526 ' : ^ POETAE MELICT.

209. [90.]

Longin. de Sublim. e. 15, 7: "ἄκρως δὲ καὶ ὃ Σοφοκλῆς ἐπὶ
τοῦ ϑνήσκοντος Οἰδίπου καὶ fevrüv μετὰ διοσημείας τινὸς ϑάπτον-
τὸς πεφάντασται. καὶ κατὰ τὸν ἀπόπλουν τῶν Ἑλλήνων ἐπὶ τοῦ
᾿Αχλλέως, προφαινομένου τοῖς ἀναγομένοις ὑπὲρ τοῦ τάφου" ἣν
ovx οἶδ᾽ εἴ τις ὄψιν ἐναργέστερον εἰδωλοποίησε Σιμωνίδου" πάντα
δ᾽ ἀμήχανον παρατέϑεσϑαι.

210 A.

Himer. Or. ΠῚ 1: "Ive τι κατὰ σοῦ νεανιεύσωμαι. ὑποῖον
Σιμωνίδης ἢ Πίνδαρος κατὰ Διονύσου καὶ ᾿Δπόλλωνος. quae oratio
habita veris initio. Simonidis hoc carmen rursus videtur respi-
eere XIII 7: postquam dixit de Apolline Musageta οἷον αὐτὸν
καὶ Σαπφὼ καὶ Πίνδαρος ΝΣ s Ἑλικῶνα πέμπουσιν; ἢ οἷον τὸν
Βακχειώτην (οὕτω γὰρ αὐτὸν ἡ λύρα καλεῖ τὸν “Διόνυσον λέγουσα)
ἦρος ἄρτι τὸ πρῶτον ἐκλάμψαντος, ἄνϑεσί τ᾽ ἠρινοῖσι καὶ κισσοῦ
πορύμβοις Μούσαις κάτοχοι ποιηταὶ στέψαντες, νῦν μὲν im^ ἄκρας
κορυφὰς Καυκάσου καὶ “υδίας τέμπη, νῦν δὲ ἐπὶ Παρνασοῦ σκο-
πέλους καὶ Δελφίδα πέτραν ἄγουσι, πηδῶντά τε αὐτὸν καὶ ταῖς
Βάκχαις ἐνδιδόντα τὸν εὔϊον᾽ ὅτε καὶ τὴν γῆν λόγος. οἷον αἰἶσϑα-

, - 2 2 Ld δι.» * H M , V
γομένην τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ, ῥεῖν μὲν μέλε καὶ γαλα, καὶ ποτα- :

μούς τινας αὐτοῦ τοῦ νέχταρος Σατύροις τε καὶ Βάκχαις ἀρύεσϑαι.
καὶ μειδιᾶν μὲν ὁμοῦ ἡδύ τι καὶ χρυσαυγές, πορφύρειν δὲ ὅλην
τοῖς ἄνϑεσιν, ὕπως ἂν ἔχοι σκιρτῶν τε καὶ ἀϑύρειν ἐπ᾽ αὐτῶν ὃ
ϑεός" ἐμοὶ γὰρ καὶ τοῦτο τῷ ϑεῷ δοκεῖ εἰκότως ἐργάξεσϑαι. — Vi-
dentur sane haec ex Simonideo aliquo dithyrambo petita, res
tamen in Himerio perquam incerta, cf. ad Pind. fr. 34.

210 B. [47.] j
Menander de encom. Rhet. IX 188 ed. Walz: Πεπλασμένοι

- : * AJ - ^
δὲ ὕμνοι, ὅταν αὐτοὶ σωματοποιῶμεν καὶ ϑεὸν xoi γονὰς ϑεῶν ἢ.

δαιμόνων, ὥσπερ Σιμωνίδης τὴν Αὔριον δαίμονα κέκληκεν καὶ
ἕτεροι Ὄκνον καὶ ἕτεροι ἕτερόν τινα. Ex hoc loco non recte olim
eonieci, Simonidem peculiare carmen in crastini diei honorem
condidisse; rhetor nihil aliud testificatur, quam Simenidem hac
prosopopoeia usum esse, quam etiam Callimachus epigr. 14 ad-
hibuit: Δαίμονα ví; δ᾽ sv οἶδε τὸν αὔριον.

211.
Cram. Am. Paris, 1 166, 11: E ye βούλεσϑε μὴ ληρεῖν,

1195