤκουσεν
᾿Δμυντορίδας εἷναι Ῥοδίους μητρόϑεν. Gerhard verba, quae can-
cellis sepsi, praetermisit; ac nunc Mommsen eadem verba ex cod,
Ambrosiano, unde descriptus Vrat, vulgavit, nisi quod ibi εἰκός
δέ, ὅτι legitur, quod cum sensu cassum sit, librarius cod. Vrat.
non inseite τινὲς substituit, sed potius nomen alieuius grammatici
deliteseit, itaque '"4orcróvixog olim scriptum fuisse suspicor.
Pro Ὀρμενοῦ scr. Oguévov.

220. [101.]

Steph. Byz.: ἔάκανϑος ... ἔστε καὶ ἡ A9upovíag, τὸ ἐϑνικὸν
τῆς ᾿ἀκάνϑου ᾿ἀκάνϑιος" ἐξ οὗ καὶ παροιμία ᾿Ακάνϑιος τέττιξ
ἐπὶ τῶν ἀφώνων᾽ τοιοῦτοι γὰρ of τῆς χώρας τέττιγες, ὡς Σιμωνί-

δης. Cf. Arsen. 444. Apostol XVI 33. Paroemiogr. Il p. 5.

221. [102.]

Athen. II 40 A: Ὅτε Σιμωνίδης τὴν αὐτὴν ἀρχὴν τίϑησιν
οἴνου καὶ μουσικῆς.

222. [191]

Plut. vit. Themist. c. 1: ὅτε μέντοι τοῦ “υκομιδῶν γένους
μετεῖχε (Θεμιστοκλῆς), δῆλός ἐστι" τὸ γὰρ. Φλυῇσι τελεστήριον, ὅπερ
ἦν “Δυκομιδῶν κοινόν, ἐμπρησϑὲν ὑπὸ τῶν βαρβάρων, αὐτὸς ἐπ-
εὐκεύασε καὶ γραφαῖς ἐκόσμησε, ὡς Σιμωνίδης ἱστόρηκεν. Haud
dubie in Epigrammaie, quod in Themistoelis usum composuit.

* 993.

Himer. Or. XXIX: Καὶ Σιμωνίδῃ xol Βακχυλίδῃ ἡ πόλις
(Κέω ς) ἐσπούδασται.

224. [129]

Herodian. in Boiss. Am. ΠῚ 360: Ὡς δὴ ἐγὼ γελᾷ (BD
γελῶ) παρὰ τῷ λυρικῷ Σιμωνίδῃ" τὸ γὰρ ἐγὼ πρώτου ἐστὶ προσ-
ὥπου, τὸ δὲ γελᾷ τρίτου" διότι τοίνυν ἐπήνεγκε τῷ πρώτῳ τὸ

PomrAE Ln, IIL . 34

119;