5620 - |. POETAE MELICI.

facere decet huius erroris, nam ab interprete aliquo orationi hos
versus insertos esse critici animadverterunt. Orator seribam ear-
men recitare iusserat, quemadmodum Leptines in oratione adver-
sus Demosthenem, vid. Leptineae 8 112. Haec Aeschinis verba
sustulit interpolator atque substituit ipsum carmen, usus pariter
atque Plutarchus periegetae alicuius libro, nam ipsum monumen-
ium Plutarchi saeculo fortasse iam sublatum.  Lectionis autem
ea est diversitas, ut appareat diversis auctoribus usos esse, sed
non solum in parvo supplemento πρῶτοι conspirant, verum etiam
iustum ordinem titulorum pariter perverterunt: apparet utrum-
que errorem commissum esse ab eo, qui primus epigrammata
deseripsit et litteris propagavit: postea alii denuo hermas exami-
nantes alia obscura vel male habita rectius fortasse interpretati
sunt sive suo perieulo redintegraverunt, sed tenuerunt πρῶτοι,
rati id ipsum antiquum periegetam in monumento repperisse,
eundemque, ut clari viri auctoritas mentis luminibus officere solet,
etiam seculi sunt in partieulis carminis ordinandis.*) Periegetae
nomen, qui primus interpolavit epigramma, non lieet indagare,
multi enim his studiis operam dederunt; Philochorus quidem,
quem Suidas "4rux& ἐπιγράμματα collegisse testatur, nobile hoe
encomium haud dubie recepit in ordinem, neque Menecles perie-
geta, quem de hermarum porticu exposuisse Harpoeration auctor
est, hoo monumentum silentio praetermisisse videtur.

189. [1081]
ATAKTOI AOTOI.

Arist. Metaph. N. 3: πάντα δὴ ταῦτα ἄλογα, καὶ μάχεται καὶ

Themistocles cum collegis dedicaverat, incisum fuit, offensionem habet
πρῶτοι, quod quidem librariorum soeordia vitiatum esse reor.

*) Librariorum peccata passim deprehenduntur, velut ap. Aesch.
ἀμφὶ ξυνοῖσι, ubi Plut. recte ἀμφὶ περὶ ξυνοῖς, qui vicissim ἐν πεδίον,
ubi Aesch. ἀμ z. οὐ ἐς π., item Plut. κοσμητὰς, Aesch. κοσμηταῖς, quae
grammatici est correctio. Sed aliae varietates indicio sunt in hermis
litterarum vestigia passim detrita fuisse vel penitus evanuisse, hinc
diversa exempla discrepant, quandoquidem alius aliud sibi dignoscere
vel reetius supplere visus est, velut κρατερόν et κρυερόψν, xal μεγάλης
ἀρετῆς eb καὶ μεγάλων dyofóv (neutrum placet, fortasse scriptum fuit
καὶ μεγάλων ἀρετῶν), item δῇριν ἔχειν et μόχϑον ἔχειν, πύκα ϑὼ-
ρηκτάων et πύκα χαλκοχιτώνων, denique ἔξοχον ἄνδρα μολεῖν et à, ὄντα
Uu. Temere Weidner novissimum distichon subditieium esse censuit,
idemque pessimo exemplo apud Aescbinem traditum poematum ordi-
nem invertit.